อาหารฝูเจี้ยน

อาหารฝูเจี้ยน ยังเป็นที่รู้จักกันคือ หมิ่นไช่ หรือ ฮกเกี้ยนไช่ เป็นหนึ่งในอาหารจีนพื้นเมืองที่มาจากรูปแบบการทำอาหารพื้นเมืองของมณฑลฝูเจี้ยนของจีน โดยเฉพาะอย่างยิ่งมาจากเมืองหลวงของมณฑลคือ ฝูโจว อาหารฝูเจี้ยนเป็นที่รู้จักกันอย่างดีว่าเป็นอาหารเบาแต่มีรสชาติดี นุ่มนวล และละมุน โดยเน้นเฉพาะด้วยรสชาติอูมามิซึ่งเป็นที่รู้จักกันในการทำอาหารจีนในชื่อว่า เซียนเว่ย์(鲜味; 鮮味; xiān wèi; sian bī), อีกทั้งยังคงรสชาติดั้งเดิมเอาไว้ของส่วนผสมหลักแทนการถูกปกปิด

มีการใช้อาหารทะเลและอาหารป่าที่มีความหลากหลาย รวมทั้งปลา หอย และเต่ามากมายในท้องถิ่น หรือเห็ดที่กินได้และหน่อไม้ ซึ่งหาได้โดยบริเวณชายฝั่งและภูเขาของฝูเจี้ยน เทคนิคการปรุงอาหารที่ใช้กันมากที่สุดในภูมิภาคนี้ ได้แก่ การตุ๋น การเคี่ยว การนึ่ง และการต้ม

การเอาใจใส่เป็นพิเศษจะต้องจ่ายด้วยทักษะพลิกแพลงของการใช้มีดและเทคนิคการทำอาหารของเชฟ ซึ่งใช้เพื่อเพิ่มเติมรสชาติ กลิ่นหอม และเนื้อสัมผัสของอาหารทะเลและอาหารอื่นๆ เน้นหนักในการทำและการนำน้ำซุปและน้ำแกงไปใช้ มีคำกล่าวในอาหารของภูมิภาคนี้ว่า: "หนึ่งน้ำซุปสามารถเปลี่ยนเป็นหลาย (สิบ) รูปแบบ" (一汤十变; 一湯十變; yī tāng shí biàn; chit thong sip piàn) และ "เป็นที่ยอมรับไม่ได้เลยสำหรับมื้ออาหาร หากปราศจากน้ำซุป" (不汤不行; 不湯不行; bù tāng bù xíng; put thong put hêng)

น้ำปลาดอง เป็นที่รู้จักกันในท้องถิ่นว่า "น้ำมันกุ้ง" (), ยังนิยมใช้ในอาหาร พร้อมกับหอยนางรม ปู และกุ้ง ถั่วลิสง(ใช้สำหรับทั้งอาหารคาวและของหวาน) ยังเป็นที่แพร่หลายและสามารถที่จะทำการต้ม การทอด การคั่ว การบด หรือแม้แต่กระทั่งทำเป็นน้ำพริก ถั่วลิสงสามารถใช้เป็นเครื่องปรุง ซึ่งมีอยู่ในน้ำซุปและสามารถเพิ่มเติมลงในอาหารประเภทตุ๋นหรือผัดได้

อาหารฝูเจี้ยนนั้นมีผลกระทบอย่างมากต่ออาหารไต้หวันและอาหารจีนโพ้นทะเลที่พบได้ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ เนื่องจากชาวจีนไต้หวันและชาวเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ส่วนใหญ่มีรากฐานมาจากบรรพบุรุษในมณฑลฝูเจี้ยน

อ้างอิง