โดฮา

โดฮา (; ) เป็นเมืองหลวงและศูนย์กลางทางการเงินหลักของประเทศกาตาร์ ตั้งอยู่ริมชายฝั่งอ่าวเปอร์เซียทางตะวันออกของประเทศ ทางเหนือของอัลวักเราะฮ์และทางใต้ของอัลเคาร์ นครนี้เป็นที่ตั้งของประชากรส่วนใหญ่ของประเทศ และยังเป้นนครที่เติบโตเร็วที่สุดของประเทศ โดยประชากรมากกว่าร้อยละ 80 ของประเทศอาศัยอยู่ในโดฮาหรือชานเมืองรอบนคร

โดฮาได้รับการสถาปนาในคริสต์ทศวรรษ 1820 ในฐานะเมืองสาขาของอัลบิดดะอ์ เมื่อกาตาร์ประกาศเอกราชจากรัฐในอารักขาของบริติช โดฮาจึงได้รับการประกาศเป็นเมืองหลวงของประเทศใน ค.ศ. 1971

นครนี้เป็นเจ้าภาพจัดการประชุมการพัฒนารอบโดฮาระดับรัฐมนตรีครั้งแรกขององค์การการค้าโลก และยังได้รับเลือกเป็นเมืองเจ้าภาพกีฬาหลายครั้ง เช่น เอเชียนเกมส์ 2006, แพนอาหรับเกมส์ 2011, เวิลด์บีชเกมส์ 2019, กีฬาทางน้ำชิงแชมป์โลก, วอลเลย์บอลชายชิงแชมป์สโมสรโลก, ดับเบิลยูทีเอ รอบชิงชนะเลิศ และเกมส่วนใหญ่ในเอเชียนคัพ 2011 ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2011 World Petroleum Council จัดการประชุมปิโตรเลียมโลกครั้งที่ 20 ที่โดฮา นอกจากนี้ ตัวนครยังเป็นที่จัดงานการประชุมการเปลี่ยนแปลงสภาพภูมิอากาศแห่งสหประชาชาติ ค.ศ. 2012 และฟุตบอลโลก 2022

ศัพทมูลวิทยา
กระทรวงเทศบาลและสิ่งแวดล้อมโดฮารายงานว่า ชื่อ "โดฮา" มีต้นตอจากศัพท์ภาษาอาหรับว่า เดาฮะฮ์ หมายถึง "ความกลม" ซึ่งสื่อถึงอ่าวโค้งมนล้อมรอบแนวชายฝั่งของนคร

ประวัติศาสตร์

ภูมิประเทศ 

โดฮาตั้งอยู่บริเวณส่วนกลาง-ตะวันออกของประเทศกาตาร์ โดยชายฝั่งติดกับอ่าวเปอร์เซีย มีความสูง  โดฮามีความเป็นนครอย่างมาก การถมที่ดินนอกชายฝั่งเพิ่มพื้นผิวที่ไป 400 เฮกตาร์และชายฝั่ง 30 กิโลเมตร มีการสร้างท่าอากาศยานนานาชาติฮะมัดขึ้นบนบริเวณที่ถมดินครึ่งหนึ่งของพื้นที่ผิว 22 ตารางกิโลเมตร

ภูมิอากาศ 
โดฮามีสภาพภูมิอากาศแบบทะเลทรายเขตร้อน (การแบ่งเขตภูมิอากาศแบบเคิพเพิน BWh) ที่มีฤดูร้อนยาวนานและร้อนจัด และฤดูหนาวที่อบอุ่นเล็กน้อยถึงอบอุ่นและสั้น อุณหภูมิสูงสุดโดยเฉลี่ยในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงกันยายนสูงกว่า  และมักถึง  ความชื้นมักต่ำสุดในช่วงเดือนพฤษภาคมถึงมิถุนายน ในช่วงฤดูร้อน จุดน้ำค้างอาจสูงกว่า  ตลอดช่วงฤดูร้อนโดยเฉลี่ย ตัวนครเกือบไม่มีหยาดน้ำฟ้า ส่วนในช่วงเดือนอื่นมีน้อยกว่า  อุณหภูมิสูงสุดเท่าที่บันทึกมาอยู่ที่  ในวันที่ 14 กรกฎาคม ค.ศ. 2010

