จังหวัดโพธิสัตว์

โพธิสัตว์ หรือ โปซัต () เป็นจังหวัดหนึ่งใน 25 แห่งของประเทศกัมพูชา ตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของประเทศ มีอาณาเขตติดต่อเรียงตามเข็มนาฬิกาดังนี้ จังหวัดพระตะบอง โตนเลสาบ จังหวัดกำปงฉนัง จังหวัดกำปงสปือ จังหวัดเกาะกง และประเทศไทยบริเวณจังหวัดตราด ในเชิงภูมิศาสตร์กายภาพ จังหวัดโพธิสัตว์ตั้งอยู่ระหว่างโตนเลสาบกับทิศเหนือของทิวเขาบรรทัด โดยมีแม่น้ำโพธิสัตว์ตัดผ่านกลางจังหวัดโดยตลอด ไหลจากทิวเขาบรรทัดในทิศตะวันตกไปบรรจบโตนเลสาบในทิศตะวันออก

จังหวัดโพธิสัตว์เป็นจังหวัดที่ใหญ่ที่สุดเป็นอันดับ 4 ของประเทศ ทว่ามีจำนวนประชากรมากที่สุดเป็นอันดับ 14 การเดินทางสามารถเข้าถึงโดยทางรถยนต์ โดยใช้ทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 5 และถนนสายเล็กต่าง ๆ นอกจากนี้ยังเข้าถึงได้โดยทางเรือและทางรถไฟอีกด้วย

จังหวัดโพธิสัตว์เป็นที่ตั้งของวัดบากาน () ซึ่งเชื่อกันว่ามีเจดีย์ที่เก่าแก่ที่สุดในกัมพูชาที่ยังคงใช้งานอยู่ นอกจากนี้ยังถือเป็นสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ที่สุดแห่งหนึ่งของชาวพุทธในกัมพูชา

ภูมิศาสตร์ 
ภูมิศาสตร์กายภาพของจังหวัดโพธิสัตว์มีความหลากหลายประกอบด้วยชีวภูมิภาคที่แตกต่างกัน ตั้งแต่เทือกเขาที่มีป่าไม้ปกคลุมอย่างหนาแน่น ที่ราบอันอุดมสมบูรณ์ ไปจนถึงที่ราบลุ่มโตนเลสาบ ยังคงมีพื้นที่ป่าอยู่ราวร้อยละ 58 ของพื้นที่จังหวัด ทิวเขาบรรทัดประกอบด้วยภูเขาสูงทางทิศตะวันตกถึงตะวันตกเฉียงใต้ของจังหวัด บริเวณเขตติดต่อกับประเทศไทยและชายฝั่งทะเล ความชันของพื้นที่ลาดลงไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือซึ่งเป็นที่ราบอุดมสมบูรณ์ต่อเนื่องเข้าไปในจังหวัดพระตะบอง ที่ซึ่งมีการปลูกข้าวและเก็บเกี่ยวข้าวมากเป็นลำดับต้นของกัมพูชา แม่น้ำโพธิสัตว์มีต้นกำเนิดในทิวเขาบรรทัด ไหลตามทิศทางดังกล่าว และไหลลงโตนเลสาบในที่สุด จังหวัดโพธิสัตว์เป็นจังหวัดหนึ่งใน 9 แห่งที่พื้นที่บางส่วนตั้งอยู่ในเขตสงวนชีวมณฑลโตนเลสาบ

การแบ่งเขตการปกครอง 
จังหวัดโพธิสัตว์แบ่งเขตการปกครองออกเป็น 6 อำเภอ 49 ตำบล 502 หมู่บ้าน รายชื่ออำเภอมีดังนี้
 ในวงเล็บคือรหัสทางภูมิศาสตร์และชื่ออำเภอในภาษาเขมร
 อำเภอบากาน (1501, )
 อำเภอกัณเฎียง (1502, )
 อำเภอกระคร (1503, )
 อำเภอภนมกระวาญ (1504, ) เป็นพื้นที่ชนบทในเขตภูเขา
 อำเภอโพธิสัตว์ (1505, ) เป็นอำเภอเล็กที่มีชุมชนตั้งอยู่อย่างหนาแน่น อำเภอที่ตั้งของเมืองหลักของจังหวัดโพธิสัตว์ ก่อนหน้านี้มีชื่อว่า อำเภอซ็อมเปาเมียะฮ์ ()
 อำเภอวาลแวง (1506, ) เป็นพื้นที่ห่างไกลและมีประชากรเบาบาง ที่มั่นสุดท้ายแห่งหนึ่งของเขมรแดงจนถึงช่วงปลาย 1990

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

 pursat.org  เว็บไซต์การท่องเที่ยวจังหวัดโพธิสัตว์

 
โพธิสัตว์