รองอำมาตย์เอก หลวงโยนะการพิจิตร (ปันโหย่ อุปะโยคิน)



บทนำ 

       รองอำมาตย์เอกหลวงโยนะการพิจิตร (มองปันโย/อูปันโย/ปันโหย่ อุปะโยคิน /พะยะตะก่าปันโหย่) เป็นกรมการพิเศษในกองข้าหลวงเทศาภิบาล มณฑลพายัพ และเป็นพ่อค้าไม้ชาวพม่า/คนทำป่าไม้สัก ผู้มีชื่อเสียงโด่งดังด้านสร้างและบูรณะวัดมากมายทั่วมณฑลพายัพเมื่อร้อยกว่าปีมาแล้ว      จากคุณความดีที่ท่านสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์ ทำวัดเจดีย์หลวงทำบุญทำทานมาอย่างต่อเนื่อง   ช่วยเหลือทางราชการโดยเฉพาะการปราบกบถเงี้ยวที่เมืองแพร่ ในปีพ.ศ.2445 พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวจึงทรงแต่งตั้งให้ มองปันโยเป็นหลวงโยนะการพิจิตรตำแหน่งกรมการในกองข้าหลวงเทศาภิบาลมณฑลพายัพให้ช่วยข้าหลวงเทศาภิบาลผู้สำเร็จราชการมณฑลพายัพคิดอ่านราชการบ้านเมือง.... ทรงแต่งตั้งในปี ร.ศ.125 (พ.ศ.2449)  ทรงพระราชทานครื่องราชอิสริยาภรณ์ มงกุฎสยาม  ชั้นที่ 5 ชื่อวิจิตราภรณ์เมื่อวันที่ 1 ธ.ค. ร.ศ.128(พ.ศ2452) พระราชทานในงานฉลองขึ้นตำหนักใหม่ของพระราชชายาเจ้าดารารัศมี ท่านได้รับพระราชทานนามสกุล "อุปะโยคิน" จากพระบาทสมเด็จพระมงกุฎเกล้าเจ้าอยู่หัว พระราชทานเป็นลำดับที่ 3627 พระราชทานที่พระที่นั่งเวหาศจำรูญเมื่อ 11 ธ.ค 2459 ครั้งที่พระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว เสด็จประพาสมณฑลพายัพ ได้เสด็จเป็นการส่วนพระองค์เยี่ยมหลวงโยฯ ถึงบ้านและพระราชทานหีบเพลิงเมื่อถึงแก่กรรม หม่องปันโหย่ จึงเป็นคนเชื้อสายพม่าคนแรกที่ได้รับพระมหากรุณาธิคุณจาก พระมหากษัตริย์ไทยสามรัชกาลติดต่อกันและได้รับการยอมรับจากเจ้าหลวงและเจ้านายฝ่ายเหนือ

ประวัติ 
รองอำมาตย์เอกหลวงโยนะการพิจิตร เดิมชื่อ หม่องปันโหย่/อูปันโย อุปะโยคิน มีชื่อที่เรียกกันทั่วไปว่าหลวงโยฯ หรือพญาตะก่า (พะยาตะก่า)ปันโหย่ แต่ทางราชการไทยเรียกท่านว่า มองปันโย ท่านมีอาชีพหลักเป็นพ่อค้าไม้สักชาวพม่าและไม่เคยมีอาชีพเป็นหมอนวดแต่อย่างใด ท่านเดินทางมาจากเมืองมะละแหม่งเพื่อเข้ามาทำไม้ในไทย ในขณะนั้นมะละแหม่งเป็นเมืองหลวงของ บริทิชเบอรม่าร์และป็นศูนย์กลางการค้าไม้สัก นอกจากนั้นท่านยังเป็นคนในบังคับอังกฤษ ที่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับเจ้าหลวง เจ้านายฝ่ายเหนือ ผู้สำเร็จราชการมณฑลพายัพ ผู้แทนรัฐบาลอังกฤษ และ คนพื้นเมือง ท่านจึงได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้นำคนในบังคับอังกฤษ/หัวหน้าคนในบังคับอังกฤษ (Headman) ด้วย คำว่า Headman มิได้หมายถึงหัวหน้าคนงานแต่ประการใด  

