ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น

ทางรถไฟสายเวียงจันทน์–บ่อเต็น หรือ ทางรถไฟสายจีน–ลาว เป็นทางรถไฟขนาดรางสแตนดาร์ดเกจ 1.435 เมตร (4 ฟุต 8 1/2 นิ้ว) ระยะทาง 414 กิโลเมตร เชื่อมต่อระหว่างด่านบ่อหาน เขตปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา ประเทศจีน กับประเทศลาวที่บ่อเต็น ผ่านเมืองหลวงพระบาง และสิ้นสุดที่นครหลวงเวียงจันทน์ โดยปลายทางทิศเหนือเชื่อมต่อกับทางรถไฟสายคุนหมิง–บ่อหาน ส่วนปลายทางทิศใต้เชื่อมกับทางรถไฟสายหนองคาย–ท่านาแล้ง โดยเป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายคุนหมิง–สิงคโปร์ เริ่มโครงการก่อสร้างเมื่อ พ.ศ. 2559 เปิดให้บริการในวันที่ 3 ธันวาคม พ.ศ. 2564

ประวัติ 

มีการกล่าวถึงทางรถไฟเชื่อมระหว่างประเทศลาวกับจีนครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2544 โดยนักการเมืองลาวและจีนร่วมกันยืนยันแผนการสร้างใน พ.ศ. 2552 แต่มีเหตุการณ์ทุจริตของกระทรวงการรถไฟของประเทศจีนเกิดขึ้น การเริ่มสร้างทางรถไฟสายนี้จึงเลื่อนออกไปจนถึง พ.ศ. 2559

เงินทุนก่อสร้าง 
ทางรถไฟสายนี้ได้รับการก่อสร้างและบริหารงานโดยโดยบริษัท รถไฟลาว–จีน จำกัด ซึ่งเป็นบริษัทร่วมทุนระหว่างรัฐบาลของลาว–จีนในสัดส่วน 30:70 ตามลำดับ บริษัทฯใช้งบประมาณในการก่อสร้างโครงการนี้ทั้งสิ้น 37,425 ล้านหยวน ซึ่งเงินจำนวนดังกล่าว ร้อยละ 60 มาจากการก่อหนี้ของบริษัท (กู้ยืมจากธนาคารเพื่อการส่งเสริมการส่งออกนำเข้าของจีน), ร้อยละ 40 มาจากส่วนทุนของบริษัท

ว่าด้วยส่วนทุนของบริษัทฯ จำนวน 14,970 ล้านหยวน เป็นส่วนที่รัฐบาลลาวต้องร่วมลงเงิน 4,491 ล้านหยวนเพื่อถือหุ้น 30% ในบริษัทฯ อย่างไรก็ตาม รัฐบาลลาวไม่สะดวกลงเงินเองทั้งหมดตามจำนวนดังกล่าว จึงลงเงินเองเพียงส่วนหนึ่ง อีกส่วนกู้ยืมจากธนาคารเพื่อส่งเสริมการส่งออกนำเข้าของจีนจำนวน 3,000 ล้านหยวน ซึ่งถูกคิดดอกเบี้ยร้อยละ 2.3 ต่อปีเป็นเวลาสามสิบปี

เส้นทาง 
ทางรถไฟสายลาว–จีน เป็นส่วนหนึ่งของทางรถไฟสายคุนหมิง–สิงคโปร์ โดยในเส้นทางรถไฟลาว–จีน มีแนวเส้นทางเชื่อมต่อมาจากทางรถไฟสายคุนหมิง–บ่อหาน จุดเริ่มต้นของเส้นทางเริ่มจากชายแดนด่านบ่อหานของเขตปกครองตนเองชนชาติไท สิบสองปันนา ประเทศจีน และเชื่อมเข้ากับด่านบ่อเต็น ประเทศลาว ผ่านแขวงหลวงน้ำทา แขวงอุดมไซ แขวงหลวงพระบาง แขวงเวียงจันทน์ และสิ้นสุดที่นครหลวงเวียงจันทน์

