ห้าชนเผ่า

ห้าชนเผ่า หรือ อู่หู () เป็นประวัติศาสตร์จีนช่วงที่ถูกเรียกชื่อจากชาวฮั่นสำหรับห้าชาติพันธุ์ที่ไม่ใช่ฮั่น ซึ่งได้อพยพมาจากทางเหนือของแผ่นดินจีนในยุคราชวงศ์ฮั่นตะวันออก หลังจากนั้นได้ล้มล้างราชวงศ์จิ้นตะวันตกและสถาปนาอาณาจักรขึ้นในช่วงศตวรรษที่ 4–5 ชาติพันธุ์ที่ได้ถูกจัดกลุ่มเป็นห้าชนเผ่าคือ ชาติพันธุ์ซยฺงหนู (匈奴), ชาติพันธุ์เจี๋ย (羯), ชาติพันธุ์เซียนเปย์ (鲜卑), ชาติพันธุ์ตี (氐)  และชาติพันธุ์เชียง (羌) ในกลุ่มชาติพันธุ์ทั้งห้ากลุ่ม ชาติพันธุ์ซยฺงหนูและเผ่าเซียนเปย์เป็นชนร่อนเร่จากทุ่งหญ้าสเตปป์ทางตอนเหนือ เอกลักษณ์ชาติพันธุ์ซยฺงหนูนั้นไม่มีความแน่นอน แต่เซียนเปย์นั้นจะมีความคล้ายคลึงกับชาติพันธุ์มองโกล ส่วนชาติพันธุ์เจี๋ยนั้นล้วนเลี้ยงสัตว์ในทุ่งหญ้าและอาจนับเป็นส่วนย่อยของชาติพันธุ์ซยฺงหนู ที่น่าจะเป็นชาวเยนีเซย์ (Yeniseian) ชาติพันธุ์ตีและเซียงนั้นมาจากที่ราบสูงทางตะวันตกของจีน ชาติพันธุ์เซียงเป็นพวกคนเลี้ยงสัตว์เป็นส่วนใหญ่และพูดภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต (ทิเบต-พม่า) ในขณะที่เผ่าตีล้วนทำการเกษตรและอาจพูดภาษาในตระกูลจีน-ทิเบต หรือภาษาเตอร์กิก

ประวัติ
คำว่า "ห้าชนเผ่า" ถูกใช้ครั้งแรกในพงศาวดารฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงของสิบหกอาณาจักร (ค.ศ. 501–522) ซึ่งบันทึกประวัติศาสตร์ของราชวงศ์จิ้นตะวันตกตอนปลายและยุคสิบหกอาณาจักรที่เกิดการกบฏและการทำสงครามโดยในหมู่ผู้ที่ไม่ใช่ชาวฮั่น  ชนกลุ่มน้อยชาวจีนได้ทำลายล้างจีนตอนเหนือ  คำว่า "อู๋" ในข้อความก่อนหน้านี้ใช้เพื่ออธิบายชาวซงหนู แต่กลายเป็นคำเรียกรวมสำหรับชนกลุ่มน้อยที่ตั้งรกรากอยู่ทางตอนเหนือของจีนและจับอาวุธระหว่างการจลาจลของชนเผ่าทั้งห้า  คำนี้รวมถึงซงหนู เสียนเป่ย ตี้ เกี๋ยง และเจี๋ย

นักประวัติศาสตร์ยุคหลังระบุว่ามีชนเผ่าเร่ร่อนมากกว่าห้าเผ่าเข้าร่วมด้วย และคำว่า ห้าชนเผ่า ได้กลายเป็นคำเรียกรวมกันสำหรับชาวเร่ร่อนทุกคนที่อาศัยอยู่ทางตอนเหนือของอาณาจักรก่อนหน้านี้ของจีน

อ้างอิง

ยุคห้าชนเผ่าสิบหกแคว้น