กระดูกหักแบบกาเลอัซซี

กระดูกหักแบบกาเลอัซซี () เป็นการหักของส่วนปลายหนึ่งในสามของกระดูกเรดียสพร้อมการเคลื่อนของข้อต่อดิสทอลเรดิโออัลนาร์ การบาดเจ็บนี้ส่งผลรบกวนแกนของปลายแขน อาการมักประกอบด้วยอาการเจ็บและการบวมของเนื้อเยื่อบุที่จุดเกิดกระดูกหัก การวินิจฉัยยืนยันโดยการถ่ายภาพทางรังสีวิทยา การบาดเจ็บนี้อาจเกี่ยวข้องกับภาวะคอมพาร์ตเมนต์ และอาจพบภาวะอัมพาตของเส้นประสาทระหว่างสะดูกส่วนหน้า (Anterior interosseous nerve; AIN) ร่วมด้วย กระนั้นมักไม่วินิจฉัยพบเนื่องจากเส้นประสาทกังกล่าวไม่มีหน้าที่ในการรับรู้ (sensory component) และเป็นเส้นประสาทสั่งการอย่างเดียว การบาดเจ็บของเส้นประสาทนี้สามารถนำไปสู่ภาวะภาวะอัมพาตของกล้ามเนื้อเฟล็กเซอร์พอลลีซิสลองกัส และเฟล็กเซอร์ดีจีทอรัมโพรฟันดันซึ่งควบคุมนิ้วชี้ นำไปสู่การเสียความสามารถในการจีบนิ้วโป้งกับนิ้วชี้เข้าด้วยกัน บางครั้งกระดูกหักแบบกาเลอัซซีอาจพบข้อมือตกร่วมด้วย อันเนื่องมาจากการบาดเจ็บที่เส้นประสาทเรเดียล

การเคลื่อนของส่วนหัวของกระดูกอัลนาร์สามารถไปในทางดอร์ซอล (dorsal; พบมากกว่า) หรือทางวอลาร์ (volar; พบน้อย) ขึ้นอยู่กับกลไกการบาดเจ็บ หากมือข้างที่ล้มลงโดนกำลังกางออก (outstretched) และต้นแขนอยู่ในท่าโพรเนต (pronation) การเคลื่อนจะไปในทิศดอร์ซอล แต่ถ้าต้นแขนอยู่ในท่าซูพายน์ (supination) การเคลื่อนจะไปในทิศวอลาร์

การรักษาดีที่สุดคือการโอเพนรีดักชั่น (open reduction) ที่กระดูกเรเดียส และข้อเรดิโออัลนาร์ส่วนปลาย

ชื่อของกระดูกหักนี้ตั้งตาม รีการ์โด กาเลอัซซี (1866–1952) ศัลยแพทย์ชาวอิตาลีที่สถาบันราชีติซี (Instituto de Rachitici) ในมิลาน ผู้บรรยายการหักของกระดูกนี้ในปี 1934 กระนั้น มีผู้บรรยายถึงการหักของกระดูกนี้ครั้งแรกในปี 1842 โดยคูเพอร์ (Cooper) 92 ปีก่อนหน้า

ดูเพิ่ม
 กระดูกหักแบบมอนเตกเกีย

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

กลอซ