การสงครามเรือดำน้ำ

การสงครามเรือดำน้ำ () เป็นหนึ่งในสี่ส่วนของการสงครามใต้น้ำ โดยส่วนที่เหลือคือการสงครามต่อต้านเรือดำน้ำ, การสงครามทุ่นระเบิด และการต่อต้านทุ่นระเบิด

การสงครามเรือดำน้ำส่วนใหญ่ประกอบด้วยเรือดำน้ำดีเซล และเรือดำน้ำพลังงานนิวเคลียร์ โดยใช้ตอร์ปิโด, ขีปนาวุธ หรืออาวุธนิวเคลียร์ เช่นเดียวกับอุปกรณ์ตรวจจับขั้นสูง เพื่อโจมตีเรือดำน้ำ, เรือ หรือเป้าหมายทางบกอื่น ๆ เรือดำน้ำอาจใช้สำหรับการลาดตระเวน และการยกพลขึ้นบกของหน่วยรบพิเศษเช่นเดียวกับการป้องปราม ในบางกองทัพเรือพวกเขาอาจจะใช้สำหรับการซ่อนเร้นกองกำลังเฉพาะกิจ ประสิทธิผลของการสงครามเรือดำน้ำส่วนหนึ่งขึ้นอยู่กับปฏิบัติการการสงครามปราบเรือดำน้ำในการตอบโต้ให้สำเร็จ

สงครามกลางเมืองอเมริกา 
ยุคของการสงครามเรือดำน้ำเริ่มขึ้นในช่วงสงครามกลางเมืองอเมริกา โดยคริสต์ทศวรรษ 1860 เป็นช่วงเวลาของจุดเปลี่ยนหลายประการในแง่วิธีการต่อสู้ของการสงครามทางเรือ เรือรบประเภทใหม่จำนวนมากได้รับการพัฒนาเพื่อใช้ในสหรัฐและกองทัพเรือสมาพันธรัฐอเมริกา เรือดำน้ำอยู่ในหมู่เรือที่สร้างขึ้นใหม่ การจมเรือศัตรูลำแรกโดยเรือดำน้ำเกิดขึ้นเมื่อวันที่ 17 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1864 เมื่อเรือดำน้ำสัมพันธมิตร ซึ่งเป็นไพรเวเทียร์ ได้จม ซึ่งเป็นเรือสลุป ในชาเลสตันฮาร์เบอร์ รัฐเซาท์แคโรไลนา จะอย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน เอช. แอล. ฮันลีย์ ก็ได้จมลง ด้วยการสูญเสียลูกเรือทั้งหมดแปดคน

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง 

การสงครามเรือดำน้ำในสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเป็นการต่อสู้ระหว่างเรืออูเยอรมัน ร่วมกับออสเตรีย-ฮังการี ต่อขบวนคอนวอยที่มุ่งหน้าไปยังสหราชอาณาจักร, ฝรั่งเศส และรัสเซีย ส่วนเรือดำน้ำอังกฤษและสัมพันธมิตรได้ดำเนินปฏิบัติการขยายออกในทะเลบอลติก, ทะเลเหนือ, ทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และทะเลดำ รวมไปถึงมหาสมุทรแอตแลนติก มีปฏิบัติการเล็กน้อยที่เกิดขึ้นนอกขอบเขตยุโรป-แอตแลนติกที่กว้างกว่า เรือดำน้ำเยอรมันโจมตีเรือสินค้าฝ่ายสัมพันธมิตร โดยเฉพาะอย่างยิ่งการจมลูซิเทเนีย ที่ส่งผลให้ประชาชนชาวอเมริกันมีความคิดต่อต้านฝ่ายมหาอำนาจกลาง ทางสหรัฐเรียกร้องให้หยุด และเยอรมนีก็ทำเช่นนั้น กระทั่งพลเรือเอก เฮ็นนิง ฟ็อน ฮ็อลท์เซ็นด็อร์ฟ (ค.ศ. 1853–1919) เสนาธิการทหารเรือได้อ้างเหตุผลสนับสนุนในเดือนมกราคม ค.ศ. 1917 เพื่อเริ่มการโจมตี และทำให้ชาวอังกฤษต้องอดอาหาร ผู้บัญชาการทหารสูงสุดของเยอรมันได้ตระหนักถึงการเริ่มต้นใหม่ของการสงครามเรือดำน้ำแบบไม่จำกัด ซึ่งหมายถึงการทำสงครามกับสหรัฐ แต่ได้คำนวณว่าการเคลื่อนพลของฝ่ายอเมริกันจะช้าเกินไปที่จะหยุดชัยชนะในแนวรบด้านตะวันตกของเยอรมัน และสหรัฐมีบทบาทอย่างมากในการเข้าสู่สงครามในเดือนเมษายน ค.ศ. 1917

ผู้เข้าร่วมทั้งหมดยอมปฏิบัติตามอนุสัญญากรุงเฮก ค.ศ. 1899 และ 1907 แต่พบว่าไม่สามารถปฏิบัติได้สำหรับเรือดำน้ำ รัฐบาลเยอรมันได้เผชิญการปิดล้อมทางเรือของอังกฤษซึ่งถือเป็นสิ่งผิดกฎหมายภายใต้กฎหมายระหว่างประเทศ ซึ่งแรกเริ่มเดิมที เรือดำน้ำของเยอรมันพยายามที่จะปฏิบัติตามไพรซ์รูลส์ แต่ต่อมาได้เปลี่ยนเป็นการสงครามเรือดำน้ำแบบไม่จำกัดตามการนำเรือคิวเข้ามาของอังกฤษพร้อมปืนบนดาดฟ้าที่ซ่อนอยู่ แรงกดดันทางการทูตของอเมริกาบังคับให้ชาวเยอรมันหยุดการกระทำนี้ชั่วขณะหนึ่ง แต่ในเดือนมกราคม ค.ศ. 1917 ทางเยอรมนีได้ประกาศเขตสงครามรอบหมู่เกาะบริติช และได้จมเรือลงถึงหนึ่งในสี่ของการขนส่งที่เข้ามา จนกระทั่งมีการนำขบวนคอนวอยคุ้มกันมาใช้ ส่วนการจมของเรือหลวงพาธไฟเดอร์ถือเป็นชัยชนะในการรบครั้งแรกของเรือดำน้ำสมัยใหม่ และการใช้ประโยชน์ของอู-9 ซึ่งจมเรือลาดตระเวนอังกฤษสามลำในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง ทำให้เรือดำน้ำเป็นองค์ประกอบใหม่ที่สำคัญของการสงครามทางเรือ

อ้างอิง

แหล่งที่มา 
 John Abbatiello. Anti-Submarine Warfare in World War I: British Naval Aviation and the Defeat of the U-Boats (2005)
 Blair, Clay. Silent Victory: The U. S. Submarine War Against Japan 2 vol (1975)
 Gray, Edwyn A. The U-Boat War, 1914-1918 (1994)
 Preston, Anthony. The World's Greatest Submarines (2005).
 Roscoe, Theodore. United States Submarine Operations in World War II (US Naval Institute, 1949).
 van der Vat, Dan. The Atlantic Campaign Harper & Row, 1988. Connects submarine and antisubmarine operations between World War I and World War II, and suggests a continuous war.

หนังสืออ่านเพิ่ม 
 Hackmann, Willem. Seek & Strike: Sonar, anti-submarine warfare and the Royal Navy 1914–54. London: Her Majesty's Stationery Office, 1984.

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Historic films showing submarine warfare during World War I at europeanfilmgateway.eu

 
เรือดำน้ำ