เมลเบิร์น

เมลเบิร์น (, ออกเสียงว่า /ˈmel.bən/ หรือ /ˈmæl.bən/) เป็นเมืองใหญ่อันดับสองของประเทศออสเตรเลีย รองจากนครซิดนีย์ เมลเบิร์นเป็นเมืองหลวงของรัฐวิกตอเรีย เมลเบิร์นก่อตั้งใน พ.ศ. 2378 (ค.ศ. 1835) ตั้งอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของประเทศ ประกอบด้วยเมืองที่รวมตัวกันของเทศบาลท้องถิ่น 31 แห่ง มีประชากรมากกว่า 5 ล้านคน (19% ของประชากรออสเตรเลียตามการสำรวจสำมะโนประชากรปี 2564 ) ส่วนใหญ่อาศัยอยู่ทางฝั่งตะวันออกของใจกลางเมือง และชาวเมืองมักเรียกกันว่า "ชาวเมลเบอร์เนียน"

พื้นที่ของเมลเบิร์นเป็นที่อยู่อาศัยของชาวอะบอริจินวิกตอเรียมากว่า 40,000 ปี และทำหน้าที่เป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่มชน พื้นเมืองในท้องถิ่น Kulin ในบรรดาห้าชนชาติของคูลิน ผู้ปกครองดั้งเดิมของดินแดนที่ล้อมรอบเมลเบิร์น ได้แก่ชนชาติบุนเวรุง วาธารองและวู รัน ด์ เจรี การ ตั้งถิ่นฐานทางอาญาอายุสั้นถูกสร้างขึ้นที่พอร์ตฟิลลิป จากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมนิวเซาท์เวลส์ของ อังกฤษ ในปี 1803 แต่ก็ไม่สำเร็จจนกระทั่งปี 1835 เมื่อผู้ตั้งถิ่นฐานอิสระมาถึงจากดินแดน Van Diemen's Land (ปัจจุบันคือแทสเมเนีย ) ที่เมลเบิร์นก่อตั้งขึ้น มันถูกรวมเข้าเป็น นิคมของ คราวน์ ในปี พ.ศ. 2380 และตั้งชื่อตามนายกรัฐมนตรีอังกฤษ ในขณะนั้น วิ ลเลียม แลมบ์ ไวเคานต์เมลเบิร์นที่ 2 
ในปี พ.ศ. 2394 สี่ปีหลังจากที่สมเด็จพระราชินีวิกตอเรียประกาศให้เป็นเมือง เมลเบิร์นก็กลายเป็นเมืองหลวงของอาณานิคมใหม่ของรัฐวิกตอเรีย ในช่วงทศวรรษที่ 1850 วิกตอเรีย ยุค ตื่นทองเมืองนี้เข้าสู่ช่วงเฟื่องฟูยาวนาน ซึ่งในช่วงปลายทศวรรษที่ 1880 ได้เปลี่ยนเมืองนี้ให้กลายเป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดและมั่งคั่งที่สุดแห่งหนึ่งของโลก หลังจากสหพันธรัฐออสเตรเลียในปี พ.ศ. 2444 ทำหน้าที่เป็นที่นั่งชั่วคราวของรัฐบาลของประเทศใหม่จนกระทั่งแคนเบอร์รากลายเป็นเมืองหลวงถาวรในปี พ.ศ. 2470 [20]ปัจจุบัน เป็นศูนย์กลางทางการเงิน ชั้นนำ ในภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกและอยู่ในอันดับที่ 32 ของโลกในเดือนมีนาคม พ.ศ. 2565 ทั่วโลก ดัชนีศูนย์การเงิน

