บัวรดน้ำ

บัวรดน้ำ () หรือ ภาชนะรดต้นไม้ () เป็นภาชนะแบบพกพา ซึ่งมักจะมีด้ามจับและกรวยสำหรับรดน้ำต้นไม้ด้วยมือ โดยมีการใช้งานมาอย่างน้อยตั้งแต่ ค.ศ. 79 และตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาก็มีการปรับปรุงการออกแบบจำนวนมาก นอกเหนือจากการรดน้ำต้นไม้แล้ว มันยังมีประโยชน์หลากหลาย เนื่องจากเป็นเครื่องมือที่ค่อนข้างอเนกประสงค์

ความจุของภาชนะสามารถอยู่ระดับใดก็ได้ตั้งแต่ 0.5 ลิตร (สำหรับพืชในครัวเรือนในร่ม) ถึง 10 ลิตร (สำหรับใช้ในสวนทั่วไป) โดยมักทำจากโลหะ, เซรามิก หรือพลาสติก ที่ปลายพวย "ปลายหัวฝักบัวรดน้ำ" (อุปกรณ์ เช่น ฝาครอบ มีรูเล็ก ๆ) เพื่อแยกกระแสน้ำออกเป็นหยด เพื่อหลีกเลี่ยงแรงดันน้ำที่มากเกินไปบนดินหรือบนพืชที่บอบบาง

ประวัติ 
คำว่า "watering can" (บัวรดน้ำ) ปรากฏครั้งแรกใน ค.ศ. 1692 ในไดอารีของลอร์ด ทิโมธี จอร์จ แห่งคอร์นวอลล์ ซึ่งเป็นคนทำสวนกระท่อมผู้กระตือรือร้น โดยก่อนหน้านั้นเป็นที่รู้จักกันในนาม "watering pot" (ภาชนะรดต้นไม้)

ต่อมา ใน ค.ศ. 1886 บัวรดน้ำ "ฮอว์ส" ได้รับการจดสิทธิบัตรโดยจอห์น ฮอว์ส สิทธิบัตรดังกล่าวอ่านได้ว่า "สิ่งประดิษฐ์ใหม่นี้เป็นฝักบัวรดน้ำต้นไม้ที่พกพาและทำให้เอียงได้ง่ายกว่ามาก รวมทั้งในขณะเดียวกันก็สะอาดกว่ามาก ตลอดจนปรับให้เหมาะกับการใช้งานมากกว่าสิ่งอื่นใดที่เสนอทางเลือกให้สาธารณชน"

ส่วนปลายหัวฝักบัวเรียกว่าปลายหัวฝักบัวรดน้ำ, หัวฝักบัว, ฝักบัว หรือหัวรด

การใช้งานสมัยใหม่ 
ชาวสวนใช้บัวรดน้ำเพื่อรดน้ำต้นไม้, ส่วนคนงานทำถนนใช้เพื่อประยุกต์ใช้ยางมะตอยกับแอสฟอลต์ ตลอดจนในฐานะเครื่องประดับ และเป็นประจำในงานศิลปะเชิงสัญลักษณ์

วัฒนธรรมประชานิยม 
 ปีแยร์-โอกุสต์ เรอนัวร์ ผู้เป็นศิลปินแนวอิมเพรสชันนิสต์ได้วาดผลงานในชื่อเด็กหญิงกับบัวรดน้ำ
 จอห์น ครีส ในภาพร่าง "จัดจ์นอต" ฟุตไลส์รีวิว ("เคมบริดจ์เซอร์คัส") มหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ อธิบายบัวรดน้ำว่าเป็น: "ภาชนะชุบดีบุกทรงกระบอกขนาดใหญ่ที่มีแท่นเทแบบเจาะรู ใช้มากโดยชนชั้นล่างเพื่อจุดประสงค์ในการทำให้ผิวดินเปียก"

ระเบียงภาพ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
 

ภาชนะบรรจุของเหลว
เครื่องมือทำสวน
ชลประทาน
สารอาหารสำหรับพืช