ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2558

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2558 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2558 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมมากกว่าค่าเฉลี่ยเล็กน้อย โดยมีพายุโซนร้อน 27 ลูก ในจำนวนนี้พัฒนาเป็นพายุไต้ฝุ่น 18 ลูก และ 9 ลูกเป็นถึงพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุที่ได้รับชื่อเป็นชื่อแรกของฤดูกาลนี้คือ เมขลา ก่อตัวขึ้นเมื่อวันที่ 15 มกราคม ส่วนพายุลูกสุดท้ายที่ได้รับชื่อคือ เมอโลร์ สลายตัวเมื่อวันที่ 17 ธันวาคม ในฤดูกาลนี้ ทุกเดือนจะพบพายุหมุนเขตร้อนก่อตัวและได้รับชื่ออย่างน้อยหนึ่งลูก นับเป็นเหตุการณ์ครั้งแรก ตั้งแต่ปี พ.ศ. 2508 เป็นต้นมา และฤดูกาลนี้ยังคล้ายกับฤดูกาลที่แล้ว คือมีจำนวนของพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นเป็นจำนวนมาก ทำให้ค่าดัชนีการสะสมพลังงานในพายุหมุน (ACE) ตลอดปี 2558 นั้นอยู่ในระดับที่สูงมาก โดยสูงเป็นอันดับที่สองนับจากปี พ.ศ. 2513 และค่า ACE ของปี 2558 นี้ยังถูกบันทึกลงในส่วนของการศึกษาเรื่องภาวะโลกร้อนด้วย

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย

การพยากรณ์ฤดูกาล 

ในระหว่างฤดูกาล หลายหน่วยงานอุตุนิยมวิทยาและหน่วยงานทางวิทยาศาสตร์ของแต่ละประเทศจะมีการคาดการณ์ของพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อนและพายุไต้ฝุ่น ที่จะก่อตัวในช่วงฤดู และ/หรือ จะมีพายุกี่ลูกที่ส่งผลกระทบต่อประเทศนั้น หลายหน่วยงานนี้ได้รวมไปถึงองค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย การคาดการณ์ครั้งแรกของปีได้รับการคาดการณ์โดย PAGASA ในช่วงเดือนมกราคม 2558 ภายในแนวโน้มสภาพภูมิอากาศตามฤดูการสำหรับเดือนมกราคม – มิถุนายน มีการตั้งข้อสังเกตว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 1-2 ลูกเกิดขึ้นระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม และ 1-3 ลูกเกิดขึ้นและพัฒนาหรือเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ระหว่างเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ต่อมาในเดือนมีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกง คาดการณ์ว่าฤดูมรสุมในฮ่องกง จะอยู่ในระดับใกล้เคียงค่าปกติที่ 6 ลูก คือมีพายุหมุนเขตร้อน 4-7 ลูก ผ่านเข้ามาในระยะ 500 กม. แปซิฟิกเอ็นโซ (Pacific ENSO) ออกการปรับปรุงในไตรมาสที่สองของปีโดย NOAA บอกว่ามีการผันผวนของเอลนีโญ โดยมีการตั้งข้อสังเกตว่าจะมีความเสี่ยงจากพายุหมุนเขตร้อนที่สร้างความเสียหายในไมโครนีเชียแบบเพิ่มขึ้นอย่างมาก จากผลกระทบของเอลนีโญ เป็นผลให้พวกเขาคาดการณ์ว่าความเสี่ยงของพายุไต้ฝุ่นกำลังแรงที่จะมีผลกระทบต่อไมโครนีเชียอยู่ในระดับสูง โดยเกาะส่วนใหญ่คาดการณ์ว่า จะมีโอกาส 1 ใน 3 ที่จะได้รับผลกระทบจากลมที่รุนแรง คลื่นขนาดใหญ่ และปริมาณน้ำฝนจากพายุไต้ฝุ่น โดยพวกเขายังคาดการณ์อีกว่าจะมีโอกาสเกือบ 100% ของผลกระทบที่รุนแรงจากพายุไต้ฝุ่นลูกหนึ่งในไมโครนีเชีย ต่อมาวันที่ 6 พฤษภาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน ได้ออกการคาดการณ์แรกของฤดูกาล ซึ่งคาดว่าจะมีกิจกรรมในมหาสมุทรมากที่สุด นับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 ซึ่งคาดว่าการมีกิจกรรมจะสูงกว่าค่าเฉลี่ย โดยหน่วยงานคาดว่าจะมีพายุโซนร้อน 27 ลูก, พายุไต้ฝุ่น 17 ลูก และพายุไต้ฝุ่นรุนแรง 11 ลูก และดัชนีเอซีอีคาดการณ์ไว้ที่ 400

วันที่ 30 มิถุนายน สำนักสภาพอากาศกลางไต้หวัน คาดการณ์ว่าจะมีพายุโซนร้อนพัฒนาในแอ่งนี้ 28-32 ลูก และคาดว่าจะมีพายุ 2-4 ลูกส่งผลกระทบกับไต้หวัน ส่วน PAGASA ได้คาดการณ์สำหรับช่วงเดือนกรกฎาคม - ธันวาคม ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 7-10 ลูกมีแนวโน้มที่จะพัฒนา และ/หรือเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ ในช่วงเดือนกรกฎาคมถึงกันยายน ในขณะที่อีก 3-5 ลูกจะเกิดขึ้นในเดือนตุลาคมถึงธันวาคม วันที่ 16 กรกฎาคม ศูนย์ผลกระทบต่อสภาพภูมิอากาศเอเชีย-แปซิฟิกกาย คาร์เพ็นเตอร์ (GCACIC) และเมืองมหาวิทยาลัยพลังงานแห่งฮ่องกง ออกการณ์คาดการณ์ฤดูกาลในช่วงวันที่ 1 มิถุนายน - 30 พฤศจิกายน โดยคาดว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 19.9 ลูกที่พัฒนา และ 10.3 จะส่งผลกระทบต่อแผ่นดิน เทียบกับค่าปกติที่ 23.0 และ 17.4 ลูก นอกจากนี้ยังมีการคาดการณ์สำหรับเกาหลี - ภูมิภาคญี่ปุ่นและไต้หวัน และจังหวัดทางตะวันออกของจีนอันประกอบไปด้วยเจียงซู, เซี่ยงไฮ้, เจ้อเจียง และ ฝูเจี้ยน โดยคาดว่าจะได้รับผลกระทบจากพายุเหล่านี้ 3 ลูกในแต่ละแห่ง ส่วนเวียดนาม, ฟิลิปปินส์ และจังหวัดทางภาคใต้ของจีนอันประกอบไปด้วยกว่างตง, กวางซี และไหหนาน คาดว่าจะได้รับผลกระทบจากพายุหมุนเขตร้อน 4 ลูก ต่อมาในวันที่ 5 สิงหาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อนได้ออกการคาดการณ์ครั้งที่สอง ซึ่งเป็นครั้งสุดท้าย โดยระบุว่าปีนี้จะเป็นปีที่มีกิจกรรมของพายุมากกว่าปกติ โดยระบุว่าจะมีจำนวนพายุถึง 30 ลูก และในจำนวนนั้น 20 ลูกจะทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น และเป็นไปได้ว่า 13 ลูก จะกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นที่มีความรุนแรง และคาดการณ์ดัชนีเอซีอีไว้ว่าอาจจะมากถึง 448

กรมอุตุนิยมวิทยาไทย 
วันที่ 26 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาได้ออกการคาดการณ์พายุหมุนเขตร้อนที่จะเคลื่อนเข้าสู่ประเทศไทย ในปี พ.ศ. 2558 โดยคาดการณ์ว่าจะมีพายุ 1-2 ลูกที่พัดผ่านเข้ามา ผ่านภาคตะวันออกเฉียงเหนือและภาคเหนือในเดือนสิงหาคม หรือเดือนกันยายน และภาคใต้ในช่วงเดือนพฤศจิกายน

ภาพรวมฤดูกาล 

ฤดูกาลปี พ.ศ. 2558 นี้เริ่มต้นด้วยพายุโซนร้อนชังมีที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของซันดากัน, มาเลเซีย ซึ่งเป็นพายุที่ต่อเนื่องมาจากฤดูกาลก่อน ซึ่งส่งผลกระทบกับประเทศมาเลเซียและสลายตัวไปในวันต่อมา วันที่ 2 มกราคม มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของบรูไน แต่ระบบไม่มีการพัฒนาและสลายตัวไปในที่สุด สำหรับพายุโซนร้อนลูกแรกของปีนี้คือพายุโซนร้อนกำลังแรงเมขลา ซึ่งมีผลกระทบกับฟิลิปปินส์ สำหรับพายุไต้ฝุ่นลูกแรกของปีนี้คือพายุฮีโกส ซึ่งกลายเป็นพายุที่แข็งแกร่งที่สุดในเดือนกุมภาพันธ์ แม้ความรุนแรงของมัน จะไม่ส่งผลกระทบใดๆ อย่างมีนัยสำคัญกับทวีปและหมู่เกาะในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ช่วงท้ายของเดือนมีนาคม พายุไต้ฝุ่นไมสักก่อตัว และมีกำลังแรงสูงสุดเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ตามมาตรา SSHW ซึ่งเป็นพายุที่รุนแรงที่สุดในเดือนเมษายน ต่อมาในเดือนพฤษภาคมพายุไต้ฝุ่นโนอึล และ ดอลฟิน ก็ทวีกำลังแรงเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ได้อย่างรวดเร็ว ซึ่งนับเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ลูกที่สองและสามของฤดูกาลตามลำดับ นอกจากนี้ชื่อ ดอลฟิน ยังเป็นชื่อพายุที่เก่าแก่ที่สุดในบันทึกของแอ่งนี้ โดยถูกใช้มาทั้งหมด 7 ครั้ง และยังเป็นครั้งแรกที่พายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ก่อตัวในเดือนพฤษภาคม

หลังจากที่แอ่งว่างจากการก่อตัวของพายุเป็นเวลาเกือบ 1 เดือนเต็ม ซึ่งเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นได้ยากมาก และในที่สุดฤดูกาลก็กลับมาเป็นปกติในช่วงปลายเดือนมิถุนายนพร้อมกับการก่อตัวของพายุโซนร้อนคูจิระ จากนั้นช่วงต้นเดือนกรกฎาคม พายุหมุนเขตร้อนเกือบสามลูกได้เกิดขึ้นเกือบจะพร้อมๆ กัน คือ พายุโซนร้อนกำลังแรงลินดา, พายุไต้ฝุ่นจันหอม และพายุไต้ฝุ่นนังกา ส่วนพายุโซนร้อนฮาโลลา จากแอ่งแปซิฟิกได้ข้ามเส้นแบ่งวันสากล และท้ายที่สุดได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่น และสร้างผลกระทบกับญี่ปุ่น ส่วนพายุเซาเดโลร์เป็นพายุที่รุนแรงที่สุด ขณะที่พายุไต้ฝุ่นสองลูก คือ โคนี และ อัสนี จะกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นที่รุนแรง ในขณะที่โคนีและอัสนี ใกล้สลายตัว พายุเฮอร์ริเคนกิโลก็ได้ข้ามเส้นแบ่งวันเข้ามา แต่ได้กลายสถานะเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน เอตาว และ หว่ามก๋อ ได้พัดเข้าฝั่งแผ่นดินในเดือนกันยายน พายุไต้ฝุ่นกรอวาญได้ก่อตัว และมีความรุนแรงสูงสุดเป็นพายุไต้ฝุ่น และสลายตัวทางตะวันออกของญี่ปุ่น ตู้เจวียน ก่อตัวขึ้นในสิ้นเดือนกันยายน และส่งผลกระทบกับไต้หวันในสถานะพายุไต้ฝุ่นที่รุนแรง

