ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2547

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2547 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ในฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนมากกว่าปกติ ค่าดัชนีการสะสมพลังงานในพายุหมุน (ACE) ในพายุหมุนเขตร้อนของฤดูกาลนี้ สูงกว่าค่าปกติของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิกถึง 60% ที่ 480.6 หน่วย นับเป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุมากที่สุดเป็นอันดับสองที่เคยบันทึกไว้ในฤดูกาลเดียว รองจากฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2540 ซึ่งมีพายุดีเปรสชัน 45 ลูก, พายุโซนร้อน 29 ลูก, พายุไต้ฝุ่น 19 ลูก และพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น 6 ลูก เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวัฏจักรประจำปีของการเกิดพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2547 โดยพายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคม และเดือนพฤศจิกายน พายุลูกแรกของฤดูกาล และยังเป็นพายุไต้ฝุ่นลูกแรก คือ พายุไต้ฝุ่นซูดัล ซึ่งพัฒนาเมื่อวันที่ 4 เมษายน ต่อมาถึงสถานะพายุไต้ฝุ่นในอีกสองวันต่อมา และกลายเป็นพายุซูปเปอร์ไต้ฝุ่นลูกแรกของปี และพายุลูกสุดท้ายของฤดูกาล คือ พายุโซนร้อนโนรูสลายไปเมื่อวันที่ 21 ธันวาคม 

ผลกระทบของพายุไต้ฝุ่นนั้นสร้างความเสียหาย และมีผู้เสียชีวิต รวมถึงพายุไต้ฝุ่น 4 ลูก ติดต่อกันที่เคลื่อนตัวเข้าประเทศฟิลิปปินส์ ในเดือนสิงหาคมพายุไต้ฝุ่นรานานิมเข้าโจมตีประเทศไต้หวัน และประเทศจีนสร้างความเสียหายเป็นวงกว้าง คร่าชีวิตผู้คนไป 169 ราย และเกิดความเสียหายประมาณ 2.44 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ พายุไต้ฝุ่นแอรียังสร้างความเสียหายอย่างหนักในประเทศจีนหลังจากที่พายุไต้ฝุ่นรานานิมคร่าชีวิตผู้คนไป 107 ราย โดยมีความเสียหายน้อยที่สุด พายุไต้ฝุ่นซงด่าเป็นพายุไต้ฝุ่นที่ทำลายล้างมากที่สุดในฤดูกาลที่พัดถล่มประเทศญี่ปุ่นโดยความเสียหายประมาณ 9.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และมีผู้เสียชีวิต 28 ราย ในเดือนตุลาคมพายุไต้ฝุ่นโทกาเงะพัดถล่มประเทศญี่ปุ่นในฐานะพายุโซนร้อน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 95 ราย และสร้างความเสียหายทั้งหมดประมาณ 2.3 พันล้านดอลลาร์สหรัฐพายุดีเปรสชันเขตร้อนวินนี่เคลื่อนตัวเข้าประเทศฟิลิปปินส์ คร่าชีวิตผู้คนไปแล้ว 1,593 ราย ทำให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนวินนี่เป็นพายุที่ร้ายแรงที่สุดของฤดูกาล นับตั้งแต่พายุโซนร้อนเทลมาในปี พ.ศ. 2534 กิจกรรมตามฤดูกาลตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนเป็นต้นไป ซึ่งรวมถึงพายุไต้ฝุ่น 2 ลูก พายุไต้ฝุ่นหมุ่ยฟ้าเคลื่อนตัวเข้าประเทศฟิลิปปินส์หลังจากพายุดีเปรสชันเขตร้อนวินนี่ คร่าชีวิตผู้คน 68 ราย และส่งผลให้ประเทศไทยมีฝนตกหนักทำให้มีผู้เสียชีวิต 40 ราย พายุไต้ฝุ่นลูกที่ 4 และเป็นลูกครั้งสุดท้ายที่พัดถล่มประเทศฟิลิปปินส์ คือ พายุไต้ฝุ่นนันมาดอล ซึ่งพัดขึ้นฝั่งเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ในประเทศนั้น คร่าชีวิตผู้คนรวม 77 ราย 

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออกกับเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มี 2 หน่วยงาน ที่กำหนดชื่อพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมี 2 ชื่อ สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กม./ชม. (40 ไมล์/ชม.) ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่ปากาซากำหนดชื่อพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าสู่ หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงาน ฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูดเส้นเมริเดียนที่ 135 องศาตะวันออกกับเส้นเมริเดียนที่ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูดเส้นขนานที่ 5 องศาเหนือถึงเส้นขนานที่ 25 องศาเหนือแม้พายุนั้นจะมีชื่อที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อน ซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลข และเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย



ภาพรวมฤดูกาล

มาตราพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก 
พายุหมุนเขตร้อนที่เกิดขึ้นภายในซีกโลกเหนือ ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 180 องศาถึงเส้นเมริเดียนที่ 100 องศาตะวันออก จะถูกติดตามอย่างเป็นทางการโดยสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA, RSMC) ภายในภูมิภาคนี้พายุหมุนเขตร้อนจะถูกนิยามเป็นการเริ่มขึ้นของพายุหมุนในระดับภูมิภาคแบบไม่มีหน้าปะทะอากาศเหนือทะเลเขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อน ซึ่งมีการจัดระบบการพาความร้อนและมีการไหลเวียนลมพื้นผิวแบบพายุหมุนอย่างแน่นอน การจัดความรุนแรงขั้นต่ำที่สุดที่ใช้โดยคณะกรรมการไต้ฝุ่น คือ พายุดีเปรสชันเขตร้อน ด้วยความเร็วลมต่อเนื่อง 10 นาที อย่างน้อย 33 นอต (61 กม./ชม. หรือ 17 ม./ว. หรือ 38 ไมล์/ชม.) ถ้าหากพายุดีเปรสชันเขตร้อนนั้นทวีกำลังแรงขึ้น โดยมีความเร็วลมอยู่ระหว่าง 33–47 นอต (61–87 กม./ชม. หรือ 17–24 ม./ว. หรือ 38–54 ไมล์/ชม.) พายุนั้นจะได้รับการตั้งชื่อและถูกจัดความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน ถ้าหากระบบยังทวีกำลังแรงต่อไปอีก โดยมีความเร็วลมอยู่ระหว่าง 48–63 นอต (89–117 กม./ชม. หรือ 25–32 ม./ว. หรือ 55–72 ไมล์/ชม.) พายุนั้นจะถูกจัดความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ส่วนการจัดระดับความรุนแรงที่สูงที่สุดตามมาตราของคณะกรรมการไต้ฝุ่น คือ พายุไต้ฝุ่น โดยพายุจะต้องมีความเร็วลมมากกว่า 64 นอต (119 กม./ชม. หรือ 33 ม./ว. หรือ 74 ไมล์/ชม.)

 มาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์-ซิมป์สัน 
พายุหมุนเขตร้อนที่เกิดขึ้นภายในซีกโลกเหนือ ทางด้านตะวันออกของเส้นเมริเดียนที่ 180 องศา จะถูกติดตามอย่างเป็นทางการโดยศูนย์เฮอริเคนแห่งชาติหรือศูนย์เฮอริเคนแปซิฟิกกลาง ภายในภูมิภาคนี้ พายุหมุนเขตร้อนถูกนิยามว่าเป็นแกนอากาศที่อบอุ่น การแปรปรวนในระดับภูมิภาคแบบไม่มีหน้าปะทะอากาศก่อตัวขึ้นเหนือทะเลในเขตร้อนหรือกึ่งเขตร้อน โดยมีการจัดระบบการพาความร้อนในชั้นบรรยากาศ และมีศูนย์กลางการหมุนเวียนที่เหมาะสม ในภูมิภาคนี้ยังนิยามพายุหมุนกึ่งเขตร้อนด้วยว่าเป็น การแปรปรวนของหย่อมความกดอากาศต่ำแบบไม่มีหน้าปะทะอากาศ ซึ่งมีคุณลักษณะเป็นทั้งแบบพายุหมุนเขตร้อนและพายุหมุนนอกเขตร้อน โดยเมื่อใดก็ตามที่พายุควรจะได้รับการจัดความรุนแรงตามหมวดเหล่านี้ จะมีการเริ่มออกคำแนะนำ และศูนย์เตือนภัยจะจัดความรุนแรงระบบในฐานะพายุดีเปรสชันเขตร้อน หรือพายุดีเปรสชันกึ่งเขตร้อนอย่างใดอย่างหนึ่ง เมื่อความเร็วลมต่อเนื่องในหนึ่งนาทีอยู่ที่ประมาณหรืออย่างน้อย 33 นอต (62 กม./ชม. หรือ 38 ไมล์/ชม)

