วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟ

วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟ () เป็นระบบรับส่งสัญญาณวิทยุแบบสองทางที่ใช้งานกันทั่วโลกบนเรือและพาหนะทางน้ำสำหรับสื่อสารด้วยเสียงแบบสองทิศทาง จากเรือถึงเรือ จากเรือถึงฝั่ง (เช่น กับนายท่าเรือ) และในบางกรณี จากเรือสู่อากาศยาน โดยใช้ช่องเอฟเอ็มในย่านคลื่นวิทยุย่านความถี่สูงมาก (วีเอชเอฟ) ในช่วงความถี่แบบรวม ๆ ระหว่าง 156 ถึง 174 MHz ซึ่งถูกกำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศให้เป็น ย่านความถี่เคลื่อนที่ทางทะเลวีเอชเอฟ (VHF maritime mobile band)  ในบางประเทศมีการใช้ช่องสัญญาณเพิ่มเติม เช่น ช่อง L และ F สำหรับการเดินเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจ และการประมงในกลุ่มประเทศนอร์ดิก (ช่วงความถี่ 155.5–155.825 MHz) โดยจำกัดกำลังส่งอยู่ที่ 25 วัตต์ ทำให้มีระยะส่งอยู่ที่ประมาณ 

เป็นระบบทั่วโลกของตัวรับส่งสัญญาณวิทยุแบบสองทางบนเรือและทางน้ำที่ใช้สำหรับการสื่อสารด้วยเสียงแบบสองทิศทางจากเรือถึงเรือ เรือถึงฝั่ง (เช่น กับนายท่าเรือ) และในบางกรณีจากเรือสู่เครื่องบิน ใช้ช่อง FM ในย่านความถี่วิทยุความถี่สูงมาก (VHF) ในช่วงความถี่ระหว่าง 156 ถึง 174 MHz ซึ่งรวมอยู่ด้วย ซึ่งกำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศให้เป็นคลื่นความถี่เคลื่อนที่ทางทะเล VHF ในบางประเทศมีการใช้ช่องสัญญาณเพิ่มเติม เช่น ช่อง L และ F สำหรับเรือเพื่อการพักผ่อนหย่อนใจและประมงในกลุ่มประเทศนอร์ดิก (ที่ 155.5–155.825 MHz) กำลังส่งจำกัดอยู่ที่ 25 วัตต์ ทำให้มีช่วงประมาณ 100 (62 ไมล์; 54 ไมล์ทะเล)

อุปกรณ์วิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟได้รับการติดตั้งบนเรือขนาดใหญ่ทุกลำและในเรือขนาดเล็กที่ใช้ออกทะเลส่วนใหญ่ นอกจากนี้ยังมีการใช้งานในลำน้ำและทะเลสาบโดยมีกฎระเบียบที่แตกต่างกันเล็กน้อย มันถูกใช้งานในจุดประสงค์ที่หลากหลาย ซึ่งรวมไปถึงการเดินเรือทางทะเลและการควบคุมการจราจร การเรียกขานเพื่อร้องขอการกู้ภัย และการสื่อสารกับท่าจอดเรือ ช่องทางเดินเรือ (Navigation Lock) สะพาน และท่าเทียบเรือ

