รอยนูนหน้าส่วนบน

รอยนูนหน้าส่วนบน  หรือ  รอยนูนสมองกลีบหน้าส่วนบน (, , ตัวย่อ  SFG) เป็นส่วน 1 ใน 3 ของสมองกลีบหน้าของมนุษย์  อยู่ติดกับ ร่องสมองกลีบหน้าส่วนบน  (superior frontal sulcus)  ทางด้านข้าง  และโดยเหมือนกับ รอยนูนหน้าส่วนล่างและรอยนูนหน้าส่วนกลาง  รอยนูนหน้าส่วนบนจริงๆ แล้วเป็นเขตสมองโดยประสาทกายวิภาค  ไม่ใช่เป็นรอยนูนจริง ๆ

กิจหน้าที่

ความรู้สึกตน
ในงานทดลองด้วย fMRI โกลด์เบอรก์และคณะ  ได้พบหลักฐานว่า  รอยนูนหน้าส่วนบนมีความเกี่ยวข้องกับความรู้สึกตน  (self-awareness)  โดยทำงานร่วมกับระบบรับความรู้สึก (sensory system)

การหัวเราะ
ในปี ค.ศ. 1998  ประสาทศัลย์แพทย์อิทแซก์ ฟรายด์  ได้พรรณนาถึงคนไข้หญิงวัย 16 ปี  (ซึ่งเรียกกันว่า  คนไข้เอเค)  ผู้ที่หัวเราะเมื่อ  SFG  ของเธอรับการระตุ้นด้วยกระแสไฟฟ้าเมื่อกำลังผ่านการรักษาโรคลมชัก  โดยที่กระแสไฟฟ้านั้นมีการประกบที่ผิวเปลือกสมองของสมองกลีบหน้า  เพื่อที่จะหาจุดที่ก่อให้เกิดการชัก  (แต่จุดที่ก่อให้เกิดการชักจะไม่ทำให้เกิดการหัวเราะ) 

ฟรายด์ได้บ่งชี้บริเวณขนาด 2 x 2 ซ.ม. ที่ SFG ซีกซ้ายที่เมื่อมีการกระตุ้นแล้ว  การหัวเราะจะติดตามมาอย่างสม่ำเสมอ  เอเคแจ้งว่า  การหัวเราะนั้นมีพร้อมกับความรู้สึกร่าเริง  แต่แจ้งเหตุของการหัวเราะแต่ละครั้งที่ไม่เหมือนกัน  โดยยกเหตุให้กับตัวกระตุ้นภายนอกที่ไม่น่าขำ  ตัวอย่างเช่น  การหัวเราะครั้งหนึ่งมีเหตุมาจากรูปภาพที่ให้เอเคบอกชื่อ  (โดยเธอกล่าวว่า  "ม้าพวกนั้นมันน่าขำ")  หรือจากประโยคที่ให้เธออ่าน  หรือจากบุคคลที่อยู่ในห้อง  (โดยเธอกล่าวว่า  "พวกคุณนี่น่าขำจริงๆ เลย ...  ยืนอยู่อย่างนั้น")

การเพิ่มระดับไฟฟ้าในการกระตุ้น  ปรากฏว่าเพิ่มช่วงเวลาและระดับการหัวเราะ  ยกตัวอย่างเช่น  ในระดับไฟฟ้าต่ำ  มีการยิ้มเพียงเท่านั้น  ในระดับที่สูงขึ้นไป  มีการหัวเราะที่ดังขึ้น  ที่ชวนให้หัวเราะตามมากยิ่งขึ้น  การหัวเราะนั้นเกิดขึ้นพร้อมกับการหยุดกิจการงานอื่นๆ ที่อาศัยการพูดหรือการเคลื่อนไหวด้วยมือ

รูปต่างๆ

หมายเหตุและอ้างอิง

ซีรีบรัม
รอยนูน