ประชากร 

ประชากรในประเทศกาตาร์ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ในโดฮาและในเขตมหานคร เขตที่มีความหนาแน่นประชากรมากที่สุดคืออันนะญาดะฮ์ ซึ่งก็เป็นบริเวณที่มีประชากรมากที่สุดของประเทศ ความหนาแน่นประชากรทั่วเขตมหานครโดฮาอยู่ในช่วง 20,000 คนต่อตารางกิโลเมตรถึง 25-50 คนต่อตารางกิโลเมตร โดฮาเผชิญกับอัตราการเติบโตอย่างรวดเร็วของประชากรในทศวรรษแรกของคริสต์ศตวรรษที่ 21 ซึ่งดึงดูดประชากรส่วนใหญ่หลายพันคนที่อพยพไปยังกาตาร์ทุกเดือน

กลุ่มชาติพันธุ์และภาษา
ประชากรในโดฮาเต็มไปด้วยชาวต่างชาติ ส่วนชาวกาตาร์เป็นชนกลุ่มน้อย ชาวต่างชาติที่มีจำนวนมากที่สุดมาจากประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้และเอเชียใต้ ส่วนใหญ่มาจากอินเดีย, ปากีสถาน, ศรีลังกา, เนปาล, ฟิลิปปินส์ และบังกลาเทศ และมีชาวต่างชาติจำนวนมากประเทศอาหรับแถบลิแวนต์, จิบูตี, โซมาเลีย, แอฟริกาเหนือ และเอเชียตะวันออก โดฮายังเป้นที่อยู่อาศัยของชาวต่างชาติหลายคนจากยุโรป, อเมริกาเหนือ, อเมริกาใต้ และออสเตรเลีย

ภาษาอาหรับเป็นภาษาราชการในประเทศกาตาร์ ส่วนภาษาอังกฤษโดยทั่วไปใช้เป็นภาษาที่สอง และเริ่มกลายเป็นภาษากลาง โดยเฉพาะในด้านการค้า เนื่องจากมีประชากรต่างชาติจำนวนมาก มำให้ภาษาอย่างมลยาฬัม, ทมิฬ, เบงกอล, ตากาล็อก, สเปน, สิงหล, ฝรั่งเศส, อูรดู และฮินดีมีผู้พูดอย่างแพร่หลาย

ศาสนา

พลเมืองในโดฮาส่วนใหญ่นับถือศาสนาอิสลาม ส่วนประชากรชาวคริสต์ 150,000 คนในโดฮา แบ่งออกเป็นผู้ที่นับถือโรมันคาทอลิกมากกว่า 90% หลังเอมีร์ประกาศใช้พระราชกฤษฎีกาในการจัดสรรที่ดินแก่โบสถ์ โบสถ์แม่พระแห่งลูกประคำเปิดให้สักการะในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2008 โครงสร้างโบสถ์เป็นแบบพินิจพิเคราะห์ และไม่มีการแสดงสัญลักษณ์ของศาสนาคริสต์ที่ด้านนอกอาคาร

เขตการปกครอง

เขต
ในช่วงที่เข้าสู่คริสต์ศตวรรษที่ 20 โดฮามีเพียง 9 เขตหลัก ในสำมะโน ค.ศ. 2010 มีบันทึกเขตในเทศบาลโดฮามากกว่า 60 เขต จำนวนเขตด้านล่างคือตัวอย่างบางส่วน ดังนี้:

หลังกาตาร์เป็นเอกราชไม่นาน มาหลายเขตในโดฮาเก่า ซึ่งรวมไปถึงอันนะญาดะฮ์, Al Asmakh และอัลฮิตมีเก่าเผชิญกับการเสื่อมถอยทีละน้อยและเป็นผลให้สถาปัตยกรรมทางประวัติศาสตร์ส่วนใหญ่ถูกทำลาย ส่วนรัฐบาลหันไปมุ่งเน้นในพื้นที่อ่าวโดฮา ซึ่งเป็นที่ตั้งของเขตอัดดัฟนะฮ์และเวสต์เบย์

เศรษฐกิจ 

น้ำมันและแก๊สธรรมชาติของกาตาร์ส่วนมาก เป็นตัวสำคัญทำให้เศรษฐกิจก้าวหน้า และโดฮายังเป็นแหล่งเศรษฐกิจที่ใหญ่ที่สุดในประเทศอีกด้วย เศรษฐกิจโดฮาสร้างรายได้กับประเทศได้อย่างมหาศาล รัฐบาลกาตาร์พยายามที่จะกระจายการลงทุนในการสั่งซื้อน้ำมันอย่างรวดเร็ว เป็นผลให้มีการพัฒนาทางเศรษฐกิจและการขยายตัวเมืองขึ้นมาก

สายการบิน กาตาร์แอร์เวย์ มีสำนักงานใหญ่ที่กรุงโดฮา

การคมนาคม 

โดฮา มีการพัฒนาการคมนาคมอย่างมาก เช่น การสร้างทางหลวงสายใหม่ การสร้างท่าอากาศยานนานาชาติโดฮาใหม่ และวางแผนสร้างรถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งการคมนาคมของโดฮาเติบโตในระยะเวลาสั้นๆเท่านั้น

การศึกษา 

สถานบันอุดมศึกษาในโดฮา
 มหาวิทยาลัยเครือจักรภพเวอร์จิเนีย
 Weill Cornell Medical College in Qatar
 Texas A&M University at Qatar
 Carnegie Mellon University in Qatar
 Georgetown University School of Foreign Service in Qatar
 มหาวิทยาลัยนอร์ทเวสเทิร์น
 HEC Paris
 UCL Qatar

สถานบันอุดมศึกษาอื่น ๆ ในโดฮา
 มหาวิทยาลัยกาตาร์
 College of the North Atlantic
 มหาวิทยาลัยซีเอชเอ็น
 มหาวิทยาลัยคาลการี

กีฬา

ฟุตบอล

ฟุตบอลเป็นกีฬายอดนิยมที่สุดในโดฮา โดยมีสโมสรฟุตบอลจากโดฮาถึง 6 ทีมในกาตาร์สตาร์ลีก ลีกฟุตบอลระดับสูงสุดของประเทศ ได้แก่ อัลอะฮ์ลี, อัลอะเราะบี, อัสซัดด์, อัดดุฮัยล์ และกาตาร์ อัสซัดด์ อัลอะเราะบี และกาตาร์เป็น 3 สโมสรที่ประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์ลีก

มีการจัดการแข่งขันฟุตบอลในโดฮาหลายครั้ง โดยครั้งที่สำคัญที่สุดคือเอเชียนคัพใน ค.ศ. 1988 และ2011 กับฟุตบอลเยาวชนชิงแชมป์โลก 1995

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2010 กาตาร์ชนะสิทธิ์เป็นเจ้าภาพฟุตบอลโลก 2022

เมืองพี่น้อง 
เมืองพี่น้องของนครโดฮา ได้แก่:

ตูนิส ประเทศตุนิเซีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 1994)
แอลามีดา รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2004)
พอร์ตลูอิส ประเทศมอริเชียส (ตั้งแต่ ค.ศ. 2007)
ปักกิ่ง ประเทศจีน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2008)
บัยต์ซาฮูร รัฐปาเลสไตน์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2009)
บันจูล ประเทศแกมเบีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2011)
แอลเจียร์ ประเทศแอลจีเรีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2013)
ซาราเยโว ประเทศบอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)
บราซิเลีย ประเทศบราซิล (ตั้งแต่ ค.ศ. 2014)
โซเฟีย ประเทศบัลแกเรีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2012)
ซานซัลวาดอร์ ประเทศเอลซัลวาดอร์ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)
ทบิลีซี ประเทศจอร์เจีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2012)
อัสตานา ประเทศคาซัคสถาน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2011)
บิชเคก ประเทศคีร์กีซสถาน (ตั้งแต่ ค.ศ. 2018)
โมกาดิชู ประเทศโซมาเลีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2014)
อังการา ประเทศตุรกี (ตั้งแต่ ค.ศ. 2016)
ลอสแอนเจลิส รัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2016) (แม้จะมีการระบุไว้ตามข้อตกลง ในเว็บไซต์ทางการของลอสแอนเจลิสกลับไม่ระบุเป็นเมืองพี่น้อง)
ไมแอมี รัฐฟลอริดา สหรัฐ (ตั้งแต่ ค.ศ. 2016)
ลีเบร์ตาดอร์ ประเทศเวเนซุเอลา (ตั้งแต่ ค.ศ. 2015)
ชาลส์ตัน รัฐเซาท์แคโรไลนา สหรัฐ (2019)
เยเรวาน ประเทศอาร์มีเนีย (ตั้งแต่ ค.ศ. 2022)

ห้องแสดงภาพ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

เมืองหลวงในทวีปเอเชีย
เมืองหลวงทางวัฒนธรรมของอาหรับ
เมืองในประเทศกาตาร์