หลังจากตู้เจวี้ยนก็ตามมาด้วยมูจีแก ซึ่งส่งผลกระทบกับจีนในระดับ 4 ขณะที่ฉอยหวั่นได้เคลื่อนผ่านทางด้านตะวันออกของญี่ปุ่น และส่งผลกระทบอีกครั้งเพียงเล็กน้อย พายุไต้ฝุ่นอีกสองลูกก่อตัวคือคปปุและจำปี และกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นและมีเส้นทางเดินคล้าย ๆ กับโคนีและอัสนี โดยคปปุ (เหมือนโคนี) ส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์ ขณะที่จำปี (เหมือนอัสนี) เคลื่อนผ่านทางด้านตะวันออกของญี่ปุ่น หลังจากเกือบหนึ่งเดือนที่มีไม่พายุก่อตัว พายุยีนฟ้าได้ก่อตัวขึ้น 4 ในเดือนธันวาคม มีพายุก่อตัวหลังจากยีนฟ้าสลายตัว ซึ่งคือพายุเมอโลร์ และทวีกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่นเมอโลร์ใกล้กับฟิลิปปินส์

โดยรวมแล้วในปีนี้มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนทั้งหมด 39 ลูก ในจำนวนนี้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนและพายุโซนร้อนกำลังแรง 27 ลูก และในจำนวนนี้ได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น 18 ลูก ซึ่งมีพายุที่มาจากแอ่งแปซิฟิกกลาง จำนวน 3 ลูก คือ ฮาโลลา, กิโล และ แปด-ซี

พายุ

พายุโซนร้อนกำลังแรงเมขลา 

วันที่ 9 มกราคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) เริ่มการติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังอ่อน ใกล้กับ แยป
วันที่ 10 มกราคม ระบบเริ่มมีการหมุนเวียนลมที่ใกล้ศูนย์กลาง
วันที่ 13 มกราคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ประกาศทวีกำลังระบบเป็นพายุดีเปรสชัน ในขณะเดียวกัน JTWC ก็ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน (TCFA) ให้กับพายุดีเปรสชันด้วย หลังจากนั้น JTWC ก็ใช้รหัสเรียกขานว่า 01W 
วันที่ 14 มกราคม JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรง 01W เป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ เมขลา แม้ว่า JTWC จะไม่ได้ประกาศทวีความรุนแรงด้วยเช่นกัน
วันที่ 15 มกราคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) รายงานว่าเมขลาได้เคลื่อนเข้ามาพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ (PAR) และได้รับชื่อว่า อามัง (Amang)
วันที่ 16 มกราคม เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของการพาความร้อนและสิ่งแวดล้อมที่ดี JMA จึงประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 17 มกราคม JTWC ได้ประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 18 มกราคม ผลกระทบจากแผ่นดินทำให้ทั้ง JMA และ JTWC ปรับลดระดับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนในขณะที่ระบบเคลื่อนไปทางเหนือเรื่อย ๆ ต่อมาพบลมเฉือนแนวตั้งระดับปานกลางซึ่งมีผลต่อพายุ ทำให้ทั้งสองหน่วยงานประกาศประกาศคำเตือนฉบับสุดท้าย
วันที่ 20 มกราคม อย่างไรก็ตาม JMA ยังติดตามการเคลื่อนตัวของพายุจนกระทั่งพายุสลายตัวไป

พายุไต้ฝุ่นฮีโกส 

วันที่ 4 กุมภาพันธ์ ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) เริ่มต้นติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำที่กำลังพัฒนาขึ้น และเคลื่อนตัวต่อไปทางทิศใต้ของเกาะมาร์แชลล์
วันที่ 6 กุมภาพันธ์ ต่อมาระบบค่อย ๆ พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ และกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ทวีความรุนแรงหย่อมความกดอากาศต่ำนั้นเป็นพายุดีเปรสชัน
วันที่ 7 กุมภาพันธ์ JMA รายงานว่าพายุดีเปรสชันทวีกำลังแรงเป็นพายุโซนร้อน และได้ชื่อว่า ฮีโกส ส่วน JTWC ก็ประกาศทวีความรุนแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน 02W
วันที่ 8 กุมภาพันธ์ ทั้งสองหน่วยงานประกาศทวีความรุนแรงของ ฮีโกส เป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 9 กุมภาพันธ์ ฮีโกส ได้ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกระทั่งกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ตามสเกลของ JTWC
หลังจากนั้นไม่นาน ลมเฉือนแนวตั้งที่รุนแรง และอากาศแห้ง ส่งผลให้ฮีโกสอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นพายุดีเปรสชัน

ในขณะที่ฮีโกสมีกำลังแรงที่สุด มันถูกบันทึกว่าเป็นพายุไต้ฝุ่นที่แข็งแกร่งที่สุดในเดือนกุมภาพันธ์ นับตั้งแต่การบันทึกปี พ.ศ. 2513 (ค.ศ. 1970)

พายุโซนร้อนบาหวี่ 

วันที่ 8 มีนาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้เริ่มติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำ ที่ก่อตัวและพัฒนาขึ้นในสภาพแวดล้อมที่ดีทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของควาจาลีน ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ และเดินทางข้ามเส้นศูนย์สูตรจากพายุไซโคลนแพม สองสามวันถัดมาพัฒนาต่อไปอีก
วันที่ 10 มีนาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับระดับเพิ่มความรุนแรงของพายุเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 11 มีนาคม JTWC ใช้รหัสเรียกขาน 03W กับระบบ ต่อมา JMA ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ บาหวี่ และมีการไหลเวียนลมในระดับต่ำเป็นเวลาสั้น ๆ
วันที่ 14 มีนาคม บาหวี่เคลื่อนที่ต่อไปทางทิศตะวันตกจนมีกำลังสูงสุดในสถานะพายุโซนร้อน
วันที่ 15 มีนาคม ต่อมา บาหวี่ พบกับสภาพแวดล้อมที่ไม่เอื้ออำนวยต่อการพัฒนา เนื่องจากมีลมเฉือนระดับปานกลางและสูง
วันที่ 17 มีนาคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้รายงานว่า บาหวี่ เคลื่อนที่เข้าสู่เขตรับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และใช้ชื่อว่า เบตตี (Betty) ต่อมาทั้งสองหน่วยงานได้ปรับลดระดับความรุนแรงของบาหวี่ลง เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 18 มีนาคม ทั้ง JMA และ JTWC ได้ออกคำเตือนครั้งสุดท้าย
วันที่ 19 มีนาคม สุดท้าย PAGASA ได้ปรับลดระดับความรุนแรงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ
วันที่ 21 มีนาคม อย่างไรก็ตาม JMA ได้ติดตามเส้นทางเดินพายุจนกระทั่งพายุสลายตัวไปทางทิศตะวันตกของกรุงมะนิลา, ฟิลิปปินส์

ในขณะที่บาหวี่เริ่มพัฒนาแรก ๆ ได้เกิดคลื่นขนาดใหญ่และสูงทำให้เกิดน้ำท่วมเป็นบริเวณกว้างในมาจูโร ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ เรือยอชท์ได้ขึ้นมากระแทกแนวปะการังเนื่องจากน้ำทะเล แต่ไม่มีผลกระทบใด ๆ และยังมีฝนตกหนักและลมแรงเป็นบริเวณกว้างของหมู่เกาะมาร์แชลล์ คลื่นที่เกิดจากบาหวี่ทำให้เกิดผลกระทบในส่วนหนึ่งของประเทศคิริบาส ซึ่งกำลังฟื้นตัวจากไซโคลนแพม วันที่ 15 มีนาคม บาหวี่ ได้นำพาลมแรงกว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (65 ไมล์ต่อชั่วโมง) ไปยังหมู่เกาะมาเรียนา พร้อมกับไซปัน และทีเนียน ทำให้เกิดผลกระทบที่รุนแรง ต้นไม้จำนวนมากและเสาไฟฟ้าถูกล้มข้ามเกาะ ทำให้ไซปันสูญเสียไฟฟ้าและบริการทั้งหมด คนทั้งหมด 166 คนต้องหาที่หลบภัยบนเกาะ บ้าน 5 หลังบนเกาะมาเรียนา ถูกทำลาย ขณะที่อีก 52 หลังได้รับความเสียหาย ส่วนกาชาดได้ให้เงินช่วยเหลือ 25,000 ดอลลาร์สหรัฐ (ประมาณ 850,162 บาท) เป็นทุนให้กับ 252 คน

พายุไต้ฝุ่นไมสัก 

วันที่ 22 มีนาคม หลังจาก บาหวี่ สลายตัวไป เกิดหย่อมความกดอากาศต่ำที่เกิดขึ้นทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของหมู่เกาะมาร์แชลล์ ระบบลอยไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และเป็นระเบียบมากขึ้น
วันที่ 26 มีนาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 27 มีนาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนและใช้รหัสเรียกขาน 04W ระบบเคลื่อนไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ และระบบเริ่มมีการไหลเวียนที่มากขึ้น ต่อมา JTWC ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของ 04W เป็นพายุโซนร้อน ต่อมา JMA ได้เพิ่มปรับเพิ่มระดับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ ไมสัก
วันที่ 28 มีนาคม ไมสัก ได้มีการพัฒนาของตาพายุ และต่อมา JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง จากนั้นมีการพัฒนาในส่วนตาพายุเยอะขึ้น และยังมีส่วนของเมฆครึ้มมากขึ้น ส่วน JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของไมสักเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 29 มีนาคม ไมสักทวีความรุนแรงมากขึ้นอย่างรวมเร็วในช่วง 6 ชั่วโมง ซึ่งบรรลุความเร็วลมสูงสุด (ใน 1 นาที) ที่ 230 กม./ชม. (145 ไมล์/ชม.) ซึ่งทำให้มันมีความรุนแรงอยู่ในระดับ 4 ตามมาตรามาตรา SSHWS
วันที่ 30 มีนาคม ไมสัก ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 (ตามมาตรา SSHWS)
วันที่ 1 เมษายน สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้เริ่มติดตามพายุ และใช้ชื่อ เชเดง (Chedeng)

พายุไต้ฝุ่นไมสักผ่านเข้ารัฐชุก ใน สหพันธรัฐไมโครนีเชีย โดยตรงในวันที่ 29 มีนาคม ส่งผลให้เกิดความเสียหายอย่างกว้างขวาง ลมแรงกว่า 114 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (71 ไมล์ต่อชั่วโมง) โดยการวัดที่สำนักงานสภาพอากาศท้องถิ่น โค้นต้นไม้นานาชนิด เสาไฟฟ้า และทำลายหลังคา ประมาณร้อยละ 80 - 90 ของบ้านเรือนในเกาะชุกได้รับความเสียหาย พลังงานส่วนใหญ่ของเกาะถูกตัดขาดและการสื่อสารเป็นเรื่องยากลำบาก รายงานฉบับแรก ๆ ระบุว่ามีผู้เสียชีวิต 5 คน และไม่กี่วันก่อนที่ ไมสัก จะพัดเข้าถล่มแผ้นดิน PAGASA ระบุว่าฤดูแล้งอย่างเป็นทางการได้เริ่มต้นขึ้นในประเทศฟิลิปปินส์

พายุโซนร้อนไห่เฉิน 

วันที่ 1 เมษายน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้เริ่มติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณหมู่เกาะมาร์แชลล์
วันที่ 2 เมษายน ระบบได้เคลื่อนไปทางทิศตะวันตกและเริ่มรุนแรงขึ้นอย่างช้า ๆ ต่อมากรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ก็ได้เพิ่มความรุนแรงระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ขณะเดียวกัน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนเช่นเดียวกัน เนื่องจากมีสภาพแวดล้อมที่ดี
วันที่ 3 เมษายน JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน ในขณะเดียวกัน JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของพายุเช่นเดียวกัน และใช้ชื่อ ไห่เฉิน
วันที่ 6 เมษายน อย่างไรก็ตามระบบได้อ่อนกำลังลงจนสลายหายไปหมดในวันที่ 6

