เอ็งกะ

เอ็งกะ () (演 (เอ็ง) แปลว่า การแสดง ความบันเทิง / 歌 (คะ) แปลว่า เพลง) คือ รูปแบบดนตรีที่มีการผสมผสานกันระหว่างแนวดนตรีสองแนวที่แตกต่างกัน แนวแรกคือแนวดนตรีแบบดั้งเดิมของญี่ปุ่นในช่วงยุคเมจิ (พ.ศ. 2411 – 2455) กับยุคไทโช (พ.ศ. 2455 – 2469) ส่วนแนวที่สองคือแนวเพลงประโลมโลกแบบป็อปของญี่ปุ่นที่มีกลิ่นอายของเพลงสไตล์คันทรีแบบอเมริกันผสมอยูด้วย โดยเอ็งกะในปัจจุบันนั้น จะหนักไปทางแนวที่สองมากกว่า 

เอ็งกะกำเนิดขึ้นครั้งแรกในประเทศญี่ปุ่น สมัยยุคเมจิ โดยได้รับอิทธิพลหรือมีรากฐานมาจากเพลงทางเกาหลีหรือจีน ในช่วงแรก เพลงแนวนี้ถูกนำมาใช้ในด้านการเมืองอยู่บ่อย ๆ อย่างเช่นนำมาใช้แปลงบทแถลงการณ์ต่าง ๆ ให้เป็นทำนองเพลงเพื่อง่ายต่อการเผยแพร่ เป็นต้น แต่ในเวลาต่อมา การใช้ประโยชน์ในด้านนี้ก็ได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว 

แนวเพลงเอ็งกะนี้ ถือได้ว่าเป็นแนวเพลงแรกที่สังเคราะห์เอาสเกลโน้ตเพ็นทาโกนิคของเพลงญี่ปุ่นรวมเข้ากับท่วงทำนองของดนตรีสไตล์ตะวันตกได้เป็นอย่างดี เนื้อร้องของเพลงแนวนี้ส่วนใหญ่จะเน้นไปที่เรื่องความรักและการสูญเสีย ความเหงา ความรันทด ความทุกข์ยากลำบาก ไปจนถึงความตายและการฆ่าตัวตาย เอ็งกะจะสะท้อนให้เห็นถึงประเพณี อุดมการณ์ หรือความเย้ายวนใจในมุมมองของวัฒนธรรมหรือทัศนคติในแบบของญี่ปุ่น คล้ายกับแนวเพลงคันทรีของอเมริกันและเพลงสไตล์ตะวันตก

นักร้องเพลงแนวเอ็งกะที่โด่งดังและเป็นที่รักมากที่สุดคือ ฮิบาริ มิโซระ (พ.ศ. 2480 – พ.ศ. 2532) เธอได้รับการขนานนามว่าเป็น "ราชินีเพลงเอ็งกะ" และ "ราชินีแห่งยุคโชวะ" ในช่วงที่เธอยังมีชีวิตอยู่และได้รับความนิยมมากที่สุด  

เอ็งกะได้รับความนิยมมาเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงช่วงทศวรรษล่าสุดนี้เองที่เพลงเอ็งกะได้เสื่อมความนิยมลงทั้งทางด้านยอดขายและการยอมรับ ประจวบกับการที่เพลงแนวเจ-ป็อปแบบอเมริกันโด่งดังขึ้นมาแทนที่พอดี เหตุหนึ่งที่เอ็งกะเดินทางมาถึงช่วงขาลงตรงจุดนี้ก็เพราะว่านักฟังชาวญี่ปุ่นรุ่นใหม่ ๆ ไม่ประทับใจแนวเพลงดั้งเดิม แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีชาวญี่ปุ่นอีกหลาย ๆ คนที่ยังหลงใหลกับเพลงแนวเอ็งกะนี้อยู่ จนกระทั่งต่อมา เมื่อนักร้องขวัญใจวัยรุ่นของญี่ปุ่นในช่วงนั้นอย่างคิโยชิ ฮิกาวะ และยูโกะ นากาซาวะ (อดีตสมาชิกรุ่นที่ 1 ของมอร์นิงมูซูเมะ) หันมาร้องเพลงแนวเอ็งกะบ้าง ก็ทำให้แฟนเพลงหนุ่มสาวของญี่ปุ่นหันมานิยมเพลงแนวนี้ได้พอสมควร 

การแต่งกายของนักร้องเอ็งกะเวลาขึ้นแสดงส่วนใหญ่ ถ้าหากว่าเป็นผู้หญิงพวกเธอจะใส่ชุดกิโมโนหรือไม่ก็ชุดราตรีในการแสดง และถ้าหากว่าเป็นผู้ชายพวกเขาจะใส่ชุดที่เป็นทางการหรือไม่ก็ชุดญี่ปุ่นที่ถูกต้องตามประเพณี

เครื่องดนตรีที่ใช้ในเพลงแนวเอ็งกะก็จะเหมือนกันกับที่ใช้ในเพลงดั้งเดิมของญี่ปุ่นทั่วไป อย่างเช่น ชิโนบูเอะ และชามิเซ็ง เป็นต้น ส่วนแหล่งที่จะสามารถฟังเพลงเหล่านี้ได้ในญี่ปุ่น นอกจากจะในรายการโทรทัศน์และวิทยุแล้ว ก็คือที่ร้านอาหาร ร้านสุรา คาเฟ่ และสถานที่ให้บริการคาราโอเกะ 

ในสหรัฐอเมริกา เอ็งกะก็ยังได้รับความนิยมอยู่ในกลุ่มคนที่มีเชื้อสายญี่ปุ่น-อเมริกัน (โดยเฉพาะที่สูงอายุแล้ว) แต่อย่างไรก็ตาม ก็ยังมีแฟนเพลงเอ็งกะที่ไม่ใช่ชาวญี่ปุ่นอยู่ด้วย นอกจากนั้นแล้ว ในอเมริกาก็ยังมีวงดนตรีและนักร้องแนวเอ็งกะอยู่ด้วยเหมือนกัน อย่างเช่นวง ซานโฮเซ จิโดริ ที่เปิดการแสดงในเทศกาลโอบงในช่วงฤดูร้อนอยู่เป็นครั้งคราว เป็นต้น

ศิลปินแนวเอ็งกะ 
ต่อไปนี้จะเป็นรายชื่อของนักร้องญี่ปุ่นแนวเอ็งกะที่มีชื่อเสียง
 อาเกมิ มิซาวะ
 อากิ ยาชิโระ
 อากิระ โคบายาชิ
 อากิระ มิตะ
 อายะ ชิมาสุ 
 อายาโกะ ฟูจิ
 แอน หลุยส์
 จิโยโกะ ชิมากูระ
 เอซากุ โอกาวะ
 เอโกะ เซงาวะ
 ฟูยูมิ ซากาโมโตะ
 ฮาจิโร่ อิซาวะ
 ฮาจิโร่ คาซูงะ
 ฮารูมิ มิยาโกะ
 ฮารูโอะ มินามิ
 ฮิบาริ มิโซระ
 ฮิเดโอะ มูราตะ
 ฮิโรชิ อิตสึกิ
 อิจิโร่ โทบะ
 อิกุโซ โยชิ
 จิโร อัตสึมิ
 จิโร่ คัมมุริ
 จอร์จ ยามาโมโตะ
 คาโอริ โคไซ
 คาโอริ มิซูโมริ
 เคย์ อุนซุก
 คาซาชิ
 คาซูโอะ ฟูนากิ
 เคโกะ ฟูจิ
 เค็นจิ นีนูมะ 
 คิโยโกะ ซุยเซ็นจิ
 คิโยชิ ฮิกาวะ
 คิโยชิ มาเอกาวะ
 โคจิ สึรูตะ
 มาซาโอะ เซ็ง
 มิจิยะ มิฮาชิ
 มิตสึโกะ นากามูระ
 มิยาโกะ โอตสึกิ
 มิยูกิ คาวานากะ
 นางาอิ มามิ
 นางาอิ ทาเอะ
 นัตสึโกะ โกได
 โนบูเอะ มัตสึบาระ
 โอซามุ มิยาจิ
 ซาบูโร่ คิตาจิมะ
 ซาจิโกะ โคบายาชิ 
 ซายูริ อิชิกาวะ
 ชินอิจิ โมริ
 ชินจิ ทานิมูระ
 ชิโร่ มิยะ
 ทากาชิ โฮโซกาวะ
 ทาเกโอะ ฟูจิซิมะ
 ทากูยะ โจ
 โยชิมิ เท็นโด้
 เทเรซา เท็ง
 เทรูฮิโกะ ไซโง
 โทชิมิ ทางาวะ
 ยูกิโอะ ฮาชิ
 โยโกะ นางายามะ
 ยูตากะ ยามากาวะ

แหล่งข้อมูลอื่น 
   เว็บไซต์ Barbara's Enka Site (http://www.quixium.com/enka).
   ฟังเพลงแนว enka  (http://www.japankiku.com/) 

อเอ็งกะ
อเอ็งกะ