เจ็ดรณรัฐ

เจ็ดรณรัฐ () หมายถึงเจ็ดรัฐชั้นนำระหว่าง ยุครณรัฐ ( 475-221 ปีก่อนคริสตกาล) ของประวัติศาสตร์จีนประกอบไปด้วย

 ฉิน
 ฉู่
 ฉี
 เยี่ยน
 จ้าว
 เว่ย์
 หาน

ระหว่างยุครณรัฐ หลายรัฐระดมทรัพยากรในการปฏิรูปทั้งการทหาร เศรษฐกิจ และการปกครองขนานใหญ่ นำไปสู่การสู้รบที่รุนแรงขึ้นในยุคนี้ แต่ก็นำไปสู่การพัฒนาเศรษฐกิจและวัฒนธรรมขนานใหญ่เช่นเดียวกัน

ในเจ็ดรณรัฐ, รัฐฉินเป็นรัฐที่เจริญเติบโตจนแข็งแกร่งและประสบความสำเร็จมากที่สุดเหนือรัฐอื่น ๆ; รัฐหานเป็นรัฐแรกที่ล่มสลายใน 230 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 314 และรัฐฉู่เป็นรัฐสุดท้ายที่ยอมแพ้ใน 221 ปีก่อนคริสตกาล หรือ พ.ศ. 323 อิ๋งเจิ้ง กษัตริย์แห่งรัฐฉินสร้างตำแหน่งใหม่ หวงตี้ (จักรพรรดิ) ขึ้นมา และกลายเป็นจักรพรรดิองค์แรกของจีน ฉินซีฮ่องเต้

ประวัติศาสตร์จีน