พายุไต้ฝุ่นโนอึล 

วันที่ 30 เมษายน หย่อมความกดอากาศต่ำได้พัฒนาขึ้นบริเวณชุก
วันที่ 2 พฤษภาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มจะติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อน ต่อมา JMA ก็ได้เพิ่มความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ โนอึล
วันที่ 5 พฤษภาคม JMA ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ส่วนศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับอ่อน
วันที่ 6 พฤษภาคม JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของโนอึล เป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 7 พฤษภาคม โนอึล เข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อ โดดอง (Dodong) โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA)
วันที่ 8 พฤษภาคม JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 และมีการพัฒนาของตาพายุเล็ก ๆ เกิดขึ้น ในขณะเดียวกัน เจฟฟ์ ผู้เชี่ยวชาญจากแวเทอร์ อันเดอร์กราวนด์ (Weather Underground) บอกว่า โนอึนมีลักษณะเป็นรูปวงแหวน
วันที่ 9 พฤษภาคม หกชั่วโมงต่อมา JTWC ได้เพิ่มระดับความรุนแรงของโนอึลเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 อีกครั้ง และมีการพบตาพายุที่ชัดเจนขึ้น
วันที่ 10 พฤษภาคม JTWC ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของโนอึลเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 และเพิ่มเป็นซูเปอร์พายุไต้ฝุ่นระดับ 5 ในเวลาต่อมา และ JMA ได้ประเมินว่าโนอึลในขณะมีความรุนแรงสูงสุด มีลมหมุนเวียนสูงสุดใน 10 นาทีที่ 205 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (125 ไมล์ต่อชั่วโมง) และความกดอากาศต่ำสุดที่ 920 มิลลิบาร์
วันที่ 11 พฤษภาคม โนอึล ได้พัดขึ้นแผ่นดินในจุดปานานาแพน, ซานตาอานา, คากายัน หลังจากการโจมตีฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะลูซอนโดยตรง โนอึลก็เริ่มอ่อนกำลังลง ต่อมา JTWC ได้ปรับลดความรุนแรงของพายุเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4
วันที่ 12 พฤษภาคม ต่อมาพายุอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว และกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง

พายุไต้ฝุ่นดอลฟิน 

วันที่ 3 พฤษภาคม มีหย่อมความกดอากาศต่ำอยู่บริเวณทางใต้ถึงตะวันออกเฉียงใต้ของโปนเป ต่อมากรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของหย่อมความกดอากาศต่ำนั้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 6 พฤษภาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้เริ่มติดตามและให้รหัสเรียกขาน 07W
วันที่ 9 พฤษภาคม JMA ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อว่า ดอลฟิน
วันที่ 12 พฤษภาคม JMA ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบอีกครั้งเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 13 พฤษภาคม JTWC ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของดอลฟิน เป็นพายุไต้ฝุ่น ต่อมาอีกหกชั่วโมง JMA ก็ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นเช่นกัน
วันที่ 16 พฤษภาคม พายุไต้ฝุ่นดอลฟินพัฒนาต่อจนมีความรุนแรงเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับที่ 5 ต่อมาอีก 12 ชั่วโมงระบบจึงเริ่มอ่อนกำลังลงเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ซึ่งช่วงเวลาที่อ่อนกำลังลงจนเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 ใช้เวลาทั้งสิ้น 30 ชั่วโมง
วันที่ 19 พฤษภาคม ดอลฟินอ่อนกำลังลงจนเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ต่อมา JTWC ได้ปรับลดระดับความรุนแรงของระบบลงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและออกคำเตือนสุดท้ายเกี่ยวกับระบบ
วันที่ 20 พฤษภาคม JMA ได้ออกคำเตือนสุดท้าย ต่อมาทั้ง JMA และ JTWC ได้จัดให้ดอลฟินเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน

พายุโซนร้อนคูจิระ 

วันที่ 19 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนในทะเลจีนใต้
วันที่ 20 มิถุนายน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ก็ได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบพายุนี้ ต่อมาได้เพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้รหัสเรียกขาน 08W
วันที่ 21 มิถุนายน JMA ได้รายงานว่า 08W ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อว่า คูจิระ
วันที่ 22 มิถุนายน คูจิระมีความรุนแรงสูงสุด
วันที่ 24 มิถุนายน คูจิระเคลื่อนตัวเข้าสู่แผ่นดินเวียดนาม ในขณะเดียวกัน JTWC ก็ได้ออกคำเตือนสุดท้ายกับระบบ
วันที่ 25 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยา (TMD) ได้รายงานว่า คูจิระได้อ่อนกำลังจากพายุดีเปรสชันเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ

คูจิระทำให้ด้านตะวันออกของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยมีฝนตกเพิ่มมากขึ้น และยังช่วยบรรเทาภัยแล้งในจังหวัดอุบลราชธานี

สำหรับประเทศฟิลิปปินส์ PAGASA กล่าวว่าภาวะเอลนีโญทีให้เกิดภาวะแห้งแล้ง และเริ่มต้นฤดูฝนล่าช้า อย่างไรก็ตาม คูจิระก็มีผลให้มรสุมตะวันตกเฉียงใต้มีกำลังแรงขึ้น และเพิ่มปริมาณน้ำฝนในฟิลิปปินส์ ดังนั้น PAGASA จึงประกาศการเริ่มต้นฤดูฝนอย่างเป็นทางการในวันที่ 23 มิถุนายน 2558 คูจิระขึ้นฝั่งเกาะไหหลำในวันที่ 20 มิถุนายน ทำให้เกิดฝนตกหนัก มีปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 102 มิลลิเมตร (4.0 นิ้ว) และมีประมาณฝนสะสมสูงสุดที่ 732 มิลลิเมตร (28.8 นิ้ว) ผลที่ตามมาทำให้เกิดน้ำท่วมกว่า 7,400 เฮคเตอร์ (18,300 เอเคอร์ หรือ 74 ตารางกิโลเมตร) ของพื้นที่เกษตรกรรมและสร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจถึง 88 ล้านหยวน (14.4 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 480.5 ล้านบาท) ส่วนน้ำท่วมในเวียดนามตอนเหนือคร่าชีวิตผู้คนอย่างน้อย 9 ราย ซึ่งกว่า 8 รายเกิดขึ้นในจังหวัดเซินลา และมีผู้สูญหายอีกอย่างน้อย 6 คน ทั่วประเทศ บ้านเรือน 70 หลังถูกทำลายและอีก 382 หลังได้รับความเสียหาย

พายุไต้ฝุ่นจันหอม 

วันที่ 27 มิถุนายน ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) เริ่มติดตามการก่อตัวของหย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณพื้นที่ของร่องความกดอากาศต่ำ
วันที่ 30 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน ขณะที่ระบบอยู่ใกล้กับเกาะโคชาเอ ต่อมาก็ได้ปรับระดับความรุนแรงของดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ จันหอม
วันที่ 1 กรกฎาคม จันหอมได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น แต่เนื่องจากลมเฉือนทำให้ระบบมีกำลังอ่อนลงกลายเป็นพายุโซนร้อนอีกครั้งบริเวณใกล้กับเกาะกวม
วันที่ 6 กรกฎาคม อย่างไรก็ตาม จันหอมได้ทวีกำลังแรงขึ้นกลับเป็นพายุไต้ฝุ่นอีกครั้ง
วันที่ 7 กรกฎาคม จันหอม ได้เคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ PAGASA จึงประกาศใช้ชื่อ ฟัลกอน (Falcon)
วันที่ 9 กรกฎาคม จันหอม ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็วจนกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ซึ่งเป็นช่วงที่พายุมีความรุนแรงสูงสุด
วันที่ 10 กรกฎาคม จันหอมอ่อนกำลังลงเล็กน้อย ซึ่งเป็นผลมาจากอุณหภูมิของน้ำที่ลดลงและมีวงรอบการทดแทนของกำแพงตาพายุ
วันที่ 12 กรกฎาคม จันหอม อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 13 กรกฎาคม จันหอม เคลื่อนตัวออกนอกเขตร้อน

ก่อนที่พายุไต้ฝุ่นจะขึ้นฝั่งในภาคตะวันออกของจีน ทางการจีนได้สั่งอพยพผู้คนกว่า 1.1 ล้านคนออกจากพื้นที่ การประมาณการเบื้องต้นจากมณฑลเจ้อเจียง แสดงให้เห็นว่ามีความเสียหายทางเศรษฐกิจอย่างน้อย 1.9 พันล้านหยวน (305.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.04 หมื่นล้านบาท) แม้ว่าจันหอม จะไม่ส่งผลกระทบกับฟิลิปปินส์ แต่พายุไต้ฝุ่นมีผลให้มรสุมตะวันตกเฉียงใต้มีความรุนแรงขึ้น ซึ่งทำให้มีผู้เสียชีวิต 4 คน และมีความเสียหายประมาณ 90 ร้อยดอลลาร์สหรัฐ (หรือประมาณ 3.05 แสนบาท)

พายุโซนร้อนกำลังแรงหลิ่นฟา 

วันที่ 30 มิถุนายน หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังอ่อนได้ก่อตัวขึ้น และพัฒนาใกล้กับปาเลา หลายวันต่อมาระบบได้เคลื่อนเข้าสู่ทะเลฟิลิปปินส์ และในช่วงแรกระบบไม่มีความรุนแรง
วันที่ 1 กรกฎาคม อย่างไรก็ตาม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ขณะที่มันอยู่ทางตะวันออกของวิซายาส, ฟิลิปปินส์
วันที่ 2 กรกฎาคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้เริ่มติดตามระบบพายุ และใช้ชื่อว่า เอไกย์ (Egay) และไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้เริ่มติดตามระบบ และให้รหัสเรียกขานว่า 10W ต่อมา JMA ได้ใช้ชื่อ หลิ่นฟา กับระบบ
วันที่ 3 กรกฎาคม หลิ่นฟาทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 5 กรกฎาคม หลิ่นฟาเคลื่อนที่ไปทางเหนืออย่างต่อเนื่อง พร้อมกับทวีกำลังแรงขึ้นอย่างช้า ๆ
วันที่ 9 กรกฎาคม หลิ่นฟามีกำลังแรงขึ้นจากพายุโซนร้อนกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น (ตามมาตรา SSHS) และมุ่งหน้าเข้าสู่ฮ่องกงอย่างช้าๆ ต่อมาในช่วงเย็นหลิ่นฟาขึ้นฝั่งที่เมืองหลู่เฟิง, มณฑลกว่างตง ขณะที่หอสังเกตการ์ณฮ่องกงใช้สัญญาณการเตือนภัยไต้ฝุ่นในระดับ 8 ก่อนจะลดระดับสัญญาณเตือนภัยเหลือระดับ 3 หลิ่นฟาเคลื่อนที่ไปบนแผ่นดินเรื่อย ๆ และอ่อนกำลังลง ส่งผลให้พายุอ่อนกำลังลงอย่างค่อยเป็นค่อยไปในเวลาเย็น (ตามท้องถิ่น)

ตามการประมาณการเบื้องต้นทางภาคใต้ของประเทศจีน มีความเสียหายทางเศรษฐกิจจากพายุถึง 1.2 พันล้านหยวน (213 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 6.55 พันล้านบาท) บ้าน 288 หลังทรุดตัวและผู้คน 56,000 คนถูกอพยพ และวัดลมกระโชกได้ 171 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (106 ไมล์/ชม.) โดยการสังเกตที่เจียหยาง

