การประหารชีวิตด้วยการยิง

การประหารชีวิตด้วยการยิง เป็นวิธีลงโทษประหารชีวิตวิธีหนึ่ง ซึ่งยิงบุคคลให้ตายด้วยปืนหนึ่งกระบอกหรือหลายกระบอก เป็นวิธีที่แพร่หลายที่สุดทั่วโลก ใช้อยู่ในราว 70 ประเทศ วิธีการยิงนี้รวมถึงการยิงเป็นชุด

ในประเทศส่วนใหญ่ การยิงเป็นชุดนั้นเคยถือกันว่าเป็นวิธีประหารที่มีเกียรติยศยิ่งกว่าวิธีอื่น และมักใช้สำหรับบุคลากรทางทหาร ส่วนในบางประเทศ ซึ่งรวมถึงเบลารุสอันเป็นประเทศเดียวในยุโรปที่ยังมีโทษประหารชีวิตอยู่ มีการใช้วิธียิงนัดเดียวที่สืบทอดมาจากสมัยโซเวียต

การประหารแบ่งตามพื้นที่

ประเทศไทย
ประเทศไทยใช้การประหารชีวิตด้วยวิธีนี้ตั้งแต่ พ.ศ. 2477 ถึง พ.ศ. 2546 หากนับตั้งแต่ พ.ศ. 2478 ประเทศไทยมีการประหารชีวิตนักโทษทั้งสิ้น 325 คน โดยแบ่งเป็นการประหารชีวิตแบบยิงเป้าถึง 319 คน ใน พ.ศ. 2478 นายสิบเอก สวัสดิ์ มหะหมัด ถูกประหารชีวิตด้วยการยิงเป้าครั้งแรก จากความผิดฐานคิดกบฏ และมี นายสุดใจ ชนะ เป็นนักโทษรายสุดท้าย จากคดียาเสพติด

บราซิล
แม้ว่าประเทศบราซิลจะยกเลิกโทษประหารไปแล้ว โทษนี้ยังสามารถใช้เมื่อเกิดอาชญากรรมบางประเภทในช่วงสงคราม เช่น การทรยศ การสมคบคิด การกระด้างกระเดื่อง การถอยทัพโดยมิชอบ และการลักอุปกรณ์หรือเสบียงในฐานทัพ และการประหารในกรณีเช่นนี้จะใช้วิธียิง

เบลารุส 
การประหารจะให้เพชฌฆาต 1 คนยืนอยู่ด้านหลังของนักโทษ แล้วยิงนักโทษที่บริเวณด้านหลังของศีรษะด้วยปืนพก 1 นัด

อ้างอิง

การประหารชีวิต
วิธีการประหารชีวิต