น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์

น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ หรือ นางสำรวม ดีสม (เกิดวันที่ 9 เมษายน พ.ศ. 2513) ศิลปินพื้นบ้านกันตรึมที่มีชื่อเสียงมากโดยเฉพาะในแถบจังหวัดสุรินทร์  บุรีรัมย์ และศรีสะเกษ

ประวัติ
น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์  หรือ นางสำรวม ดีสม  เกิดเมื่อวันที่ 9 เมษายน 2513  ณ บ้านเลขที่ 186  หมู่ 6 บ้านปราสาทเบง  ต.กาบเชิง  อ.กาบเชิง  จ.สุรินทร์ เป็นบุตรีของนายรี  ซ่อนกลิ่น  และนางเรียม  ซ่อนกลิ่น  ชอบการแสดงตั้งแต่ในวัยเด็ก  เนื่องจากในเขตหมู่บ้านนั้นนิยมการละเล่นกันตรึม  จึงทำให้น้ำผึ้งมีความสนใจและมีใจรักในด้านกันตรึม  และได้ฝึกร้องกันตรึมตั้งแต่เป็นเด็ก  โดยอาศัยการถามและจำจากผู้ใหญ่  แล้วนำมาฝึกหัดขับร้องเองโดยมีพ่อเป็นครูผู้ฝึกสอนให้อย่างใกล้ชิด  เมื่ออายุ 9 ขวบได้เริ่มฝึกร้องกันตรึมพอคล่องและเก่งแล้วพ่อจึงเริ่มพาไปเล่นด้วยตามสถานที่ต่างๆ เช่น ร้องเพลงเชียร์ในงานกีฬาในระดับอำเภอ และจังหวัด  และเริ่มได้รับเชิญให้ไปช่วยงานต่างๆ  

หลังจากที่สำเร็จการศึกษาชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 จากโรงเรียนบ้านปราสาทเบงแล้ว  น้ำผึ้งได้หยุดพักการเรียน  และเริ่มฝึกร้องกันตรึมอย่างจริงจังจากผู้รู้ท่านอื่นๆ อาทิ พ่อ ปู่ ย่า ตา ยาย  และบุคคลอื่นที่มีความรู้ในด้านนี้  โดยน้ำผึ้งได้รู้อีกว่ากันตรึมไม่ใช่การถ่ายทอดกันเฉพาะแบบปากต่อปากหรือการท่องจำ  แต่เราสามารถแต่งเองได้จากการมองเห็นสิ่งต่างๆ เช่น ธรรมชาติ ต้นไม้ ซึ่งน้ำผึ้งได้อาศัยหลักการนี้ในการเริ่มหัดแต่งเพลงกันตรึม  นำสิ่งที่เห็นมาเรียบเรียงเป็นบทกลอนให้สัมผัสกัน  ในช่วงนี้น้ำผึ้งได้มีโอกาสได้แสดงกันตรึมทั้งร้องและรำเองกับ  "วงสมรชัย" ซึ่งเป็นวงที่หมู่บ้านเดิมของตัวเอง  โดยเป็นตัวเอกของวงร้องกันตรึมคนเดียว  ไม่มีใครช่วย  

น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์  ได้กลับเข้าศึกษาอีกครั้งในปี 2531  และสำเร็จการศึกษาขั้นสูงสุดระดับปริญญาตรี  เอกนาฏศิลป์  และได้สำเร็จการศึกษาเมื่อปีพ.ศ. 2538 จากสถาบันราชภัฏสุรินทร์ (มหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์ ) ในปัจจุบัน

ด้านครอบครัว
ปัจจุบันสมรสกับนายโฆษิต ดีสม  ซึ่งเป็นข้าราชการครู  ตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนบ้านดงมัน  ต.คอโค  อ.เมือง  จ.สุรินทร์ มีบุตรด้วยกัน 2 คน คือ เด็กหญิงพิมพ์วลี ดีสม  และเด็กชายมฆวี ดีสม   

