ฮวารัง

ฮวารัง () ยังเป็นที่รู้จักกันในนาม อัศวินบุปผาสะพรั่ง เป็นกลุ่มนักรบชายชั้นยอดใน ชิลลา อาณาจักรโบราณของ คาบสมุทรเกาหลี ที่คงอยู่จนถึง ศตวรรษที่ 10 มีสถาบันการศึกษาและชมรมทางสังคมที่สมาชิกรวมตัวกันเพื่อการศึกษาในทุกด้าน เดิมทีมีไว้เพื่อศิลปะและวัฒนธรรมตลอดจนคำสอนทางศาสนาที่เกิดจาก พุทธศาสนาในเกาหลี เป็นหลัก ประวัติของฮวารังไม่เป็นที่รู้จักอย่างกว้างขวางจนกระทั่งหลังจาก วันประกาศอิสรภาพของเกาหลี ในปี พ.ศ. 2488 หลังจากนั้นฮวารังก็ได้รับการยกให้เป็นความสำคัญเชิงสัญลักษณ์

ฮวารังยังถูกเรียกว่า ฮยางโด ("ผู้มีกลิ่นหอม") คำว่า ฮวารัง เป็นศัพท์เฉพาะที่ใช้สำหรับทุกอย่างตั้งแต่เพลย์บอยไปจนถึง หมอผี หรือสามีของหมอผีหญิง คำนี้ยังคงใช้กันทั่วไปจนถึงศตวรรษที่ 12 แต่มีความหมายแฝงที่เสื่อมเสียมากกว่า

แหล่งข้อมูลดั้งเดิมสำหรับฮวารัง 
ข้อมูลเกี่ยวกับฮวารังส่วนใหญ่จะพบในงานประวัติศาสตร์ ซัมกุก ซากี (1145) และ Samgungnyusa ( 1285) และ Haedong Goseungjeon (1215) ที่ยังหลงเหลืออยู่บางส่วน เป็นการรวบรวมชีวประวัติของพระที่มีชื่อเสียงใน สามราชอาณาจักรเกาหลี

ผลงานทั้งสามชิ้นนี้อ้างอิงแหล่งที่มาหลักที่ไม่มีอยู่อีกต่อไป รวมทั้ง 1) ศิลาจารึกของนัลลัง โดยนักปราชญ์ของชิลลาแห่งศตวรรษที่ 9-10 ชเว ชี-ว็อน; 2) บันทึกช่วงต้นราชวงศ์ถังชื่อ ซินหลัว กั๋วจี้ โดยขุนนางถังชื่อ หลิง ฮูเฉิง; และ 3) ฮวารัง เซกี โดย คิม แด-มุน รวบรวมไว้ในช่วงต้นศตวรรษที่แปด ต่อมาในช่วงปลายทศวรรษ 1980 มีการค้นพบ ฮวารัง เซกี ในเมือง กิมแฮ ประเทศเกาหลีใต้ แต่นักวิชาการ ริชาร์ด แม็คไบรด์ มองว่าเป็นการปลอมแปลงหรือเป็นของปลอม

ประวัติ

ว็อนฮวา 
ตามที่ ซัมกุก ซากี และ ซัมกุก ยูซา สองพงศาวดารเรียกผู้หญิงกลุ่มนี้ว่า ว็อนฮวา โดยลักษณะและกิจกรรมของว็อนฮวานั้นไม่ชัดเจน ซึ่งนักวิชาการบางคนมองว่าพวกเธออาจเป็นสาวงามในราชสำนักหรือเป็นโสเภณี อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงมีบทบาททางสังคมที่โดดเด่นกว่ามากในยุคก่อนโชซ็อน โดยเฉพาะอย่างยิ่งใน ชิลลา ซึ่งมีราชินีที่ครองบัลลังก์ถึงสามองค์ในประวัติศาสตร์

อ้างอิง

บรรณานุกรม
Hong, Fang. and Gwang Ok. "Martial Arts in Asia: History, Culture, and Politics", Routledge, 2018.
Ikeuchi Hiroshi. "Shiragi no karō ni tsuite." Tōyō-gakuhō 24.1 (1936), pp. 1–34
Joe, Wanna J. and Hongkyu A. Choe. Traditional Korea, A Cultural History. Seoul: Hollym, 1997.
Lee, Ki-dong. "The Silla Society and Hwarang Corps." Journal of Social Sciences and Humanities, 65 (June 1987 ):1-16
Lee, Peter H. (trans.) Lives of Eminent Korean Monks: The Haedong Kosŭng Chŏn (by Gakhun). Cambridge, MA: Harvard University Press, 1969.
McBride, Richard D., II. "The Hwarang segi Manuscripts: An In-Progress Colonial Period Fiction." Korea Journal, vol. 45, no. 3 (Autumn 2005):230-260.
McBride, Richard D., II. "Silla Buddhism and the Hwarang." Korean Studies 34 (2010): 54-89.
Mohan, Pankaj N. “Maitreya Cult in Early Shilla: Focusing on Hwarang in Maitreya-Dynasty.” Seoul Journal of Korean Studies, 14 (2001):149-174.
Rutt, Richard. "The Flower Boys of Silla (Hwarang), Notes on the Sources." Transactions of the Korea Branch of the Royal Asiatic Society, 38 (October 1961):1-66.
Tikhonov, Vladimir. "Hwarang Organization: Its Functions and Ethics." Korea Journal, vol. 38, no. 2 (Summer 1998):318-338. 
Waley, A. "The Book of Songs" London, 1937.
McBride II, R. (n.d.). Retrieved 6 December 2014, from Silla Buddhism and the Hwarang segi Manuscripts. Korean Studies. (2007) Vol. 31 Issue 1, 19-38. 20p
McBride II, R. (n.d.). Retrieved 6 December 2014, from Silla Buddhism and the Hwarang. Korean Studies. Vol. 34 Issue 1. (2010) 54-89. 36p   
ACTA Black Belt Manual,. (2007). History of Tae Kwon Do. Retrieved 6 December 2014, from ACTA Black Belt Manual 
Hwarangkwan.org,. (2014). Kwan_Chang. Retrieved 6 December 2014, from http://www.hwarangkwan.org/kwan_chang.htm  
Shin, Chi-Yun. "Glossary of key terms". New York: New York University Press, 2005.

ประวัติศาสตร์เกาหลี
อาณาจักรชิลลา