พายุไต้ฝุ่นนังกา 

วันที่ 3 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนเหนือหมู่เกาะมาร์แชลล์ ต่อมาระบบเริ่มมีกำลังแรงขึ้น ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) จึงให้รหัสเรียกขาน 11W ต่อมา JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และให้ชื่อ นังกา
วันที่ 6 กรกฎาคม สามวันต่อมานังกาค่อย ๆ ทวีกำลังแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นในที่สุด หลังจากนั้นไม่นาน นังกา ได้ทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 ภายใน 24 ชั่วโมง และมีแนวโน้มทวีกำลังแรงขึ้นเรื่อย ๆ
วันที่ 7 กรกฎาคม นังกา ทวีกำลังแรงกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 แม้ว่าจะมีลมเฉือนแนวตั้งบางส่วนหยุดแนวโน้มการทวีกำลังของพายุ
วันที่ 9 กรกฎาคม นังกา กลับมาทวีความรุนแรงอีกครั้ง และกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น
วันที่ 10 กรกฎาคม นังกา เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นประมาณ 24 ชั่วโมง ก็อ่อนกำลังลงไปเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
วันที่ 11 กรกฎาคม นังกา อ่อนกำลังลงอีกจนเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1 (ตามมาตรา SSHS)
วันที่ 12 กรกฎาคม นังกา เริ่มกลับมาทวีกำลังแรงอีกครั้ง
วันที่ 16 กรกฎาคม ที่เวลาประมาณ 14:00 UTC หรือเวลา 21:00 น. ตามเวลาประเทศไทย นังกาได้เข้าฝั่งที่มุโระโตะ, โคชิ ของญี่ปุ่น

ในมาจูโร ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ ลมแรงจากนังกาสร้างความเสียหายแก่หลังคาบ้านและทำให้ต้นไม้และเสาไฟฟ้าโค้นล้ม ใกล้กับครึ่งหนึ่งของเมืองหลวงต้องอยู่อย่างไร้ไฟฟ้า นายโทนี ดีบรัม รัฐมนตรีว่าการกระทรวงต่างประเทศของหมู่เกาะมาร์แชลล์ กล่าวว่า "มาจูโรนั้นคล้ายกับเขตสงคราม" เรืออย่างน้อย 25 ลำ ถูกลากออกไป ชายฝั่งบางส่วนมีน้ำท่วม

พายุไต้ฝุ่นฮาโลลา 

วันที่ 12 กรกฎาคม ศูนย์เฮอร์ริเคนแปซิฟิกกลาง (CPHC) ได้รายงานว่า พายุโซนร้อนฮาโลลา ได้ข้ามผ่านเส้นแบ่งเขตวันสากลเข้ามาในแอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
วันที่ 13 กรกฎาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มติดตามพายุโซนร้อนฮาโลลา ซึ่งมีความรุนแรงเทียบเท่าพายุโซนร้อนกำลังแรงในแอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก
วันที่ 14 กรกฎาคม ฮาโลลา ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นอย่างรวดเร็ว แต่หลังจากนั้นฮาโลลา เริ่มที่จะอ่อนกำลังลงอย่างต่อเนื่อง
วันที่ 18 กรกฎาคม ฮาโลลา อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 21 กรกฎาคม ฮาโลลา ทวีกำลังขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นอีกครั้ง
วันที่ 23 กรกฎาคม PAGASA รายงานว่าพายุไต้ฝุ่นฮาโลลาได้เข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อว่า โกริง (Goring)
วันที่ 26 กรกฎาคม เวลาประมาณ 09:30 UTC (เวลา 16:30 น. ตามเวลาประเทศไทย) ฮาโลลา ได้เคลื่อนขึ้นฝั่งที่ไซไก, นะงะซะกิ ของญี่ปุ่น

พายุไต้ฝุ่นเซาเดโลร์ 

วันที่ 28 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวบริเวณทางตะวันออกของเส้นแบ่งเขตวันสากล
วันที่ 29 กรกฎาคม และมันยังพัฒนาขึ้นอย่างต่อเนื่อง JMA จึงปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 30 กรกฎาคม JTWC จึงเริ่มประกาศเตือนพายุและใช้รหัสเรียกขาน 13W ในขณะที่ JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ เซาเดโลร์ และเซาเดโลร์เริ่มแสดงให้เห็นถึงสัญญาณของความรุนแรงและเมฆครึ้มหนาแน่นที่บดบังศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำ และยังอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ดี เช่น ลมเฉือนแนวตั้งในระดับต่ำ, อุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่ 31 - 32°ซ และความร้อนในมหาสมุทรระดับสูง
วันที่ 1 สิงหาคม JMA จึงปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ขณะที่เซาเดโลร์ยังคงทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง
วันที่ 2 สิงหาคม สองหน่วยงานได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 3 สิงหาคม เซาเดโลร์ทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง จนกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 ด้วยความเร็วลม 285 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (โดยการตรวจวัดลมใน 1 นาที) และความเร็วลม 215 กิโลเมตรต่อชั่วโมง (โดยการตรวจวัดลมใน 10 นาที) โดย JMA และมีความกดอากาศต่ำสุดที่ศูนย์กลางที่ 900 มิลลิบาร์ ทำให้เซาเดโลร์ เป็นพายุที่แข็งแกร่งที่สุดนับตั้งแต่พายุไต้ฝุ่นหว่องฟ้ง เมื่อปี พ.ศ. 2557
วันที่ 4 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นเซาเดโลร์คงระดับความรุนแรงในจุดสูงสุดได้เป็นระยะเวลา 18 ชั่วโมง ก่อนจะค่อยๆ อ่อนกำลังลงในเวลา 15:00 UTC (เวลา 22:00 น. ตามเวลาในประเทศไทย)
วันที่ 5 สิงหาคม PAGASA ได้บันทึกว่าพายุไต้ฝุ่นเซาเดโลร์เคลื่อนตัวเข้ามาในเขตพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และใช้ชื่อ ฮันนา
วันที่ 7 สิงหาคม เซาเดโลร์ ทวีกำลังแรงขึ้นใหม่อีกครั้ง เนื่องจากระบบเข้าสู่พื้นที่ที่มีเงื่อนไขที่ดี

ในวันที่ 2 สิงหาคม เซาเดโลร์ได้พัดเข้าถล่มแผ่นดินในไซปัน ที่ความรุนแรงพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 ทำให้เกิดความเสียหายอย่างรุนแรง โดยการประมาณการความเสียหายในเบื้องต้นอยู่ที่ 20 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (ค่าเงิน ค.ศ. 2015) หรือประมาณ 7.03 ร้อยล้านบาท

พายุโซนร้อนโมลาเบ 

วันที่ 6 สิงหาคม JMA เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อน ใกล้กับเกาะกวม ไปทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือ และต่อมา JTWC ได้ออกการใช้การแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบ
วันที่ 7 สิงหาคม JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้รหัสเรียกขาน 15W ส่วน JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อน เป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ โมลาเบ ต่อมา JTWC ได้ปรับโมลาเบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ที่ความเร็วลมรอบศูนย์กลางที่ 25 นอต เนื่องจากการหมุนเวียนของลมที่ไม่ดีนัก
วันที่ 8 สิงหาคม อย่างไรก็ตาม JTWC ได้ปรับระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนอีกครั้ง เนื่องจากมีการหมุนเวียนลมที่ดีขึ้นและมีพลังลมในระดับพายุโซนร้อน ในด้านทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของระบบ
วันที่ 9 สิงหาคม โมลาเบเคลื่อนที่ไปในพื้นที่ที่มีเงื่อนไขที่ดีขึ้น ซึ่งมีลมเฉือนแนวตั้งในระดับต่ำ อีกชั่วโมงถัดไป การพาความร้อนในระบบลดลง และ JTWC ได้ปรับลดความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันกึ่งเขตร้อน

พายุไต้ฝุ่นโคนี 

วันที่ 12 สิงหาคม JTWC ได้เริ่มติดตามการก่อตัวของพื้นที่แปรปรวนในเขตร้อนใกล้กับจังหวัดอูเจลัง, หมู่เกาะมาร์แชลล์ ไปทางทิศตะวันตก ที่ระยะ 
วันที่ 13 สิงหาคม JMA ได้ปรับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ขณะที่ JTWC ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนให้กับระบบ
วันที่ 14 สิงหาคม JTWC ได้จัดระดับระบบเป็นพายุดีเปรสชัน และให้รหัสเรียกขาน 16W และอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมาพายุมีการจัดระบบการหมุนเวียนลมที่ดีขึ้น ทั้งสองหน่วยงานจึงปรับเพิ่มความรุนแรงของพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และ JMA ใช้ชื่อ โคนี
วันที่ 15 สิงหาคม ในช่วงกลางคืน โคนี ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง พร้อมกับการเริ่มอ่อนกำลังลงของลมเฉือน
วันที่ 16 สิงหาคม ภาพถ่ายดาวเทียมได้แสดงให้เห็นว่ามีการพัฒนาขึ้นของตาพายุพร้อมกับแถบเมฆโค้งที่หนาแน่น ซึ่งจากการวิเคราะห์สภาพอากาศในระดับสูงพบว่าลมเฉือนมีกำลังอ่อนและมีสภาพแวดล้อมที่เหมาะสม ต่อมาไม่นาน ทั้งสองหน่วยงานได้เพิ่มความรุนแรงของโคนีเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 17 สิงหาคม ภาพถ่ายดาวเทียมได้แสดงให้เห็นว่ามีการพัฒนาของตาในรูปแบบของรูเข็มขนาดเล็ก ซึ่งเป็นลักษณะของการมีกำลังแรงขึ้นของพายุ ทำให้โคนีมีกำลังแรงสูงสุดครั้งแรกเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ต่อมาการไหลเวียนลมได้ถูกรบกวนโดยลมเฉือนที่มีกำลังแรงขึ้น ทำให้โกนีอ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ต่อมา โคนี ได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ PAGASA จึงใช้ชื่อ อีเนง 
วันที่ 19 สิงหาคม โคนี เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่ดี ทำให้โคนีดูแลรักษาสภาพการหมุนเวียนลมโดยรวมเข้าสู่ตาพายุขนาด 28 ไมล์ทะเลได้
วันที่ 20 สิงหาคม JTWC ได้เพิ่มความรุนแรงของโคนีอีกครั้งเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ขณะที่พายุอยู่ใกล้กับชายฝั่งทางตะวันออกเฉียงเหนือของฟิลิปปินส์

