สิงอี้เฉวียน

สิงอี้เฉวียน () เป็นหนึ่งในศิลปะต่อสู้ป้องกันตัวของบู๊ตึ๊ง คำว่า สิง (形) แปลว่า รูปลักษณ์ ส่วนคำว่า อี้ (意) หมายถึง จิต เมื่อรวมกันจึงเข้าใจได้ว่า มวยสิงอี้ให้ความสำคัญแก่การฝึกจิตสำนึกและรูปลักษณ์ ลักษณะของมวยสิงอี้คือการโจมตีเป็นเส้นตรงอย่างรุนแรงและทรงพลังในระยะสั้น ผู้ฝึกฝนมวยสิงอี้ใช้การเคลื่อนไหวประสานเพื่อสร้างพลังงานที่ใช้ในการเอาชนะคู่ต่อสู้ในขณะนั้นก็ป้องกันตัวพร้อมกับที่โจมตี รูปแบบวัธีจะแตกต่างกันไปตามสำนักแต่ทุกสำนักจะฝึกต่อสู้มือเปล่าโดยมีทั้งแบบเคลื่อนไหวเดียวและหลายรูปแบบ รวมถึงการฝึกฝนการใช้อาวุธที่มีระบบกระบวนท่าเดียวกับการฝึกต่อสู้มือเปล่า ความเข้าใจพื้นฐานในการเคลื่อนไหวร่างกายได้ถูกกำหนดจากการใช้ทวนหรือไม้พลอง

ประวัติ

ตำนาน 
หลักฐานที่เป็นลายลักษณ์อักษรของมวยสิ่งอีเฉวียนสามารถแกะรอยไปได้ถึงช่วงศตวรรษที่18 ถึงหม่า เสวี่ยหลี่แห่งมณฑลเหอหนานและ ไต้หลงปังแห่งมณฑลซานซี ตำนานได้กล่าวถึงนายพลเยว่ เฟย์ผู้มีชื่อเสียงในสมัยราชวงศ์ซ่งว่าเป็นผู้สร้างมวยสิงอี้ แต่ทฤษฎีนี้ก็ยังไม่เป็นที่ยืนยัน

จากหนังสือ Henan Orthodox Xingyi Quan อาจารย์มวยสิงอี้ไต้หลงปังเคยเขียนตำราอารัมภบทของมวยหกประสาน ในนั้นว่าด้วยวัยเด็กของเยว่ เฟย์ที่ได้รับการสอนในการต่อสู้ด้วยทวนและได้พัฒนาจนมีความเชี่ยวชาญและในที่สุดก็ได้ทักษะทวนสร้างวิชามวยขึ้นมาชื่อว่าอี้หยวน หรือ "มวยจิตใจ" ที่ได้เป็นที่ยกย่องว่าเป็นมวนที่มีความประณีตล้ำลึกกว่ามวยที่เคยมีมา

อ้างอิง 

ศิลปะการต่อสู้ของจีน