ประวัติศาสตร์

ประวัติและรากฐานในยุคแรกเริ่ม 
มีหลักฐานชาวอะบอริจินออสเตรเลียอาศัยอยู่ในพื้นที่เมลเบิร์นเป็นเวลาอย่างน้อย 40,000 ปี เมื่อชาวยุโรปเข้ามาตั้งถิ่นฐานในศตวรรษที่ 19 พบว่ามีชาวKulin อย่างน้อย 20,000 คนจากกลุ่มภาษาที่แตกต่างกันสามกลุ่มคือ Wurundjeri , BunurongและWathaurongอาศัยอยู่ในพื้นที่นี้ โดยเป็นสถานที่นัดพบที่สำคัญสำหรับกลุ่ม พันธมิตร แห่งชาติ Kulinและเป็นแหล่งอาหารและน้ำที่สำคัญ

การตั้งถิ่นฐานของอังกฤษครั้งแรก ในวิกตอเรียจากนั้นเป็นส่วนหนึ่งของอาณานิคมทัณฑสถานของนิวเซาท์เวลส์ก่อตั้งขึ้นโดยพันเอกเดวิด คอลลินส์ในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2346 ที่อ่าวซัลลิแวนใกล้กับซอร์เรนโตในปัจจุบัน ในปีต่อมา เนื่องจากเห็นว่าขาดแคลนทรัพยากร ผู้ตั้งถิ่นฐานเหล่านี้จึงย้ายไปที่ดินแดนแวนดีเมน (ปัจจุบันคือรัฐแทสเมเนีย) และก่อตั้งเมืองโฮบาร์ต จะใช้เวลา 30 ปีก่อนที่จะมีการพยายามตั้งถิ่นฐานอีกครั้ง

ยุคตื่นทองยุคของรัฐวิกตอเรีย 
การค้นพบทองคำในรัฐวิกตอเรียในช่วงกลางปี ​​พ.ศ. 2394 ทำให้เกิดการตื่นทองและเมลเบิร์น ซึ่งเป็นเมืองท่าสำคัญของอาณานิคมก็เติบโตอย่างรวดเร็ว ภายในไม่กี่เดือนประชากรของเมืองเพิ่มขึ้นเกือบสองเท่าจาก 25,000 เป็น 40,000 คน ทำให้การเติบโตแบบทวีคูณเกิดขึ้น และในปี พ.ศ. 2408 เมลเบิร์นก็แซงหน้าซิดนีย์ในฐานะเมืองที่มีประชากรมากที่สุดของออสเตรเลีย

ภูมิศาสตร์ 
เมลเบิร์นอยู่ทางตะวันออกเฉียงใต้ของออสเตรเลียแผ่นดินใหญ่ ภายในรัฐวิกตอเรีย ในทางธรณีวิทยา มันถูกสร้างขึ้นบนจุดบรรจบกันของลาวาควอเท อร์นารีที่ไหลไปทางทิศตะวันตก หินโคลนไซลูเรียน ทางทิศตะวันออก และการสะสมตัวของทรายโฮโลซีน ทางตะวันออกเฉียงใต้ตามแนว พอร์ตฟิลลิป ชานเมืองทางตะวันออกเฉียงใต้ตั้งอยู่บนรอยเลื่อนเซลวินซึ่งตัดผ่านภูเขามาร์ธาและแครนบอร์น ส่วนตะวันตกของพื้นที่มหานครอยู่ภายในชุมชนพืชหญ้าที่ราบลุ่มภูเขาไฟวิคตอเรีย และทางตะวันออกเฉียงใต้จะอยู่ในเขตGippsland Plains Grassy Woodland

เมลเบิร์นทอดยาวไปตามแม่น้ำ YarraไปทางYarra Valleyและเทือกเขา Dandenongไปทางทิศตะวันออก มันทอดตัวไปทางเหนือผ่านหุบเขาที่เป็นลูกคลื่นของแม่น้ำสาขาของYarra— Moonee Ponds Creek (ไปทางสนามบิน Tullamarine), Merri Creek , Darebin Creekและแม่น้ำ Plenty — ไปจนถึงทางเดินเติบโตชานเมืองด้านนอกของ CraigieburnและWhittlesea