ประวัติ 
วิทยุทางทะเลเป็นการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีด้านวิทยุในเชิงพาณิชย์ครั้งแรก ซึ่งช่วยให้เรือสามารถที่จะติดต่อกับชายฝั่งและเรือลำอื่น ๆ ได้ และใช้ในการเรียกขานเพื่อขอความช่วยเหลือในกรณีฉุกเฉินได้ โดยกูลเยลโม มาร์โกนี ได้คิดค้นการสื่อสารทางวิทยุในคริสต์ทศวรรษที่ 1890 และบริษัทมาร์โกนีได้ติดตั้งสถานีโทรเลขไร้สายบนเรือตั้งแต่ประมาณปี พ.ศ. 2443 มาร์โกนีได้สร้างสถานีฝั่งไว้จำนวนหนึ่ง ต่อมาในปี พ.ศ. 2447 ได้เริ่มต้นใช้งานระบบเรียกขอความช่วยเหลือด้วยรหัสมอร์สขึ้นเป็นครั้งแรก โดยใช้อักษร CQD ในการเรียกขานขอความช่วยเหลือ จนกระทั่งปี พ.ศ. 2449 ได้มีการนำอักษร SOS มาใช้งานแทนตามข้อตกลงร่วมกันในการเดินทะเล เหตุการณ์สำคัญที่ได้ใช้งานการขอความช่วยเหลือด้วยวิทยุคือเหตุการณ์เรือ อาร์เอ็มเอส รีพับบลิคล่ม ในปี พ.ศ. 2452 ซึ่งสามารถช่วยเหลือผู้ประสบเหตุได้กว่า 1,500 คนในเหตุการณ์นั้น และการสื่อสารเพื่อช่วยเหลือเรือ อาร์เอ็มเอส ไททานิก ในปี พ.ศ. 2455 ที่ทำให้กิจการวิทยุทางทะเลเป็นที่รู้จักของสาธารณชน และพนักงานวิทยุทางทะเลถูกถือว่าเป็นวีรบุรุษในเหตุการณ์ครั้งนั้น โดยในปี พ.ศ. 2463 สหรัฐมีสถานีชายฝั่งจำนวน 12 แห่งตั้งทอดยาวไปตามชายฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกตั้งแต่บาร์ฮาร์เบอร์ รัฐเมน จนถึงแคปเมย์ รัฐนิวเจอร์ซีย์

เครื่องส่งสัญญาณวิทยุทางทะเลเครื่องแรกใช้ความถี่ช่วงคลื่นยาว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่หนึ่ง การกล้ำแอมพลิจูดได้รับการพัฒนาขึ้น และในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 อุปกรณ์วิทยุโทรเลขแบบสปาร์ค (spark radiotelegraphy) ถูกแทนที่ด้วยวิทยุโทรศัพท์แบบหลอดสูญญากาศที่ช่วยให้สามารถติดต่อสื่อสารด้วยเสียงได้ นอกจากนี้ในช่วงคริสต์ทศวรรษที่ 1920 ยังมีการค้นพบปรากฏการณ์การข้ามชั้นบรรยากาศหรือคลื่นฟ้า ซึ่งทำให้เครื่องส่งแบบหลอดสูญญากาศกำลังส่งต่ำที่ทำงานในแถบความถี่ช่วงคลื่นสั้นสามารถสื่อสารในระยะไกลได้

ในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง ฝ่ายสัมพันธมิตรต้องการที่จะสกัดกั้นการตรวจจับการสื่อสารวิทยุจากฝ่ายเยอรมัน ในภารกิจคุ้มกันภายในมหาสมุทรแอตแลนติก อเมริกันและอังกฤษจึงใช้วิทยุสื่อสารย่านวีเอชเอฟในรูปแบบของ TBS (Talk-Between-Ships)

ประเภทของอุปกรณ์ 
ชุดของอุปกรณ์นั้นมีทั้งรูปแบบติดตั้งประจำที่และแบบพกพาได้ โดยปกติชุดประจำที่จะมีข้อดีคือมีแหล่งพลังงานที่เสถียรกว่า มีกำลังส่งที่สูงกว่า สายอากาศที่ใหญ่กว่าและมีประสิทธิภาพมากกว่า รวมไปถึงจอแสดงผลและปุ่นมที่ใหญ่ใช้งานง่าย ในขณะที่ชุดพกพา (โดยปกติจะเป็นเครื่องรับส่งวิทยุแบบมือถือย่านวีเอชเอฟที่กันน้ำ) สามารถพกพาได้บนเรือคายัคหรือบนเรือชูชีพได้ในกรณีฉุกเฉิน โดยมีแหล่งพลังงานในตัวและกันน้ำได้หากได้รับการรับรองตามมาตรฐานตามระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินและเพื่อความปลอดภัยทางทะเลทั่วโลก (Global Maritime Distress and Safety Sytem: GMDSS) ซึ่งวิทยุวีเอชเอฟแบบพกพาบางรุ่นยังได้รับการรับรองให้ใช้งานเป็นวิทยุฉุกเฉินสำหรับใช้งานในสภาพแวดล้อมที่ต้องใช้อุปกรณ์ที่ปลอดภัยจากภายใน (Intrinsically Safe) เช่น บนเรือบรรทุกแก๊ส แท่นขุดเจาะน้ำมัน เป็นต้น

