บริเทนส์กอตแทเลินต์

บริเทนส์กอตทาเลนต์ () เป็นรายการโทรทัศน์ในสหราชอาณาจักร ออกอากาศทางสถานีโทรทัศน์ไอทีวีและเป็นส่วนหนึ่งของรายการโทรทัศน์ชุดกอตแทเลินต์ที่จะค้นหาผู้ที่มีความสามารถทางด้านการแสดง ร้องเพลง ตลก รวมทั้งความสามารถอื่นๆ โดยไม่จำกัดอายุ นำเสนอรายการโดย แอนต์ แอนด์ เดค ซึ่งเป็นพิธีกรที่มีชื่อเสียงในอังกฤษ

ซึ่งผู้ชนะจากการลงคะแนนโดยผู้ชมจะได้รับรางวัล 100,000 ปอนด์สเตอร์ลิง และได้รับโอกาสแสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์ ในส่วนคณะกรรมการตัดสิน ประกอบด้วย ไซมอน โคเวลล์, อแมนดา โฮลเดน, ปิแอร์ส มอร์แกน (ได้เปลี่ยนคณะกรรมการใหม่ 2 คนคือ เดวิดแฮดเซอร์ฮอฟและไมเคิล แมคอินไตย์ มาแทนปีแอร์ส ที่จะต้องไปรับงานของซีเอ็นเอ็นที่สหรัฐอเมริกาและไซมอน โคเวลล์ ที่จะมาเป็นกรรมการเฉพาะช่วงถ่ายทอดสดเท่านั้น นับตั้งแต่ซีรีส์ที่ 5 เป็นต้นไป

ซีรีส์ชุดแรกของรายการนี้เริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 9 มิถุนายน - 17 มิถุนายน พ.ศ. 2550 ซึ่งมีผู้ชนะคือ พอล พอตส์ ส่วนผู้ชนะของซีรีส์ที่สองซึ่งออกอากาศเมื่อวันที่ 12 เมษายน - 31 พฤษภาคม พ.ศ. 2551 ซึ่งมีผู้ชนะคือ จอร์จ แซมป์สัน และซีรีส์ที่สามเริ่มออกอากาศเมื่อวันที่ 11 เมษายน - 30 พฤษภาคม พ.ศ. 2552 มีผู้ชนะคือ กลุ่มนักเต้น ไดเวอร์ซิตี

ซึ่งในซีรีส์ที่สามนี้เอง ที่ทำให้ทั่วโลกให้ความสนใจ จากหนึ่งในผู้เข้าประกวดชื่อ ซูเซิน บอยล์ ที่ในช่วงแรกก่อนการแสดงความสามารถ ทั้งผู้ชมในโรงประกวดและคณะกรรมการตัดสิน แสดงความกังขาเชิงลบต่อเธอว่า ไม่น่าจะสามารถผ่านเข้ารอบได้ แต่เมื่อเธอเปล่งเสียงร้องในเพลง ไอดรีมด์อะดรีม () เพลงจากละครเวทีเรื่องเลมีเซราบล์ () เสียงร้องของเธอและเรื่องราวชีวิตของเธอทำให้เธอโด่งดังเพียงข้ามคืน แม้จะได้เพียงตำแหน่งรองชนะเลิศก็ตามและท้ายที่สุดถึงแม้จะได้ตำแหน่งรองชนะเลิศ เธอก็ยังได้แสดงต่อหน้าพระพักตร์สมเด็จพระราชินีนาถเอลิซาเบธที่ 2 และพระบรมวงศานุวงศ์

กติกา 
ผู้เข้าแข่งขันจะต้องโชว์ความสามารถในการแสดงของตนเองได้ภายใน 5-10 นาที ในขณะเดียวกันกรรมการทั้ง 4 คนจะคอยดูการแสดงนั้น หากไม่ชอบใจหรือไม่ดีพอ กรรมการจะกดปุ่มสีแดง ที่เรียกว่าบัซเซอร์ (Buzzer) และหลอดไฟฟ้ารูปกากบาท ตรงหน้าโต๊ะและด้านบนของเวที เมื่อกากบาทปรากฏขึ้นครบ 4 บัซเซอร์ การแสดงจะหยุดลงทันที และกรรมการจะตัดสินว่า การแสดงนั้นจะผ่านเข้ารอบต่อไปหรือไม่ โดยผู้แข่งขันต้องได้รับคะแนน อย่างน้อย 3 ใน 4 คน แล้วคัดเลือกผู้เข้าแข่งขันอีกครั้ง เพื่อเข้าสู่รอบรองชนะเลิศ

