วัดหัสดาวาส

วัดหัสดาวาส หรือ วัดช้าง เป็นวัดร้าง ตั้งอยู่ที่ตำบลท่าวาสุกรี  อำเภอพระนครศรีอยุธยา  ถัดจากวัดหน้าพระเมรุ [เดิมเรียกวัด เมรุราชิการาม หรือ วัดที่ใช้ทำพระเมรุมาศ สำหรับพระราชา หรือ พระราชินี] ไปทางทิศตะวันออก  เดิมเคยมีทางเดินติดต่อถึงกัน ในพงศาวดาร ฉบับกรมราชบัณฑิต พ.ศ. 2455 ที่แก้ไขจากฉบับหมอบรัดเลย์ และ ฉบับสมุดไทย เขียนว่า วัดหัษฏาวาส วัดหัสดาวาส [น่าจะมาจากคำสนธิ หัตถึ+อาวาส = หัตาวาส หรือ วัดช้าง แต่ ด และ ต ใช้แทนกันได้ นานๆ ไปจึงกลายเป็น หัสดาวาส]

ประวัติ
วัดหัสดาวาสเป็นวัดที่มีความสำคัญในทางประวัติศาสตร์เช่นเดียวกับวัดหน้าพระเมรุ ในฐานะที่สมเด็จพระมหาจักรพรรดิทรงใช้เป็นสถานที่เจรจาสงบศึกกับพระเจ้าหงสาวดีบุเรงนองเมื่อ พ.ศ. 2092

หลังจากนั้นมีเรื่องราวปรากฏในพงศาวดารอีกว่า ใน พ.ศ. 2303 ทัพพม่าที่เข้ามาล้อมกรุงศรีอยุธยาได้ตั้งปืนใหญ่ยิงพระราชวังที่วัดพระเมรุราชิการาม  และวัดท่าช้าง วัดท่าช้างที่กล่าวถึงนี้  คงจะได้แก่  วัดหัสดาวาสนั่นเอง  เพราะเป็นวัดที่ตั้งอยู่ในบริเวณต่อเนื่องกับวัดหน้าพระเมรุ  และยังมีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า วัดช้าง

ไม่มีหลักฐานระบุว่าวัดนี้สร้างขึ้นแต่เมื่อใด  หากยึดถือเหตุการณ์ตามพระราชพงศาวดาร  ซึ่งกล่าวชื่อวัดนี้มาตั้งแต่สมัยสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ  ก็อาจกล่าวได้ว่า คงจะมีมาแล้วตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนต้น  ก่อนรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิ  หรือรัชกาลสมเด็จพระมหาจักรพรรดิเป็นอย่างช้า  สภาพของวัดในปัจจุบันคงเหลือสิ่งก่อสร้างที่ยังคงสภาพอยู่น้อย ในจำนวนนั้นมีเจดีย์ 1 องค์ ซึ่งอาจกำหนดอายุให้อยู่ในสมัยอยุธยาตอนต้นยุคที่ 2 นับแต่รัชสมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถลงมา  นับว่าค่อนข้างจะสอดคล้องกันกับหลักฐานการกล่าวถึงในพระราชพงศาวดาร

วัดหัสดาวาสคงจะร้างมาตั้งแต่คราวเสียกรุง  และสภาพคงจะเสียหายมากจนยากที่จะทำการบูรณปฏิสังขรณ์  เพราะมิฉะนั้นเมื่อพระยาไชยวิชิต  (เผือก)  ผู้รักษาพระนครศรีอยุธยาในรัชกาลที่ 3  มาทำการปฏิสังขรณ์วัดหน้าพระเมรุซึ่งตั้งอยู่ติดกัน  ก็น่าจะได้สงเคราะห์ทำการปฏิสังขรณ์วัดนี้เสียด้วยแล้ว แต่กระนั้น  เมื่อเจ้าหน้าที่กรมศิลปากรทำการสำรวจทำผังวัดนี้เมื่อ พ.ศ. 2500 วัดนี้ก็ยังมีซากปรักหักพังของเจดีย์ขนาดเล็ก  นอกเหนือเจดีย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน  ซึ่งเป็นเจดีย์ขนาดใหญ่อีก 4 องค์  (รวมเป็นเจดีย์ 6 องค์) และซากมณฑปอีก 2 องค์

สิ่งก่อสร้าง
เจดีย์ประธาน  เป็นเจดีย์ขนาดค่อนข้างใหญ่ทรงกลมหรือที่มักเรียกกันว่า  ทรงลังกาตั้งอยู่บนฐานสี่เหลี่ยม  สมเด็จฯ กรมพระยาดำรงราชานุภาพ  ทรงจัดเจดีย์ทรงลังกาไว้ในกลุ่มของเจดีย์ที่
นิยมสร้างกันในสมัยอยุธยายุคที่ 2 คือ ช่วงเวลานับแต่สมัยสมเด็จพระบรมไตรโลกนาถเสด็จขึ้นครองราชย์ที่พิษณุโลก เมื่อ พ.ศ. 2006  ลงมาจนสิ้นรัชกาลสมเด็จพระเจ้าทรงธรรม อย่างไรก็ดีเจดีย์ทรงลังหาหรือทรงกลมก็มีที่สร้างกันในสมัยอยุธยายุคที่ 1 ด้วย

ฐานเจดีย์องค์นี้เป็นฐานประทักษิณ  ซึ่งหมายถึงฐานที่มีพื้นที่เป็นลานให้เดินเวียนประทักษิณ  คือเดินเวียนขวานมัสการพระเจดีย์ 1 แต่สำหรับเจดีย์องค์นี้คงไม่ได้ตั้งใจสร้างให้เป็นที่เดินเวียนประทักษิณรอบเจดีย์ตามความหมายที่แท้จริง  เพราะมีเนื้อที่แคบฐานประทักษิณนี้เดิมมีลูกกรงรอบ 2 แต่ปัจจุบันหักพังไปหมดแล้ว

เจดีย์แปดเหลี่ยม  ถัดจากเจดีย์ประธานไปทางทิศตะวันตก  มีเจดีย์อีก 1 องค์  สภาพชำรุดยอดหักเป็นโพรงเหลือแต่แกนอิฐ  แต่ยังพอมองเห็นลักษณะได้คร่าวๆ ว่าเป็นเจดีย์แปดเหลี่ยม  อาจารย์ประยูร   อุลุชาฎะ  ได้กล่าวถึงลักษณะของเจดีย์องค์ไว้ในหนังสือชื่อ  “ห้าเดือนกลางซากอิฐปูนที่อยุธยา”   พอสรุปได้ว่าเป็นเจดีย์ทรงสูง  องค์เจดีย์แปดเหลี่ยม  บัลลังก์แปดเหลี่ยม  มีพระพุทธรูปปูนปั้นประดับล้อมรอบบัลลังก์ประทับในซุ้มเรือนแก้ว จำนวนทั้งหมด 16 องค์ 

เนินวิหาร  ระหว่างเจดีย์ทั้งสององค์นี้  มีเนินดินรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า  เป็นเนินดินฐานวิหารซึ่งพังทลายหมดสภาพไปแล้ว

อ้างอิง

		
หัสดาวาส
วัดร้าง
โบราณสถานในจังหวัดพระนครศรีอยุธยา