พายุหมุนเขตร้อน

พายุไต้ฝุ่นซูดัล

พายุไต้ฝุ่นนิดา

 วันที่ 12 พฤษภาคม บริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวขึ้นอย่างต่อเนื่องภายในร่องมรสุม และเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ของ ประเทศปาเลาประมาณ 350 กิโลเมตร (220 ไมล์) ภาพถ่ายดาวเทียมเผยให้เห็นการไหลเวียนในระดับต่ำที่อ่อนแอในขั้นต้น แต่สามารถมองเห็นความลาดเอียงได้ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้คาดการณ์ว่าระบบทวีความรุนแรงขึ้นอย่างช้า ๆ
 วันที่ 13 พฤษภาคม ระบบทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในตอนเย็น และเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ซึ่งถูกกำหนดให้เป็นชื่อชั่วคราว 04W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ในช่วงเวลาของการก่อตัวหย่อมความกดอากาศต่ำตั้งอยู่ 310 กิโลเมตร (190 ไมล์) ทางตะวันออกของประเทศปาเลา ขณะที่พายุกำลังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือที่ 5 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (3 ไมล์ต่อชั่วโมง) ภาพถ่ายดาวเทียมควิคเอสซีเอทีแสดงให้เห็นว่าลมพายุดีเปรสชันเขตร้อนอยู่ใกล้ 46 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (29 ไมล์ต่อชั่วโมง) และลมแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง ภาพจากดาวเทียมในเวลาต่อมาพบว่ามีการพาความร้อนลึกซึ่งจัดอยู่เหนือการหมุนเวียนระดับต่ำ
 วันที่ 14 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุโซนร้อนในช่วงเช้า และกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้กำหนดให้ใช้ชื่อว่า นิดา
 วันที่ 15 พฤษภาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพายุโซนร้อนนิดาได้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในเช้าตรู่ และยังคงเคลื่อนตัวเข้าใกล้ประเทศฟิลิปปินส์ด้วยเส้นทางทิศตะวันตกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ พายุโซนร้อนกำลังแรงนิดามีตาพายุลักษณะเป็นเกลียวค่อนข้างชัดเจน และสามารถมองเห็นบริเวณที่คล้ายตาพายุได้ ขณะนี้พายุโซนร้อนกำลังแรงได้ทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น และเข้าใกล้ประเทศฟิลิปปินส์ต่อไป พื้นที่เมฆหนาทึบตรงกลางของพายุไต้ฝุ่นนิดามีขนาดใหญ่ขึ้น โค้งมนมากขึ้น และโครงสร้างผนังตาภายในก็เจริญเต็มที่ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานความเร็วลมต่อเนื่อง 1 นาทีที่ 185 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (115 ไมล์ต่อชั่วโมง) เทียบเท่ากับมีความเข้มข้นเทียบเท่าหมวด 3 ในระดับลมมาตราเฮอริเคนแซฟเฟอร์–ซิมป์สัน
 วันที่ 16 พฤษภาคม พายุไต้ฝุ่นนิดากลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 เนื่องจากมีลมแรงสูงสุด 1 นาทีที่ 260 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (160 ไมล์ต่อชั่วโมง) ลมพัดมาจากใจกลาง 55 กิโลเมตร (35 ไมล์) และความกดอากาศที่ 915 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 27.02 นิ้วของปรอท) ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่าพายุได้พัฒนาตาพายุที่ขยายกว้าง 40 กิโลเมตร (25 ไมล์) และพายุเคลื่อนตัวโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือผ่านภาคกลางของประเทศฟิลิปปินส์
 วันที่ 17 พฤษภาคม พายุไต้ฝุ่นนิดาได้เคลื่อนตัวผ่านจังหวัดคาตันดัวเนสจึงทำให้พายุอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นชั่วขณะหนึ่งแล้วโค้งไปทางทิศเหนือมากขึ้น และชะลอตัวลง เมื่อกลับเข้าสู่น่านน้ำที่อุ่นขึ้นของมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกลมของพายุก็กลับมารุนแรงขึ้นอีกครั้งเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 มีความเร็วลมเป็น 250 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (155 ไมล์ต่อชั่วโมง) ทางตะวันออกของเกาะลูซอน
 วันที่ 18 พฤษภาคม พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นนิดาอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นอีกครั้งภายใต้อิทธิพลของลมเฉือนแนวตั้งแรงในภาคเหนือของประเทศไต้หวันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ในตอนกลางคืน ภาพถ่ายดาวเทียมอินฟราเรดแสดงให้เห็นว่าตาพายุถูกบดบังด้วยเมฆเซอร์โรสเตรตัสสูง ซึ่งบ่งบอกถึงพายุไต้ฝุ่นนิดาได้อ่อนกำลังลง การพาความร้อนทางตอนเหนือของพายุถูกตัดออก แต่ศูนย์กลางยังคงจัดได้ดี หลังจากเคลื่อนตัวไปทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศไต้หวัน พายุได้หันไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และเริ่มเปลี่ยนเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน
 วันที่ 20 พฤษภาคม พายุไต้ฝุ่นนิดาอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงในตอนเย็น หลังจากนั้นไม่นานก็อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รายงานลมที่ความเร็วลมต่อเนื่อง 1 นาทีที่ 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในเช้าวันรุ่งขึ้น
 วันที่ 21 พฤษภาคม พายุโซนร้อนนิดาได้กลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ยังคงติดตามเศษซากของพายุในขณะที่มันอ่อนแอทางตะวันออกเฉียงเหนือของภาคเหนือของประเทศญี่ปุ่น
พายุไต้ฝุ่นนิดาทำให้เกิดน้ำท่วม และดินถล่มในเขตบีโคลของเกาะลูซอนจึงทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 6 ราย และมีผู้พลัดถิ่น 1,000 คน ขณะที่พายุอยู่ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ก่อนที่จะเคลื่อนตัวไปทางตอนใต้ของประเทศญี่ปุ่น โดยรวมแล้ว มีผู้เสียชีวิต 31 ราย และเกิดความเสียหายประมาณ 1.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

