สาธารณรัฐมอนเตเนโกร (ค.ศ. 1992–2006)

สาธารณรัฐมอนเตเนโกร (  ) เป็นรัฐที่เป็นส่วนประกอบของ สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย จากนั้นเป็นเซอร์เบียและมอนเตเนโกรระหว่างปี พ.ศ. 2535 ถึง พ.ศ. 2549 การประกาศเอกราชของ มอนเตเนโกร ในปี 2549 ทำให้อดีตรัฐยูโกสลาเวียสิ้นสุดลง หลังจากการล่มสลายของ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมยูโกสลาเวีย สาธารณรัฐที่เหลือของมอนเตเนโกรและเซอร์เบียตกลงที่จะก่อตั้ง สหพันธ์สาธารณรัฐยูโกสลาเวีย ซึ่งละทิ้งลัทธิคอมมิวนิสต์อย่างเป็นทางการและให้การรับรองสถาบันประชาธิปไตยในนามมอนเตเนโกรเป็นสาธารณรัฐที่เป็นส่วนประกอบของยูโกสลาเวีย และรัฐสืบต่อจนถึงเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2549 เมื่อมอนเตเนโกรประกาศเอกราชจาก เซอร์เบียและมอนเตเนโกร หลังจาก การลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราชของมอนเตเนโกรในปี พ.ศ. 2549

ประวัติศาสตร์

มอนเตเนโกรนำโดยประธานาธิบดีโมมีร์ บูลาโตวิช อดีตสมาชิกพรรคคอมมิวนิสต์ในยูโกสลาเวียและเป็นพันธมิตรของประธานาธิบดีสลอบอดัน มีลอเชวิช ของเซอร์เบีย ซึ่งบูลาโตวิช ช่วยให้ได้รับอำนาจในช่วงการปฏิวัติต่อต้านระบบราชการ ซึ่งเขาและ มีลอเชวิช ได้รับชัยชนะ มีอำนาจในสาธารณรัฐของตน ในปีสุดท้ายของยูโกสลาเวีย บูลาโตวิชได้สนับสนุนข้อเรียกร้องของมีลอเชวิช สำหรับระบบ "หนึ่งสมาชิก หนึ่งเสียง" ในสภาพรรคคอมมิวนิสต์ สิ่งนี้ส่งเสริมการล่มสลายของพรรคคอมมิวนิสต์และต่อมาบูลาโตวิชเริ่มแสดงความไม่เต็มใจที่จะอยู่ในสหภาพกับเซอร์เบีย เมื่อประเทศต่างๆ เช่น อิตาลีเสนอความเป็นไปได้ให้มอนเตเนโกรเข้าถึงประชาคมยุโรปอย่างรวดเร็ว หากมอนเตเนโกรแยกตัวออกจากยูโกสลาเวีย อย่างไรก็ตาม การรับรองเอกราชของมอนเตเนกรินโดยสังเขปของบูลาโตวิชสิ้นสุดลงเนื่องจากแรงกดดันจากเซอร์เบีย ในปี 1992 มอนเตเนโกรเข้าร่วมสหพันธ์สาธารณรัฐหลังจากการลงประชามติเกิดขึ้นในวันที่ 1 มีนาคมของปีนั้น ในปีเดียวกัน เมืองหลวงตีตอกราด (ตั้งชื่อตามอดีตผู้นำยูโกสลาเวีย ยอซีฟ บรอซ ตีโต) ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นชื่อ พอดกอรีตซา ก่อนยุคคอมมิวนิสต์ ในปี 1993  มอนเตเนโกรเลิกใช้ธงในยุคคอมมิวนิสต์เดิมและใช้ธงสามสีธรรมดา ซึ่งคล้ายกับของเซอร์เบียแต่ยาวกว่า และมีแถบกลางเป็นสีน้ำเงินอ่อนกว่า แสดงถึงความแตกต่างระหว่างสองสาธารณรัฐที่มีธงเหมือนกันทุกประการในยุคคอมมิวนิสต์ ธงนี้จะใช้อยู่จนถึงปี 2004

สหภาพมอนเตเนโกรกับเซอร์เบียทำให้เกิดความชอบธรรมในการดำรงต่อไปของรัฐยูโกสลาเวีย ซึ่งมีความสำคัญต่อเซอร์เบียเนื่องจากความต่อเนื่องของรัฐยูโกสลาเวียจะทำให้สหพันธ์สามารถอ้างสิทธิ์ในดินแดนยูโกสลาเวียเดิมในบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา และโครเอเชียที่มีชาวเซิร์บอาศัยอยู่ นอกจากนี้มอนเตเนโกรยังสามารถเข้าถึงทะเลได้ซึ่งทำให้ร่างกายของเซอร์เบียไม่สามารถออกสู่ทะเลได้และอนุญาตให้มีกองทัพเรือ (พ่อค้าและทหาร) เมื่อเวลาผ่านไป ลักษณะการครอบงำของประธานาธิบดีมิโลเซวิชและพันธมิตรของเขาภายในสหพันธ์ได้กระตุ้นให้ชาวมอนเตเนโกรทั่วไปเปลี่ยนไปสู่ความเป็นอิสระ ขณะเดียวกันก็สร้างความปรารถนาที่เพิ่มมากขึ้นในการเปลี่ยนแปลงระบอบการปกครองและการสนับสนุนฝ่ายค้านในเซอร์เบีย ความตึงเครียดกับเซอร์เบียเกี่ยวกับนโยบายเศรษฐกิจทำให้มอนเตเนโกรยอมรับสกุลเงินมาร์คเยอรมัน ในปี 1996 ในขณะที่รอให้ประชาคมยุโรปกำหนดสกุลเงินยุโรปอย่างเป็นทางการ หลังจากบูลาโตวิชก้าวลงจากตำแหน่งประธานาธิบดี ในปี 1998 มีโล คูคาโนวิชประธานาธิบดีคนใหม่ได้คัดค้านมีลอเชวิช (ประธานาธิบดียูโกสลาเวีย) และกำหนดให้มอนเตเนโกรมุ่งสู่เอกราช

สมาพันธรัฐ และ การประกาศเอกราช

ในปี 2003 ยูโกสลาเวียกลายเป็นสมาพันธรัฐและให้อำนาจปกครองตนเองแก่มอนเตเนโกรมากขึ้นโดยมีเพียงการป้องกันและนโยบายต่างประเทศเท่านั้นที่ยังคงเป็นความรับผิดชอบของยูโกสลาเวีย นี่เป็นขั้นตอนของเอกราชของมอนเตเนโกร ในปี 2549 มอนเตเนโกรจัดการลงประชามติแยกตัวเป็นเอกราช 55% ลงมติเห็นชอบเอกราช แต่นี่เป็นเพียงชัยชนะอย่างฉิวเฉียดสำหรับเอกราช มอนเตเนโกรประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการในเดือนมิถุนายน 2006 ทำให้เซอร์เบียแยกตัวเป็นเอกราช ยุติเซอร์เบียและมอนเตเนโกร

อ้างอิง

ประเทศเซอร์เบียและมอนเตเนโกร
อดีตสาธารณรัฐ