ความขุ่น

ความขุ่น () หมายถึง ภาวะที่ของไหลมีความขุ่นหรือมัวเพราะได้รับการปนเปื้อนจากอนุภาคต่าง ๆ หรือสารแขวนลอยหลากขนาด ภาวะนี้ไม่อาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าเช่นเดียวกับหมอกควันในอากาศ และยังใช้เป็นมาตรสำคัญมาตรหนึ่งในการทดสอบคุณภาพของน้ำและการวัดความขุ่นในของไหลอื่นอีกด้วย

ของไหลสามารถมีวัตถุแขวนลอยอยู่ได้ ซึ่งอาจประกอบจากอนุภาคที่มีขนาดแตกต่างกันได้ ซึ่งกรณีของเหลวมีวัตถุแขวนลอย หากวัตถุแขวนลอยนั้นมีขนาดใหญ่และหนักพอวัตถุนั้นก็จะจมลงอย่างรวดเร็วสู่ก้นภาชนะ ขณะที่อนุภาคที่เล็กมากจะค่อยๆ จมลงหรือไม่จมลงเลยถ้าของเหลวนั้นได้รับการสั่นอยู่เป็นประจำหรืออนุภาคนั้นมีลักษณะเป็นคอลลอยด์ ของแข็งจนาดเล็กเหล่านี้ก็เป็นสาเหตุให้ของเหลวเกิดการขุ่นได้

ความเป็นมาของวัดความขุ่น 

ในการวัดความขุ่นมีอยู่หลายวิธี การวัดความขุ่นเริ่มจากการวัดความใสของน้ำก่อน เนื่องจากน้ำเป็นสิ่งที่ใสและใกล้ตัว โดยปรากฏหลักฐานครั้งแรกโดย บาทหลวงอังเจโล เซคคีนักดาราศาสตร์ที่ปรึกษาสันตะปาปาได้ใช้จานกลมผูกลวดในการวัดความใสของน้ำใน ค.ศ. 1865 ซึ่งครั้งแรกเขาได้ใช้จานสองชนิด คือจานที่ทำจากดินเหนียวสีขาวขนาด 43 เซนติเมตร กับจานที่ทำจากผ้าใบสีขาวขนาด 60 เซนติเมตร ค่อยๆ หย่อนลงในน้ำจนมองไม่เห็น ซึ่งจุดที่ตื้นที่สุดที่ไม่เห็นจานนั้น เรียกว่า "ความลึกของเซคิ" () วิธีนี้จึงเรียกว่าวิธีการทดสอบโดยใช้ เซคิดิสก์ () ซึ่งการทดสอบนี้เป็นจุดเริ่มของทฤษฎีการวัดความขุ่น

ความลึกของเซคินั้นจะเกิดขึ้นเมื่อค่าของความสะท้อน () เท่ากับความเข้มของแสงที่สะท้อนจากน้ำ () โดยความลึกของเซคิ ในหน่วยเมตรถูกหารด้วยค่าค่าหนึ่งจนเหลือ 1.7 ค่านั้นเรียกว่าสัมประสิทธิ์การลดทอน () หรืออาจเรียกได้ว่าสัมประสิทธิ์การสิ้นสูญ () ซึ่งสัมประสิทธิ์การลดทอนของแสงนี้จะแทนด้วยตัวอักษร k ซึ่งสามารถใช้ในกฎของเบียร์-แลมเบิร์ตได้ดังนี้
 
ใช้ในการหา I zหรือความเข้มของแสงที่ระดับความลึก z จาก I 0ความเข้มของแสงที่ผิวน้ำ

ความแตกต่างระหว่างความขุ่นกับความใส

การวัดความขุ่น 

ภายหลังจึงมีความพยายามใช้แสงด้วยวิธีต่างๆ ในการวัดความขุ่นของของไหลหน่วยการวัดความขุ่นที่ใช้กันอย่างกว้างขวางที่สุดก็คือ FTU (Formazin Turbidity Unit) ขณะที่องค์การระหว่างประเทศว่าด้วยการมาตรฐาน () ได้ใช้หน่วยมาตรฐานในการวัดความขุ่นเป็นหน่วย FNU (Formazin Nephelometric Units)

อ้างอิง 

ปริมาณทางกายภาพ