พายุโซนร้อนกำลังแรงโอไมส์

พายุไต้ฝุ่นโกนเซิน

พายุโซนร้อนกำลังแรงจันทู

พายุไต้ฝุ่นเตี้ยนหมู่

พายุไต้ฝุ่นมินดุลเล

พายุไต้ฝุ่นเถ่งเถง

พายุโซนร้อนคมปาซุ

พายุไต้ฝุ่นน้ำเทิน

พายุโซนร้อนหมาเหล่า

พายุไต้ฝุ่นเมอรันตี

พายุไต้ฝุ่นรานานิม

พายุโซนร้อนมาลากัส

พายุไต้ฝุ่นเมกี

พายุไต้ฝุ่นชบา

 วันที่ 18 สิงหาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวทางตะวันออกเฉียงเหนือของหมู่เกาะมาร์แชลล์ ขณะที่พายุได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก ระบบจัดกลายเป็นพอที่จะได้รับการจัดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เวลา 13:00 น. (06:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ของวันนั้น เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกภายใต้อิทธิพลที่อยู่ใกล้ ๆ เสริมกำลังอย่างต่อเนื่อง
 วันที่ 19 สิงหาคม ในเช้าของวันรุ่งขึ้นกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้กำหนดให้มีการกำหนดชั่วคราวเป็น 19W อยู่ห่างไกลในแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ในขณะนั้นระบบตั้งอยู่ทางใต้ของสันเขากึ่งเขตร้อน โดยเคลื่อนตัวจากตะวันตกไปตะวันตกเฉียงเหนือด้วยความเร็ว 20 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (10 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในแง่ของความแข็งแกร่ง 19W พัฒนาอย่างรวดเร็ว และระบบทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วเป็นพายุโซนร้อนในเวลา 19:00 น. (12:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จึงได้ใช้ชื่อว่า ชบา
 วันนที่ 20 สิงหาคม ขณะที่พายุได้เคลื่อนไปทางทิศตะวันตก พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้เพิ่มความแรงจนถึงระดับของพายุโซนร้อนในวันรุ่งขึ้น อย่างไรก็ตาม การวิเคราะห์รูปแบบลมเกี่ยวกับพายุไต้ฝุ่นตลอดวันบ่งชี้ว่าการไหลเวียนในระดับบนของพายุโซนร้อน แยกออกจากการไหลเวียนของพื้นผิว กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ยกระดับเป็นสถานะพายุไต้ฝุ่นในขณะที่ระบบอยู่ห่างจากเกาะไซปันไปทางตะวันออกเฉียงใต้ประมาณ 345 กิโลเมตร (215 ไมล์) รูปแบบการทำให้ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วส่วนใหญ่มาจากการพัฒนาช่องทางไหลออกคู่ระหว่างวัน ขณะเดียวกันพายุไต้ฝุ่นชบาเริ่มที่จะโค้งไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือรอบขอบค่อนข้างแคบใกล้เคียง และได้กวาดผ่านมาหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา เมื่อเวลา 01:00 น. (18:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด)
 วันที่ 21 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นชบาพัฒนาตาพายุระดับต่ำที่เด่นชัด และมีขนาดใหญ่ และยังคงเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือสู่กวม
 วันที่ 22 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นชบาทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วภายใต้สภาพอากาศที่มีความแปรปรวน พายุไต้ฝุ่นชบาเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ที่มีความเร็วลมคงที่ 1 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 927 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 27.37 นิ้วของปรอท) คืนนั้นพายุไต้ฝุ่นชบาทวีความรุนแรงเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ภายใต้การจัดหมวดหมู่ ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ด้วยความเร็วลมสูงสุด 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (155 ไมล์ต่อชั่วโมง) และพัฒนาเส้นผ่านศูนย์กลาง 250 กิโลเมตร (155 ไมล์) และพื้นที่เมฆหนาทึบกลางขนาดใหญ่ ระบบได้พัฒนาเป็นพายุหมุนเขตร้อนขนาดใหญ่ที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 1,500 กิโลเมตร (930 ไมล์) จากนั้นก็หยุดรุนแรงขึ้นเมื่อพายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนตัวไปยังบริเวณที่มีลมเฉือนแนวตั้งปานกลาง และลมศูนย์กลางยังคงอยู่ที่ 210 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) ในอีกสองสามวันข้างหน้า พายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของสันเขากึ่งเขตร้อนหันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ
 วันที่ 23 สิงหาคม หลังจากนั้น พายุไต้ฝุ่นชบาก็กลับมามีกำลังแรงขึ้นอีกครั้งโดย พายุไต้ฝุ่นชบาได้ถึงจุดความหนาแน่นสูงสุดในวันที่ 23 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประเมินพายุไต้ฝุ่นชบาว่ามีอัตราเร็วลมใน 10 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 905 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 26.72 นิ้วของปรอท) พายุไต้ฝุ่นชบามีขนาดปานกลางที่มีกำลังแรง แต่พายุไต้ฝุ่นชบายังคงระดับความรุนแรงนี้ไว้เป็นเวลาสองวันก่อนที่อากาศแห้งจะเริ่มส่งผลกระทบกับพายุไต้ฝุ่นชบา
 วันที่ 25 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกของสันเขาความกดอากาศสูงกึ่งเขตร้อน และหันไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในขณะนี้ ลมที่พายุไต้ฝุ่นชบายังคงเป็นความรุนแรงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ลมใน 10 นาทีที่ 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (130 ไมล์ต่อชั่วโมง)
 วันที่ 26 สิงหาคม ความรุนแรงนี้คงอยู่เป็นเวลาหลายชั่วโมงก่อนที่พายุไต้ฝุ่นชบาจะเริ่มผันผวนในขณะที่พายุเริ่มเคลื่อนไปทางทิศใต้ของประเทศญี่ปุ่น
 วันที่ 27 สิงหาคม ร่องคลื่นยาวที่ส่วนหนึ่งพาพายุไต้ฝุ่นชบาไปทางทิศเหนือได้เคลื่อนตัวออกจากพื้นที่ และหลังจากชะลอตัวลงทางทิศตะวันตก และเริ่มเข้าสู่วัฏจักรการแทนที่กำแพงตาในวันรุ่งขึ้น ส่งผลให้ระบบอ่อนแอลงอีก คลื่นยาวสองรางพับพายุไต้ฝุ่นชบาไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือภาคตะวันออกเฉียงเหนือไปยังแผ่นดินใกล้คาโงชิมะ เวลา 07:00 น. (00:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด)
 วันที่ 28 สิงหาคม จากนั้นพายุไต้ฝุ่นชบาก็อ่อนกำลังลงอย่างช้า ๆ โดยมีลมเฉือนแนวตั้งปานกลาง ในแง่ของเส้นทาง พายุไต้ฝุ่นชบาชะลอความเร็ว และเลี้ยวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในเช้า ตาพายุด้านนอกมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 80 กิโลเมตร (50 ไมล์) และตาพายุด้านในมีเส้นผ่านศูนย์กลางประมาณ 20 กิโลเมตร (12 ไมล์)
 วันที่ 29 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนตัวไปทางทิศเหนือภายใต้การไหลของอากาศทางใต้ของสันเขากึ่งเขตร้อน
 วันที่ 30 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นชบาเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือเข้าจังหวัดคาโงชิมะ เวลา 16:30 น. (09:30 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) มีความเร็วลม 150 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (90 ไมล์ต่อชั่วโมง) ข้ามเกาะเกาะคีวชู และในเวลาสั้น ๆ โผล่ออกมาเหนือน้ำก่อนที่เคลื่อนตัวเข้าจังหวัดยามางูจิ เมื่อเวลา 19:00 น. (12:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ปรับลดลงจากสถานะพายุไต้ฝุ่นเป็นสถานะพายุโซนร้อนกำลังแรง และ 6 ชั่วโมง ต่อมาพายุโซนร้อนชบาเข้าไปในทะเลญี่ปุ่นเคลื่อนตัวขึ้นแผ่นดินเป็นครั้งสุดท้ายในภาคตะวันออกเฉียงเหนือเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนใกล้จังหวัดฮกไกโด
 วันที่ 31 สิงหาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนชบาอ่อนกำลังลงเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน หลังจากนั้นก็สลายไปในทะเลโอค็อตสค์ และการเคลื่อนตัวไปยังชายฝั่งของประเทศรัสเซีย
 วันที่ 4 กันยายน พายุหมุนนอกเขตร้อนกลายเป็นพายุไซโคลนกึ่งเขตร้อนใกล้เกาะซาฮาลินก่อนจะสลายตัวไปในเวลา 01:00 น. (18:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ในวันรุ่งขึ้น
ความเสียหายส่วนใหญ่ที่เกิดจากพายุไต้ฝุ่นชบาเกิดขึ้นที่ประเทศญี่ปุ่นโดยมีผู้เสียชีวิต 18 ราย และมีความเสียหายมูลค่าสูงถึง 105.4 พันล้านเยน (959 ล้านดอลลาร์สหรัฐ) พายุไต้ฝุ่นชบาสร้างความเสียหายมากเป็นอันดับที่ 14 จากบันทึกที่ผ่านมา บ้านเรือนจำนวน 8,627 หลัง ถูกทำลายจากผลกระทบของพายุไต้ฝุ่นชบา และอีก 46,561 หลัง ถูกน้ำท่วม ผลกระทบในประเทศญี่ปุ่นส่วนใหญ่อยู่ที่เกาะคีวชู พายุไต้ฝุ่นชบาขึ้นฝั่งเป็นครั้งแรก มีปริมาณน้ำฝนสูงสุดที่ 821 มิลลิเมตร (32.32 นิ้ว) ในจังหวัดมิยาซากิ เช่นเดียวกับในหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนาได้เกิดภาวะไฟฟ้าดับ และความล่าช้าในการขนส่งจำนวนมากในประเทศญี่ปุ่น

