ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้

ยุคราชสำนักเหนือ-ใต้ () กินเวลาตั้งแต่ปี ค.ศ. 1336 ถึง ค.ศ. 1392 เป็นช่วงเวลาที่เกิดขึ้นในช่วงปีที่ก่อตั้งรัฐบาลโชกุนอาชิกางะในประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น

ในช่วงแรกราชสำนักเหนือก่อตั้งโดยอาชิกางะ ทากาอูจิในเกียวโต และราชสำนักใต้ก่อตั้งโดยจักรพรรดิโกไดโงะในโยชิโนะ ราชสำนักทั้งสองได้ต่อสู้กันเป็นเวลา 50 ปี โดยที่ราชสำนักใต้ได้ยอมแพ้ต่อราชสำนักเหนือใน ค.ศ. 1392 อย่างไรก็ตาม ในความเป็นจริง ราชสำนักเหนืออยู่ภายใต้อำนาจของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะและมีความเป็นอิสระอย่างแท้จริงเพียงเล็กน้อย

การล่มสลายของรัฐบาลโชกุนคามากูระในปี ค.ศ. 1333 และความล้มเหลวของการฟื้นฟูเค็มมุ ในปี ค.ศ. 1336 สร้างความชอบธรรมให้กับรัฐบาลใหม่คือรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ การเปลี่ยนแปลงในระบบมรดก (荘園) ซึ่งเป็นฐานรายได้ของขุนนางและนักรบส่งผลต่อสถานะของกลุ่มสังคมต่าง ๆ

เบื้องหลัง 
ความขัดแย้งหลักที่นำไปสู่สงครามกลางเมืองระหว่างราชสำนักคือความขัดแย้งที่เพิ่มขึ้นระหว่างตระกูลโฮโจซึ่งเป็นตระกูลชิกเก็งหรือผู้สำเร็จราชการแทนของรัฐบาลโชกุนคามากูระและกลุ่มนักรบอื่น ๆ ภายหลังการรุกรานญี่ปุ่นของมองโกลในปี ค.ศ. 1274 และ ค.ศ. 1281 และความล้มเหลวของการฟื้นฟูเค็มมุ ซึ่งก่อให้เกิดการต่อสู้ระหว่างผู้สนับสนุนที่จงรักภักดีต่อราชสำนักและผู้สนับสนุนตระกูลอาชิกางะ

ความไม่พอใจต่อระบอบการปกครองของรัฐบาลโชกุนคามากูระที่นำโดยตระกูลโฮโจปรากฏขึ้นท่ามกลางเหล่านักรบในช่วงปลายศตวรรษที่ 13  ความแค้นนี้เกิดจากอิทธิพลที่เพิ่มขึ้นของตระกูลโฮโจที่มีเหนือตระกูลนักรบตระกูลอื่น ๆ ในระบอบการปกครอง การรุกรานของมองโกลและการรวมศูนย์อำนาจเกิดขึ้นในยุคการเป็นผู้สำเร็จราชการของโฮโจ โทกิมูเนะ (北条時宗, 1268-1284) ในช่วงวิกฤต มีสามสิ่งเกิดขึ้น เมื่อพันธมิตรต่อต้านโฮโจเกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1331 พวกเขาใช้เวลาเพียงสองปีในการโค่นล้มระบอบการปกครองของตระกูลโฮโจ

เนื่องจากความมั่งคั่งในสังคมเกษตรกรรมผูกติดอยู่กับที่ดิน ที่ดินจึงกลายเป็นสาเหตุหลักของความไม่พอใจในหมู่นักรบ ตั้งแต่ยุคคามากูระ ชัยชนะในการต่อสู้จะได้รับรางวัลเป็นที่ดิน ชัยชนะจากการรุกรานของชาวมองโกลหมายความว่าไม่มีที่ดินที่จะมอบให้กับผู้ชนะ

เมื่อรัฐบาลโชกุนคามาคุระถูกทำลายในปี ค.ศ. 1333 สังคมราชสำนักเกียวโตก็ต้องเผชิญหน้ากับชนชั้นนักรบ ในช่วงเปลี่ยนผ่านจากยุคเฮอังมาถึงยุคคามากูระ เหล่านักรบก็เป็นอิสระจากการครอบงำของลัทธิรักชาติในราชสำนัก หลังจากการล่มสลายของคามากูระ ทางราชสำนักได้พยายามฟื้นฟูอำนาจในการฟื้นฟูเค็มมุ แต่ไม่ประสบความสำเร็จจนกระทั่งการฟื้นฟูเมจิในคริสต์ศตวรรษที่ 19

