ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2518

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2518 เป็นฤดูกาลที่ไม่การกำหนดขอบเขตอย่างเป็นทางการ โดยดำเนินอยู่ภายในปี พ.ศ. 2518 แต่พายุหมุนเขตร้อนส่วนใหญ่มีแนวโน้มก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ระหว่างเดือนมิถุนายนถึงเดือนตุลาคม วันเหล่านี้ถือเป็นธรรมเนียมในการกำหนดขอบเขตของแต่ละฤดูกาล เมื่อพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวขึ้นภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ส่วนพายุใดที่ก่อตัวขึ้นทางฝั่งตะวันออกของเส้นดังกล่าวจะเรียกว่า พายุเฮอร์ริเคน (ดูที่ ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2518) ในช่วงเวลานี้ พายุใดที่ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในมหาสมุทรตะวันตกจะได้รับชื่อจากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนใดที่ก่อตัวขึ้นในแอ่งนี้จะได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียก ส่วนพายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกใดที่ก่อตัวขึ้นหรือเคลื่อนตัวเข้าไปภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ พายุลูกนั้นจะได้รับชื่อจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ หรือ PAGASA ด้วย ด้วยเหตุนี้พายุเพียงหนึ่งลูก อาจมีชื่อถึงสองชื่อก็ได้

ในปีนี้ มีพายุบางลูกที่มีความโดดเด่น นั่นคือ พายุไต้ฝุ่นนีนา ซึ่งเป็นสาเหตุที่ทำให้เกิดอุทกภัยจากเขื่อนบ่านเฉียว ทำให้มีผู้เสียชีวิตประมาณ 229,000 คน และพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นจูน ซึ่งเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุด บันทึกความกดอากาศต่ำสุดได้ 875 มิลลิบาร์ จนถูกแย่งตำแหน่งไปโดยพายุไต้ฝุ่นทิปในปี พ.ศ. 2522 ด้วยความกดอากาศ 870 มิลลิบาร์


พายุ 
ในปีนี้ มหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกมีพายุดีเปรสชันเขตร้อน 25 ลูก ในจำนวนนี้ 20 ลูก พัฒนาเป็นพายุโซนร้อน ในจำนวนพายุโซนร้อน พัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่น 14 ลูก และในจำนวนนั้น 3 ลูกพัฒนาเป็นถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น

พายุไต้ฝุ่นลอลา (อูริง)

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 02W

พายุโซนร้อนแมมี

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นนีนา (เบเบง)

นีนา เป็นพายุที่มีช่วงชีวิตสั้นแต่ทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นได้อย่างรวดเร็ว หลังจากก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 30 กรกฎาคม มันพัดเข้าที่ประเทศไต้หวันในฐานะพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น และคงความรุนแรงได้ในระดับพายุไต้ฝุ่นขณะเคลื่อนผ่านเกาะ เป็นผลให้มีผู้เสียชีวิต 25 ราย และสร้างความเสียหายอย่างกว้างขวาง จากนั้นมันเคลื่อนตัวลงสู่ช่องแคบฟอร์โมซาและอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน นีนามุ่งหน้าต่อไปยังแผ่นดินของประเทศจีน จากปฏิกิริยาระหว่างความชื้นและแนวปะทะอากาศเย็น ทำให้เกิดเป็นปริมาณน้ำฝนขนาดมหึมา ปริมาณฝนเป็นสาเหตุให้เขื่อนบ่านเฉียวแตกออก และส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อย 229,000 คน

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 05W (การิง)

พายุไต้ฝุ่นออรา (ดีดิง)

พายุไต้ฝุ่นฟิลลิส (เอตัง)

พายุไต้ฝุ่นริตา

พายุโซนร้อนซูซาน

พายุไต้ฝุ่นเทสส์

พายุโซนร้อนไวโอลา (เฮนิง)

พายุไต้ฝุ่นวินนี

พายุไต้ฝุ่นอลิซ (เฮร์มิง)

พายุไต้ฝุ่นเบตตี (อีซิง)

พายุไต้ฝุ่นคอรา (ลูดิง)

พายุโซนร้อนดอริส

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเอลซี (มาเมง)

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 18W (เนเนง)

พายุไต้ฝุ่นฟลอสซี

พายุโซนร้อนเกรซ (โอเนียง)

พายุโซนร้อนเฮเลน (เปปัง)

พายุไต้ฝุ่นไอดา

พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นจูน (โรซิง)

พายุไต้ฝุ่นจูนเป็นพายุที่ทรงพลังที่สุดของฤดูกาล แต่ไม่ส่งผลกระทบใดต่อแผ่นดิน ในเวลานั้น พายุไต้ฝุ่นจูนถูกบันทึกว่าเป็นพายุที่มีความรุนแรงที่สุด ในบรรดาพายุหมุนเขตร้อนทั่วโลก ด้วยความกดอากาศต่ำที่สุด 875 มิลลิบาร์ และพายุไต้ฝุ่นจูนยังเป็นกรณีแรกของพายุไต้ฝุ่นที่ถูกบันทึกว่ามีกำแพงตาสามชั้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 24W (ซีซัง)

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 25W

รายชื่อพายุ
รายชื่อพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ตั้งโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ชื่อแรกที่ใช้ในปี 2518 คือ ลอลา และชื่อสุดท้ายคือ จูน

ฟิลิปปินส์

ดูเพิ่ม
พายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2518
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2518
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2518

อ้างอิง

2518
ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2518