การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน

การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน () เป็นหนึ่งในระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศที่ใช้กันกว้างขวางที่สุด วลาดีเมียร์ เคิพเพิน เป็นผู้เผยแพร่ระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศนี้เป็นคนแรกใน พ.ศ. 2427 และการแก้ไขเล็กน้อยโดยเคิพเพินเองตามมาใน พ.ศ. 2461 และ พ.ศ. 2479 ภายหลังนักกาลวิทยาชาวเยอรมันนามว่า รูด็อล์ฟ ไกเกอร์ ร่วมมือกับเคิพเพินเปลี่ยนแปลงระบบการแบ่งเขตภูมิอากาศนี้ บางครั้งจึงอาจเรียกระบบนี้ว่า การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินและไกเกอร์ ()

การแบ่งเขตภูมิอากาศ
การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพินนั้นแบ่งเขตภูมิอากาศเป็นกลุ่มใหญ่ ๆ 6 กลุ่ม (อันประกอบด้วยกลุ่ม A, B, C, D,E และH) แต่ละกลุ่มใหญ่จะมีประเภทของเขตภูมิอากาศแบบต่าง ๆ อยู่ โดยแต่ละประเภทจะเขียนแทนด้วยสัญลักษณ์อักษรภาษาอังกฤษตั้งแต่ 2 ถึง 4 ตัวอักษร

กลุ่ม A (ภูมิอากาศแบบร้อนชื้น)

ภูมิอากาศแบบร้อนชื้นมีลักษณะพิเศษคืออุญหภูมิที่ค่อนข้างสูงบริเวณระดับน้ำทะเล ตลอดเวลา 12 เดือนใน 1 ปี จะมีอุณหภูมิเฉลี่ยประมาณ 18 องศาเซลเซียส (64 องศาฟาเรนไฮต์) หรือสูงกว่านี้ ภูมิอากาศแบบร้อนชื้นสามารถแบ่งได้เป็นเขตภูมิอากาศย่อย ๆ ดังนี้

 ภูมิอากาศแบบป่าดิบชื้น (Af) ตลอด 12 เดือนมีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย  สามารถพบภูมิอากาศแบบนี้ได้บริเวณละติจูด 5–10 องศาเหนือหรือใต้เส้นศูนย์สูตร ในบางพื้นที่ชายฝั่งตะวันออกอาจพบภูมิอากาศแบบนี้ได้ไกลถึง 25 องศาจากเส้นศูนย์สูตร
ตัวอย่างเมือง
สิงคโปร์
เมเดยิน, ประเทศโคลอมเบีย
 ภูมิอากาศแบบมรสุมเขตร้อน (Am)
ตัวอย่างเมือง
จาการ์ตา, ประเทศอินโดนีเซีย
ไมแอมี, รัฐฟลอริดา, สหรัฐอเมริกา
 ภูมิอากาศแบบทุ่งหญ้าสะวันนา (Aw)
ตัวอย่างเมือง
กรุงเทพมหานคร, ประเทศไทย
มุมไบ, ประเทศอินเดีย

กลุ่ม B (ภูมิอากาศแบบแห้งแล้ง)
ภูมิอากาศแบบแห้งแล้งเป็นบริเวณที่มีการระเหยของน้ำสูง ไม่มีปริมาณฝนเหลือพอที่จะเป็นแหล่งต้นน้ำลำธาร ปรากฏทั้งในเขตร้อนและเขตอบอุ่น แบ่งเป็นภูมิอากาศย่อยดังนี้
 ภูมิอากาศแบบทะเลทราย (BW) ปริมาณฝนตลอดปีน้อยกว่า 250 มิลลิเมตร (10 นิ้ว) ส่วนมากพบอยู่ตอนในของภาคพื้นทวีปทั้งบริเวณอากาศร้อนและอากาศอบอุ่น ทำให้แบ่งภูมิอากาศย่อยได้ ดังนี้
 ภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (BWh)
 ภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตอบอุ่น (BWk)
 ภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทราย (BS) มีลักษณะเป็นทุ่งหญ้าสั้น ๆ ปริมาณฝนอยู่ระหว่าง 250–750 มิลลิเมตร (10–30 นิ้ว) พบอยู่รอบทะเลทรายบริเวณอากาศร้อนและทะเลทรายบริเวณอากาศอบอุ่น ทำให้แบ่งภูมิอากาศย่อยได้ ดังนี้
 ภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทรายเขตร้อน (BSh)
 ภูมิอากาศแบบกึ่งทะเลทรายเขตอบอุ่น (BSk)

กลุ่ม C (ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นแถบละติจูดกลาง)
 ภูมิอากาศแบบเมดิเตอร์เรเนียน (Csa/Csb)
ตัวอย่างเมือง
 เบรุต, ประเทศเลบานอน (Csa)
 ลอสแอนเจลิส, สหรัฐอเมริกา (Csa)
คอร์รามาบัด, ประเทศอิหร่าน (Csa)
 เซบิยา, ประเทศสเปน (Csa)
 ซานเตียโก, ประเทศชิลี (Csb)
 เอสซาอูรา, ประเทศโมร็อกโก (Csb)
 โปร์ตู, ประเทศโปรตุเกส (Csb)
ซานฟรานซิสโก, สหรัฐอเมริกา (Csb)
เคปทาวน์, ประเทศแอฟริกาใต้ (Csb)
ซีแอตเทิล, สหรัฐอเมริกา (Csb)
 ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้น (Cfa, Cwa)
ตัวอย่างเมือง
ฮ่องกง (Cwa)
ฮานอย, ประเทศเวียดนาม (Cwa)
กอร์โดบา, ประเทศอาร์เจนตินา (Cwa)
แรชต์, กิราน, ประเทศอิหร่าน (Cfa)
แจ็กสันวิลล์, รัฐฟลอริดา, สหรัฐอเมริกา (Cfa)
 ภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร (Cfb, Cfc, Cwb, Cwc)

กลุ่ม D (ภูมิอากาศแบบชื้นภาคพื้นทวีป)

กลุ่ม E (ภูมิอากาศแบบขั้วโลก)

แผนที่เพิ่มเติม

ตาราง

อ้างอิง

ภูมิอากาศ