การถ่ายเลือด

การถ่ายเลือดโดยทั่วไปเป็นกระบวนการรับผลิตภัณฑ์ของเลือดเข้าระบบไหลเวียนของบุคคลเข้าหลอดเลือดดำ การถ่ายเลือดใช้ในภาวะการแพทย์ต่าง ๆ เพื่อทดแทนส่วนประกอบของเลือดที่เสียไป การถ่ายเลือดช่วงแรก ๆ ใช้เลือดเต็ม แต่เวชปฏิบัติสมัยใหม่ทั่วไปใช้เฉพาะบางองค์ประกอบของเลือดเท่านั้น เช่น เม็ดเลือดแดง เม็ดเลือดขาว น้ำเลือด ปัจจัยจับลิ่มของเลือด (clotting factor) และเกล็ดเลือด

การใช้ทางการแพทย์ 
ในอดีต การถ่ายเม็ดเลือดแดงพิจารณาเมื่อระดับฮีโมโกลบินต่ำกว่า 10 กรัมต่อเดซิลิตร หรือปริมาตรเม็ดเลือดแดงในเลือด (ฮีมาโทคริต) ต่ำกว่า 30% ("กฎ 10/30") แต่เนื่องจากเลือดแต่ละหน่วยที่ให้มีความเสี่ยง ปัจจุบันปกติจึงใช้ระดับต่ำกว่า 7–8 กรัมต่อเดซิลิตรเพราะแสดงแล้วว่ามีผลลัพธ์ผู้ป่วยดีกว่า การให้เลือดหนึ่งยูนิตเป็นมาตรฐานสำหรับบุคคลที่รับเข้ารักษาในโรงพยาบาลที่ไม่ตกเลือด โดยการรักษานี้ตามด้วยการประเมินซ้ำและการพิจารณาอาการและความเข้มข้นของฮีโมโกลบิน ผู้ป่วยที่มีความอิ่มตัวของออกซิเจนต่ำอาจต้องการเลือดเพิ่ม มีคำเตือนแนะนำให้ใช้การถ่ยเลือดเฉพาะภาวะเลือดจางที่่อนข้างรุนแรงเท่านั้น ส่วนหนึ่งจากหลักฐานว่าผลลัพธ์เลวลงหากให้เลือดปริมาณมากขึ้น แพทย์อาจพิจารณาถ่ายเลือดแก่บุคคลที่มีอาการของโรคหัวใจหลอดเลือด เช่น เจ็บอกหรือหายใจสั้น ในกรณีที่ผู้ป่วยมีฮีโมโกลบินระดับต่ำแต่ระบบหัวใจหลอดเลือดเสถียร เหล็กโดยฉีด (parenteral iron) เป็นทางเลือกที่แนะนำโดยอิงประสิทธิพลังและความปลอดภัย ให้ผลิตภัณฑ์ของเลือดอื่นตามความเหมาะสม เช่น การขาดปัจจัยเลือดจับลิ่ม.

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Cochrane Injuries Group, publishes systematic reviews of interventions for traumatic injury, which include evaluations of blood and blood substitute transfusions
 Cochrane Haematological Malignancies Group , publishes systematic reviews of interventions for haematological disorders and evaluations of blood and blood substitute transfusions.
 Transfusion Evidence Library searchable source of evidence for transfusion medicine.

เวชศาสตร์การบริการโลหิต
โลหิตวิทยา
เลือด