ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม

ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อม () ภูมิศาสตร์มนุษย์และสิ่งแวดล้อม () หรือ ภูมิศาสตร์บูรณาการ ()
เป็นสาขาของภูมิศาสตร์ว่าด้วยการอธิบายถึงข้อเท็จจริงและการตีความลักษณะของพื้นที่จากปฏิสัมพันธ์ระหว่างปัจเจกบุคคลหรือสังคมมนุษย์กับสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติ

ต้นกำเนิด 
ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมมีวัตถุประสงค์เพื่อเข้าใจพลวัตทางภูมิศาสตร์กายภาพ ตลอดจนวิธีการที่สังคมมนุษย์กำหนดกรอบความคิดให้กับสิ่งแวดล้อม (ภูมิศาสตร์มนุษย์) ด้วยเหตุนี้ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมอาจถูกมองว่าเป็นตัวแทนของ มานุษยภูมิศาสตร์กายภาพ () ซึ่งถูกคิดขึ้นโดยอัลเบรชท์ เพงค์ นักภูมิศาสตร์ประจำมหาวิทยาลัยเวียนนาใน พ.ศ. 2467 รวมถึงวัฒนธรรมทางภูมิศาสตร์หรือนิเวศวิทยามนุษย์ที่กำหนดโดยฮาร์ลาน เอช. แบร์โรวส์ ใน พ.ศ. 2466 ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมในสหรัฐอเมริกาได้รับอิทธิพลส่วนใหญ่จากสำนักคิดของคาร์ล ซาวเออร์ แห่งมหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนีย เบิร์กลีย์ ซึ่งมีมุมมองในเชิงประวัติศาสตร์ และกิลเบิร์ต เอฟ. ไวต์ แห่งมหาวิทยาลัยชิคาโกเป็นผู้พัฒนามุมมองในการประยุกต์มากขึ้น

ความสนใจ 

การเชื่อมโยงระหว่างภูมิศาสตร์มนุษย์และภูมิศาสตร์กายภาพมีความชัดเจนมากขึ้นกว่าในปัจจุบันเนื่องจากมนุษย์บนโลกมีประสบการณ์จากการใช้เทคโนโลยีมากขึ้น ซึ่งความสัมพันธ์ระหว่างมนุษย์และสิ่งแวดล้อมมักไม่ชัดเจน ทำให้ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมมีความสำคัญอย่างยิ่งในการเป็นเครื่องมือวิเคราะห์สำหรับประเมินผลกระทบของมนุษย์ที่อยู่ในสิ่งแวดล้อมจากการวัดผลกระทบจากกิจกรรมของมนุษย์บนภูมิลักษณ์และวัฏจักรของธรรมชาติ นี้จะกระทำโดยการวัดผลของกิจกรรมของมนุษย์ในรูปแบบและวัฏจักรของธรรมชาติ วิธีสำหรับการได้มาซึ่งข้อมูลครอบคลุมรวมถึงการรับรู้ระยะไกลและระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ ภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมช่วยในการคำนึงถึงสิ่งแวดล้อมในแง่ของความสัมพันธ์กับผู้คน ด้วยภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมจึงสามารถวิเคราะห์มุมมองทางสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ที่มีความแตกต่างกันและใช้ในการทำความเข้าใจกระบวนการระหว่างมนุษย์กับสิ่งแวดล้อม จึงถือว่าภูมิศาสตร์สิ่งแวดล้อมเป็นสาขาหลักที่สามของภูมิศาสตร์ นอกเหนือจากภูมิศาสตร์กายภาพและภูมิศาสตร์มนุษย์

อ้างอิง 

ภูมิศาสตร์กายภาพ
ภูมิศาสตร์มนุษย์
สังคมศาสตร์สิ่งแวดล้อม