หอคอยบาเบล

หอคอยบาเบล (, , Migdal Bāḇēl) เป็นเรื่องปรัมปราในหนังสือปฐมกาล (11:1-9) ประกอบด้วยคำอธิบายว่าทำไมประชากรโลกถึงพูดหลากหลายภาษา

เชื่อว่า เป็นสิ่งก่อสร้างที่มีจุดมุ่งหมายให้สูงไปถึงสวรรค์ เกิดจากความสามัคคีของมนุษย์ ภายหลังเหตุการณ์น้ำท่วมโลก จากลูกหลานของโนอาห์ ได้ขยายพงศ์พันธุ์แผ่ไพศาลออกไป แต่ทั่วทั้งโลกต่างพูดภาษาเดียวกัน และมีศัพท์สำเนียงเดียวกัน ผู้คนในยุคนั้นจึงได้ร่วมกันสร้างหอบาเบล โดยมีความมุ่งหมายเพื่อที่จะสร้างเป็นหอเทียมฟ้า สร้างชื่อเสียงไว้ และเป็นแหล่งรวมอารยธรรมของมนุษย์ไว้ด้วยกัน

การสร้างหอบาเบล เป็นการสร้างความภาคภูมิใจให้กับมนุษยชาติ ซึ่งความภาคภูมิใจนี้ ก็นำมาซึ่งความหยิ่งผยอง คิดท้าทายพระเจ้า ด้วยเหตุนี้ พระเจ้าจึงทรงบันดาลให้เกิดสายฟ้าผ่าทำให้หอคอยพังลง การก่อสร้างหอบาเบลจึงหยุดสร้าง

ในไบเบิล

ชื่อ 
คำว่า "หอคอยบาเบล" ไม่ปรากฏในไบเบิลในภาษาฮีบรู ซึ่งใช้ "เมืองกับหอคอยนั้น" (אֶת-הָעִיר וְאֶת-הַמִּגְדָּל) หรือ "เมืองนั้น" (הָעִיר) ที่มาของ​ "บาเบล" (รวมถึงชื่อเมืองบาบิโลนในภาษาฮีบรูด้วย) ยังไม่มีคำตอบที่ชัดเจน คาดกันว่าอาจมาจาก "บับ-อิลุม" (bab-ilum) ซึ่งแปลว่า "ประตูเข้าออกของพระเจ้า" ในไบเบิลกล่าวว่า เมืองบาเบลได้ชื่อมาจากคำว่า "บาลัล" (balal) ซึ่งแปลว่า ทำให้ปนเปหรือสับสน ในภาษาฮีบรู

อ้างอิง

ดูเพิ่ม 
 พระธรรมปฐมกาล

โทราห์
พันธสัญญาเดิม