อากาชิ (ตำนานเก็นจิ)

อากาชิ  (明石, Akashi) "Akashi"  เป็นบทที่ 13 ของตำนานเก็นจิ ผลงานของ มุระซะกิ ชิคิบุ จากทั้งหมด 54 บท

ที่มาของชื่อบท อากาชิ 
อากาชิ  เป็นชายหาดริมทะเลด้านหลังเป็นภูเขาเช่นเดียวกับสุมะ  อากาชิถือว่าอยู่ในเขตฮะริมะ  ส่วน สุมะ อยู่ในเขตเซ็ตสุ  ทั้งๆที่หาดทั้ง 2 นี้อยู่ห่างกันเพียง 5 ไมล์  ในสมัยนั้นถือว่าไปสถานที่ๆห่างไกลจากเมืองหลวงพอสมควร  ปัจจุบัน อากาชิ คือเมืองที่อยู่ตอนใต้ของเขต เฮียวโกะ  ทิศตะวันตกของโกเบ ประเทศญี่ปุ่น

ตัวละครหลักในบท 

 เก็นจิ  :  ถูกถอดยศ  ต่อมา  ได้รับการแต่งตั้งเป็น กอนไดนะกอน  อายุ 27 ถึง 28
 มุระซะกิ   :  ภรรยาของเก็นจิที่คฤหาสน์บนถนนนิโจ  อายุ 19  ถึง 20
 วิญญาณของคิริสึโบะอิน  :  พระราชบิดาของเก็นจิ
 นักบวชแห่งอากาชิ  : อายุ 60 ถึง 61 
 โยะชิคิโยะ  : ผู้ติดตามของเก็นจิ เป็นบุตรชายของเจ้าเมืองเมืองฮาริมะ 
 อากาชิโนะคิมิ  : บุตรีของนักบวชแห่งอากาชิ อายุ 18 ถึง 19
 มารดาของอากาชิโนะคิมิ  : อายุต้น 50 
 จักรพรรดิสุซะคุ  : พระชนมายุ 29 ถึง 30 
 ไดโจไดจิน    :  เดิมตำแหน่งอุไดจิน ตาของจักรพรรดิสุซะคุ บิดาของพระราชชนนีโคกิเด็ง และ โอะโบะโระซึกิโยะ 
 พระราชชนนีโคกิเด็ง  :   พระราชมารดาของจักรพรรดิสุซะคุ
 องค์รัชทายาท  : โอรสของฟุจิตสึโบะ ( บุตรชายลับๆของเก็นจิ )อายุ 9 ถึง 10 ปี
 ฟุจิตสึโบะ  : อดีตจักรพรรดินีในองค์จักรพรรดิคิริสึโบะ อายุ 32 - 33
 ฮะนะจิรุซะโตะ  : น้องสาวของอดีตพระชายาตำหนักเรเค หนึ่งในคนรักของเก็นจิ 
 นางรำโกะเซะจิ

เรื่องย่อ 

วันเวลาผ่านไป  พายุฝนฟ้าคะนองไม่ยอมหยุดตก  เก็นจิรู้สึกเสียขวัญ  ต่อมามีผู้ส่งสาส์นของมุรุซะกิมาให้เขา  คนส่งสาส์นนั้น  เปียกโชกตั้งแต่หัวจรดเท้า  จนดูแทบไม่เป็นผู้เป็นคน เก็นจินั้นไม่เคยต้องอยู่ในหมู่ไพร่อันต่ำต้อยที่แต่งกายมอมแมมโกโรโกโสเยี่ยงนี้ ทำให้เขาสะเทือนอารมณ์ยิ่ง  หรือตัวเขานั้นอ่อนแอเปราะบางลงหรือเช่นไร  สาส์นจากมุระซะกิ  และเรื่องราวที่กล่าวถึงเขาในเมืองหลวง  ทำให้เขายิ่งอ้างว้าง  

ในเช้ารุ่งขึ้น  พายุค่อยอ่อนกำลังลง  พระชราเดินทางจากอากาชิมาเพื่อพบเก็นจิ  เก็นจิประหลาดใจเหตุไฉนพระสงฆ์ชราจึงเดินทางมาได้อย่างปลอดภัยท่ามกลางพายุร้าย  เขาส่งโยะชิคิโยะไปพบท่าน พระชรารูปนั้นกล่าวว่า  เขาจะพาเก็นจิไปสู่นิวาสถานของตน เพราะเขาได้นิมิตรชักนำจากความฝัน  เก็นจิเองก็ฝันถึงเสด็จพ่อผู้ล่วงลับเสด็จลงจากสวรรค์มาช่วยเหลือเขา   หลังจากพิจารณาใคร่ครวญเหตุผลแล้ว  เขาตัดสินใจตามพระชราขึ้นเรือไปอากาชิโดยมีผู้ติดตามเพียง 4-5 คน  สายลมอันน่าอัศจรรย์พัดพาเรือสู่อากาชิอย่างรวดเร็วราวโผบิน

