เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด

เครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด คืออากาศยานที่พุ่งตรงไปที่เป้าหมายเพื่อให้การทิ้งระเบิดแม่นยำยิ่งขึ้น การดำดิ่งไปยังเป้าหมายทำให้วิถีของระเบิดง่ายขึ้น และช่วยให้นักบินมองเห็นได้ตลอดการทิ้งระเบิด วิธีนี้ทำให้สามารถโจมตีเป้าหมายและเรือรบได้ ซึ่งยากต่อการโจมตีด้วยเครื่องบินทิ้งระเบิดทั่วไปที่รักษาระดับเพดานบิน

หลังสงครามโลกครั้งที่ 2 การเพิ่มขึ้นของอาวุธนำวิถีที่แม่นยำและการป้องกันอากาศยานที่ปรับปรุงให้ดีขึ้น—ทั้งตำแหน่งปืนคงที่และการสกัดกั้นเครื่องบินขับไล่—นำไปสู่การเปลี่ยนแปลงขั้นพื้นฐานในการทิ้งระเบิดดำดิ่ง โดยอาวุธชนิดใหม่ เช่น จรวดมีความแม่นยำมากขึ้นจากมุมกดที่เล็กกว่าและจากระยะไกลกว่า สามารถติดตั้งได้กับเครื่องบินเกือบทุกชนิดรวมทั้งเครื่องบินขับไล่ ทำให้ปฏิบัติการมีประสิทธิภาพมากขึ้นโดยไม่มีช่องโหว่เช่นการใช้เครื่องบินทิ้งระเบิดดำดิ่ง ซึ่งต้องการการครองอากาศที่เหนือกว่าเพื่อปฏิบัติการอย่างมีประสิทธิภาพ

วิธีการ 
เครื่องบินทิ้งระเบิดชนิดนี้ดำดิ่งในมุมสูงชัน โดยปกติระหว่าง 45 ถึง 60 องศา หรือแม้กระทั่งถึง 80 องศาเกือบเป็นแนวดิ่งด้วยเครื่องบิน ยุงเคิร์ส ยู 87 ดังนั้นจึงจำเป็นต้องดึงเครื่องขึ้นอย่างกะทันหันหลังจากทิ้งระเบิด สิ่งนี้สร้างความเครียดให้กับทั้งนักบินและเครื่องบิน ดังนั้นจึงต้องการเครื่องบินที่มีโครงสร้างแข็งแรงที่มีการชะลอการดำดิ่งให้ช้าลง สิ่งนี้จำกัดรุ่นการออกแบบเหลือเพียงเครื่องบินทิ้งระเบิดเบาที่สามารถบรรทุกอาวุธในพิกัดประมาณ 1,000 ปอนด์ (450 กก.) แม้ว่าจะมีเครื่องบางรุ่นที่ใหญ่กว่า ตัวอย่างที่มีชื่อเสียงที่สุดคือ ยุงเคิร์ส ยู 87 "ชตูคา" ซึ่งใช้กันอย่างแพร่หลายในช่วงเริ่มต้นของสงครามโลกครั้งที่สอง เครื่องบินทิ้งระเบิดไอจิ ดี3เอ "วาล" ซึ่งจมเรือรบของฝ่ายสัมพันธมิตรในช่วงสงครามมากกว่าเครื่องบินของฝ่ายอักษะอื่น ๆ และดักลาส เอสบีดี ดอนท์เลสส์ ซึ่งจมเรือของญี่ปุ่นมากกว่าเครื่องบินพันธมิตรประเภทอื่น ๆ เอสบีดี ดอนท์เลสส์ ช่วยให้ชนะในยุทธนาวีที่มิดเวย์ เป็นส่วนสำคัญในชัยชนะที่ยุทธนาวีที่ทะเลคอรัล และต่อสู้ในการรบของสหรัฐทุกครั้งที่เกี่ยวข้องกับเรือบรรทุกเครื่องบิน

รายชื่อเครื่องบินดำดิ่งทิ้งระเบิด 

 ยุงเคิร์ส ยู 87
 ดักลาส เอสบีดี ดอนท์เลสส์
 ไอจิ ดี3เอ
 เคอร์ทิสส์ เอสบี2ซี เฮลไดเวอร์
 โยโกซูกะ ดี4วาย
 แบล็กเบิร์น สคัว
 เปตล์ยากอฟ พี-2
 แฟร์รี่ย์ บาราคูด้า
 ลัวร์-นีเออร์ปอร์ต แอลแอ็น.401
 ไอจิ บี7เอ

ดูเพิ่ม 
 เครื่องบินทิ้งระเบิด

อ้างอิง

บรรณานุกรม 
 Angelucci, Enzo and Paolo Matricardi. World Aircraft: World War II. Volume II (Sampson Low Guides). Maidenhead, UK: Sampson Low, 1978. .
 Brown, David. Warship Losses of World War II. Arms and Armour, London, Great Britain, 1990. .
 Brown, David. Carrier Fighters. MacDonald and Janes, London, Great Britain, 1975. .
 Casey, Louis. Naval Aircraft. Secaucus, New Jersey: Chartwell Books Inc. 1977. .
  Uses recently translated Japanese sources.
 Smith, Peter C. Dive Bomber!. Annapolis, Maryland: Naval Institute Press, 1982. .
 Worth, Richard. Fleets of the World War II. New York: Da Capo Press, 2001. .

แหล่งข้อมูลอื่น 
 "Dive Bombing at Target Assures Accuracy" April 1933, Popular Mechanics – early article on dive bombing
  "Diving Artillery" , April 1942, Popular Science illustrated article on the basics of dive bombing
 Tail Brake on Do-217E Controls Its Diving Speed, November 1942, Popular Science
battle Dive bombers compared Flight'' article of 1940

เครื่องบินทิ้งระเบิด