ไดออจะนีซ

ไดออจะนีซ หรือ ไดออจอินีส (; ) เป็นนักปรัชญาชาวกรีกและผู้ก่อตั้งปรัชญาแบบซีนิก มีอีกชื่อหนึ่งว่า ไดออจะนีซซีนิก (, Diogenēs ho Kunikos) เขาเกิดในซีนอป (ปัจจุบันอยู่ในประเทศตุรกี) อาณานิคมไอโอเนียในทะเลดำ เมื่อ 412 หรือ 404 ปีก่อน ค.ศ. และเสียชีวิตที่คอรินธ์ใน 323 ปีก่อน ค.ศ.

ไดออจะนีซเป็นบุคคลซึ่งเป็นที่ถกเถียง บิดาเขาประกอบอาชีพผลิตเหรียญ และเมื่อไดออจะนีซลดค่าเงิน เขาถูกเนรเทศจากซีนอป หลังถูกเนรเทศ เขาย้ายไปเอเธนส์และวิจารณ์ขนบธรรมเนียมวัฒนธรรมจำนวนมากของนคร ไดออจะนีซวางตนตามแบบอย่างของเฮราคลีส เขาเชื่อว่าการเปิดเผยคุณธรรมด้วยการกระทำดีกว่าทางทฤษฎี เขาใช้วิถีชีวิตและพฤติกรรมเรียบง่ายของเขาวิจารณ์ค่านิยมและสถาบันทางสังคมซึ่งเขามองว่าฉ้อฉลหรืออย่างน้อยก็ทำให้สังคมเข้าใจผิด เขาขึ้นชื่อเรื่องหลับนอนและกินทุกทีตามใจและพยายามฝึกตนให้ชนะธรรมชาติซึ่งเป็นลักษณะผิดแปลกจากประเพณีอย่างสูง เขาประกาศตนเป็นผู้นิยมสากล (cosmopolitan) และพลโลกมากกว่าสวามิภักดิ์ต่อที่หนึ่งที่ใด มีนิทานมากมายเกี่ยวกับเขาไล่ตามรอยเท้าของแอนทิสธินีซ (Antisthenes) และกลายเป็น "หมาล่าเนื้อซื่อสัตย์" ของเขา ไดออจะนีซฉวยประโยชน์จากความยากจน เขาขอทานและมักหลับนอนในไหเครื่องปั้นเผาขนาดใหญ่ในตลาด เขามีความฉาวโฉ่สำหรับการแสดงปรัชญาของเขา เช่น การถือโคมในเวลากลางวันโดยอ้างว่ากำลังมองหาผู้ซื่อสัตย์ เขาวิจารณ์และทำให้เพลโตขายหน้าโดยการโต้แย้งการตีความโสกราตีสและทำลายการบรรยายของเขา บางครั้งเขาก็กวนผู้เข้าร่วมโดยนำอาหารมากินระหว่างการอภิปราย ยังมีบันทึกว่าไดออจะนีซล้อเลียนพระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชต่อหน้าธารกำนัลด้วย

หลังถูกโจรสลัดจับขายเป็นทาส สุดท้ายไดออจะนีซลงหลักปักฐานในคอรินธ์ ที่ซึ่งเขาถ่ายทอดปรัชญาลัทธิซีนิกแก่เครเตสแห่งธีปส์ ซึ่งสอนแก่ซีโนแห่งซิทิอุม ซึ่งประกอบเป็นสำนักลัทธิสโตอิก สำนักปรัชญากรีกที่อยู่รอดนานที่สุดสำนักหนึ่ง ไม่มีงานเขียนใดของไดออจะนีซหลงเหลืออยู่ แต่รายละเอียดของชีวิตเขามาจากเกร็ด โดยเฉพาะอย่างยิ่ง จากไดออจะนีซ เลเออร์เชียส (Diogenes Laërtius) ในหนังสือชีวิตและความเห็นของนักปรัชญาผู้โดดเด่น (Lives and Opinions of Eminent Philosophers) ทั้งหมดที่เหลืออยู่เป็นเกร็ดจำนวนหนึ่งเกี่ยวกับชีวิตและคำกล่าวที่ให้ความชอบแก่เขาจากแหล่งข้อมูลคลาสสิกที่กระจัดกระจายจำนวนหนึ่ง

