พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าหลุยส์-ฟีลิปที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (; ; 6 ตุลาคม ค.ศ. 1773 - 26 สิงหาคม ค.ศ. 2393) ทรงเป็นพระมหากษัตริย์แห่งชาวฝรั่งเศส (King of the French) ตั้งแต่ ค.ศ. 1830 ถึง ค.ศ. 1848 และทรงเป็นพระมหากษัตริย์องค์สุดท้ายของฝรั่งเศส

เมื่อครั้งทรงดำรงพระอิสรยศเป็นดยุกแห่งชาทร์ พระองค์ทรงมีชื่อเสียงโด่งดังในพระองค์เองในการบัญชาการกองกำลังทหารในช่วงสงครามการปฏิวัติและได้รับเลื่อนตำแหน่งยศเป็นพลโท เมื่อพระชนมายุ 19 พรรษา แต่พระองค์ทรงแตกหักกับสาธารณรัฐอย่างรุนแรงเกี่ยวกับการตัดสินใจประหารชีวิตพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 พระองค์ทรงลี้ภัยไปยังสวิตเซอร์แลนด์ใน ค.ศ. 1793 ภายหลังจากมีส่วนเกี่ยวข้องกับแผนการฟื้นฟูสถาบันกษัตริย์ของฝรั่งเศส พระบิดาของพระองค์ หลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง (ฟีลิป เอกาลีเต) ได้ตกเป็นที่ต้องสงสัยและถูกประหารชีวิตในช่วงสมัยแห่งความน่าสะพรึงกลัว

หลุยส์-ฟีลิปทรงถูกเนรเทศออกนอกประเทศเป็นเวลา 21 ปี จนกระทั่งราชวงศ์ราชวงศ์บูร์บงได้รับการฟื้นฟู พระองค์ได้รับการประกาศแต่งตั้งเป็นพระมหากษัตริย์ใน ค.ศ. 1830 ภายหลังจากพระราชภาดาที่ห้าของพระองค์ พระเจ้าชาร์ลที่ 10 ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์โดยการปฏฺวัติเดือนกรกฎาคม รัชสมัยของหลุยส์-ฟีลิปเป็นที่รู้จักกันคือราชาธิปไตยเดือนกรกฎาคมและถูกครอบงำโดยเหล่านักอุตสาหกรรมและนายธนาคารผู้มั่งคั่งร่ำรวย พระองค์ทรงปฏิบัติตามนโยบายอนุรักษ์นิยม โดยเฉพาะอย่างยิ่ง อยู่ภายใต้อิทธิพลของรัฐบุรุษฝรั่งเศส ฟร็องซัว กีโซ ระหว่างช่วงเวลาของปี ค.ศ. 1840 - ค.ศ. 1848 พระองค์ยังส่งเสริมในการผูกสัถวไมตรีกับบริเตนใหญ่และสนับสนุนการขยายอาณานิคม โดยเฉพาะอย่างยิ่งคือ การพิชิตแอลจีเรียของฝรั่งเศส ความนิยมชมชอบของพระองค์ได้จางหายไป เมื่อสภาวะเศรษฐกิจในฝรั่งเศสได้ทรุดโทรมใน ค.ศ. 1847 และพระองค์ทรงถูกบีบบังคับให้สละราชบังลังก์ภายหลังจากการปะทุของการปฏิวัติฝรั่งเศส ค.ศ. 1848

พระองค์เสด็จลี้ภัยไปยังสหราชอาณาจักรและอาศัยอยู่ที่นั่นตลอดพระชนม์ที่เหลืออยู่ของพระองค์ เหล่าผู้สนับสนุนของพระองค์ซึ่งเป็นที่รู้จักกันคือ ออร์เลอ็องนิสต์ ส่วนเลชีตีมีสต์ที่ให้การสนับสนุนแก่เชื้อสายหลักของราชวงศ์บูร์บงและโบนาปาร์ติสท์ที่ให้การสนับสนุนแก่ราชวงศ์โบนาปาร์ต ซึ่งรวมทั้งนโปเลียนที่ 1 และนโปเลียนที่ 3

พระราชประวัติ 
พระองค์พระราชสมภพ ณ พระราชวังหลวง กรุงปารีส เป็นพระโอรสในหลุยส์ ฟิลิปที่ 2 ดยุกแห่งออร์เลอ็อง กับ หลุยส์ มารี อเดเลดเดอบูร์บอง ซึ่งพระนางเองก็ทรงเป็นราชนิกุลสายราชวงศ์บูร์บง พระองค์มีพระอิสรยศเป็นเจ้าชายสืบสายพระโลหิต (Prince du sang)  และเป็นหนึ่งในพระโอรสพระธิดาทั้ง 3 พระองค์แห่งราชวงศ์ออร์เลอองส์

อ้างอิง 

 Howarth, T.E.B. (1962). Citizen-King: The Life of Louis-Philippe, King of the French. Eyre & Spottiswoode.

แหล่งข้อมูลอื่น 

พระมหากษัตริย์ฝรั่งเศส
ราชวงศ์ออร์เลอ็อง
บุคคลจากปารีส
เจ้าชายฝรั่งเศส
พระมหากษัตริย์ผู้ทรงสละราชสมบัติ
ดยุกแห่งมงป็องซีเย
ผู้รอดชีวิตจากการลอบสังหาร
ไนต์ออฟเดอะการ์เตอร์
ชาวฝรั่งเศสในสหราชอาณาจักร
ผู้อ้างสิทธิในราชบัลลังก์

ดยุกแห่งชาทร์
ดยุกแห่งวาลัว
ผู้มีชื่อจารึกใต้ประตูชัยฝรั่งเศส