เสียงเท่านั้น 
อุปกรณ์ที่ใช้ในการสื่อสารเท่านั้น เป็นอุปกรณ์แบบดั้งเดิมที่อาศัยเสียงของมนุษย์ในการเรียกและสื่อสาร อุปกรณ์แบบพกพาที่มีราคาต่ำส่วนใหญ่เป็นแบบใช้เสียงเท่านั้น แบบเดียวกับอุปกรณ์แบบประจำที่รุ่นเก่า

การเรียกอย่างจาเพาะเจาะจงโดยใช้วิธีดิจิตอล 

อุปกรณ์เรียกอย่างจาเพาะเจาะจงโดยใช้วิธีดิจิตอล (Digital selective calling: DSC) เป็นส่วนหนึ่งของระบบแจ้งเหตุฉุกเฉินและเพื่อความปลอดภัยทางทะเลทั่วโลก (GMDSS) มีคุณสมบัติเหมือนกันกับอุปกรณ์แบบใช้เสียงเท่านั้น และยังมีคุณสมบัติเพิ่มเติมอื่น ๆ อีกหลายด้าน ประกอบไปด้วย
 ความสามารถในการเรียกเรือลำอื่น ๆ โดยใช้สิ่งระบุตัวตนเฉพาะที่เรียกว่าเลขหมายระบุตัวตนในกิจการเคลื่อนที่ทางทะเล (MMSI) ซึ่งข้อมูลจะถูกส่งในรูปแบบดิจิทัลและชุดเครื่องรับสัญญาณจะแจ้งเตือนผู้ปฏิบัติงานเมื่อมีการตรวจพบการเรียกขานเลขหมาย MMSI ที่ตรงกับของตนเอง การเรียกจะถูกตั้งค่าอยู่ในช่อง 70 ของย่านวีเอชเอฟ ซึ่งอุปกรณ์ DSC จะมีการเปิดรับสัญญาณที่ถูกส่งเข้ามาอย่างต่อเนื่อง และการพูดคุยสื่อสารด้วยเสียงจริง ๆ จะเกิดในช่องสื่อสารด้วยเสียงอื่นที่ได้รับแจ้งมาจากข้อมูลผ่านอุปกรณ์ DSC
 ปุ่มแจ้งเหตุฉุกเฉิน จะส่งสัญญาณฉุกเฉินอัตโนมัติในรูปแบบดิจิทัลโดยระบุถึงข้อมูลของเรือที่ส่งสัญญาณและลักษณะของเหตุฉุกเฉินที่เกิดขึ้น
 เครื่องรับสัญญาณจีพีเอสในตัวเครื่องหรือเครื่องรับส่งสัญญาณจีพีเอสแบบเชื่อมต่อแยกจากตัวเครื่องจะช่วยส่งตำแหน่งที่อยู่ของเรืออัตโนมัติพร้อมกับการส่งสัญญาณแจ้งเหตุฉุกเฉิน

เมื่อซื้ออุปกรณ์วิทยุ DSC ใหม่ ผู้ใช้งานจะได้รับบริการในการตั้งโปรแกรมเลขหมาย MMSI ของเรือที่จะใช้งานเครื่อง อย่างไรก็ตาม การเปลี่ยนแปลงเลขหมาย MMSI หลังการโปรแกรมในครั้งแรกอาจก่อให้เกิดปัญหาได้ และต้องใช้เครื่องมือพิเศษที่ใช้งานโดยผู้ถือกรรมสิทธิ์โดยเฉพาะ เพื่อป้องกันการเปลี่ยนแปลงเลขหมายหลังจากการโจรกรรมเรือ

