อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย (อังกฤษ: RMS Carpathia) คือชื่อของเรือเดินสมุทรข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกของสายการเดินเรือคิวนาร์ด ไลน์ (Cunard Line) สร้างโดยอู่ต่อเรือสวอนฮันเตอร์ แอนด์ วิกแฮม ริชาร์ดสัน (Swan Hunter & Wigham Richardson) ในวอลล์เซนด์ ประเทศอังกฤษ

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ออกเดินทางครั้งแรกในปี ค.ศ. 1903 จากลิเวอร์พูลไปยังบอสตัน และเดินทางต่อในเส้นทางนี้ก่อนที่จะถูกย้ายไปประจำการในทะเลเมดิเตอร์เรเนียนในปี ค.ศ. 1904 

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 1912 เรือลำนี้มีชื่อเสียงในการไปช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก ของสายการเดินเรือไวต์สตาร์ไลน์ (White Star Line) ซึ่งเป็นบริษัทคู่แข่ง ภายหลังจากที่ชนกับภูเขาน้ำแข็ง และจมลงในมหาสมุทรแอตแลนติกเหนือ เรือคาร์เพเทียได้แล่นผ่านทุ่งน้ำแข็งด้วยความเร็วเต็มพิกัด และมาถึงใน 2 ชั่วโมงหลังจากที่เรือไททานิกอับปางลง และได้ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตทั้งหมดจากเรือชูชีพของเรือไททานิก

อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย อับปางลงช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง เมื่อวันที่ 17 กรกฎาคม ค.ศ. 1918 หลังจากถูกตอร์ปิโดสามครั้งโดยเรือดำน้ำ U-55 ของเยอรมัน นอกชายฝั่งทางตอนใต้ของไอร์แลนด์ โดยมีลูกเรือสูญหาย 5 คน

ชื่อของเรือนำมาจากเทือกเขาคาร์เพเทียนในทวีปยุโรปตะวันออก

เบื้องหลัง 
ในช่วงประมาณปี 1900 สายการเดินเรือคิวนาร์ด (Cunard Line) ต้องเผชิญกับการแข่งขันอย่างเข้มข้นจากไวต์สตาร์ไลน์ (White Star Line) ของอังกฤษ และสายการเดินเรือนอร์ดดอยช์เชอร์ลอยด์ (Norddeutscher Lloyd) กับฮัมบูร์กอเมริกาไลน์ หรือฮาเป็ก (HAPAG) ของเยอรมัน เรือเดินสมุทรที่ใหญ่ที่สุดของคิวนาร์ดในปี 1898 คือเรืออาร์เอ็มเอส คัมปาเนีย (RMS Campania) และอาร์เอ็มเอส ลูคาเนีย (RMS Lucania) ที่มีชื่อเสียงทั้งในด้านขนาดและความเร็ว ทั้งคู่มีระวางขับน้ำ 12,950 ตันกรอส (GRT) และได้ครองรางวัลบลูริบันด์ (Blue Riband) สำหรับการข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้เร็วที่สุด 

อย่างไรก็ตาม เรือเดินสมุทรลำใหม่ของสายการเดินเรือนอร์ดดอยช์เชอร์ลอยด์ เอสเอส ไกเซอร์ วิลเฮล์ม แดร์ โกรส (SS Kaiser Wilhelm der Große) ได้ชิงรางวัลบลูริบันด์ไปจากเรือดังกล่าวในปี 1897 ในขณะที่ไวต์สตาร์ไลน์วางแผนจะนำเรือเดินสมุทรลำใหม่ขนาด 17,000 ตันกรอส คือเรืออาร์เอ็มเอส โอเชียนิก (RMS Oceanic) เข้าประจำการ ส่วนคิวนาร์ดได้ปรับปรุงกองเรือในช่วงเวลานี้ โดยสั่งให้สร้างเรือเดินสมุทรใหม่ 3 ลำ อันได้แก่ เอสเอส ไอเวอร์เนีย (SS Ivernia), แซกโซเนีย (Saxonia) และคาร์เพเทีย (Carpathia)

