ปรัชญาภาพยนตร์

ปรัชญาภาพยนตร์ เป็นสาขาหนึ่งของสุนทรียศาสตร์ ภายใต้กฎระเบียบทางปรัชญาที่แสวงหาความเข้าใจปัญหาพื้นฐานที่สุดเกี่ยวกับภาพยนตร์    ปรัชญาภาพยนตร์มีความคาบเกี่ยวกันกับทฤษฎีภาพยนตร์อย่างมีนัยสำคัญ ซึ่งเป็นสาขาหนึ่งของภาพยนตร์ศึกษา

ประวัติศาสตร์ 
บุคคลแรกสุดที่แสวงหาปัญหาเชิงปรัชญาเกี่ยวกับภาพยนตร์คือ ฮิวโก้ มุนสเตอร์แบก (Hugo Munsterberg)  ในยุคภาพยนตร์เงียบ   เขาแสวงหาความเข้าใจว่าภาพยนตร์มีแนวคิดที่แตกต่างจากโรงภาพยนตร์   เขาสรุปว่าการใช้ภาพโคลสอัพ  แฟลชแบ็ค  และการแก้ไขต่างๆ นั้นมีลักษณะเฉพาะในภาพยนตร์ที่ประกอบขึ้นจากธรรมชาติ 

ในยุคแรกเริ่มของภาพยนตร์เสียง  รูดอล์ฟ อาร์นฮาย (Rudolph Arnheim)  โด้แย้งว่ายุคภาพยนตร์เงียบนั้นมีความเหนือชั้นกว่า "ภาพยนตร์เสียง" ในแง่สุนทรียภาพ   เขาถือว่าการเพิ่มเสียงให้กับภาพเคลื่อนไหวเงียบ  ทำให้สถานะของภาพยนตร์ที่มีเอกลักษณ์ได้ถูกลดทอนลง   แทนที่จะทำให้เป็นรูปแบบทางศิลปะที่มีเอกลักษณ์ซึ่งเน้นความสามารถในการศึกษาร่างกายอย่างละเอียด   ภาพยนตร์จึงกลายเป็นเพียงแค่การผสมผสานระหว่างรูปแบบทางศิลปะสองรูปแบบ 

อังเดร บาซีน (Andre Bazin)  มีแนวคิดที่ตรงกันข้ามกับอาร์นฮาย   เขาถือว่าภาพยนตร์ไม่ว่าจะมีเสียงหรือไม่นั้นเป็นการพูดที่ไม่ตรงประเด็น   เขาเชื่อว่าภาพยนตร์มีพื้นฐานในความสัมพันธ์กับการถ่ายภาพซึ่งมีลักษณะที่สมจริงเป็นหลัก   เขาแย้งว่าภาพยนตร์มีความสามารถในการจับภาพโลกแห่งความเป็นจริง   ภาพยนตร์เรื่อง Waking Life  แสดงให้เห็นถึงการอภิปรายเกี่ยวกับปรัชญาภาพยนตร์ที่เน้นทฤษฎีของบาซีน   ตัวละครในเรื่องมีการไขปริศนาทางปรัชญาซึ่งทุกช่วงเวลาของภาพยนตร์ได้แสดงให้เห็นถึงแง่มุมของพระเจ้า 

Noël Carroll  นักปรัชญาชาวอเมริกัน  ได้แย้งว่าลักษณะของภาพยนตร์ในยุคแรกสร้างขึ้นโดยนักปรัชญาซึ่งได้นิยามธรรมชาติของภาพยนตร์แคบเกินไป  และพวกเขา ผสมผสานแนวคิดของภาพยนตร์ในแต่ละประเภทกับภาพยนตร์โดยทั่วไปอย่างไม่ถูกต้อง 

แนวคิดในทฤษฎีความจริงของบาซีน ได้รับการยอมรับจากนักปรัชญา  ถึงแม้ว่าจะมีคำวิจารณ์จากแครอล วิทยานิพนธ์เรื่องความโปร่งใส (The transparency thesis) ได้กล่าวว่าภาพยนตร์เป็นตัวกลางที่โปร่งใสอันนำไปสู่ความเป็นจริงแท้ซึ่งแนวคิดนี้ได้รับการยอมรับจาก Kendall Walton

หนังสือ 

 Pierre-Alexandre Fradet, Philosopher à travers le cinéma québécois. Xavier Dolan, Denis Côté, Stéphane Lafleur et autres cineastes, Paris, Éditions Hermann, 2018, 274 p.

ดูเพิ่มเติม 

 ภาพยนตร์ 1: ภาพเคลื่อนไหว 
 ทฤษฎีภาพยนตร์เชิงภาษาศาสตร์

อ้างอิง 

 "Philosophy of Film" by Thomas Wartenberg - first published Aug. 18, 2004; substantive revision Nov. 25, 2008 - Stanford Encyclopedia of Philosophy 
 "Philosophy of Film: Continental Perspectives" - published May 13, 2011 - Internet Encyclopedia of Philosophy by Thorsten Botz-Bornstein

อ่านเพิ่มเติม 

 Thomas Wartenberg and Angela Curran (eds.), The Philosophy of Film: Introductory Text and Readings, Wiley-Blackwell, 2005. 
 Noël Carroll, The Philosophy of Motion Pictures, Blackwell, 2008. 
 Robert Sinnerbrink, New Philosophies of  Film: Thinking Images, Continuum, 2011. 
 Enrico Terrone, Filosofia del film, Carocci, 2014 
 The Routledge Encyclopedia of Film Theory, edited by Edward Branigan, Warren Buckland, Routledge, 2015. [The book includes several entries related to the philosophy of film.] 
สุนทรียศาสตร์