การวิจัยทางการพยาบาล

การวิจัยทางการพยาบาล () เป็นการวิจัยที่ให้หลักฐานใช้สำหรับสนับสนุนปฏิบัติการพยาบาล โดยการพยาบาล เป็นขอบเขตที่อิงหลักฐานของปฏิบัติการ ซึ่งได้รับการพัฒนาตั้งแต่ยุคของฟลอเรนซ์ ไนติงเกล มาจนถึงปัจจุบัน โดยมีพยาบาลเป็นจำนวนมากเป็นผู้ทำการวิจัยในมหาวิทยาลัย ตลอดจนในการกำหนดการบริการสุขภาพ

การศึกษาพยาบาลให้ความสำคัญต่อการใช้หลักฐานจากการวิจัยเพื่อที่จะหาเหตุผลสำหรับการจำแนกปฏิบัติทางการพยาบาล ในประเทศอังกฤษและประเทศเวลส์ ทางสภาอาจกำหนดให้พยาบาลกระทำอย่างสมเหตุสมผลก็ได้ ขึ้นอยู่กับว่าการแทรกแซงของพวกเธอจะได้รับการสนับสนุนโดยการวิจัยหรือไม่

การวิจัยทางการพยาบาลส่วนใหญ่อยู่ในสองขอบเขต ซึ่งได้แก่:

 การวิจัยเชิงปริมาณ ซึ่งอิงอยู่ในกระบวนทัศน์ของปฏิฐานนิยมเชิงตรรกะและจะเน้นกับผลสำหรับข่ายงานที่วัดได้ ซึ่งโดยทั่วไปจะใช้สถิติ และมีวิธีการวิจัยที่โดดเด่นคือการวิจัยเชิงทดลองแบบสุ่มและมีกลุ่มควบคุม
 การวิจัยเชิงคุณภาพ ซึ่งอิงอยู่ในกระบวนทัศน์ของทฤษฎีปรากฎการณ์นิยม, ทฤษฎีฐานราก, ชาติพันธุ์วิทยา และอื่น ๆ และตรวจสอบประสบการณ์ของผู้ทำการดูแลหรือได้รับมอบหมายทางพยาบาล การมุ่งเน้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งความหมายที่มีอยู่สำหรับแต่ละบุคคล วิธีการวิจัยที่ใช้กันมากที่สุดคือการสัมภาษณ์, กรณีศึกษา, การสนทนากลุ่ม และชาติพันธุ์วรรณนา

เมื่อเร็ว ๆ นี้ในสหราชอาณาจักร การวิจัยเชิงปฏิบัติการได้กลายเป็นที่นิยมมากขึ้นในวิชาการพยาบาล

การพัฒนาคุณภาพการปฏิบัติงานทางพยาบาลโดยใช้หลักฐานเชิงประจักษ์ 
ใน ค.ศ. 2008 องค์การเพื่อการวิจัยสุขภาพและคุณภาพ (เอเอชอาร์คิว) ได้สร้างนวัตกรรมแลกเปลี่ยนการดูแลสุขภาพเอเอชอาร์คิวสำหรับเอกสารและแบ่งปันแผนปรับปรุงคุณภาพการดูแลสุขภาพ ซึ่งรวมถึงนวัตกรรมการพยาบาลที่โดดเด่นหลายร้อยรูปแบบ แต่ละรูปแบบของการพยาบาลได้รับการบรรจุในการรวบรวมที่มีอันดับหลักฐาน ที่มีการประเมินความมั่นคงของความสัมพันธ์ระหว่างการปฏิบัติที่นำสิ่งใหม่เข้ามา กับผลที่ได้อธิบายไว้ในรายละเอียด

ดูเพิ่ม 
 พยาบาลศาสตร์
 ทฤษฎีการพยาบาล

อ้างอิง 

 
 

 
การวิจัยสาธารณสุข