การเว้นระยะห่างทางสังคม

การเว้นระยะห่างทางสังคม () หรือ มาตรการเพิ่มระยะห่างทางกายภาพ () คือชุดการดำเนินการควบคุมการติดเชื้อโดยไม่ใช้ยา เพื่อหยุดหรือชะลอการแพร่กระจายของโรคติดต่อ วัตถุประสงค์ของการเว้นระยะห่างทางสังคมคือการลดโอกาสการสัมผัสระหว่างคนที่เป็นพาหะกับคนอื่น ๆ ที่ไม่ได้ติดเชื้อ เพื่อลดการแพร่เชื้อ การเจ็บป่วย และสุดท้าย การเสียชีวิต

การเว้นระยะห่างทางสังคมจะมีประสิทธิภาพมากที่สุดเมื่อการติดเชื้อนั้นสามารถแพร่ผ่านการสัมผัสฝอยละออง (การไอหรือการจาม), การสัมผัสทางกายภาพโดยตรงซึ่งรวมถึงการสัมผัสทางเพศ, การสัมผัสทางกายภาพทางอ้อม (เช่น การสัมผัสวัตถุที่ปนเปื้อนหรือเป็นพาหะนำเชื้อโรค) หรือการแพร่กระจายทางอากาศ (หากจุลชีพสามารถอยู่รอดในอากาศเป็นเวลานาน)

การเว้นระยะห่างทางสังคมอาจมีประสิทธิภาพน้อยลงในกรณีที่การติดเชื้อนั้นแพร่กระจายเป็นหลักผ่านน้ำหรืออาหารที่มีการปนเปื้อนหรือผ่านตัวนำโรคเช่นยุงหรือแมลงอื่น ๆ และไม่บ่อยนักจากคนสู่คน ข้อเสียของการเว้นระยะห่างทางสังคมอาจรวมถึงความเหงา ผลิตภาวะที่ลดลง และการเสียผลประโยชน์อื่น ๆ ที่เกี่ยวข้องกับปฏิสัมพันธ์ของมนุษย์

ตัวอย่างหนึ่งของการอ้างถึงการเว้นระยะห่างทางสังคมที่เก่าแก่ที่สุดสามารถย้อนไปได้ถึงพระธรรมเลวีนิติ (ในไบเบิล) 13:46: "ตลอดวันเวลาที่เขาป่วยเป็นโรค ... เขาจะต้องอยู่โดยลำพัง ที่อาศัยของเขาจะอยู่ข้างนอกค่าย" ในอดีต นิคมโรคเรื้อนและนิคมโรคติดต่อทางเรือได้รับการจัดตั้งขึ้นเพื่อป้องกันการแพร่กระจายของโรคเรื้อนและโรคติดต่ออื่น ๆ ผ่านการเว้นระยะห่างทางสังคม จนกระทั่งมนุษย์มีความรู้ความเข้าใจเรื่องการแพร่เชื้อมากขึ้นและค้นพบวิธีการรักษาที่มีประสิทธิภาพ

ตัวอย่างมาตรการเว้นระยะห่างทางสังคมที่ใช้ควบคุมการแพร่กระจายของโรคติดต่อในปัจจุบัน ได้แก่ การกักด่าน การแยกผู้ป่วย การปิดสถานศึกษาและการเรียนออนไลน์ การปิดสถานที่ทำงาน การยกเลิกการรวมตัวกันของฝูงชน (เช่น งานกีฬา การแสดงดนตรี การฉายภาพยนตร์) การปิดสิ่งอำนวยความสะดวกทางนันทนาการ (เช่น ชมรมเยาวชน สถานออกกำลังกาย) และการปิดหรือการจำกัดระบบขนส่งสาธารณะ เป็นต้น

อ้างอิง 

การกักด่าน
โรคติดเชื้อ
โรคระบาด
วิทยาการระบาด
อนามัยทางการแพทย์