พายุไต้ฝุ่นแอรี

พายุไต้ฝุ่นซงด่า

พายุโซนร้อนกำลังแรงซาเระกา

พายุโซนร้อนไหหม่า

พายุไต้ฝุ่นเมอารี

พายุไต้ฝุ่นหมาอ๊อน

พายุไต้ฝุ่นโทกาเงะ

พายุไต้ฝุ่นนกเต็น

พายุไต้ฝุ่นหมุ่ยฟ้า

พายุโซนร้อนเมอร์บก

พายุไต้ฝุ่นนันมาดอล

พายุโซนร้อนตาลัส

พายุโซนร้อนโนรู

พายุดีเปรสชันเขตร้อน
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชันเขตร้อน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเขตร้อนเท่านั้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W

 วันที่ 11 กุมภาพันธ์ พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันตกของชุก ทางเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก ห่างจากมะนิลาไปทางตะวันออกราว 1,500 กิโลเมตร (930 ไมล์) และเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกอย่างช้า ๆ เนื่องจากแรงลมเฉือนแนวตั้งที่คงอยู่ 

 วันที่ 14 กุมภาพันธ์ พายุดีเปรสชันเขตร้อนดำเนินการวนตามเข็มนาฬิกา เมื่อพายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
 วันที่ 16 กุมภาพันธ์ พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้อ่อนกำลังลงเป็นบริเวณที่มีความกดอากาศต่ำทางเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก
 วันที่ 19 กุมภาพันธ์ จากนั้นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 01W ก็สลายไป 

เป็นพายุโซนร้อนลูกแรกของฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2547 ส่งผลกระทบต่อเกาะลูซอนโดยทำให้เกิดน้ำท่วมฉับพลัน และฝนตกหนักในวันที่ 20 จนถึง 22 กุมภาพันธ์

