การเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศ

การเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศ
()
เป็นการสร้างความเป็นมิตรและความรู้สึกดี ๆ กับเด็ก และบางครั้งกับครอบครัวของเด็ก เพื่อลดความระมัดระวังโดยมีจุดประสงค์เพื่อจะทารุณเด็กทางเพศ
เป็นวิธีการหลอกล่อเด็กเพื่อที่จะขายเด็ก หรือชักนำเด็กให้เข้าสู่วงจรธุรกิจการค้าประเวณี หรือเพื่อผลิตสื่อลามกอนาจาร

อาชญากรรมเยี่ยงนี้มีการกล่าวถึงโดยหลายนัยหลายแบบ เริ่มตั้งแต่อนุสัญญาระหว่างประเทศว่าด้วยการปราบปรามการค้าผู้หญิงและเด็ก (International Convention for the Suppression of the Traffic in Women and Children) ในปี 2464 ซึ่งเป็นสนธิสัญญาพหุภาคีของสันนิบาตชาติที่พยายามแก้ปัญหาระหว่างประเทศในการค้าผู้หญิงและเด็กเพื่อการไม่ชอบ
แต่ปัญหาในตอนนั้นเป็นแบบนานาชาติ
ส่วนแนวคิดเรื่องแก๊งคนไม่ดีที่เสาะหาเหยื่อตระเตรียมเด็กในพื้นที่ เป็นเรื่องอัปเดตล่าสุดโดยศูนย์การฉวยประโยชน์จากเด็กและป้องกันเด็กออนไลน์ (Child Exploitation and Online Protection Centre) ที่เป็นหน่วยตำรวจของสหราชอาณาจักรในปี 2553

สาระสำคัญ 

การเตรียมเด็กเป็นกิจกรรมทำเพื่อให้ได้ความไว้เนื้อเชื่อใจของเด็กและของผู้ที่มีหน้าที่ดูแล
นอกจากนั้นแล้ว ความไว้เนื้อเชื่อใจของครอบครัวอาจจะทำให้เมื่อเกิดปัญหา พ่อแม่ของเด็กมีโอกาสน้อยลงที่จะเชื่อการกล่าวหาของเด็ก

ในกระบวนการตระเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศ บ่อยครั้งจะให้เด็กดูสื่อลามกอนาจาร เพื่อให้กิจกรรมทางเพศระหว่างเด็ก-ผู้ใหญ่ดูเหมือนเรื่องปกติ
เพื่อจะสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับเด็กหรือกับครอบครัวเด็ก คนตระเตรียมเด็กอาจจะทำอะไรหลายอย่าง
เช่น อาจจะให้ความสนใจผิดปกติกับเด็ก เพื่อจะเป็นเพื่อน "พิเศษ" ที่เด็กไว้เนื้อเชื่อใจ
อาจจะให้ของขวัญหรือเงินทองกับเด็กโดยไม่มีเหตุอะไร
อาจจะแสดงสื่อลามกอนาจารต่อเด็ก จะเป็นภาพยนตร์หรือรูปภาพก็ดี เพื่อให้เด็กยอมรับกิจกรรมทางเพศได้ง่ายขึ้น คือทำให้พฤติกรรมเช่นนั้นดูเหมือนปกติ
หรืออาจจะคุยประเด็นต่าง ๆ เกี่ยวกับเซ็กซ์
แต่เหล่านี้เป็นวิธีเพียงบางอย่างที่คนตระเตรียมเด็กอาจจะใช้เพื่อให้ได้ความเชื่อใจและความติดพัน และให้ตนสามารถทำตามความปรารถนาได้
อาจกอดจูบหรือสัมผัสเด็กทางกายอื่น ๆ แม้เมื่อไม่ต้องการ
หรืออาจจะคุยปัญหาที่ปกติจะปรึกษากับคนวัยเดียวกันหรือกับผู้ใหญ่
เช่นปัญหาการแต่งงานหรือความสัมพันธ์กับคนอื่น ๆ
หรืออาจจะทำการให้พ่อแม่ไว้เนื้อเชื่อใจ เพื่อที่จะให้เข้าถึงเด็กได้ง่าย ๆ
คนเตรียมเด็กอาจจะหาโอกาสที่จะมีเวลาลำพังกับเด็ก
ซึ่งอาจจะทำโดยรับเลี้ยง
หรืออาจจะชวนให้มานอนที่บ้าน
ซึ่งอาจจะให้โอกาสนอนในห้องเดียวกัน หรือแม้แต่บนเตียงเดียวกัน กับเด็ก

