ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556

ฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก พ.ศ. 2556 เป็นฤดูกาลในอดีตที่เคยมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ฤดูกาลดังกล่าวจะลากยาวตลอด พ.ศ. 2556 โดยพายุหมุนส่วนใหญ่จะก่อตัวขึ้นระหว่างเดือนพฤษภาคมถึงเดือนพฤศจิกายน ฤดูกาลนี้เป็นฤดูกาลที่มีกิจกรรมของพายุหมุนเขตร้อนมากที่สุดนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2547 และยังเป็นฤดูกาลที่สร้างความเสียหายมากที่สุดนับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2518 ฤดูกาลนี้มีจำนวนพายุมากกว่าค่าเฉลี่ย โดยมีพายุโซนร้อน 31 ลูก ในจำนวนนี้พัฒนาขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่น 13 ลูก และในจำนวนพายุไต้ฝุ่นมี 5 ลูกที่เป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่น พายุที่ได้รับชื่อลูกแรกของฤดูกาลชื่อ โซนามู ก่อตัวขึ้นในวันที่ 4 มกราคม ส่วนพายุลูกสุดท้ายที่ได้รับชื่อของฤดูกาลชื่อ โพดุล สลายตัวเมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน 

พายุไต้ฝุ่นซูลิกในเดือนกรกฎาคมเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่ทรงพลัง ที่สุดที่ส่งผลกระทบกับประเทศไต้หวันในฤดูกาลนี้ ต่อมาในเดือนสิงหาคม พายุไต้ฝุ่นอูตอร์ สร้างความเสียหายกว่า 2.6 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ และทำให้มีผู้เสียชีวิตจำนวน 97 คน กลายเป็นพายุหมุนเขตร้อนที่มีจำนวนผู้เสียชีวิตมากเป็นอันดับสองของปี 2556 ในประเทศฟิลิปปินส์ พายุจำนวนสามลูกในเดือนสิงหาคม ได้แก่ เปวา, อูนาลา และ 03C เคลื่อนตัวข้ามเส้นแบ่งเขตวันสากลจากแอ่งแปซิฟิกกลางเข้ามาภายในแอ่งนี้ ส่วนพายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยนเป็นพายุไต้ฝุ่นที่สร้างหายนะให้กับประเทศฟิลิปปินส์ มีผู้เสียชีวิตจากพายุกว่า 6,300 คน

ขอบเขตของบทความนี้จำกัดเฉพาะมหาสมุทรแปซิฟิกที่อยู่เหนือเส้นศูนย์สูตร ระหว่างเมอริเดียนที่ 100 และ 180 ตะวันออก ในบริเวณมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ มีสองหน่วยงานที่กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งอาจเป็นผลให้พายุลูกหนึ่งมีสองชื่อ กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะตั้งชื่อพายุถ้าพายุลูกนั้นมีความเร็วลมที่รอบศูนย์กลางพายุที่สูงสุด 10 นาที อย่างน้อย 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่ใดในแอ่ง ขณะที่สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) กำหนดชื่อพายุหมุนซึ่งเคลื่อนเข้าสู่หรือก่อตัวขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานฯ ซึ่งตั้งอยู่ระหว่างลองติจูด 135 และ 115 องศาตะวันออก และระหว่างละติจูด 5 ถึง 25 องศาเหนือ แม้พายุนั้นจะมีชื่อที่กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่นตั้งแล้วก็ตาม นอกจากนี้พายุดีเปรสชันเขตร้อนซึ่งถูกเฝ้าติดตามโดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม (JTWC) ของสหรัฐยังได้รับการกำหนดหมายเลขและเติมตัวอักษร "W" ต่อท้ายเป็นรหัสเรียกด้วย

การพยากรณ์ฤดูกาล 

ในฤดูกาลนี้ สำนักงานพยากรณ์อากาศของประเทศต่างๆ จะทำการทำนายการเกิดพายุหมุนเขตร้อน, พายุโซนร้อน และพายุไต้ฝุ่นที่จะก่อตัวขึ้นในระหว่างฤดูกาลนี้ และ/หรือ พายุหมุนเขตร้อนที่จะส่งผลกระทบกับประเทศของตนเอง หน่วยงานเหลานี้รวมถึงองค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน (TSR) ของมหาวิทยาลัยคอลเลจลอนดอน, สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) และสำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันด้วย

