จักรพรรดิเฮเซ (อาเตะ)

จักรพรรดิเฮเซ (; 25 กันยายน ค.ศ. 774 – 5 สิงหาคม ค.ศ. 824) มีอีกพระนามว่า เฮโจเท็นโน เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 51 ตามลำดับการสืบทอดแบบดั้งเดิม รัชสมัยของพระองค์อยู่ใน ค.ศ. 806 ถึง 809

รายงานดั้งเดิม
เฮเซเป็นพระราชโอรสองค์โตที่สุดในจักรพรรดิคัมมุกับจักรพรรดินีฟูจิวาระ โนะ โอโตมูโระ เฮเซมีจักรพรรดินีสามพระองค์กับพระราชโอรสและพระราชธิดา 7 พระองค์

เหตุการณ์ในชีวิตของพระองค์
 ค.ศ. 785: (): เฮเซได้รับการแต่งตั้งเป็นมกุฎราชกุมารเมื่อพระชนมายุ 12 พรรษา
 9 เมษายน ค.ศ. 806  (): ในปีที่ 25 ของรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุ พระองค์สวรรคต และถึงแม้จะมีการโต้เถียงกันว่าใครควรเป็นผู้สืบทอดคนต่อไป นักวิชาการร่วมสมัยตีความว่าพระราชโอรสของพระองค์ได้รับตำแหน่งผู้สืบทอด (เซ็ซโซ) หลังจากนั้นไม่นาน จักรพรรดิเฮเซจึงขึ้นครองราชย์ (โซกูอิ)

ในรัชสมัยเฮเซ มีการจัดรูปแบบองครักษ์ใหม่ โดยองครักษ์ของจักรพรรดิที่มีอยู่แล้วกลายเป็นองครักษ์ฝ่ายซ้ายของจักรพรรดิ ในขณะที่องครักษ์ฝ่ายกลางกลายเป็นองครักษ์ฝ่ายขวาของจักรพรรดิ องครักษ์ทั้งสองฝ่ายได้รับผู้บัญชาการอาวุโสคนใหม่ ณ เวลานั้น จักรพรรดิเฮเซทรงแต่งตั้งซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระ (ค.ศ. 758–811) เป็นผู้บัญชาการอาวุโสประจำองครักษ์ฝ่ายขวาของจักรพรรดิ โดยในรัชสมัยจักรพรรดิคัมมุก่อนหน้า ทามูรามาโระเคยได้รับแต่งตั้งเป็นโชกุนประจำกองสำรวจทางทหารต่อเอมิชิ

 ค.ศ. 809 (): หลังครองราชย์เป็นเวลา 4 ปี จักรพรรดิเฮเซทรงพระประชวร และทรงกลัวว่าพระองค์อาจไม่มีชีวิตรอด จักรพรรดิเฮเซจึงสละราชสมบัติให้แก่พระอนุชาของพระองค์ ผู้ภายหลังมีพระนามว่าจักรพรรดิซางะ
 18 พฤษภาคม ค.ศ. 809 (): จักรพรรดิซางะขึ้นครองราชย์ตอนพระชนมายุ 24 พรรษา
 5 สิงหาคม ค.ศ. 824 (): หลังจักรพรรดิเฮเซสละราชสมบัติเนื่องจากพระโรคเป็นเวลา 14 ปี พระองค์เสด็จสวรรคตด้วยพระชนมายุ 51 พรรษา

ปีในรัชสมัยเฮเซ
ปีในรัชสมัยเฮเซมีแค่หนึ่งศักราช (เน็งโง)
 ไดโด (806–810)

พระมเหสีและพระราชโอรสธิดา
จักรพรรดินี  (สถาปนาในภายหลัง): ฟูจิวาระ โนะ ทาราชิโกะ/ไทชิ (藤原帯子; สิ้นพระชนม์ ค.ศ. 794) ธิดาของฟูจิวาระ โนะ โมโมกาวะ

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิอาซาฮาระ (朝原内親王; 779–817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิโอยาเกะ (大宅内親王; สวรรคต ค.ศ. 849) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

ฮิ: เจ้าหญิงจักรพรรดิคันนาบิ (甘南美内親王; 800-817) พระราชธิดาในจักรพรรดิคัมมุ

โชชิ นางใน (ไนชิ-โนะ-คามิ): (; สวรรคต ค.ศ. 810) อดีตพระมเหสีใน ชูนางง ฟูจิวาระ โนะ ทาดานูชิ และพระราชธิดาในฟูจิวาระ โนะ ทาเน็ตสึงุ

ฮิ: พระราชธิดาในฟูจิวาระ ทาดานูชิ

นางใน: อิเซะ โนะ สึงูโกะ (伊勢継子; 772–812) พระราชธิดาในอิเซะ โนะ โอนะ
เจ้าชายองค์ที่สาม: เจ้าชายจักรพรรดิทากาโอกะ (高丘親王; 799–881) มกุฎราชกุมารใน ค.ศ. 809 (ถอดถอนใน ค.ศ. 810)
เจ้าชายองค์ที่สี่: เจ้าชายจักรพรรดิโคเซะ (巨勢親王; สวรรคต ค.ศ. 882)
เจ้าหญิงจักรพรรดิคามิตสึเกโนะ (上毛野内親王; สวรรคต ค.ศ. 842)
เจ้าหญิงจักรพรรดิอิโซโนกามิ (石上内親王; สวรรคต ค.ศ. 846)
เจ้าหญิงองค์ที่สาม: เจ้าหญิงจักรพรรดิโอฮาระ (大原内親王; สวรรคต ค.ศ. 863) ไซโอที่ 14 ประจำศาลเจ้าอิเซะ (806–809)

นางใน: ฟูจิอิ โนะ ฟูจิโกะ/โทชิ (葛井藤子) พระราชธิดาในฟูจิอิ โนะ มิจิโยริ
เจ้าชายองค์แรก: เจ้าชายจักรพรรดิอาโบะ (阿保親王)

นางใน: คิ โนะ อิโอกาซุ (紀魚員) พระราชธิดาในคิ โนะ คตสึโอะ
เจ้าหญิงจักรพรรดิเอนุ (叡努内親王; สวรรคต ค.ศ. 835)

พงศาวลี

อ้างอิง

บรรณานุกรม
 
 
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Ōdai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคเฮอัง
บุคคลในยุคนาระ
ภิกษุที่เป็นพระราชวงศ์
ภิกษุชาวญี่ปุ่น
โคไตชิ