ระบบรายงานตนอัตโนมัติ 

เครื่องรับส่งสัญญาณขั้นสูงส่วนใหญ่จะรองรับระบบรายงานตนอัตโนมัติ (Automatic identification system: AIS) อุปกรณ์นี้จะอาศัยตัวรับสัญญาณจีพีเอสที่ติดตั้งอยู่ในอุปกรณ์รับส่งสัญญาณวิทยุย่านวีเอชเอฟหรืออุปกรณ์ต่อพ่วงภายนอกซึ่งตัวรับส่งสัญญาณจะได้รับตำแหน่งจากดาวเทียมและส่งข้อมูลดังกล่าวออกไปพร้อมกับรายละเอียดอื่น ๆ ของเรือ (เลขหมาย MMSI, สินค้าที่ขน, การกินน้ำลึกของเรือ, จุดหมายปลายทาง และข้อมูลอื่น ๆ) ไปยังเรือลำอื่นที่อยู่ใกล้เคียง ระบบ AIS จะทำงานในรูปแบบของเครือข่ายแบบตาข่าย (mesh network) และเรือที่มีอุปกรณ์ที่สมบูรณ์จะช่วยถ่ายทอดข้อความ AIS ของเรือลำอื่น ๆ ทำให้ช่วยขยายขอบข่ายของเครือข่ายขึ้นไปอีก อย่างไรก็ตาม เรือที่ใช้อุปกรณ์ระดับเริ่มต้นจะสามารถรับข้อมูลได้เท่านั้นหรือไม่สนับสนุนระบบการถ่ายทอดข้อความ

ข้อมูลระบบ AIS จะถูกส่งในช่อง 87B และช่อง 88B ในย่านวีเอชเอฟ ที่อัตราบอด 9,600 บิต/วินาที โดยใช้การมอดดูเลชั่นแบบ Gaussian minimum-shift keying (GMSK) และใช้รูปแบบของการมัลติเพล็กซ์แบบแบ่งเวลา

การส่งข้อความ 
การใช้มาตรฐาน RTCM 12301.1 ทำให้สามารถรับและส่งข้อความในลักษณะเดียวกันกับ SMS ระหว่างเครื่องรับส่งสัญญาณย่ายวีเอชเอฟซึ่งเป็นไปตามมาตรฐานที่ระบุข้างต้น อย่างไรก็ตาม ในปี พ.ศ. 2562 มีเครื่องรับส่งสัญญาณเพียงไม่กี่รุ่นที่รองรับคุณสมบัตินี้ ซึ่งสถานีที่รับข้อความจะต้องปรับช่องให้ตรงกับสถานีที่ส่งสัญญาณจึงจะสามารถรับข้อความได้

ระเบียบข้อบังคับ 
ในสหรัฐ บุคคลใด ๆ สามารถซื้อเครื่องวิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟได้อย่างถูกกฎหมายและใช้ในการสื่อสารได้โดยไม่ต้องขอใบอนุญาตพิเศษใด ๆ ตราบใดที่ผู้ใช้งานเหล่านั้นปฏิบัติตามระเบียบบางประการที่ถูกกำหนดเอาไว้ แต่ในประเทศอื่น ๆ จำนวนมาก ผู้ใช้งานจำเป็นจะต้องมีใบอนุญาตในการออกอากาศในความถี่ทางทะเลย่านวีเอชเอฟ

ในสหราชอาณาจักร ไอร์แลนด์ และบางประเทศในยุโรป ประกาศนียบัตรสื่อสารวิทยุระยะใกล้ (Short Range Certificate) เป็นข้อกำหนดพื้นฐานในการใช้งานเครื่องวิทยุทางทะเล ย่านความถี่วีเอชเอฟที่ถูกติดตั้งไว้ โดยปกติจะได้รับหลังการอบรมสองวันและผ่านการทดสอบของหลักสูตร โดยใบรับรองเหล่านี้มีไว้สำหรับผู้ปฏิบัติงานที่ใช้งานในทะเลสาบและในบริเวณชายฝั่ง ในขณะที่ประกาศนียบัตรสื่อสารวิทยุระยะไกล (Long Range Certificate) มักจะเหมาะกับผู้ปฏิบัติงานนอกชายฝั่ง เนื่องจากประกาศนียบัตรนี้ยังอนุญาตครอบคลุมถึงวิทยุย่าน HF และ MF เช่นเดียวกับระบบ Inmarsat ส่วนใบอนุญาตวิทยุสื่อสารทางทะเลขั้นต้นสามารถขอรับได้โดยไม่ต้องผ่านการทดสอบหลักสูตร

