เลนส์ถ่ายไกล

เลนส์ถ่ายไกล หรือ เลนส์เทเลโฟโต (telephoto lens) เป็นเลนส์ถ่ายภาพประเภทหนึ่ง แม้จะไม่มีมาตรฐานที่แน่ชัดในการนิยามชื่อเรียกนี้ แต่โดยทั่วไปใช้เรียกเลนส์ที่มีมุมรับภาพแคบกว่าและความยาวโฟกัสยาวกว่าเลนส์มาตรฐาน ใช้งานเหมือนกล้องโทรทรรศน์เพื่อถ่ายภาพวัตถุที่อยู่ไกล

ลักษณะ 
เลนส์ถ่ายไกลยังมีลักษณะเฉพาะดังจะกล่าวถึงต่อไปนี้ และยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด ลักษณะเฉพาะนี้ก็ยิ่งเด่นชัดมากขึ้นเท่านั้น

 การตัดเอาเฉพาะส่วน
เนื่องจากมุมรับภาพแคบ จึงสามารถจับภาพช่วงแคบและเน้นแต่วัตถุที่ต้องการได้
 การบีบอัด
ขนาดของวัตถุทั้งระยะใกล้และไกลมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อย ส่งผลให้ภาพถ่ายมีทัศนมิติน้อย
เนื่องจากผลของการบีบอัด มุมเอียงของพื้นผิวที่เอียงตามกล้องจึงดูชันมาก
 ช่วงความชัดตื้น
ยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด ช่วงความชัดก็จะยิ่งตื้นขึ้นเท่านั้น ด้วยคุณลักษณะนี้ จึงใช้สำหรับการสร้างภาพโบเก้ได้
 เบลอจากการสั่นไหวได้ง่าย
เลนส์ถ่ายไกลมีอัตราการขยายสูง ดังนั้นการสั่นไหวของกล้องจึงทำให้เกิดภาพเบลอ ได้ง่าย นอกจากนี้ ยิ่งความยาวโฟกัสยาวเท่าใด กล้องก็จะสั่นไหวได้ง่ายขึ้นเท่านั้น แม้ว่าทักษะของช่างภาพจะมีผล แต่การสั่นไหวของกล้องก็มีโอกาสเกิดขึ้นน้อยลงหากความเร็วชัตเตอร์เร็วพอ

โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถ่ายภาพด้วยเลนส์ถ่ายไกลที่มีความยาวโฟกัส 300 มม. ขึ้นไปในรูปแบบ 35 มม. ควรใช้อุปกรณ์สนับสนุน เช่น ขาตั้งกล้อง หรือ ขาตั้งเดี่ยว เพื่อให้ได้ภาพที่มีเสถียรภาพ

ไม่เฉพาะความยาวโฟกัสเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเลนส์ที่มีน้ำหนักมาก เช่น เลนส์ที่มีรูรับแสงกว้างและเลนส์สำหรับกล้องขนาดกลาง ควรใช้อุปกรณ์สนับสนุนจะดีกว่า

รุ่นที่ติดตั้งกลไกป้องกันภาพสั่นไหว ในเลนส์หรือกล้องดีเอสแอลอาร์สามารถหลีกเลี่ยงการสั่นของกล้องได้ แม้ว่าความเร็วชัตเตอร์จะถูกตั้งค่าให้ช้ากว่ามาตรฐานเพื่อไม่ให้กล้องสั่น 2 ถึง 5 ขั้นก็ตาม

ภาพเปรียบเทียบ

อ้างอิง 

เลนส์ถ่ายภาพ