หนังสือโต๊ะกาแฟ

หนังสือโต๊ะกาแฟ () คือหนังสือปกแข็งขนาดใหญ่ที่มีจุดประสงค์หนึ่งในการพิมพ์คือใช้วางบนโต๊ะกาแฟหรือในบริเวณที่เป็นที่รับรองแขก เพื่อจะให้เป็นสิ่งดูสวยและต้องตาผู้เห็นหรือช่วยในการนำบทสนทนาแก้ความเบื่อ ขนาดของหนังสือมักจะใหญ่กว่าปกติเพราะไม่ใช่เป็นหนังสือที่ผู้อ่านจะตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง หรือที่ต้องนำเคลื่อนไปตามที่ต่าง ๆ หัวข้อของหนังสือก็จะเป็นประเภทสารคดี และมักจะเป็นประเภทที่เตะตาทั้งการออกแบบภายนอกและการวางรูปแบบของเนื้อหาภายใน ส่วนใหญ่มักจะเป็นหนังถือเกี่ยวกับศิลปะหรือการท่องเที่ยว เช่นหนังสือรวมภาพถ่ายของศิลปินคนสำคัญ หนังสือเกี่ยวกับสถาปัตยกรรมลักษณะใดลักษณะหนึ่ง หรือของเมืองใดเมืองหนึ่ง หรือ หนังสือรวบรวมงานศิลปะของพิพิธภัณฑ์ หรือหัวเรื่องเบา ๆ อื่น ๆ จุดประสงค์ของหนังสือเป็นหนังสือประเภทเบาฉะนั้นการวินิจฉัยถ้ามี ก็มักจะง่ายสั้นและไม่ใช้ศัพท์เฉพาะทางเท่าใดนัก ลักษณะต่าง ๆ เหล่านี้จึงทำให้หนังสือโต๊ะกาแฟได้รับการดูแคลนว่าเป็นหนังสือประเภทที่มีเนื้อหาผิวเผิน

ในด้านที่เกี่ยวกับคณิตศาสตร์ หนังสือโต๊ะกาแฟมักจะทำเป็นสมุดบันทึกที่มีปัญหาทางคณิตศาสตร์และทฤษฎีบท ที่ได้รับความสนใจจากที่ประชุมที่จัดการประชุมในเรื่องเฉพาะเหล่านั้น หรือมีเนื้อหาเกี่ยวข้องกับความสนใจทางวิทยาศาสตร์ทั่วไป หนึ่งในสมุดที่มีชื่อที่สุดคือ หนังสือสก็อต (The Scottish Book, ) ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1930 และ 1940 ที่ถูกใช้เพื่อบันทึกการช่วยกันแก้ปัญหาคณิตศาสตร์โดยบรรดานักคณิตศาสตร์ที่มหาวิทยาลัย ลวิว (Lviv) แทนการเขียนลงบนหน้าโต๊ะกาแฟโดยตรง

ประวัติ 
ในสหราชอาณาจักรคำว่า "หนังสือโต๊ะกาแฟ" ถูกนำมาใช้ (ในความหมายปัจจุบัน) อย่างน้อยที่สุดตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 19 และยังคงใช้อยู่ในช่วงกลางทศวรรษที่ 1950 

เริ่มต้นในช่วงปลายทศวรรษที่ 1940 ผู้จัดพิมพ์ อัลเบิร์ต สกิรา (Albert Skira) และอีกสองสามรายเช่น Cailler and Editions Tisné; Éditions Mazenod และ แฮรี่ เอ็น แอบรัมส์ (Harry N. Abrams) เริ่มผลิตหนังสือขนาดใหญ่สี่หน้ายกและแปดหน้ายก (4to) ซึ่งเป็นหนังสือเกี่ยวกับศิลปะที่มีภาพประกอบเป็นหน้าสีแทรก สำหรับจำหน่ายในต่างประเทศเป็นส่วนใหญ่ ซึ่งมีความสำคัญในการพัฒนาหนังสือโต๊ะกาแฟให้เป็นที่รู้จักกันในทุกวันนี้

นักรณรงค์ด้านสิ่งแวดล้อม เดวิด อาร์. เบราเออร์ (David R. Brower) บางครั้งก็ได้รับเกียรติว่าเป็นผู้ประดิษฐ์หนังสือโต๊ะกาแฟสมัยใหม่ ขณะที่เบราเออร์เป็นผู้อำนวยการบริหารของ เซียร์รา คลับ (Sierra Club) ก็เกิดความคิดที่จะพิมพ์หนังสือชุดหนึ่งที่รวมภาพถ่ายและบทเขียนเกี่ยวกับธรรมชาติอย่างที่ให้ “ขนาดของหน้าใหญ่พอที่จะแสดงไดนามิคของภาพ ที่ทำให้สายตาที่ทอดมองต้องสอดส่ายไปตามเนื้อหาของภาพ แทนที่จะมองรวดเดียวจบ”  หนังสือเล่มแรกในชุดนี้ชื่อ "This is the American Earth" (นี่คือปฐพีของสหรัฐ) โดยมีภาพที่ถ่ายโดย แอนเซิล แอดัมส์ (Ansel Adams) ช่างถ่ายภาพผู้มีชื่อเสียงของสหรัฐอเมริกาและผู้อื่น และเนื้อหาที่เขียนโดยนักวิพากษ์ภาพถ่าย แนนซี นิวฮอลล์ (Nancy Newhall) หนังสือพิมพ์ขึ้นในปี ค.ศ. 1960 และชุดหนังสือเรียกกันว่าชุด “รูปแบบนิทรรศน์” (Exhibit Format) ที่มีด้วยกันทั้งชุด 20 เล่ม

ในวัฒนธรรมสมัยนิยม 
“หนังสือโต๊ะกาแฟ” ได้รับการนำมาล้อเลียนในวัฒนธรรมสมัยนิยมหลายครั้ง
 ในคริสต์ทศวรรษ 1980 ดาราตลกชาวสหราชอาณาจักรสองคน เมล สมิธ และ กริฟริส โจนส์ ปรากฏในรายการ “The lavishly-tooled Smith and Jones Coffee Table Book” — มีการออกแบบที่ดูเหมือนว่าหนังสือจะใช้เป็นโต๊ะกาแฟได้

 ในฤดูกาลที่ห้า (ค.ศ. 1993 – ค.ศ. 1994) ของซิทคอม ไซน์เฟลด์ (Seinfeld) ตอนหนึ่งเป็นเรื่องของตัวละคร เครมเมอร์ หรือ คอสโมส ผู้เกิดความคิดที่จะเขียนหนังสือชื่อ "Coffee Table Book about Coffee Tables" (หนังสือโต๊ะกาแฟเกี่ยวกับโต๊ะกาแฟ) ความคิดของ คอสโมส คือจะให้เป็นหนังสือที่ด้านหลังมีขาสี่ขาที่กางออกมาได้ และด้านหน้าก็จะมีจานรองแก้วสำเร็จรูปอยู่บนปก ซึ่งทำให้หนังสือเองสามารถทำเป็นโต๊ะกาแฟด้วยในตัว

อ้างอิง 

หนังสือ