เรือเอกไชยเหินหาว

เรือเอกไชยเหินหาวเป็นเรือประเภทเรือเอกไชยในลำดับชั้นของเรือพระที่นั่งในกระบวนพยุหยาตราชลมารค  ซึ่งเกือบเทียบเท่าเรือพระที่นั่งกิ่ง ทำหน้าที่เป็นเรือคู่ชักใช้นำหน้าหรือชักลากเรือพระที่นั่งสุพรรณหงส์ คู่กับเรือเอกไชยหลาวทองหรือสำหรับชักลากเรือพระที่นั่ง  ในกรณีที่ฝีพายไม่เพียงพอ ปัจจุบันเก็บรักษาที่ พิพิธภัณฑสถานเรือพระราชพิธี คลองบางกอกน้อย

ประวัติ 
เรือเอกไชยเหินหาวสร้างขึ้นในสมัยรัชกาลที่ 1 เรือลำนี้ได้ถูกระเบิดได้รับความเสียหายใน สงครามโลกครั้งที่ 2 พ.ศ. 2487 ต่อมากรมศิลปากรได้ตัดหัวเรือและท้ายเรือเก็บรักษาไว้ในพิพิธภัณฑ์ เมื่อปี 2491

ลำปัจจุบัน สร้างขึ้นเมื่อปี พ.ศ. 2508 จากหัวและท้ายเรือเดิม โดยกรมอู่ทหารเรือ วางกระดูกงูเรือเมื่อวันที่ 2 เมษายน พ.ศ. 2508 เริ่มสร้างเมื่อ 4 มิถุนายน พ.ศ. 2508 ลงน้ำเมื่อ 18 กันยายน พ.ศ. 2510 จากนั้นจึงทำการตกแต่งตัวเรือโดยช่างแกะสลักทำงานประมาณ 14 เดือนช่างรักปิดทองทำงาน 6 เดือน ช่างเขียนลายรดน้ำทำงานประมาณ 6 เดือน ช่างปิดทองและประดับกระจกทำงานประมาณ 4 เดือน
ในปี พ.ศ. 2524 ได้ทำการซ่อมใหญ่ เปลี่ยนไม้ตัวเรือที่ผุซึ่งชำรุดบางส่วน ลงรักปิดทอง ทาสีตัวเรือใหม่และอื่น ๆ เพื่อให้ทันใช้ในงานสมโภชน์กรุงรัตนโกสินทร์ 200 ปี ในวันที่ 5 เมษายน พ.ศ. 2525 เริ่มซ่อมทำตั้งแต่ 4 กันยายน พ.ศ. 2524 จนถึงวันที่ 2 มีนาคม พ.ศ. 2525 โดยมี บริษัท สหายสันต์ จำกัด เป็นผู้รับเหมาซ่อมทำ

ลักษณะเรือ 
 โขนเรือ เป็นไม้รูปดั้งเชิดสูง เขึยนลายรดน้ำรูปเหราหรือ จระเข้ ปิดทอง 
 ขนาด : ความยาว 29.76 เมตร กว้าง 2.06 เมตร กินน้ำลึก 0.60 เมตร 
 กำลัง : 3.00 เมตร 
 เจ้าพนักงานประจำเรือ : ฝีพาย 38 นาย นายท้าย 2 นาย 

เรือพระราชพิธี