ระบบระบุตัวตนเครื่องส่งสัญญาณอัตโนมัติ (ทางทะเล) 
สำหรับการใช้งานบนทางน้ำบนฝั่งในทวีปยุโรป การส่งสัญญาณระบบระบุตัวตนเครื่องส่งสัญญาณอัตโนมัติ (Automatic Transmitter Identification System: ATIS) แบบบังคับจะสื่อถึงตัวตนของเรือหลังจากการเรียกขานด้วยเสียงแต่ละครั้ง โดยเป็นรหัสหลักสิบที่เป็นสัญญาณเรียกขานแบบตัวอักษรและตัวเลขของเรือแบบเข้ารหัส หรือสำหรับเรือจากนอกภูมิภาค MMSI ของเรือจะขึ้นต้นด้วยหมายเลข "9" ซึ่งข้อกำหนดการใช้ระบบ ATIS ในยุโรป และในช่องย่านวีเอชเอฟที่สามารถใช้งานได้จะถูกควบคุมอย่างเข้มงวด ตามข้อตกลงบาเซิลฉบับล่าสุด

ช่องและความถี่ 
ชุดวิทยุความถี่ย่านวีเอชเอฟทางทะเลเป็นเครื่องส่งและรับสัญญาณแบบอยู่ในเครื่องเดียว และทำงานบนความถี่มาตรฐานสากลที่เรียกว่าช่อง ซึ่งช่อง 16 (156.8 MHz) เป็นช่องสำหรับเรียกขานและแจ้งเหตุระหว่างประเทศ กำลังส่งอยู่ในช่วงระหว่าง 1 ถึง 25 วัตต์ในระยะสูงสุดประมาณ  ระหว่างสายอากาศที่ตั้งบนเรือที่มีความสูงและเนินเขาสูง และ  ระหว่างสายอากาศที่ติดตั้งอยู่บนเรือเล็กที่ระดับน้ำทะเล โดยการใช้การกล้ำความถี่ (FM) ซึ่งมีโพลาไรเซชันในแนวตั้ง หมายความว่าสายอากาศจะต้องตั้งอยู่ในแนวตั้งเพื่อให้รับสัญญาณได้ดี สำหรับการสื่อสารระยะไกลในทะเล สามารถใช้ย่าน MF และ HF ทางทะเลและโทรศัพท์ผ่านดาวเทียมได้

ช่องแบบฮาล์ฟดูเพล็กซ์นี้มีรายการความถี่ A และ B ที่เหมือนกัน ความถี่ ช่อง และวัตถุประสงค์ในการใช้งานจะอยู่ภายใต้การกำหนดโดยสหภาพโทรคมนาคมระหว่างประเทศ (ITU) สำหรับรายการทั้งหมดสามารถดูได้ที่รายชื่อด้านล่าง โดยการจัดสรรช่องเดิมประกอบไปด้วยช่อง 1 ถึง 28 มีระยะห่างระหว่างช่องสัญญาณ 50 kHz และความถี่ที่สองสำหรับการทำงานแบบฟูลดูเพล็กซ์ที่สูงกว่า 4.6 MHz

การปรับปรุงเทคโนโลยีด้านวิทยุในภายหลังทำให้สามารถลดช่องระหว่างช่องสัญญาณเหลือเพียง 25 kHz โดยมีจำนวน 60 ถึง 88 ช่องกระจายอยู่ในระหว่างช่องเดิม

ช่อง 75 และช่อง 76 จะถูกเว้นเอาไว้ เนื่องจากเป็นช่องสัญญาณทั้งสองด้านสำหรับเรียกขานและแจ้งเหตุฉุกเฉิน ช่อง 16 เป็นช่องสำหรับเฝ้าฟัง ความถี่ที่น่าจะเป็นช่องความถี่ที่สองของช่องฮาร์ฟดูเพล็กซ์ (half-duplex) จะไม่ถูกใช้งานในวัตถุประสงค์ทางทะเล แต่สามารถใช้งานได้เพื่อวัตถุประสงค์อื่นที่แตกต่างกันไปในแต่ละประเทศ เช่น 161.000 ถึง 161.450 MHz เป็นส่วนหนึ่งของการจัดสรรความถี่ให้กับสมาคมการขนส่งทางรางแห่งสหรัฐอเมริกา (Association of American Railroads: AAR) ซึ่งใช้งานในรถไฟของสหรัฐและแคนาดา