ประวัติ 

ไม่มีอะไรรู้เรื่องชีวิตในวัยเด็กของไดออจะนีซ ยกเว้นว่าพ่อของเขาที่ชื่อฮิเซเซียสเป็นนายธนาคาร แล้วต่อมา ไดออจะนีซ จะลงทุนในธุรกิจการธนาคารเพื่อช่วยเหลือพ่อของเขาด้วย

เมื่อถึงอยู่มาวันหนึ่ง (ไม่ทราบวันที่แน่นอน) ฮิเซเซียสและไดออจะนีซก็มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวกับการปลอมแปลงหรือการลดค่าเงินสกุล และไดออจะนีซถูกเนรเทศออกจากเมืองและสูญเสียสัญชาติและทรัพย์สินทั้งหมดของเขา แง่มุมของเรื่องนี้ดูเหมือนจะได้รับการยืนยันจากโบราณคดี: เหรียญที่มีตำหนิจำนวนมาก (ซึ่งถูกทุบด้วยสิ่วขนาดใหญ่) ถูกค้นพบที่ ซีนอป สืบมาจากกลางศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสต์ศักราช และเหรียญอื่น ๆ ที่มีชื่อ  ฮิเซเซียสเป็นเจ้าหน้าที่ที่สร้างมันขึ้นมา ในช่วงเวลานี้มีเงินปลอมไหลเวียนอยู่ในซีนอปเป็นจำนวนมาก เหรียญถูกทำให้เสียโฉมโดยจงใจเพื่อทำให้เหรียญเหล่านี้ไร้ค่าเป็นเงินที่อ่อนน้อมถ่อมตนตามกฎหมาย ซีนอปกำลังถูกโต้แย้งระหว่างกลุ่มค้าเปอร์เซียและค้ากรีกในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาลและอาจมีเหตุทางการเมืองมากกว่าแรงจูงใจทางการเงินอยู่เบื้องหลังการกระทำนี้

ในเอเธนส์ 

ตามคำบอกเล่าเรื่องหนึ่ง ไดออจะนีซไปที่ โอราคอน กับ เดลฟี เพื่อขอคำแนะนำจากนายทุน และได้รับแจ้งว่าเขาควร "ทำให้สกุลเงินเสื่อมเสีย"  หลังจากการล่มสลายในซีนอป ไดออจะนีซตัดสินใจว่าคำพยากรณ์หมายความว่าเขาควรทำลายสกุลเงินทางการเมืองมากกว่าเหรียญจริง  เขาเดินทางไปยังกรุงเอเธนส์และตั้งเป้าหมายในชีวิตเพื่อท้าทายขนบธรรมเนียมและค่านิยมที่กำหนดไว้  เขาให้เหตุผลว่าแทนที่จะกังวลเกี่ยวกับธรรมชาติที่แท้จริงของความชั่วร้าย ผู้คนกลับพึ่งพาการตีความตามธรรมเนียม  ความแตกต่างระหว่างธรรมชาติ ("ฟิสิกส์") กับธรรมเนียมปฏิบัติ ("โนโมส") นี้เป็นแนวคิดที่โปรดปรานของปรัชญากรีกโบราณ และเป็นประเด็นที่เพลโตกล่าวถึงใน อุตมรัฐ ในตำนานแหวนแห่งไกเกส

