ตะวันออกใหญ่

ตะวันออกใหญ่ () เป็นเขตปกครองของหมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ตั้งแต่ปีค.ศ. 1938 ถึง 1946 ซึ่งกินพื้นที่ของเกาะบอร์เนียวตะวันออก (เกาะซูลาเวซี,  หมู่เกาะมาลูกู และนิวกินีตะวันตก พร้อมกับบริเวณนอกฝั่งของหมู่เกาะ) และเกาะชวา (จังหวัดบาหลีกับหมู่เกาะซุนดาน้อย) โดยมีเมืองหลวงคือมากัซซาร์บนเกาะซูลาเวซี

ตะวันออกใหญ่กลายเป็นเขตปกครองในวันที่ 25 พฤษภาคม ค.ศ. 1938 และปกครองโดยผู้ว่า  ผู้ว่าคนแรกมีชื่อว่า G. A. W. Ch. de Haze Winkelman แล้วตามมาด้วยสงครามโลกครั้งที่สอง เขตการปกครองหลายแห่ง (ยกเว้นนิวกินีของเนเธอร์แลนด์) กลายเป็นรัฐตะวันออกใหญ่ (หลังจากนั้นคือรัฐอินโดนีเซียตะวันออก) ในวันที่ 24 ธันวาคม ค.ศ. 1946 ตัวรัฐกลายเป็นส่วนหนึ่งของสหพันธรัฐสหรัฐอินโดนีเซียในปีค.ศ. 1949 และถูกยุบเป็นรัฐเดี่ยวแห่งอินโดนีเซียในปีค.ศ. 1950 (นิวกินีตะวันตกในปีค.ศ. 1969) จนถึงเดือนมีนาคม ค.ศ. 2020 บริเวณนี้ถูกแบ่งเป็น 13 จังหวัดจากทั้งหมด 34 จังหวัด

เขตการปกครอง
เขตการปกครองของตะวันออกใหญ่มีดังนี้:
เกาะบาหลีกับลมบก (ซีงาราจา)
เกาะซูลาเวซีของดัตช์ (Celebes en Onderhoorigheden) (มากัซซาร์) โดยรวมไปถึงเกาะซูลาเวซีตอนใต้และเกาะข้างเคียง
มานาโด (มานาโด) โดยรวมไปถึงเกาะซูลาเวซีตอนเหนือทั้งหมด
หมู่เกาะมาลูกู (อัมบน) โดยรวมไปถึงหมู่เกาะมาลูกู, นิวกินีตะวันตก และหมู่เกาะรอบนอก เช่นเวอตาร์กับอารู
ติมอร์ของดัตช์ (Timor en Onderhoorigheden) (กูปัง) โดยรวมไปถึงติมอร์ตะวันตก และหมู่เกาะซุนดาน้อย (ยกเว้นเกาะบาหลีกับลมบก)

ดูเพิ่ม
 รัฐอินโดนีเซียตะวันออก

อ้างอิง

สารานุกรม

\* 

ประวัติศาสตร์ของนิวกินี
ประวัติศาสตร์ของติมอร์
ติมอร์ตะวันตก
นิวกินีตะวันตก
การก่อตั้งในปีค.ศ. 1938
การยุบตัวในปีค.ศ. 1946