มาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์

มาตราระหว่างประเทศว่าด้วยเหตุการณ์ทางนิวเคลียร์ () เริ่มใช้ในปี พ.ศ. 2533 โดยสำนักงานพลังงานปรมาณูระหว่างประเทศ (IAEA) เพื่อที่จะช่วยให้การติดต่อสื่อสารข้อมูลสำคัญด้านความปลอดภัยเป็นไปได้อย่างรวดเร็วในกรณีที่เกิดอุบัติเหตุนิวเคลียร์

มาตราดังกล่าวตั้งใจที่จะให้เป็นมาตราส่วนเชิงลอการิทึม คล้ายกับมาตราขนาดโมเมนต์ซึ่งใช้เพื่ออธิบายเปรียบเทียบขนาดความรุนแรงของแผ่นดินไหว แต่ละระดับที่เพิ่มขึ้นนั้นแสดงว่าอุบัติเหตุจะมีความรุนแรงมากขึ้นเป็นสิบเท่าของระดับที่น้อยกว่าหนึ่งระดับ เมื่อเปรียบเทียบกับแผ่นดินไหว ขณะที่ความรุนแรงของมันนั้นสามารถวัดค่าออกมาเป็นปริมาณได้ แต่ระดับของอุบัติภัยที่เกิดขึ้นจากน้ำมือมนุษย์นั้น อย่างเช่นอุบัติเหตุนิวเคลียร์ เป็นประเด็นที่จะต้องใช้การตีความมากกว่า และเนื่องจากความยากของการตีความ ระดับ INES ของอุบัติเหตุนั้นจึงถูกตีค่าออกมาหลังจากเกิดเหตุการณ์ขึ้น ดังนั้น มาตราดังกล่าวจึงมีความสามารุที่จำกัดมากในการสนับสนุนการช่วยเหลือหลังเกิดเหตุการณ์
 
เนื่องจากมาตรา INES ไม่ได้รับการจัดโดยองค์กรกลาง อุบัติเหตุนิวเคลียร์ที่ได้รับความสนใจจากประชาชนบางครั้งจะถูกตีค่าโดยผู้ดำเนินงานของสถานที่ที่เกิดเหตุการณ์ โดยอดีตองค์การของประเทศ แต่ยังรวมถึงสถาบันทางวิทยาศาสตร์ องค์การระหว่างประเทศหรือผู้เชี่ยวชาญอื่นซึ่งอาจนำมาซึ่งความสับสนในความรุนแรงที่แท้จริง

เกณฑ์และตัวบ่งชี้หลายอย่างถูกนิยามให้สอดคล้องกับรายงานเหตุการณ์นิวเคลียร์โดยองค์การทางการที่แตกต่างกัน มาตรา INES ถูกแบ่งออกเป็นเจ็ดระดับ สามระดับเป็นระดับ "เหตุ" และอีกสี่ระดับเป็นระดับ "อุบัติเหตุ" นอกจากนี้ยังมีระดับ 0 อีกด้วย

      7 – อุบัติเหตุรุนแรงที่สุด
    6 – อุบัติเหตุรุนแรง
    5 – อุบัติเหตุที่มีผลกระทบเป็นวงกว้าง
    4 – อุบัติเหตุที่มีผลกระทบในท้องถิ่น
    3 – เหตุรุนแรง
    2 – เหตุ
    1 – เหตุผิดปกติ
    0 – ความคลาดเคลื่อน (ไม่มีนัยที่สำคัญ)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
Nuclear Events Web-based System (NEWS) , IAEA 
International Nuclear Event Scale factsheet , IAEA
  International Nuclear Event Scale, User's manual, IAEA, 2008

อุบัติเหตุนิวเคลียร์