สวนโอ่ว

สวนโอ่ว  (; ) ตั้งอยู่เลขที่ 6 ตรอกเสี่ยวซินเฉียว ในผิงเจียง (平江区小新桥巷6号) ทางทิศตะวันออกของเมืองซูโจว มณฑลเจียงซู ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน เป็นสวนที่สวยงามและมีความโดดเด่นมากแห่งหนี่ง แต่ไม่ได้รับความนิยมจากนักท่องเที่ยวมากเท่ากับสวนจัวเจิ้ง (Humble Administrator's Garden) และเขาหูชิวหรือเนินเสือ (Tiger Hill) สวนโอ่วยังเป็นอีกแห่งหนี่งที่ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสวนโบราณเมืองซูโจวที่ได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลกโดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)

ประวัติ
เดิมทีสวนโอวมีชื่อว่า สวนเชอ (อังกฤษ: She Garden; จีนตัวเต็ม: 涉园) สร้างขึ้นสมัยต้นราชวงศ์ชิงโดย (Lu Jin) ผู้ซึ่งเป็นนายอำเภอของเป่าติ้ง  ต่อมาในปี ค.ศ. 1874 สมัยของสมเด็จพระจักรพรรดิซุ่นจื้อ (อังกฤษ: Shunzhi; จีนตัวเต็ม: 順治; จีนตัวย่อ: 顺治; พินอิน: Shùnzhì) สวนเห่งนี้ถูกซื้อต่อโดย (Shen Bingcheng) ผู้ตรวจการของมณฑลซู่ซง (Susong; 宿松县) ซึ่งเป็นผู้ที่ปรับปรุงสวนนี้ในรูปแบบดังที่เห็นในปัจจุบัน เขายังได้เปลี่ยนชื่อสวนมาเป็นสวนโอ่ว หรือสวนสันโดษของคู่รัก (the Couple's Retreat Garden) โดยชื่อนี้มีที่มาจากพื้นที่สวนสองส่วนซึ่งเปรียบเสมือนดังคู่รัก

ชื่อของสวนว่า “สวนโอ่ว (the Ou Garden; 耦园)” นั้นมาจากลักษณะของสวนที่แบ่งพื้นที่เป็นสองส่วน ทั้งด้านทิศตะวันออกและตะวันตก ตัวอักษร “耦 (โอ่ว; ou)” ในภาษาจีนโบราณหมายถึงคนสองคนช่วยกันเพาะปลูก ไถดินร่วมกัน โดยที่ตัวอักษร “耦” ในภาษาจีนนี้ มีเสียงคล้ายกับคำว่า “偶” ซึ่งมีความหมายว่า คู่ (a couple) ดังนั้นชื่อของสวนจึงมีความหมายโดยนัยถึงคู่รักที่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสงบในชนบท

ช่วงสมัยสมเด็จพระจักรพรรดิกวังซวี่หรือกวางสู (อังกฤษ: Guangxu; จีน: 光绪帝; พินอิน: Guāngxù, 1871-1908) แห่งราชวงศ์ชิง สวนนี้ถูกทิ้งร้าง และหลังจากนั้นได้มีการให้เช่าสวนเพื่อเป็นที่พักอาศัย ในปี ค.ศ. 1939 เฉียนมู่ (อังกฤษ: Qianmu; จีนตัวย่อ: 錢穆) นักประวัติศาสตร์ที่มีชื่อเสียงก็เคยพักอาศัยอยู่ที่สวนฝั่งตะวันออกของสวนโอ่วนี้กับครอบครัวของเขา

ในปี ค.ศ.1941 หลิว กัวจุน (Liu Guojun) นักอุตสาหกรรมจากฉางโจว (อังกฤษ: Changzhou; จีนตัวเต็ม: 常州) ได้ซื้อสวนนี้และปรับปรุงสวนจนเสร็จ ต่อมาในปี ค.ศ. 1955 เขาได้มอบสวนนี้ให้เป็นสมบัติของเมืองซูโจว และเริ่มเปิดให้ประชาชนเข้าเที่ยวชมได้ในปี ค.ศ. 1980

