จังหวัดของประเทศอินโดนีเซีย

จังหวัด () ของประเทศอินโดนีเซีย คือเขตการปกครองที่ใหญ่ที่สุด 38 เขตของประเทศและชั้นสูงสุดของรัฐบาลระดับท้องถิ่น เดิมเรียกว่า "ภูมิภาคระดับ 1" () จังหวัดแบ่งออกเป็นอำเภอ () และนคร () ซึ่งเดิมเรียกรวมกันว่า "ภูมิภาคระดับ 2" () อำเภอและนครแบ่งออกเป็นตำบล ()

จังหวัดในปัจจุบัน 
อินโดนีเซียมี 38 จังหวัด โดย 9 จังหวัดในจำนวนนี้มีสถานะพิเศษ ได้แก่

   อาเจะฮ์, สำหรับการใช้กฎหมาย ชะรีอะฮ์ เป็นกฎหมายภูมิภาคของจังหวัด
   จาการ์ตา เป็นเมืองหลวง
   เขตพิเศษยกยาการ์ตา มีสุลต่านฮาเมงกูบูโวโน เป็นผู้ว่าราชการ และปากู อาลัม เป็นรองผู้ว่าราชการ
   ปาปัว เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน
   ปาปัวตะวันตก เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน
 ปาปัวกลาง เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน
 ปาปัวใต้ เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน
 ปาปัวที่สูง เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน
 ปาปัวตะวันตกเฉียงใต้ เพื่อให้มีการดำเนินการพัฒนาอย่างยั่งยืน

จังหวัดได้รับการจัดกลุ่มอย่างเป็นทางการออกเป็นเจ็ดหน่วยทางภูมิศาสตร์

อดีตจังหวัด

ในประเทศอินโดนีเซียขณะประกาศเอกราชมี 8 จังหวัด โดยจังหวัดชวาตะวันตก, ชวากลาง, ชวาตะวันออก และมาลูกูยังคงปรากฏอยู่ในปัจจุบัน ในขณะที่จังหวัดสุมาตรา, กาลีมันตัน, ซูลาเวซี และนูซาเติงการา (เดิมมีชื่อว่าซุนดาน้อย) ถูกยุบเลิกและแบ่งพื้นที่ไปตั้งเป็นจังหวัดใหม่ จังหวัดสุมาตรากลางปรากฏอยู่ระหว่าง ค.ศ. 1948–1957 ส่วนติมอร์ตะวันออกถูกผนวกเข้ามาเป็นจังหวัดใน ค.ศ. 1976 จนกระทั่งมีการถ่ายโอนอำนาจให้แก่องค์การบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านแห่งสหประชาชาติในติมอร์ตะวันออกใน ค.ศ. 1999 ก่อนจะเป็นเอกราชใน ค.ศ. 2002

ในอดีตมีแผนที่จะจัดตั้งจังหวัดปาปัวกลางจากดินแดนปาปัว โดยให้ตีมีกาเป็นเมืองหลัก แต่แผนถูกยกเลิกใน ค.ศ. 2001

อ้างอิง

หน่วยการบริหารของประเทศอินโดนีเซีย