วัดคูหาสุวรรณ

วัดคูหาสุวรรณ มีประวัติความเป็นมาตั้งแต่ครั้งกรุงสุโขทัยเป็นราชธานี  ตั้งอยู่ริมแม่น้ำยมด้านทิศตะวันตก ตรงข้ามกับวัดราชธานี  เป็นวัดที่หลวงพ่อห้อม อมโร  (พระราชพฤฒาจารย์) เคยดำรงตำแหน่งอดีตเจ้าอาวาส และอดีตเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัยหลวงพ่อห้อม อมโร เป็นศิษย์ของหลวงพ่อสมฤทธิ์ เทโว แห่งวัดฤทธิ์ศิริราษฎร์เจริญธรรม ที่เป็นศิษย์สายตรงของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) อีกชั้นหนึ่ง

ประวัติ
วัดคูหาสุวรรณสร้างขึ้นตั้งแต่รัชสมัยพระยาไสสือไทราว พ.ศ. 1920 เดิมชื่อ “วัดโพธานี” ต่อมาใช้ “วัดคูหาสุวรรณาราม” โดยถือเอาเหตุที่มีถ้ำอยู่หน้าวัด ครั้งถึง พ.ศ. 2480 คงใช้เพียงนามว่า “วัดคูหาสุวรรณ” มาจนทุกวันนี้ เป็นวัดที่มีความสำคัญในฐานะเป็นศูนย์กลางของชุมชน รวมทั้งเป็นศูนย์กลางในการบริหารกิจการคณะสงฆ์นับแต่อดีตนับแต่พระครูศุขวโรทัย (ประดับ) อดีตเจ้าคณะเมืองสุโขทัย และพระราชพฤฒาจารย์ (ห้อม อมโร) อดีตเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัย ก็มีวัดคูหาสุวรรณเป็นศูนย์กลางในการบริหารกิจการคณะสงฆ์ในช่วงเวลาดังกล่าว 

พระยารณชัยชาญยุทธ (ครุฑ หงษ์สนันท์) เป็นบุคคลต้นรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว เมื่อ พ.ศ. 2442 ดำรงตำแหน่งเจ้าเมืองกิตติมศักดิ์  เป็นผู้นำในการสร้างโบสถ์วัดคูหาสุวรรณ (วัดตระพังทอง และศาลาการเปรียญวัดไทยชุมพล)

ศิลปวัตถุและศาสนสถาน
 พระพุทธรูปสัมฤทธิ์ปางลีลา ศิลปสมัยสุโขทัย ขนาด 1.8 เมตร 
 ศาลาการเปรียญ ที่สร้างในสมัยหลวงพ่อห้อม อมโร 
 อุโบสถ (ดำเนินการบูรณะปรับปรุงใหม่)
 กุฎิที่พักสงฆ์ 
 ศาลาธรรมสังเวช / เมรุ
 วิหารหลวงพ่อขาว

ทำเนียบเจ้าอาวาส
 พระปลัดทองดี (ไม่ทราบปีที่ดำรงตำแหน่ง)
 พระอาจารย์มุก (ไม่ทราบปีที่ดำรงตำแหน่ง)
 พระปลัดทองสุก (ไม่ทราบปีที่ดำรงตำแหน่ง)
 พระปลัดทิพย์ (ไม่ทราบปีที่ดำรงตำแหน่ง)
 พระครูสุขวโรทัย (ประดับ อินฺทโชโต) พ.ศ. 2439-2477  
 พระราชพฤฒาจารย์(หลวงพ่อห้อม อมโร) พ.ศ. 2478-2541  พ.ศ. 2529 ดำรงตำแหน่งเจ้าคณะจังหวัดสุโขทัย 5 ธันวาคม พ.ศ. 2539 เป็น พระราชาคณะชั้นราช ที่ พระราชพฤฒาจารย์   
 พระครูปลัดชาญณรงค์  โชติธมฺโม หรือต่อมาเป็นพระครูสุธรรมไพโรจน์ (รักษาการเจ้าอาวาส) พ.ศ. 2541
 พระครูวิบูลย์ศุภกิจ (ละมูล อํสุธโร) พ.ศ. 2541-
 พระครูโสภิตกิจจานุกูล (ชั้น อุปสนฺโต) รองเจ้าอาวาส

อ้างอิง 

คูหาสุวรรณ