พายุไต้ฝุ่นอัสนี 

วันที่ 12 สิงหาคม ในเวลาใกล้กับที่พายุโคนีกำลังก่อตัว JTWC ได้เริ่มติดตามพื้นที่แปรปรวนของอากาศเขตร้อนอีกลูก ห่างจากโวทเจ ในหมู่เกาะมาร์แชลล์ ไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือระยะ 157 กม. (100 ไมล์) ในวันเดียวกันห้องปฏิบัติการวิจัยกองทัพเรือสหรัฐ ได้มอบหมายให้พายุดีเปรสชันเขตร้อนมีหมายเลขชั่วคราว 98W
วันที่ 14 สิงหาคม JTWC ได้ยกระดับเป็นระดับสูง และออกคำเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในขณะนี้ ความแตกต่างของระดับความสูงนั้นอย่างเห็นได้ชัด เมื่อเวลา 14.00 น. (07:00 น. UTC) ของวันนั้น การพาความร้อนลึกที่มีแถบก่อตัวล้อมรอบการไหลเวียนของระบบทำให้ทั้งสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้อัปเกรดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและออกคำเตือนพายุในเวลาเดียวกัน JTWC ได้อัปเกรดเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและให้หมายเลข 17W ก็เริ่มออกคำเตือนพายุหมุนเขตร้อน เนื่องจากกระแสน้ำร่องน้ำบนของชั้นโทรโพสเฟียร์เขตร้อน กระแสน้ำออกในทิศทางขั้วโลกจึงอ่อนลง หน่วยงานอุตุนิยมวิทยาในภูมิภาคต่างๆ ได้ตัดสินว่าการพัฒนาค่อนข้างช้าในระยะสั้น และต่อมาได้รับคำแนะนำจากกึ่งเขตร้อนและพับไปทางทิศตะวันตกที่ละติจูดสูง
วันที่ 15 สิงหาคม ต่อมาในวันนั้น หน่วยงานทั้งสองอัพเกรด 17W กับพายุโซนร้อน โดย JMA ได้ตั้งชื่อพายุว่า อัสนี นี่เป็นนับตั้งแต่พายุโซนร้อนไห่เยี่ยน และพายุโซนร้อนกำลังแรงโพดุลในปี พ.ศ. 2550 ที่สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ยกระดับเป็นพายุโซนร้อนในเวลาเดียวกัน JTWC ก็ได้อัปเกรดเช่นกันในเวลากลางคืน การหมุนเวียนของพายุโซนร้อนอัสนีได้ปะทุและพัฒนาเป็นเมฆหนาแน่นตรงกลางซึ่งทำให้ระบบโดยรวมค่อยๆ แข็งแกร่งขึ้น
วันที่ 16 สิงหาคม กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้อัปเกรดให้เป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงอัสนีและในขณะเดียวกัน ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่นร่วมก็ได้ยกพายุโซนร้อนอัสนีระดับเป็นพายุไต้ฝุ่น หกชั่วโมงต่อมากรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ยกระดับเป็นพายุไต้ฝุ่น ในขณะนี้ตาพายุและการไหลเวียนที่ด้านล่างของพายุไต้ฝุ่นอัสนีมีขนาดใหญ่มากขึ้น แต่การไหลออกของขั้วโลกมีน้อยนิด โครงสร้างการพาความร้อนทางทิศตะวันตกและทิศเหนือไม่ดีมาก
วันที่ 17 สิงหาคม ปรับปรุงแถบการหมุนเวียนและตาพายุที่ขาดซึ่งเกิดขึ้นในช่วงต้นของวันรุ่งขึ้น คืนนั้น ดวงตาของพายุไต้ฝุ่นทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว และ JTWC ประเมินความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นอัสนีเทียบเท่ากับพายุไต้ฝุ่นระดับ 3
วันที่ 18 สิงหาคม การพาความร้อนที่ลึกขึ้นยังคงดำเนินต่อไป JTWC ได้อัพเกรดพายุไต้ฝุ่นอัสนีเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
วันที่ 19 สิงหาคม ลมเฉือนแนวตั้งต่ำมากและมีการไหลออกในแนวรัศมีแกนสมมาตรและ JTWC ให้อัพเกรดเป็นพายุซุปเปอร์ไต้ฝุ่น ต่อมาในวันนั้น ภาพถ่ายจากดาวเทียมแสดงให้เห็นว่าพายุไต้ฝุ่นอัสนีมีความสมมาตรและดวงตาที่มีเส้นผ่านศูนย์กลาง 34 ไมล์ทะเลที่ขยายออก ดังนั้น JTWC ได้อัปเกรดพายุไต้ฝุ่นอัสนีเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5 และได้รับความรุนแรงสูงสุดที่ลมพัดแรง 1 นาทีที่ 260 กม./ชม. (160 ไมล์/ชม.)
วันที่ 20 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นอัสนีเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือในขณะที่ต่อมา JTWC ได้ลดระดับเป็นความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 และที่ระดับพายุไต้ฝุ่นในวันนั้นขณะที่อ่อนกำลังลงอีก
วันที่ 21 สิงหาคม ภาพถ่ายดาวเทียมระบุว่าการพาความร้อนเหนือพายุไต้ฝุ่นอัสนีกำลังลดลงและวงจรการเปลี่ยนผนังตาเกิดขึ้น ดังนั้น JTWC จึงลดระดับพายุไต้ฝุ่นอัสนีเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ลมเฉือนแนวตั้งเริ่มแรงขึ้นจนถึงระดับปานกลางและอากาศแห้งยังคงอยู่ในตอนเหนือและตะวันตกของพายุไต้ฝุ่นอัสนี ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่าการพาความร้อนลดลง แรงเฉือนของลมในแนวดิ่งและอากาศแห้งยังคงสลายโครงสร้างการพาความร้อนทางทิศตะวันตกและทิศเหนือของพายุไต้ฝุ่นอัสนี และผนังตาของพายุถูกสลายด้วยเช่นกัน
วันที่ 22 สิงหาคม อากาศแห้งที่มีนัยสำคัญห้ามมีการเพิ่มความเข้มข้นและภาพถ่ายดาวเทียมแบบหลายสเปกตรัมบ่งชี้ว่าความร้อนบนยอดเมฆของพายุไต้ฝุ่นอัสนีทำให้ JTWC ปรับลดรุ่นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1
วันที่ 23 สิงหาคม พายุไต้ฝุ่นอัสนีมีระดับความรุนแรงนั้นไว้ขณะที่เริ่มเคลื่อนไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ และเริ่มสัมผัสกับแรงลมเฉือนในแนวดิ่งที่แรงกว่าซึ่งสัมพันธ์กับความกดอากาศในละติจูดกลาง เมื่อเวลา 20.00 น. (13:00 น. UTC)
วันที่ 24 สิงหาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นปรับลดเป็นพายุโซนร้อนรุนแรง ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา JTWC ได้ดำเนินการตามการลดระดับพายุไต้ฝุ่นให้เป็นพายุโซนร้อน เมื่อเวลา 08.00 น. (01:00 น. UTC) ของวันถัดไป
วันที่ 25 สิงหาคม พายุโซนร้อนอัสนีกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน โดยอยู่ห่างจากโตเกียว ประเทศญี่ปุ่นไปทางตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 1,650 กม. (1,025 ไมล์) วันรุ่งขึ้น ระบบถูกบันทึกไว้เป็นครั้งสุดท้ายในขณะที่สลายหายไปในระหว่างวันที่ 27 สิงหาคม

พายุไต้ฝุ่นกีโล 

วันที่ 1 กันยายน พายุเฮอร์ริเคนกิโล ได้เคลื่อนตัวผ่านเข้ามาในแอ่งโดย JMA เริ่มติดตามพายุ โดยให้สถานะพายุไต้ฝุ่น ส่วน JTWC ได้ติดตาม กีโล มาตั้งแต่แรก ในสถานะพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 และมีการพัฒนาของตาพายุที่รุ่งริ่ง พร้อมการการหมุนเวียนลมที่ไม่สมดุล
วันที่ 2 กันยายน กิโล เริ่มที่จะเผชิญกับลมเฉือนในระดับปานกลาง และเคลื่อนตัวต่อไปทางทิศตะวันตกพร้อมเริ่มอ่อนกำลังลง
วันที่ 3 กันยายน JTWC ได้เริ่มยกระดับความรุนแรงของกิโล แม้ว่าโครงสร้างของกิโล จะสูญเสียตาพายุไป และการไหลเวียนลมได้ยืดออก ต่อมากิโลเริ่มที่จะมีกำลังขึ้นอีกครั้งพร้อมการไหลเวียนลึกและเมฆเย็นเหนือพายุ จนถูกจัดเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับสองในเวลาสั้นๆ 
วันที่ 4 กันยายน ลมเฉือนปานกลางถึงสูงตะวันตกเฉียงใต้เริ่มส่งผลกับการพัฒนาของพายุอีกครั้ง ซึ่ง JMA ได้ประเมินว่าความรุนแรงของกิโล เหลือเพียงความรุนแรงของพายุไต้ฝุ่นเริ่มต้น
วันที่ 5 กันยายน กิโล มีการพัฒนาขึ้นของตาพายุอีกครั้ง อย่างไรก็ตามพายุยังคงมีความรุนแรงเท่าเดิม
วันที่ 6 กันยายน ต่อมาตาพายุได้เริ่มรุ่งริ่งไป
วันที่ 7 กันยายน มีการประมาณการของลมอยู่ที่ 90 นอต ซึ่งทำให้กิโลกลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 อีกครั้งในเวลาสั้น ๆ
วันที่ 8 กันยายน กิโล เริ่มที่จะอ่อนกำลังลงอีกครั้ง ขณะที่ตาพายุถูกกัดเซาะไปโดยการหมุนเวียนพาความร้อนด้านใต้ของพายุ การหมุนเวียนที่ไหมลึกมาก ทำให้มีรายงานว่าพายุเริ่มสลายตัวโดย JTWC ในอีกไม่กี่ชั่วโมงถัดมา

พายุโซนร้อนกำลังแรงเอตาว 

วันที่ 2 กันยายน พื้นที่ความแปรปรวนของอากาศเขตร้อนก่อตัวขึ้นเหนือหมู่เกาะแคโรไลน์ ระบบได้เคลื่อนไปทางตะวันตกเฉียงเหนือ พร้อมกับพัฒนาขึ้น
วันที่ 5 กันยายน กระทั่งมีระดับเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนอ่อนๆ โดยการตรวจสอบของ JMA
วันที่ 6 กันยายน JTWC ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนกับระบบ เช่นเดียวกับ JMA ที่เริ่มติดตามพายุเช่นกัน ต่อมา JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของดีเปรสชันไปเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ เอตาว ขณะที่ JTWC ให้รหัสเรียกขานว่า 18W ลักษณะแรกของท่อรอบศูนย์กลางการหมุนเวียนไม่ดีนัก ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่า เอตาว มีศูนย์กลางการพาความร้อนที่เพิ่มขึ้นอยู่ใกล้กับลมเฉือนแนวตั้งระดับต่ำรอบพายุ

ในจังหวัดโทะชิงิ มีผู้เสียชีวิตอายุ 20 ปีคนหนึ่ง เสียชีวิตจากแผ่นดินถล่มภายในเหมือง ในขณะที่เขาทำงานกับเครื่องจักรหนักอยู่

พายุโซนร้อนหว่ามก๋อ 

วันที่ 10 กันยายน หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวอยู่ภายในร่องมรสุม ห่างจากมะนิลา, ฟิลิปปินส์ ไปทางทิศตะวันตก ที่ระยะ 560 กม. (350 ไมล์) เหนือทะเลจีนใต้
วันที่ 11 กันยายน และได้รับการจัดระดับโดย JTWC ที่หย่อมความกดอากาศต่ำ
วันที่ 13 กันยายน หย่อมความกดอากาศต่ำได้กลายเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยการจัดระดับของ JMA ต่อมา JTWC ได้เริ่มออกการเตือนภัย และใช้รหัสเรียกขาน 19W หลังจากนั้นทั้งสองหน่วยงานได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ หว่ามก๋อ
วันที่ 14 กันยายน การหมุนเวียนของลมลดลงเล็กน้อย และย้ายออกจากบริเวณใกล้ศูนย์กลาง อย่างไรก็ตาม พายุยังอยู่ได้จากสภาพแวดล้อมที่ดี อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา JTWC รายงานว่า จากภาพเคลื่อนไหวของพายุ ว่า ศูนย์กลางบางส่วนได้สัมผัสกับลมเฉือน และเกิดการยับยั้งการพัฒนาต่อไปของพายุ พร้อมกับเงื่อนไขที่ดีที่เริ่มหายไป
วันที่ 15 กันยายน หลังจากนั้น JTWC ได้ออกประกาศคำเตือนสุดท้ายกับพายุ ส่วน JMA ได้ปรับลดความรุนแรงของหว่ามก๋อ เป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และออกคำเตือนสุดท้าย
วันที่ 16 กันยายน เศษที่หลงเหลือของหว่ามก๋อยังคงเคลื่อนต่อไปทางตะวันตกบนแผ่นดินอย่างต่อเนื่อง และข้ามผ่านเส้นเมอริเดียนที่ 100 ตะวันออกในที่สุด