บุคคลสำคัญ 

 กรรมการ
 กรรมการรับเชิญ
 กรรมการเฉพาะรอบแสดงสด
 พิธีกร

ฤดูกาล 
 ฤดูกาลที่ 1 (2550)
 ฤดูกาลที่ 2 (2551)
 ฤดูกาลที่ 3 (2552)
 ฤดูกาลที่ 4 (2553)
 ฤดูกาลที่ 5 (2554)
 ฤดูกาลที่ 6 (2555)
 ฤดูกาลที่ 7 (2556)
 ฤดูกาลที่ 8 (2557)
 ฤดูกาลที่ 9 (2558)
 ฤดูกาลที่ 10 (2559)
 ฤดูกาลที่ 11 (2560)
 ฤดูกาลที่ 12 (2561)
 ฤดูกาลที่ 13 (2562)
 ฤดูกาลที่ 14 (2563)

เกร็ดน่ารู้ 
 ในปีที่ 3 ได้เพิ่มกรรมการคนที่ 4 แต่ว่าได้ถูกไล่ออกหลังจากการออดิชั่นที่แมนเชอสเตอร์
 ในปี 2011 มีการเปลี่ยนแปลงกรรมการ 2 คนเนื่องจากติดงานอื่น
 โต๊ะกากบาทที่กรรมการนั้งอยู่มีการเปลี่ยนแปลง โต๊ะ 5 ครั้ง
 ครั้งที่ 1 โต๊ะมีสัญลักษณ์ Britain's Got Talent อยู่ด้านล่างและมีกากบาทอยู่ด้านบนเล็กมากในซีซั่น 1 ออดิชั่นครั้งแรก (เหมือนของ America's Got Talent ฤดูกาลแรก)
 ครั้งที่ 1.5 ได้เปลี่ยนโต๊ะที่เป็นกากบาทเล็กเป็นกากบาทใหญ่
 ครั้งที่ 2 โต๊ะเป็นสี่เหลี่ยมขอบโค้ง และมีกากบาทมีขอบเป็นสีขาวแต่ข้างในจะเป็นสีแดง (กากบาทที่โชว์อยู่ด้านบนของตัวออดิชั่นก็เช่นกัน) ในซีซั่นที่ 1 และต่อมาได้เอามาใช้ในประเทศสหรัฐอเมริกา
 ครั้งที่ 2.5 กากบาทสีแดงที่โต๊ะ จะแดงเต็มแถบและไม่มีกรอบขาวเลย
 ครั้งที่ 3 เพิ่มกากบาทเป็น 4 อันแต่ใช้แค่วันเดียวเท่านั้น (ด้านบนก็เพิ่มมาด้วย) ในซีซัน 4
 ครั้งที่ 4 ได้เปลี่ยนเป็นสี่เหลี่ยมเช่นเดิมด้านหลังเป็นกระจก (ด้านบนเป็นแบบซีซั่นที่ 1) ในซีซั่นที่ 5
 ครั้งที่ 5 ได้ใช้บัซเซอร์ 4 อัน กากบาท 4 อัน
 ครั้งที่ 4,5 กากบาทบนเพดานใหญ่ขึ้นกว่าเดิม
 เดวิด แฮดเซอร์ฮอฟ เคยเป็นกรรมการในอเมริกาก็อตทาเลนต์มาแล้วในปี 2006-2009 และมาแทนที่ เพียร์ มอร์แกน
 ปัจจุบันรายการมีกรรมการหลัก 4 คนโดยมี ไซมอน โคเวลล์ ด้วยหากเขา มาไม่ได้จะมีกรรมการแทนอีกคนนึง 
 
 
 
 บางการแสดงที่ถูกตัดต่อหรือไม่ได้ฉายในรายการ จะนำไปฉายอย่างเต็มๆ ในอีกรายการที่ชื่อว่า Britain's Got More Talent

ภาพยนตร์ชุดทางโทรทัศน์บริติช
รายการโทรทัศน์ภาษาอังกฤษ