การทดสอบโดสต์

การทดสอบโดสต์ () เป็นแนวทางการตัดสินภาพอนาจารเด็กของประเทศสหรัฐอเมริกา โดยมีองค์ประกอบ 6 อย่างที่ตั้งขึ้นในปี 2529 ในคดีศาลรัฐบาลกลางชั้นต้น คือ "สหรัฐอเมริกากับนายโดสต์ (United States v. Dost)" (636 F. Supp. 828, S.D.Cal. 1986)
เกี่ยวกับภาพถ่ายของเด็กหญิงเปลือยหรือกึ่งเปลือยอายุระหว่าง 10-14 ปี
บนฟิล์มถ่ายภาพที่ยังไม่ได้ล้าง ที่ส่งไปยังบริษัทล้างฟิล์มในเขตฮอลลีวูด รัฐแคลิฟอร์เนีย

กฎเกณฑ์ 
เพื่อจะตัดสินให้ดีขึ้นว่า ภาพแสดงเด็กเป็น "การแสดงอย่างเร้ากามตัณหาของอวัยวะเพศหรือเขตหัวหน่าว" ภายใต้กฎหมาย  หรือไม่ ศาลได้ตั้งกฎเกณฑ์ 6 อย่างขึ้น
แต่ไม่จำเป็นว่ารูปจะต้องผ่านกฎทุกกฏ และก็ไม่ได้หมายความว่าจะไม่สามารถใช้เกณฑ์อื่น ๆ นอกเหนือจากเกณฑ์เหล่านี้เพื่อตัดสินได้
 จุดโฟกัสของรูปอยู่ที่เขตอวัยวะเพศหรือหัวหน่าวของเด็กหรือไม่
 สิ่งแวดล้อมและบริบทของภาพบ่งนัยทางเพศหรือไม่ เช่น อยู่ในสถานที่หรืออยู่ในท่าทางที่โดยทั่วไปสัมพันธ์กับกิจกรรมทางเพศ
 เด็กอยู่ในท่าทางที่ไม่เป็นธรรมชาติ หรือใส่เสื้อผ้าที่ไม่เหมาะสม เมื่อพิจารณาอายุของเด็กหรือไม่
 เด็กใส่เสื้อผ้าสมบูรณ์ บางส่วน หรือเปลือย
 เด็กแสดงความเขินอายที่แสดงนัยทางเพศ หรือความพร้อมความเต็มใจที่จะร่วมกิจกรรมทางเพศหรือไม่
 ภาพตั้งใจหรือออกแบบให้ผู้ชมเกิดปฏิกิริยาทางเพศหรือไม่

บรรทัดฐานการพิพากษา 
เกี่ยวกับการแสดงที่เร้าอารมณ์ของบริเวณอวัยวะเพศที่ปกปิด กระทรวงยุติธรรมสหรัฐได้อธิบายการใช้การทดสอบนี้ต่อสื่อลามกอนาจารเด็กในข้อบังคับปี 2551
โดยเขียนไว้ว่า บรรทัดฐานจากคดี United States v. Knox 
ไม่ได้ห้ามการถ่ายรูปทีมนักว่ายน้ำธรรมดาหรือโมเดลชุดชั้นใน
แต่ว่า "แม้ว่าอวัยวะเพศจะปกปิดด้วยผ้าในคดีนั้น แต่เป็นผ้าบางทึบที่มีจุดประสงค์ชัดเจนเพื่อดึงจุดสนใจไปที่ตรงนั้น เป็นการแสดงโดยโมเดลที่อ้าหรือยืดขา เพื่อที่จะให้บริเวณหัวหน่าวหรืออวัยวะเพศปรากฏโดยทั้งหมดต่อผู้ชม และเป็นการแสดงโดยโมเดลที่เต้นรำหรือส่ายสะโพก โดยวิธีที่ชี้บ่งความสัมพันธ์ทางเพศของผู้ใหญ่"

แต่ว่า สำนวนแก้ฟ้องที่ยื่นต่อศาลในคดีปี 2009 (Brabson v. Florida) ที่เด็กหญิงหลายคนถูกแอบถ่ายวิดีโอใน "พฤติกรรมที่ไร้มลทิน" คือเปลี่ยนใส่ชุดว่ายน้ำ มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับ "ความตั้งใจ" ที่กล่าวไว้ในการทดสอบโดสต์ (ในเกณฑ์สุดท้าย)
ประเด็นก็คือ การกำหนดว่าภาพนั้นเร้าอารมณ์หรือไม่ ควรจะเป็นกฎเกณฑ์ที่เป็นกลาง ๆ (คือเป็นปรวิสัย) ใช้ต่อการออกแบบรูป หรือควรจะเป็นผลจริง ๆ ของรูปนั้นต่อจำเลยคนใดคนหนึ่ง (ที่เป็นอัตวิสัย)

ข้อวิพากษ์วิจารณ์ 
ศาสตราจารย์กฎหมายหญิงผู้หนึ่ง วิพากษ์วิจารณ์การทดสอบนี้ เพราะทำให้สาธารณชนต้องดูรูปของเด็กในลักษณะที่คนใคร่เด็กจะดู เพื่อที่จะกำหนดว่ารูปเหล่านั้นสมควรหรือไม่
"เพราะว่าทุกสิ่งทุกอย่างกลายเป็นสื่อลามกอนาจารเด็กตามมุมมองของกฎหมาย จะเป็นเด็กใส่เสื้อผ้า เด็กเขิน เด็กในสิ่งแวดล้อมที่มีเด็ก บางทีตัวเด็กเองอาจได้กลายเป็นสิ่งลามกอนาจารไปแล้ว"

ส่วนนักวิชาการอีกท่านหนึ่งให้ข้อสังเกตว่า "การประยุกต์ใช้องค์ต่าง ๆ เหล่านี้ ดังที่พบในคดี 'Knox' ทำให้ต้องวิเคราะห์อย่างยืดยาวซึ่งสื่อต่าง ๆ ที่คนโดยมากในอดีตจะไม่ถือว่าลามกอนาจารหรือว่าเกี่ยวข้องกับเพศ
และเพราะจะต้องผ่านการวิเคราะห์เช่นนี้ ตำรวจ ผู้พิพากษา ทนาย และโดยที่สุดคือสาธารณชน ก็จะถูกบังคับให้ดูอย่างละเอียดลออซึ่งรูปภาพของเด็ก (และโดยทั่วไปซึ่งเด็กด้วย) ที่ไม่เป็นพิษเป็นภัยเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เพื่อที่จะกำหนดว่า เด็กที่อยู่ในรูปอาจจะทำอะไรเกี่ยวกับเพศหรือไม่"

ดูเพิ่ม 
 สื่ออนาจารเด็ก
 สื่อลามกอนาจารเด็ก
 COPINE Scale

เชิงอรรถและอ้างอิง 

กฎหมายสหรัฐ
สื่อลามกอนาจาร