ชตีลฮันท์กรานาเทอ

ชตีลฮันท์กรานาเทอ (, แปลว่า "ระเบิดมือก้านไม้") เป็นระเบิดมือของเยอรมนีจากการออกแบบที่มีเอกลักษณ์เฉพาะ มันเป็นการใช้งานแบบมาตรฐานของจักรวรรดิเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง และกลายเป็นว่าได้ถูกใช้อย่างแพร่หลายของกองทัพแวร์มัคท์ของนาซีเยอรมนีในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ด้วยลักษณะที่มีความโดดเด่นมากจนทำให้ถูกเรียกชื่อว่า "ระเบิดมือตะบอง" หรือ "ที่บดมันฝรั่ง" ในศัพท์สแลงของกองทัพบริติซ และทุกวันนี้เป็นหนึ่งในอาวุธทหารราบที่เป็นที่รู้จักมากที่สุดในศตวรรษที่ 20

วัตถุระเบิด