แทนที่จะพยายามกอบกู้ชื่อเสียงด้วยการซื้อเรือเดินสมุทรที่เร็วพอที่จะชิงรางวัลบลูริบันด์คืนจากไกเซอร์ วิลเฮล์ม แดร์ โกรส ของเยอรมัน หรือขนาดใหญ่พอที่จะแข่งขันกับโอเชียนิก ของไวต์สตาร์ไลน์ แต่คิวนาร์ดกลับพยายามเพิ่มความสามารถในการทำกำไรให้สูงที่สุดเพื่อที่จะป้องกันการพยายามผูกขาดตลาดโดยกลุ่มบริษัทเดินเรืออินเตอร์เนชั่นแนล เมอร์แคนไทล์ มารีน (International Mercantile Marine Co.; IMM)

เรือใหม่ทั้งสามลำไม่ได้มีความเร็วเป็นพิเศษ เนื่องจากได้รับการออกแบบมาสำหรับนักเดินทางผู้อพยพ แต่ช่วยประหยัดต้นทุนและเชื้อเพลิงได้อย่างมาก เรือทั้งสามลำได้กลายเป็นทั้งเครื่องมือที่ทำให้คิวนาร์ดสามารถแข่งขันกับเรือของคู่แข่งที่ใหญ่กว่าได้สำเร็จ โดยเฉพาะอย่างยิ่งกับไวต์สตาร์ไลน์ ซึ่งเป็นบริษัทชั้นนำของ IMM

เรือคาร์เพเทีย เป็นเรือรุ่นดัดแปลงของเรือชั้นไอเวอร์เนีย (Ivernea-class ships) ซึ่งสั้นกว่าเรือพี่ทั้งสองลำประมาณ 40 ฟุต (12 เมตร) เช่นเดียวกับเรือรุ่นก่อนๆ ของเธอ การออกแบบของเธอมีพื้นฐานมาจากตัวเรือที่ยาว โครงสร้างส่วนบนที่ต่ำและดูมีความสมดุล และเสากระโดงสี่เสาที่ติดตั้งปั้นจั่น ทำให้สามารถบรรทุกสินค้าจำนวนมากได้อย่างมีประสิทธิภาพมากกว่าปกติบนเรือเดินสมุทร

ประวัติ

การออกแบบและการสร้าง 
อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ถูกสร้างโดยบริษัท ซี. เอส. สวอนแอนด์ฮันเตอร์ (C. S. Swan & Hunter) ที่อู่ต่อเรือของพวกเขาในวอลล์เซนด์ ประเทศอังกฤษ สำหรับสายการเดินเรือคิวนาร์ด เพื่อให้บริการในเส้นทางระหว่างลิเวอร์พูล และบอสตัน ควบคู่ไปกับเรือไอเวอร์เนีย และแซกโซเนีย กระดูกงูถูกวางเมื่อวันที่ 10 กันยายน ค.ศ. 1901 และปล่อยลงน้ำเมื่อวันที่ 6 สิงหาคม ค.ศ. 1902 หลังจากได้รับการขนานนามจากมิส วัตสัน ลูกสาวของรองประธานสายการเดินเรือคิวนาร์ด  และเข้ารับการทดสอบทางทะเลในการเดินทางจากแม่น้ำไทน์ไปยังแม่น้ำเมอร์ซีย์ระหว่างวันที่ 22 ถึง 25 เมษายน ค.ศ. 1903