แต่กิจกรรมเช่นนี้บางอย่างเช่นการสื่อสารออนไลน์ อาจจะสู้คดีได้โดยบอกว่าเป็นเรื่องทำเล่น ๆ เพื่อจินตนาการ
คืออ้างว่า เป็นเพียงแต่การแสดงออกตามจินตนาการแต่ไม่ได้มีแผนจะทำอะไรอื่นในอนาคต
ประเทศสหรัฐอเมริกา ซึ่งมีกระบวนการยุติธรรมที่ใช้การตัดสินในคดีก่อน ๆ เป็นบรรทัดฐาน จะแยกแยะกรณีสองกรณีนั้น และจำเลยที่ถูกกล่าวหาว่าตระเตรียมเด็ก ได้ใช้ข้ออ้างนี้สู้คดีสำเร็จมาก่อนแล้ว

ทางอินเทอร์เน็ต 
การเตรียมเด็กเกิดขึ้นทางอินเทอร์เน็ตได้ด้วย
ผู้ทำผิดบางคนจะแกล้งทำเป็นเด็กแล้วนัดพบกับเด็กตัวต่อตัว
มีการโต้เถียงกันว่าบริการเว็บไซต์สังคมเช่นเฟซบุ๊ก ได้ทำการป้องกันเด็กเพียงพอหรือไม่
ผู้นำของหน่วยตำรวจป้องกันเด็กอังกฤษผู้หนึ่งกล่าวในเดือนเมษายน 2553 ว่า แผนกของเขาได้รับการร้องทุกข์ 292 คราว กล่าวหาผู้ใช้เฟซบุ๊กในปี 2552 แต่ว่า "ไม่มีการร้องทุกข์โดยตรงจากเฟซบุ๊ก" เลย
แต่ว่าโฆษกของเฟซบุ๊กได้ไปพบแผนกตำรวจที่ว่าโดยตรง แล้วกล่าวอย่างแน่วแน่เด็ดเดี่ยวว่า "เราใส่ใจต่อประเด็นความปลอดภัยอย่างเป็นจริงเป็นจัง"

ในปี 2546 เครือข่ายบริการเอ็มเอสเอ็น ได้เพิ่มข้อจำกัดในห้องแช็ต เพื่อป้องกันผู้ใหญ่ที่ต้องการจะคุยกับเด็กในเรื่องเพศ
ส่วนในปี 2548 ห้องแช็ตของยาฮู!ถูกสอบสวนโดยสำนักอัยการของรัฐนิวยอร์ก เพราะอนุญาตให้ผู้ใช้สร้างห้องแช็ตที่มีชื่อบอกเป็นนัยว่า ห้องนั้นใช้เพื่อจุดประสงค์เช่นนั้น
ในเดือนตุลาคมปีเดียวกัน ยาฮู!จึงตกลงที่จะ "บังคับใช้นโยบายและระเบียบวิธีที่ออกแบบเพื่อให้แน่ใจ" ว่าจะไม่มีห้องแช็ตอย่างที่ว่า

มีองค์กรศาลเตี้ยที่มีผู้ปฏิบัติงานที่แกล้งทำเป็นเด็กวัยรุ่นบนอินเทอร์เน็ต เพื่อที่จะเสาะหาคนที่อาจเป็นผู้ประทุษร้ายเด็ก แล้วส่งข้อมูลของบุคคลเช่นนั้นไปให้เจ้าหน้าที่ตำรวจและศาล
มีรายการข่าวของบริษัทการกระจายเสียงและแพร่ภาพแห่งชาติ (NBC) ที่ออกโปรแกรมประจำ (To Catch a Predator) ที่แสดงกิจกรรมเช่นนี้

มีโปรแกรมคอมพิวเตอร์หลายอย่างที่ช่วยสืบหาพฤติกรรมเตรียมเด็กแล้วแจ้งผู้ปกครอง
โปรแกรมจะวิเคราะห์ปูมบันทึกกิจกรรมในห้องแช็ตและไอเอ็ม ที่อาจจะสามารถระบุการตระเตรียมเด็ก หรือพฤติกรรมที่น่าสงสัยอื่น ๆ
ซึ่งเป็นเทคโนโลยีที่บริการเครือข่ายสังคมและผู้ให้บริการอินเทอร์เน็ตในประเทศตะวันตก ได้เริ่มใช้

