อักษรไทน้อย

อักษรไทน้อย (บ้างครั้งสะกดเป็น ไทยน้อย) อีสานเรียก โตไทน้อย หรือ ประเทศลาวเรียก อักษรลาวบูราณ หรือเรียกอย่างไม่เป็นทางการว่า อักษรอีสาน เป็นอักษรตระกูลพราหมีที่เคยใช้งานในประเทศลาวและภาคอีสาน นับตั้งแต่ประมาณ ค.ศ. 1500 อักษรลาวในปัจจุบันสืบทอดโดยตรงจากอักษรนี้และยังคงรักษารูปร่างอักษรแบบง่าย ๆ อักษรนี้ส่วนใหญ่เลิกใช้ในภาคอีสานของประเทศไทย เนื่องจากนโยบายการแผลงเป็นไทยของรัฐบาลไทยที่กำหนดใช้วัฒนธรรมไทยถิ่นกลาง เช่นอักษรไทยทั่วประเทศ

อักษรไทน้อย

พยัญชนะ

พยัญชนะต้น 
พยัญชนะต้นอักษรไทน้อย ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 27 ตัว ดังนี้

พยัญชนะประสม 
พยัญชนะประสมอักษรไทน้อย คือพยัญชนะต้นที่ประกอบด้วยตัวอักษร 2 ตัวมาประสมกัน (ตัว ห นำในภาษาไทย) ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 6 ตัว ดังนี้

ตัวสะกด 
ตัวสะกดอักษรไทน้อย คือพยัญชนะที่วางไว้ที่ตำแหน่งหลังสุด ใช้เป็นตัวสะกด ประกอบด้วยพยัญชนะทั้งหมด 11 ตัว แบ่งได้เป็น 8 มาตราตัวสะกด ดังนี้

สระ 
สระอักษรไทน้อย ประกอบด้วยสระะทั้งหมด 29 ตัว ดังนี้

เสียงวรรณยุกต์ 
ภาษาไทยถิ่นอีสานมีระดับเสียงวรรณยุกต์ 6 ระดับ คือ สามัญ เอก โท ตรี ตรีเพี้ยน และจัตวา ระดับเสียงจะแตกต่างกัน ไปตามชนพื้นเมืองของผู้พูดและที่ตั้งทางภูมิศาสตร์ ส่วนรูปวรรณยุกต์ที่ปรากฏการใช้พบว่ามีอยู่ 2 รูป คือ รูปเอก กับ รูปโท

ตัวอย่างคำศัพท์

ยูนิโคด
มีการพยายามตั้งรหัสอักษรไทน้อยลงไปในยูนิโคด

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
 โครงการอนุรักษ์ใบลานภาคตะวันออกเฉียงเหนือ  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
 อักษรไทน้อย โรงเรียนสว่างวีระวงศ์  จังหวัดอุบลราชธานี
 อักษรไทน้อย เว็บไซต์ isangate.com
 อักษรไทน้อยยุคโลกาภิวัตน์ โดย ยุทธพงศ์ มาตย์วิเศษ
 โครงการอักษรอีสาน โดย เทพพิทักษ์ การุญบุญญานันท์

ไทน้อย
วัฒนธรรมลาว
อักษรในตระกูลอักษรพราหมี
วัฒนธรรมภาคอีสาน