ผมมีฝัน

"ผมมีฝัน" () เป็นสุนทรพจน์สาธารณะโดยนักกิจกรรมสิทธิพลเมืองชาวอเมริกัน มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนียร์ ระหว่างการเดินขบวนสู่วอชิงตันเพื่ออาชีพและเสรีภาพในวันที่ 28 สิงหาคม ค.ศ. 1963 ซึ่งเขาเรียกร้องสิทธิพลเมืองและสิทธิทางเศรษฐกิจ และยุติคตินิยมเชื้อชาติในสหรัฐ มีผู้ฟังเป็นผู้สนับสนุนสิทธิพลเมืองกว่า 250,000 คน จากทั่วประเทศอนุสรณ์สถานลินคอล์นในกรุงวอชิงตัน ดี.ซี. สุนทรพจน์นี้เป็นขณะที่นิยามขบวนการสิทธิพลเมือง และถือเป็นสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงมากเป็นอันดับต้น ๆ ในประวัติศาสตร์สหรัฐ

เริ่มต้นด้วยการพาดพิงถึงการประกาศเลิกทาสของประธานาธิบดีอับราฮัม ลินคอร์น ใน ค.ศ. 1863 คิงกล่าวว่า "หนึ่งร้อยปีต่อมา เนโกรยังไม่มีอิสระ" ในช่วงปลายสุนทรพจน์ คิงพูดนอกเหนือจากข้อความที่เตรียมไว้โดยเป็นบทสรุปที่คิดขึ้นสด ๆ ส่วนหนึ่งในแก่น "ผมมีฝัน" ทำให้มาฮาเลีย แจ็กสันร่ำไห้ "บอกพวกเขาเกี่ยวกับฝันสิมาร์ติน!" ในสุนทรพจน์ส่วนนี้ ซึ่งทำให้ผู้ฟังรู้สึกตื่นเต้นมากที่สุดและเป็นส่วนที่มีชื่อเสียงที่สุดของสุนทรพจน์นี้  คิงอธิบายฝันของเขาที่เสรีภาพและความเสมอภาคถือกำเนิดขึ้นจากแผ่นดินทาสและความเกลียดชัง จอน มีชัมเขียนว่า "ด้วยวลีเดียว มาร์ติน ลูเทอร์ คิง จูเนอร์อยู่ในชั้นเดียวกับเจฟเฟอร์สันและลินคอร์นเป็นชายผู้ก่อร่างอเมริกาสมัยใหม่" สุนทรพจน์นี้จัดเป็นสุนทรพจน์ของอเมริกาอันดับแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 20 ในการสำรวจความเห็นของนักวิชาการสุนทรพจน์สาธารณะ

อ้างอิง 

สุนทรพจน์
เอกสารของสหรัฐ
พ.ศ. 2506