หมู่เกาะเซ็งกากุ

หมู่เกาะเซ็งกากุ () หรือ หมู่เกาะเตียวหยู () หรือ หมู่เกาะพินนาเคิล () เป็นกลุ่มเกาะร้างขนาดเล็กในทะเลจีนตะวันออก   ตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกของจีนแผ่นดินใหญ่  ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของไต้หวัน  และทางตะวันตกของเกาะโอกินาวะ อยู่ทางเหนือของปลายตะวันตกสุดของหมู่เกาะรีวกีวของญี่ปุ่น

หมู่เกาะดังกล่าวเป็นชายแดนนอกชายฝั่งของจีนเพื่อใช้ในการป้องกันโจรสลัดญี่ปุ่น (Wokou) ในระหว่างปี พ.ศ. 1911 – 2454 (ค.ศ. 1368-1911) ซึ่งอยู่ในช่วงราชวงศ์หมิงและราชวงศ์ชิง ทั้งนี้ แผนที่แสดงภูมิภาคเอเชียของจีน รวมถึงแผนที่ซึ่งจัดทำขึ้นโดยนักเขียนแผนที่ชาวญี่ปุ่นในช่วงคริสศตวรรษที่ 18 แสดงว่าหมู่เกาะเซ็งกากุ/เตียวหยู เป็นส่วนหนึ่งของประเทศจีน (ขณะที่ ก่อนปี พ.ศ. 2427 ไม่มีข้อมูลอ้างอิงถึงหมู่เกาะดังกล่าวในเอกสารทางการของญี่ปุ่น) ญี่ปุ่นยึดครองหมู่เกาะดังกล่าวในปี พ.ศ. 2438 ตาม การลงนามในสนธิสัญญาชิโมโนเซกิ ภายหลังจากที่จีนแพ้สงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่หนึ่ง  

หมู่เกาะเซ็งกากุอยู่ภายใต้การดูแลของประเทศญี่ปุ่นมาตั้งแต่ปี พ.ศ. 2438 (ค.ศ. 1895) จนกระทั่งสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สองจึงอยู่ในการดูแลของกองทัพสหรัฐอเมริกา  หลังการส่งมอบพื้นที่ฐานทัพสหรัฐในหมู่เกาะรีวกีวในปี พ.ศ. 2515 (ค.ศ. 1972)  จึงถือเป็นส่วนหนึ่งของจังหวัดโอกินาวะ  โดยมีการโต้แย้งจากสาธารณรัฐประชาชนจีน และสาธารณรัฐจีน ที่อ้างว่าดินแดนนี้เป็นของจีนมาตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 14  เป็นส่วนหนึ่งของเทศมณฑลอี๋หลาน ของไต้หวัน

ดูเพิ่ม 
 กรณีพิพาทหมู่เกาะเซ็งกากุ

อ้างอิง 

 
เซ็งกากุ
เซ็งกากุ
เซ็งกากุ
เซ็งกากุ
เกาะซึ่งถูกพิพาท
เกาะร้าง
ทะเลจีนตะวันออก
สนธิสัญญาชิโมโนเซกิ
จังหวัดโอกินาวะ
เทศมณฑลอี๋หลาน