ชีวิตการทำงานในวงกันตรึมของน้ำผึ้งเริ่มตั้งแต่ปีพ.ศ. 2527  ผ่านความสำเร็จและความล้มเหลวมาหลายครั้ง  จนกระทั่งปีพ.ศ. 2530  เดือนพฤศจิกายนได้ย้ายเข้ามาอยู่ที่ศูนย์วัฒนธรรมหมู่บ้านดงมัน  ซึ่งในจังหวะนั้นตรงกับเทศกาลงานช้างของจังหวัดสุรินทร์พอดี  การย้ายเข้ามาครั้งนี้ถือเป็นการเข้าสู่วงการอย่างเต็มตัว  ได้ตระเวนไปแสดงที่ต่างๆ แทบทุกจังหวัด  นับตั้งแต่ปี 2530-2533  มีการแสดงเกือบพันครั้ง  วงกันตรึมบ้านดงมันได้พัฒนาต่อมาเรื่อยๆ ทั้งด้านการแสดงและการแต่งกาย  และในปีพ.ศ. 2535 ได้ทำการบันทึกเทปชุดแรกกับบริษัทไพโรจน์ซาวด์ที่ อ.ปราสาท จ.สุรินทร์  มีชื่อชุดว่า "มรดกกันตรึม"  และนำไปจำหน่ายด้วยทุกครั้งเมื่อมีการแสดง  ซึ่งได้รับผลตอบรับทั้งด้านดีและไม่ดีมากมายเพื่อนำมาใช้ปรับปรุงการแสดงให้สอดรับกับความต้องการของผู้ชม  และพัฒนามาจนกระทั่งประสบความสำเร็จเป็นวงกันตรึมระดับแนวหน้าตั้งแต่ปีพ.ศ. 2538 เป็นต้นมา 

ด้วยความสามารถที่หาตัวจับยาก  จึงทำให้ได้รับรางวัลประกวดกันตรึมมากมายนับสิบรางวัลจาก จ.สุรินทร์  บุรีรัมย์  ศรีสะเกษ   อีกทั้งการเสียสละตนเพื่อถ่ายทอดงานศิลปวัฒนธรรมแขนงนี้  ทำให้น้ำผึ้ง เมืองสุรินทร์ได้รับเชิญให้มาสอนวิชานาฏศิลป์พื้นบ้าน  สาขานาฏยศิลป์  คณะศิลปกรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยมหาสารคาม  และยังได้รับเชิญให้เป็นวิทยากรบรรยายและสาธิตเกี่ยวกับศิลปวัฒนธรรมอยู่เนืองๆ

สำหรับวงกันตรึมคณะที่น้ำผึ้งแสดงอยู่นั้นปัจจุบันมีชื่อว่า " ดงมันรักกันตรึม " โดย เริ่มแรกเป็นดนตรีบรรเลงประกอบในพิธีกรรม การเข้าทรง รักษาไข้ และบรรเลงกล่อมหอแต่งงาน ต่อมาได้พัฒนารูปแบบอย่างหลากหลาย ทั้งแนวพื้นบ้านโบราณ แนวประยุกต์ทันสมัย  ความโดดเด่น อยู่ที่ความไพเราะของปี่อ้อ ความหวานของซอกันตรึม และการขับร้องประกอบการบรรเลง นอกจากนั้นก็จะมีการฟ้อน จากการประดิษฐ์ท่าฟ้อนรำ ให้เหมาะสมกับเอกลักษณะของท้องถิ่น

อัลบั้มเพลง 
 ชุดการแสดงพื้นบ้าน 
 ชุดพระคุณแม่(เปรียรกุนแม) 
 ชุดเด็กขแมร์ ขี้คุย 
และผลงานอื่นๆอีกมากมาย

การแสดงในต่างประเทศ 
  2529 ร่วมแสดงพื้นบ้านนานาชาติ ณ ประเทศเกาหลีใต้ 
  2538 ร่วมการแสดงพื้นบ้าน ณ ประเทศลาว 
  2543 ร่วมการแสดงที่กรุงปักกิ่ง  ประเทศจีน 
  2544 ร่วมการแสดงพื้นบ้าน ณ สหรัฐอเมริกา เป็นเวลา 33 วัน

รางวัล
 ชนะเลิศตะโพนทอง ปี 2527 จาก ชวน หลีกภัย 
 ชนะเลิศระดับจังหวัด สุรินทร์ หลายสมัย 
 ชนะเลิศภาคอีสาน ปี 2543 ที่  จ.ร้อยเอ็ด 
 ชนะเลิศระดับจังหวัด ที่ศรีสะเกษ 
 ชนะเลิศถ้วยพระราชทาน สมเด็จพระนางเจ้าฯ พระบรมราชินีนาถ ในวันแม่แห่งชาติ ปี 2547 
 รางวัลสื่อพื้นบ้านดีเด่นแห่งชาติ ปี 2539-40 
 ศิลปินอีสานแห่งชาติ ปี 2545 
 ศิลปินดีเด่นระดับจังหวัดสุรินทร์ ปี 2546 
 สุดยอดศิลปินอีสาน ปี 2547 
 รางวัลพระธาตุนาดูนทองคำ(ราชาทำนุบำรุงวัฒนธรรม) ปี 2547 จากมหาวิทยาลัยมหาสารคาม  
 รางวัลศิลปินมรดกอีสาน ปี 2558 จากมหาวิทยาลัยขอนแก่น 

นักร้องเพลงภาษาเขมร
บุคคลจากอำเภอกาบเชิง
บุคคลจากมหาวิทยาลัยราชภัฏสุรินทร์
บุคคลจากคณะศิลปกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
ชาวไทยเชื้อสายเขมร