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 02W

 วันที่ 13 มีนาคม ร่องน้ำใกล้เส้นศูนย์สูตรทำให้เกิดความปั่นป่วนในเขตร้อนชื้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์
 วันที่ 18 มีนาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางเหนือมหาสมุทรแปซิฟิก ห่างจากมะนิลาไปทางตะวันออกเฉียงเหนือราว 1,100 กิโลเมตร (685 ไมล์) และเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงเหนืออย่างรวดเร็ว เนื่องจากน้ำอุ่น และการพาความร้อนปานกลางจึงทำให้มีรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยหันไปทางตะวันตกเฉียงใต้ช่วงสั้น ๆ
 วันที่ 19 มีนาคม พายุโซนร้อนรุนแรงถึงขีดสุด และได้ตั้งชื่อโดยปากาซาว่า บุตโชย ก่อนระบบอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
 วันที่ 21 มีนาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนเคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือสู่เกาะลูซอน โดยเคลื่อนไปทางทิศเหนือ
 วันที่ 23 มีนาคม ก่อนพายุจะพัดเข้าประเทศฟิลิปปินส์ รางน้ำที่อ่อนแอนำขึ้นไปทางเหนือ ซึ่งอากาศแห้งและแรงลมเฉือนแนวตั้งทำให้พายุอ่อนกำลังลงเป็นบริเวณที่มีความกดอากาศต่ำปกคลุมทะเลทางตะวันออกของเกาะลูซอนในวันรุ่งขึ้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 05W

 วันที่ 12 พฤษภาคม ความปั่นป่วนเขตร้อนขนาดเล็กก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงใต้
 วันที่ 15 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวเหนือทะเลจีนใต้ประมาณ 230 กิโลเมตร (140 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของนครโฮจิมินห์ ได้จัดประเภทเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 05W 
 วันที่ 16 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกทำให้กระทบประเทศเวียดนาม และรุนแรงจนถึงขีดสุดในฐานะพายุโซนร้อน
 วันที่ 17 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนหันไปทางตะวันออก และอ่อนกำลังลง
 วันที่ 18 พฤษภาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนได้สลายตัว เนื่องจากถูกดูดอย่างแรงจากพายุไต้ฝุ่นนิดาที่มีระดับความรุนแรงสูงสุด
 วันที่ 20 พฤษภาคม เศษพายุได้เคลื่อนตัวอย่างรวดเร็ว ตั้งอยู่ทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ และอ่อนกำลังลงเป็นบริเวณที่มีความกดอากาศต่ำในวันรุ่งขึ้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 21W

 วันที่ 24 สิงหาคม พื้นที่การพาความร้อนที่มีจุดศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำที่อ่อนแอได้พัฒนาไปประมาณ 1,125 กิโลเมตร (700 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงใต้ของกวม 
 วันที่ 26 สิงหาคม พายุเคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเฉียงใต้ ตะวันตกเฉียงเหนืออย่างช้า ๆ และถูกกำหนดให้เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ไม่นานหลังจากนั้นศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) กำหนดให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
 วันที่ 27 สิงหาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนค่อย ๆ รุนแรงขึ้น และได้ยกระดับเป็นสถานะพายุโซนร้อน ได้พัฒนาไปประมาณ 590 กิโลเมตร (365 ไมล์) ทางตะวันออกของกวม ในการวิเคราะห์หลังฤดูกาล ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ว่า 21W เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ความกดอากาศต่ำถึงระดับสูงสุดเมื่อเวลา 07:00 น. (00:00 น. เวลาสากลเชิงพิกัด) ด้วยความเร็วลม 55 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (35 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศที่ 1000 เฮกโตปาสกาล (มิลลิบาร์ 29.53 นิ้วของปรอท) 
 วันที่ 28 สิงหาคม ศูนย์กลางถูกเปิดออกอย่างเต็มที่ด้วยการพาความร้อนลึกซึ่งเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของกวม เนืองจากกระแสลมพายุไต้ฝุ่นชบาไปทางเหนืออย่างแรง พายุโซนร้อนถูกลดระดับกลับไปเป็นสถานะพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) รอบเที่ยงคืนของท้องถิ่นเมื่ออยู่ตรงกลางประมาณ 395 กิโลเมตร (245 ไมล์) ทางตะวันออกเฉียงเหนือของกวม แม้ว่ากรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะไม่ยกระดับเป็นสถานะพายุโซนร้อน
 วันที่ 31 สิงหาคม ระบบอ่อนกำลังลงสลายไปเมื่อจุดต่ำสุดที่อ่อนแออยู่ห่างจากไซปันไป ทางตะวันตกประมาณ 1,210 กิโลเมตร (750 ไมล์)
ไม่มีความเสียหาย ผู้บาดเจ็บ หรือผู้เสียชีวิต เกิดขึ้นจากพายุหมุนเขตร้อนที่มีระบบที่สั้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 30