         ผู้ที่ได้รับแต่งตั้งเป็นผู้นำคนในบังคับอังกฤษจะต้องเป็นคนที่คนในบังคับอังกฤษส่วนมากในชุมชนนั้นให้การยอมรับและนับถือ โดยมีหน้าที่ช่วยดูแลความเป็นอยู่ของคนในบังคับอังกฤษในเชียงใหม่ เนื่องจากท่านมีความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกฝ่าย หลวงโยนะการพิจิตร จึงทำหน้าที่เปรียบเสมือนการเป็นคนกลางที่ทำให้การเปลี่ยนผ่านการรวมอำนาจเข้าสู่ส่วนกลางของสยามเป็นไปอย่างราบรื่น   
         ท่านมีเชื้อสายชนชั้นสูง ชาวปะกัน ทวดของท่านชื่ออูบาเยาะเจ้าเมืองเมทิลา ประเทศพม่า  
         บิดาชื่อ อูเย มารดาชื่อ ด่ออุ๊ ซึ่งเป็นผู้มีฐานะเพราะสร้างวัดกวินเจาง์ใต้ไว้ที่เมืองมะละแหม่งและหม่องปันโย ได้ไปบูรณะในภายหลัง 
         มีพี่น้องสามคนคือ มะยี หม่องปันโหย่และ หม่องมิน 
         ท่านเกิดที่บ้านที่ถนนไดวอควิ่น เมืองมะละแหม่ง ประเทศพม่า เมื่อวันพฤหัสบดี ขึ้นหกค่ำ ปีมะเส็ง จ.ศ.1207/พ.ศ.2388 ตรงกับวันที่ 10 กรกฎาคม พ.ศ.2388 อันเป็นเดือนเข้าพรรษา ซึ่งชาวพม่าจะนิยมนำดอกไม้นานาชนิดไปถวายพระ บิดามารดาจึงตั้งชื่อท่านว่าปันโหย่ๆ ในภาษาพม่าแปลว่าดอกไม้ ท่านจึงใช้ดอกไม้เป็นสัญลักษณ์สำคัญ แทนชื่อตัวเอง โดยมีตั้งแต่ดอกสี่กลีบ ห้ากลีบ หกกลีบ แปดกลีบและดอกไม้หลายกลีบ จะพบดอกสัญลักษณ์เหล่านี้และงูเล็กประดับในสิ่งก่อสร้างตามวัดวาอารามที่ท่านเคยไปสร้างหรือร่วมสร้าง ให้ลูกหลานใช้ตามรอยท่านได้ แม้ว่าทางวัดจะหลงลืมท่านไปแล้วก็ตาม  
          ท่านสมรสกับหญิงไทยและตั้งหลักฐานที่บ้านที่ถนนเจริญประเทศ        
          บ้านของท่าน คือ บ้านครึ่งตึกครึ่งไม้ในโรงแรมเพชรงาม ถนนเจริญประเทศ อำเภอเมืองเชียงใหม่ จังหวัดเชียงใหม่ ที่บ้านหลังนี้ในปัจจุบันยังคงมีดอกสัญลักษณ์สำคัญของหลวงโยฯ หลงเหลืออยู่ที่หน้าจั่วของห้องที่เคยเป็นห้องพระของท่าน ห้องนี้อยู่ด้านหลังของบ้าน มีร่องรอยว่าเคยมีดอกสัญลักษณ์อีกสามแบบที่ใช้ประดับหน้าจั่วอื่นๆของบ้านหลังนี้ แต่ปัจจุบันหลุดหายไปเหลือแต่แป้นรอง
