ลอดช่อง

ลอดช่อง  คือ ขนมพื้นบ้านที่ใช้แป้งข้าวเจ้าเป็นวัตถุดิบ เป็นที่นิยมแพร่หลายในไทยชนิดหนึ่ง มีจุดกำเนิดร่วมในทั่วทั้งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เชื่อกันว่ามีต้นกำเนิดมาจากอินโดนีเซีย โดยอินโดนีเซีย มาเลเซีย เรียกว่า เจ็นดล (; ; เจินโตวปิง)  อีกทั้งยังแพร่หลายในสิงคโปร์ เวียดนาม และพม่า (เรียกว่า โหมะน์และส้อง, )

ในประเทศไทย บางครั้งเรียกลอดช่องว่า ลอดช่องสิงคโปร์ มีที่มาจากชื่อร้านสิงคโปร์โภชนาที่เยาวราช กรุงเทพมหานคร

รากศัพท์ 
ในอินโดนีเซียเชื่อว่า เจ็นดล มีความเกี่ยวข้องกับคำ jendol ในภาษาชวา ภาษาซุนดา และภาษาอินโดนีเซีย หมายถึง "โหนก" หรือ "โป่ง" ซึ่งมีความหมายโดยนัยหมายถึงเยลลี่ที่มีรูปร่างคล้ายตัวหนอน ในเวียดนาม เรียกว่า บั๊ญหลต () ซึ่งเป็นส่วนผสมของขนมที่ชื่อเจ่หรือเจ่บาเหม่า

ส่วนผสม 
ส่วนผสมทั่วไปของลอดช่องคือกะทิ แป้งปั้นเป็นรูปแท่งใส่สีเขียว โดยปกติมาจากใบเตย น้ำแข็งปั่นและน้ำตาลมะพร้าว ส่วนผสมเพิ่มอื่น ๆ ได้แก่ ถั่วแดง ข้าวเหนียว เฉาก๊วย ในซุนดา ลอดช่องสิงคโปร์เป็นขนมทำจากแป้งหรือสาคูปั้นเป็นแท่ง กินกับกะทิและน้ำเชื่อมจากน้ำตาลของต้นหมาก ไม่ใส่น้ำแข็ง ในภาษาชวา เจ็นดล หมายถึงส่วนที่เป็นแป้งสีเขียวเท่านั้น ถ้านำ เจ็นดล มารวมกับน้ำตาลมะพร้าวและกะทิ จะเรียก ดาเว็ต ดาเว็ตที่นิยมมากที่สุดคือ เอ็ซดาเว็ต ในชวากลาง ด้วยอิทธิพลจากสิงคโปร์และอาหารตะวันตก ทำให้มีลอดช่องรูปแบบแปลก ๆ เช่น กินกับไอศกรีมวานิลลาหรือทุเรียน

การจำหน่าย 
ลอดช่องเป็นขนมที่นิยมทั่วไปในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ และนิยมขายทั้งในศูนย์อาหาร ข้างถนน และที่อื่น ๆ ลอดช่องสิงคโปร์หรือดาเว็ตดั้งเดิมไม่กินกับน้ำแข็ง แต่เมื่อเทคโนโลยีเข้ามาทำให้มีเจ็นดลเย็นกินกับน้ำแข็ง (เอ็ซเซอรัต) เป็นไปได้ว่าในแต่ละประเทศมีสูตรเฉพาะของตนเอง โดยเฉพาะเมืองเก่าของมาเลเซีย เช่น มะละกา ปีนัง และกัวลาลัมเปอร์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Cendol mention in Malaysia writing 1932 - malay concordance project.

อาหารจากกะทิ
อาหารจากข้าว
ของหวานมาเลเซีย
ของหวานอินโดนีเซีย
อาหารกัมพูชา
อาหารติมอร์-เลสเต
อาหารบรูไน
อาหารพม่า
อาหารลาว
อาหารเวียดนาม
อาหารสิงคโปร์