กล้องไร้กระจก

กล้องไร้กระจก หรือ กล้องมิเรอร์เลส (mirrorless camera) เป็นหนึ่งในประเภทของ กล้องดิจิทัล เป็นคำทั่วไปที่ใช้เรียกกล้องดิจิทัลแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ที่สามารถดูภาพผ่านช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ หรือ จอภาพผลึกเหลว แทนการใช้ช่องมองภาพแบบดั้งเดิมเหมือนอย่างกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว หรือกล้องดีเอสแอลอาร์

ชื่อ "กล้องไร้กระจก" มาจากการที่กล้องชนิดนี้ไม่มีกระจกสะท้อนแสงสำหรับนำทางแสงที่ตกกระทบบนเลนส์ถ่ายภาพไปยังช่องมองภาพ ซึ่งแตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวทั่วไป

ภาพรวม 
แม้ว่าจะไม่มีคำจำกัดความที่ชัดเจน แต่ในปี 2013 ได้ถูกระบุไว้ว่าเป็น "กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลขนาดกะทัดรัดน้ำหนักเบาพร้อมเลนส์แบบเปลี่ยนได้ที่ถอดโครงสร้างที่เกี่ยวข้องกับช่องมองภาพ" บางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ในตัวแทนช่องมองภาพแบบดั้งเดิม บางรุ่นใช้จอภาพผลึกเหลวเป็นช่องมองภาพ และบางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์แบบถอดได้ กล้องชนิดนี้ที่มีวางขายอาจมีเซนเซอร์รูปภาพหลายขนาด ขึ้นอยู่กับผู้ผลิต โดยมีให้เลือกตั้งแต่ 1/2.3 นิ้ว ซึ่งเป็นขนาดเดียวกับ กล้องดิจิทัลคอมแพค ไปจนถึงขนาด 4/3 นิ้ว หรือ ขนาด APS-C โครงสร้างนี้อาจถือได้ว่าเป็น "กล้องดิจิทัลคอมแพคที่เปลี่ยนเลนส์ได้"

เดิมทีกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวถูกประดิษฐ์ขึ้นเพื่อจับคู่ภาพที่ถ่ายกับภาพที่ช่องมองภาพ แสงที่ผ่านเลนส์ถ่ายภาพจะสะท้อนโดยกระจกที่วางอยู่ด้านหน้าของฟิล์ม และแสงจะเข้าไปสู่ช่องมองภาพ กลไกนี้ซับซ้อนและมีราคาแพงในสมัยของกล้องฟิล์ม แต่ในกล้องดิจิทัล สามารถทำแบบเดียวกันนี้ได้ง่าย ๆ โดยการแสดงภาพที่ถ่ายโดยเซนเซอร์รูปภาพบนช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ ด้วยเหตุนี้ กล้องดิจิทัลชนิดใหม่ที่มีเลนส์แบบถอดเปลี่ยนได้จึงได้รับการพัฒนาและวางจำหน่ายโดยมีการออกแบบที่กะทัดรัดและน้ำหนักเบาโดยไม่ต้องใช้ช่องมองภาพดั้งเดิม กล้องรุ่นนี้ได้รับการยอมรับจากลูกค้าจำนวนมากที่ไม่ต้องการพกกล้องหนักเทอะทะติดตัวแต่อยากถ่ายรูปสวย

ความพยายามที่จะแปลงกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวให้เป็นดิจิทัลได้เริ่มขึ้นในราวปี 1986 ในเวลานั้น มีการเสนอให้เป็นอุปกรณ์เสริมสำหรับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์มที่มีอยู่ ซึ่งมีเซนเซอร์ภาพติดอยู่ที่ด้านหลังฟิล์ม จากนั้นในปี 1991 กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลตัวแรกของโลก Kodak Professional Digital Camera System DCS100 ได้ถูกวางขาย มีการติดตั้ง เซนเซอร์ CCD ความละเอียดภาพ 1.3 ล้านพิกเซล โดยยืนพื้นจากกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวประเภทฟิล์ม Nikon F3 หลังจากนั้น เมื่อกล้องฟิล์มถูกขับออกจากตลาด และกล้องดิจิทัลได้กลายเป็นกระแสหลักของตลาดกล้อง ราคาของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัลจึงลดลงอย่างต่อเนื่อง และอัตราส่วนของกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในตลาดกล้องดิจิทัลกลายเป็น 10% ต่อหน่วย และ 30% ตามมูลค่า (มีนาคม 2010 ตลาดญี่ปุ่น) อย่างไรก็ตาม ในแง่ของรูปลักษณ์และโครงสร้าง ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงไปจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวในยุคฟิล์ม

ประวัติศาสตร์ 
ในจำนวนนั้น กล้องแบบสัดส่วนสี่ต่อสามซึ่งเคยมีจำนวนมากกว่าในตลาดกล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวแบบดิจิทัล ได้พยายามชดเชยด้วยการกำหนดมาตรฐานใหม่ "Micro Four Thirds System" ซึ่งประกาศเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 2008 แม้ว่าจะเป็นชนิดเปลี่ยนเลนส์ได้ แต่ก็มีโครงสร้างที่ไม่มีกล่องกระจก ทำให้ความยาวตัวกล้องลดลงไปได้ประมาณครึ่งหนึ่ง ตัวเครื่องแบบนี้เป็นรูปแบบใหม่ของกล้องที่เปลี่ยนเลนส์ได้ที่แตกต่างจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวหลายประการ หนึ่งเดือนต่อมา เมื่อวันที่ 12 กันยายน 2008 พานาโซนิค ได้ประกาศเปิดตัวกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้แบบไร้กระจกตัวแรกของโลก LUMIX DMC-G1 ซึ่งวางจำหน่ายในวันที่ 31 ตุลาคม ตัวเครื่องแบบไร้กระจกต้องให้เซนเซอร์รูปภาพทำงานตลอดเวลา ดังนั้นการสร้างความร้อนและการใช้พลังงานจึงเป็นปัญหา 

เซนเซอร์รูปภาพที่ใช้พลังงานต่ำซึ่งมีไลฟ์วิวหรือโฟกัสอัตโนมัติตรวจจับความเปรียบต่างได้ถูกนำไปใช้จริงแล้วตั้งแต่ในปี 2006 นี่ถือได้ว่าเป็นการปรากฏตัวครั้งแรกของตัวเครื่องแบบไร้กระจก

หลังจากนั้นยอดขายกล้องไร้กระจกของทั้งสองบริษัทก็เพิ่มขึ้น โดยในช่วงครึ่งแรกของปี 2010 กล้องไร้กระจกมีสัดส่วนประมาณ 20% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น จากนั้นบริษัทอื่น ๆ ก็ได้เข้าสู่ตลาดกล้องไร้กระจกเช่นกัน เริ่มจากซัมซุงได้เปิดตัวเครื่องไร้กระจก APS-C รุ่น NX10 ในตลาดต่าง ๆ เช่น ในเกาหลีใต้และยุโรปตั้งแต่เดือนกุมภาพันธ์ 2010 และ โซนี่ ก็เปิดตัว APS-C ด้วยการเปิดตัวกล้องไร้กระจก NEX-5 และ NEX-3 ในเดือนมิถุนายน 2010 กล้องไร้กระจกคิดเป็นสัดส่วนถึง 32.5% ของกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในตลาดญี่ปุ่น

หลังจากการกำเนิดของเครื่องแบบไร้กระจก ได้ทำให้เกิดการเปลี่ยนแปลงในส่วนแบ่งการตลาดตามผู้ผลิต ในตลาดกล้องแบบเปลี่ยนเลนส์ได้ในญี่ปุ่น ในปี 2009 แคนนอน มีส่วนแบ่ง 39.1% และ นิคอน มีส่วนแบ่ง 31.3% โดยผู้ผลิตกล้องแบบดั้งเดิมยังคงรักษาส่วนแบ่งที่สูง ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2011 เพนแท็กซ์ และ นิคอน ได้เข้าสู่ตลาด และตามด้วยแคนนอนซึ่งเป็นบริษัทที่ใหญ่ที่สุดเข้าสู่ตลาดทีละราย ในฤดูใบไม้ร่วงปี 2012 จากนั้นในปี 2013 โซนี่ ได้เปิดตัวรุ่น α7 ซึ่งใช้เซนเซอร์ภาพขนาดเต็มขนาดใหญ่ 35 มม. ยิ่งรุ่นต่อ ๆ มามีการปรับปรุงสมรรถภาพและมีการพัฒนาเลนส์แบบเปลี่ยนได้ ส่วนแบ่งการตลาดก็เพิ่มขึ้น ในปี 2018 แคนนอนและนิคอนต่างพัฒนาโมเดลใหม่พร้อมฐานสวนเลนส์ใหม่สำหรับกล้องฟูลเฟรม พานาโซนิคเองก็ได้ร่วมมือกับไลก้าเพื่อเปิดตัวกล้องรุ่นที่รองรับฟูลเฟรม บริษัทผลิตกล้องสำหรับการใช้งานระดับมืออาชีพได้ค่อย ๆ เปลี่ยนจากกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวมาเป็นกล้องไร้กระจก

