ภาษาเขมรสมัยกลาง

ภาษาเขมรสมัยกลาง หรือ ภาษาเขมรสมัยหลังพระนคร เป็นชื่อที่ใช้เรียกภาษาเขมรในช่วงเวลาระหว่างศตวรรษที่ 14 ถึงศตวรรษที่ 18 ซึ่งเอาไว้แบ่งคั่นช่วงเวลาระหว่างยุคของภาษาเขมรเก่าและภาษาเขมรสมัยใหม่ พัฒนาการและการสื่อสารของภาษาเขมรสมัยกลางเกิดขึ้นพร้อมกับการล่มสลายของอาณาจักรพระนคร ร่วมสมัยพร้อมกับการขยายอิทธิพลของอาณาจักรอยุธยา โดยยุคดังกล่าวถูกเรียกว่ายุคหลังพระนคร ภาษาเขมรสมัยกลางเป็นช่วงที่มีการเปลี่ยนแปลงทางด้านสัทวิทยา (phonology)ของตัวภาษาไปจากเดิมอย่างมาก ซึ่งก็ได้วิวัฒนาการไปเป็นภาษาเขมรสมัยใหม่ในช่วงปี ค.ศ. 1777 เป็นต้นมา ซึ่งอยู่ในรัชสมัยของนักองค์เอง พระราชบิดาของนักองด้วง

ภาษาเขมรได้หยิบยืมระบบการเขียนมาจากระบบการเขียนของตระกูลอักษรอินเดีย นับตั้งแต่ในคริสต์ศตวรรษที่ 6–7 ทั้งรูปแบบของภาษาเขมรเก่าและการเปลี่ยนแปลงของภาษาเขมรสมัยกลางต่างก็ได้ทิ้งร่องรอยที่เป็นลายลักษณ์อักษรเหลือไว้เป็นจำนวนมาก ทําให้ภาษาเขมรสมัยกลางได้รับการสืบสร้างและถูกนำมาศึกษาใหม่อีกครั้ง ในยุคดังกล่าวตัวภาษาเองก็ได้มีการเปลี่ยนแปลงหน่วยเสียงต่างๆ ในกลุ่มฐานเสียงพยัญชนะระเบิด (plosive consonant) ซึ่งมีความแตกต่างไปจากภาษาเขมรเก่า ส่งผลให้เกิดการเปลี่ยนแปลงของระบบสระเพื่อชดเชยความแตกต่างในวิธีการออกเสียงตามมา โดยสระที่ตามหลังกลุ่มฐานเสียงพยัญชนะระเบิด โฆษะ โดยส่วนใหญ่จะไม่มีการเปลี่ยนแปลงของหน่วยเสียงสระไปจากเดิมมากนัก ขณะที่สระชุดเดียวกันซึ่งตามหลังด้วยกลุ่มฐานเสียงพยัญชนะระเบิด อโฆษะ ก็ได้เกิดกระบวนการเลื่อนสระไปเป็นหน่วยเสียงที่แตกต่างกันไปอย่างเป็นระบบ แน่นอนว่าการเปลี่ยนแปลงดังกล่าวครอบคลุมทั้งสระเดี่ยวและสระประสม นอกจากนี้การสูญเสียหน่วยเสียง /r/ ในตัวสะกด "រ" และการควบรวมหน่วยเสียง /s/ ไปเป็น /h/ ในตัวสะกด "ស" ดังที่ปรากฎภาษาเขมรสมัยใหม่ ทั้งหมดล้วนเกิดขึ้นในยุคของภาษาสมัยเขมรกลางทั้งสิ้น

ภาษาเขมรสมัยกลางมีหลักฐานชั้นต้นปรากฏอยู่ในรูปแบบของเอกสารหรือจารึกอยู่เป็นจำนวนมาก ในปัจจุบันภาษาเขมรสมัยกลางได้พัฒนาไปเป็นภาษาสมัยใหม่ถึงสามภาษา ได้แก่ ภาษาเขมรเหนือ ภาษาเขมรตะวันตก สำเนียงถิ่นต่างๆ ในภาษาเขมรกลาง รวมถึงภาษาเขมรสำเนียงมาตรฐานและภาษาเขมรกรอม

ความเป็นมา

สัทวิทยา

ดูเพิ่ม 
 ประเทศกัมพูชา
 ประวัติศาสตร์กัมพูชา
 ภาษาเขมร
 อักษรเขมร

อ้างอิง

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น

Miyake, Marc. 2012. Khmer Cʔ-lusters.

ภาษาเขมร
ภาษาสูญแล้ว
ภาษาในประเทศกัมพูชา
ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้