จักรพรรดิคัมมุ

จักรพรรดิคัมมุ (; ค.ศ. 735 – 9 เมษายน ค.ศ. 806) จักรพรรดิองค์ที่ 50 แห่งราชวงศ์ญี่ปุ่น ตามที่ได้จัดเรียงไว้ในรายพระนามจักรพรรดิญี่ปุ่น และเป็นช่วงที่พระราชอำนาจของจักรพรรดิเรืองอำนาจถึงจุดสูงสุด โดยพระองค์มีอีกพระนามหนึ่งว่า จักรพรรดิคาชิวาบาระ ซึ่งมีที่มาจากพระนามสุสานของพระองค์

จักรพรรดิคัมมุครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศระหว่าง ค.ศ. 781 - 806

ในเวลาต่อมาพระนาม คาชิวาบาระ ของจักรพรรดิคัมมุได้ถูกนำไปใช้เป็นพระนามของจักรพรรดิโกะ-คาชิวาบาระ จักรพรรดิในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 16

พระราชประวัติ 

พระนามส่วนพระองค์ของคัมมุ (อิมินะ) คือ ยามาเบะ () เป็นพระราชโอรสองค์ใหญ่ในเจ้าชายชิรากาเบะ (ภายหลังรู้จักกันในพระนามจักรพรรดิโคนิง) และประสูติก่อนที่ชิรากาเบะจะขึ้นครองราชย์ โชกุนิฮงงิ () รายงานว่า ยามาโตะ โนะ นีงาซะ (ภายหลังเรียกว่าทากาโนะ โนะ นีงาซะ) พระราชมารดาของยามาเบะ เป็นทายาทรุ่นที่ 10 ของพระเจ้ามูรยองแห่งแพ็กเจ (ค.ศ. 462-523)

และนอกจากนี้ยังเป็นพระราชบิดาของจักรพรรดิอีก 3 พระองค์คือจักรพรรดิเฮเซ จักรพรรดิองค์ที่ 51, จักรพรรดิซางะ จักรพรรดิองค์ที่ 52 และ จักรพรรดิจุนนะ จักรพรรดิองค์ที่ 53

เหตุการณ์ในพระชนมชีพของจักรพรรดิคัมมุ 
เจ้าชายยะมะเบะมิได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาทเนื่องจากพระอนุชาต่างพระราชมารดาของพระองค์คือ เจ้าชายโอะซะเบะ ที่ประสูติแต่จักรพรรดินีคือ เจ้าหญิงอิโนะเอะ พระราชธิดาในจักรพรรดิโชมุได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทจนกระทั่งเกิดเหตุการณ์สาปแช่งจักรพรรดิโคนิงทำให้จักรพรรดินีและเจ้าชายโอะซะเบะถูกปลดและถูกเนรเทศเจ้าชายยะมะเบะจึงได้รับสถาปนาเป็นรัชทายาทแทน

