ประเทศเลบานอน

เลบานอน (; ; ) หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ สาธารณรัฐเลบานอน (; ; ) เป็นประเทศในภูมิภาคเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ติดกับทะเลเมดิเตอร์เรเนียน และถือเป็นหนึ่งใน 15 ดินแดนที่ประกอบเป็น "แหล่งกำเนิดแห่งมนุษยชาติ" (Cradle of Humanity) เลบานอนมีพรมแดนติดกับประเทศซีเรียและประเทศอิสราเอล พรมแดนที่ติดกับประเทศอิสราเอลได้รับการรับรองจากองค์การสหประชาชาติแล้ว แต่พื้นที่บางส่วน เรียกว่า "ชีบาฟามส์" (Shebaa Farms) ตั้งอยู่ในที่ราบสูงโกลันยังคงครอบครองโดยอิสราเอล ซึ่งอ้างว่าเป็นพื้นที่ของซีเรีย กองทัพต่อต้านอ้างว่า "ชีบาฟามส์" เป็นพื้นที่ของเลบานอน และในบางโอกาสก็โจมตีที่มั่นของอิสราเอลภายในพื้นที่ดังกล่าว นอกจากนี้ ซีเรียบำรุงรักษากองทัพที่มีทหารประมาณ 14,000 นายในเลบานอน ชาวเลบานอนที่สนับสนุนเลบานอนอ้างว่าเป็นการอยู่อย่างถูกต้องเนืองจากรัฐบาลเลบานอนได้ขอไว้ ตอนเริ่มสงครามกลางเมืองเมื่อ พ.ศ. 2518 (ค.ศ. 1975) ผู้ที่ไม่เห็นด้วยอ้างว่า การอยู่ของซีเรียเป็นประหนึ่งการยึดครองโดยอำนาจต่างชาติ

ประวัติศาสตร์ 

เลบานอนอยู่ภายใต้การปกครองของฝรั่งเศส และได้รับเอกราชเมื่อวันที่ 22 พฤษภาคม 1943 หลังจากนั้น เลบานอนได้พัฒนาประเทศจนสามารถรักษาความเป็นศูนย์กลางด้านการค้า การเงินศิลปะและวัฒนธรรมของภูมิภาคตะวันตกเฉียงใต้นับตั้งแต่อดีตไว้ได้ อย่างไรก็ดี ในช่วง ค.ศ. 1975 – 1991 เลบานอนตกอยู่ภายใต้ภาวะสงครามกลางเมือง มีความขัดแย้งระหว่างกลุ่มอาหรับและกลุ่มคริสเตียนในเลบานอน ในที่สุด ทุกฝ่ายสามารถหาข้อยุติและร่วมกันพัฒนาฟื้นฟูประเทศหลังจากภาวะสงครามกลางเมืองอีกครั้ง

ซีเรียเป็นประเทศที่มีอิทธิพลต่อเลบานอนมากที่สุด โดยเฉพาะด้านความมั่นคงและการต่างประเทศ โดยซีเรียได้ส่งกองกำลังรักษาความสงบอยู่ในเลบานอนประมาณ 30,000 คน และจากความสัมพันธ์ที่แนบแน่นดังกล่าว ทำให้กรณีพิพาทเรื่องดินแดนระหว่างซีเรีย เลบานอนกับอิสราเอลไม่มีความคืบหน้า

การเมืองการปกครอง 
เลบานอนมีระบอบการปกครองแบบสาธารณรัฐ มีประธานาธิบดีเป็นประมุข

บริหาร 

ฝ่ายบริหารประกอบด้วยคณะรัฐมนตรี 16 นาย มีนายกรัฐมนตรีเป็นหัวหน้าฝ่ายบริหาร

นิติบัญญัติ 

รัฐสภาแห่งชาติ (National Assembly) มีสมาชิก 128 คน มีวาระดำรงตำแหน่ง 4 ปี (ประธานรัฐสภาแห่งชาติควรเป็นมุสลิมนิกาย Shi’a)

ตุลาการ 

ฝ่ายตุลาการมี 4 ศาล ได้แก่ ศาลที่พิจารณาคดีเกี่ยวกับพลเรือนและการพาณิชย์ 3 ศาล และศาลที่พิจารณาคดีเกี่ยวกับคดีอาญาอีก 1 ศาล

การแบ่งเขตการปกครอง 

เลบานอนแบ่งเป็น 6 เขตผู้ว่า หรือ มุฮาฟาซอต (mohafazat, เอกพจน์ มุฮาฟาเซาะห์ - mohafazah) ซึ่งแบ่งเป็นเขตย่อยลงไปอีก 25 เขต หรือ อักฎิยะห์ (Aqdya, เอกพจน์ - กอฎออ์ [qadaa]) , และแบ่งเป็นเทศบาลต่าง ๆ ที่รวมหลายเมืองหรือหมู่บ้าน (เมืองหลวงของเขตผู้ว่าจะเป็นตัวเอน)

