การเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอน

การเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอน  ()  หมายถึงการที่นิวรอน  (คือเซลล์ประสาท)  ในสมองเลือกที่จะเป็นตัวแทนของข้อมูลทางประสาทสัมผัส (sensory) ข้อมูลทางการเคลื่อนไหว  (motor)  หรือข้อมูลในการรับรู้  (cognition) เซลล์ประสาทจะค่อย ๆ  ปรับการเลือกตัวกระตุ้นจนเหมาะสมที่สุดโดยอาศัยประสบการณ์   การเลือกตัวกระตุ้นนั้นอาจจะมีกำลังและเฉพาะที่  ดังที่ปรากฏในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิ  (primary visual cortex)  หรืออาจจะอ่อนกำลังแต่กระจายไป  ดังที่ปรากฏในกลุ่มนิวรอนต่าง ๆ  นิวรอนหนึ่ง ๆ  อาจจะเลือกตัวกระตุ้นหลาย ๆ อย่างพร้อม ๆ กันเช่นข้อมูลทางตา  ข้อมูลทางหู  และข้อมูลทางจมูก  ซึ่งมักจะเป็นนิวรอนที่ประสานสัมพันธ์ข้อมูลที่มาจากหลายแหล่ง   การประสานสัมพันธ์ข้อมูล  (integration)  นั่นแหละเป็นการงานหลักของเครือข่ายเซลล์ประสาท  ตัวอย่างดีที่สุดของการเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนสามารถเห็นได้ในระบบประสาทเกี่ยวกับการเห็น  การได้ยิน  การได้กลิ่น  การรับรู้ความรู้สึกทางกายประเภทอื่น ๆ  (somatosensory)  และความทรงจำ

ตัวอย่างในระบบสายตา
แบบ  (model)  การเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนที่ได้รับการยอมรับ  เสนอว่า  นิวรอนตอบสนองในระดับต่าง ๆ กันขึ้นอยู่กับความใกล้เคียงของตัวกระตุ้นจริง ๆ  กับตัวกระตุ้นที่เลือก   ฮูเบลและวีเซลเป็นผู้เสนอหลักฐานสำคัญแรกที่แสดงการเลือกตัวกระตุ้นของนิวรอนในงานวิจัยปี ค.ศ. 1959 ซึ่งพบว่า  แสงที่ทอดยาวไปในทิศทางต่าง ๆ เป็นตัวกระตุ้นที่มีผลที่สุดในเซลล์ธรรมดา  (simple cell)  ของคอร์เทกซ์ลาย  (striate cortex)  ส่วนนิวรอนซับซ้อนอย่างอื่น  (complex cell)  ตอบสนองดีที่สุดต่อเส้นทอดยาวที่กำลังเคลื่อนไหวไปเฉพาะทิศทาง  โดยรวม ๆ แล้ว  นิวรอนในคอร์เทกซ์สายตาปฐมภูมิมีการเลือกตัวกระตุ้นทั้งโดยทิศทาง  โดยขนาด  โดยตำแหน่ง  และโดยรูปร่าง

หมายเหตุและเชิงอรรถ 

ประสาทวิทยา