วัดสันกู่

วัดสันกู่  ตั้งอยู่ที่บ้านโป่งสลี เลขที่ 40  หมู่ที่  1  ตำบลโรงช้าง  อำเภอป่าแดด 
จังหวัดเชียงราย  เดิมเป็นวัดร้าง  ชาวบ้านเรียกว่า(ลอมกู่หรือวัดสันกู่)  สร้างมาในสมัยใดและใครเป็นผู้สร้าง  ไม่มีใครทราบมีหลักฐานที่ปรากฏเหลือไว้คือ  เสาหิน  อิฐแบบโบราณ และพระพุทธรูปปางมารวิชัยขนาดหน้าตักกว้าง  3  ศอก  แกะสลักด้วยหินทรายแดง  1  องค์  ประดิษฐานตั้งอยู่บนเนินซากฐานเจดีย์เก่าก่อด้วยอิฐแบบโบราณ จึงสันนิษฐานว่าวัดนี้อาจจะสร้างในสมัยที่พม่าปกครองล้านนาประมาณปี พ.ศ. 2101 เพราะได้นำอิฐให้กรมศิลปกรได้ ตรวจสอบและได้สันนิษฐานว่าประมาณ 400-500ปี ต่อมาในปี พ.ศ.  2531  บ้านโป่งได้แยกหมู่บ้านใหม่  และได้ตั้งชื่อหมู่บ้านใหม่นี้ว่าบ้านโป่งสลี  พอแยกหมู่บ้านแล้ว  นายสุคำ  โกษา  ซึ่งเป็นผู้ใหญ่บ้านในขณะนั้น  ก็ได้พาชาวบ้านโป่งสลี  ได้ร่วมกันบูรณะวัดสันกู่ร้างซึ่งเป็นวัดร้างที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือ  ของหมู่บ้านให้เป็นที่พักสงฆ์มีพระสงฆ์มาอยู่จำพรรษา และได้ตั้งชื่อที่พักสงฆ์ว่าวัดโป่งสลี  

ตามชื่อของหมู่บ้านตั้งแต่วันที่ 17 เมษายน พ.ศ. 2531 เป็นต้นมา จนถึงเดือน เมษายน  พ.ศ.  2553  ซึ่งทางวัดโป่งสลีได้จัดเข้าปฏิบัติธรรมรุกขมูลกรรมขึ้น  และได้มีพระเถระผู้ใหญ่ที่มาร่วมปฏิบัติธรรมกล่าวกับ พระสมชาย สุทฺธิมโน  ซึ่งเป็นพระที่จำพรรษาอยู่วัดโป่งสลีว่า ชื่อวัดโป่งสลีมันสั้นไปและไม่ได้ความหมายที่ดี  จึงแนะนำให้เติมคำว่า “ชัย”  ต่อท้ายจึงได้ชื่อว่า
วัดโป่งสลีชัย  และมีความหมายดีจึงแปลได้ว่า วัดที่เป็นดินโป่งมีต้นศรีหรือต้นโพธิ์แห่งชัยชนะ  แห่งการชนะ  คำว่าชัยชนะในที่นี้หมายถึงชัยชนะกิเลสหรือชัยชนะอุปสรรค์ต่างๆเป็นต้น  จึงได้ชื่อว่าวัดโป่งสลีชัย ต่อมาเมื่อวันที่ 14 เดือน กรกฎาคม  พ.ศ. 2555 เลขานุการเจ้าคณะหนเหนือ

วัดปากน้ำได้มาดูวัด เพื่อนำข้อมูลไปรายงาน มหาเถรสมาคมได้มีมติยกวัดสันกู่ร้างให้เป็นวัดที่มีพระภิกษุสงฆ์ จำพรรษา อย่างถูกต้องตามกฎหมาย จึงให้ชื่อวัดสันกู่ ตามชื่อเดิม ความหมายของคำว่าวัด สันกู่ คือ  สัน แปลว่า ที่สูง กู่ แปลว่า ธาตุเจดีย์ที่บรรจุพระพุทธรูป หรือที่บรรจุพระบรมสาริริกธาตุ ที่เราชาวพุทธเชื่อว่าเป็นของสูง และยืดถือสักการบูชา 
จึงได้ชื่อว่าวัดสันกู่  มาจนถึงทุกวันนี้ๆ

โป่งสลี
สิ่งก่อสร้างในอำเภอป่าแดด