ภาษาอาหรับเลอวานต์

ภาษาอาหรับเลอวานต์ (Levantine Arabic; ภาษาอาหรับ:  شامي Shami) หรือภาษาอาหรับตะวันออก เป็นกลุ่มของภาษาอาหรับที่มีการพูดแพร่กระจายในฉนวนชายฝั่งยาว 100 กิโลเมตร ของทะเลเมดิเตอร์เรเนียนตะวันออก ซึ่งบริเวณนี้เรียกว่าเลอวานต์ ครอบคลุมบริเวณในซีเรีย อิสราเอล ปาเลสไตน์ จอร์แดนตะวันตกและเลบานอน ซึ่งเป็นฝั่งตะวันตกของดินแดนพระจันทร์เสี้ยวอันอุดม ภาษาอาหรับเลอวานต์แบ่งได้เป็น 6 สำเนียงย่อยคือ
 ภาษาอาหรับเลบานอน ใช้ในเลบานอนและเทือกเขานุศัยรียะห์ในซีเรีย
 ภาษาอาหรับซีเรียเหนือ ในอเลปโป
 ภาษาอาหรับซีเรียกลาง จากดามัสกัสไปถึงฮามาห์
 ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ ในเขตชนบทไปจนถึงเบธเลเฮมและจอร์แดนตะวันตก
 ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ในเขตเมือง ได้แก่ เฮบรอน เยรูซาเลม ไฮฟา นาบลุส จาฟฟา นาซาเร็ธ 
 ภาษาอาหรับปาเลสไตน์เบดูอิน ใช้ทางตอนใต้ของปาเลสไตน์และจอร์แดน
ลักษณะที่ต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆ ได้แก่ 
 รูปแบบการเน้นหนักแบบปิด
 เปลี่ยนเสียง –ah เป็น –eh
 มีการออกเสียงและคำศัพท์ของภาษาอราเมอิกปนเข้ามา
สำเนียงย่อยของภาษาอาหรับกลุ่มนี้ อาจมีเอกลักษณ์ที่เป็นของตนเอง เช่น
 มีเสียง /aː/
 มีเสียงกล้ำ /aj/ และ /aw/
 อนุรักษ์เสียง ﺙ /θ/, ﺫ /ð/, และ ﻅ /ðˁ/
ภาษาอาหรับ
ภาษาในตะวันออกกลาง