ภายในเดือนมกราคม — มิถุนายนมีแนวโน้มสภาพภูมิอากาศเป็นตามฤดูกาล โดย PAGASA ได้พยากรณ์ว่าจะมีพายุหมุนเขตร้อน 2 ถึง 3 ลูก ที่จะพัฒนาและ/หรือ เข้ามาในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ ระหว่างเดือนมกราคมถึงมีนาคม และจะมี 2 ถึง 4 ลูกในเดือนเมษายนถึงมิถุนายน ในวันที่ 20 มีนาคม หอสังเกตการณ์ฮ่องกง ได้พยากรณ์ว่าจะมีพายุเคลื่อนผ่านในระยะ 500 กิโลเมตรของฮ่องกงใกล้เคียงกับค่าปกติที่ 4 ถึง 7 ลูก ของค่าเฉลี่ยที่ประมาณ 6 ลูก ในวันที่ 23 เมษายน กรมอุตุนิยมวิทยาไทย ได้พยากรณ์ว่าจะมีพายุอย่างน้อย 2 ลูกเคลื่อนเข้าหาประเทศไทยในฤดู 2556 โดย 1 ลูกจะเคลื่อนผ่านประเทศไทยตอนบนในช่วงเดือนสิงหาคม ถึง กันยายน ในขณะที่อีก 1 ลูกจะเคลื่อนที่เข้าทางตอนใต้ของภาคใต้ของประเทศไทยในช่วงเดือนตุลาคม ถึง พฤศจิกายน ต่อมาในวันที่ 7 พฤษภาคม องค์การความเสี่ยงพายุโซนร้อน ได้มีการคาดการณ์ได้คาดการณ์ว่า จะมี 25.6 พายุโซนร้อน 16 ไต้ฝุ่น 8.9 ไต้ฝุ่น"รุนแรง" ในช่วงปลายเดือนมิถุนายน หลังจากที่มีพายุพัฒนาตัวแล้ว 5 ลูกในแอ่งแปซิฟิก สำนักสภาพอากาศกลางของไต้หวันได้พยากรณ์ว่าจะมีพายุก่อตัวอยู่ใกล้ค่าเฉลี่ยที่ 25.7 กับ 23-27 ลูกที่จะก่อตัวขึ้นในปีนี้ โดยจะมีพายุ 2 ถึง 4 ลูกส่งผลกระทบกับไต้หวันเทียบกับค่าเฉลี่ยที่ 3.6 ในเดือนกรกฎาคม TSR ได้อัปเดตการพยากรณ์ โดยได้ตั้งข้อสังเกตว่าแม้ฤดูกาลเริ่มช้า แต่ก็ยังมีการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อนตามค่าเฉลี่ย ในช่วงต้นเดือนกรกฎาคม PAGASA ทำนายว่าจะมีพายุ 13 ถึง 19 ลูกก่อตัวหรือเจริญในพื้นที่รับผิดชอบในช่วงที่เหลือของปี

สรุปฤดูกาล

พายุ

พายุโซนร้อนกำลังแรงโซนามู 

วันที่ 30 ธันวาคม (2555) กลุ่มเมฆพายุฝนฟ้าคะนองได้ก่อตัวอยู่เหนือไมโครนีเชีย
วันที่ 1 มกราคม ต่อมาระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นในเวลา 00 UTC สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จึงได้ประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 3 มกราคม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อนและใช้ชื่อ "เอาริง (Auring)" ขณะที่มันกำลังเคลื่อนผ่านประเทศฟิลิปปินส์ ต่อมาศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ออกประกาศการแจ้งเตือนการก่อตัวของพายุหมุนเขตร้อน และต่อมาก็ได้ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และใช้ชื่อ 01W ในช่วงกลางคืน JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ "โซนามู" ต่อมา JTWC 
วันที่ 4 มกราคม JTWC ได้ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นพายุโซนร้อนพร้อมรหัสเรียกขาน 01W
วันที่ 6 มกราคม JMA ได้ปรับลดระดับความรุนแรงของโซนามูลงเป็นพายุโซนร้อน กรมอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ได้ออกคำเตือนของพายุโซนามูฉบับที่ 10 โดยระบุว่าพายุจะเคลื่อนตัวไปใกล้ชายฝั่งประเทศมาเลเซียและอ่อนกำลังลง โดยอาจมีผลกระทบกับภาคใต้ฝั่งอ่าวไทย ตั้งแต่จังหวัดนครศรีธรรมราชลงไป โดยพายุทำให้มีฝนตกหนักบางแห่ง
วันที่ 7 มกราคม TMD เวลา 16.00 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุโซนร้อนโซนามู ฉบับที่ 14 ว่าพายุจะทำให้มีฝนตกมากเพิ่มขึ้นและมีฝนตกหนักบางแห่งตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงตั้งแต่วันที่ 7-9 มกราคม
วันที่ 8 มกราคม เวลา 04.00 น. (ตามเวลาท้องถิ่น) TMD ได้ประกาศเกี่ยวกับโซนามูฉบับที่ 16 ว่า โซนามูอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันแล้ว และกำลังจะสลายตัว โดย TMD คาดการณ์ว่าดีเปรสชันจะทำให้มีฝนตกกระจายในพื้นที่เป็นแห่ง ๆ ตั้งแต่จังหวัดสงขลาลงไป

พายุทำให้มีผู้เสียชีวิตอย่างน้อยหนึ่งคนในฟิลิปปินส์ โซนามู ยังเป็นพายุที่ก่อตัวเร็วที่สุดของปีในภูมิภาคมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ นับตั้งแต่ไต้ฝุ่นอลิซ ในปี พ.ศ. 2522

