จารึกเกอดูกันบูกิต

จารึกเกอดูกันบูกิต เป็นศิลาจารึกที่ชาวดัตช์ชื่อ C.J. Batenburg ค้นพบ ในวันที่ 29 พฤศจิกายน ค.ศ. 1920 ที่เกอดูกันบูกิต จังหวัดสุมาตราใต้ หมู่เกาะอินเดียตะวันออกของเนเธอร์แลนด์ (ปัจจุบันคือประเทศอินโดนีเซีย) ที่ริมฝั่งแม่น้ำตาตัง ซึ่งเป็นลำน้ำสาขาของแม่น้ำมูซี ถือเป็นตัวอย่างภาษามลายู (ในรูปภาษามลายูเก่า) ที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ยังหลงเหลืออยู่ หินขนาดเล็กนี้มีขนาด 45 × 80 เซนติเมตร (1.48 × 2.62 ฟุต) ซึ่งลงจารึกในวันที่ 1 พฤษภาคม ค.ศ. 683 ศิลาจารึกนี้เขียนด้วยอักษรทมิฬปัลลวะ

เนื้อหา

การปริวรรต

แปลภาษามลายูสมัยใหม่

แปลภาษาอินโดนีเซีย

แปลภาษาไทย

ดูเพิ่ม 

 จารึกเตอลากาบาตู

อ้างอิง

ดูเพิ่ม 
 George Coedès, Les inscriptions malaises de Çrivijaya, BEFEO 1930
 J.G. de Casparis, Indonesian Palaeography, Leiden (Brill) 1975.
 Safiah Karim, Tatabahasa Dewan Edisi Baharu, Dewan Bahasa dan Pustaka 1993.

จารึกภาษามลายู
จารึกในประเทศอินโดนีเซีย
อาณาจักรศรีวิชัย
เอกสารตัวเขียนแรกสุดเท่าที่รู้จักแบ่งตามภาษา