ความเป็นมลายู

ความเป็นมลายู (; , อักษรยาวี: ) เป็นสถานะของความเป็นมลายูหรือลักษณะเฉพาะของมลายู สิ่งนี้อาจรวมถึงสิ่งที่ผูกมัดและแยกแยะชาวมลายูและเป็นพื้นฐานของเอกภาพและอัตลักษณ์ของพวกเขา ผู้ที่เรียกตนเองเป็นมลายูพบได้ในประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้หลายประเทศที่เป็นอันหนึ่งอันเดียวกันด้วยอัตลักษณ์ร่วมทางความคิด แต่ถูกแบ่งด้วยขอบเขตทางการเมือง ประวัติศาสตร์ที่แตกต่างกัน ภาษาถิ่นที่แตกต่างกัน และลักษณะเฉพาะของประสบการณ์ในท้องถิ่น ในขณะที่ศัพท์ 'มลายู' ใช้กันอย่างแพร่หลายและเข้าใจได้ง่ายในภูมิภาคนี้ แต่ยังคงเปิดกว้างต่อการตีความที่แตกต่างกัน เนื่องจากคุณลักษณะที่หลากหลายและลื่นไหล 'มลายู' ในฐานะอัตลักษณ์หรือสัญชาติจึงถือเป็นหนึ่งในแนวคิดที่ท้าทายและน่าสงสัยที่สุดในโลกที่มีความหลากหลายทางเชื้อชาติของเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

ลักษณะพื้นฐานทางด้านสังคมที่มีร่วมกันของอัตลักษณ์มลายูส่วนใหญ่คาดว่ามีต้นกำเนิดมาจากการขึ้นครองอำนาจของรัฐสุลต่านมะละกาในคริสต์ศตวรรษที่ 15 หลังการพิชิตมะละกาใน ค.ศ. 1511 แนวคิดเรื่องความเป็นมลายูพัฒนาขึ้นในสองวิธี: วิธีหนึ่งเพื่ออ้างสิทธิ์สายตระกูลของกษัตริย์หรือยอมรับการสืบเชื้อสายจากศรีวิชัยและมะละกา และอีกรูปแบบเพื่อสื่อถึงความเป็นพหุพาณิชพลัดถิ่นรอบนอกของโลกมลายูที่ยังคงไว้ซึ่งภาษามลายู ขนบธรรมเนียม และวิธีปฏิบัติทางการค้าของศูนย์การค้ามะละกา ในช่วงกลางคริสต์ศตวรรษที่ 20 แนวคิดต่อต้านลัทธิล่าอาณานิคมตะวันตกของความเป็นมลายูที่ถูกโรแมนติไซซ์ (romanticize) เป็นองค์ประกอบสำคัญของชาตินิยมมลายูที่ทำให้การปกครองของอังกฤษในมาลายาสิ้นสุดลง

ปัจจุบัน เสาหลักของความเป็นมลายูที่ได้รับการยอมรับมากที่สุดคือ ผู้นำมลายู ภาษาและวัฒนธรรมมลายู และศาสนาอิสลาม ทั้งหมดเป็นสถาบันในประเทศบรูไนและประเทศมาเลเซียที่มีประชากรส่วนใหญ่เป็นมลายูทั้งสองประเทศ โดยบรูไนประกาศให้ราชาธิปไตยอิสลามมลายูเป็นปรัชญาประจำชาติ ส่วนมาเลเซียระบุอัตลักษณ์มลายูในรัฐธรรมนูญมาเลเซีย มาตราที่ 160

อ้างอิง

บรรณานุกรม

 
 
 
 
 
 
 
 

กลุ่มชาติพันธุ์ศาสนาในทวีปเอเชีย
กฎเกณฑ์เชื้อชาติและศาสนาในประเทศมาเลเซีย
ชาวมลายู
ศาสนาอิสลามในประเทศอินโดนีเซีย
ศาสนาอิสลามในประเทศมาเลเซีย
ศาสนาอิสลามในประเทศบรูไน
ศาสนาอิสลามในประเทศสิงคโปร์
ศาสนาอิสลามในประเทศไทย