พายุโซนร้อนชานชาน 

วันที่ 18 กุมภาพันธ์ JMA  และ PAGASA เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันที่ปรากฏขึ้นในมอนิเตอร์ พบว่าการพัฒนาอยู่ในระยะ 750 กิโลเมตร (470 ไมล์) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเมืองเจเนรอล ซัลโตสในภาคใต้ของมินดาเนา
วันที่ 19 กุมภาพันธ์ JTWC ประการทวีความรุนแรงของระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อนและใช้รหัสเรียกขานว่า 02W
วันที่ 21 กุมภาพันธ์ JTWC ใช้ประกาศเตือนภัยฉบับสุดท้าย เนื่องจากลมเฉือนกำลังแรง
วันที่ 22 กุมภาพันธ์ JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นพายุโซนร้อนและใช้ชื่อ ชานชาน  แต่ NRL ได้ประกาศลดความรุนแรงของระบบเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ
วันที่ 23 กุมภาพันธ์ JMA ประกาศลดระดับความรุนแรงของชานชานเป็นดีเปรสชันเขตร้อน
ผลกระทบจากพายุลูกนี้ทำให้มีผู้เสียชีวิตในประเทศฟิลิปปินส์ 4 ราย

พายุโซนร้อนยางิ 

วันที่ 6 มิถุนายน ดีเปรสชันเขตร้อน 03W ก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันออกของฟิลิปปินส์
วันที่ 8 มิถุนายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศทวีกำลังดีเปรสชันเขตร้อนขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อ ยางิ
วันที่ 12 มิถุนายน JMA ประกาศลดระดับความรุนแรงของพายุโซนร้อนยางิ ลงเป็นดีเปรสชันเขตร้อน

พายุโซนร้อนหลี่ผี 

วันที่ 16 มิถุนายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศเพิ่มระดับความรุนแรงของหย่อมความกดอากาศต่ำบริเวณทางทิศตะวันออกของซามาร์ด้านตะวันออก, ฟิลิปปินส์ เป็นดีเปรสชันเขตร้อน ส่วนสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้จำแนกระดับความรุนแรงของระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และใช้ชื่อว่า "เอมอง (Emong)"

ผลกระทบจากพายุ
วันที่ 15 มิถุนายน เกิดฝนตกหนักจากตัวนำคลื่นความร้อน (precursor tropical wave) ส่วน PAGASA ได้ประกาศใช้การเตือนภัยน้ำท่วมฉับพลันในส่วนของพื้นที่มินดาเนา ในคืนนั้น มีการรายงานฝนตกหนักในเมืองดาเวา เมื่อเป็นเช่นนั้น ทีมรับมือจึงเตรียมตัวที่จะได้รับการแจ้งเตือนสำหรับน้ำท่วมที่อาจจะเกิดขึ้นและอาจมีการอพยพ อันเป็นผลมาจากปริมาณน้ำฝนจำนวนมากในนครมะนิลา

ระบบของพายุนี้ทำให้เกิดฝนตกในพื้นที่บางส่วนของฟิลิปปินส์รวมทั้งภาคใต้ของเกาะลูซอย และวิซายา และภาคเหนือของมินดาเนา

พายุโซนร้อนเบบินคา 

วันที่ 19 มิถุนายน มีการพัฒนาตัวของหย่อมความกดอากาศในทะเลจีนใต้ การพัฒนาค่อยๆ จัดระบบและกลายเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และต่อมาเวลา 1800 UTC (เวลา 0100 น. ตามเวลาประเทศไทย(วันที่ 20)) สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ก็ได้ประกาศว่าระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อนแล้ว หกชั่วโมงถัดมา สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ติดตามระบบและใช้ชื่อ "ฟาเบียน (Fabian)"
วันที่ 20 มิถุนายน แม้ว่าระบบของพายุจะถูกขัดขวางโดยลมเฉือนที่เกิดจากแนวสันใกล้เคียง แต่ก็ไม่ทำให้พายุอ่อนกำลังลงไป ทั้งยังช่วยให้ระบบมีการจัดระเบียบภายในได้ตลอดทั้งวัน
วันที่ 21 มิถุนายน ที่เวลา 0000 UTC (เวลา 0700 น. ตามเวลาในประเทศไทย) JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน และให้ชื่อว่า "เบบินคา"
วันที่ 22 มิถุนายน อย่างไรก็ตาม เบบินคา ไม่สามารถที่จะทวีกำลังขึ้นได้อีกเพราะ พายุโซนร้อนเบบินคาขึ้นถล่มแผ่นดินเกาะไห่หนาน
วันที่ 23 มิถุนายน เวลา 11.00 น. กรมอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุโซนร้อนเบบินคา ฉบับที่ 10 โดยกรมอุตุฯคาดว่าพายุจะขึ้นฝั่งประเทศจีนตอนใต้และประเทศเวียดนามตอนบนในคืนวันนี้ และจะอ่อนกำลังลง โดยพายุจะทำให้ภาคเหนือและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยมีฝนตกหนักถึงหนักมากในระยะ 2-3 วัน

