ต้อหิน

ต้อหิน () เป็นกลุ่มอาการทางตาที่ส่งผลให้เกิดการบาดเจ็บของเส้นประสาทออพทิค และนำไปสู่การสูญเสียการมองเห็น ชนิดของต้อหินที่พบทั่วไปคือ ต้อหินมุมเปิด (มุมกว้าง, สามัญเรื้อรัง) () ที่ซึ่งมุมการระบายของของเหลวในตาเปิดอยู่ ส่วนชนิดที่พบได้น้อยกว่า เช่น ต้อหินมุมปิด (มุมแคบ, อุดตันฉับพลัน) () และ ต้อหินที่ความตึงคงเดิม () ต้อหินแบบมุมเปิดจะเกิดแบบค่อยเป็นค่อยไป และไม่มีความเจ็บปวด การมองเห็นรอบนอกอาจค่อย ๆ ลดลง ตามด้วยการมองเห็นตรงกลาง และอาจส่งผลให้เกิดการสูญเสียการมองเห็นหากไม่ได้รับการรักษา ส่วนต้อหินแบบมุมปิดมักเกิดขึ้นโดยฉับพลัน อาการแสดงฉับพลันเช่นการปวดตารุนแรงโดยฉับพลัน, รูม่านตาขยายปานกลาง, ตาเป็นสีแดง และอาการคลื่นเหียนอาเจียน การสูญเสียการมองเห็นจากต้อหินหากเกิดแล้วจะเป็นถาวร รักษาไม่ได้ คำวิเศษณ์สำหรับเรียกดวงตาที่เกิดอาการต้อหินในภาษาอังกฤษคือ glaucomatous

การรักษาโรค 
ในปัจจุบันนี้เป้าหมายของการรักษาโรคต้อหินคือการหลีกเลี่ยงความเสียหายจากโรคต้อหินและความเสียหายของเส้นประสาทตารวมทั้งรักษาขอบเขตการมองเห็นของผู้ป่วยและคุณภาพชีวิตโดยรวมโดยมีผลข้างเคียงน้อยที่สุด เพื่อการทําอย่างนี้ต้องมีการใช้วิธีการวินิจฉัยและการตรวจติดตามผลที่เหมาะสม ตลอดจนการเลือกวิธีการรักษาที่เหมาะสมกับผู้ป่วยแต่ละราย แม้ว่าความดันลูกตา (ocular pressure; OP) เป็นเพียงสาเหตุหลักอย่างหนึ่งของโรคต้อหิน แต่การลด ดลต.ลงด้วยยาและ/หรือวิธีการผ่าตัดต่างๆ เป็นวิธีหลักในการรักษาโรคต้อหินในปัจจุบัน นอกจากนี้ จากการศึกษาพบว่าการใช้กัญชาคทำให้เกิดวามดันลูกตา การตรวจผู้ที่มีโรคต้อหินมุมเปิดและความดันโลหิตสูงในลูกตาพบว่าการรักษาด้วยยาที่ลด  OP ลง จะชะลอการลุกลามของการสูญเสียขอบเขตการมองเห็นของผู้ป่วย
การไหลของหลอดเลือดและทฤษฎีการเสื่อมของระบบประสาทของต้อหินแก้วนำแสงได้ทำให้มีการวิจัยเกี่ยวกับกลยุทธ์การรักษาระบบประสาทต่างๆ รวมถึงองค์ประกอบของอาหารซึ่งบางส่วนอาจถือว่าปลอดภัยสำหรับการใช้โดยแพทย์ในปัจจุบัน ในขณะที่บางส่วนกำลังอยู่ระหว่างการทดสอบ ความเครียดทางจิตใจยังถือเป็นผลสืบเนื่องและสาเหตุของการสูญเสียการมองเห็น ซึ่งหมายความว่าการฝึกการจัดการความเครียด การฝึกสร้างร่างกาย และวิธีการอื่นๆ ในการจัดการความเครียดจะมีประโยชน์

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

 
  GeneReview/NCBI/NIH/UW entry on Primary Congenital Glaucoma

 
ตาบอด