ไดออจะนีซมาถึงเอเธนส์พร้อมกับทาสคนหนึ่งชื่อมาเนสซึ่งหนีจากเขาไปหลังจากนั้นไม่นาน ด้วยอารมณ์ขันที่เป็นลักษณะเฉพาะ ไดออจะนีซละทิ้งความโชคร้ายของเขาโดยกล่าวว่า "ถ้ามาเนสสามารถอยู่ได้โดยปราศจากไดออจะนีซ ทำไมไม่ให้ไดออจะนีซไม่มีมาเนสล่ะ" ไดออจะนีซจะเยาะเย้ยความสัมพันธ์ของการพึ่งพาอาศัยกันอย่างสุดโต่ง เขาพบว่าร่างของปรมาจารย์ผู้ไม่สามารถทำอะไรเพื่อตัวเองได้อย่างถูกเหยียดหยาม เขาสนใจคำสอนของนักพรตของ แอนติสเธน ลูกศิษย์ของโสกราตีส เมื่อ ไดออจะนีซ ขอให้ แอนติสเธน ให้คำปรึกษาแก่เขา แอนติสเธน ไม่สนใจเขาและรายงานว่า "ในที่สุดก็ตีเขาด้วยไม้เท้าของเขา" ไดออจะนีซตอบว่า "หยุดเถอะ เพราะท่านจะไม่พบว่ามีไม้ใดแข็งพอที่จะกีดกันข้าให้ห่างจากท่าน ตราบใดที่ข้าคิดว่าท่านมีอะไรจะพูด" ไดออจะนีซกลายเป็นลูกศิษย์ของ แอนติสเธน แม้จะมีความโหดร้ายที่เขาได้รับในตอนแรก ไม่ว่าทั้งสองจะเคยพบกันจริง ๆ หรือไม่ก็ยังไม่แน่ใจ แต่เขาเหนือกว่านายของเขาทั้งในด้านชื่อเสียงและความเข้มงวดในชีวิตของเขา  เขาถือว่าการหลีกเลี่ยงความสุขทางโลกของเขานั้นตรงกันข้ามกับและแสดงความคิดเห็นเกี่ยวกับพฤติกรรมร่วมสมัยของชาวเอเธนส์  เจตคตินี้มีพื้นฐานมาจากการดูถูกเหยียดหยามสิ่งที่เขามองว่าเป็นความเขลา การเสแสร้ง ความไร้สาระ การหลอกลวงตนเอง และการประพฤติผิดในพฤติกรรมของมนุษย์

เรื่องราวที่เล่าถึงไดออจะนีซแสดงให้เห็นถึงความสอดคล้องเชิงตรรกะของตัวละครของเขา  ทรงบำเพ็ญตนต่ออากาศโดยอาศัยในโถเหล้าองุ่นดิน ที่อยู่ในวิหารของ ไซเบล เขาโยนทิ้งขันไม้ใบเดียวที่เขามีอยู่เมื่อเห็นเด็กคนหนึ่งดื่มจากมือของเขา จากนั้นเขาก็อุทานว่า: "ข้าเป็นคนโง่ที่ถือสัมภาระฟุ่มเฟือยตลอดเวลาหรือนี่!" การรับประทานอาหารในตลาดนั้นขัดกับธรรมเนียมของชาวเอเธนส์ แต่เขาก็ยังจะกินที่นั่น เพราะในขณะที่เขาอธิบายเมื่อถูกตำหนิ ในช่วงเวลาที่เขาอยู่ในตลาดนั้นเขารู้สึกหิว เขาเคยเดินเตร่อยู่กลางแดดพร้อมตะเกียง  เมื่อถูกถามว่ากำลังทำอะไรอยู่ เขาจะตอบว่า "กำลังหาชายผู้ซื่อสัตย์อยู่" (แหล่งข่าวสมัยใหม่มักกล่าวว่าไดออจะนีซกำลังมองหา "ชายที่ซื่อสัตย์" แต่ในแหล่งโบราณเขาเป็นเพียง "มองหาผู้ชาย" -  ในความเห็นของเขา (พฤติกรรมที่ไร้เหตุผลของผู้คนรอบ ๆ ตัวเขาหมายความว่าพวกเขาไม่มีคุณสมบัติเป็นผู้ชาย) ไดออจะนีซมองหาผู้ชายคนหนึ่งแต่ขึ้นชื่อว่าไม่พบอะไรนอกจากคนพาลและวายร้าย

ตามคำกล่าวของ ไดออจะนีซ ตะโกนออกมา เมื่อเพลโตมาเห็นจึงอ้าปากค้าง คำนิยามของมนุษย์ว่า "เป็นสัตว์สองขาไร้ขน" ไดออจะนีซถอนขนไก่แล้วนำไปที่สถาบันการศึกษาของเพลโต โดยกล่าวว่า "นี่หรือเปล่า! สัตว์สองขาไร้ขน" ของเจ้า "ที่เจ้าว่าเหรอว่ะ" จำกัดความหมายให้มันชัดเจนหน่อย ไดออจะนีซ ลาเอร์ติอุสยังเล่าถึงเรื่องราวลามกอีกหลายอย่างโดยที่ไดออจะนีซจะถ่มน้ำลายใส่ผู้คน ปัสสาวะตามใจฉัน อุจจาระตามใจฉัน และช่วยตัวเองในที่สาธารณะ

