เห็ดเข็มทอง

เห็ดเข็มทอง (ชื่อวิทยาศาสตร์: Flammulina velutipes) หรือ เอโนกิตาเกะ () เป็นเห็ดชนิดหนึ่งในวงศ์ Physalacriaceae ถูกใช้นำมากินเป็นอาหารมาตั้งแต่สมัยโบราณ

ชื่อเรียก 
ชื่อภาษาญี่ปุ่นว่า "เอโนกิตาเกะ" นั้นมาจากการที่เห็ดชนิดนี้ขึ้นที่รากของต้นเอโนกิที่เหี่ยวเฉา เวลาใช้ทำเป็นอาหารชื่อเรียกอาจเรียกย่อเหลือแค่ "เอโนกิ" เฉย ๆ นอกจากนี้แล้วยังมีชื่อเรียกอื่นว่า เอโนกิดาเกะ (エノキダケ), นาเมตาเกะ (ナメタケ), นาเมสึสึกิ (ナメススキ), ยุกิโนชิตะ (ユキノシタ)

การใช้เป็นอาหาร 

ฤดูกาลหลักสำหรับเห็ดเข็มทองที่ขายในตลาดเพื่อใช้เป็นส่วนประกอบในอาหารคือตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงมีนาคม ส่วนหมวดเห็ดให้มีขนาดเล็ก มีลำต้นตรง และแข็งแรงจะยิ่งดี ให้มีความยาวสม่ำเสมอที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และมีสีขาว ไม่มีความขุ่นถือเป็นผลิตภัณฑ์ที่ดีที่มีมูลค่าทางการตลาดสูง เห็ดเข็มทองสีน้ำตาลที่จำหน่ายในชื่อ "อาจิเอโนกิ" (味エノキ) ถูกเพาะขึ้นโดยผสมข้ามสายพันธุ์ที่ปลูกกับสายพันธุ์ป่า มีเนื้อสัมผัสที่ดี

เนื้อเห็ดเข็มทองตามธรรมชาติลื่นไหลเมื่อได้รับความร้อน จึงเหมาะสำหรับอาหารที่ใช้ประโยชน์จากเนื้อสัมผัสอันเป็นเอกลักษณ์ ใช้สำหรับนาเบโมโนะ อาหารประเภทผัด อาหารประเภทต้ม และ ทำเป็นน้ำซุป นอกจากนี้เห็ดที่ปลูกในขวดจะต้มใน สาเก โชยุ มิริง เพื่อให้ข้นและปรุงรส แล้วจะเรียกว่า "เห็ดนาเมตาเกะ'' (なめ茸) และยังใช้เป็นส่วนผสมสำหรับอาหารบรรจุขวด นอกจากนี้ยังทำเป็นของแปลก ๆ ที่เรียกว่า "เอโนกิโงริ" (えのき氷) ซึ่งทำโดยการผสมเห็ดเอโนกิที่นวดละเอียดแล้วนำไปแช่แข็ง นอกจากนี้ โปรตีน flamtoxin (สลายตัวโดยความร้อน) ที่มีอยู่ในเห็ดเข็มทองดิบนั้นกล่าวกันว่ามีผลทำให้เกิดการสลายของเม็ดเลือดแดง ดังนั้นจึงต้องกินหลังจากอุ่นร้อนแล้ว ในบางกรณี มีรายงานการเกิดแอนาฟิแล็กซิสจากภูมิแพ้ 

ค่าความร้อนต่อ 100 กรัม ของส่วนที่กินได้ประมาณ 22 กิโลแคลอรี และมีวิตามินบี จำนวนมากโดยเฉพาะ วิตามินบี 1 ซึ่งสูงกว่าเห็ดหอม 1.5 เท่า นอกจากจะอุดมไปด้วยโพแทสเซียม แล้ว กรดแกมมาอะมิโนบิวทีริก ซึ่งยังพบได้ใน ข้าวกล้องด้วยนั้น ยังเป็นสารออกฤทธิ์ที่มีฤทธิ์กดประสาทและทำให้ความดันโลหิตคงที่

อย่างไรก็ตาม เช่นเดียวกับเห็ดชนิดอื่น ๆ เช่น เห็ดหอม สารอาหารที่มีอยู่ในเนื้อเห็ดนั้นมาจากอาหารเลี้ยงเชื้อซึ่งอาจจะแตกต่างกันไป

การเพาะปลูก

ภาพอ้างอิง

อ้างอิง 

เห็ดที่รับประทานได้