โบอิง 717

โบอิง 717 (Boeing 717) เป็นอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์ เดิมได้รับการออกแบบปละวางตลาดโดยแมคดอนเนลล์ดักลาส ในช่วงต้นทศวรรษ 1990 ในชื่อ เอ็มดี-95 จนกระทั่งได้ควบรวมกิจการกับโบอิงในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1997 โบอิง 717 ได้รับการพัฒนามาจากแมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80 และเป็นส่วนหนึ่งของตระกูลอากาศยาน ดีซี-9 โดยมีความจุผู้โดยสารสูงสุด 134 ที่นั่ง มีพิสัยการบิน 2,060 ไมล์ทะเล (3,820 กม.) และขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ บีอาร์715 สองเครื่องที่ติดตั้งอยู่บริเวณท้ายลำ

วาลูเจ็ตแอร์ไลน์ (ต่อมาคือแอร์ทรานแอร์เวย์) เป็นสายการบินแรกที่สั่งซื้อเอ็มดี-95 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1995 แต่ด้วยการควบรวมกิจการของเมคดอนเนลล์ดักลาสเข้าสู่โบอิงในปี 1997 ก่อนการผลิต ส่งผลให้โครงการเอ็มดี-95 ถูกโอนย้ายมาอยู่ในความดูแลของโบอิง และเริ่มเข้าประจำการในปี 1999 กับแอร์ทรานในชื่อโบอิง 717 โบอิงยุติการผลิตโบอิง 717 ในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2006 หลังจากส่งมอบ 155 ลำ

รุ่น 

 โบอิง 717-200

รุ่นการผลิตหลัก ขับเคลื่อนด้วยเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ บีอาร์715เอ1-30 หรือ บีอาร์715ซี1-30 สองเครื่อง มีความจุผู้โดยสารสูงสุด 134 ที่นั่ง มีจำนวนการผลิต 155 ลำ

 717 บิซิเนสเอกซ์เพรส

รุ่นเสนอของ 717-200 สำหรับการใช้งานเป็นเครื่องบินส่วนตัว มีการเปิดตัวที่การประชุม EBACE ในเมืองเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ ในเดือนพฤษภาคม ปี 2003 โดยมีความจุผู้โดยสาร 40 ถึง 80 ที่นั่งในห้องโดยสารชั้นหนึ่งและ/หรือชั้นธุรกิจ (โดยทั่วไปจุผู้โดยสาร 60 คน โดยมีระยะห่างระหว่างที่นั่ง 52 นิ้ว (130 ซม.) โดยมีพิสัยการบิน 3,140 ไมล์ทะเล (5,820 กม.) รุ่นนี้เป็นส่วนหนึ่งของโบอิงบิซิเนสเจ็ต

 โบอิง 717-100 (-100X)

รุ่นเสนอของ 717-200 ที่มีความจุผู้โดยสาร 86 ที่นั่ง เดิมใช้ชื่อ เอ็มดี-95-20 โดยมีความยาวสั้นลง 6 ฟุต 3 นิ้ว (1.91 ม.) หรือประมาณ 4 เฟรม ต่อมามีการเปลี่ยนชื่อเป็น 717-100X โบอิงได้ปรับแก้ขนาดของอากาศยานในช่วงกลางปี 2000 โดยลดเป็น 12 ฟุต 8 นิ้ว (3.86 ม.) หรือแปดเฟรม แผนการเปิดตัวถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนธันวาคม ค.ศ. 2000 และแบะเลื่อนอีกครั้งอย่างไม่มีกำหนด มีการเลื่อนมาถึงกลางปี 2003

 โบอิง 717-100X ไลต์

รุ่นเสนอที่มีความจุผู้โดยสาร 75 ที่นั่ง ขับเคลื่อนโดยเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ ด็อยท์เชอลันด์ บีอาร์710 ถูกยกเลิกในเวลาต่อมา

 โบอิง 717-300X

รุ่นเสนอของ 717-200 เดิมใช้ชื่อ เอ็มดี-95-50 เป็นรุ่นที่เพิ่มความยาวโดยรวมเป็น 138 ฟุต 4 นิ้ว (42.16 ม.) หรือ เก้าเฟรม มีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุดและน้ำหนักบรรทุกที่สูงขึ้น เพิ่มประตูบริการบริเวณท้ายลำ และใช้เครื่องยนต์ บีอาร์715ซี1-30 โดยมีความต้องการจากแอร์ทรานที่จะแปลงตัวเลือกรุ่น -200 บางลำให้เป็นรุ่นนี้ สตาร์อัลไลแอนซ์กรุ๊ป (แอร์แคนาดา, ออสเตรียนแอร์ไลน์, ลุฟท์ฮันซ่า, และเอสเอเอส) ได้พิจารณารุ่น -300X ในปี 2003 และมีรายงานความสนใจจากเดลตาแอร์ไลน์ ไอบีเรียแอร์ไลน์ และนอร์ทเวสต์แอร์ไลน์

ผู้ให้บริการ 

ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2023 มีโบอิง 717 จำนวน 101 ลำให้บริการอยู่กับผู้ให้บริการ 3 ราย ได้แก่ เดลตาแอร์ไลน์ (70), ฮาวายเอียนแอร์ไลน์ (19), และควอนตัสลิงก์ (12) จากเดิม 144 ลำในปี 2018 ปัจจุบันเดลตาแอร์ไลน์เป็นผู้ให้บริการโบอิง 717 รายใหญ่ที่สุด โดยให้บริการประมาณร้อยละ 60 ของอากาศยานที่ให้บริการทั้งหมด โดยเดลตาเริ่มเช่าโบอิง 717 จำนวน 88 ลำจากเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ในปี 2013 ซึ่งทั้งหมดได้รับต่อแอร์ทราน การนำโบอิง 717 และเอ็มดี-81 เข้ามาประจำการช่วยให้เดลตาปลดประจำการดีซี-9 ที่เก่ากว่าได้ในขณะที่ไม่เสียค่าใช้จ่ายมากเท่าการสั่งซื้อเครื่องบินใหม่ ต่างจากสายการบินอื่นๆ ในสหรัฐ เดลตาใช้เครื่องบินที่มีอายุมากกว่า โดยจะมีฝ่ายบำรุงรักษาในชื่อ เทคอ็อป (TechOps) เพื่อดูแลเครื่องบินเหล่านี้โดยเฉพาะ

คำสั่งซื้อและการส่งมอบ

ข้อมูลจำเพาะ

เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน

รุ่นที่ใกล้เคียงกัน 

 แมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9
 แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-80
 แมคดอนเนลล์ดักลาส เอ็มดี-90

เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน 

 แอร์บัส เอ220-100
 แอร์บัส เอ318
 แอฟโรว์ อาร์เจ
 โบอิง 737-600
 ฟอกเกอร์ 100
 เอ็มบราเออร์ อีอาร์เจ
 ตูโปเลฟ ตู-134
 ยาโกเลฟ ยัค-42

อ้างอิง

แหล่งอ้างอิงเพิ่มเติม 

 
 
 
 

717
เครื่องบินแมคดอนเนลล์ ดักลาส
อากาศยานเชิงพาณิชย์

อากาศยานที่บินครั้งแรกในปีพ.ศ. 2541