ในคอรินท์ 
ตามเรื่องราวที่ดูเหมือนว่าจะมีต้นกำเนิดมาจากเมนิปปัสแห่งกาดารา ไดออจะนีซถูกจับโดยโจรสลัดขณะเดินทางไปเอจีนาและขายเป็นทาสในครีตให้กับโครินเธียนที่ชื่อเซเนียดส์ เมื่อถูกถามเรื่องการค้าของเขา เขาตอบว่าเขาไม่รู้การค้าอะไรเลยนอกจากเรื่องชายที่ปกครอง และเขาอยากจะขายให้ชายที่ต้องการนาย เซเนียเดสชอบวิญญาณของเขาและจ้างไดออจะนีซให้สอนลูก ๆ ของเขา เป็นครูสอนลูกชายสองคนของเซเนียเดส ว่ากันว่าเขาอาศัยอยู่ในเมืองโครินธ์ตลอดชีวิตที่เหลือ ซึ่งเขาอุทิศตนเพื่อเทศนาหลักคำสอนเรื่องการรู้จักบังคับตนเองอย่างมีคุณธรรม  มีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับเขาจริง ๆ หลังจากที่เขาอยู่กับลูกชายสองคนของเซเนียเดส  มีเรื่องเล่าว่าเขาถูกปล่อยเป็นอิสระหลังจากที่เขากลายเป็น "สมาชิกในครอบครัวอันเป็นที่รัก" ในขณะที่มีคนบอกว่าเขาได้รับการปล่อยตัวเกือบจะในทันที และยังมีอีกคนหนึ่งกล่าวว่า "เขาแก่แล้วและเสียชีวิตที่บ้านของเซเนียดส์ในเมืองโครินธ์" เขายังกล่าวกับผู้ชมจำนวนมากที่ กีฬา อีสธ์เมียน.

แม้ว่าเรื่องราวส่วนใหญ่เกี่ยวกับการใช้ชีวิตในถังโหล ตั้งอยู่ในเอเธนส์ มีเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับชีวิตของเขาในโถใกล้โรงยิมครีเนียม ในเมืองคอรินธ์:

ไดออจะนีซ และ อเล็กซานเดอร์ 

ที่เมืองคอรินท์มีการสนทนาระหว่างอเล็กซานเดอร์มหาราชและไดออจะนีซ เรื่องราวเหล่านี้มีหลักฐานงานเขียนของ พลูทาร์ก ตามบันทึกเล่าว่าพวกเขาแลกเปลี่ยนคำกันเพียงไม่กี่คำ: ในขณะที่ ไดออจะนีซ กำลังพักผ่อนท่ามกลางแสงแดดยามเช้า อเล็กซานเดอร์ ตื่นเต้นที่จะได้พบกับนักปรัชญาที่มีชื่อเสียง แล้วถามว่ามีอะไรให้ข้าช่วยเหลือท่านได้บ้างไหม ไดออจะนีซตอบว่า "มี เจ้าบังแสงแดดของข้าอยู่ช่วยหลบหน่อยได้ไหม" (พร้อมท่าทางปัดมือ) อเล็กซานเดอร์จึงตอบว่า "ถ้าข้าไม่ใช่อเล็กซานเดอร์ ข้าก็จะอยากเป็นไดออจะนีซ" ไดออจะนีซตอบกลับว่า “ถ้าข้าไม่ใช่ไดออจะนีซ ข้าก็ยังอยากเป็นไดออจะนีซ” ในอีกเรื่องราวหนึ่งของการสนทนา อเล็กซานเดอร์พบว่านักปราชญ์มองดูกองกระดูกมนุษย์อย่างตั้งใจ ไดออจะนีซอธิบายว่า "ข้ากำลังค้นหากระดูกของพ่อเจ้า แต่ไม่สามารถแยกกระดูกออกจากกระดูกของทาสได้เลย"

