เจอรอนโทพลาสต์

เจอรอนโทพลาสต์ (; ) เป็นพลาสติดที่พัฒนามาจากคลอโรพลาสต์ในใบแก่ ทำหน้าที่ควบคุมการแยกสลายองค์ประกอบที่ใช้ในการสังเคราะห์ด้วยแสงระหว่างการเสื่อมสภาพตามอายุ (senescence) ให้ดำเนินไปได้ เพื่อนำผลิตภัณฑ์จากการแยกสลายไปใช้ประโยชน์ในส่วนที่พืชต้องการ โดยทั่วไปการพัฒนาของเจอรอนโทพลาสต์เป็นกระบวนการที่เกี่ยวข้องกับการกระจายตัวของตั้งกรานา การสูญเสียเยื่อหุ้มไทลาคอยด์และการสะสมตัวของพลาสโทโกลบูล (plastoglobule) ในปริมาณสูง คำว่า Gerontoplast มีการนำมาใช้ครั้งแรกในปี ค.ศ. 1977 เพื่อนำมาอธิบายกระบวนการชราภาพของใบไม้

การกลายสภาพคลอโรพลาสต์เป็นเจอรอนโทพลาสต์ 
กระบวนการชราภาพของใบนำมาซึ่งการแยกชิ้นส่วนของออร์แกเนลล์ที่เกี่ยวข้องกับการสังเคราะห์ด้วยแสงโดยยังคงอยู่ภายใต้การควบคุมของเซลล์ คลอโรพลาสต์ที่รับผิดชอบในการแลกเปลี่ยนแก๊สที่ปากใบเป็นออร์แกเนลล์สุดท้ายที่จะถูกย่อยสลายระหว่างการชราภาพและทำให้พืชยังคงมีสีเขียว การก่อตัวของเจอรอนโทพลาสต์จากคลอโรพลาสต์ในระหว่างการชราภาพเกี่ยวข้องกับการปรับเปลี่ยนโครงสร้างอย่างใหญ่หลวงของไทลาคอยด์เมมเบรนด้วยการก่อตัวร่วมกันของพลาสโตโกลบูลินกับสารที่เป็นไลโพฟิลิก (lipophilic) อย่างไรก็ตามเยื่อหุ้มของคลอโรพลาสต์ยังคงสภาพสมบูรณ์ตลอดกระบวนการดังกล่าว

อ้างอิง 

ออร์แกเนลล์
การสังเคราะห์ด้วยแสง