          ท่านยังมีสมญานามว่า พะยาตะก่า ปันโหย่ พ่อค้าไม้ชาวพม่า คำว่าพะยาตะก่า เป็นภาษาพม่า ใช้เรียกยกย่อง ชายผู้สร้างพระพุทธรูปและอุปถัมภ์พระเจดีย์    
          ท่านเข้ามาทำไม้ในไทยตั้งแต่อายุยังน้อย ในตอนปลายรัชสมัยของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงค์ ท่านจึงได้รับมอบหมายจากเจ้าหลวงและเจ้านายฝ่ายเหนือให้ทำไม้ในป่าต่างๆเช่น ป่าแม่ป๋ามแม่ป๋อย ป่าเมืองงาย   ป่าแม่แจ่ม    ป่าแม่ต้า ป่าแม่สะเกิบ  ฯลฯ เมื่อท่านร่ำรวยจากการค้าไม้ ท่านได้ตอบแทนคุณแผ่นดินโดยสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์ สร้าง ร่วมสร้าง บูรณะ ร่วมบูรณะวัดวาอารามต่างๆมากมายนับไม่ถ้วน       มีเอกสารยืนยันถึงการที่หลวงโยนะการพิจิตร หรือ มองปันโยในขณะนั้นสร้าง ร่วมสร้างวัดวาอารามและสิ่งที่เป็นสาธาณประโยชน์แก่บ้านเมือง เป็นเอกสารที่หอจดหมายเหตุแห่งชาติ เอกสารเลขที่ ม.๔๘/๑๒๓ เรื่อง มองปันโยบริจาคทรัพย์ช่วยพระเจ้านครเชียงใหม่ทำการสาธาณประโยชน์ต่างๆ   ท่านอยู่เบื้องหลังการสร้างใหม่และบูรณะวัดเก่ามากมายนับไม่ถ้วน นอกจากจะทำเพื่อตนเองและครอบครัว ท่านยังช่วยเจ้าหลวงและเจ้านายฝ่ายเหนือ บูรณะวัดวาอารามต่างๆ ตั้งแต่ปลายรัชสมัยของพระเจ้ากาวิโลรสสุริยวงค์ พระเจ้าอินทวิชยานนท์ เจ้าอินทวโรรสสุริยวงษ์ เจ้าแก้วนวรัฐ และพระราชชายาเจ้าดารารัศมี นอกจากนั้นท่านยังทำในนามคณะลูกศิษย์ครูบาศรีวิชัย ลูกศิษย์ครูบา-โสภาโณเถระ(ครูบาเถิ้ม)และทำถวายเจ้าอาวาสวัดต่างๆ  
          วัดที่ท่านมีส่วนร่วมสร้าง/บูรณะ มีมากมายนับไม่ถ้วน เช่นวัดอุปคุตพม่า วัดเจดีย์เหลี่ยม วัดแสนฝาง วัดไชยมงคลป่ากล้วย วัดหมื่นล้าน วัดเสาหิน วัดผางยอย วัดป่าเปอะ วัดเกาะกลาง วัดช้างค้ำ วัดเชตุพน วัดศรีมุงเมือง วัดเชียงยืน วัดผาลาด วัดเจดีย์หลวง วัดพระสิงห์ วัดพระธาตุศรีจอมทอง วัดพระธาตุดอยสุเทพ วัดบุพผาราม วัดศรีดอนไชย วัดชัยมงคล วัดเชตวัน วันมหาวัน วัดหนองคำ วัดป้านปิง วัดพระธาตุหริภุญไชย วัดพระยืน ลำพูน วัดไชยมงคล จองคา วัดพระธาตุลำปางหลวง วัดปงสนุก วัดเจดีย์ซาว วัดพระแก้วดอนเต้าสุชาดาราม ลำปาง วัดพระบรมธาตุทุ่งยั้ง อุตรดิตถ์ วัดศรีโคมคำ พะเยา วัดพระบรมธาตุนครชุม กำแพงเพชร ฯลฯ มีอีกมากมายหลายวัดที่ หลวงโยฯได้ไปสร้างหรือบูรณะ แต่ยังไม่ได้เอ่ยถึง เช่นวัดที่  ลำพูน ลำปาง แพร่ น่าน แม่สะเรียง แม่ฮ่องสอน ตาก แต่ยังคงมีไม่กี่วัด