ลักษณะของเส้นทาง 
ทางรถไฟสายลาว–จีน มีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่มีภูเขาหินปูนจำนวนมาก และมีที่ตั้งอยู่บริเวณกระดูกสันหลังอินโดจีน มีปริมาณน้ำฝนที่สูงในแต่ละปี รวมทั้งเป็นอาณาบริเวณที่มีระเบิดกระจัดกระจายจึงมีประชากรอยู่อาศัยน้อย  เส้นทางทั้งหมดเป็นอุโมงค์ร้อยละ 47 และเป็นสะพานรถไฟร้อยละ 15 โดยคิดเป็นอุโมงค์จำนวน 75 แห่งและสะพานรถไฟจำนวน 167 แห่ง บริเวณพรมแดนระหว่างประเทศจีนและลาว มีทางอุโมงค์ความยาว 9,680 เมตร อยู่ในประเทศลาว 7,170 เมตร และอยู่ในประเทศจีน 2,510 เมตร โดยรวมแล้ว ทางรถไฟสายนี้มีสถานีทั้งหมด 21 สถานี ประกอบด้วยสถานีขนส่งผู้โดยสารจำนวน 10 สถานี และสถานีขนส่งสินค้าจำนวน 11 สถานี ทางรถไฟลาว–จีนมีสถานีโดยสารปลายทางสิ้นสุดที่สถานีนครหลวงเวียงจันทน์

รายชื่อสถานี 
รถไฟลาวจีน ประกอบด้วยสถานีสำหรับผู้โดยสาร 10 สถานี

ค่าโดยสาร
ค่าโดยสารจากสถานีนครหลวงเวียงจันทน์ ในสกุลเงินกีบลาว

รูปแบบโครงการ

ทางวิ่งและขบวนรถ 
 เป็นรถไฟฟ้าขนาดหนัก (heavy rail transit)
 แนวทางวิ่งมีลักษณะทางภูมิศาสตร์ที่ผ่านเทือกเขาสูงเป็นส่วนใหญ่ เป็นทางยกระดับ 175 กิโลเมตร มีการสร้างสะพาน 167 แห่ง และสะพานสูงข้ามหุบเหว 154 แห่ง ระยะทางรวม 67.15 กิโลเมตร มีการเจาะอุโมงค์ทะลุภูเขา 75 แห่ง ระยะทางเฉพาะที่เป็นอุโมงค์รวมมากกว่า 190 กิโลเมตร อุโมงค์ที่ยาวที่สุด ยาว 9.5 กิโลเมตร 
 ขนาดราง 1.435 เมตร (European standard guage) โดยมีสายไฟฟ้าแรงสูงตีขนานอยู่เหนือราง ระบบรถไฟฟ้าใช้วิธีการรับไฟฟ้าจากด้านบนด้วยแพนโทกราฟ
 ตู้โดยสารกว้าง 3.10 เมตร สูง 4.43 เมตร แบ่งความยาวของขบวนรถได้ 2 แบบ ขบวนยาวมีตู้โดยสารตั้งแต่ 11–20 ตู้ ยาวรวม 518 เมตร จุผู้โดยสารได้ 1,102 คน และขบวนสั้นมีตู้โดยสาร 9 ตู้ ยาวรวม 234 เมตร จุผู้โดยสารได้ 720 คน ใช้ไฟฟ้ากระแสสลับ 25 กิโลโวลต์ 50 เฮิรตซ์

ขบวนรถโดยสาร 

รถไฟสายเวียงจันทน์−บ่อเต็น มีขบวนรถไฟเร็วพิเศษฟู่ซิง EMU รุ่น CR200J มีทั้งหมด 4 ขบวน ได้แก่ ขบวนล้านช้าง และขบวนแคนลาว ความเร็ววิ่งได้สูงสุด 210 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และความเร็วสูงสุดที่ให้บริการ 160 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และใช้หัวรถจักรไฟฟ้า HXD3C มี 1 ขบวน เป็นขบวนรถไฟโดยสารธรรมดารวมถึงขบวนรถไฟขนสินค้าความเร็ว 120 กิโลเมตรต่อชั่วโมง

อ้างอิง 

เส้นทางรถไฟในประเทศลาว
ข้อริเริ่มเข็มขัดและเส้นทาง
การขนส่งระบบรางในประเทศลาว