วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน

วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอน (; 19 ตุลาคม ค.ศ. 1871 – 1 ตุลาคม ค.ศ. 1945) เป็นนักสรีรวิทยาชาวอเมริกัน เกิดที่เมืองแพรรีดูเชียนในรัฐวิสคอนซิน เป็นบุตรของคอลเบิร์ต แฮนส์เชตต์ แคนนอนและวิลมา เดนิโอ เขาเรียนจบจากโรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดในปี ค.ศ. 1900 หลังจากนั้นทำงานสอนที่ภาควิชาสรีรวิทยาของฮาร์วาร์ด ต่อมาแคนนอนดำรงตำแหน่งศาสตราจารย์หัวหน้าภาควิชาสรีรวิทยาและประธานสมาคมสรีรวิทยาอเมริกา เขาแต่งงานคอร์เนเลีย เจมส์ แคนนอน นักเขียนและนักสตรีนิยม ทั้งคู่มีบุตรด้วยกัน 5 คน แคนนอนเสียชีวิตในปี ค.ศ. 1945 ที่เมืองแฟรงคลิน รัฐนิวแฮมป์เชียร์

งาน 
วอลเตอร์ แบรดฟอร์ด แคนนอนเริ่มทำงานตั้งแต่เรียนที่โรงเรียนแพทย์ฮาร์วาร์ดที่ห้องปฏิบัติการของเฮนรี พิกเคอริง บาวดิตช์ เขาเป็นคนแรก ๆ ที่ใช้รังสีเอกซ์ในการศึกษาการกลืนและการทำงานของกระเพาะอาหาร

ในปี ค.ศ. 1945 แคนนอนสรุปการทำงานในแต่ละช่วงอายุของเขาดังนี้:
 อายุ 26 – 40: การย่อยอาหารและการผสมเกลือโลหะหนักในอาหาร
 อายุ 40 – 46: ผลของร่างกายที่มีต่ออารมณ์ต่าง ๆ
 อายุ 46 – 51: การช็อกจากบาดแผล
 อายุ 51 – 59: ภาวะเสถียรของสิ่งมีชีวิต
 อายุ 59 – 68: การใช้สารเคมีในการรักษากระแสประสาท (ร่วมกับอาร์ตูโร โรเซนบลูท)
 อายุ 68 + : ความไวของอวัยวะที่แยกจากเซลล์ประสาท

ผลงานสำคัญ 
 การใช้เกลือโลหะหนักในอาหาร เพื่อช่วยให้ภาพที่ฉายรังสีเอกซ์ชัดขึ้น
 นิยาม "การตอบสนองแบบสู้หรือหนี" (Fight-or-flight response) เพื่ออธิบายการตอบสนองของสัตว์เมื่อตกอยู่ในอันตราย
 พัฒนาแนวคิด "ภาวะธำรงดุล" (Homeostasis) ของโกลด แบร์นาร์
 พัฒนา "ทฤษฎีแคนนอน-บาร์ด" (Cannon–Bard theory) เพื่ออธิบายการตอบสนองของมนุษย์ตามอารมณ์ต่าง ๆ

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
 
 Walter Bradford Cannon - Whonamedit

ชาวอเมริกัน
นักสรีรวิทยา
ภาคีสมาชิกราชสมาคมแห่งลอนดอน