การฟื้นฟูเค็มมุ 

ในฤดูใบไม้ผลิ ปี ค.ศ. 1333 จักรพรรดิโกไดโงะ และผู้สนับสนุนของพระองค์วางแผนที่จะฟื้นฟูความรุ่งโรจน์ของราชสำนัก จักรพรรดิไดโงะ (901-923) ซึ่งมีพระชนม์ชีพอยู่ในช่วงเวลาที่ราชสำนักไม่มีคู่แข่งที่แข็งแกร่งและมีการปกครองที่มีประสิทธิภาพ ซึ่งได้เป็นแบบอย่างของจักรพรรดิโกไดโงะรวมถึงพระนาม การฟื้นฟูเค็มมุเป็นการเคลื่อนไหวเพื่อฟื้นฟูอำนาจของราชสำนัก แกนนำสำคัญ 2 คนของการเคลื่อนไหวนี้คือเจ้าชายโมรินางะ (護長親王) และคิตาบาตาเกะ ชิกาฟูซะ (北畠親房) เจ้าชายโมรินางะเป็นพระราชโอรสของจักรพรรดิโกไดโงะ และเป็นคู่ปรับของอาชิกางะ ทากาอูจิ เนื่องจากพระองค์สนับสนุนการทหารของขุนนางซึ่งเป็นขั้นตอนที่จำเป็นต่อการปกครองที่มีประสิทธิภาพ เจ้าชายโมรินางะเป็นตัวอย่างที่ดีของชิกาฟูซะในขณะที่คนหลังเป็นขุนนางเกียวโตซึ่งเป็นขุนศึกด้วย ระหว่างการปิดล้อมที่ยาวนานในฮิตาชิ (1338-1343) ชิกาฟูซะได้เขียนชินโน โชโตกิ (神皇正統記) ซึ่งเป็นผลงานที่ทรงอิทธิพลต่อความชอบธรรมของระบบจักรพรรดิญี่ปุ่น ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นฐานอุดมการณ์ของการฟื้นฟูเมจิในศตวรรษที่ 19

อย่างไรก็ตาม การฟื้นฟูเค็มมุล้มเหลวเนื่องจากความพระราชปณิธานของจักรพรรดิโกไดโงะ ในการฟื้นฟูไม่เพียงแต่อำนาจของราชสำนักเท่านั้น แต่ยังรวมถึงวัฒนธรรมด้วย พระองค์พระราชนิพนธ์ตำรา 決無年中魚人 เพื่อรื้อฟื้นพระราชพิธีในราชสำนักที่สูญหายไป ในปี ค.ศ. 1336 ทาคาอูจิได้กบฏต่อราชสำนักและประกาศการเริ่มต้นของรัฐบาลใหม่ หลังจากการประกาศของเขา เขาถูกบังคับให้ล่าถอยไปยัง คีวชู หลังจากกองกำลังราชสำนักที่นำโดยคิตาบาตาเกะ อากิอิเอะ (北畠顕家) โจมตีและเอาชนะเขาใกล้เกียวโต การทรยศต่อการฟื้นฟูเค็มมุโดยทากาอูจิทำให้ชื่อเสียงของเขากลายเป็นจุดด่างพร้อยในยุคต่อมาของประวัติศาสตร์ญี่ปุ่น และเริ่มสงครามนันโบกุโชอย่างเป็นทางการ

ประวัติศาสตร์ก่อนหน้านี้สอนว่าการฟื้นฟูครั้งนี้ล้มเหลวเนื่องจากไม่มีประสิทธิผลในการให้ที่ดินแก่ซามูไร ดังนั้น การกบฏและความปรารถนาของทากาในการสร้างระบอบนักรบจึงเป็นปัจจัยสำคัญในความล้มเหลวของการฟื้นฟูครั้งนี้ การกบฏของเขาได้รับการสนับสนุนจากชนชั้นนักรบซึ่งปรารถนาที่จะเห็นการสร้างระบอบการปกครองของทหารตามแบบของรัฐบาลโชกุนคามากูระ