ชายหาดริมอ่าวที่สำคัญของเมลเบิร์นอยู่ในแถบชานเมืองต่างๆ ตามแนวชายฝั่งของอ่าวพอร์ตฟิลลิป ในพื้นที่เช่นPort Melbourne , Albert Park , St Kilda , Elwood , Brighton , Sandringham , Mentone , Frankston , Altona , Williamstownและ Werribee South ชายหาดสำหรับ เล่นเซิร์ฟที่ใกล้ที่สุดอยู่ห่างจากย่านธุรกิจของเมลเบิร์นไปทางใต้ 85 กม. (53 ไมล์) ในบริเวณชายหาดด้านหลังของRye , SorrentoและPortsea

สภาพภูมิอากาศ 
เมลเบิร์นมีภูมิอากาศแบบมหาสมุทร พอสมควร ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfb ) โดยมีพรมแดนติดกับภูมิอากาศแบบกึ่งเขตร้อนชื้น ( การจัดประเภทภูมิอากาศแบบ เคิปเปน Cfa ) โดยมีฤดูร้อนที่อบอุ่นและฤดูหนาวที่ไม่หนาวจัด เมลเบิร์นเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องสภาพอากาศ ที่เปลี่ยนแปลงบ่อย เนื่องจากตั้งอยู่บนรอยต่อของพื้นที่ร้อนภายในและมหาสมุทรทางใต้ที่เย็น ความแตกต่างของอุณหภูมินี้จะเด่นชัดที่สุดในช่วงฤดูใบไม้ผลิและฤดูร้อน และอาจทำให้หน้าหนาวก่อตัวขึ้นได้ แนวปะทะที่ หนาวเย็นเหล่านี้สามารถทำให้เกิดสภาพอากาศที่รุนแรงได้หลายรูปแบบตั้งแต่พายุไปจนถึง พายุ ฝนฟ้าคะนองและ มี ลูกเห็บตกอุณหภูมิลดลง และฝนตกหนัก อย่างไรก็ตาม ฤดูหนาวมักจะคงที่มาก แต่ค่อนข้างชื้นและมักมีเมฆมาก แม้ว่าจะไม่มีเมฆครึ้มเท่าพื้นที่ในแผ่นดินใหญ่หรือที่ไกลออกไปทางตะวันตก เช่นWarrnamboolเนื่องจากตำแหน่งที่อยู่ใต้ลม ของเมลเบิร์น เมื่อเทียบกับลมตะวันตก ซึ่งเห็นได้จากฤดูหนาวที่แห้งแล้งตามมาตรฐานวิกตอเรียตอนใต้ . อย่างไรก็ตาม เมืองนี้สัมผัสกับระบบทางทิศใต้และทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งแสดงให้เห็นได้จากฤดูหนาวที่มืดครึ้มและมีฝนตกปรอยๆ

พอร์ตฟิลลิปมักจะอุ่นกว่ามหาสมุทรโดยรอบและ/หรือผืนดิน โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วง สิ่งนี้สามารถสร้าง "เอฟเฟกต์อ่าว" ซึ่งคล้ายกับ "เอฟเฟกต์ทะเลสาบ " ที่เห็นได้ในสภาพอากาศที่เย็นกว่า ซึ่งฝนจะตกหนักบริเวณใต้ลมของอ่าว กระแสฝนตกหนักที่ค่อนข้างแคบมักจะส่งผลกระทบต่อสถานที่เดิม (โดยปกติคือชานเมืองทางทิศตะวันออก) เป็นระยะเวลานาน ในขณะที่ส่วนที่เหลือของเมลเบิร์นและบริเวณโดยรอบยังคงแห้ง โดยรวมแล้ว พื้นที่รอบๆ เมลเบิร์น เนื่องจากมีเงาฝนของเทือกเขาออตเวย์อย่างไรก็ตาม แห้งแล้งกว่าค่าเฉลี่ยทางตอนใต้ของรัฐวิกตอเรีย ภายในเมืองและบริเวณโดยรอบ ปริมาณน้ำฝนจะแตกต่างกันไปอย่างมาก ตั้งแต่ประมาณ 425 มม. (17 นิ้ว) ที่แม่น้ำลิตเติลถึง 1,250 มม. (49 นิ้ว) ที่ขอบด้านตะวันออกที่Gembrook เมลเบิร์นมีวันที่อากาศปลอดโปร่ง 48.6 วันต่อปี อุณหภูมิจุดน้ำค้างในฤดูร้อนอยู่ระหว่าง 9.5 ถึง 11.7 °C (49.1 ถึง 53.1 °F)

