ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502

{{กล่องข้อมูล กฎหมาย
|ชื่อ = 
|ภาพ = New Seal of the Royal Command of Thailand.svg
|ขนาดภาพ = 100
|ผู้ลงนาม = พระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตร
|ผู้ลงนามรับรอง = จอมพล สฤษดิ์ ธนะรัชต์ (หัวหน้าคณะปฏิวัติ)
|วันลงนาม = 28 มกราคม พ.ศ. 2502
|วันลงนามรับรอง = 28 มกราคม พ.ศ. 2502
|วันเริ่มใช้ = 28 มกราคม พ.ศ. 2502
|วันประกาศ = 28 มกราคม พ.ศ. 2502  (ราชกิจจานุเบกษา เล่ม ๗๖/ตอนที่ ๑๗/หน้า ๑/๒๘ มกราคม ๒๕๐๒) 
|ท้องที่ใช้ =  ราชอาณาจักรไทย
|การยกเลิก = ประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511
|ผู้ยกร่าง = สภาร่างรัฐธรรมนูญ
|กฎหมายที่เกี่ยวข้อง = รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2475 แก้ไขเพิ่มเติม พุทธศักราช 2495  คำสั่งและประกาศของคณะปฏิวัติปี พ.ศ. 2501-2502  รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511
|ชื่อร่าง = ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502
}}ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักร พุทธศักราช 2502''' รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทยฉบับที่ 7 ประกาศใช้เมื่อวันที่ 28 มกราคม พ.ศ. 2502 โดยมี จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ หัวหน้าคณะปฏิวัติเป็นผู้ลงนามรับสนองพระบรมราชโองการ

โดยธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรฉบับนี้มีทั้งสิ้น 20 มาตราโดยมาตราที่สำคัญที่สุดคือมาตรา 17 ที่ได้ให้อำนาจของนายกรัฐมนตรีทั้งในทางบริหาร นิติบัญญัติ และตุลาการ

ธรรมนูญการปกครองราชอาณาจักรฉบับนี้ประกาศใช้มายาวนานถึง 9 ปี 4 เดือน 23 วันจึงได้ถูกยกเลิกไปเมื่อได้มีการประกาศใช้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2511 เมื่อวันที่ 20 มิถุนายน พ.ศ. 2511

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
 ปรีดี หงษ์สต้น. “เชือดไก่ให้ลิงดู: รัฐไทยกับการทำลายศัตรูด้วยนาฏกรรม.” วารสารประวัติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ 1, 2 (ต.ค. 2557-มี.ค. 2558), น. 53-99.

รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย