ตะกั่ว (แก้ความกำกวม)

คำว่าตะกั่ว นัอกจากหมายถึงโลหะที่มีสัญลักษณ์ Pb แล้ว ในภาษาไทยโบราณยังอาจหมายถึง
 ตะกั่วป่า เป็นคำไทยโบราณหมายถึง ดีบุก ภายหลังใช้เป็นะะชื่อเมืองและแม่น้ำ
 ตะกั่วเกรียบ เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบระหว่างตะกั่วกับสังกะสี มีสีขาว เมื่อแผ่ให้เป็นแผ่นบางจะกรอบ เรียกอีกชื่อว่าสังขวานร
 ตะกั่วนม เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกตะกั่วบริสุทธิ์
 ตะกั่วแดง หรือ เสน เป็นคำไทยโบราณ ใช้เรียกสารประกอบออกไซด์ของตะกั่ว

อ้างอิง 

ตะกั่ว