ผลกระทบที่เกิดจากพายุ

นี้เป็นผลกระทบที่มีผลส่วนหนึ่งจากพายุเบบินคา, สนามบินนานาชาติซานยาฟีนิคซ์ ประกาศยกเลิกหรือเลื่อนเที่ยวบินกว่า 147 เที่ยงทั้งขาเข้าและขาออก ทำให้มีผู้โดยสารกว่า 8000 คนตกค้างอยู่ แม้แต่บริการขนส่งในรูปแบบอื่นๆบนเกาะไห่หนานก็กำลังเตรียมการกับพายุโซนร้อนที่กำลังเข้ามา วันที่ 21 มิถุนายน ในอ่าวตังเกี๋ย มีชาวประมงบนเรือประมงขาดการติดต่อกับแผ่นดินใหญ่จำนวนสี่คน พวกเขาถูกค้นพบในวันรุ่งขึ้นภายหลัง

พายุโซนร้อนกำลังแรงรุมเบีย 

วันที่ 26 มิถุนายน เวลา 1200 UTC ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ใช้รหัสเรียกขานระบบว่า 99W หย่อมความกดอากาศกำลังแรง
วันที่ 27 มิถุนายน สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และ สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้ประกาศให้ระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และ PAGASA ได้ให้ชื่อระบบว่า โกรีโย (Gorio) ต่อมาในเวลา 1200 UTC ในวันเดียวกัน JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และใช้ชื่อว่า รุมเบีย อีกหกชั่วโมงต่อมา PAGASA ได้ประกาศทวีความรุนแรงด้วย ลมเฉือนได้ขัดขวางการทวีกำลังแรงขึ้นของ รุมเบีย และพายุโซนร้อนยังคงจัดระเบียบตัวเองไม่ได้จนใกล้ถึงแผ่นดินทางซามาร์ตะวันออก
วันที่ 28 มิถุนายน ในเวลานั้นรุมเบียมีความรุนแรงลมสูงสุด 40 ไมล์ (65 กม./ชม.) และมีความกดอากาศใกล้ศูนย์กลาง 1000 มิลลิบาร์ (เอกโตปาสกาล; 29.53 นิ้วปรอท)
วันที่ 30 มิถุนายน กรมอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุโซนร้อนรุมเบีย เวลา 07.00 น. โดยกรมอุตุนิยมวิทยาคาดว่าพายุนี้ยังไม่มีผลกระทบกับประเทศไทยในระยะนี้
วันที่ 1 กรกฎาคม JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของรุมเบียเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง ในขณะที่ JTWC ได้ประกาศทวีกำลังแรงรุมเบียเป็นไต้ฝุ่นระดับ 1 ส่วน TMD ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุรุมเบีย ฉบับที่ 7 ลงวันที่ 1 กรกฎาคม ว่า พายุรุมเบียจะไม่มีผลกระทบต่อประเทศไทย
วันที่ 2 กรกฎาคม JMA ได้ประกาศลดความรุนแรงของรุมเบียลงเป็นพายุโซนร้อน ในขณะที่ JTWC ก็ได้ประกาศลดความรุนแรงของรุมเบียลงเป็นพายุโซนร้อนเช่นกัน ส่วน TMD ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุ ฉบับที่ 11 ระบุว่า พายุโซนร้อนรุมเบีย อยู่บริเวณมณฑลกวางสี และกำลังจะอ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชันต่อไป

พายุไต้ฝุ่นซูลิก 

5 กรกฎาคม แกนความกดอากาศต่ำเย็นถูกพบอยู่บริเวณใกล้กับหมู่เกาะมาเรียนา และต่อมาได้พัฒนาเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ
6 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศทวีความรุนแรงหย่อมความกดอากาศนั้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน
8 กรกฎาคม ศูนย์ร่วมการเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ได้ประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน ต่อมา JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน และให้ชื่อว่า "ซูลิก" และต่อมาอีกไม่กี่ชั่วโมง JTWC ก็ได้ประกาศทวีความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อนเช่นกัน ต่อมา JMA ก็ได้มีการประกาศทวีความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรงอีกครั้ง
9 กรกฎาคม JMA และ JTWC ได้ประกาศทวีความรุนแรงพายุโซนร้อนกำลังแรงซูลิกเป็นไต้ฝุ่น

พายุโซนร้อนซีมารอน 

วันที่ 15 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรงก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันออกของฟิลิปปินส์ หลังจากนั้น PAGASA ประกาศใช้ชื่อ อีซัง (Isang) กับระบบ
วันที่ 16 กรกฎาคม ช่วงเช้าระบบได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อนในชื่อซิมารอน และก่อให้เกิดพายุฝนฟ้าคะนองขึ้น
วันที่ 19 กรกฎาคม เศษที่เหลือของพายุเคลื่อนตัวอยู่ทางทิศตะวันออกของไต้หวัน
วันที่ 20 กรกฎาคม ระบบทั้งหมดสลายตัวไปในที่สุด

