ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น

ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น () เป็นภาษาญี่ปุ่นที่ใช้ในช่วงระหว่างคริสต์ศตวรรษที่ 9 ถึง คริสต์ศตวรรษที่ 12 ตรงกับยุคเฮอัง ภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้นเป็นภาษาที่สืบเนื่องต่อจากภาษาญี่ปุ่นเก่าและพัฒนาเป็นภาษาญี่ปุ่นกลางตอนปลายในเวลาถัดมา บางครั้งอาจเรียกว่า ภาษาญี่ปุ่นเก่าตอนปลาย (Late Old Japanese)

ประวัติ 
ในยุคนี้อักษรมันโยงานะซึ่งเป็นการใช้อักษรจีนแสดงเสียงได้พัฒนารูปร่างให้ง่ายขึ้นกลายเป็นอักษรคานะ (เช่น 安 → あ, 阿 → ア) และยังคงถูกใช้มาจนถึงปัจจุบัน เอกสารและวรรณกรรมจำนวนมากเกิดขึ้นในยุคนี้ มีทั้งแบบที่เขียนด้วยอักษรคานะเพียงอย่างเดียว เช่น ตำนานเก็นจิ () มากูระโนะโซชิ () และแบบที่เขียนด้วยอักษรคานะและอักษรคันจิปนกัน เช่น ตำนานเฮเกะ () คนจากุโมโนงาตาริชู ()

หน่วยเสียง 
รูปแบบพยางค์ในช่วงต้นของยุคภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้นมีดังต่อไปนี้

อักขรวิธีอักษรคานะแบบพิเศษ () ที่ใช้ในยุคภาษาญี่ปุ่นเก่าได้แสดงให้เห็นว่าภาษาญี่ปุ่นเก่ามีเสียงรูปแบบพยางค์มากกว่าในปัจจุบัน และเมื่อเข้าสู่ช่วงต้นยุคภาษาญี่ปุ่นกลาง หน่วยเสียงและรูปแบบพยางค์ได้เกิดการเปลี่ยนแปลงขึ้น เช่น

(อ้างอิง Frellesvig, 2018)

 ในช่วงต้นยุคภาษาญี่ปุ่นกลางตอนต้น ได้เกิดการสูญเสียง (sound loss) ในโครงสร้างพยางค์แบบ /Cw-/ กับ /Cy-/ โดยเสียง /w/ และ /y/ ได้หายไป ยกเว้น /kwo/ กับ /gwo/ ซึ่งสูญเสียงตามไปในภายหลัง หลังจากนั้นเสียง /w/ และ /y/ ตำแหน่งต้นพยางค์ก็เกิดการสูญเสียงไปเช่นกัน เช่น　： /kwopwi/ > /kwopi/ > /kopi/ > /kowi/ > /koi/
 /p/ เปลี่ยนเป็นเสียง /-w-/ เมื่อปรากฏระหว่างเสียงสระ (intervocalic) เช่น　： /kapo/ > /kawo/ ก่อนที่เปลี่ยนเป็น /kao/ ตามปรากฏการณ์ในข้อ 1
 เกิดปรากฏการณ์ที่เรียกว่า "เสียงสะดวก" () เช่น รูป テ ของ む： /yomite/ > /yoNde/ หรือ /youde/

ไวยากรณ์ 

ภาษาญี่ปุ่น

หมายเหตุ

อ้างอิง