ขั้นตอนการปฏิบัติงาน 
วิทยุย่านวีเอชเอฟทางทะเลส่วนใหญ่ใช้การส่งสัญญาณแบบฮาร์ฟดูเพล็กซ์ (half-duplex) ที่ไม่ใช้รีเลย์ การสื่อสารระหว่างสถานีเรือกับสถานีเรือจะเป็นการใช้เพียงความถี่เดียว ในขณะที่การสื่อสารระหว่างสถานีเรือกับสถานีฝั่งใช้สองความถี่ แต่โดยปกติจะมีเพียงฝั่งใดฝั่งหนึ่งเท่านั้นที่เป็นผู้ส่งในแต่ละครั้ง (อย่าสับสนกับการสื่อสารแบบซิมเพล็กซ์ เช่น วิทยุกระจายเสียง ที่ฝ่ายหนึ่งส่งสัญญาณออกมาอย่างสม่ำเสมอ) ซึ่งปกติเครื่องรับส่งสัญญาณจะอยู่ในโหมดรับ และหากจะส่งสัญญาณผู้ใช้งานจะต้องกดปุ่ม "กดเพื่อพูด" (Push-to-talk) บนชุดอุปกรณ์หรือบนไมโครโฟนซึ่งจะเปิดใช้งานโหมดส่งและปิดโหมดรับสัญญาณ อย่างไรก็ตาม บางช่องสัญญาณเป็นช่องสัญญาณแบบ "ดูเพล็กซ์" (duplex) ซึ่งการสื่อสารสามารถเกิดขึ้นได้ทั้งสองทิศทางพร้อมกัน เมื่ออุปกรณ์ทั้งสองฝั่งอนุญาต แต่ละช่องฟลูดูเพล็กซ์มีการกำหนดความถี่อยู่จำนวนสองชุด ซึ่งสามารถใช้ช่องสัญญาณดูเพล็กซ์เพื่อใช้โทรออกผ่านเครือข่ายโทรศัพท์สาธารณะโดยมีค่าธรรมเนียมผ่านผู้ให้บริการเดินทะเล เมื่อใช้โหมดฟูลดูเพล็กซ์ (full-duplex) การโทรจะคล้ายการโทรศัพท์ผ่านโทรศัพท์เคลื่อนที่หรือโทรศัพท์บ้าน แต่เมื่อใช้แบบฮาล์ฟดูเพล็กซ์ เสียงจะถูกส่งไปครั้งละทิศทางเท่านั้น และผู้ใช้งานบนเรือจะต้องกดปุ่มส่งสัญญาณเฉพาะเวลาที่พูดเท่านั้น โดยอุปกรณ์อำนวยความสะดวกนี้ยังสามารถใช้งานได้ในบางพื้นที่ แม้ว่าการใช้งานจะลดลงไปเนื่องจากการเกิดขึ้นของโทรศัพท์เคลื่อนที่และโทรศัพท์ดาวเทียม ซึ่งวิทยุย่านวีเอชเอฟทางทะเลนั้นสามารถรับสัญญาณการออกอากาศสภาพอากาศผ่านวิทยุได้หากมีระบบนี้ให้บริการอยู่ในพื้นที่

