ฉางชุน

ฉางชุน () เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดในมณฑลจี๋หลิน สาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ใจกลางที่ราบซงเหลียวทางตะวันออกเฉียงเหนือของจีนแผ่นดินใหญ่ ฉางชุนมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด โดยเขตการปกครองของฉางชุนประกอบด้วยเขตจำนวน 7 เขต นครระดับอำเภอจำนวน 2 แห่ง และอำเภอจำนวน 1 แห่ง ฉางชุนเป็นหนึ่งในเมืองใหญ่ในภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีนร่วมกับเฉิ่นหยาง ต้าเหลียน และฮาร์บิน

ระหว่าง พ.ศ. 2475 และ 2488 จักรวรรดิญี่ปุ่นได้ตั้งประเทศแมนจูขึ้นเป็นรัฐบาลหุ่นเพื่อยึดครองภาคตะวันออกเฉียงเหนือของจีน ฉางชุนกลายเป็นเมืองหลวงของประเทศแมนจูในระหว่างนั้นและถูกเปลี่ยนชื่อเป็นซินกิง (; ) เมื่อสาธารณรัฐประชาชนจีนก่อตั้งใน พ.ศ. 2492 หลังจักรวรรดิญี่ปุ่นหมดอำนาจ รัฐบาลจีนได้สถาปนาฉางชุนให้เป็นเมืองหลวงของมณฑลจี๋หลินใน พ.ศ. 2497

ฉางชุนเป็นฐานผลิตอุตสาหกรรมที่สำคัญโดยเฉพาะรถยนต์ และได้รับฉายาว่า "เมืองแห่งรถยนต์" และ "ดีทรอยต์เมืองจีน"

ภูมิศาสตร์

ภูมิอากาศ 
ฉางชุนมีสี่ฤดู ได้รับอิทธิพลลมมรสุม ภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน:  Dwa ) ฤดูหนาวมีความยาวนาน (ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม) อากาศหนาวเย็นและลมแรง แต่แห้งเนื่องจากอิทธิพลของ ไซบีเรียแอนไทไซโคลน โดยมีอุณหภูมิเฉลี่ยเดือนมกราคมที่ − 14.7° C ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงเป็นช่วงเปลี่ยนผ่านที่ค่อนข้างสั้นโดยมีหยาดน้ำฟ้าอยู่บ้าง แต่อากาศมักจะแห้งและมีลมแรง ฤดูร้อนอากาศร้อนและชื้นโดยมีลมตะวันออกเฉียงใต้พัดปกคลุมเนื่องจากมรสุมเอเชียตะวันออก ค่าเฉลี่ยเดือนกรกฎาคม 23.2° C มักจะมีหิมะเล็กน้อยในช่วงฤดูหนาวและมีปริมาณน้ำฝนรายปีตกชุกตั้งแต่มิถุนายนถึงสิงหาคม ด้วยเปอร์เซ็นต์แสงแดดที่ได้รับต่อเดือนตั้งแต่ 47 เปอร์เซ็นต์ในเดือนกรกฎาคมถึง 66 เปอร์เซ็นต์ในเดือนมกราคมและกุมภาพันธ์ปีปกติจะเห็นแสงอาทิตย์ประมาณ 2,617 ชั่วโมงและระยะเวลาปลอดน้ำค้างแข็ง 140 ถึง 150 วัน อุณหภูมิที่สูงที่สุดมีตั้งแต่ −33.0° C ถึง 35.7° C

เขตการปกครองและประชากร 

นครฉางชุนมีฐานะเป็นนครระดับมณฑล โดยแบ่งเขตการปกครองออกเป็นเขตจำนวน 7 เขต นครระดับอำเภอจำนวน 2 แห่ง และอำเภอจำนวน 1 แห่ง ได้แก่

ข้อมูลจากการสำมะโนประชากรครั้งที่หกเมื่อ พ.ศ. 2553 ฉางชุนมีประชากร 7.677 ล้านคน อัตราการเกิดอยู่ที่ 6.08 คนต่อประชากร 1,000 คน และอัตราการตายอยู่ที่ 5.51 คนต่อประชากร 1,000 คน ประชากรในเขตเมือง (ควานเฉิง เฉาหยาง ลู่ยเหฺวียน หนานกวาน และเอ้อร์เต้า) มีจำนวน 3.53 ล้านคนหรือประมาณร้อยละ 46 สัดส่วนประชากรเพศชายต่อเพศหญิงเป็น 1.021:1

เศรษฐกิจ 
ผลิตภัณฑ์มวลรวมในประเทศ (GDP) ของฉางชุนใน พ.ศ. 2553 อยู่ที่ 332.9 พันล้านเหรินหมินปี้