การเสียชีวิต 
มีเรื่องราวที่ขัดแย้งกันเกี่ยวกับการเสียชีวิตของไดออจะนีซ ผู้ร่วมสมัยของเขากล่าวหาว่าเขากลั้นหายใจจนสิ้นชีวิต  แม้ว่ารายงานอื่น ๆ เกี่ยวกับการตายของเขาบอกว่าเขาป่วยจากการกินปลาหมึกดิบ หรือต้องทนทุกข์ทรมานจากการถูกสุนัขกัด เมื่อถูกถามว่าต้องการฝังอย่างไร เขาก็ทิ้งคำสั่งให้โยนออกไปนอกกำแพงเมืองเพื่อให้สัตว์ป่ากินร่างของเขา เมื่อถูกถามว่าเขาสนใจเรื่องนี้หรือไม่ ไดออจะนีซก็ตอบว่า "ไม่เลย ตราบใดที่เจ้าให้ไม้เท้าเพื่อไล่พวกมันออกไป!"  เมื่อถูกถามว่าเขาจะใช้ไม้เท้าได้อย่างไรในเมื่อเขาตายไปแล้ว ไดออจะนีซจึงตอบว่า: “ถ้าข้าตาย แล้วทำไมข้าต้องสนใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้าเมื่อข้าตายไปแล้ว?” ในท้ายที่สุด ไดออจะนีซล้อเลียนความกังวลที่มากเกินไปของผู้คนด้วยการรักษาคนตายที่ "เหมาะสม" ชาวคอรินธ์ได้สร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา

ปรัชญา

ความเห็นถากถางดูถูก 

นอกเหนือจาก พรตนิยม และ ลังแห่งธีบส์ แล้ว ไดออจะนีซ ยังถือเป็นหนึ่งในผู้ก่อตั้งความเห็นถากถางดูถูก แนวความคิดของไดออจะนีซก็เหมือนกับพวกไซนิกอื่น ๆ ส่วนใหญ่ จะต้องมาถึงทางอ้อม ไม่มีงานเขียนของไดออจะนีซที่อยู่รอดได้แม้ว่าเขาจะได้รับรายงานว่าเขาแต่งหนังสือมากกว่าสิบเล่ม จดหมายหลายฉบับ และโศกนาฏกรรมเจ็ดเรื่อง ความคิดถากถางถากถางแยกออกไม่ได้จากการปฏิบัติถากถางถากถาง  ดังนั้นสิ่งที่เรารู้เกี่ยวกับไดออจะนีซจึงมีอยู่ในเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับชีวิตของเขาและคำพูดที่มาจากเขาในแหล่งข้อมูลคลาสสิกจำนวนมากที่กระจัดกระจาย

ไดออจะนีซยืนยันว่าการเติบโตเทียมของสังคมไม่สอดคล้องกับความสุขและศีลธรรมหมายถึงการกลับคืนสู่ความเรียบง่ายของธรรมชาติ ความเข้มงวดและความเรียบง่ายของเขายิ่งใหญ่มากจนในที่สุด ลัทธิสโตอิก จะอ้างว่าเขาเป็นคนฉลาดหรือ "โซโฟส" ในคำพูดของเขา "มนุษย์มีพรสวรรค์ที่เรียบง่ายทุกอย่างของพระเจ้า" แม้ว่าก่อนหน้านี้โสกราตีสจะระบุว่าตนเองเป็นทางโลก มากกว่าการเมือง ไดออจะนีซให้เครดิตกับการใช้คำว่า "สากล" เป็นครั้งแรก เมื่อถูกถามว่าเขามาจากไหน เขาตอบว่า “ข้าพเจ้าเป็นพลเมืองของโลก (สากล) ” นี่เป็นข้ออ้างที่ต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงในโลกที่อัตลักษณ์ของผู้ชายผูกติดอยู่กับความเป็นพลเมืองของเขาในเมืองรัฐหนึ่ง ๆ ไดออจะนีซผู้ถูกเนรเทศและถูกขับไล่ เป็นคนที่ไม่มีตัวตนทางสังคม