เมลเบิร์นยังมีแนวโน้มที่จะมีฝักบัวแบบพาความร้อนแยกตัวซึ่งก่อตัวขึ้นเมื่อสระน้ำเย็นไหลผ่านรัฐ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหากมีความร้อนในตอนกลางวันมาก ฝนเหล่านี้มักจะตกหนักและอาจรวมถึงลูกเห็บ พายุหิมะ และอุณหภูมิที่ลดลงอย่างมาก แต่ก็มักจะผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยมีแนวโน้มที่อากาศแจ่มใสอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่มีแดดจัดและค่อนข้างสงบ และอุณหภูมิกลับสูงขึ้นเป็นเท่าเดิมก่อนที่จะมีฝนตก สิ่งนี้สามารถเกิดขึ้นได้ในระยะเวลาไม่กี่นาทีและสามารถทำซ้ำได้หลายครั้งต่อวัน ทำให้เมลเบิร์นมีชื่อเสียงในด้าน "สี่ฤดูในหนึ่งวัน"  ซึ่งเป็นวลีที่เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมสมัยนิยมในท้องถิ่น อุณหภูมิต่ำสุดเป็นประวัติการณ์คือ −2.8 °C (27.0 °F) เมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม พ.ศ. 2412 อุณหภูมิสูงสุดที่บันทึกไว้ในเมืองเมลเบิร์นคือ 46.4 °C (115.5 °F) เมื่อวันที่ 7 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2552 แม้ว่าบางครั้งจะเห็นหิมะที่ระดับความสูงที่สูงขึ้นในเขตชานเมือง แต่ก็ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในย่านศูนย์กลางธุรกิจตั้งแต่ปี 1986

อุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลอยู่ในช่วงตั้งแต่ 14.6 °C (58.3 °F) ในเดือนกันยายนถึง 18.8 °C (65.8 °F) ในเดือนกุมภาพันธ์ ที่พอร์ตเมลเบิร์นช่วงอุณหภูมิเฉลี่ยของน้ำทะเลจะเท่ากัน

โครงสร้างเมือง 

เขตเมืองของเมลเบิร์นมีขนาดประมาณ 2,704 ตารางกิโลเมตร ซึ่งใหญ่ที่สุดในออสเตรเลียและใหญ่เป็นอันดับที่ 33 ของโลก

เมลเบิร์นได้กลายเป็นพื้นที่ที่มีประชากรหนาแน่นที่สุดของออสเตรเลีย โดยมีผู้อยู่อาศัยประมาณ 19,500 คนต่อตารางกิโลเมตร และเป็นที่ตั้งของตึกระฟ้ามากกว่าเมืองอื่นๆ ของออสเตรเลีย

ดูเพิ่ม 
 ฐานทัพเรือเมลเบิร์น
 ออสเตรเลียนกรังด์ปรีซ์

รายการ 
 รายชื่อชานเมืองเมลเบิร์น
 รายชื่อพิพิธภัณฑ์ในเมลเบิร์น
 รายชื่อบุคคลจากเมลเบิร์น
 รายชื่อเพลงเกี่ยวกับเมลเบิร์น
 รัฐบาลท้องถิ่นในรัฐวิกตอเรีย

อ้างอิง 

 
เมืองในประเทศออสเตรเลีย
ม
รัฐวิกทอเรีย