ผลกระทบจากพายุทำให้มีฝนตกกระหน่ำทางตอนใต้ของจังหวัดฝูเจี้ยน และก่อให้เกิดน้ำท่วมขึ้น เนื่องจากพื้นที่ดังกล่าวได้รับผลกระทบจากพายุไต้ฝุ่นซูลิกไปเพียงประมาณหนึ่งสัปดาห์ ทำให้มีน้ำฝนสะสมสูงสุดในหนึ่งวันที่ 505.3 มิลลิเมตร (19.89 นิ้ว) ซึ่งเป็นตัวเลขที่ถูกบันทึกที่หมู่บ้านเหมย (Mei Village) ซึ่งมีน้ำฝนสะสมในหนึ่งชั่วโมงสูงสุด 132.3 มิลลิเมตร (5.21 นิ้ว) ทำให้มีบ้านเรือนประชาชนและถนนหลายสายถูกตัดขาด.บางพื้นที่เป็นพื้นที่ที่ไม่เคยเกิดอุทกภัยเลยในระยะ 500 ปี มีประชากรกว่า 20,280,000 คนได้ระผลกระทบจากพายุ และ 8,920,000 คนถูกอพยพออกจากพื้นที่ มีรายงานว่ามีคนอย่างน้องหนึ่งคนถูกคร่าชีวิตไป

พายุโซนร้อนกำลังแรงเชบี 

วันที่ 26 กรกฎาคม หย่อมความกดอากาศต่ำได้ถูกพบที่บริเวณ 600 กิโลเมตร ทางตะวันออกของเจอเนอรัล ซานโตส ซิตี้ และได้อยู่กับที่ตามแนวลมพัดสอบในเขตร้อน (intertropical convergence zone) ทำให้มีผลกระทบกับเกาะมินดาเนา สามวันถัดมา หย่อมความกดอากาศต่ำได้เคลื่อนข้ามฟิลิปปินส์เข้าสู่ทะเลฟิลิปปินส์ตะวันตก
วันที่ 30 กรกฎาคม ระบบได้อยู่ในบริเวณทางตะวันตกของบาตันกาส หลังจากที่มีสภาวะแวดล้อมที่เหมาะสม สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จึงได้ประกาศเพิ่มระดับความรุนแรงของระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน และให้ชื่อว่า โฮลีนา (Jolina) กรมอุตุนิยมวิทยาไทย (TMD) ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุดีเปรสชันเขตร้อน โดยระบุว่าพายุจะทวีขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และมีแนวโน้มเคลื่อนตัวสู่อ่าวตังเกี๋ย ไปขึ้นฝั่งบริเวณประเทศเวียดนามตอนบน และยังไม่มีผลกระทบต่อประเทศไทยในระยะนี้
วันที่ 31 กรกฎาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ได้ประกาศทวีความรุนแรงเป็น พายุโซนร้อน และให้ชื่อ เชบี, TMD ได้ออกประกาศเกี่ยวกับพายุเชบี ฉบับที่ 2 เมื่อเวลา 16.00 น. (เวลาท้องถิ่น) โดยระบุว่า หลังจากพายุขึ้นฝั่งและอ่อนกำลังลงแล้วจะปกคลุมประเทศลาว และประเทศไทยตอนบน ในวันที่ 2-5 สิงหาคม จะทำให้มีฝนตกหนักถึงหนักมากในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ บริเวณจังหวัดเลย หนองคาย บึงกาฬ อุดรธานี หนองบัวลำภู สกลนคร นครพนม และมุกดาหาร ส่วนภาคเหนือ บริเวณจังหวัดเชียงราย พะเยา น่าน แพร่ อุตรดิตถ์ และเพชรบูรณ์
ในเมืองโกตาบาโต ซิตี้ มีฝนตกต่อเนื่องตลอดสามวัน เนื่องจากหย่อมความกดอากาศต่ำ ทำให้มี 25 จาก 37 หมู่บ้านในมินดาเนาประสบภาวะอุทกภัย โดยภาวะอุทกภัยทำให้รัฐบาลท้องถิ่นประกาศระงับการเรียนการสอนของโรงเรียนทั้งรัฐบาลและเอกชน ฝนที่ตกหนักยังทำให้เกิดอุทกภัยในพื้นที่ลุ่มลิกัวซัน (Liguasan) รวมทั้ง 14 เมืองในพื้นที่ลุ่มต่ำในมากุอินดาเนา และเจ็ดเมืองในโกตาบาโตเหนือ

พายุโซนร้อนมังคุด 

วันที่ 5 สิงหาคม JMA และ PAGASA ได้รายงานพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้น ใกล้กับระยะ 145 กิโลเมตร (90 ไมล์) ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเปอร์โต ปรินเซซา ในปาลาวัน ด้วยชื่อเรียกขานว่า "กีโก"
วันที่ 6 สิงหาคม จากการติดตามของ JMA พบว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อนทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน โดย JMA ให้ชื่อว่า "มังคุด" ก่อนที่ JTWC จะได้เริ่มออกคำแนะนำและประกาศและใช้รหัสเรียกขานเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน 10W
วันที่ 7-8 สิงหาคม ระบบของพายุได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือเยื้องเหนือ ก่อนจะขึ้นพัดเข้าถล่มแผ่นดินเวียดนามตอนเหนือ จากนั้นได้อ่อนกำลังลงอย่างต่อเนื่องและเข้าสู่ประเทศลาว

ฝนจากพายุที่ตกตลอดทั้งคืนวันพุธจนถึงวันพฤหัสบดี ถูกบันทึกไว้สูงสุดที่ 80 มิลลิเมตร (3.1 นิ้ว) บนถนนในนครหลวง ก่อให้เกิดความลำบากในการสัญจรแก่คนจำนวนมากในการเดินทางไปทำงาน ในขณะเดียวกัน ปริมาณน้ำฝนได้ทวีขึ้นไปถึงประมาณ 300 มิลลิเมตร (12 นิ้ว) ในตอนกลางของเมืองทัญฮวาและทางตอนเหนือของเมืองไฮฟอง และมีความเร็วลมประมาณ 62-88 กม./ชม. (40-55 ไมล์/ชม.)

