หญิงและเด็กก่อน

"หญิงและเด็กก่อน" เป็นจรรยาบรรณในประวัติศาสตร์ซึ่งให้ช่วยชีวิตของหญิงและเด็กก่อนในสถานการณ์ร้ายแรงถึงชีวิต (ตามแบบคือ การสละเรือ เมื่อทรัพยากรดำรงชีพ เช่น เรือชูชีพ มีจำกัด)

วลีนี้ปรากฏครั้งแรกในบันเทิงคดี Harrington: A Story of True Love โดย วิลเลียม ดักลาส โอคอนเนอร์ ใน ค.ศ. 1860 แต่การใช้ "หญิงและเด็กก่อน" ที่มีบันทึกครั้งแรกเกิดขึ้นระหว่างการอพยพเรือหลวงเบอร์คอนเฮด (HMS Birkenhead) ซึงเป็นเรือลำเลียงพลของกองทัพเรืออังกฤษ ใน ค.ศ. 1852 อย่างไรก็ดี จรรยาบรรณดังกล่าวขึ้นชื่อที่สุดว่าสัมพันธ์กับการจมของอาร์เอ็มเอส ไททานิก ใน ค.ศ. 1912 "หญิงและเด็กก่อน" เป็นจรรยาบรรณ จึงไม่มีรากฐานในกฎหมายทางทะเล และศาสตราจารย์เอ็ด กาเลีย ผู้เชี่ยวชาญด้านการอพยพเมื่อเกิดภัยพิบัติจากมหาวิทยาลัยกรีนิช ระบุว่า การอพยพสมัยใหม่โดยปกติ "ช่วยผู้อ่อนแอที่สุดออกจากเหตุการณ์ก่อน ซึ่งไม่จำเป็นต้องเป็นหญิง แต่มีแนวโน้มเป็นผู้บาดเจ็บ ผู้สูงอายุและเด็กเล็ก" ยิ่งไปกว่านั้น ผลการศึกษาของมหาวิทยาลัยอุปซอลาใน ค.ศ. 2012 เสนอว่าการใช้ "หญิงและเด็กก่อน" ในทางปฏิบัติ อาจเป็นข้อยกเว้น มิใช่กฎ

อ้างอิง 

การช่วยชีวิต
จริยธรรม
ปรัชญาสังคม
ภัยพิบัติทางทะเล
วีรคติ
เด็ก
ผู้หญิง