ที่ยังจำเหตุการณ์ ครั้งหลวงโยฯไปสร้างหรือบูรณะวัดเหล่านั้น วัดพระบรมธาตุนครชุมกำแพงเพชร (วัดนี้ยังมีข้อกังขาตามประวัติวัดที่กล่าวว่า พญาตะก่าเป็นพี่พะโป้ เมื่อพะโป้เป็นกะเหรี่ยง พญาตะก่าจึงเป็นกะเหรี่ยงด้วย แต่ตามความเป็นจริงคำว่าพญาตะก่า เป็นคำภาษาพม่าและพะโป้มีแม่เป็นพม่าแต่พ่อเป็นกะเหรี่ยง อาจารย์กัลยา ไม่ทราบชื่อ แม่พะโป้ที่เป็นพม่า เป็นคำบอกเล่าจากอาจารย์ กัลยา รัตนบรรพต 
     ส่วนทางหม่องปันโหย่มีเรื่องเล่าว่า หม่องปันโย มีน้องอยู่กำแพงเพชร ซึ่งคงต้องสืบค้นต่อไป(จากหนังสือตามรอย รองอำมาตย์เอกหลวงโยนะการพิจิตร หน้า 26) ร.ศ.ชัชวาล ธรรมสอน อดีตผู้อำนวยการสำนักศิลปวัฒนธรรมกำแพงเพชร เล่าว่า ช่างที่บูรณะวัดพระธาตุนครชุม เป็นช่างชุดเดียวกันกับช่างที่สร้างพระเจดีย์ที่เมียววดี เมื่อบูรณะพระบรมธาตุนครชุมเสร็จ ได้ ไปทำวัดเจดีย์ซาวต่อ โดยวัดเจดีย์ซาวนี้ หลวงโยฯเป็นผู้นำในการสร้างพระเจดีย์ โดยมีวัดอุปคุตพม่าเป็นวัดประจำตระกูล ภายหลังที่ท่านถึงแก่กรรมวัดถูกทุบทิ้งทั้งวัดเพื่อสร้างพุทธสถาน 
          ในปี พ.ศ.๒๔๒๐ เมื่อเจ้าแก้วนวรัฐฯอายุเพียง ๑๕ ปี และได้รับมอบหมายให้นำชาวเชียงใหม่ ลำพูน ๓๐๐ ครัวเรือน ไปฟื้นฟูเมืองเชียงแสนที่ขณะนั้นเป็นเมืองร้าง มองปันโย(และช่างของท่าน)ก็ได้มีส่วนร่วมด้วย 
          ในปี พ.ศ.๒๔๔๐ ท่านได้รับถ้วยทองคำเป็นรางวัลในการปฏิบัติหน้าที่ผู้นำคนในบังคับอังกฤษอย่างดีเยี่ยม จากพระนางเจ้าวิคตอเรียแห่ง สหราชอาณาจักร 
           หลวงโยฯยังสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณะประโยชน์อื่นอีกเช่น ท่านซื้อที่ดินเพื่อใช้เป็นสุสานช้างคลานและสร้างเมรุเผาศพด้วยฟืนโดยใช้ช่างฝีมือชาวพม่าซึ่งปัจจุบันยังคงใช้งานได้อยู่ เมรุแห่งนี้กลายเป็นหนึ่งในเอกลักษณ์ในการตามรอยท่าน 
            นอกจากมีอาชีพเป็นพ่อค้าไม้แล้ว ท่านยังประกอบอาชีพอื่นๆอีกคือ ท่านเป็นเจ้าของต้นลำไยคนแรก ภายหลังมีการเปลี่ยนมือไป ที่ดินบริเวณตลาดต้นลำไยเดิม เคยเป็นที่ดินของหม่องปันโหย่ที่ใช้เป็นที่พักไม้ซุงของท่านไม้ซุงเหล่านี้เป็นไม้ซุงที่ล่องมาตามลำน้ำแม่ปิงจากการทำป่าไม้ที่ป่าเมืองงาย ป่าแม่ป๋ามแม่ป๋อย เป็นป่าที่ท่านได้รับอนุมัติจากเจ้าหลวงให้ทำป่าไม้ ท่านจึงสร้างเรือนแพให้คนงานชาวพม่าพักตรงบริเวณนี้และเป็นที่พักของช้างด้วย เมื่อเวลาน้ำหลาก