ในเดือนพฤศจิกายน ปี ค.ศ. 2000 สวนแห่งนี้ได้รับการยกย่องให้เป็นหนึ่งในสวนโบราณเมืองซูโจว ที่ได้รับการบันทึกเป็นมรดกโลก โดยองค์การการศึกษา วิทยาศาสตร์ และวัฒนธรรมแห่งสหประชาชาติ (UNESCO)

สวนโอ่วมีลักษณะที่โดดเด่นจากสวนโบราณอื่นๆ ในเมืองซูโจว คือ ส่วนที่เป็นบริเวณที่พักอาศัยจะอยู่ตรงกลางระหว่างสวนซึ่งตั้งอยู่รอบทั้งสองด้าน กล่าวได้ว่าสวนฝั่งตะวันออกมีความงดงามมากกว่าสวนฝั่งตะวันตก โดยมีการประดับด้วยหินสีเหลือง (yellowstone) รูปทรงต่างๆ โดยเฉพาะหินที่ตั้งประดับอยู่ในสระซึ่งมีความโดดเด่นสะดุดตาที่สุด

การออกแบบ
สวนโอ่วมีพื้นที่ประมาณ 5.4 หมู่ (mu, 亩) หรือประมาณ 0.89 เอเคอร์ (acres) พื้นที่สวนแบ่งเป็นสวนฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก โดยมีบริเวณที่พักอาศัยอยู่ตรงกลาง ซึ่งเป็นลักษณะการออกแบบและจัดวางองค์ประกอบสวนที่แตกต่างจากสวนโบราณอื่นๆ มีคูขนาดเล็กล้อมรอบสวนทั้งสามด้าน มีท่าน้ำ (piers) ใกล้ทางเข้าสวนทั้งด้านหน้าและด้านหลัง

ภายในสวนมีอาคารหลักหลังใหญ่และอาคารขนาดเล็กอีกหลายหลัง อาคารหลักกลางสวน (middle mansion) มีลักษณะคล้ายอาคารโบราณทั่วไปในซูโจว แบ่งพี้นที่เป็นสี่ส่วน (terraces) ซึ่งแต่ละส่วนประกอบด้วยโถงด้านหน้า (lobby) โถงรับแขก (guest hall) และโถงหลัก (main hall)

สวนฝั่งตะวันออกเป็นส่วนหลักของพื้นที่สวนทั้งหมด ประกอบไปด้วยบ่อน้ำ ถ้ำหินจำลอง และทางเดินที่เชื่อมต่อโดยรอบพื้นที่สวน จุดที่โดดเด่นที่สุดคือเนินหินใหญ่กลางสระน้ำภายในสวน โดยมีศาลา ระเบียง และอาคารตั้งอยู่โดยรอบ กระท่อมหญ้าคา (the Thatched Cottage) เป็นอาคารหลักในสวนฝั่งนี้ โดดเด่นด้วยหลังคาสองชั้นซึ่งมักไม่ค่อยเห็นในงานสถาปัตยกรรมสวนโบราณเมืองซูโจว หันหน้าเข้าหาเนินเขาหินสีเหลือง (yellowstone) ที่สร้างขึ้นสมัยปลายราชวงศ์หมิง

สวนฝั่งตะวันตกซึ่งมีขนาดเล็กกว่าสวนฝั่งตะวันออก ประกอบด้วยอาคารต่างๆ เช่น หอสมุด ศาลา และชานชมสวน ภายในสวนมีเขาหินปูนและถ้ำที่เชิ่อมต่อถึงกัน

สวนโอ่วมีอาคารทั้งหมด 24 อาคาร มีแท่งหินจารึก 21 แท่ง มีหินแกะสลัก 10 ชิ้น และมีต้นไม้โบราณที่สำคัญ 7 ต้น อาทิ ต้นไพน์ต่างๆ (pinus bungeana, pinus thunbergii) และต้นวิสเทอเรีย (wisteria sinensis) เป็นต้น

ดูเพิ่ม
 ซูโจว

อ้างอิง

บรรณานุกรม

แหล่งข้อมูลอื่น

Classical Gardens of Suzhou, UNESCO's official website on World Heritage site.
Couple's Garden Retreat at Asian Historical Architecture.

สวนโบราณแห่งซูโจว