หว่ามก๋อได้พัดขึ้นบนแผ่นดินที่ทางใต้ของดานัง, เวียดนาม พร้อมทำให้เกิดน้ำท่วมในบริเวณที่พายุพัดผ่าน ซึ่งจากน้ำท่วมในเวียดนามทำให้มีผู้เสียชีวิต 11 คน และสร้างความเสียหายให้กับชาวประมงในอำเภอลี้เซิญ เกิน 1 พันล้านด่ง (44,500 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.6 ล้านบาท) และยังสร้างความเสียหายให้กับระบบกริดไฟฟ้าในเวียดนามกว่า 4.9 พันล้านด่ง (218,000 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 7.8 ล้านบาท) ในจังหวัดกว๋างนาม หว่ามก๋อก่อให้เกิดความเสียหายในระดับปานกลาง ในอำเภอดุ๋ยเซวียน มีความสูญเสียทางการเกษตรกว่า 2 พันล้านด่ง (89,000 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 3.2 ล้านบาท) และในอำเภอนองเซิญ ความเสียหายทั้งหมด 1 พันล้านด่ง (44,500 ดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 1.6 ล้านบาท) การประมาณการความเสียหายทั้งหมดอย่างเป็นทางการในจังหวัดทัญฮว้า จากเหตุน้ำท่วมจากพายุมากถึง 287 พันล้านด่ง (12.8 ล้านดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 4.6 ร้อยล้านบาท) น้ำท่วมในกัมพูชา สร้างผลกระทบให้กับประชาชนหลายพันคนและมีการแจ้งอพยพเป็นจำนวนมาก และเศษที่หลงเหลือของหว่ามก๋อ ยังก่อให้เกิดน้ำท่วมใน 15 จังหวัดทั่วประเทศไทย และทำให้มีผู้เสียชีวิต 2 คน มีบ้านเรือนอย่างน้อย 480 หลังได้รับความเสียหาย และสร้างความเสียหายเกิน 20 ล้านบาท (561,000 ดอลลาร์สหรัฐ) โดยผู้เสียชีวิต 2 คนเป็นชาวประมง ซึ่งเสียชีวิตจากการที่เรือของพวกเขาล่ม ขณะออกเรือตอนพายุเข้าที่อำเภอบ้านแหลม ขณะที่ยังมีผู้สูญหายอีก 3 ราย

ผลกระทบกับประเทศไทย
วันที่ 14 กันยายน ที่จังหวัดระนองได้รับอิทธิพลของพายุ ทำให้เกิดฝนตกอย่างต่อเนื่อง ในขณะที่จังหวัดนครราชสีมา ได้มีการเตรียมการรับมือกับสถานการณ์ที่จะเกิดขึ้นในพื้นที่ โดยผู้อำนวยการโครงการส่งน้ำและบำรุงรักษาลำตะคอง กล่าวว่า พายุอาจก่อให้เกิดปัญหาน้ำท่วมในเขตตัวเมืองนครราชสีมาได้
วันที่ 15 กันยายน ที่จังหวัดศรีสะเกษ มีฝนตกหนัก มีต้นไม้หนักโค่นและเกิดน้ำท่วมขัง ขณะที่กรุงเทพมหานคร สำนักการระบายน้ำได้เริ่มเฝ้าติดตามสถานการณ์ พร้อมทั้งพร่องน้ำในคลองต่างๆ เพื่อเตรียมรับมือฝนตก ส่วนที่ท่าอากาศยานอุบลราชธานี มีฝนตกหนักและหมอกลงจัด โดยมีสายการบินต่างๆ ยกเลิกเที่ยวบินหรือลงได้อย่างล่าช้า ส่วนในอำเภอเมืองอุบลราชธานี มีถนนหลายสายถูกน้ำท่วมขัง แต่ในอำเภออื่น ได้รับประโยชน์จากน้ำฝนที่ตกลงมาในนาข้าว
วันที่ 16 กันยายน อิทธิพลของหย่อมความกดอากาศตำที่อ่อนกำลังจากดีเปรสชันทำให้เกิดฝนตกและเกิดน้ำท่วมในพื้นที่พัทยา และอำเภอบางละมุง และต่อมาในช่วงกลางคืนสถานการณ์จึงเข้าสู่ภาวะปกติ
วันที่ 18 กันยายน ที่อำเภอหัวหิน มีฝนตกลงมาอย่างหนักทำให้เกิดน้ำท่วมขังสูง

พายุไต้ฝุ่นกรอวาญ 

วันที่ 13 กันยายน เวลาเดียวกันกับพายุอีกลูก ทวีกำลังแรงเป็นพายุโซนร้อนหว่ามก๋อ พายุดีเปรสชันอีกลูกก่อตัว และได้รับการตรวจสอบโดย JMA และ JTWC ห่างจากฐานทัพอากาศแอนเดอร์สัน, กวม ไปทางทิศตะวันออก ที่ระยะ 806 กม. (500 ไมล์)
วันที่ 14 กันยายน โดยต่อมา JTWC ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน และ JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้รหัสเรียกขานว่า 20W
วันที่ 15 กันยายน เนื่องจากการเพิ่มขึ้นของการหมุนเวียนที่ศูนย์กลาง ทั้งสองหน่วยงานจึงปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ กรอวาญ
วันที่ 16 กันยายน กรอวาญแสดงให้เห็นว่ามีการหมุนเวียนของระบบลมที่เพิ่มขึ้น และมีการหมุนเวียนหอเข้าสู่ศูนย์กลางของพายุ โดย JMA ได้ปรับความความรุนแรงของกรอวาญ เป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ภาพจากคลื่นไมโครเวฟแสดงให้เห็นกลุ่มฝนที่โค้งห่อตาที่ดี และอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลที่อบอุ่นในพื้นที่ของกรอวาญ เป็นตัวช่วยที่ทำให้มันมีความรุนแรงมากขึ้น ด้วยเงื่อนไขเหล่านี้ ทั้งสองหน่วยงานจึงปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่น ต่อมากรอวาญ ได้เข้าสู่พื้นที่ที่มีสภาพแวดล้อมที่ดีที่ลมเฉือนเริ่มลดลง
วันที่ 17 กันยายน JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 และพบการพัฒนาของตาพายุที่สมมาตรมากขึ้น หลังจากนั้นกรอวาญได้มีความรุนแรงสูงสุดเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3
วันที่ 20 กันยายน กรอวาญ เปลี่ยนผ่านเป็นความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อน

พายุไต้ฝุ่นตู้เจวียน 

วันที่ 17 กันยายน JTWC เริ่มติดตามหย่อมความกดอากาศต่ำที่มีความเป็นไปได้ที่จะเป็นพายุหมุนเขตร้อนภายใน 48 ชั่วโมง ห่างจากอูเจลังไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้กึ่งตะวันออก ที่ระยะ 220 กม.
วันที่ 20 กันยายน การพัฒนาของพายุนั้นพัฒนาอย่างค่อยเป็นค่อยไป โดย JMA ได้ปรับระดับของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และ JTWC ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน 
วันที่ 21 กันยายน ระบบค่อย ๆ พัฒนา และเกิดการหมุนเวียนพาความร้อนที่สมมาตร ทั้งสองหน่วยงานได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และมีรหัสเรียกขานว่า 21W
วันที่ 22 กันยายน ลมเฉือนเป็นผลให้การไหลเวียนของ 21W เริ่มจะที่โล่งขึ้น อย่างไรก็ตามการหมุนเวียนยังมีอยู่ทางตะวันตกของศูนย์การหมุนเวียน แม้จะมีลมเฉือน แต่การหมุนเวียนของพายุยังคงมีต่อไปและ JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ ตู้เจวียน
วันที่ 23 กันยายน JTWC ปรับความรุนแรงเช่นเดียวกับ JMA ต่อมา ตู้เจวียน ได้เคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อจาก PAGASA ว่า เฮนนี (Jenny) ในขณะเดียวกัน ตู้เจวียน ได้ทวีความรุนแรงขึ้นอย่างช้ามาก โดยภาพถ่ายทางดาวเดียวแสดงให้เห็นถึงกระแสลมวนขนาดเล็ก รอบการไหลเวียนขนาดใหญ่
วันที่ 24 กันยายน ตู้เจวียนเข้าสู่สภาพแวดล้อมที่ดี และ JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของตู้เจวียนเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และมีการพีฒนาของโครงสร้างรอบตาพายุที่หนาแน่น ทั้งสองหน่วยงานจึงปรับระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 26 กันยายน แถบตัดโค้งหนาแน่นรอบตาพายุขนาดใหญ่ โดยมีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 การไหลเวียนที่ตัดลึกเข้าไปในตาพายุ ทำให้ตาพายุเกิดการขยายตัวออก JTWC จะปรับระดับความรุนแรงของตู้เจวียนอย่างช้า ๆ ภาพถ่ายดาวเทียมแสดงให้เห็นว่ามีการไหลเวียนของลมที่ดีขี้นและรุนแรง ด้วยโครงสร้างยอดเยี่ยมขนาด 38 ไมล์ทะเล ระบบจึงมีความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3
วันที่ 27 กันยายน ตู้เจวียน เริ่มที่จะอยู่ภาพใต้การระเบิด และ JTWC ได้เริ่มปรับความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4
วันที่ 28 กันยายน ตู้เจวียน มีความรุนแรงสูงสุดอย่างรวดเร็วที่ความเร็วลมสูงสุดใน 1 นาที ที่ 230 กิโลเมตรต่อชั่วโมง และความกดอากาศต่ำสุดที่ 925 มิลลิบาร์ ขณะที่พายุไต้ฝุ่นมีความสมมาตร และมีวงแหวนรอบตากว้าง 43 ไมล์ทะเล อย่างไรก็ตาม ตาที่สมมาตรของพายุเริ่มจะมีเมฆเข้ามาเติมเต็ม เนื่องจากความสัมพันธ์กับลักษณะภูมิประเทศที่เป็นภูเขาของไต้หวัน และ JTWC ได้เริ่มลมความรุนแรงของมัน และล้มเหลวในการพัฒนาเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น ภาพถ่ายดาวเทียมย่านอินฟราเรดเพิ่มเติม แสดงให้เห็นว่า ต่อมาตู้เจวียนได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ในขณะที่พายุกำลังขึ้นฝั่งที่หนานอัว, อี๋หลาน
วันที่ 29 กันยายน ต่อมาตู้เจวียนได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2 พร้อมกับ JTWC ที่ออกคำเตือนสุดท้ายกับระบบ ในขณะเดียวกัน พายุได้ขึ้นฝั่งรอบสองที่ซิวหยู, ปู่เถียน ในมณฑลฝูเจี้ยน และ JMA ได้ลดความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และพายุโซนร้อนในเวลาต่อมา เนื่องจากพายุอยู่บนแผ่นดิน และเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนในที่สุด

พายุไต้ฝุ่นมูจีแก 

วันที่ 28 กันยายน กลุ่มของเมฆพายุฝนฟ้าคะนองที่เกิดขึ้นจากหย่อมความกดอากาศต่ำใกล้กับปาเลา พร้อมกับองค์ประกอบอื่น ๆ 
วันที่ 30 กันยายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ปรับระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 1 ตุลาคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ปรับระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนเช่นกัน และใช้ชื่อ กาบายัน (Kabayan) ต่อมาศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้เริ่มติดตามระบบ และใช้รหัสเรียกขาน 22W พร้อมออกประกาศเตือนภัย
วันที่ 2 ตุลาคม กรมอุตุนิยมวิทยา (TMD) ได้เริ่มติดตามพายุ ทุกหน่วยงานปรับระดับความรุนแรงของระบบ เป็นพายุโซนร้อน และ JMA ได้ใช้ชื่อทางการว่า มูจีแก ต่อมา มูจีแก ได้ขึ้นฝั่งที่จังหวัดออโรรา และ JTWC ได้ปรับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ต่อมา มูจีแก ได้เข้าสู่ทะเลจีนใต้ ซึ่งมีอุณหภูมิน้ำทะเลอบอุ่น ซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของพายุ ซึ่ง JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และ JMA ได้ปรับความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 3 ตุลาคม ด้วยเงื่อนไขที่ดีทำให้เกิดการพัฒนาของพายุ และการพัฒนาของตาพายุ ซี่งพายุได้รับการจัดระดับเป็นพายุไต้ฝุ่น