อุตสาหกรรมสำคัญของฉางชุนได้แก่รถยนต์ ผลิตภัณฑ์เกษตรแปรรูป ยา อิเล็กทรอนิกส์ วัสดุก่อสร้าง และพลังงาน เครือ FAW (First Automotive Works) ซึ่งเป็นบริษัทผลิตรถยนต์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีนตั้งอยู่ในฉางชุน โดยโรงงานผลิตเริ่มก่อสร้างใน พ.ศ. 2496 และการผลิตเริ่มต้นใน พ.ศ. 2499 เครือ FAW ผลิตรถยนต์หลายยี่ห้อในประเทศจีน รวมทั้งรถยนต์หรู "หงฉี" และยังร่วมกับบริษัทรถยนต์จากต่างประเทศได้แก่อาวดี้ ฟ็อลคส์วาเกิน และโตโยต้า อุตสาหกรรมผลิตรถยนต์ในฉางชุนทำให้ฉางชุนมีฉายาว่า "ดีทรอยต์เมืองจีน"

การศึกษาและวัฒนธรรม

สถาบันอุดมศึกษา 
ฉางชุนมีสถาบันอุดมศึกษาจำนวน 27 แห่ง โดยสถาบันที่สำคัญได้แก่มหาวิทยาลัยจี๋หลินและมหาวิทยาลัยครูแห่งภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

กีฬา 
สโมสรกีฬาที่สำคัญในฉางชุนได้แก่สโมสรฟุตบอลฉางชุนย่าไท่ซึ่งแข่งขันในไชนีสซูเปอร์ลีกและเคยชนะเลิศในฤดูกาล 2550 และสโมสรบาสเกตบอลจี๋หลินนอร์ทอีสต์ไทเกอร์ซึ่งแข่งขันในสมาคมบาสเกตบอลแห่งประเทศจีน นอกจากนี้ ฉางชุนยังเคยเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันเอเชียนเกมส์ฤดูหนาว 2007

บุคคลสำคัญจากฉางชุน 
 หลิว เสี่ยวโป ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาสันติภาพประจำ พ.ศ. 2553 จากการรณรงค์เพื่อสิทธิมนุษยชนในประเทศจีนโดยปราศจากความรุนแรง
 เออิจิ เนงิชิ ผู้ได้รับรางวัลโนเบลสาขาเคมีประจำ พ.ศ. 2553 (ร่วมกับริชาร์ด เฮ็กและอากิระ ซูซูกิ) จากแนวคิดการใช้สารประกอบแพลเลเดียมเพื่อเร่งปฏิกิริยาการควบแน่นเพื่อสังเคราะห์สารประกอบอินทรีย์

ความสัมพันธ์เมืองพี่น้อง 
ฉางชุนได้สถาปนาความสัมพันธ์เมืองพี่น้องกับเมืองต่าง ๆ ดังนี้ (ปีที่เริ่มสถาปนาความสัมพันธ์ระบุในวงเล็บ)
  ช็องจิน จังหวัดฮัมกย็องเหนือ ประเทศเกาหลีเหนือ (พ.ศ. 2545)
  เซแก็ซแฟเฮร์วาร์ ประเทศฮังการี (พ.ศ. 2553)
  เซ็นได จังหวัดมิยางิ ประเทศญี่ปุ่น (พ.ศ. 2523)
  ฌิลินา ประเทศสโลวาเกีย (พ.ศ. 2535)
  ติฆัวนา รัฐบาฮากาลิฟอร์เนีย ประเทศเม็กซิโก (พ.ศ. 2556)
  นอวีซาด ประเทศเซอร์เบีย (พ.ศ. 2524)
  เบอร์มิงแฮม ประเทศอังกฤษ สหราชอาณาจักร (พ.ศ. 2526)
  ปราจีนบุรี จังหวัดปราจีนบุรี ประเทศไทย (พ.ศ. 2554)
  ปลอฟดิฟ ประเทศบัลแกเรีย (พ.ศ. 2553)
  ม็องเทรย จังหวัดแซน-แซ็ง-เดอนี ประเทศฝรั่งเศส (พ.ศ. 2551)
  มอรา ประเทศสวีเดน (พ.ศ. 2548)
  มาสเตอร์ตัน ประเทศนิวซีแลนด์ (พ.ศ. 2538)
  มินสค์ ประเทศเบลารุส (พ.ศ. 2535)
  ลิตเทิลร็อก รัฐอาร์คันซอ สหรัฐอเมริกา (พ.ศ. 2537)
  วอร์นามบูล รัฐวิกทอเรีย ประเทศออสเตรเลีย (พ.ศ. 2555)
  ว็อลฟส์บวร์ค รัฐนีเดอร์ซัคเซิน ประเทศเยอรมนี (พ.ศ. 2549)
  วินด์เซอร์ รัฐออนแทรีโอ ประเทศแคนาดา (พ.ศ. 2535)
  อุลซัน ประเทศเกาหลีใต้ (พ.ศ. 2537)
  อูลาน-อูเด สาธารณรัฐบูเรียตียา ประเทศรัสเซีย (พ.ศ. 2543)

อ้างอิง 

นครในมณฑลจี๋หลิน
เมืองหลวงของมณฑลในประเทศจีน
เมืองหลวงของรัฐสิ้นสภาพ