ภาวะช็อกทางระบบประสาท

ภาวะช็อกทางระบบประสาท () เป็นภาวะช็อกที่เกิดจากความผิดปกติของระบบประสาทอิสระภายในไขสันหลัง ส่งผลให้ความดันโลหิตต่ำและภาวะหัวใจเต้นช้าร่วมในบางครั้ง โดยความดันโลหิตต่ำเกิดจากแรงต้านภายในหลอดเลือดที่ลดลง ทำให้มีเลือดคั่ง ส่วนภาวะหัวใจเต้นช้าเกิดจากความผิดปกติของเส้นประสาทเวกัส ซึ่งอาจเกิดได้ทั้งจากการขาดออกซิเจนและความผิดปกติในหลอดลม ภาวะช็อกทางระบบประสาทอาจก่อให้เกิดกลุ่มอาการการทำหน้าที่ผิดปกติของหลายอวัยวะและการเสียชีวิตได้หากไม่ได้รับการรักษาที่ถูกต้อง ภาวะช็อกดังกล่าวต่างจากภาวะช็อกทางสันหลัง (spinal shock) ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับระบบไหลเวียนโลหิต

สาเหตุ 
ภาวะช็อกทางระบบประสาทเกิดจากความเสียหายอย่างรุนแรงของระบบประสาทกลาง เช่น สมอง ไขสันหลังส่วนคอและอก ซึ่งอาการบาดเจ็บจะทำให้เกิดการสูญเสียการกระตุ้นจากระบบประสาทซิมพาเทติกในหลอดเลือดอย่างเฉียบพลัน ทำให้หลอดเลือดเกิดการขยายตัว แรงต้านภายในหลอดเลือดส่วนปลายลดลงและความดันโลหิตต่ำลง

การรักษา 
 โดพามีน ใช้ตัวเดียวหรือร่วมกับสารกระตุ้นการเต้นของหัวใจตัวอื่น
 วาโซเพรสซิน หรือฮอร์โมน ADH
 ใช้สารเพิ่มความดันโลหิต เช่น เอฟิดรีน นอร์เอพิเนฟรีนหรือฟีนิลอีฟริน (ในกรณีที่ผู้ป่วยไม่ตอบสนองต่อโดพามีน)
 อะโทรปีน (ในกรณีที่ผู้ป่วยหัวใจเต้นช้าอย่างรุนแรง)

อ้างอิง 

ความผิดปกติทางประสาทวิทยา