ในคืนจันทร์พรายแสงอันเงียบสงบของเดือน 4  เก็นจิมองเห็นเกาะอะวะจิได้จากที่พำนักใหม่ของเขา  ท้องทะเลแสนคุ้นเคยราวกับสระน้ำในสวนของคฤหาสน์ในเมืองหลวง   เก็นจินำโกะโตะ 7 สาย  ที่เขาละเลยไม่บรรเลงมานาน  ออกมาดีดบรรเลงสังคีต  เสียงของดนตรีอันไหเราะ สะกดใจทั้งพระชราที่จำวัดในวัดของเขา  และบุตรีของท่านพำนักอยู่ในคฤหาสน์บนเนินเขา   จนพระชราต้องละลูกประคำลงและวิ่งมาที่คฤหาสน์ส่วนของเก็นจิ  ส่งคนไปนำบิวะและโกะโตะ 13สายในคฤหาสน์บนเนินเขามาเพื่อร่วมบรรเลงสังคีตกับเก็นจิจนกระทั่งดึกดื่น   พระชราเล่าเรื่องราวในอดีตของตนและขอใก้เก็นจิสมรสกับบุตรีของตน

ในนครหลวง  ท่ามกลางคืนแห่งพายุโหมแรง  จักรพรรดิสุซะคุทรงสุบินว่าเสด็จพ่อคิริสึโบะอินทรงมาประทับที่บันไดของสวนตะวันออกของตำหนักเซย์เรียว และตรัสเกี่ยวกับเก็นจิ  จักรพรรดิสุซะคุทรงสบสายพระเนตรกราดเกรี้ยวของพระราชบิดาในพระสุบิน  เมื่อตื่นบรรทม  จักรพรรดิสุซะคุทรงปวดพระเนตรเป็นอันมาก   ในคืนเดียวกันนั้น  เก็นจิฝันถึงพระราชบิดาประทับที่สุมะ  ทรงมีรับสั่งให้เก็นจิออกจากสุมะไปอยู่อากาชิ

เก็นจิรับคำขอของพระชราโดยการเชิญบุตรีของท่านมาที่คฤหาสน์ทีพำนักของเขา  แต่นางปฏิเสธที่จะรับคำสั่งของเก็นจิราวกับเป็นข้ารับใช้  ดังนั้นเก็นจิจึงขี่ม้าไปกับโคะเระมิตสึ  ขึ้นไปหานางที่คฤหาสน์บนเนินเขาด้วยตัวเอง  ในคืนจันทร์เกือบเต็มดวง  เขามองเห็นชายฝั่งทะเลเบื้องล่างได้อย่างเต็มตา     ช่างสวยงามจนเขาอยากจะให้มุระซะกิได้เห็น  แทบอยากจะชักม้ามุ่งเข้าเมืองหลวงเสียตอนนั้น  เก็นจิได้พบกับบุตรีของพระชรา  เขาเรียกนางว่า อากาชิโนะคิมิ  เขาประทับใจมากกับกิริยาที่สง่างามเป็นผู้ดีของนาง

ปลายเดือนเจ็ด  จักรพรรดิสุซะคุซึ่งประชวรปวดที่เนตร  พระชชนีโคกิเด็งล้มป่วย  อีกทั้งไดโจไดจินอดีตอุไดจิน  ตาของจักรพรรดิสุซะคุก็เสียชีวิตกะทันหัน  ทรงมีรับสั่งเรียกตัวเก็นจิ ผู้ซึ่งมีอายุ 28 ปี กลับเมืองหลวงโดยไม่สนพระทัยกับคำทัดทานของพระชนนี เพื่อคลายความกริ้วของวิญญาณพระบิดา  อากาชิโนะคิมิกำลังตั้งครรภ์  ดังนั้นเก็นจิจึงไม่สามารถนำนางไปด้วย เขาปลอบโยนให้นางคลายใจว่าจะกลับมารับไปอยู่ในเมืองหลวงด้วยอย่างแน่นอน  ท่านหญิงนั้นจมอยู่กับความระทมทุกข์เพราะถูกทอดทิ้งให้เปล่าเปลี่ยว  ต้องอยู่โดยปราศจากความรักของเก็นจิ     พราะชรายิ่งถูกความทุกข์กัดกร่อนจนแก่ชราลงกว่าเดิม  รำพันโศกด้วยบุตรีไม่สามารถตามไปอยู่ร่วมกับเก็นจิได้  คืนแสงจันทร์กระจ่าง  ระหว่างทำวัด  พระชราหกล้มพลัดลงไปในพุ่มไม้จนสะโพกกระแทกกับหินในสวนเป็นรอยช้ำ

อ้างอิง 

 

วรรณกรรมญี่ปุ่น
รายชื่อบทในตำนานเก็นจิ