คนงานจะขี่ช้างออกไปคัดแยกไม้ซุงที่ล่องตามลำน้ำปิงปะปนกับไม้ซุงเจ้าอื่นๆโดยไม้ซุงแต่ละเจ้าจะมีการประทับตราจึงแยกได้ แม่ค้าจึงนำสินค้ามาชายพวกคนงานพม่าของหม่องปันโหย่ ที่ดินในบริเวณนั้นจึงค่อยๆมีผู้คนมาค้าขายมากขึ้นและกลายเป็นตลาดขึ้นมา ไม่สามารถบอกว่าตลาดต้นลำไยเรื่มมีขึ้นปีไหน แต่สามารถประมาณจากปีที่มีเอกสารฟ้องร้องในการทำไม้ที่หม่องปันโยฟ้องพระยาอุตรการโกศล(คนละคนกับเจ้าน้อยสุขเกษม)เกี่ยวกับการทำไม้ที่ป่าเมืองงาย ซึ่งพื้นที่การทำป่าไม้ทับซ้อนกันเอกสารในการฟ้องร้อง-ขออุทธรณ์คำตัดสินของพระยาอุตรการโกศลอยู่ระหว่าง ปี พ.ศ.2430-2435 โดยหม่องปันโยได้รับอนุญาตให้ทำไม้ที่ป่าเมืองงายตั้งแต่ ปี พ.ศ.2419   ส่วนในสำเนาฏีกาถวายรัชกาลที่5 ในปี2446 ระบุว่าท่านทำไม้ที่ป่าแม่ป๋ามแม่ป๋อมมายี่สิบปีเศษแล้ว ดังนั้นตั้งแต่ประมาณพ.ศ 2425 หรือก่อนหน้านั้น ได้มีการเริ่มใช้บริเวณที่ต่อมากลายเป็นตลาดต้นลำไยเป็นที่พักไม้ซุงแล้ว ในสมัยท่านตลาดต้นลำไยเป็นแค่ธุรกิจเล็กๆของหลวงโยฯเท่านั้น แต่ปัจจุบันเมื่อพูดถึงประวัติของตลาดต้นลำไยกลายเป็นแหล่งแห่งการให้ข้อมูลที่ไม่ถูกต้องเกี่ยวกับหม่องปันโยเช่นกล่าวว่า หม่องปันโหย่รับจ้างคัดไม้ซุงตรงหน้าตลาดต้นลำไย บ้างก็ว่าหม่องปันโหย่เป็นหัวหน้าคนงานพม่าของบริษัทค้าไม้ต่างประเทศ ซึ่งเป็นการตีความหมายคำว่า Headman ผิดไปจากหัวหน้าคนในบังคับอังกฤษเป็นหัวหน้าคนงานบริษัททำไม้ต่างประเทศ 	                 
               ท่านตั้งโรงพิมพ์แห่งแรกของคนไทยในภาคเหนือชื่อโรงพิมพ์บำรุงประเทศเจริญ ภายหลังเปลี่ยนชื่อเป็น โรงพิมพ์ "อุปะโยคิน" โรงพิมพ์แห่งนี้ได้พิมพ์คัมภีร์ทางพระพุทธศาสนาจำนวนมาก เช่นพระปริยัติธรรม พระภิกขุปาติโมกข์สิบตำนาน สิบสองตำนาน หลวงโยนะการพิจิตรตั้งโรงพิมพ์นี้เพราะมีศรัทธาอันแรงกล้าที่จะเผยแพร่ พระพุทธศาสนาและวรรณกรรมท้องถิ่นโดยหลวงโยนะการพิจิตรเป็นผู้ออกแบบตัวพิมพ์อักษรล้านนาเองและสั่งหล่อที่เชียงใหม่ ท่านจึงเป็นผู้อนุรักษ์ตัวอักษรล้านนาไว้ให้อนุชนรุ่นหลัง จึงนับได้ว่าท่านได้ทิ้งมรดกอันมหาศาลทางวัฒนธรรมให้แก่ชาวล้านนาในรูปแบบโบราณสถาน โบราณวัตถุและหนังสืออักษรล้านนา ( หน้า 86)
               ท่านตั้งโรงสีข้าวแห่งแรกของเชียงใหม่  