เหยื่อ 
งานศึกษาปี 2554 ในประเทศอังกฤษแสดงว่า การเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศทางอินเทอร์เน็ต แพร่หลายที่สุดในเด็กวัย 13-17 ปี (99%) โดยเฉพาะเด็กอายุ 13-14 ปี (48%)
โดยส่วนใหญ่เป็นหญิง
และส่วนใหญ่เกิดขึ้นทางโทรศัพท์มือถือ
เด็กและวัยรุ่นที่มีปัญหาพฤติกรรม เช่น ต้องการความสนใจสูง จะมีโอกาสเสี่ยงสูงกว่าคนอื่น ๆ

การเตรียมเด็กในพื้นที่

สหราชอาณาจักร 
นี้เป็นนิยามของคำว่า "การเตรียมเด็กในพื้นที่" ตามที่ให้โดยหน่วยป้องกันเด็กของตำรวจแห่งสหราชอาณาจักร คือ
"การเตรียมเด็กในพื้นที่ (localised grooming)" เป็นรูปแบบหนึ่งของการฉวยประโยชน์ทางเพศ โดยสื่อมวลชนเรียกว่า "การเตรียมเด็กในถนน (on street grooming)" ที่ผู้ทำผิดจะตระเตรียมเด็กแล้วฉวยประโยชน์ทางเพศ โดยที่ในเบื้องต้น (ผู้ทำผิดและเด็ก) ได้พบกันในสถานที่นอกบ้าน
ซึ่งมักจะเป็นที่สาธารณะ เช่นในสวนสาธารณะ ในโรงหนัง ในถนน หรือว่าในบ้านของเพื่อน
บ่อยครั้งผู้ทำผิดหลายคนจะทำงานร่วมกัน โดยสร้างความสัมพันธ์กับเด็กหรือกับเด็กหลายคนก่อนที่จะฉวยประโยชน์ทางเพศจากเด็ก
เหยื่อของการตระเตรียมเด็กเช่นนี้อาจจะเชื่อว่าคนทำผิดเป็นแฟนที่มีอายุมากกว่า
และเหยื่ออาจจะแนะนำให้กลุ่มผู้ทำผิดรู้จักกับเพื่อน ซึ่งอาจจะถูกฉวยประโยชน์ทางเพศในที่สุดเหมือนกัน
การทำผิดอาจจะเกิดขึ้นในหลายที่หลายสถานในพื้นที่ และหลายครั้งหลายคราว
หน่วย CEOP ใช้คำว่า "Localised grooming" ในการขอข้อมูลจากเจ้าหน้าที่ตำรวจและเจ้าหน้าที่บริการอื่น ๆ เพื่อกำหนดข้อมูลที่เราอยากจะได้
แม้ว่าแนวคิดเรื่องการเตรียมเด็ก (แม้ว่าจะไม่ได้ใช้คำเช่นนี้) ในสหราชอาณาจักรจะมีตั้งแต่ในกฎหมายข้อตกลงระหว่างประเทศเพื่อปราบปรามการค้าทาสขาว (International Agreement for the suppression of the White Slave Traffic) ในปี พ.ศ. 2453 แต่ก็ยังไม่ได้บัญญัติคำนี้จนกระทั่งราวปี 2533
มีภาพยนตร์สารคดีถ่ายทอดทางทีวีในเดือนสิงหาคม 2546 ที่รายงานรายละเอียดของการสืบสวนของตำรวจและหน่วยบริการทางสังคมอื่น ๆ เรื่องเยาวชนเอเชียมุสลิมชาย ผู้ได้ตั้งเป้าหาเหยื่อที่มีอายุต่ำกว่าอายุที่ยอมให้ร่วมประเวณีได้เพื่อเซ็กซ์ เพื่อขายยา และเพื่อให้ค้าประเวณี
ในคดีตระเตรียมเด็กในปี 2553 (Rotherham child sexual exploitation scandal) มีชายมุสลิมเชื้อสายชาวปากีสถาน 5 คนที่ถูกตัดสินจำคุกฐานทารุณเด็กทางเพศผ่านการตระเตรียมเด็กในถนน โดยเด็กเหยื่อมีอายุน้อยที่สุด 12 ขวบ ส่วนในปี 2555 แก๊งค้าเด็ก 10 คน เป็นชายเชื้อสายชาวปากีสถานโดยมาก ถูกตัดสินจำคุกฐานทารุณเด็กทางเพศแบบต่าง ๆ โดยเจ้าหน้าที่นับเด็กที่เป็นเหยื่อได้ถึง 47 คน และมีรายงานว่าแก๊งได้ชักชวนเด็กที่มีอายุน้อยที่สุด 13 ปี