สงครามนันโบกุ-โชเป็นการต่อสู้ทางอุดมการณ์ระหว่างผู้ภักดีที่ต้องการให้จักรพรรดิกลับคืนสู่อำนาจ กับบรรดาผู้ที่เชื่อในการสร้างระบอบการปกครองของทหารตามแบบอย่างของคามากูระ  ชิกาฟูซะจริงจังกับความต้องการนักรบที่จะมีส่วนร่วมในการฟื้นฟู แต่ความแตกต่างอย่างรุนแรงระหว่างชิกาฟูซะและทากาอูจิทำให้ผู้นำแตกแยกเป็นเวลาหลายปี ความล้มเหลวของการฟื้นฟูนำไปสู่การเกิดขึ้นของรัฐบาลโชกุนอาชิกางะ

ความขัดแย้งภายใน: ทศวรรษที่ 1350 
ทาคาอูจิเป็นโชกุนแต่พิสูจน์แล้วว่าไม่ได้ทำหน้าที่ในการปกครองประเทศเป็นเวลากว่า 10 ปี อาชิกางะ ทาดาโยชิ ซึ่งเป็นน้องชายของทาคาอูจิจึงทำหน้าที่ปกครองแทนเขา ความสัมพันธ์ที่แสนขมขื่นระหว่างพี่น้องอยู่ในช่วงความวุ่นวายปีคันโน สิ่งนี้เริ่มต้นเมื่อทากาอูจิแต่งตั้ง โค โนะ โมโรนาโอะ (高師直) เป็น ชิสึจิ (執事, ผู้ช่วย) ของเขาซึ่งทำให้ทาดาโยชิลอบสังหารไม่สำเร็จ แผนการของเขาถูกค้นพบ ดังนั้นในปี ค.ศ. 1349 ทาดาโยชิจึงถูกโมโรนาโอะบังคับให้ออกจากรัฐบาล โกนศีรษะของเขา และกลายเป็นพระภิกษุภายใต้ฉายาทางธรรมว่าเคชิน ในปี ค.ศ. 1350 เขาได้ก่อกบฏและเข้าร่วมกับผู้สนับสนุนราชสำนักใต้ซึ่งเป็นศัตรูของพี่ชาย ซึ่งจักรพรรดิโกะ-มูรากามิได้แต่งตั้งเขาเป็นแม่ทัพของพระองค์ ในปี ค.ศ. 1351 เขาเอาชนะทาคาอูจิ ยึดครองเกียวโต และเข้าสู่คามากูระ  ในปีเดียวกันนั้น เขาได้จับกุมและประหารชีวิตพี่น้องตระกูลโคที่มิคาเงะ (จังหวัดเซทสึ) ปีถัดมาเขาแพ้ทาคาอูจิที่ซัตตายามะ การปรองดองระหว่างพี่น้องพิสูจน์แล้วว่าสั้น ทาดาโยชิหนีไปคามาคุระ แต่ทาคาจิตามเขาไปพร้อมกับกองทัพ  ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1352 ไม่นานหลังจากการประนีประนอมครั้งที่สอง ทาดาโยชิก็เสียชีวิตกะทันหัน ตามคำกล่าวของไทเฮกิระบุว่าถูกวางยาพิษ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลเพิ่มเติม 
Arnesen, P. J. The Medieval Japanese Daimyo. New Haven: Yale University Press, 1979.
Arnesen, P. J. "Provincial Vassals of the Muromachi Shoguns", in The Bakufu in Japanese History. Eds. Jeffrey P. Mass and William B. Hauser. Stanford: Stanford University Press, 1985.
Brunner, G., "Legitimacy Doctrines and Legitimation Procedures in East European Systems." In Legitimation in Communist States. Ed. by T.H. Rigby and Ference Feber.  New York: St. Martin's Press, 1982.
Chan, H., Legitimation in Imperial China.  Seattle: University of Washington Press, 1984.
Elias, N. Power and Civility. Oxford: Basil Blackwell, 1982.
Fenollosa, E. Epochs of Chinese & Japanese art: An outline history of East Asiatic design. Frederick A. Stokes, 1921
 Gay, S. "Muromachi Bakufu Rule in Kyoto: Administrative and Judicial Aspects", in The Bakufu in Japanese History. Eds. Jeffrey P. Mass and William B. Hauser.  Stanford: Stanford University Press, 1985
Gay, S. "The Kawashima: Warrior-Peasants of Medieval Japan", in Harvard Journal of Asiatic Studies. 46 (June 1986), 81-119.
Grossberg, K. Japan's Renaissance. Cambridge: Harvard University Press, 1981.
Hall, John Whitney. Government and Local Power in Japan: 500-1700. Princeton: Princeton University Press, 1966.
Harrington, L. F. "Regional Outposts of Muromachi Bakufu Rule: the Kanto and Kyushu", in The Bakufu in Japanese History. Eds. Jeffrey P. Mass and William B. Hauser. Stanford: Stanford University Press, 1985.