ไดออจะนีซไม่มีอะไรนอกจากดูถูกเพลโตและปรัชญานามธรรมของเขา ไดออจะนีซมองว่า แอนติสเธน เป็นลูกศิษย์ที่แท้จริงของโสกราตีส และแบ่งปันความรักในคุณธรรมและความเฉยเมยต่อความมั่งคั่ง ร่วมกับการดูหมิ่นความคิดเห็นทั่วไป ไดออจะนีซแบ่งปันความเชื่อของโสกราตีสว่าเขาสามารถทำหน้าที่เป็นหมอให้กับดวงวิญญาณของมนุษย์และปรับปรุงศีลธรรมได้ ในขณะเดียวกันก็ดูหมิ่นความละอายของพวกเขา เพลโตเคยอธิบายไดออจะนีซว่า "โสกราตีสบ้าไปแล้ว"

ลามกอนาจาร 
ไดออจะนีซสอนโดยตัวอย่างชีวิต เขาพยายามแสดงให้เห็นว่าปัญญาและความสุขเป็นของคนที่เป็นอิสระจากสังคมและอารยธรรมนั้นถดถอย เขาดูถูกไม่เพียงแต่ครอบครัวและองค์กรทางสังคมและการเมืองเท่านั้น แต่ยังดูถูกสิทธิในทรัพย์สินและชื่อเสียงอีกด้วย เขายังปฏิเสธความคิดปกติเกี่ยวกับความเหมาะสมของมนุษย์ กล่าวกันว่าไดออจะนีซรับขอทานในตลาด แล้วฉี่รดคนที่ดูถูกเขา ถ่ายอุจจาระในโรงละคร และช่วยตัวเองในที่สาธารณะ และชี้นิ้วไปที่ผู้คนด้วยนิ้วกลางซึ่งถือเป็นการดูถูก เมื่อถูกถามเกี่ยวกับการรับประทานอาหารในที่สาธารณะ เขากล่าวว่า “ถ้าการรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก ก็ไม่มีสิ่งแปลกปลอมในตลาด แต่การรับประทานอาหารเช้าไม่ใช่เรื่องแปลก จึงไม่แปลกที่จะทานอาหารเช้าในตลาด” ในหื่นกามของการแสดงลามกอนาจารในที่สาธารณะ เขาจะพูดว่า "ถ้ามันง่ายพอ ๆ กับการขจัดความหิวด้วยการถูท้องของข้า"

ไดออจะนีซเป็นคนดื้อรั้นหรือเหมือนสุนัข 
เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ของ ไดออจะนีซ อ้างถึงพฤติกรรมเหมือนสุนัขของเขาและการยกย่องคุณธรรมของสุนัข ไม่มีใครรู้ว่า ไดออจะนีซ ถูกดูหมิ่นด้วยฉายา "หมา" หรือไม่ทำเป็นคุณธรรมหรือไม่ว่าครั้งแรกที่เขาหยิบธีมสุนัขขึ้นมาเอง เมื่อถูกถามว่าทำไมเขาถึงถูกเรียกว่าสุนัข เขาตอบว่า "ข้าประจบประแจงผู้ที่ให้อะไรข้า ข้าตะโกนใส่ผู้ปฏิเสธ และฟันของข้าเป็นพวกอันธพาล" ไดออจะนีซเชื่อว่ามนุษย์ใช้ชีวิตอย่างจอมปลอมและหน้าซื่อใจคด และน่าจะดูพวกสุนัขให้ดี นอกจากทำหน้าที่ของร่างกายตามธรรมชาติในที่สาธารณะอย่างสบาย ๆ แล้ว สุนัขจะกินอะไรก็ได้และไม่ต้องมานั่งกังวลว่าจะนอนที่ไหน สุนัขอยู่กับปัจจุบันโดยปราศจากความวิตกกังวล และไม่มีประโยชน์สำหรับข้ออ้างของปรัชญานามธรรม นอกจากคุณธรรมเหล่านี้แล้ว สุนัขยังรู้สัญชาตญาณว่าใครเป็นมิตรใครเป็นศัตรู สุนัขจะเห่าความจริงไม่เหมือนกับมนุษย์ที่หลอกคนอื่นหรือถูกหลอก ไดออจะนีซกล่าวว่า "สุนัขตัวอื่นกัดศัตรู ข้ากัดเพื่อนเพื่อช่วยพวกมัน"