พายุไต้ฝุ่นอูตอร์ 

วันที่ 8 สิงหาคม JMA, JTWC และ PAGASA ได้รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวในระยะ 560 กิโลเมตร (350 ไมล์) ทางตอนเหนือของปาเลา ด้วยรหัสเรียกขาน "ลาบูโย" เนื่องจากเข้าสู่พื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์
วันที่ 9 สิงหาคม JMA ได้รายงานว่าพายุดีเปรสชันเขตร้อน ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้ชื่อ "อูตอร์"

พายุโซนร้อนกำลังแรงจ่ามี 

วันที่ 15 สิงหาคม หย่อมความกดอากาศต่ำได้ก่อตัวขึ้นทิศตะวันออกของเฮิงชุน, ไต้หวัน ในมหาสมุทรแปซิฟิก
วันที่ 17 สิงหาคม ระบบเคลื่อนไปทางทิศตะวันออกอย่างช้าๆ และได้ทวีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อน โดยสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ได้เริ่มติดตามพายุดีเปรสชันจากจุดนี้ โดยระบบได้รับการตั้งชื่อว่า 12W และ มาริง (Maring) โดย PAGASA โดยมาริง เริ่มที่จะมีปฏิกิริยากับพายุดีเปรสชันอีกลูกหนึ่งทางเหนือ ซึ่งเป็นผลของฟุจิวะระ (Fujiwhara Effect)
วันที่ 18 สิงหาคม 12W ได้ทวีกำลังแรงมากขึ้นเป็นพายุโซนร้อน และได้รับการตั้งชื่อว่า จ่ามี โดยจ่ามี มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกโดยทั่วไป ในช่วงบ่ายของวันมีฝนตกอย่างหนัดหนักในลูซอน สำนักงานรัฐบาลของฟิลิปปินส์จึงประกาศระงับการเรียนการสอน และการทำงานของรัฐในบางเมือง, PAGASA ได้ออกประกาศถึงการสังเกตการณ์ประมาณน้ำฝน, สำหรับพื้นที่ขนาดใหญ่ในมะนิลา และจังหวัดใกล้เคียงมีการรายงานถึงอุทกภัยที่รุนแรง, ระดับน้ำในแม่น้ำมาริกานา ได้เพิ่มขึ้นสูงสุด 19 เมตร เจ้าหน้าที่จึงต้องบังคับให้ผู้ที่อยู่อาศัยโดยรอบอพยพ, มีประชาชน 8 คนเสียชีวิตทันทีจากน้ำท่วมที่รุนแรง, ในจังหวัดปัมปางา, บาตาน, กาวีเต และลากูนา รวมกับเมืองของมะนิลามีการประกาศสถานการณ์ภัยพิบัติ
วันที่ 20 สิงหาคม การเตือนภัยระดับน้ำทะเลได้รับการออกโดยสำนักอุตุนิยมวิทยากลางของไต้หวันในเวลา 11.30 ตามเวลาท้องถิ่น เนื่องจากจ่ามี และมีการเตือนภัยบนแผ่นดินตามมาในเวลา 20.30 ตามเวลาท้องถิ่น ณ จุดนี้จ่ามี มีความรุนแรงลมตามสเกลเฮอร์ริเคนของแซฟเฟอร์-ซิมป์สัน เป็นพายุไต้ฝุ่นระดับ 1, หมู่เกาะยะเอะยะมะ และ หมู่เกาะมิยะโกะ ได้รับผลกระทบจากลมกรรโชก โดยระบบกำลังมุ่งหน้าไปยังไต้หวันและจีน
วันที่ 21 สิงหาคม ลมกรรโชกแรงเกิดขึ้นในพื้นที่ที่มีประชากรอาศัยอยู่มากทางภาคเหนือของไต้หวัน ขณะที่จ่ามีกำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก ระบบยังทำให้มีฝนตกโดยในไทเปมีฝนตกถึง 12 นิ้ว มีแผ่นดินถล่มเกิดขึ้นในฮชินชู ทำให้มีประชาชน 70 คนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก, ประชาชน 10 คนได้รับบาดเจ็บ และมีกว่า 6000 คนได้รับการอพยพ แต่ถึงแม้จะมีสภาพฝนตกหนักและลมแรงเพียงใด จ่ามีก็ทำให้ไต้หวันได้รับผลกระทบเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
วันที่ 22 สิงหาคม จ่ามี ยังคงมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตก และขึ้นถล่มแผ่นดินจีน ในจังหวัดฝูเจี้ยน เวลา 02.40 ตามเวลาท้องถิ่น ลมแรงกว่า 126 กม./ชม. น้ำฝนมหาศาลตกลงมาและถูกบันทึกไว้ที่จังหวัดฝูเจี้ยน, นิงเตอ, ปูเทียน และซานมิง, กว่า 191 เขตทั่วทั้งจังหวัดมีประมาณฝนตกกว่า 100 มิลลิเมตร บริการสาธารณจำนวนมหาศาลได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง มีการอพยพประชาชนหลายร้อนคนหลายพัน
วันที่ 23 สิงหาคม จ่ามี อ่อนกำลังลง ส่วนที่หลงเหลือของระบบยังเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตก

จ่ามี ได้ทำให้มีผู้เสียชีวิต 18 คนในฟิลิปปินส์ และยังทำให้เกิดน้ำท่วมหนักทั่วประเทศ จ่ามีสร้างความเสียหายกว่า 1,830,000 ดอลลาร์สหรัฐ

พายุโซนร้อนกำลังแรงเปวา 

วันที่ 18 สิงหาคม ในระหว่างวันทั้ง JMA และ JTWC ต่างรายงานว่าพายุโซนร้อนเปวา ได้เคลื่อนตัวจากแอ่งแปซิฟิกกลาง เข้ามาในแอ่งแปซิฟิกตะวัน ห่างจากเกาะเวก ไปทางทิศตะวันออกใต้ประมาณ 1,640 กิโลเมตร (1,020 ไมล์)
วันที่ 20 สิงหาคม JTWC ได้รายงานว่า เปวา ทวีกำลังแรงขึ้นเทียบเท่าเฮอร์ริเคนระดับ 1 ตามสเกลเฮอร์ริเคนของแซฟเฟอร์-ซิมป์สัน (SSHS) โดย JMA ไม่ได้ประกาศทวีความรุนแรงของพายุดังกล่าวเป็นพายุไต้ฝุ่น ซึ่งต่อมาได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน
วันที่ 22 สิงหาคม เปวา ได้เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือ ตามแนวลมเฉือนแนวตั้ง ทำให้อ่อนกำลังลงเรื่อย ๆ อย่างช้า ๆ
วันที่ 23 สิงหาคม ลมเฉือนแนวตั้งยังมีอิทธิพลให้ เปวา อ่อนกำลังลงอย่างต่อเนื่อง ขณะกำลังเคลื่อนตัวไปทางเหนือ
วันที่ 24 สิงหาคม JTWC ได้ประกาศลอระดับความรุนแรงของพายุเป็นพายุโซนร้อน
วันที่ 26 สิงหาคม เปวา ได้อ่อนกำลังลงเป็นพายุดีเปรสชัน และสลายไปในที่สุด

พายุโซนร้อนอูนาลา 

วันที่ 19 สิงหาคม ในระหว่างวัน JMA และ JTWC ได้รายงานว่า พายุโซนร้อนอูนาลา ได้ย้ายเข้ามาในแอ่งแปซิฟิกตะวันตก ตัวพายุได้อ่อนกำลังอย่างร็วดเร็วและ เคลื่อนตัวไปทางตะวันตกเข้าสู่อาณาเขตของพายุโซนร้อนกำลังแรงเปวา ซึ่ง JMA สามารถค้นพบพายุครั้งสุดท้ายได้ ก่อนที่มันจะสลายตัวไป

พายุโซนร้อนกำลังแรงกองเร็ย

พายุโซนร้อนยวี่ถู่ 

วันที่ 29 สิงหาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนมีการก่อตัวในระยะประมาณ 1,000 กิโลเมตร (620 ไมล์) ทางทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเวก
วันที่ 1 กันยายน พายุค่อยพัฒนาขึ้นไปเรื่อยๆ ขณะที่กำลังมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออก จนพายุดีเปรสชันเขตร้อนได้ทวีกำลังแรงเป็นพายุโซนร้อนและให้ชื่อว่า "ยวี่ถู่"

พายุโซนร้อนกำลังแรงโทราจี

พายุไต้ฝุ่นหม่านหยี่

พายุไต้ฝุ่นอูซางิ 

พายุไต้ฝุ่นอุซางิ เป็นพายุหมุนเขตร้อนทรงพลัง ก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของประเทศฟิลิปปินส์ เป็นไต้ฝุ่นลูกที่ 3 และพายุหมุนเขตร้อนลูกที่ 19 ที่เกิดขึ้นทางตะวันตกเฉียงเหนือของมหาสมุทรแปซิฟิก ในปี พ.ศ. 2556 โดยเริ่มก่อตัวจากหย่อมความกดอากาศต่ำเมื่อวันที่ 15 กันยายน พ.ศ. 2556 ทางตะวันออกของเกาะลูซอน และเพิ่มความรุนแรงกลายเป็นดีเปรสชั่นในวันถัดมา ได้รับชื่อครั้งแรกจาก PAGASA ว่า Odette ต่อมาในวันเดียวกัน JMA ประกาศให้พายุนี้เป็นพายุโซนร้อน ใช้ชื่อ Usagi ขณะที่ JTWC ประกาศให้เป็นพายุดีเปรสชั่น

