ความรับอาบรังสี

ความรับอาบรังสี () เป็นปริมาณทางกายภาพที่แสดงถึงพลังงานจากการแผ่รังสีต่อพื้นที่ที่แผ่ลงบนวัตถุในหน่วยเวลาหนึ่ง ได้มาจากการหาอนุพันธ์ของฟลักซ์การแผ่รังสีต่อพื้นที่ผิวของวัตถุ หน่วย SI ที่ใช้คือ วัตต์ต่อตารางเมตร (สัญลักษณ์: W m-2) ในทางดาราศาสตร์ มักใช้ หน่วย CGS เป็น เอิร์กต่อตารางเซนติเมตรต่อวินาที (สัญลักษณ์: erg cm-2 s-2)

ค่าความเปล่งรังสีมีหน่วยเหมือนกันกับค่าความรับอาบรังสี แต่ต่างกันที่ค่าความเปล่งรังสีเป็นการวัดแหล่งกำเนิดรังสี ในขณะที่ค่าความรับอาบรังสีเป็นการวัดที่วัตถุที่ถูกฉายรังสี

คำนิยาม 
สมมติว่าฟลักซ์การแผ่รังสี  ฉายลงบนบริเวณพื้นที่เล็ก ๆ  บนพื้นผิวของวัตถุ ค่าความรับอาบรังสีนิยามได้เป็น

จากคำนิยามนี้ ฟลักซ์การแผ่รังสีที่ฉายลงบนบริเวณ S ของพื้นผิววัตถุจะได้เป็น

ลำแสงขนาน 
พิจารณาในกรณีที่ลำแสงตกกระทบในแนวขนาน ให้  เป็นค่าความรับอาบรังสีบนระนาบ  เมื่อทำมุมตั้งฉากกับทิศทางของลำแสง เมื่อระนาบ  ทำมุม  กับลำแสง ความรับอาบรังสีบนระนาบ  จะเป็น

ยิ่งค่า  มากเท่าใด แนวการตกกระทบก็จะยิ่งเอียง และค่าความรับอาบรังสีก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

ความรับอาบรังสีเชิงสเปกตรัม 
ความรับอาบรังสีเชิงสเปกตรัม () คือความรับอาบรังสีสำหรับแต่ละความยาวคลื่นของแสง

ถ้าให้  คือความรับอาบรังสีของช่วงความยาวคลื่น  แล้วความรับอาบรังสีจะเท่ากับ

ปริมาณทางกายภาพ
การวัดรังสี