ฟังก์ชันการบริโภค

ในเศรษฐศาสตร์ ฟังก์ชั่นการบริโภคอธิบายความสัมพันธ์ระหว่างการบริโภคและรายได้ที่จับจ่ายได้   โดยแนวคิดนี้เชื่อกันว่าได้รับการเสนอในเศรษฐศาสตร์มหภาค โดยจอห์น เมย์นาร์ด เคนส์ ในปี 1936 ซึ่งใช้มันเพื่อพัฒนาแนวคิดตัวทวีของการใช้จ่ายภาครัฐ

รายละเอียด 
รูปแบบที่ง่ายที่สุดคือ ฟังก์ชั่นการใช้แบบเส้นตรง ที่ใช้บ่อยในแบบจำลองของเคนส์:  

โดยที่ คือ การบริโภคอิสระ ที่เป็นอิสระจากรายได้ที่จับจ่ายได้ นั่นคือการบริโภคเมื่อรายได้เป็นศูนย์ พจน์  คือ การบริโภคเหนี่ยวนำ ที่ได้รับอิทธิพลจากระดับรายได้ของเศรษฐกิจ ฟังก์ชันสมมติสำหรับข้อสมมติฐานที่ว่าไม่มี สหสัมพันธ์และความเกี่ยวเนื่อง ระหว่าง  และ C, และทั้งนี้ความสัมพันธ์ดังกล่าวสามารถแสดงได้โดยสมการปฏิสัมพันธ์บน ระบบพิกัดคาร์ทีเซียน.

พารามิเตอร์  รู้จักกันในนาม ความโน้มเอียงหน่วยสุดท้ายที่จะบริโภค หรือการเพิ่มขึ้นของการบริโภคอันเนื่องมาจากการเพิ่มขึ้นเล็กน้อยในรายได้ที่จับจ่ายได้ เนื่องจาก  . ในเชิงเรขาคณิต,  คือ ความชัน ของฟังก์ชันการบริโภค หนึ่งในข้อสมมติฐานหลักของ เศรษฐศาสตร์แบบเคนส์ คือพารามิเตอร์นี้เป็นบวกแต่มีค่าต่ำกว่าหนึ่ง หรือก็คือ .

เคนส์ยังอธิบายถึงแนวโน้มของความโน้มเอียงหน่วยสุดท้ายในการบริโภคว่าจะลดลงเมื่อรายได้เพิ่มขึ้น หรือก็คือ . ถ้าข้อสมมติฐานนี้ได้ถูกใช้ มันจะนำไปสู่ฟังก์ชันการบริโภคที่ไม่เป็นเส้นตรงและมีความชันลดลงเรื่อยๆ ทฤษฎีใหม่ๆ ที่เกี่ยวกับรูปของฟังก์ชันการบริโภคประกอบไปด้วยการใช้จ่ายเพื่อการบริโภคเชิงสัมพัทธ์ของ เจมส์ ดูว์เซนเบอร์รี่(1949) สมมติฐานวัฏจักรชีวิต ของ ฟรังโก โมดิจานี่ และริชาร์ด บรัมเบิร์ก (1954) และสมมติฐานรายได้ถาวร ของ มิลตัน ฟรีดแมน (1957)

ผลงานทางทฤษฎีใหม่ ๆ บางภายหลังงานของดูว์เซนเบอร์รี่ และอิงจากเศรษฐศาสตร์พฤติกรรมเสนอว่าหลักทางพฤติกรรมจำนวนหนึ่งสามารถนำมาใช้เป็นรากฐานทางเศรษฐศาสตร์จุลภาคสำหรับฟังก์ชั่นการบริโภคมวลรวมเชิงพฤติกรรมได้

ดูเพิ่มเติม 

 อุปสงค์มวลรวม 
 สมมติฐานรายได้สัมบูรณ์ 
 สมมติฐานวัฏจักรชีวิต 
 การวัดรายได้ประชาชาติและผลผลิต 
 สมมติฐานรายได้ถาวร

เชิงอรรถ 

การบริโภค (เศรษฐศาสตร์มหภาค)