ให้ยืม-เช่า

นโยบายให้ยืม-เช่า () มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า "รัฐบัญญัติส่งเสริมการป้องกันสหรัฐ" (), (Pub.L. 77–11, H.R. 1776, 55 Stat. 31, ตรา 11 มีนาคม ค.ศ. 1941) เป็นโครงการซึ่งสหรัฐจัดหาอาหาร น้ำมันและยุทโธปกรณ์แก่ฝรั่งเศสเสรี สหราชอาณาจักร สาธารณรัฐจีน และต่อมาสหภาพโซเวียตและชาติสัมพันธมิตรอื่นระหว่าง ค.ศ. 1941 ถึงเดือนสิงหาคม ค.ศ. 1945 ซึ่งรวมเรือรบและเครื่องบินรบ ตลอดจนอาวุธอื่น มีการลงนามเป็นกฎหมายเมื่อวันที่ 11 มีนาคม ค.ศ. 1941 และสิ้นสุดเมื่อเดือนกันยายน ค.ศ. 1945 โดยทั่วไป การช่วยเหลือนั้นไม่คิดราคา แต่ให้คืนเครื่องมือบางอย่าง (เช่น เรือ) หลังสงคราม เพื่อเป็นการตอบแทน สหรัฐได้รับเช่าฐานทัพบกและเรือในดินแดนฝ่ายสัมพันธมิตรระหว่างสงคราม

มีการส่งกำลังบำรุงรวม 50,100 ล้านดอลลาร์สหรัฐ (เทียบเท่า 659,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐปัจจุบัน) หรือ 17% ของรายจ่ายสงครามทั้งหมดของสหรัฐ โดยทั้งหมด 31,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปบริเตน 11,300 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปสหภาพโซเวียต 3,200 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปฝรั่งเศส 1,600 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปจีน และอีก 2,600 ล้านดอลลาร์สหรัฐถูกส่งไปฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น นโยบายให้ยืม-เช่าย้อนกลับประกอบด้วยบริการอย่างการเช่าฐานทัพซึ่งให้แก่สหรัฐ รวมเป็น 7,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐ ซึ่งในจำนวนนี้ 6,800 ล้านดอลลาร์สหรัฐมาจากบริเตนและเครือจักรภพ เงื่อนไขของความตกลงกำหนดให้ใช้ยุทโธปกรณ์จนคืนหรือถูกทำลาย ในทางปฏิบัติ มีการคืนยุทโธปกรณ์น้อยมาก มีการขายกำลังบำรุงที่มาถึงหลังวันสิ้นสุดในราคาที่ลดมาก 1,075 ล้านปอนด์ โดยใช้เงินกู้ระยะยาวจากสหรัฐ แคนาดาดำเนินโครงการคล้ายกันที่เรียก ความช่วยเหลือร่วมกัน ซึ่งส่งเงินกู้ 1,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และกำลังบำรุงและบริการมูลค่า 3,400 ล้านดอลลาร์สหรัฐแก่บริเตนและฝ่ายสัมพันธมิตรอื่น

โครงการนี้ยุติการแสร้งเป็นกลางของสหรัฐอย่างชะงัดและเป็นก้าวเด็ดขาดจากนโยบายไม่แทรกแซง ซึ่งครอบงำความสัมพันธ์ระหว่างประเทศของสหรัฐตั้งแต่ ค.ศ. 1931

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

พ.ศ. 2485
ความช่วยเหลือทางเศรษฐกิจระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง
ประวัติศาสตร์สหรัฐ
ประวัติศาสตร์เศรษฐกิจ