ถั่วลันเตา

ถั่วลันเตา () จัดอยู่ในตระกูลถั่วมีถิ่นกำเนิดแถบประเทศเอธิโอเปีย ต่อมาแพร่กระจายปลูกในแถบ เมดิเตอร์เรเนียน เอเชีย และเขตอบอุ่นต่างๆ ของโลก ถั่วลันเตาเป็นพืชฤดูเดียว มีใบแบบสลับ ปลายใบเปลี่ยนเป็นมือเกาะ การเจริญเติบโตแบบพุ่ม หรือขึ้นค้างบางสายพันธุ์ ใบมีสีเขียวอ่อนถึงสีเขียวเข้ม ลำต้นเล็กเป็นเหลี่ยม รากเป็นระบบรากแก้ว ดอกเป็นแบบดอกสมบูรณ์เพศผสมในตัวเอง สามารถแบ่งประเภทของ ถั่วลันเตาเป็น 2-3 ประเภท ได้แก่ ประเภทฝักเหนียวและแข็ง เมล็ดโต นิยมปลูกเพื่อรับประทานเมล็ด (เรียก 豌豆 "วานโต้ว") ส่วนอีกชนิดปลูกเพื่อรับประทานฝักสด โดยฝักจะมีขนาดใหญ่มีปีก (เรียก 荷兰豆 "เหอหลานโต้ว")

ศัพทมูลวิทยา
คำว่า "ลันเตา" มาจากภาษาแต้จิ๋ว "หลั่งเต่า" (兰豆/蘭豆, จีนกลางอ่าน "หลานโต้ว" lán dòu) แปลว่า "ถั่วจากฮอลันดา" (ชื่อเต็มคือ 荷兰豆 "เหอหลานโต้ว" — ถั่วจากฮอลแลนด์) ซึ่งคล้ายคลึงกับ 豌豆 "วานโต้ว" ที่ในประเทศไทยสับสนเรียกรวมกันเป็น "ถั่วลันเตา"

รสชาติและสรรพคุณ 
รสหวาน ช่วยขับของเหลวในร่างกาย ถอนพิษ มักใช้บำบัดโรคเบาหวาน ความดันโลหิตสูง เป็นตะคริวเหน็บชา ปัสสาวะขัด และยังช่วยเพิ่มน้ำนม

คุณค่า 
มีอะกลูทินิน จิบเบอเรลลิน โปรตีน ไขมัน แคโรทีน และวิตามินบี 2

ข้อสังเกต 
ถั่วลันเตาทำเป็นกับข้าวจะมีรสชาติอร่อย ผู้ป่วยโรคเบาหวานควรรับประทานเป็นประจำ

อ้างอิง 

 นิตยสารชีวจิต ฉบับวันที่ 1 มิถุนายน 2550

ผัก
ถั่ว
วงศ์ย่อยถั่ว
สมุนไพร
พืชตรึงไนโตรเจน

ไม้พุ่มรอเลื้อย