แบล็กเบิร์ดดิง

แบล็กเบิร์ดดิง () เป็นการบังคับผู้คนด้วยการหลอกลวงหรือการลักพาตัวให้ทำงานเป็นทาสหรือแรงงานค่าจ้างต่ำในประเทศที่ห่างไกลจากบ้านเกิด ศัพท์นี้โดยทั่วไปแล้วใช้กับกระบวนการขนาดใหญ่ที่นำชาวพื้นเมืองไปสู่เกาะต่าง ๆ ในมหาสมุทรแปซิฟิกช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 19 และ 20 ผู้คนที่ถูกบังคับ (blackbirded people) กลุ่มนี้ถูกเรียกว่ากานากาหรือชาวหมู่เกาะทะเลใต้ พวกเขามักถูกนำมาจากหมู่เกาะโซโลมอน วานูอาตู นีวเว เกาะอีสเตอร์ หมู่เกาะกิลเบิร์ต ตูวาลู และเกาะต่าง ๆ ของกลุ่มเกาะบิสมาร์กและที่อื่น ๆ

นายทาส กัปตัน และลูกเรือที่เกี่ยวข้องถูกเรียกว่า "แบล็กเบิร์ดเดอร์" (blackbirder) ความต้องการแรงงานราคาถูกเหล่านี้ส่วนใหญ่แล้วมีที่มาจากชาวยุโรปที่เข้ามาตั้งถิ่นฐานในนิวเซาท์เวลส์ ควีนส์แลนด์ ซามัว นิวแคลิโดเนีย ฟีจี ตาฮีตี และฮาวาย รวมไปถึงไร่นาขนาดใหญ่ในเปรู เม็กซิโก และกัวเตมาลา การใช้แรงงานในไร่อ้อย ฝ้าย และกาแฟในดินแดนเหล่านี้เป็นกลุ่มหลักที่ต้องการแรงงานจากแบล็กเบิร์ดดิง และมีการใช้คนกลุ่มนี้เป็นแรงงานในภาคอุตสาหกรรมอื่นอีกด้วย เรือที่ปฏิบัติการแบล็กเบิร์ดดิงเริ่มตั้งแต่ช่วงคริสต์ทศวรรษ 1840 และทำเรื่อยมาจนถึงคริสต์ทศวรรษ 1930 แบล็กเบิร์ดเดอร์จากทวีปอเมริกาแสวงหาแรงงานสำหรับใช้งานในไร่นาของตนและทำเหมืองปุ๋ยขี้นกบนเกาะชินชา  ขณะที่แบล็กเบิร์ดเดอร์ชาวยุโรปในควีนส์แลนด์ ฟีจี และนิวแคลิโดเนียใช้แรงงานคนกลุ่มนี้ในการทำไร่อ้อย

ตัวอย่างของแบล็กเบิร์ดดิงนอกแปซิฟิกใต้ เช่น ช่วงแรกของอุตสาหกรรมไข่มุกในออสเตรเลียตะวันตกที่อ่าวนิกโคลและบรูมที่ชาวอะบอริจินถูกนำตัวมาจากพื้นที่โดยรอบ การปฏิบัติที่คล้ายกับแบล็กเบิร์ดดิงยังคงมีมาอยู่จนถึงปัจจุบัน ตัวอย่างหนึ่งคือการลักพาตัวและการบังคับด้วยปืนกับชาวพื้นเมืองในอเมริกากลางให้ทำงานเป็นแรงงานในไร่นาในภูมิภาคนั้น ๆ พวกเขามีคุณภาพชีวิตที่ต่ำ อยู่ในสภาพแวดล้อมที่มีการใช้ยาฆ่าแมลงอย่างหนัก และทำงานหนักโดยได้รับค่าตอบแทนเพียงเล็กน้อย

อ้างอิง

ลัทธิล่าอาณานิคม
ประวัติศาสตร์ออสเตรเลีย
ประวัติศาสตร์โอเชียเนีย
การค้าทาส