ตามรายงานของบีบีซี เด็กหญิงคนซิกข์เป็นเป้าหมายโดยเฉพาะของชายมุสลิม ที่แกล้งทำเป็นคนซิกข์เพื่อเตรียมเด็กเพื่อทารุณกรรมทางเพศ

ฝรั่งเศส 
ในคดีปี 2557 มีรายงานว่ามีเด็กอายุ 15 ปีที่ถูกล่อโดยเยาวชนชายอายุ 18 (ซึ่งเป็นแฟนเธอในขณะนั้น) ให้เข้าไปในใต้ถุนของห้องชุดโดยการแบล็กเมล์ แล้ว "แฟน" ของเธอและเพื่อนอีก 6 คน (อายุระหว่าง 15-17 ปี) ได้รุมข่มขืนเธอ ซึ่งเป็นคดีที่แสดงรูปแบบของการเตรียมเด็กในพื้นที่

ความผิดทางกฎหมายอาญา

ในยุโรป 
ในรายงานของสภายุโรป การป้องกันเด็กจากทารุณกรรมผ่านเทคโนโลยีใหม่ ๆ (Protection of Children Against Abuse Through New Technologies) คณะทำงานได้กล่าวถึงประเด็นปัญหาที่เริ่มเติบโตขึ้นเกี่ยวกับความรุนแรงต่อเด็กโดยใช้เทคโนโลยีใหม่ ๆ โดยกล่าวถึงการตระเตรียมเด็กผ่านทางอินเทอร์เน็ตและโทรศัพท์มือถือโดยเฉพาะ เพราะประเด็นปัญหาสื่อลามกอนาจารเด็กทางอินเทอร์เน็ตได้มีกฎหมายควบคุมอยู่แล้ว
ประเทศบางประเทศได้ทำการตระเตรียมเด็กให้เป็นอาชญากรรมอยู่แล้ว แต่ว่าการวิเคราะห์กฎหมายเช่นนี้บอกเป็นนัยว่า อาจจะซ้ำกับกฎหมายหรือวิธีการปฏิบัติที่มีอยู่ก่อนแล้ว

ออสเตรเลีย 
กฎหมายอาญาของออสเตรเลีย (Criminal Code Act 1995) ห้ามการใช้บริการโทรคมนาคม ในการสื่อสารเพื่อจะจัดหาบุคคลอายุต่ำกว่า 16 ปี หรือให้บุคคลเช่นนั้นรับข้อมูลอนาจารโดยมีจุดประสงค์ที่จะตระเตรียมเพื่อทารุณกรรม
ส่วนรัฐและอาณาเขตต่าง ๆ ของประเทศมีกฎหมายคล้าย ๆ กัน แต่อาจจะกำหนดอายุแตกต่างกัน (เช่น รัฐควีนส์แลนด์ตั้งแต่อายุ 18 )

แคนาดา 
ในแคนาดา กฎหมายอาญา ได้ทำการสื่อสารกับเด็กผ่านระบบคอมพิวเตอร์โดยมีจุดประสงค์เพื่อจะทำผิดทางเพศ (โดยเรียกว่า ล่อเด็ก) ให้ผิดกฎหมาย

คอสตาริกา 
ในคอสตาริกาตั้งแต่ปี 2556 กฎหมายอาญาได้ทำการล่อลวงเด็กทางเพศโดยวิธีการทางอิเล็กทรอนิกส์ให้ผิดกฎหมาย โดยกำหนดโทษ 1-3 ปีสำหรับบุคคลที่พยายามเริ่มการสื่อสารเพื่อให้เกิดกามอารมณ์ หรือการสื่อสารทางเพศ กับเด็กอายุต่ำกว่า 15 ปี