ในช่วงของการเปิดตัว เรือได้รับการอธิบายว่ามีความยาว 558 ฟุต (170 เมตร) กว้าง 64 ฟุต 3 นิ้ว (19.58 เมตร) มีระวางบรรทุกรวม (GRT) 12,900 ตัน  ในที่สุดเมื่อเรือคาร์เพเทียเสร็จสมบูรณ์ ระวางบรรทุกมวลรวมของเรือก็เพิ่มขึ้นเป็นมากกว่า 13,500 ตัน เรือได้รับการออกแบบให้มีดาดฟ้าเหล็กทั้งหมดสี่ชั้น ดาดฟ้าเหล็กรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้ารองรับชั้น 1 และ 2 และดาดฟ้าสะพานยาว 290 ฟุตสำหรับผู้โดยสาร ห้องนั่งเล่น และห้องโดยสาร โดยมีดาดฟ้าชั้นเรือบดอยู่เหนือดาดฟ้าสะพาน ในเวลาที่เรือได้รับการปล่อยลงน้ำ มีคนกล่าวว่าเรือจะต้องพอดีกับการบรรทุกผู้โดยสารชั้นหนึ่ง 200 คนและชั้นสาม 600 คน และเนื้อแช่แข็งจำนวนมาก เมื่อเรือสร้างเสร็จ ความจุของเรือก็เพิ่มขึ้นเป็นประมาณ 1,700 คน

แม้จะเป็นเรือจะถูกออกแบบมาสำหรับผู้โดยสารชั้นสองและชั้นสามเป็นหลัก แต่ที่พักภายในของคาร์เพเทีย ก็ยังค่อนข้างสะดวกสบายและเป็นมาตรฐานสำหรับยุคนั้น ห้องรับประทานอาหารได้รับการอธิบายว่าตกแต่งด้วยสีครีมและสีทองซึ่งผสมผสานอย่างลงตัวกับเบาะและเฟอร์นิเจอร์ไม้มะฮอกกานีและผ้าม่านสีทอง และถูกครอบด้วยโดมกระจกสี ด้านบนมีพัดลมไฟฟ้าเพื่อระบายอากาศ ที่พักชั้นสองมีห้องสูบบุหรี่ผนังไม้วอลนัทซึ่งตั้งอยู่ในดาดฟ้าท้ายเรือและมีห้องสมุดที่ปลายด้านหน้าของดาดฟ้าสะพาน (ชั้น A) หลังจากการปรับปรุงใหม่ในปี 1905 พื้นที่เหล่านี้ถูกเปลี่ยนเป็นที่พักของผู้โดยสารชั้นหนึ่ง ส่วนที่พักผู้โดยสารชั้นสามบนคาร์เพเทีย เอื้อเฟื้อเป็นพิเศษในช่วงเวลานั้น ห้องรับประทานอาหารชั้นสามได้รับการขยายเต็มความกว้างของเรือและรองรับผู้โดยสารได้ 300 คน โดยมีผนังกรุด้วยไม้โอ๊คขัดเงาและไม้สักดาโด ที่พักชั้นสามยังมีห้องสูบบุหรี่และห้องสำหรับสุภาพสตรีซึ่งตั้งอยู่ด้านหน้าของห้องอาหารบนดาดฟ้าชั้นบน (ชั้น C) ติดกับทางเดินปิดล้อม (หรือพื้นที่เปิดโล่ง) คล้ายกับการออกแบบบนไอเวอร์เนีย และแซกโซเนีย  ที่พักของลูกเรือตั้งอยู่ที่ดาดฟ้าด้านหน้าบนดาดฟ้าสะพาน (ชั้น A) เหนือห้องอาหารชั้นสอง ขณะที่ที่พักของกัปตันตั้งอยู่บนดาดฟ้าเรือใต้สะพานเดินเรือ

ชั้นล่างของคาร์เพเทีย มีการระบายอากาศที่ดีโดยใช้เครื่องระบายอากาศบนดาดฟ้า เสริมด้วยพัดลมไฟฟ้า  ระบบระบายอากาศได้รับการออกแบบให้สามารถป้อนด้วยน้ำเย็นในช่วงฤดูร้อนหรือไอน้ำในฤดูหนาว เพื่อให้ความร้อนและความเย็นของเรือเป็นไปตามเงื่อนไขที่รับประกัน แม้ว่าเรือจะได้รับพลังงานไฟฟ้าเต็มที่ด้วยตะเกียงมากกว่า 2,000 ดวง แต่เรือก็ยังมีตะเกียงน้ำมันสำรองในห้องโดยสาร ในกรณีที่ไฟฟ้าดับ

