แม่น้ำหมิ่น

แม่น้ำหมิ่น (; อ่านตามตัว หมิ่นเจียง; หมิ่นตะวันออก: Mìng-gĕ̤ng หมิ่งเก๋ง) เป็นแม่น้ำที่ไหลผ่านในมณฑลฝูเจี้ยน สาธารณรัฐประชาชนจีน มีความยาว 541 กิโลเมตร และเป็นแม่น้ำที่เป็นช่องทางการคมนาคมทางน้ำที่สำคัญและมีพื้นที่ลุ่มน้ำที่ใหญ่ที่สุดในฝูเจี้ยน ซึ่งครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลฝูเจี้ยนตอนเหนือและตอนกลาง รวมทั้งฝูโจวเมืองหลวงของมณฑลที่ตั้งอยู่บนตอนล่างของแม่น้ำหมิ่น มีศูนย์กลางประวัติศาสตร์อยู่ทางตอนเหนือของแม่น้ำและส่วนต่อชายฝั่งทะเลจีนตะวันออก ซึ่งมีท่าเรือที่สำคัญมาแต่ในอดีต

ภูมิศาสตร์ 
ต้นน้ำของแม่น้ำหมิ่นเกิดที่บริเวณทิวเขาอู่อี๋ ซึ่งเป็นสันปันน้ำระหว่างมณฑลฝูเจี้ยนและมณฑลเจียงซี ไหลผ่านมณฑลฝูเจี้ยนเป็นระยะทางกว่า 541 กิโลเมตร และมีพื้นที่ลุ่มน้ำ 60,992 ตารางกิโลเมตร ความลาดชันเฉลี่ย 0.5 ต่อล้าน

ปริมาณน้ำประมาณร้อยละ 70 ได้รับจากแม่น้ำสาขาหลัก 3 สาย ได้แก่ แม่น้ำเจี้ยน (建溪; เจี้ยนซี) , แม่น้ำฟู่ถุน (富屯溪; ฟู่ถุนซี) และ แม่น้ำชา (沙溪; ชาซี) แต่เนื่องด้วยภูมิศาสตร์ของฝูเจี้ยนที่เป็นหุบเขา มีแอ่งกระทะในบริเวณตอนเหนือของมณฑลในเขตนครหนานผิง ทำให้เป็นพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเจี้ยนที่เป็นพื้นที่ลุ่มน้ำสาขาของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำหมิ่นมีขนาดใหญ่และประกอบด้วยแควสาขามากมาย ขนาดพื้นที่ลุ่มแม่น้ำเจี้ยนจึงมีสัดส่วนถึงร้อยละ 91 ของพื้นที่ลุ่มแม่น้ำหมิ่นทั้งหมด 

เช่นเดียวกับแม่น้ำส่วนใหญ่สายอื่นของฝูเจี้ยน แม่น้ำหมิ่นไหลจากทางตะวันตกเฉียงเหนือของมณฑล สู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ลอดทางช่องเขาต่าง ๆ ซึ่งมีปริมาณน้ำที่ระบายออกสู่ทะเลปีละ 57.4 พันล้านลูกบาศก์เมตร คิดเป็นเกือบครึ่งหนึ่งของการระบายน้ำทั้งหมดของมณฑลฝูเจี้ยน ซึ่งทำให้มีความสำคัญในระบบการขนส่งทางน้ำของมณฑล อย่างไรก็ตามสำหรับเรือขนาดใหญ่ไม่สามารถใช้แม่น้ำสายนี้เดินเรือได้ในระยะไกลเข้าสู่พื้นที่ภายใน

การตรวจวัดปริมาณการไหลระบายของน้ำ ที่อำเภอหมิ่นโฮ่ว นครฝูโจว วัดได้ 1,750 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาทีโดยเฉลี่ยต่อปี และจนถึงปัจจุบันสถิติการไหลระบายของน้ำสูงสุดที่เคยวัดได้ในค.ศ.1937 ที่ 2670 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาที และสถิติต่ำสุดที่ 850 ลูกบาศก์เมตรต่อวินาทีในค.ศ.1971 โดยน้ำสามในสี่จะระบายออกไปในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน เฉพาะในเดือนมิถุนายนมีปริมาณการไหลระบายถึงร้อยละ 22.6 ของปริมาณการไหลประจำปีทั้งหมด และในเดือนมกราคมมีเพียงร้อยละ 2.8

แควสาขา 
 แม่น้ำชา (沙溪) 
 แม่น้ำฟู่ถุน (富屯溪) 
 แม่น้ำฉงหยาง (崇阳溪) 
 แม่น้ำเจี้ยน (建溪) 
 แม่น้ำซง (松溪) 
 แม่น้ำหนานผู่ (南浦溪) 
 แม่น้ำโหยว (尤溪) 
 แม่น้ำต้าจาง (大樟溪)

พื้นที่ชุ่มน้ำ 
เขตอนุรักษ์พื้นที่ชุ่มน้ำปากแม่น้ำหมิ่น เป็นพื้นที่ชุ่มน้ำและพื้นที่นกอพยพหลายชนิดที่รวมตัวอย่างหนาแน่นและเป็นที่อาศัยของนกน้ำหลากสายพันธุ์ เช่น นกยาง นกช้อนหน้าดำ นกอีเสือ และสัตว์น้ำมากมาย ได้แก่ ปลาตีน ปูก้ามดาบ ครอบคลุมพื้นที่มากกว่า 12,500 ไร่ ได้รับการจัดเป็นเขตอนุรักษ์ธรรมชาติระดับชาติโดยคณะรัฐมนตรีจีนในปี 2546

เขตอนุรักษ์นี้ตั้งอยู่บนเส้นทางระหว่างตอนเหนือของภูมิภาคเอเชียตะวันออกและออสเตรเลีย และเป็นจุดแวะพักของนกน้ำอพยพมากกว่า 50,000 ตัวในแต่ละปี

อ้างอิง 

หมิ่น
มณฑลฝูเจี้ยน