ในฟิลิปปินส์ ไม่มีรายงานผู้เสียชีวิต อย่างไรก็ตาม มีการรายงานมูลค่าความเสียหายที่ 1.12 ล้านเปโซฟิลิปปินส์ (24.05 พันดอลลาร์สหรัฐ หรือประมาณ 8.73 แสนบาท) และเมื่อ มูจีแก เข้าฝั่งในประเทศจีนตอนใต้ พายุได้ทำให้เกิดพายุทอร์นาโด ในเมืองฝอซาน ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนไป 3 คน อย่างไรก็ตาม ในวันที่ 7 ตุลาคม มีรายงานผู้เสียชีวิตทั้งหมดจำนวน 20 ราย

พายุโซนร้อนกำลังแรงฉอยหวั่น 
 
วันที่ 1 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันเขตร้อนใกล้กับเกาะเวก
วันที่ 2 ตุลาคม การไหลเวียนลมของระบบขยายตัวขึ้น และ JMA ได้ปรับระดับความรุนแรงของระบบ จากพายุดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ ฉอยหวั่น อย่างไรก็ตาม ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ยังคงระดับความรุนแรงอยู่ที่การแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน
วันที่ 3 ตุลาคม ต่อมา JTWC ได้เริ่มออกคำแนะนำสำหรับระบบ พร้อมใช้รหัสเรียกขาน 23W และจัดระดับระบบเป็นพายุโซนร้อน

พายุไต้ฝุ่นคปปุ 

วันที่ 11 ตุลาคม พื้นที่การหมุนเวียนลมยังอยู่ห่างจากโปห์นเปย์ไปทางเหนือ ที่ระยะ 528 กม. (328 ไมล์) และได้ก่อตัวเป็นพายุหมุนเขตร้อน โดยการตรวจสอบของศูนย์ร่วมเตือนภัยไต้ฝุ่น อีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันอย่างอ่อน
วันที่ 12 ตุลาคม JTWC ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน และ JMA เริ่มออกประกาศเตือนภัย
วันที่ 13 ตุลาคม ต่อมา JTWC ได้ปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้รหัสเรียกขาน 24W ถึงแม้ว่าจะมีลมเฉือน 24W ก็ยังพัฒนาต่อไปเรื่อย ๆ โดยสร้างเมฆหนาปกคลุมบริเวณศูนย์กลางพายุ ดังนั้น จากการที่พายุมีกำลังแรงขึ้น JMA จึงได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ คปปุ ขณะที่คปปุเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก พบว่ามีการไหลเวียนบางส่วนถูกรบกวนจากแรงต่อเนื่อวของลมเฉือน แต่อย่างไรก็ตาม พายุก็ยังคงมีกำลังแรงขึ้นเล็กน้อย ต่อมา PAGASA ได้เริ่มออกคำแนะนำเกี่ยวกับคปปุ และใช้ชื่อลันโด เนื่องจากพายุเคลื่อนเข้ามาในพื้นที่รับผิดชอบของตน
วันที่ 15 ตุลาคม JMA ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง และระบบเริ่มที่จะมีแถบเมฆตัดเข้าสู่ศูนย์กลางการไหลเวียน ต่อมา คปปุ ได้ทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น เนื่องจากเข้าสู่สภาพแวดล้อมที่ดีด้วยลมเฉือนที่น้อยลง และการพาความร้อนอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับสังเกตเห็นตาพายุได้จากภาพถ่ายในคลื่นไมโครเวฟ
วันที่ 16 ตุลาคม JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 2
วันที่ 17 ตุลาคม ด้วยอุณหภูมิพื้นผิวน้ำทะเลในทะเลฟิลิปปินส์มีอุณหภูมิสูงกว่า 31°ซ ทำให้พายุทวีกำลังแรงขึ้นอย่างต่อเนื่อง และในที่สุดก็เกิดการพัฒนาขึ้นของตาพายุ และถูกจัดอยู่ในประเภทพายุไต้ฝุ่นระดับ 3 ต่อมาก็ได้กลายเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 อีกหกชั่วโมงต่อมา คปปุได้ทวีกำลังแรงถึงจุดสูงสุดเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 4 พร้อมกับตาพายุขนาด 20 ไมล์ทะเลที่ปรากฏชัดด้วยเงื่อนไขที่ดี และมีความกดอากาศต่ำสุดที่ 920 hPa (27.17 นิ้วปรอท) ซึ่งในขั้นต้น JTWC ได้ประเมินว่า คปปุ จะทวีกำลังถึงระดับ 5 แต่พายุได้เข้ามีปฏิกิริยากับแผ่นดินทางตะวันออกของฟิลิปปินส์เสียก่อน

พายุไต้ฝุ่นจำปี 

วันที่ 13 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อน ก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของกวม และเคลื่อนตัวไปทางด้านตะวันตกเฉียงเหนือกึ่งตะวันตก
วันที่ 14 ตุลาคม ระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับชื่อว่า จำปี
วันที่ 16 ตุลาคม ระบบได้เคลื่อนผ่านหมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา และเริ่มโค้งขึ้นไปทางเหนือ และต่อมาระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น
วันที่ 18 ตุลาคม สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ได้ประมาณการความเร็วลมสูงสุดไว้ที่ 175 กม./ชม. (110 ไมล์/ชม.)
วันที่ 22 ตุลาคม พายุไต้ฝุ่นเริ่มอ่อนกำลังลงขณะที่เคลื่อนเลี้ยวไปทางตะวันออกเฉียงเหนือ อย่างไรก็ตามระบบก็ได้กลับมาทวีกำลังแรงขึ้นอีกครั้ง และมีการก่อตัวขึ้นของตาพายุขนาดใหญ่ที่ 110 กิโลเมตร (70 ไมล์)
วันที่ 25 ตุลาคม พายุได้อ่อนกำลังลงอีกครั้งหนึ่ง ขณะที่ระบบเร่งเคลื่อนตัวไปในแนวตะวันออกเฉียงเหนือ และกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน ซึ่งมีการอ่อนกำลังจนมีแรงต่ำกว่าพายุไต้ฝุ่นก่อนหน้านั้นแล้ว
วันที่ 26 ตุลาคม เศษที่หลงเหลือของระบบ ได้เคลื่อนข้ามผ่านเส้นแบ่งวันสากล

พายุไต้ฝุ่นยีนฟ้า 

วันที่ 12 พฤศจิกายน หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัวเหนือบริเวณของหมู่เกาะมาร์แชลล์ ต่อมาอีกมากกว่าสองวันศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ระบุว่า ความกดอากาศต่ำนี้มีโอกาสที่จะพัฒนาเป็นพายุหมุนเขตร้อนภายใน 24 ชั่วโมงข้างหน้า
วันที่ 17 พฤศจิกายน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และศูนย์ร่วมเตือนไต้ฝุ่นได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน โดยได้รหัสเรียกขานจาก JTWC ว่า 27W อีกหกชั่วโมงต่อมา ความลึกของการพาความร้อนเกิดขึ้นบนพื้นฐานจากภาพถ่ายดาวเทียม โดย JTWC ได้ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อน และต่อมา JMA ได้เพิ่มความรุนแรงของระบบเช่นกัน และใช้ชื่อ ยีนฟ้า
วันที่ 18 พฤศจิกายน ระบบทวีกำลังแรงเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ในขณะที่ JMA ปรับเพิ่มความรุนแรงของระบบเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ต่อมาระบบเริ่มมีการปรับปรุงที่ดีขึ้น และเริ่มแสดงให้เห็นถึงตาพายุที่เต็มไปด้วยเมฆจึงถูก JTWC ปรับเพิ่มความรุนแรงเป็นพายุไต้ฝุ่นกำลังอ่อน

พายุไต้ฝุ่นเมอโลร์ 

วันที่ 9 ธันวาคม หย่อมความกดอากาศต่ำได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนเมอโลร์ มันทวีกำลังแรงขึ้นอย่างช้า ๆ
วันที่ 12 ธันวาคม กระทั่งระบบได้ทวีกำลังแรงเป็นพายุไต้ฝุ่น ลักษณะคล้าย ๆ กับมูจีแก ถัดมา 12 ชั่วโมง ศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ได้ปรับความรุนแรงของระบบเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 4 ด้วยความเร็วลมเฉลี่ยใน 1 นาทีที่ 210 กม./ชม. และสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ประมาณกาความกดอากาศต่ำสุดที่ 950 มิลลิบาร์ ในวันนี้เมอโลร์ได้เคลื่อนเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อว่า โนนา มันได้เคลื่อนตัวขึ้นฝั่งที่อิสเทิร์นซามาร์ มุ่งหน้าไปทางภูมิภาคบิชอล และเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งเป็นครั้งที่สอง มันได้เคลื่อนผ่านทะเลซิบูยัน และเคลื่อนตัวขึ้นฝั่งกว่า 4 ครั้ง
วันที่ 17 ธันวาคม ระบบเริ่มสลายตัวอยู่ในทะเลจีนใต้

เนื่องจากผลกระทบมหาศาลจากพายุไต้ฝุ่นในจังหวัดของเซาท์เทิร์นลูซอน และ วิซายาส ประธานาธิบดีเบนิกโน อากีโนที่ 3แห่งฟิลิปปินส์ จึงได้ออกประกาศสถานการณ์ภัยพิบัติแห่งชาติในประเทศ

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อนชังมี 

วันที่ 1 มกราคม พายุดีเปรสชันชังมี (เซเนียง) มีกำลังอยู่ในทะเลซูลูทางตอนเหนือของประเทศมาเลเซีย ในระหว่างวันนั้นระบบก็กำลังเคลื่อนย้ายไปทางทิศใต้ ก่อนที่จะขึ้นบนแผ่นดินมาเลเซีย

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 1 

วันที่ 2 มกราคม JMA รายงานว่ามีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของบรูไน ซึ่งกำลังเป็นพื้นที่ที่ดีสำหรับการพัฒนาของพายุหมุนเขตร้อน
วันที่ 3 มกราคม ระบบได้เคลื่อนเข้ามาในเขตที่มีลมเฉือนแนวตั้งในระดับปานกลาง พร้อมกับการพาความร้อนในชั้นบรรยากาศได้ย้ายไปทางทิศตะวันตกของการหมุนเวียนระดับต่ำ
วันที่ 4 มกราคม JMA ออกคำเตือนสุดท้ายของระบบ ในขณะที่ระบบได้กระจายไปในทะเลจีนใต้ใกล้กับชายแดนประเทศมาเลเซีย-อินโดนีเซีย

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 11 

วันที่ 1 กรกฎาคม JMA เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันกำลังอ่อนเหนือหมู่เกาะคาโลไลน์
วันที่ 2 กรกฎาคม ระบบถูกพายุไต้ฝุ่นจันหอมดูดรวมเข้าไป

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 15 

วันที่ 14 กรกฎาคม JMA เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันกำลังอ่อนที่อยู่ห่างจากฟิลิปปินส์ไปทางตะวันออกเฉียงเหนือกึ่งตะวันออกเพียงไม่กี่กิโลเมตร อย่างไรก็ตามระบบก็หายไป
วันที่ 15 กรกฎาคม ต่อมา JMA ได้จัดอันดับระบบเป็นพายุดีเปรสชันอีกครั้ง และระบบเคลื่อนไปทางเหนือ
วันที่ 16 กรกฎาคม ระบบถูกดูดกลืนไปโดยพายุไต้ฝุ่นนังกา

