ราชวงศ์โจวตะวันออก

ราชวงศ์โจวตะวันออก (771-256 ปีก่อน ค.ศ.) หรือเรียกว่าตงโจว(จีน: 东周; พินอิน: Dōngzhōu) เป็นช่วงครึ่งหลังของ ราชวงศ์โจว ของจีนโบราณ ราชวงศ์โจวตะวันออก เกิดขึ้นหลังจากที่ โจวอิวหวัง ทรราชและกษัตริย์องค์ที่ 12 แห่งราชวงศ์โจวตะวันตกถูกปลงพระชนม์ ต่อมาผิงหวัง โอรสของโจวอิวหวังได้ย้ายเมืองหลวงไปที่ลั่วหยาง นับเป็นการเริ่มต้นของราชวงศ์โจวตะวันออก ราชวงศ์โจวตะวันออกแบ่งเป็น 2 ช่วง ยุควสันตสารทหรือยุคชุนชิว และ ยุครณรัฐหรือยุคจ้านกั๋ว โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ลั่วหยาง ซึ่งตั้งอยู่ทางตะวันออกของเมืองซีอาน เมืองหลวงเก่าของราชวงศ์โจวตะวันตก ปฐมกษัตริย์ของราชวงศ์นี้คือพระเจ้าโจวผิงหวัง ราชวงศ์นี้เป็นราชวงศ์แค่ในนามเพราะองค์กษัตริย์ทรงไร้พระราชอำนาจที่จะปกครองเหล่าอ๋องต่างๆ ได้ เนื่องจากอ๋องต่างๆ ได้แข็งเมืองและทำสงครามแย่งชิงอำนาจกัน

ในสมัยราชวงศ์นี้การแย่งชิงอำนาจกันของเหล่าอ๋องแบ่งเป็น 2 ยุคโดยยุคแรกเรียกว่า ยุคชุนชิว และยุคต่อมาเรียกว่า ยุคจ้านกั๋ว

อ้างอิง 

ราชวงศ์จีน
รัฐและดินแดนที่ก่อตั้งในศตวรรษที่ 8 ก่อนคริสตกาล
สิ้นสุดในศตวรรษที่ 3 ก่อนคริสตกาล