ปาติโมกข์

ปาติโมกข์ หมายถึง คัมภีร์ที่รวมวินัยของสงฆ์ 227 ข้อ คัมภีร์ที่ประมวลพุทธบัญญัติอันทรงตั้งขึ้นเป็นพุทธอาณา มีพุทธานุญาต ให้สวดในที่ประชุมสงฆ์ ทุกกึ่งเดือน เรียกกันว่า สงฆ์ทำอุโบสถ บทปาติโมกข์เหล่านี้ปรากฏอยู่ในพระวินัยปิฎก หมวดสุตตวิภังค์

มีพุทธานุญาตให้สวดปาติโมกข์ย่อได้ เมื่อมีเหตุจำเป็นอย่างใดอย่างหนึ่ง คือ

 ไม่มีภิกษุจำปาติโมกข์ได้จนจบ
 เกิดเหตุฉุกเฉินขัดข้องที่เรียกว่า อันตรายอย่างใดอย่างหนึ่งในอันตรายทั้งสิบ คือ
 พระราชาเสด็จมา
 โจรมาปล้น
 ไฟไหม้
 น้ำหลากมา
 คนมามาก
 ผีเข้าภิกษุ
 สัตว์ร้ายเข้ามา
 งูร้ายเลื้อยเข้ามา
 ภิกษุอาพาธหนักจะถึงเสียชีวิต
 มีอันตรายแก่พรหมจรรย์

ดูเพิ่ม 
 ศีล 227
 ศีล 311
 อาบัติ
 เสขิยวัตร

อ้างอิง 

 พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). "พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลศัพท์". 
 พระธรรมปิฎก (ประยุทธ์ ปยุตฺโต). "พจนานุกรมพุทธศาสน์ ฉบับประมวลธรรม".

ข้อมูลเพิ่มเติม 
มหาสางฆิกะ ปราติโมกษ์ 

พระวินัยบัญญัติ 
 พระสงฆ์ 
 สังฆกรรม