การจัดส่งขายกล้องไร้กระจกประจำปีแซงหน้ากล้องสะท้อนเลนส์เดี่ยวในตลาดญี่ปุ่นในปี 2018 และในตลาดโลกในปี 2020

ข้อดี 
 เนื่องจากไม่มีกระจก จึงมีขนาดเล็กและเบากว่ากล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว
 โครงสร้างของระบบเชิงแสงนั้นเรียบง่าย และมีข้อผิดพลาดเล็กน้อย
 เสียงการทำงานเบาเพราะไม่มีกระจก มีเพียงเสียงเล็ก ๆ เนื่องจาก ชัตเตอร์ระนาบโฟกัส สามารถทำการถ่ายภาพโดยเงียบสนิทได้โดยติดตั้งชัตเตอร์อิเล็กทรอนิกส์
 สามารถปิดชัตเตอร์ได้เมื่อไม่ต้องการเสียง
 ไม่มีความพร่ามัวเนื่องจากการกระแทกของกระจก
 เข้ากันได้ดีกับฟังก์ชันบันทึกวิดีโอ
 เนื่องจากเซนเซอร์รูปภาพทำงานตลอดเวลา จึงสามารถใช้งานฟังก์ชันต่าง ๆ ที่ใช้การรู้จำแบบ (การจดจำใบหน้า การติดตามวัตถุ ฯลฯ) ได้ 
 ฟังก์ชันการจดจำภาพช่วยให้หมดปัญหาในการโฟกัส จึงสามารถตั้งสมาธิกับองค์ประกอบภาพ
 สามารถแสดงข้อมูลการถ่ายภาพมากมายในช่องมองภาพ
 สามารถทำช่องมองภาพที่มีขอบเขตการมองเห็น 100% ได้อย่างง่ายดาย ซึ่งทำได้ยากถ้าใช้ช่องมองภาพแบบดั้งเดิม
 มีข้อได้เปรียบในด้านต้นทุนเนื่องจากมีชิ้นส่วนกลไกและชิ้นส่วนเชิงแสงน้อยกว่า
 อย่างไรก็ตาม กล้องไร้กระจกก็ยังคงต้องการเทคโนโลยีขั้นสูงในด้านไฟฟ้าของเซนเซอร์ภาพ ฟังก์ชันของซอฟต์แวร์ เช่น การประมวลผลภาพ เลนส์ เป็นต้น
 อัตราขยายของช่องมองภาพสามารถเพิ่มได้แม้กับตัวกล้องขนาดเล็ก ในขณะที่ถ้าเป็นกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยวโดยทั่วไปแล้ว ยิ่งตัวกล้องมีขนาดเล็กและเบาเท่าใด อัตราขยายของช่องมองภาพก็จะยิ่งต่ำลงเท่านั้น
 ภาพตัวอย่างช่วยให้ตรวจสอบระดับความเบลอ (ระยะชัดลึก) ก่อนถ่ายภาพได้ การแสดงตัวอย่างสามารถทำได้ด้วยระบบเชิงแสง อย่างไรก็ตาม มีความแตกต่างในระดับของการเบลอจากภาพที่ถ่ายจริง ภาพในช่องมองภาพจะมืดลงระหว่างตรวจดู
 รุ่นที่มีความยาวลำกล้องสั้นจะมีฐานสวมเลนส์หลายประเภทที่สามารถใช้กับอะแดปเตอร์ฐานสวมเลนส์ได้
 เนื่องจากสามารถย่อโฟกัสด้านหลังให้สั้นลงเมื่อเทียบกับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว การออกแบบเชิงแสงของเลนส์เฉพาะจึงง่ายขึ้น และเป็นไปได้ที่จะปรับปรุงความสว่าง (ค่า F) ของเลนส์ (โดยเฉพาะเลนส์มาตรฐานไปจนถึงมุมกว้าง) ลดขนาดและน้ำหนักและลดราคา
 เนื่องจากภาพตัวอย่างในช่องมองภาพสามารถปรับแก้ด้วยระบบอิเล็กทรอนิกส์ได้ด้วย จึงเป็นไปได้ที่จะออกแบบเลนส์ที่ใช้การปรับแก้แบบอิเล็กทรอนิกส์ และระดับความอิสระในการแก้ไขความคลาดในการออกแบบเลนส์จึงได้รับการปรับปรุงอย่างมาก ผลที่ได้คือสามารถแก้ไขความคลาดต่าง ๆ ได้ดี เช่น ความคลาดเอียง ซึ่งยากต่อการแก้ไขทางอิเล็กทรอนิกส์ อีกทั้งยังลดขนาดและน้ำหนักของเลนส์
 สามารถตรวจสอบการถ่ายด้วยเอฟเฟกต์พิเศษ เช่น สไตล์กล้องของเล่น และสไตล์ไดโอรามา แบบเวลาจริง

