สนามเด็กเล่น

สนามเด็กเล่น () เป็นสถานที่ที่ออกแบบสำหรับเด็กสามารถเล่น ณ ที่แห่งนี้ได้โดยเฉพาะ โดยอาจจะเป็นในบ้านก็ได้ แต่โดยปกติแล้วมักจะอยู่ที่กลางแจ้ง (บางทีอาจจะเรียกว่า ที่เด็กเล่น ในบางภูมิภาค)

สนามเด็กเล่นสมัยใหม่มักมีอุปกรณ์สำหรับพักผ่อนหย่อนใจ เช่น กระดานหก, ม้าเวียน, ชิงช้า, สไลด์, จังเกิ้ลยิม, บาร์โหนเด็กเล่น, กระบะทราย, สปริงไรเดอร์, มังกี้บาร์, บันไดหนือศีรษะ, แหวนราวสำหรับออกกำลังกาย, ห้องเด็กเล่น และเขาวงกต เครื่องเล่นจำนวนมากช่วยให้เด็กพัฒนาการประสานงานทางกายภาพ, ความแข็งแรง และความยืดหยุ่น รวมทั้งให้การพักผ่อนหย่อนใจและความสนุกสนาน เช่นเดียวกับสนามเด็กเล่นสมัยใหม่ที่มีโครงสร้างการเล่นซึ่งเชื่อมโยงหลายอุปกรณ์ที่ต่างกัน

สนามเด็กเล่นมักจะมีสิ่งอำนวยสำหรับการเล่นกีฬาสำหรับผู้ใหญ่ เช่น สนามเบสบอล, เวทีเล่นสเก็ต, สนามบาสเก็ตบอล หรือลูกโยง

ทั้งนี้ อุปกรณ์สำหรับสนามเด็กเล่นสาธารณะ หมายถึงอุปกรณ์สำหรับใช้ในพื้นที่เล่นในสวนสาธารณะ, โรงเรียน, สถานดูแลเด็ก, สถาบันการศึกษา, ที่อยู่อาศัยหลายครอบครัว, ร้านอาหาร, รีสอร์ท และสถานพัฒนากิจกรรมนันทนาการ รวมถึงพื้นที่อื่นๆในการใช้พื้นที่สาธารณะ

อ้างอิง 

 Ajzen, I. (1991). The theory of planned behaviour. Organisational Behaviour and Human Decision Processes, 50, 179-211.
 Biddle, S. J., & Mutrie, N. (2001). Psychology of physical activity: Determinants, well-being and interventions. Abingdon: Routledge.
 Ekeland, E., Heian, F., & Hagen, K.B. (2005). Can exercise improve self-esteem in children and young people? A systematic review of randomised controlled trials. British Journal of Sports Medicine, 39, 792-798.
 Department of Health (2004). The benefits of regular physical activity. A report from the Chief Medical Officer. At least five days a week: evidence on the impact of physical activity and its relationship to health. Retrieved September 25, 2006 from http://www.dh.gov/PublicationsAndStatistics/Publications/ PublicationsPolicyAndGuidance/PublicationsPolicyAndGuidanceArticles/fs/en?CONTENT_ID=40809948chk=1Ft1Of.

แหล่งข้อมูลอื่น 
 National Program for Playground Safety — U.S. clearinghouse for playground safety information]

สวนสาธารณะ