ฝรั่งเศสสมัยใหม่ตอนต้น

ราชอาณาจักรฝรั่งเศส () ในสมัยใหม่ตอนต้นคือประวัติศาสตร์ในช่วงสมัยในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศสที่เริ่มตั้งแต่ปลายคริสต์ศตวรรษที่ 15 ไปจนถึงปลายคริสต์ศตวรรษ 18 (หรือตั้งแต่สมัยฟื้นฟูศิลปวิทยาในฝรั่งเศส ไปจนถึงจุดสูงสุดของการปฏิวัติฝรั่งเศส) ระหว่างช่วงนี้ฝรั่งเศสวิวัฒนาการจากระบบศักดินา (feudalism) มาเป็นราชอาณาจักรที่มีการปกครองจากศูนย์กลางที่นำโดยพระมหากษัตริย์ราชวงศ์บูร์บง (สาขารองของราชวงศ์กาเปเซียง) ในระบอบสมบูรณาญาสิทธิราชย์ที่ปกครองโดยใช้ปรัชญาเทวสิทธิ์ของพระมหากษัตริย์โดยการสนับสนุนของสถาบันโรมันคาทอลิก โดยเป็นสมัยที่เรียกว่า "ระบอบเก่า" () ดินแดนในปกครองของฝรั่งเศสในช่วงนี้ได้เพิ่มขึ้นจนเทียบเคียงได้กับดินแดนในประเทศฝรั่งเศสในปัจจุบัน นอกจากนี้ยังรวมถึงดินแดนต่าง ๆ ในทวีปอื่น ๆ ในช่วงจักรวรรดิฝรั่งเศสที่หนึ่งด้วย

ในยุคนี้ได้รับอิทธิพลมากจากการปกครองภายใต้พระเจ้าหลุยส์ที่ 14 (ค.ศ. 1643–1715) ซึ่งถือว่ายาวนานที่สุดในประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส ซึ่งในระหว่างนี้ได้มีการเปลี่ยนผ่านจากระบอบศักดินาจากสมัยกลาง เป็นรัฐที่ปกครองแบบรวมศูนย์ภายใต้พระราชอำนาจของพระมหากษัตริย์ตามสมบูรณาญาสิทธิราชย์ ซึ่งคงอยู่จนถึงการปฏิวัติฝรั่งเศส และภายหลังด้วย

อ้างอิง 

ประวัติศาสตร์ฝรั่งเศส