คำว่า "ถากถาง" นั้นมาจากคำภาษากรีก κυνικός, kynikos, "เหมือนสุนัข" และมาจาก κύων, kyôn, "สุนัข" (สัมพันธการก: kynos) คำอธิบายหนึ่งที่เสนอในสมัยโบราณว่าทำไมพวกไซนิกถึงถูกเรียกว่าสุนัขก็คือที่ แอนติสเธน สอนในโรงยิม Cynosarges ที่กรุงเอเธนส์ คำว่า Cynosarges หมายถึงสถานที่ของสุนัขขาว ภายหลัง Cynics ก็พยายามที่จะเปลี่ยนคำพูดเพื่อประโยชน์ของพวกเขาตามที่ผู้วิจารณ์อธิบายในภายหลัง:
มีเหตุผลสี่ประการที่ชื่อ Cynics ประการแรกเนื่องจากความเฉยเมยต่อวิถีชีวิตของพวกเขา เพราะพวกเขาสร้างลัทธิที่ไม่แยแสและเช่นเดียวกับสุนัข กินและแสดงความรักในที่สาธารณะ เดินเท้าเปล่า และนอนในอ่างน้ำและที่ทางแยก เหตุผลประการที่สองคือ สุนัขเป็นสัตว์ไร้ยางอาย และพวกเขานับถือลัทธิไร้ยางอาย ไม่ใช่ว่าเป็นคนถ่อมตัว แต่เหนือกว่ามัน เหตุผลที่สามคือสุนัขเป็นผู้พิทักษ์ที่ดีและปกป้องหลักปรัชญาของพวกเขา เหตุผลที่สี่คือ สุนัขเป็นสัตว์แบ่งแยก ซึ่งสามารถแยกแยะระหว่างมิตรกับศัตรูได้ พวกเขาจึงรู้จักเป็นเพื่อนที่เหมาะกับปรัชญา และต้อนรับพวกเขาด้วยความกรุณา ขณะที่คนที่ไม่เหมาะสมก็ขับไล่พวกเขาออกไปด้วยการเห่าใส่พวกมัน

ตามที่ระบุไว้ (ดู ความตาย) ความสัมพันธ์ระหว่างไดออจะนีซกับสุนัขได้รับการจดจำโดยชาวคอรินเธียนส์ ซึ่งสร้างเสาหลักสำหรับวางสุนัขหินอ่อน Parian ไว้ในความทรงจำของเขา

กลุ่มอาการไดออจอินีส 

ชื่อของไดออจะนีซถูกนำมาใช้กับความผิดปกติทางพฤติกรรมที่มีลักษณะโดยการละเลยและกักตุนตนเองโดยไม่ได้ตั้งใจ ความผิดปกติดังกล่าวส่งผลกระทบต่อผู้สูงอายุและมีชื่อค่อนข้างไม่เหมาะสม เนื่องจากไดออจะนีซจงใจปฏิเสธมาตรฐานทั่วไปของความสะดวกสบายทางวัตถุ และเป็นเพียงผู้สะสมเท่านั้น ชื่อนี้มักถูกวิพากษ์วิจารณ์เนื่องจากไดออจะนีซเชื่อว่าเขาช่วยตัวเอง

อ้างอิง

บรรณานุกรม 
 Desmond, William D. 2008. Cynics. Acumen / University of California Press.
 
  (Contains 124 sayings of Diogenes)

อ่านเพิ่ม 
 
 
 
 
 Hard, Robin (2012). Diogenes the Cynic: Sayings and Anecdotes, With Other Popular Moralists, Oxford University Press.

แหล่งข้อมูลอื่น 

 
 Lives & Writings on the Cynics, directory of literary references to Ancient Cynics
 A day with Diogenes
 Diogenes The Dog from Millions of Mouths
 Diogenes of Sinope
 James Grout: Diogenes the Cynic, part of the Encyclopædia Romana

นักปรัชญาชาวกรีก
บุคคลในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล
ชาวกรีกโบราณ
นักปรัชญาในศตวรรษที่ 4 ก่อนคริสตกาล