 773: ได้รับตำแหน่งมกุฏราชกุมาร
 30 เมษายน ค.ศ. 781(): จักรพรรดิโคนิงสละราชสมับติในปีที่ 11 ในรัชสมัยของพระองค์ หลังจากนั้นไม่นาน คัมมุจึงขึ้นครองราชย์ ในรัชสมัยของพระองค์ ได้มีการย้ายเมืองหลวงญี่ปุ่นจากนาระ (เฮโจเกียว) ไปยังนางาโอกะเกียวใน ค.ศ. 784 จากนั้นจึงย้ายเมืองหลวงอีกครั้งใน ค.ศ. 794
 28 กรกฎาคม ค.ศ. 782 (): ซาไดจิง ฟูจิวาระ โนะ อูโอนะมีส่วนในเหตุการณ์ที่ทำให้เขาถูกถอดออกจากตำแหน่งและเนรเทศไปยังคีวชิ อูโอนะได้รับอนุญาตให้กลับไปยังเมืองหลวงโดยอ้างว่าป่วย หลังเสียชีวิตที่นั่น จึงมีการเผาคำสั่งเนรเทศและฟื้นฟูตำแหน่งของเขา โดยเป็นช่วงเดียวกันที่ฟูจิวาระ โนะ ทามาโระได้รับการแต่งตั้งเป็นอูไดจิง ในช่วงนั้นทั้งตำแหน่งซาไดจิงและอูไดจิงว่าง ที่ปรึกษาหลัก (ไดนางง) และจักรพรรดิรับหน้าที่และอำนาจที่จะได้รับการมอบหมายเป็นอย่างอื่น
 783 (): อูไดจิง ทามาโระเสียชีวิตตอนอายุ 62 ปี
 783 (): ฟูจิวาระ โนะ โคเรกิมิกลายเป็น อูไดจิง คนใหม่ต่อจากฟูจิวาระ โนะ ทามาโระ
 793 (): เริ่มต้นก่อสร้างวัดเอ็นเรียกุ ภายใต้การนำของเด็งเงียว
 794: ย้ายเมืองหลวงไปยังเฮอังเกียว โดยมีพระราชวังชื่อว่า 
 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 794 (): จักรพรรดิเสด็จด้วยแคร่จากนาระไปยังเฮอังเเกียว เมืองหลวงใหม่ พร้อมขบวนแห่ที่ยิ่งใหญ่ ถือเป็นจุดเริ่มต้นยุคนาระ
 794 แต่งตั้งโอโตโมะ โนะ โอโตมาโระเป็นโชกุนคนแรก ร่วมกับซากาโนอูเอะ โนะ ทามูรามาโระที่อยู่ภายใต้เอมิชิที่ฮนชูเหนือ
 806: คัมมุสวรรคตตอตพระชนมพรรษา 70 พรรษา รัชสมัยของพระองค์มีระยะเวลา 25 ปี

แผนผัง

พระราชวงศ์ 
จักรพรรดิคัมมุมีพระราชโอรส-ธิดาทั้งสิ้น 36 พระองค์

 จักรพรรดินี :  ฟุจิวะระ โนะ โอะโตะมุโระ  (1303 – 1333) ธิดาของ ฟุจิวะระ โนะ โยะชิสึงุ
  เจ้าชายอะเตะ  (จักรพรรดิเฮเซ) (1317 – 1367)
  เจ้าชายคะมิโนะ  (จักรพรรดิซะงะ) (1329 – 1385)
  เจ้าหญิงโคชิ  (1332 – 1352)  จักรพรรดินีใน  จักรพรรดิจุนนะ

 เจ้าหญิงพระชายา  :  เจ้าหญิงซะกะฮิโตะ  (1297 – 1372)  พระราชธิดาใน  จักรพรรดิโคนิง
  เจ้าหญิงอะซะฮะระ  (1322 – 1360)  ไซโอ  องค์ที่ 12 แห่ง ศาลเจ้าอิเสะ และ เจ้าหญิงพระชายา ใน จักรพรรดิเฮเซ

Bunin  :  ฟุจิวะระ  โนะ  ทะบิโกะ  (1302 – 1331)  ธิดาของ  ฟุจิวะระ  โนะ  โมะโมะกะวะ
  เจ้าชายโอโตะโมะ  (จักรพรรดิจุนนะ)  (1329 – 1383)

 นางสนองพระโอษฐ์  :  ทะชิบะนะ  โนะ  สึเนะโกะ  (1331 – 1360)  ธิดาของ ทะชิบะนะ  โนะ ชิมะดะมะโระ
  เจ้าหญิงโอยะเกะ  (? – 1392)  เจ้าหญิงพระชายา  ใน  จักรพรรดิเฮเซ

อ้างอิง

ข้อมูล
 
 Ponsonby-Fane, Richard. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. 
 Titsingh, Isaac. (1834).  Annales des empereurs du Japon (Nihon Ōdai Ichiran).  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ;  

จักรพรรดิญี่ปุ่น
บุคคลในยุคนะระ
จักรพรรดิญี่ปุ่น
ผู้ก่อตั้งเมือง
โคไตชิ