กลุ่มภาษาไท

กลุ่มภาษาไท () หรือ กลุ่มภาษาจ้วง-ไท () เป็นกลุ่มภาษาย่อยกลุ่มหนึ่งของตระกูลภาษาขร้า-ไท ประกอบด้วยภาษาไทยในประเทศไทย ภาษาลาวในประเทศลาว ภาษาไทใหญ่ในรัฐชานของประเทศพม่า และภาษาจ้วง หนึ่งในภาษาหลักของประเทศจีนตอนใต้

ตารางการเปรียบเทียบ 
ข้างล่างคือตารางเทียบกลุ่มภาษาไท

รายชื่อภาษา 

 กลุ่มภาษาไทเหนือ
 ภาษาแสก (ลาว)
 ภาษาจ้วงเหนือ (จีน)
 ภาษาปู้อี (Buyi) (จีน)
 ภาษาไทแมน (ลาว)
 E (จีน)
 กลุ่มภาษาไทกลาง
 ภาษาจ้วงใต้ (จีน)
 ภาษาม่านเชาลาน (เวียดนาม)
 ภาษานุง (เวียดนาม)
 ภาษาตั่ย (เวียดนาม)
 ภาษาซึนลาว (Ts'ün-Lao) (เวียดนาม)
 ภาษานาง (เวียดนาม)
 กลุ่มภาษาไทตะวันตกเฉียงใต้
 ภาษาไทหย่า (จีน)
 ภาษาพูโก (ลาว)
 ภาษาปาดี (จีน)
 ภาษาไททัญ (เวียดนาม)
 ภาษาตั่ยซาปา  (เวียดนาม)
 ภาษาไทโหลง (ไทหลวง) (ลาว)
 ภาษาไทฮ้องจีน (จีน)
 ภาษาตุรุง (อินเดีย)
 ภาษายอง (ไทย)
 ภาษาไทยถิ่นใต้ (ปักษ์ใต้) (ไทย)
 กลุ่มภาษาไทกลาง-ตะวันออก
 ภาษาเชียงแสน
 ภาษาไทดำ (เวียดนาม)
 ภาษาไทยถิ่นเหนือ (ภาษาล้านนา, ภาษาไทยวน) (ไทย, ลาว, พม่า)
 ภาษาไทโซ่ง (ไทย)
 ภาษาไทย (ไทย)
 ภาษาไทฮ่างตง (เวียดนาม)
 ภาษาไทขาว (ภาษาไทด่อน) (เวียดนาม)
 ภาษาไทแดง (ภาษาไทโด) (เวียดนาม)
 ภาษาไทเติ๊ก (เวียดนาม)
 ภาษาทูลาว (เวียดนาม)
 ภาษาลาว-ผู้ไท
 ภาษาลาว (ลาว)
 ภาษาญ้อ (ไทย)
 ภาษาพวน (ไทย, ลาว)
 ภาษาผู้ไท (ไทย)
 ภาษาอีสาน (ภาษาไทยถิ่นอีสาน) (ไทย, ลาว)
 ภาษาไทตะวันตกเฉียงเหนือ (พายัพ)
 ภาษาอาหม (รัฐอัสสัม - สูญแล้ว ภาษาอัสสัมสมัยใหม่จัดอยู่ในตระกูลอินโด-ยูโรเปียน)
 ภาษาอ่ายตน (รัฐอัสสัม)
 ภาษาลื้อ (ภาษาไทลื้อ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว, พม่า)
 ภาษาคำตี่ (รัฐอัสสัม, พม่า)
 ภาษาเขิน (พม่า)
 ภาษาคำยัง (รัฐอัสสัม)
 ภาษาพ่าเก (รัฐอัสสัม)
 ภาษาไทใหญ่ (ภาษาชาน) (พม่า)
 ภาษาไทใต้คง (ภาษาไทเหนือ) (จีน, เวียดนาม, ไทย, ลาว)

อ้างอิง

 
ภาษาในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้