ข้อเสีย 
 บางคนรู้สึกว่าประสิทธิภาพของช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ไม่เพียงพอ
 มีความล่าช้าเล็กน้อยในการแสดงผล
 เนื่องจากความเปรียบต่างต่ำ จึงเกิดแสงจ้าที่สว่างจ้าและเงาที่บดบัง การยืนยันวัตถุที่ถ่ายจึงอาจกลายเป็นเรื่องยากในบางสถานการณ์
 แม้ว่าจะขึ้นอยู่กับประเภทของช่องมองภาพ แต่การโฟกัสแบบแมนนวลที่แม่นยำ นั้นทำได้ยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อความละเอียดภาพต่ำและกำลังขยายของช่องมองภาพต่ำ
 เมื่ออยู่กลางแจ้งขณะที่ฟ้าโปร่ง แสงพื้นหลังของจอภาพจะมืดกว่าแสงธรรมชาติโดยรอบ เพื่อเป็นการแก้ปัญหานี้ บางรุ่นมีช่องมองภาพอิเล็กทรอนิกส์ในตัวซึ่งสามารถใช้กับเลนส์ใกล้ตาหรือติดตั้งเป็นตัวเลือกก็ได้
 เนื่องจากจำเป็นต้องเปลี่ยนฐานสวมเลนส์เพื่อลดขนาด จึงอาจยากที่ใช้เลนส์รุ่นเก่า อาจต้องใช้ตัวแปลงฐานสวมเลนส์สำหรับการใช้งาน หรือมีข้อจำกัดในการใช้งาน เช่น AF และ AE
 เนื่องจากเซนเซอร์รูปภาพและช่องมองภาพทำงานตลอดเวลา การใช้พลังงานจึงสูง และผู้ใช้ไม่สามารถหาทางยื้อแบตเตอรี่ได้ ส่งผลให้ สัญญาณรบกวน จากความร้อนที่เซนเซอร์เพิ่มขึ้น ในขณะที่เมื่อใช้กล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว การปิดหน้าจอ LCD สามารถลดการใช้แบตเตอรี่ และเสียงรบกวนจากความร้อนเพิ่มขึ้นเล็กน้อย
 อย่างไรก็ตาม อาจสามารถใช้กับพลังงานที่จ่ายมาจากยูเอสบี และด้วยการใช้ แบตเตอรี่มือถือที่มีความจุสูง อาจเป็นไปได้ที่จะถ่ายภาพเป็นเวลานาน ยกเว้นบางรุ่น
 เมื่อเปรียบเทียบกับกล้องสะท้อนภาพเลนส์เดี่ยว ภาพจะไม่สะท้อนในช่องมองภาพเป็นเวลานาน ทำให้ติดตามวัตถุได้ยาก เนื่องจาก
 จำเป็นต้องเปิดและปิดชัตเตอร์เพิ่มเติมเมื่อถ่ายภาพ เพื่อที่จะแก้ปัญหานี บางรุ่นได้นำม่านชัตเตอร์ด้านหน้าแบบอิเล็กทรอนิกส์มาใช้เพื่อลดการเปิดและปิดกลไก ทำให้เวลาที่ภาพไม่สะท้อนในช่องมองภาพและเวลาหน่วงของการเปิดชัตเตอร์สั้นลง 
 เนื่องจากใช้เซนเซอร์ตัวเดียวกันในการถ่ายภาพและแสดงช่องมองภาพ จึงไม่สามารถแสดงภาพในช่องมองภาพได้ในขณะที่กำลังอ่านภาพที่ถ่ายจากเซนเซอร์ภาพ ในปี 2017 Sony α9 ได้ติดตั้งเซนเซอร์ภาพพร้อมหน่วยความจำในตัวทำให้สามารถถ่ายภาพโดยมีเวลามืดเป็นศูนย์ในบางกรณี

อ้างอิง 

กล้องดิจิทัล
สิ่งประดิษฐ์ของญี่ปุ่น