การทูตอาหาร

การทูตอาหาร () เป็นรูปแบบหนึ่งของการทูตวัฒนธรรม มีข้อตั้งพื้นฐานคือ "เป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง" มีโครงการการทูตอาหารที่ได้รับการสนับสนุนอย่างเป็นทางการจากรัฐบาลในไต้หวัน สิงคโปร์ ประเทศไทย เกาหลีใต้ มาเลเซีย อินโดนีเซีย เลบานอน เปรู อิสราเอล สหรัฐ กัมพูชา ญี่ปุ่น สแกนดิเนเวีย ออสเตรเลียและอุซเบกิสถาน

ภูมิหลังและนิยาม
ในภาษาอังกฤษ คำว่า "culinary diplomacy" และ "gastrodiplomacy" มีการใช้มาแล้วตั้งแต่ต้นคริสต์ทศวรรษ 2000 และเป็นที่รู้จักจากผลงานของนักวิชาการด้านการทูตสาธารณะที่ชื่อ พอล ร็อกโอเวอร์ (Paul Rockower) และแซม แชพเพิล-โซคอล (Sam Chapple-Sokol) 

การกล่าวถึงนิยามในช่วงแรกเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 2002 ในบทความหนังสือพิมพ์ Economist เกี่ยวกับครัวไทยแห่งโครงการโลก (Thai Kitchen of the World program) ในปี 2011 มีบทความตีพิมพ์ในนิตยสารไต้หวันที่ชื่อ Issues & Studies ร็อกโอเวอร์ได้เขียนไว้ว่า "การทูตอาหารมีนัยว่าทางความคิดว่าจะเป็นหนทางที่ง่ายที่สุดที่เอาชนะใจหรือความคิดผ่านทางปากท้อง" แชพเพิล-โซคอลได้เขียนบทความเมื่อปี 2013 ในนิตยสาร The Hague Journal of Diplomacy ว่าการทูตอาหาร "เป็นการใช้อาหารให้เป็นเครื่องมือในการสร้างความเข้าใจการข้ามวัฒนธรรมโดยคาดหวังที่จะพัฒนาปฏิสัมพันธ์และการร่วมมือกัน" ใครก็ตามที่อยู่กลุ่มเป้าหมาย การทูตทางอาหารเป็นเครื่องมือในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้ ตามหลักทฤษฎีแล้วจะสำเร็จได้ด้วยการเปลี่ยนจากบทสนธนาเกี่ยวกับประเทศไปสู่การมุ่งความคิดไปที่เรื่องที่ไม่ใช่การเมืองและมุมมองด้านบวกของวัฒนธรรม ในขั้นต้นจากการศึกษาซึ่งได้จากการสังเกตุโครงการการทูตอาหารในหลายประเทศ การทูตอาหารแสดงให้เป็นว่าประสบความสำเร็จในการพัฒนาตราสินค้าของชาติได้

อ้างอิง

วัฒนธรรมอาหารและเครื่องดื่ม
รูปแบบการทูต