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 41

รายชื่อพายุ

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้า หรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และคณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

ชื่อสากล 
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิก และดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจ และสังคมแห่งเอเชีย และแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2547 คือ ซูดัล จากชุดที่ 4 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ โนรู จากชุดที่ 5 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 29 ชื่อ

ฟิลิปปินส์ 
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัว หรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน ชุดรายชื่อนี้มีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล พ.ศ. 2551 เนื่องจากเป็นชุดรายชื่อที่เริ่มใหม่ จึงไม่มีชื่อใดในรายการนี้ที่ถูกถอนเลย ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น

ผลกระทบ 
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือเคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2547 ตารางนี้ยังมีภาพรวมของความรุนแรงของระบบ ระยะเวลา บริเวณที่มีผลกระทบกับแผ่นดิน และจำนวนความเสียหาย หรือจำนวนผู้เสียชีวิตใด ๆ ที่เกี่ยวข้องกับระบบพายุ

|-
| 01W(อัมโบ) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| 02W(บุตโชย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#|||  ฟิลิปปินส์ || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| ซูดัล(โกสเม) || || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ||ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี || 
|-
| นิดา(ดินโด) || || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ฟิลิปปินส์ ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| 05W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  เวียดนาม || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โอไมส์(เอนเตง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โกนเซิน(ฟรันก์) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| จันทู(เฮเนร์) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ เวียดนาม กัมพูชา ลาว ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| เตี้ยนหมู่(เฮเลน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| มินดุลเล(อิกเม) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน จีนตะวันออก หมู่เกาะรีวกีว เกาหลี || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| เถ่งเถง ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์หมู่เกาะมาเรียนา || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| คมปาซุ(ฮูเลียน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน จีนตะวันออก || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| น้ำเทิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  จีนตอนใต้ || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| หมาเหล่า ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| เมอรันตี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  เกาะเวก || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| รานานิม(กาเรน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะรีวกีว จีนตะวันออก ไต้หวัน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี  || ไม่มี || ไม่มี ||  
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี  || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| มาลากัส ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี  || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| เมกี(ลาวิน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น เกาหลี || ไม่มี ||  ||
|-
| ชบา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา  กวม หมู่เกาะรีวกีว เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| แอรี(มาร์เซ) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ หมู่เกาะรีวกีว ญี่ปุ่น ไต้หวัน จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| 21W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา || ไม่มี || ไม่มี  ||
|-
| ซงด่า(นีนา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา หมู่เกาะมาร์แชลล์ ญี่ปุ่น เกาหลีใต้ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ซาเระกา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา || ไม่มี || ไม่มี  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะรีวกีว || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| ไหหม่า(โอเฟล) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ไต้หวัน จีนตะวันออก || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ไต้หวัน || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| ปาโปล ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ เวียดนาม || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  จีนตะวันออก || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| เมอารี(กินตา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะแคโรไลน์ ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี || ไม่มี || ไม่มี || 
|-
| หมาอ๊อน(รอลลี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โทกาเงะ(โชนี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา ไต้หวัน ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| นกเต็น(โตนโย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์หมู่เกาะมาเรียนา ไต้หวัน หมู่เกาะรีวกีว || ไม่มี ||  ||
|-
| หมุ่ยฟ้า(ยูนดิง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ เวียดนาม ไทย มาเลเซีย พม่า || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี || ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เมอร์บก(บีโอเลตา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| วินนี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| นันมาดอล(โยโยง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ตาลัส(โซซีโม) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ หมู่เกาะมาร์แชลล์ || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี ||
|-
| โนรู ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะมาร์แชลล์ || ไม่มี || ไม่มี ||
|-

ดูเพิ่ม

รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2547
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2547
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดีย พ.ศ. 2547
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตก-ใต้: 2546–2547, 2547–2548
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2546–2547, 2547–2548
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2546–2547, 2547–2548

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

2547
ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2547