อบเชยจีน

อบเชยจีน  เป็นไม้ไม่ผลัดใบพบทางตอนใต้ของจีน และกระจายพันธุ์ในเอเชียใต้และเอเชียตะวันออก เป็นพืชชนิดหนึ่งที่นำเปลือกไปทำเครื่องเทศที่เรียกอบเชย ตาอ่อนใช้เป็นเครื่องเทศได้เช่นกัน โดยพบในอินเดียและในจักรวรรดิโรมัน  เปลือกไม้สีเทา ใบอ่อนเป็นสีแดง ในตำรายาจีน ก้านอ่อนใช้เป็นยาเรียกกุ้ยจือ (ภาษาจีนกลาง) หรือกุยกี (ภาษาจีนแต้จิ๋ว) ใช้ขับเหงื่อ แก้หวัด ใช้ทำยาขับเหงื่อ กระตุ้นการไหลเวียนเลือดและแก้ปวด เปลือกเรียกโร่วกุ้ย (จีนกลาง)หรือเหน็กกุ่ย (จีนแต้จิ๋ว) ใช้เป็นยากระตุ้นกระเพาะอาหาร บำรุงไต

อ้างอิง

ดูเพิ่ม 
Dalby, Andrew (1996). Siren Feasts: A History of Food and Gastronomy in Greece. London: Routledge.
Faure, Paul (1987). Parfums et aromates de l'antiquité. Paris: Fayard.
Paszthoty, Emmerich (1992). Salben, Schminken und Parfüme im Altertum. Mainz, Germany:  Zabern.
Paterson, Wilma (1990). A Fountain of Gardens:  Plants and Herbs from the Bible. Edinburgh.

แหล่งข้อมูลอื่น
List of Chemicals in Cassia (Dr. Duke's Databases) 

สกุลอบเชย
สมุนไพรจีน