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 16 

วันที่ 18 กรกฎาคม มีพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีกลูกหนึ่งก่อตัวใกล้กับญี่ปุ่นและคาบสมุทรเกาหลี
วันที่ 21 กรกฎาคม ระบบได้สลายตัวไปใกล้กับญี่ปุ่นและทางใต้ของคาบสมุทรเกาหลี

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 17 

JMA ได้ตรวจพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนอีกลูกหนึ่งในช่วงเวลาสั้น ๆ บริเวณเหนือประเทศจีน บริเวณจังหวัดกว่างตง

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 14W 

วันที่ 1 สิงหาคม JMA ได้รายงานว่า พบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวอยู่ห่างจากโตเกียว, ญี่ปุ่น ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ที่ระยะ  ส่วน JTWC ได้ประกาศใช้การแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในวันเดียวกันนั้น ศูนย์กลางการหมุนเวียนระดับต่ำของระบบนั้นอยู่ลึกมากกว่าพายุที่อยู่ทางตะวันออก JTWC จึงปรับเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็น พายุดีเปรสชันเขตร้อน และใช้รหัสเรียกขาน 14W
วันที่ 4 สิงหาคม JTWC ออกคำเตือนสุดท้ายของระบบ ขณะที่พายุเคลื่อนตัวอย่างอ้อยอิ่งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของโยะโกะซุกะ, ญี่ปุ่น
วันที่ 5 สิงหาคม อย่างไรก็ตาม JMA ยังคงติดตามพายุจนถึงวันที่ 5 สิงหาคม

พายุเฮอร์ริเคนโลค 
วันที่ 26 สิงหาคม พายุเฮอร์ริเคนโลค ได้ข้ามผ่านเส้นแบ่งวันสากลมาจากแอ่งแปซิฟิกกลาง พร้อมกับกลายเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน ระบบจึงไม่ได้รับการติดตามต่อทั้งจาก JTWC และ JMA อย่างไรก็ตามศูนย์เฮอร์ริเคนแปซิฟิกกลางยังคงติดตามระบบไปจนออกคำเตือนครั้งสุดท้าย
วันที่ 27 สิงหาคม เศษที่หลงเหลือของระบบพายุถูกดูดกลืนไปโดยพายุอัสนี

พายุดีเปรสชันเขตร้อนแปด-ซี 

วันที่ 6 ตุลาคม เศษที่หลงเหลือของพายุดีเปรสชันเขตร้อน 08ซี ได้เคลื่อนตัวเข้ามาแอ่งจากแอ่งมหาสมุทรแปซิฟิกกลาง และได้รับการจัดอันดับความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนโดยสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น 
วันที่ 8 ตุลาคม JMA ได้ประกาศลดระดับความรุนแรงของระบบเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 34 

วันที่ 19 ตุลาคม JMA ได้เริ่มติดตามการก่อตัวของพายุดีเปรสชันเขตร้อน ใกล้กับเกาะเวกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ที่ระยะ 375 กม. (235 ไมล์) ระบบตั้งอยู่ในพื้นที่ที่สภาพแวดล้อมไม่เอื้อต่อการพัฒนานัก ซึ่งมีลมเฉือนระดับปานกลางและการพาความร้อนในชั้นบรรยากาศที่อ่อนแอเกินกว่าที่จะทวีกำลังแรงมากกว่าพายุดีเปรสชัน
วันที่ 22 ตุลาคม ระบบได้เคลื่อนตัวอยู่ใกล้กับระบบพายุไต้ฝุ่นจำปี ก่อนจะหายไปจากการบันทึกของ JMA

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 26W 

วันที่ 20 ตุลาคม ศูนย์เตือนภัยไต้ฝุ่นร่วม เริ่มติดตามเส้นทางของหย่อมความกดอากาศต่ำ ห่างจากเกาะเวกไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้กึ่งตะวันตกที่ระยะ 410 กม. ในเวลาเดียวกัน สำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้ติดตามระบบในฐานนะพายุดีเปรสชันเขตร้อนกำลังอ่อน และต่อมา JTWC ได้ออกการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน
วันที่ 21 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนมีลักษณะโดยรวมดีขึ้น โดย JMA ได้เริ่มออกคำเตือนกับระบบ
วันที่ 22 ตุลาคม JTWC ออกคำเตือนสำหรับระบบ และใช้รหัสเรียกขานว่า 26W ระบบได้คงรักษาความรุนแรงของมันเอง แม้จะมีการรบกวนจากแถบการพาความร้อนอย่างวูบวาบ และศูนย์กลางการหมุนเวียนลมยังตั้งอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ร่อแร่ ทำให้ระบบเริ่มเปิดออก 26W สามารถสร้างความรุนแรงในระดับพายุโซนร้อนกำลังอ่อนได้ แต่ระบบได้เข้าปะทะกับเส้นอากาศเสถียรและแนวปะทะอากาศเย็นกำลังแรง ซึ่งทั้งสองหน่วยงานได้ออกการเตือนภัยสุดท้าย และระบบได้อ่อนกำลังลง และเปลี่ยนผ่านเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อนในที่สุด

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 29W 

วันที่ 14 ธันวาคม หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังก่อตัวอยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของไมโครนีเชีย และต่อมาสำนักอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นได้จัดให้ระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 15 ธันวาคม ระบบได้เคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ และได้รับชื่อจาก PAGASA ว่า โอนโยก (Onyok) อีกทั้งยังได้รับรหัสเรียกขานว่า 29W จากศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วมอีกด้วย
วันที่ 16 ธันวาคม พายุเริ่มมีการหมุนเวียนที่ไม่เป็นระเบียบและเริ่มสลายตัว
วันที่ 18 ธันวาคม ในที่สุดสำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นก็ได้ออกคำเตือนสุดท้ายกับระบบ ขณะที่ระบบพัดขึ้นฝั่งที่คอมโพสเทลาวัลเลย์ เช่นเดียวกับศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม ต่อมาระบบได้สลายตัวลงบริเวณแซมบวนกาเดลซัวร์

ตามการรายงานข่าวระบุว่า พายุก่อให้เกิดลมพัดแรงและฝนตกหนักทั่วเกาะมินดาเนา

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 39

รายชื่อพายุ 

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

ชื่อสากล 
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2558 คือ เมขลา จากชุดที่ 3 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ เมอโลร์ จากชุดที่ 4 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 25 ชื่อ

หมายเหตุ: รหัสพายุสากลที่ 1512 และ 1517 ถูกใช้กับพายุโซนร้อนฮาโลลา (Halola) และพายุเฮอร์ริเคนกีโล (Kilo) ตามลำดับ โดยพายุดังกล่าวเข้ามาในแอ่ง กลายเป็นพายุโซนร้อนฮาโลลา (ต่อมาพัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นฮาโลลา) และพายุไต้ฝุ่นกีโล ตามลำดับ

ฟิลิปปินส์ 
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2011 (พ.ศ. 2554) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2019 (พ.ศ. 2562) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น เบตตี (Betty), เจนนี (Jenny), แมริลิน (Marilyn), โนนา (Nona), เปร์ลา (Perla) และ ซาราฮ์ (Sarah) ที่ถูกนำมาแทน เบเบง (Bebeng), ฮัวนิง (Juaning), โนโนย (Nonoy), เปดริง (Pedring) และ เซนโดง (Sendong) ที่ถูกถอนไปตามลำดับ ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น

การถอนชื่อ 

แต่เติมชื่อ โนโนย (Nonoy) นั้นอยู่ในรายชื่อชุดนี้ด้วย แต่ด้วยเหตุผลทางการเมือง จากการที่ชื่อดังกล่าวออกเสียงคล้ายกับ โนยโนย ซึ่งเป็นชื่อเล่นของประธานาธิบดีฟิลิปปินส์ในขณะนั้น ทำให้ชื่อดังกล่าวถูกแก้ไขและเปลี่ยนใหม่ด้วยชื่อ โนนา (Nona) กลางเดือนธันวาคม ในขณะที่พายุโซนร้อนเมโลร์กำลังจะเคลื่อนตัวเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์

ภายหลังจากฤดูกาล สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ถอนชื่อ ลันโด (Lando) และ โนนา (Nona) ออกจากชุดรายชื่อ เนื่องจากสร้างความเสียหายกับประเทศฟิลิปปินส์รวมกว่า 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ โดยเลือกชื่อ ลีไวไว (Liwayway) และ นิมฟา (Nimfa) ขึ้นมาแทนที่ชื่อที่ถูกถอนไปตามลำดับ

ผลกระทบ  
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือ เคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งเขตวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2558 ประกอบด้วยชื่อพายุ ความรุนแรง บริเวณที่มีผลกระทบ จำนวนผู้เสียชีวิต และความเสียหาย ความเสียหายทั้งหมดเป็นค่าเงินดอลลาร์สหรัฐปี ค.ศ. 2015 (พ.ศ. 2558) ความเสียหายและผู้เสียชีวิตจากพายุนั้นรวมไปถึงตั้งแต่ครั้งเมื่อพายุยังเป็นเพียงหย่อมความกดอากาศต่ำ หรือเปลี่ยนผ่านไปเป็นความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนแล้ว

|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เกาะบอร์เนียว ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เมขลา(อามัง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || รัฐแยป, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ฮีโกส ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| บาหวี่(เบตตี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาร์แชลล์,หมู่เกาะมาเรียนา, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ไมสัก(เชเดง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไมโครนีเชีย, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ไห่เฉิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี ||
|-
| โนอึล(โดโดง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ไต้หวัน,ฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดอลฟิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, หมู่เกาะมาเรียนา || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี || 
|-
| คูจิระ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เวียดนาม, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| จันหอม(ฟัลโกน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา, ไต้หวัน,จีน, เกาหลี, รัสเซีย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์ ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| หลิ่นฟา(เอไก) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวันจีน, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ || 1 ||
|-
| นังกา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาร์แชลล์, หมู่เกาะแคโรไลน์หมู่เกาะมาเรียนา, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ||  || 
|-
| ฮาโลลา(โกริง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เกาะเวก, ญี่ปุ่น, เกาหลี || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || จีน ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| 12W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เซาเดโลร์(ฮันนา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา  ฟิลิปปินส์ ไต้หวัน หมู่เกาะรีวกีว จีนตะวันออก เกาหลีใต้ ญี่ปุ่น ||ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| 14W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โมลาเบ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| โคนี(อีเนง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนา, ฟิลิไต้หวัน, ญี่ปุ่น, เกาหลีจีน, รัสเซีย || ดอลลาร์สหรัฐ || 74 ||
|-
| อัสนี || || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  หมู่เกาะมาเรียนา ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| กีโล ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น, รัสเซีย ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เอตาว ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น, รัสเซีย || ดอลลาร์สหรัฐ || 8 ||
|-
|-
| หว่ามก๋อ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เวียดนาม, ลาวกัมพูชา, ไทย, อินโดจีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| กรอวาญ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| ตู้เจวียน(เจนนี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาเรียนาไต้หวัน, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ || 3 ||
|-
| มูจีแก(กาบายัน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ || 29 || 
|-
| ฉอยหวั่น ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เกาะเวก, ญี่ปุ่น, รัสเซีย ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| 08C ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| คปปุ(ลันโด) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมุ่เกาะมาเรียนา, ฟิลิปปินส์ไต้หวัน, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ || 62 || 
|-
| จำปี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะมาร์แชลล์, หมู่เกาะมาเรียนา ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| 26W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| ยีนฟ้า(มารีลีน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไมโครนีเชีย, กวม ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-
| เมอโลร์(โนนา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ || 51 || 
|-
| 29W(โอนโยก) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะแคโรไลน์, ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ || ไม่มี || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เกาะบอร์เนียว, มาเลเซีย ||  ไม่มี || ไม่มี ||
|-

ดูเพิ่ม 

รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2558
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2558
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2558
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้: 2557–2558, 2558–2559
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2557-2558, 2558-2559
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2557-2558, 2558-2559

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

2558
ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2558