หอยพิม

หอยพิม (; ) เป็นหอยสองฝาทะเลที่เป็นเอกลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากในบริเวณก้นอ่าวไทย   และปากแม่น้ำท่าจีนในจังหวัดสมุทรสาครเป็นแหล่งที่พบหอยพิมมากกว่าชายทะเลด้านอื่น ๆ

รูปร่าง 
หอยพิมจะมีรูปร่างกลมยาวรี  เปลือกขาวบางเปราะมีปุ่มสากมือ  เปลือกนี้ถ้ากลางออกจะดูคล้ายปีกนางฟ้าในเทพนิยาย

ลักษณะ 
ตัวหอยแบ่งออกเป็น  2 ส่วน คือ
ส่วนลำตัว  มีลักษณะอ้วนป้อมและนิ่ม  ประกอบด้วยปาก  ซึ่งมีเขี้ยวคล้ายฟันกระต่าย  2 ซี่   ไว้สำหรับบดอาหาร  ต่อไปเป็นกระเพาะ  ลำไส้  และอวัยวะต่าง ๆ 
เนื้อเยื่อ มีลักษณะเป็นเนื้อเยื่อมีกล้มเนื้อเหนียวนุ่มคล้ายงวงช้าง  ใช้ดูดอาหารจากน้ำ

ที่อยู่อาศัย 
หอยพิมชอบอาศัยอยู่บริเวณแนวระดับน้ำลงต่ำสุด  พื้นพื้นดินเหนียวปนทรายละเอียด  ผิวหน้าดินเป็นโคลนเลนบาง ๆ อาศัยอยู่ในรูลึกประมาณ 30-40 เซนติเมตร ปากรูกว้างประมาณ  1 เซนติเมตร  ลึกลงไปจะกว้าง  ตามตัวเวลาน้ำขึ้นจะเคลื่อนตัวและชูงวงขึ้นไปในน้ำเพื่อดูดอาหาร  เมื่อเวลาน้ำลงจะเคลื่อนตัวลงไปอยู่ในก้นรู

อาหาร 
หอยพิมกินอาหารจำพวกแพลงก์ตอนที่ล่องลอยอยู่ใกล้ผิวหน้าดิน  โดยการกรอง หอยพิมขนาดใหญ่อ้วนสมบูรณ์  จะพบมากในช่วงเดือนธันวาคม - มีนาคม การจับหอยพิมใช้วิธีดำน้ำลงไปก็บด้วยมือ  นับว่าหอยพิมเป็นสัตว์สัญลักษณ์ของจังหวัดสมุทรสาคร  เนื่องจากแหล่งที่พบหอยพิมมากอยู่บริเวณชายฝั่งทะเลตำบลโกรกกราก  ตำบลพันท้ายนรสิงห์, ตำบลบางหญ้าแพรก,  ตำบลกาหลง  และอำเภอเมืองสมุทรสาคร หอยพิมสามารถนำมาทำเป็นอาหาร  ได้หลายรูปแบบ  เช่น  ตากแห้ง,  ลวก,  แกงจืด,  แกงส้ม  หรือผัดฉ่า  เป็นต้น  แต่ก่อนที่จะนำมาทำเป็นอาหารจะต้องนำเอาเขี้ยวออกเสียก่อน  และถ้าจำนำหอยสด ๆ มาทำอาหาร   ควรนำหอยเป็น ๆ มาแช่น้ำเค็ม 1 คืน เพื่อให้คายโคลนแล้วจึงค่อยแกะเปลือกออกล้างส่วนหัว  รีดส่วนที่เป็นงวงเพื่อให้สิ่งที่ยังคงค้างอยู่ภายในออกทิ้ง  นำเขี้ยวออกแล้วจึงนำไปประกอบอาหารตามต้องการ

อ้างอิง 
http://www.samutsakhon.go.th/mis/tour/tour16.htm 
http://school.obec.go.th/laksong/hoipim/hoipim.htm 

สิทธิ กุหลาบทอง. 2554. ชีววิทยา การทำประมง และแนวทางการเพาะเลี้ยงหอยพิม Pholas orientalis).
วารสารคณะสัตวศาสตร์และเทคโนโลยีการเกษตร มหาวิทยาลัยศิลปากร. ปีที่ 2 ฉบับที่ 3: 27-37.

แหล่งข้อมูลอื่น
http://www.sealifebase.fisheries.ubc.ca/Summary/SpeciesSummary.php?ID=86765

วงศ์หอยเจาะไม้