บรรทัดฐานเอกราชของคอซอวอ

เมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2551 สมัชชาของคอซอวอ ซึ่งขณะนั้นเป็นจังหวัดหนึ่งของประเทศเซอร์เบียภายใต้การอารักขาของสหประชาชาติ ได้ทำการประกาศเอกราช หลังจากนั้น คอซอวอได้รับการรับรองเป็นรัฐเอกราชจากสหรัฐ ตุรกี แอลเบเนีย ออสเตรีย เยอรมนี อิตาลี ฝรั่งเศส สหราชอาณาจักร ไต้หวัน และรัฐอื่น ๆ จำนวนมาก เรื่องนี้นำไปสู่ประเด็นถกเถียงระหว่างประเทศ ว่าการประกาศเอกราชฝ่ายเดียวของคอซอวอนั้น ถือเป็นบรรทัดฐานในกฎหมายระหว่างประเทศ หรือเป็นเพียงกรณีเฉพาะ การที่คอซอวอได้รับการรับรองจากประเทศสมาชิกสหประชาชาติถึง 97 ประเทศ จาก 193 ประเทศ ถือเป็นแรงบันดาลใจให้กับขบวนการแบ่งแยกดินแดนในหลายประเทศ

มีองค์กรและรัฐที่ไม่ได้รับการรับรองอย่างน้อย 70 กลุ่ม ที่อ้างถึงบรรทัดฐานคอซอวอเพื่อที่จะบรรลุเป้าหมายของตน อับคาเซียและเซาท์ออสซีเชียได้เรียกร้องอีกครั้งให้มีการยอมรับอำนาจอธิปไตยของตน เอกราชของคอซอวอยังนำไปสู่ความตึงเครียดในประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โดยสาธารณรัฐเซิร์ปสกาได้ยับยั้งการรับรองคอซอวอ และขู่ว่าจะประกาศตนเป็นเอกราชเสียเอง 

สาธารณรัฐไครเมียประกาศเอกราชจากประเทศยูเครนเมื่อ 11 มีนาคม พ.ศ. 2557 โดยอ้างถึงบรรทัดฐานคอซอวอ ไครเมียได้ถูกผนวกเข้ากับรัสเซีย ภายใต้การนำของประธานาธิบดีวลาดีมีร์ ปูติน ในสัปดาห์ต่อมา อย่างไรก็ตาม ปูตินปฏิเสธที่จะให้การรับรองคอซอวอ

การรับรองสถานะของรัฐทางตะวันออกของยูเครนที่แยกตัวออกไป โดยรัฐบาลของปูตินเมื่อ 21 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2565 และการรุกรานยูเครนที่ตามมา ล้วนแต่ทำภายใต้บริบทของบรรทัดฐานคอซอวอ อย่างไรก็ตาม จนถึงเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 รัสเซียยังคงไม่รับรองคอซอวอ

ดูเพิ่ม 
 สงครามยูโกสลาเวีย
 การกำหนดการปกครองด้วยตนเอง
 การลงประชามติแยกเป็นเอกราช

อ้างอิง 

ประเทศคอซอวอ
ผลที่ตามมาหลังสงครามเย็น
การรับรองสถานะทางการทูต
ภูมิรัฐศาสตร์
ทฤษฎีความสัมพันธ์ระหว่างประเทศ
การแบ่ง (การเมือง)
ทฤษฎีการเมือง
การแบ่งแยกดินแดน