Hori, K. "The Economic and Political Effects of the Mongol Wars", in Medieval Japan. Eds. John W. Hall and Jeffrey P. Mass. New Haven: Yale University Press, 1974.
Kahane, R. Legitimation and Integration in Developing Societies. Boulder: Westview Press, 1982.
Kawai, M. "Shogun and Shugo: the Provincial Aspects of Muromachi Politics", in Japan in the Muromachi Age. Eds. John W. Hall and Toyoda Takeshi. Berkeley: U.C. Press, 1977.
Kierstead, T. E., "Fragmented Estates: the breakup of the Myo and the Decline of the Shoen System", in Monumenta Nipponica.  40 (Autumn 1985), 311–30.
Lipset, S.M., "Social Conflict, Legitimacy, and Democracy." In Legitimacy and the State.  Ed. by William Connolly.  New York: New York University Press, 1984.
Mass, Jeffrey P. "The Emergence of the Kamakura Bakufu", in Medieval Japan. Eds. John W. Hall and Jeffrey P. Mass. New Haven: Yale University Press, 1974.
 __. "Jito Land Possession in the Thirteenth Century: The Case of Shitaji Chubun", in Medieval Japan. Eds. John W. Hall and Jeffrey P. Mass. New Haven: Yale University Press, 1974.
 __. Lordship and Inheritance in Early Medieval Japan. Stanford: Stanford University Press, 1989.
Mehl, Margaret. (1997). History and the State in Nineteenth-Century Japan.
Miyagawa, M. "From Shoen to Chigyo: Proprietary Lordship and the Structure of Local Power", in Japan in the Muromachi Age. Eds. John W. Hall and Toyoda Takeshi. Berkeley: U.C. Press, 1977.
Nagahara, K. "Village Communities and Daimyo Power", in Japan in the Muromachi Age. Eds. John W. Hall and Toyoda Takeshi.  Berkeley: U.C. Press, 1977.
Nagahara, K. "Shugo, Shugo Daimyo, Sengoku Daimyo", in Rekishi Koron, 8 (August 1982), 10–19.
Papinot, Edmund. Historical and Geographical Dictionary of Japan. Tokyo: Tuttle, 1972.
Sansom, George Bailey. A History of Japan: 1334-1615. Stanford: Stanford University Press, 1961.
Sato, S. "The Ashikaga Shogun and the Muromachi Bakufu Administration", in Japan in the Muromachi Age. Eds. John W. Hall and Toyoda Takeshi. Berkeley: U.C. Press, 1977.
Tanuma, M. "Muromachi Bakufu, Shugo, Kokujin", in Muromachi Bakufu. Nihon Rekishi, vol. 7. Tokyo: Iwanami Shoten, 1976.
Varley, H. Paul. The Onin War. New York: Columbia University Press, 1967.
__. Imperial Restoration in Medieval Japan. New York: Columbia University Press, 1971.
Wintersteen, P. B. "The Muromachi Shugo and Hanzei", in Medieval Japan. Ed. John W. Hall and Jeffrey P. Mass. New Haven: Yale University Press, 1974.
Wintersteen, P. B. "The Early Muromachi Bakufu in Kyoto", in Medieval Japan. Ed. John W. Hall and Jeffrey P. Mass. New Haven: Yale University Press, 1974.
Weber, M. Economy and Society v.I. Berkeley: University of California Press, 1968.
Yamamura, K. The Cambridge History of Japan, Volume 3: Cambridge: Cambridge University Press, 1990.

 
ยุคมูโรมาจิ
ประเทศญี่ปุ่นสมัยเจ้าขุนมูลนาย