สนธิสัญญาสฟาลบาร์

สนธิสัญญาสฟาลบาร์ (เดิมมีชื่อว่า สนธิสัญญาสปิตส์เบอร์เกน) เป็นสนธิสัญญาที่รับรองอธิปไตยของนอร์เวย์เหนือหมู่เกาะสปิตส์เบอร์เกน (ปัจจุบัน คือสฟาลบาร์) โดยสมบูรณ์ อย่างไรก็ตาม ในทางปฏิบัติ อธิปไตยนี้ยังมีเงื่อนไขบางประการและไม่ใช่กฎหมายนอร์เวย์ทั้งหมดที่มีผลบังคับใช้เหนือสฟาลบาร์ สนธิสัญญาดังกล่าวเพียงกำหนดให้สฟาลบาร์เป็นเขตปลอดทหารบางส่วน ประเทศผู้ลงนามทั้งหมดได้รับสิทธิเท่าเทียมกันในการดำเนินกิจกรรมเชิงพาณิชย์ (ส่วนใหญ่เป็นการทำเหมืองถ่านหิน) ในหมู่เกาะดังกล่าว  มีเพียงนอร์เวย์และรัสเซียที่ใช้สิทธินี้

เฉพาะหมู่เกาะนี้เป็นเขตปลอดวีซ่าตามเงื่อนไขในสนธิสัญญาสฟาลบาร์

มีการลงนามเมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1920 และได้รับการเสนอให้ได้รับการลงทะเบียนใน ประมวลสนธิสัญญาสันนิบาตชาติ ในวันที่ 21 ตุลาคม ค.ศ. 1920 เดิมมีเพียง 14 ประเทศ: เดนมาร์ก, ฝรั่งเศส, อิตาลี, ญี่ปุ่น, เนเธอร์แลนด์, นอร์เวย์, สวีเดน, สหราชอาณาจักร (รวมประเทศในเครือจักรภพอย่างออสเตรเลีย, แคนาดา, นิวซีแลนด์, แอฟริกาใต้, อินเดีย) และสหรัฐ ในกลุ่มประเทศผู้ลงนามเดิม ญี่ปุ่นเป็นประเทศสุดท้ายที่ให้สัตยาบันสนธิสัญญาดังกล่าวเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม ค.ศ. 1925 ต่อมา วันที่ 14 สิงหาคม ค.ศ. 1925 สนธิสัญญาดังกล่าวได้มีผลบังคับใช้

หลังบังคับใช้แล้ว มีหลายชาติที่เข้าร่วมสนธิสัญญาเพิ่มเติม  มีประเทศที่เข้าร่วมสัญญา 46 ประเทศ

ดูเพิ่ม 
 รายชื่อสนธิสัญญา
 ระบบสนธิสัญญาแอนตาร์กติก

อ้างอิง

อ่านเพิ่ม

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Treaty between Norway, The United States of America, Denmark, France, Italy, Japan, the Netherlands, Great Britain and Ireland and the British overseas Dominions and Sweden concerning Spitsbergen signed in Paris 9th February 1920.
 Treaty Concerning the Archipelago of Spitsbergen
 Svalbard Treaty and Ratification 
 Svalbard – an important arena – Speech by Norwegian Minister of Foreign Affairs, 15 April 2006.

สนธิสัญญาเกี่ยวข้องกับนอร์เวย์
สนธิสัญญาในคริสต์ศตวรรษที่ 20