เรือคาร์เพเทีย มีหม้อต้มน้ำปลายเดี่ยว (single-ended boilers) จำนวน 7 ตัว ติดตั้งกับระบบปั๊มลมแบบบังคับของฮาวเดน (Howden forced draught system) ทำงานที่แรงดัน 210 psi (1,400 kPa) ส่งไอน้ำให้เครื่องยนต์กระบอกสูบไอน้ำแบบ quadruple expansion 4 สูบ 4 ข้อเหวี่ยง จำนวน 2 ชุดแยกอิสระ  สร้างโดยบริษัท วอลล์เซนด์สลิปเวย์ แอนด์เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด (Wallsend Slipway and Engineering Company, Ltd.) โดยมีกระบอกสูบขนาด 26 นิ้ว (0.66 เมตร), 37 นิ้ว (0.94 เมตร), 53 นิ้ว (1.3 เมตร) และ 76 นิ้ว (1.9 เมตร) ด้วยระยะชัก 54 นิ้ว (1.4 เมตรกำลังของเครื่องยนต์มีเพียงพอสำหรับความเร็วในการทดสอบที่คาดไว้ที่ 15.5 นอต (ไมล์/ชั่วโมง; 28.7 กิโลเมตร/ชั่วโมง)

เรือคาร์เพเทีย ออกเดินทางเที่ยวปฐมฤกษ์เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม ค.ศ. 1903 จากเมืองลิเวอร์พูล ประเทศอังกฤษ ไปยังเมืองบอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์ ในสหรัฐอเมริกา และให้บริการระหว่างนครนิวยอร์ก และท่าเรือในทะเลเมดิเตอร์เรเนียน เช่น ยิบรอลตาร์ แอลเจียร์ เจโนวา นาโปลี ตรีเยสเตและฟิอูเม

ให้บริการครั้งแรกและการปรับปรุง

ช่วยเหลือผู้รอดชีวิตจากการอับปางของเรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก

สงครามโลกครั้งที่หนึ่ง

การอับปางและผลที่ตามมา

การค้นพบและกอบกู้ซากเรือ

ความเกี่ยวข้องกับเหตุการณ์ไททานิกอัปปาง 

วันที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1912 เรืออาร์เอ็มเอส ไททานิก ชนกับภูเขาน้ำแข็งและอัปปางระหว่างการเดินทางข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกครั้งแรก เจ้าหน้าที่วิทยุให้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือออกไป และเรืออาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย (RMS Carpathia) รับสัญญาณขอความช่วยเหลือของไททานิกได้ และตอบกลับ และคาร์เพเทียจะไปถึงเรือไททานิกภายในเวลา 4 ชั่วโมง เวลา 4 นาฬิกา 10 นาที อาร์เอ็มเอส คาร์เพเทีย ได้เข้าไปช่วยเหลือผู้รอดชีวิตบนเรือสำรองทั้งหมดและพาสู่นิวยอร์ก และเรือคาร์เพเทียก็ได้มาถึงเมืองนิวยอร์กในวันที่ 18 เมษายน เวลาประมาณ 9.00 น.

รูปลักษณ์ตัวเรือ

ระเบียงภาพ

ดูเพิ่ม 
 เอสเอส แคลิฟอร์เนียน (SS Caifornian) เรืออีกลำที่เกี่ยวข้องกับการอับปางของไททานิก
 เอสเอส เมาน์ท เทมเพิล (SS Mount Temple)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

ศูนย์รวมรูปภาพของเรือคาร์เพเทีย (ภาษาอังกฤษ)
Carpathia on thegreatoceanliners.com 
Carpathia: Passengers and Crew
Biography of Captain Rostron
Carpathia (1903–1918 ; 13,555 tons) 
RMS Carpathia at sorbie.net
Carpathia 1907 photos by Marjorie Champlin Bowen
BBC News video describing a diving exploration of the ship
Carpathia data at MaritimeQuest
Carpathia dive plan 

เรือในสหราชอาณาจักร