ภาษากะซอง

ภาษากะซอง เดิมรู้จักกันในชื่อ "ชองจังหวัดตราด" เป็นภาษากลุ่มเปือร์ในตระกูลภาษาออสโตรเอเชียติกที่เสี่ยงต่อการสูญหายในอำเภอบ่อไร่ จังหวัดตราดของประเทศไทย ภาษากะซองจัดให้เป็นภาษาย่อยในภาษาชองกลางบนพื้นฐานของความคล้ายคลึงกันของคำศัพท์ ซึ่งมีรายการศัพท์ค่อนข้างสั้น อย่างไรก็ตาม จากการศึกษาเพิ่มเติมและรายการคำศัพท์ที่ยาวขึ้นบ่งชี้ว่า ภาษากะซองเป็นภาษาต่างหาก ซึ่งมีความเกี่ยวข้องอย่างใกล้ชิดกับภาษาชองและภาษาซำเร ภาษากะซองมีสถานะเกือบสูญหาย โดยไม่มีผู้ภาษานี้ได้ภาษาเดียว และผู้พูดทั้งหมดหันมาใช้ภาษาไทยเป็นภาษาหลัก

จากการทดสอบคำศัพท์พบว่าร้อยละ 55.38 ของภาษานี้ประกอบด้วยคำยืมจากภาษาไทย คำยืมเหล่านี้แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ ยืมจากภาษาไทยโดยตรง หรือเพิ่มศัพท์ภาษาไทยเข้าในศัพท์ภาษากะซองที่มีอยู่แล้ว จำนวนร้อยละที่สูงนี้บ่งบอกถึงเส้นทางสู่การสูญหายของภาษา โดยที่ภาษาไทยเข้ามาแทนที่ภาษานี้

เมื่อมากกว่า 50 ปีที่แล้ว ชาวกะซองทั้งหมดถูกห้ามไม่ให้พูดภาษากะซองทั้งในครอบครัวและต่อผู้อื่น เนื่องจากผู้ว่าราชการจังหวัดเชื่อว่าการพูดภาษากะซองรบกวนการพูดภาษาไทย ดังนั้น ผู้พูดภาษากะซองจึงพูดภาษาไทยแก่ลูกหลานแทน แนวคิดชาตินิยมไทยทำให้ชาวกะซองละอายใจกับภาษาของตน และไม่ใส่ใจกับการอนุรักษ์ภาษานี้ ภาษาและกลุ่มชนกะซองเป็นตัวแทนของชนกลุ่มน้อยทางชาติพันธุ์จำนวนมากของประเทศไทย

อ้างอิง

กลุ่มภาษาเปือร์
กะซอง
วัฒนธรรมของจังหวัดตราด