               หลวงโยนะการพิจิตรถึงแก่กรรมด้วยโรคชรา เมื่อเวลาตีสามของวันที่ ๗ มกราคม พ.ศ.๒๔๗๐ สิริอายุ ๘๒ ปี ท่านได้รับพระราชทานเพลิงศพจากพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่๗ ที่สุสานช้างคลาน มีผู้คนมากมายมาร่วมไว้อาลัยในพิธีพระราชทานเพลิงศพของท่าน มีช้างเข้าร่วมขบวนถึงสองร้อยเชือก หัวขบวนถึงสุสานช้างคลานแล้วแต่ท้ายขบวนยังอยู่ที่บ้าน   
               แม้ท่านจะเป็นผู้อุทิศตนสร้างสิ่งที่เป็นสาธารณประโยชน์แก่ประเทศชาติเช่นวัดวาอารามมาก มายนับไม่ถ้วน แต่เมื่อเวลาผ่านไปร้อยกว่าปีเรื่องราวของท่านกับวัดที่ท่านสร้างหรือบูรณะครั้งสำคัญก็ถูกหลงลืมไปเหลือแต่สิ่งก่อสร้างตามวัดวาอารามต่างๆที่ท่านเคยไปสร้างร่วมสร้างบูรณะร่วมบูรณะ กลายเป็นมรดกทางวัฒนธรรมให้ลูกหลานชาวล้านนา

เพิ่มเติม 
           มีข้อมูลที่ไม่ถูกต้องหลายประการเกี่ยวกับหม่องปันโหย่หรือ หลวงโยนะการพิจิตรที่เผยแพร่ไปหลังท่านเสียชีวิตไปเกือบร้อยปี ที่อยากจะชี้แจงได้แก่
             1.	คิดว่าท่านเป็นมอญ เพราะมาจากเมืองมะละแหม่งที่เป็นรัฐมอญ แต่ความจริงท่านเป็นคนเชื้อสายพม่าที่เกิดในรัฐมอญ 
             2.	เล่าว่าท่านเป็นหมอนวดก่อนจะได้ทำป่าไม้ให้เจ้าหลวง  ซึ่งท่านไม่เคยเป็น ท่านมาจากเมืองมะละแหม่งซึ่งในขณะนั้นเป็นของอังกฤษ มะละแหม่งในขณะนั้นเป็นเมืองหลวงของบริทิชเบอร์ม่าร์และเป็นศูนย์กลางการค้าไม้สัก ท่านจึงน่าจะมีความรู้ในการทำป่าไม้สักมาก่อนจึงได้รับความไว้วางใจให้ทำป่าไม้ถวายเจ้าหลวง  การทำป่าไม้ต้องใช้ความรู้ความชำนาญมาก่อนมิใช่ใครก็ทำได้เพราะจะทำให้ป่าไม้เสียหาย ป่าไม้ในขณะนั้นเป็นปัจจัยสำคัญทางเศรษฐกิจ  
             3.	ปัจจุบันเมื่อเล่าเกี่ยวกับประวัติตลาดต้นลำไยก็จะมีการกล่าวถึง ผู้เป็นเจ้าของตลาดต้นลำไยคนแรกแบบไม่ถูกต้อง เช่น หม่องปันโหย่หรือหลวงโยนะการพิจิตร ทำอาชีพรับจ้างงัดไม้ซุงที่หน้าตลาดต้นลำไย บ้างเล่าว่า หม่องปันโหย่ คือ หัวหน้าคนงานบริษัทค้าไม้ต่างประเทศ โดยเข้าใจว่าความหมายของคำว่า Headman หรือหัวหน้าคนในบังคับอังกฤษผิดเพี้ยนไปว่าหมายถึงหัวหน้าคนงาน ซึ่งความหมายที่ถูกต้อง คือหม่องปันโหย่ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้าคนในบังคับอังกฤษหรือผู้นำคนบังคับอังกฤษ(Headman)ซึงเป็นตำแหน่งที่ไม่มีค่าตอบแทนแต่จะแต่งตั้งบุคคลที่คนในบังคับอังกฤษในชุมชนส่วนใหญ่นั้นให้การยอมรับและนับถือ

อ้างอิง