ข้อตกลงที่เป็นที่ยอมรับในการใช้งานวิทยุทางทะเล เรียกรวมกันว่า "ขั้นตอนการปฏิบัติงานที่เหมาะสม" ซึ่งรวมไปถึงตามอนุสัญญาระหว่างประเทศ มีดังนี้:
 แต่ละสถานีควรเฝ้าฟังก่อนเป็นเวลา 30 วินาที ก่อนส่งสัญญาณออกอากาศ และไม่รบกวนสถานีอื่น
 ช่องหลักสำหรับการเฝ้าฟังคือช่อง 16 เมื่อไม่ได้ใช้งานวิทยุในการออกอากาศ เนื่องจากการเรียกขานทั้งหมดจะเกิดขึ้นที่ช่อง 16 ยกเว้นช่องการใช้งานแจ้งเหตุประสบภัย ให้สลับไปที่ช่องใช้งานช่องสถานีเรือกับสถานีเรือ หรือ ช่องสถานีเรือกับสถานีฝั่ง (ขั้นตอนจะแตกต่างกันไปในสหรัฐเฉพาะเมื่อมีการเรียกขานในช่อง 9)
 ในระหว่างการปฏิบัติการช่วยเหลือ (distress operations) ควรงดใช้ความถี่ในช่อง 16 โดยหลังจากสถานการณ์สิ้นสุดแล้ว สถานีควบคุมข่ายจะขานด้วยรหัสคำพูดว่า "Silence Fini" และให้ใช้ความถี่ได้ตามปกติ ซึ่งหากใช้งานช่อง 16 ในระหว่างปฏิบัติการช่วยเหลือ สถานีควบคุมข่ายจะออกคำสั่งว่า "silence mayday"
 การใช้งานชุดคำ "การเรียกขาน" ระหว่างประเทศ เช่น 
 "เมย์เดย์" (Mayday) สำหรับแจ้งเหตุร้าย 
 "แพน-แพน" (Pan-pan) สำหรับแจ้งเหตุเร่งด่วน 
 "Sécurité" สำหรับการแจ้งเหตุอันตรายจากการเดินเรือ
 การใช้งานรหัสคำพูด (Procedure word: Pro-words) มีพื้นฐานมาจากภาษาอังกฤษ เช่น In figures, In letters, Over, Out, Radio check, Read back (ภาษาท้องถิ่นใช้สำหรับบางคำเมื่อพูดคุยกับสถานีท้องถิ่น) 
 ใช้การออกเสียงตัวอักษรของการสื่อสารวิทยุ (NATO phonetic alphabet) : Alfa, Bravo, Charlie, Delta, Echo, Foxtrot, Golf, Hotel, India, Juliett, Kilo, Lima, Mike, November, Oscar, Papa, Quebec, Romeo, Sierra, Tango, Uniform, Victor, Whiskey, X-ray, Yankee, Zulu
 ใช้ระบบออกเสียงตามภาษาอังกฤษหรือการผสมผสานระหว่างภาษาอังกฤษและภาษาโรมัน: Wun, Too, Tree, Fow-er, Fife, Six, Sev-en, Ait, Nin-er, Zero, Decimal; ตัวเลือกอื่นในการสื่อสารทางทะเล: unaone, bissotwo, terrathree, kartefour, pantafive, soxisix, setteseven, oktoeight, novenine, nadazero

ข้อกำหนดที่ได้รับการปรับแต่งมีการนำไปใช้งานกับการขนส่งภายในประเทศได้ เช่น กฎบาเซิลในยุโรปตะวันตก

อนาคต 

ในปี พ.ศ. 2565 สถาบันมาตรฐานโทรคมนาคมยุโรป (ETSI) ได้ออกข้อเสนอสำหรับการนำโพรโทคอลการร่วมใช้ช่องสัญญาณแบบแบ่งความถี่ (FDMA) ไปใช้ในย่านเพื่อตอบสนองต่อความพร้อมใช้งานของช่องสื่อสารด้วยเสียงที่มีการใช้งานมากขึ้นในบางสถานการณ์ เนื่องจากการใช้งานระบบต่าง ๆ อย่างแพร่หลาย เช่น ระบบ AIS แผนดังกล่าวประกอบไปด้วยระยะห่างของช่องสัญญาณ 6.25 kHz ซึ่งแคบลงจากเดิมมาก และสามารถรองรับแอปพลิเคชันเสียงและข้อมูล

ดูเพิ่ม  
 2182 กิโลเฮิรตซ์
 วิทยุสมัครเล่นเคลื่อนที่ทางทะเล
 เรือ-กับ-ฝั่ง

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

 US Coast Guard basic radio information for boaters
 Coast Guard marine channel listing (with frequencies)
 US FCC marine channel listing (by function)
 UK MCA advice on use of VHF at sea, including collision avoidance, effective ranges, and International channel usage*
 Canadian VHF Bands in the Maritime Service
 VHF marine band plan in Turkey (Türkiye'deki VHF Deniz Telsiz Frekans Kanal Listesi)
 New Zealand VHF Radio Resource Center

อุปกรณ์เดินเรือ
การสื่อสารทางทะเล
อุปกรณ์กู้ภัย
อิเล็กทรอนิกส์ทางทะเล