กระดูกสะบ้าหัก

กระดูกสะบ้าหัก () เป็นการหักของลูกสะบ้า อาการอาจรวมถึงการเจ็บ, บวม และฟกช้ำ ที่บริเวณหน้าข้อเข่า ในบางรายอาจเดินไม่ได้ อาการแทรกซ้อนอาจรวมถึงการบาดเจ็บของกระดูกทีเบีย, ฟีเมอร์ หรือ เส้นเอ็นข้อเข่า

โดยทั่วไปกระดูกสะบ้าหักมักเกิดจากการการกระทบกระทั่งอย่างรุนแรงเข้าที่หน้าเข่า หรือการล้มเอาเข่าลง กระดูกสะบ้ายังสามารถแตกได้โดยอ้อม เช่น การหดรัดโดยฉับพลันของ กล้ามเนื้อคว็อดไดรเส็ปส์ในเขาสามารถดึงรั้งกระดูกสะบ้าให้แตกได้ การวินิจฉัยทำได้จากอาการแสดงและยืนยันโดยใช้เอ็กซ์เรย์ ส่วนในเด็กอาจจำเป็นต้องใช่เอ็มอาร์ไอ

การรักษาอาจต้องใช้การผ่าตัดหรือไม่ก็ได้ ขึ้นอยู่กับชนิดของการหัก การหักที่ไม่มีการเลื่อน (Undisplaced fracture) มักใช้การรักษาโดยทำคาสต์ แม้ในบางรายที่มีการเลื่อน (displaced fractures) ก็สามารุรักษาด้วยการทำคาสต์ตราบใดก็ตามที่ผู้ป่วยสามารถยืนขาออกได้โดยไม่ต้องมีผู้ให้ความช่วยเหลือ โดยปกติแล้วจะทำการบังคับให้ขาไม่ขยับ (immobilized) และคาอยู่ในท่าขาตรงเป็นเวลาสามสัปดาห์แรก จากนั้นจึงอนุญาตให้สามารถงอข้อเข่าเพิ่มขึ้นโดยเพิ่มองศาไปเรื่อย ๆ การหักรูปแบบอื่นโดยทั่วไปมักต้องผ่าตัด

กระดูกสะบ้าหักคิดเป็นราว 1% ของกรณีกระดูกหักทั้งหมด พบในเพศขายมากกว่าเพศหญิง และในวัยกลางคนมากที่สุด พยากรณ์โรคหลังได้รับการรักษาโดยทั่วไปดี

อาการและอาการแสดง
กระดูกสะบ้าหักมักเกิดขึ้นจามหลังประวัติการบาดเจ็บและมักมาด้วยอาการบวม ปวด หรือฟกช้ำของเข่า และมักไม่สามารถทั้งงอและยืดข้อเข่าได้ อาการเจ็บปวดจะเป็นหนักขึ้นเมื่อผู้ป่วยพยายามยืน และบางรายอาจไม่สามารถเดินได้ อาการปวดยังเป็นหนักขึ้นได้จากการนั่งต่อกันเป็นเวลานาน สามารรู้สึกได้ถึงความเสียหายในลูกสะบ้าที่รู้สึกเจ็บร่วม (painful defect) และสามารถมีเลือดคั่งในข้อร่วมได้

อาการแทรกซ้อน
อาการแทรกซ้อนอาจรวมถึงการบาดเจ็บของกระดูกทีเบีย, ฟีเมอร์ หรือ เส้นเอ็นข้อเข่า ในระยะยาว เข่าอาจไม่ฟื้นคืนระยะการเคลื่อนไหวได้เท่าปกติ อาการเจ็บอาจคงอยู่ต่อไป และเพิ่มความเสี่ยงในการเกิดไขข้อกระดูกอักเสบที่ข้อเข่า ในกรณีที่มีแผลเปิด เช่นใน กระดูกหักแบบเปิด อาการแทรกซ้อนอาจรวมถึงความเสี่ยงติดเชื้อ, กระดูกที่หักไม่สามารถเชื่อมกันได้ หรือเกิดออสทีโอเน็กครอสิส

ประเภท
กระดูกสะบ้าสามารถหักได้หลายทางขึ้นอยู่กับรูปแบบการบาดเจ็บ และสามารถหัออกเป็นสองชิ้นหรือมากกว่า รูปแบบการแตกรวมถึง แบบทรานสเวิร์ส (transverse) ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบบ่อยที่สุด มีลักษณะรอยแตกเส้นเดียว แบบอื่น ๆ คือ มาร์จินอล (marginal), ออสทีโอคอนดรอล (osteochondral) และแบบ เวอร์ทิคอล (vertical) ซึ่งพบได้น้อย หรือ สเตลเลต (stellate) ที่ซึ่งมีการบีบอัดโดยตรงทำให้เกิดแบบแผนเฉาพะของกระดูกที่แตกละเอียด  การแตกของกระดูกสะบ้ายังสามารถจัดประเภทอีกเป็นแบบที่มีการเคลื่อน (displaced) ที่ซึ่งปลายที่แตกของกระดูกไม่อยู่ในร่องในรอยและมีการแยกออกมากกว่า 2 เซนติเมตร กับแบบไม่มีการเคลื่อน (undisplaced) และแบบอยู่กับที่ (stable) ที่ซึ่งชิ้นของกระดูกยังคงอยู่ติดกัน ในกรรีที่ชิ้นส่วนกระดูกสะบ้ายื่นออกมาจากผิวหนัง จะเรียกว่าการหักแบบเปิด (open patella fracture) ส่วนแบบที่ผิวหนังยังคงอยู่ปกติจะเรียกว่าแบบปิด

อ้างอิง

กระดูกหัก
การบาดเจ็บของเข่า
กระดูกสะบ้า