ตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์

การประเมินตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์ () เป็นแบบสอบถามทางจิตวิทยาที่ออกแบบมาเพื่อวัดความโน้มเอียงทางจิตว่าบุคคลรับรู้โลกและตัดสินใจอย่างไร ความโน้มเอียงเหล่านี้ได้จากทฤษฎีการจัดกลุ่มที่เสนอโดยคาร์ล กุสทัฟ ยุง และตีพิมพ์ครั้งแรกในหนังสือ ประเภททางจิตวิทยา (Psychological Types) ของเขาในปี 1921 ยุงตั้งทฤษฎีว่า มีการทำหน้าที่ทางจิตวิทยาหลักสี่อย่างที่เราได้รับประสบการณ์จากโลก ได้แก่ การสัมผัส การรู้เอง การรู้สึกและการคิด ซึ่งการทำหน้าที่หนึ่งในสี่อย่างนี้จะโดดเด่นเป็นส่วนใหญ่ 

ผู้พัฒนาการประเมินบุคลิกภาพดั้งเดิม คือ แคทเธอริน คุก บริกส์ และบุตรี อิซาเบล บริกส์ ไมเออร์ส ทั้งสองได้ศึกษางานของคาร์ล ยุงอย่างกว้างขวาง และหันความสนใจในพฤติกรรมของมนุษย์มาเป็นอุทิศให้แก่การเปลี่ยนทฤษฎีประเภททางจิตวิทยามาใช้ภาคปฏิบัติ ทั้งสองเริ่มสร้างตัวชี้วัดระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเชื่อว่าความรู้ความโน้มเอียงทางบุคลิกภาพจะช่วยหญิงที่เข้าสู่กำลังแรงงานอุตสาหกรรมเป็นครั้งแรกระบุประเภทอาชีพยามสงครามที่จะ "สบายและมีประสิทธิภาพที่สุด"  แบบสอบถามเริ่มต้นได้เติบโตเป็นตัวชี้วัดของไมเออร์ส-บริกส์ ซึ่งตีพิมพ์ครั้งแรกในปี 1962 MBTI เน้นประชากรปกติและให้ความสำคัญต่อคุณค่าของความแตกต่างที่เกิดตามธรรมชาติ โรเบิร์ต แคปแลน และเดนนิส แซกคุสโซ เชื่อว่า "ข้อสันนิษฐานเบื้องหลังของ MBTI คือ เราต่างมีความโน้มเอียงเฉพาะในทางที่เราวิเคราะห์ประสบการณ์ของเรา และความโน้มเอียงเหล่านี้ที่เป็นฐานแห่งความสนใจ ความต้องการ ค่านิยมและแรงจูงใจของเรา"

อ้างอิง 

การทดสอบบุคลิกภาพ
ประเภท MBTI