สมรรถนะทางการสื่อสาร

สมรรถนะทางการสื่อสาร () เป็นศัพท์ที่ใช้ในภาษาศาสตร์ ซึ่งหมายถึง การใช้ความรู้ทางด้านไวยากรณ์ วากยสัมพันธ์ สัณฐานวิทยา สัทศาสตร์ และอื่น ๆ รวมถึงความรู้ทางสังคมเกี่ยวกับวิธีและเวลาในการใช้ถ้อยคำอย่างเหมาะสม

เดลล์ ไฮมส์ (พ.ศ. 2509)  ได้กล่าวว่าการรับรู้ยังไม่เพียงพอในความแตกต่างระหว่าง สมรรถนะทางภาษาศาสตร์ (linguistic competence) กับประสิทธิภาพทางการใช้ภาษา (linguistic performance) ในงานของโนม ชอมสกี (พ.ศ. 2508)  "รูปแบบทางการสื่อสารและหน้าที่ของการสื่อสารมีความสัมพันธ์ซึ่งกันและกัน"  คำศัพท์และแนวคิดนี้บุกเบิกโดย เดลล์ ไฮมส์ ปัจจุบันรู้จักกันว่าเป็น ชาติพันธุ์วรรณนาแห่งการสื่อสาร (Ethnography of Communication)

แนวคิดเกี่ยวกับสมรรถนะทางการสื่อสารเป็นหนึ่งในทฤษฎีสำคัญในหลักวิธีและแนวทางการสื่อสารในการสอนภาษาต่างประเทศ  รูปแบบเชิงแนวคิดมีอย่างน้อย 3 รูปแบบหลัก คือ
 รูปแบบแรกและใช้กันอย่างแพร่หลาย คือ รูปแบบของ คเนลและสเวน  และดัดแปลงในภายหลังโดยคเนล 
 รูปแบบที่ 2 ได้รับการพัฒนาขึ้นโดย มาเรียน เซล์ค-เมอร์เซีย, ดอร์นเย และเธอร์เรลล์ (พ.ศ. 2538) มีการระบุเนื้อหาวัฒนธรรมเชิงสังคมเพื่อให้ชัดเจนมากขึ้น 
 รูปแบบที่ 3 โดยบาคแมนและพาล์มเมอร์  เห็นว่าสมรรถนะทางการสื่อสารจะรวมถึง สมรรถนะทางภาษาศาสตร์ สมรรถนะเชิงกลยุทธ์ สมรรถนะในการทำวิทยานิพนธ์ สมรรถนะทางสังคมวัฒนธรรม สมรรถนะทางการแสดงออก และสมรรถนะทางการอภิปรายและการพูด รูปแบบเชิงแนวคิดนี้ใช้กันอย่างแพร่หลายในการฝึกอบรมภาษากลางในประเทศแคนาดา

ความเข้าใจเกี่ยวกับสมรรถนะทางการสื่อสารได้รับอิทธิพลมาจากสาขาสัทวิทยา (Phonology) และปรัชญาแห่งภาษา รวมถึง การทำงานเกี่ยวกับการพูดในสถานการณ์ต่าง ๆ   


อ้างอิง

บรรณานุกรม

อ่านเพิ่ม

 

ภาษาศาสตร์สังคม
การรู้ภาษา