เขตผู้ว่าเบรุต (Beirut Governorate) :
 เบรุต

เขตผู้ว่าภูเขาเลบานอน (Governorate of Mount Lebanon) :
 บาบดา (Baabda) (บาบดา [Baabda]) 
 อเลย์ (Aley) (อเลย์ [Aley])
 เมตน์ (Metn) (จเดเดห์ [Jdeideh])
 เคเซอร์วัน (Keserwan) (จูนิเยะห์ [Jounieh])
 ชูฟ (Chouf) (เบเตดดีน [Beiteddine])
 จเบล (Jbeil) (บิบลอส [Byblos])

เขตผู้ว่าเลบานอนเหนือ (Governorate of North Lebanon) :
 ตรีโปลี (Tripoli) (ตรีโปลี [Tripoli]) 
 อัคคาร์ (Akkar) (ฮัลบา [Halba])
 ซการ์ตา (Zgharta) (ซการ์ตา [Zgharta] / เอห์เดน [Ehden])
 บชาร์ริ (Bsharri) (บชาร์ริ [Bsharri])
 บาตรูน (Batroun) (บาตรูน [Batroun])
 คูรา (Koura) (อัมยูน [Amyoun])
 มานเยห์-ดานน์เยห์ (Manyeh-Dannyeh) (มานเยห์ [Manyeh] / เซร์ดดานน์เยห์ [Seirddanyeh])

เขตผู้ว่าเบกา (Governorate of Beqaa) :
 ซาห์เลห์ (Zahleh) (ซาห์เลห์ [Zahleh]) 
 บะอัลเบค (Baalbek) (บะอัลเบค [Baalbek])
 เฮอร์เมล (Hermel) (เฮอร์เมล [Hermel])
 ราชายา (Rashaya) (ราชายา [Rashaya])
 เบกาตะวันตก (Western Beqaa) (เจบเจนนีน [Jebjennine]/ ซากบีน [Saghbine])

เขตผู้ว่าเลบานอนใต้ (Governorate of South Lebanon) :
 ซีดอนหรือไซดา (Sidon, Saida) (ซีดอน [Sidon]) 
 เจซซีน  (Jezzine) (เจซซีน [Jezzine])
 ไทร์ (Tyre) (ไทร์ [Tyre])

เขตผู้ว่านาบาตีเยะห์ (Governorate of Nabatyeh) :
 นาบาตีเยะห์ (Nabatyeh) (นาบาตเยห์ [Nabatyeh]) 
 มาร์เจยูน  (Marjeyoun) (มาร์เจยูน [Marjeyoun])
 ฮัสบายา (Hasbaya) (ฮัสบายา [Hasbaya])
 เบนต์จเบล (Beintjbeil) (เบนต์จเบล [Beintjbeil])

กองทัพ

ประชากร 
ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวอาหรับ

ศาสนา 

ศาสนาอิสลามร้อยละ 10 ศาสนาคริสต์ร้อยละ 90

หมายเหตุ

อ้างอิง

ผลงานอ้างอิง

ข้อมูลทั่วไป
 Arkadiusz, Plonka. L’idée de langue libanaise d’après Sa‘īd ‘Aql, Paris, Geuthner, 2004 (French) 
 Firzli, Nicola Y. Al-Baath wa-Lubnân [Arabic only] ("The Baath and Lebanon"). Beirut: Dar-al-Tali'a Books, 1973
 Fisk, Robert. Pity the Nation: The Abduction of Lebanon. New York: Nation Books, 2002.
 Glass, Charles, "Tribes with Flags: A Dangerous Passage Through the Chaos of the Middle East", Atlantic Monthly Press (New York) and Picador (London), 1990 
 Gorton, TJ and Feghali Gorton, AG. Lebanon: through Writers' Eyes. London: Eland Books, 2009.
 Hitti Philip K. History of Syria Including Lebanon and Palestine, Vol. 2 (2002) ()
 Norton, Augustus R. Amal and the Shi'a: Struggle for the Soul of Lebanon. Austin and London: University of Texas Press, 1987.
 Sobelman, Daniel. New Rules of the Game: Israel and Hizbollah After the Withdrawal From Lebanon, Jaffee Center for Strategic Studies, Tel-Aviv University, 2004.
 Riley-Smith, Jonathan. The Oxford Illustrated History of the Crusades. New York: Oxford University Press, 2001.
 Salibi, Kamal. A House of Many Mansions: The History of Lebanon Reconsidered. Berkeley: University of California Press, 1990.
 Schlicht, Alfred. The role of Foreign Powers in the History of Syria and Lebanon 1799–1861 in: Journal of Asian History 14 (1982)
 Georges Corm, Le Liban contemporain. Histoire et société (La découverte, 2003 et 2005)

แหล่งข้อมูลอื่น 

 Official Government of Lebanon information site
 Lebanon. The World Factbook. Central Intelligence Agency.
 
 
 
 

 
ล
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในปี พ.ศ. 2486