ซุลัยคอ

ภรรยาของโปติฟาร์ เป็นบุคคลสำคัญในคัมภีร์ฮีบรู และอัลกุรอาน นางเป็นมเหสีของโปทิฟาร์ หัวหน้าองครักษ์ของฟาโรห์ในสมัยของยาโคบ และบุตรชายทั้ง 12 คน ตามพระธรรมปฐมกาล นางกล่าวหาโยเซฟ อย่างผิด ๆ ว่าพยายามข่มขืนหลังจากที่เขาปฏิเสธความต้องการทางเพศของนาง ส่งผลให้เขาถูกจำคุก

ในปฐมกาลเธอไม่ได้ระบุชื่อ แต่ในแหล่งที่มาของชาวยิวและความเชื่อของอิสลามในยุคกลางต่อมา เธอถูกระบุว่าเป็นซุลัยคอ ( zoo-LAY-kah ;  ;  ). เรื่องราวของยูซุฟและซุลัยคอ เป็นที่นิยมในวรรณกรรมอิสลาม

ในปฐมกาล 
พระคัมภีร์ไบเบิล (ปฐมกาล 39:5-20) บรรยายการปฏิบัติต่อโยเซฟ ผู้เป็นทาสของโปทิฟาร์ สามีของเธอ:

ในอัลกุรอาน 
อัลกุรอานบรรยายถึงการปฏิบัติต่อนบียูซุฟของภรรยาอะซีซดังนี้

การตีความ

ในแหล่งที่มาของชาวยิว 
นักวิจารณ์ชาวยิวยังเห็นแรงจูงใจที่ดีในการกระทำของนาง เรื่องราวเกี่ยวกับซุลัยคอ ได้รับการบอกเล่าใน เซเฟอร์ ฮายาชาร์ ซึ่งนางถูกผู้หญิงอียิปต์ผู้สูงศักดิ์คนอื่น ๆ ในแวดวงเพื่อนของนางเยาะเย้ยเพราะหลงเสน่ห์ทาสชายชาวฮีบรู ซุลัยคอเชิญเพื่อน ๆ ที่บ้านของนางให้ส้มและมีดทั้งหมดแก่พวกเขาเพื่อหั่นพวกเขาด้วย ขณะที่พวกเขาทำงานนี้ ซุลัยคอให้โยเซฟ เดินผ่านห้อง ด้วยความหล่อเหลาของเขา ทำให้ผู้หญิงทุกคนเผลอใช้มีดกรีดตัวเองจนเลือดอาบ ซุลัยคอจึงเตือนเพื่อน ๆ ว่านางต้องพบโยเซฟทุกวัน หลังจากเหตุการณ์นี้ คนรุ่นราวคราวเดียวกันของนางก็ไม่ล้อเลียนนางอีกต่อไป  

ราชิ แสดงความคิดเห็นว่าภรรยาของโปทิฟาร์เห็นทางโหราศาสตร์ว่านางจะมีลูกผ่านทางโยเซฟ อย่างไรก็ตามการคำนวณทางโหราศาสตร์ผิดพลาดเล็กน้อย อาเซนาตบุตรสาวของนาง (โดยการรับเลี้ยงบุตรบุญธรรม ในบางเรื่องราว) กลายเป็นภรรยาของโยเซฟ ดังนั้นภรรยาของโปทิฟาร์จึงให้กำเนิดหลาน (ไม่ใช่ลูก) ผ่านโยเซฟ

ในแหล่งที่มาของอิสลาม 

นักวิชาการตัฟซีร (นักวิชาการมุฟัสสิรูน) มองว่าซุลัยคอ เป็นคนบาปและเป็นผู้ร้าย ยกเว้นกวีศูฟีย์ ชาวมุสลิมผู้ยิ่งใหญ่ รูมีย์, ฮาฟิซและญามิอ์ สำหรับ รูมีย์แล้ว ความหลงใหลของซุลัยคอ ที่มีต่อนบียูซุฟเป็นอาการและการแสดงออกของจิตวิญญาณที่โหยหาอัลลอฮ์อย่างสุดซึ้ง สำหรับเรื่องนี้ เขายืนยันว่า มันเป็นความจริงของความรักอันลึกซึ้งที่บุคคลใดมีต่อผู้อื่น

นักวิชาการวิพากษ์ 
นักวิชาการเช่นเมียร์ สเติร์นเบิร์ก (1985) ระบุลักษณะพฤติกรรมซ้ำ ๆ ของผู้หญิงที่มีต่อโยเซฟว่าเป็นการล่วงละเมิดทางเพศ แม็กคินเลย์ (1995) สังเกตว่าภรรยาของโปทิฟาร์ได้รับการปฏิบัติเหมือนเป็นสิ่งของที่อยู่ในความครอบครองของนาย (ปฐก. 39:8–9) และเหตุผลที่โยเซฟปฏิเสธไม่ใช่เพราะเขาไม่ต้องการมีเพศสัมพันธ์กับนาง แต่เพราะจะเป็นการฝ่าฝืน วางใจนายและเป็นบาปต่อพระเจ้า พระผู้เป็นเจ้า  อาจเป็นที่ถกเถียงกันอยู่ว่าผู้หญิงคนนั้นพยายามแสดงตนว่าเป็นคนที่ตัดสินใจเลือกเองแทนที่จะทิ้งสิ่งของที่เป็นของสามีของนาง และเชิญชวนโยเซฟให้เข้าร่วมกับนางในการกระทำนี้ ซึ่งเรื่องเล่านี้ตีกรอบว่าเป็น 'บาป'  ในขณะเดียวกัน นางใช้ตำแหน่งอำนาจของนางในฐานะภรรยาของนายทาสในทางที่ผิดเพื่อบีบบังคับโยเซฟให้มีเพศสัมพันธ์ และลงโทษเขาที่ปฏิเสธ  ซูซาน โทเวอร์ โฮลลิส (1989) แสดงให้เห็นว่าเรื่องเล่าของภรรยาของโปทิฟาร์ 'สอดคล้องกับนิทานพื้นบ้านโบราณบางเรื่อง โดยที่ 'ผู้หญิงทำเรื่องไร้สาระกับผู้ชายแล้วกล่าวหาว่าเขาพยายามบังคับนาง' โดยที่ผู้ชาย 'ไม่ยุติธรรม' ถูกลงโทษจากการถูกกล่าวหาว่าพยายามเกลี้ยกล่อมผู้หญิงคนนั้น'

ดูเพิ่ม 
 ชื่อสำหรับนิรนามในพระคัมภีร์ไบเบิล
 โยเซฟและอาเซนาท
 สุดาเบห์ (อีกครั้ง พยายามเกลี้ยกล่อมและกล่าวหา Siyâvash เป็นเท็จ)

อ้างอิง 

บุคคลจากหนังสือปฐมกาล
บุคคลในคัมภีร์อัลกุรอาน