จักรพรรดิโกะ-ซางะ

จักรพรรดิโกะ-ซางะ (; ;1 เมษายน ค.ศ. 1220 – 20 มีนาคม ค.ศ. 1272) จักรพรรดิญี่ปุ่น องค์ที่ 88 อันเนื่องมาจากการสืบราชสันตติวงศ์ตามโบราณราชประเพณี

รัชสมัยของพระองค์อยู่ใน ค.ศ. 1242–1246

พระราชวงศ์ 

ก่อนที่จักรพรรดิโกซางะจะขึ้นครองราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศมีพระนามเดิมว่า เจ้าชายคุนิฮิโตะ (邦仁親王)

เป็นพระราชโอรสองค์ที่ 2 ใน จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ 

 จักรพรรดินี : ฟุจิวะระ โนะ คิสึชิ (Fujiwara no Kitsushi)
 พระราชโอรสองค์ที่ 4 (第四皇子): เจ้าชายฮิซะฮิโตะ (久仁親王) (ต่อมาคือ จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ) (後深草天皇)
 พระราชธิดาองค์ที่ 1 (第一皇女): เจ้าหญิงโอะซะโกะ (綜子内親王)
 พระราชโอรสองค์ที่ 7 : เจ้าชายสึเนะฮิโตะ (恒仁親王) (ต่อมาคือ จักรพรรดิคาเมยามะ) (亀山天皇)
 พระราชโอรสองค์ที่ 11 : เจ้าชายมะซะตะกะ (雅尊親王)
 พระราชโอรสองค์ที่ 13 : เจ้าชายซะดะโยะชิ (貞良親王)
 นางสนองพระโอษฐ์ : ไทระ โนะ มุเนะโกะ (平棟子) ธิดาของ ไทระ โนะ มุเนะโมะโตะ (Taira no Munemoto)
 พระราชโอรสองค์ที่ 3 (第三皇子): เจ้าชายมุเนะตะกะ (ต่อมาคือ โชกุน คนที่ 6 แห่ง รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ)
 สาวใช้ : ฟุจิวะระ ??
 พระราชโอรสองค์ที่ 8 : เจ้าชายกะกุโจ (覚助法親王) (ต่อมาทรงผนวชเป็นพระภิกษุ)
 พระราชธิดาองค์ที่ 2 (第二皇女): เจ้าหญิง ?? (Imperial Princess ??)
 พระราชธิดาองค์ที่ 6 : เจ้าหญิง ?? (Imperial Princess ??)

เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ 
จักรพรรดิโกะ-ซะงะครองราชย์ระหว่างวันที่ 21 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1242 – 16 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1246

เนื่องจากการสวรรคตอย่างกะทันหันของ จักรพรรดิชิโจ โดยไร้รัชทายาทเหล่าขุนนางในราชสำนักที่นำโดย คุโจ มิชิอิเอะ ซึ่งเป็น เซ็สโซ ในรัชกาลก่อนได้สนับสนุน เจ้าชายทะดะนะริ (Imperial Prince Tadanari) พระราชโอรสของ จักรพรรดิจุนโตะกุ แต่ได้รับการปฏิเสธจากทาง รัฐบาลโชกุนคะมะกุระ ที่นำโดย โฮโจ ยะซุโตะกิ (Hojo Yasutoki) ชิกเก็ง หรือผู้สำเร็จราชการของโชกุนเนื่องจากพระราชบิดาของเจ้าชายมีส่วนร่วมใน สงครามปีโจคิว ซึ่งทางรัฐบาลโชกุนได้สนับสนุน เจ้าชายคุนิฮิโตะ พระราชโอรสใน จักรพรรดิสึชิมิกะโดะ พระชนมายุ 22 พรรษาซึ่งถูกเนรเทศไปอยู่ จังหวัดโทะซะ ตั้งแต่ทรงพระเยาว์ภายหลังจากสงครามปีโจคิวให้มารับราชสมบัติ

 ค.ศ. 1242 (วันที่ 10 เดือน 1 ปี นินจิ ที่ 3) ปีที่ 10 ในรัชกาล จักรพรรดิชิโจ องค์จักรพรรดิสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อพระชนมายุเพียง 10 พรรษาโดยไร้รัชทายาททำให้สายราชสกุลของพระองค์ต้องสิ้นสุดลงทางรัฐบาลโชกุนคะมะกุระจึงสนับสนุนให้เจ้าชายคุนิฮิโตะพระชนมายุ 22 พรรษาขึ้นครองราชย์แทน

 ค.ศ. 1242 (เดือน 5 ปี นินจิ ที่ 3) จักรพรรดิโกะ-ซะงะประกอบพระราชพิธีราชาภิเษกที่ พระราชวังหลวงเฮอัง นครหลวงเคียวโตะ

หลังจากครองราชย์ได้เพียง 4 ปีก็สละราชบัลลังก์เมื่อ ค.ศ. 1246 ขณะพระชนมายุเพียง 26 พรรษาโดยสละราชบัลลังก์ให้กับ เจ้าชายฮิซะฮิโตะ พระราชโอรสองค์ใหญ่พระชนมายุเพียง 3 พรรษาขึ้นครองราชย์ต่อมาเป็น จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะ ส่วนพระองค์ก็ได้เป็น ไดโจโฮ หรือ โฮโอ ที่แปลว่า อดีตจักรพรรดิอันประทับในศาสนา ต่อมาบังคับให้จักรพรรดิโกะ-ฟุกะกุซะสละราชบัลลังก์ให้กับ เจ้าชายสึเนะฮิโตะ พระราชอนุชาร่วมพระราชมารดาเดียวกันขึ้นครองราชย์เป็น จักรพรรดิคะเมะยะมะ ซึ่งหลังจากนั้นเชื้อพระวงศ์ซึ่งสืบเชื้อสายจากจักรพรรดิทั้ง 2 พระองค์ก็พยายามอ้างสิทธิ์ในราชบัลลังก์ดอกเบญจมาศถึงขั้นแบ่งเป็นราชวงศ์เหนือ-ใต้ ก่อนที่ จักรพรรดิโกะ-โคะมะสึ จักรพรรดิองค์ที่ 100 จาก ราชวงศ์เหนือ จะสามารถก้าวขึ้นเป็นจักรพรรดิเพียงพระองค์เดียวของญี่ปุ่นภายหลังการสละราชบัลลังก์ของ จักรพรรดิโกะ-คะเมะยะมะ จักรพรรดิองค์ที่ 4 และองค์สุดท้ายจากราชวงศ์ใต้เมื่อปี 1935

จักรพรรดิโกะ-ซะงะเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 17 มีนาคม ค.ศ. 1272 ขณะพระชนม์ได้ 51 พรรษา

แผนผังจักรพรรดิญี่ปุ่น

อ้างอิง

บุคคลในยุคคะมะกุระ
จักรพรรดิญี่ปุ่น