เนเธอร์แลนด์ 
กฎหมายอาญาปี 2553 ของเนเธอร์แลนด์ทำการตระเตรียมเด็กออนไลน์เพื่อทารุณกรรมทางเพศให้ผิดกฎหมาย โทษสูงสุดคือจำคุก 2 ปี หรือปรับ

สหราชอาณาจักร 
ในประเทศอังกฤษและเวลส์ กฎหมายอาชญากรรมทางเพศปี 2546 ทำให้การนัดพบเด็ก จะเป็นเพื่อตนเองหรือผู้อื่น โดยมีจุดประสงค์เพื่อทารุณเด็กทางเพศ เป็นเรื่องผิดกฎหมาย แม้การไปเจอเด็กก็ผิดกฎหมายเช่นกัน
ประเทศสกอตแลนด์ต่อมาออกกฎหมายคล้าย ๆ กันต่อมาในปี 2548

ดังนั้น การกระทำบางอย่าง อาจจะจัดว่าเป็นอาชญากรรมโดยที่ไม่ได้เจอเด็กและอาจจะไม่มีเด็กร่วมด้วยด้วยซ้ำ (เช่น ถ้าเจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าไปจัดการและแกล้งแสดงเป็นเด็กนั้น)
เช่นในคดีหนึ่งปี 2548 (EWCA Crim 2681) จำเลยเป็นชายอายุ 43 ปีที่ได้แกล้งทำเป็นเด็กแล้วผูกมิตรกับเด็กหญิงอายุ 9 ขวบ แต่แทบไม่ได้ทำอะไรกับเธอเลย ก่อนที่เธอจะสงสัยแล้วแจ้งเรื่องต่อผู้ใหญ่
ชายคนนั้นเคยถูกตัดสินว่าผิดในคดีต่าง ๆ (รวมทั้งคดีข่มขืน) โดยมีคนเรียกเขาว่า "คนใคร่เด็กนักล่าแบบไม่ปรานี"
ต่อมาศาลอุทธรณ์ให้การตัดสินลงโทษของศาลชั้นต้นคงยืน ซึ่งสั่งให้จำคุกจำเลยเป็นเวลา 8 ปี โดยสามารถต่อได้อีก 2 ปี ซึ่งเป็นโทษค่อนข้างนานสำหรับเรื่องนั้น

สหรัฐอเมริกา 
ในสหรัฐอเมริกา สำหรับกิจกรรมทางเพศทุกอย่างกับเด็กที่เป็นเรื่องผิดกฎหมาย แม้การใช้ไปรษณีย์หรือการค้าขายระหว่างรัฐเป็นต้น ในการชักชวนเด็กเพื่อทำกิจกรรมเหล่านั้น ก็เป็นเรื่องผิดกฎหมายด้วย () นอกจากนั้นการส่งข้อมูลเกี่ยวกับเด็กอายุต่ำกว่า 16 โดยมีจุดประสงค์เช่นนั้นก็ผิดกฎหมายด้วยเหมือนกัน () และรัฐบางรัฐก็ยังมีกฎหมายอาญาเพิ่มเกี่ยวกับการล่อลวงเด็กทางเพศออนไลน์ เช่นในรัฐฟลอริดา

กฎหมายรัฐบาลกลางที่เพ่งความสนใจในเรื่อง "การเตรียมเด็ก" บังคับใช้เป็นครั้งแรกในปี 2552
ซึ่งผู้ทำผิดถูกตัดสินจำคุก 20 ปี บวกกับโทษเผยแพร่และการมีเป็นเจ้าของสื่อลามกอนาจารเด็กอีก 20 ปี
รวมกันทั้งหมด 40 ปี

ดูเพิ่ม 
 การทารุณเด็กทางเพศ
 สื่อลามกอนาจารเด็ก
 สื่ออนาจารเด็ก

เชิงอรรถและอ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

Grooming Children for Sexual Molestation, written by Gregory M. Weber, the Assistant Attorney General for the State of Wisconsin who specializes in the prosecution of crimes committed against children.
Cyber Grooming - danger of cyberspace, written by Kamil Kopecký, the professor at Palacký University Olomouc (director of Centre PRVoK) 

การทารุณเด็กทางเพศ
โรคใคร่เด็ก