โควิดเป็นศูนย์

โควิดเป็นศูนย์ () เป็นนโยบายด้านสาธารณสุขที่ใช้ในบางประเทศระหว่างการระบาดทั่วของโควิด-19 นโยบายนี้ซึ่งเป็นการ "ควบคุมและหยุดยั้งขั้นสูงสุด" ได้มีการใช้มาตรการทางสาธารณสุขต่าง ๆ เช่น การติดตามผู้สัมผัสใกล้ชิด การตรวจเชื้อในหมู่คนจำนวนมาก การปิดพรมแดน การล็อกดาวน์ และการใช้ซอฟต์แวร์ เพื่อที่จะหยุดยั้งการแพร่กระจายของโรคโควิด-19 ในทันทีที่ตรวจพบ โดยมีจุดมุ่งหมายเพื่อให้พื้นที่กลับมาปลอดโรค และกลับมาเริ่มกิจกรรมทางเศรษฐกิจและสังคมได้เป็นปกติ

นโยบายโควิดเป็นศูนย์ได้เคยมีการใช้ในระดับที่แตกต่างกันในหลายประเทศ เช่น ออสเตรเลีย แคนาดา จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง นิวซีแลนด์ สิงคโปร์ สกอตแลนด์ เกาหลีใต้ ไต้หวัน ไทย ตองกา และเวียดนาม อย่างไรก็ตาม ในช่วงปลายปี พ.ศ. 2564 เนื่องจากการระบาดของสายพันธุ์เดลตาและสายพันธุ์โอมิครอนที่แพร่กระจายได้ง่ายขึ้น และการเข้าถึงวัคซีนโควิด-19 ทำให้หลายประเทศประกาศเลิกใช้นโยบายนี้ ปัจจุบัน จีนแผ่นดินใหญ่ ฮ่องกง ไต้หวัน ตองกา และออสเตรเลียตะวันตก ยังคงใช้นโยบายโควิดเป็นศูนย์อยู่

นโยบายนี้แตกต่างจากนโยบายลดการติดเชื้อ ซึ่งมีเป้าหมายเพื่อลดผลกระทบของเชื้อไวรัสต่อสังคม แต่ยังยอมรับให้มีการติดเชื้อในพื้นที่ได้ในระดับหนึ่งอยู่ ผู้สนับสนุนนโยบายโควิดเป็นศูนย์ให้เหตุผลถึงอัตราการเสียชีวิตที่ต่ำกว่า และการเติบโตทางเศรษฐกิจที่สูงกว่า ของประเทศที่ใช้นโยบายนี้ และอ้างว่านโยบายโควิดเป็นศูนย์สามารถทำให้ชีวิตกลับมาสู่สภาวะปกติได้เร็วขึ้น ส่วนผู้คัดค้านนโยบายนี้ให้เหตุผลว่า การจะกำจัดเชื้อโควิด-19 ซึ่งเป็นเชื้อทางเดินหายใจนั้น เป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้พอ ๆ กับการพยายามจะกำจัดโรคหวัดหรือไข้หวัดใหญ่ มีการศึกษาพบว่า ในพื้นที่ที่มีการติดเชื้อสูงนั้น การจะทำให้การติดเชื้อกลายเป็นศูนย์ จะต้องใช้การล็อกดาวน์อย่างเข้มงวดนานถึง 3 เดือน

อ้างอิง 

การระบาดทั่วของโควิด-19