วันที่ 17 กันยายน JTWC ประกาศยกระดับความรุนแรงเป็นพายุโซนร้อน และทั้ง JMA และ JTWC เห็นพ้องให้ประกาศพายุดังกล่าวนี้เป็นไต้ฝุ่นในวันที่ 18 กันยายน 2556 

วันที่ 19 กันยายน JTWC ประกาศให้อุซางิยกระดับเป็นซูเปอร์ไต้ฝุ่นความรุนแรงระดับ 5

พายุโซนร้อนกำลังแรงปาบึก 

 วันที่ 18 กันยายน เกิดหย่อมความกดอากาศต่ำที่ด้านตะวันตกเฉียงเหนือของเกาะกวม
 วันที่ 21 กันยายน JTWC ออกรหัสเรียกขาน "19W"
 วันที่ 22 กันยายน JTWC ออกประกาศและเรียกชื่อพายุนี้ว่า "ปาบึก"
 วันที่ 24 กันยายน JTWC ประกาศยกระดับความรุนแรงขึ้นเป็นไต้ฝุ่นประเภทสอง แต่ JMA ยังกำหนดให้เป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
 วันที่ 27 กันยายน พายุเคลื่อนตัวออกนอกเขตร้อน แล้วสลายตัวไป

พายุไต้ฝุ่นหวู่ติบ

พายุโซนร้อนเซอปัต 

 วันที่ 29 กันยายน เกิดพายุดีเปรสชันเขตร้อนทางตะวันออกของเกาะอิโวจิมะ
 วันที่ 30 กันยายน JTWC ออกรหัสเรียก 21W และยกระดับขึ้นเป็นพายุโซนร้อนเซอปัต
 วันที่ 2 กันยายน พายุเคลื่อนตัวออกนอกเขตร้อน และสลายตัวในวันต่อมา

พายุไต้ฝุ่นฟิโทว์ 

 วันที่ 27 กันยายน หย่อมความกดอากาศต่ำก่อตัว ณ ด้านตะวันออกของหมู่เกาะปาเลา 
 วันที่ 29 กันยายน ทวีกำลังขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในวันที่ 29 กันยายน ต่อมา PAGASA จึงได้ประกาศให้ขานชื่อพายุว่าเกดัน 
 วันที่ 30 กันยายน พายุมีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน
 วันที่ 1 ตุลาคม JTWC ประกาศให้ออกชื่อพายุว่าฟิโทว์ 
 วันที่ 3 ตุลาคม JTWC ออกประกาศว่าพายุฟิโทว์ทวีกำลังขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับสอง ในขณะที่กำลังมุ่งหน้าทางเหนือ ระหวางนั้นพายุได้เคลื่อนตัวผ่านหมู่เกาะทางใต้ของญึ่ปุ่น มีผู้เสียชีวิต 1 คน
 วันที่ 7 ตุลาคม พายุอ่อนกำลังลงเป็นพายุโซนร้อน ขึ้นฝั่งที่เมืองเวินโจว มณฑลเจ้อเจียง ทางการจีนออกประกาศให้ชาวเรือรีบนำเรือเข้าฝั่งและอพยพผู้คน ในจำนวนนี้ 540,000 คนมาจากมณฑลเจ้อเจียง ส่วน 177,000 คน มาจากมณฑลฝูเจี้ยน นอกจากนี้มีรายงานผู้เสียชีวิตที่เมืองเวินโจว 1 คน และคนงานท่าเรือสูญหาย 2 คน ความเสียหายทางเศรษฐกิจคิดเป็นมูลค่ากว่า 2 พันล้านหยวน

พายุไต้ฝุ่นดานัส 

 วันที่ 1 ตุลาคม ดีเปรสชันเขตร้อนเริ่มก่อตัวที่ทิศตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะกวม
 วันที่ 3 ตุลาคม ทวีกำลังเป็นดีเปรสชันเขตร้อน "23W"
 วันที่ 4 ตุลาคม JMA ประกาศว่าพายุได้มีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุโซนร้อน ตั้งชื่อว่าดานัส 
 วันที่ 7 ตุลาคม พายุได้เคลื่อนตัวสู่กระแสน้ำอุ่นทำให้มีกำลังแรงขึ้นเป็นพายุไต้ฝุ่นระดับสี่
 วันที่ 8 ตุลาคม พายุอ่อนกำลังลงพร้อมกับกลายสภาพเป็นพายุหมุนนอกเขตร้อน (extratropical cyclone) เนื่องจากเคลื่อนตัวออกนอกเขตร้อน และสลายตัวในวันต่อมา

พายุไต้ฝุ่นนารี 

 วันที่ 7 ตุลาคม เกิดบริเวณพาความร้อนในทะเลฟิลิปปินส์ ในเวลาต่อมาได้ก่อตัวขึ้นเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ และกลายเป็นดีเปรสชันเขตร้อนในเวลาต่อมา
 วันที่ 10 ตุลาคม พายุทวีกำลังจากพายุโซนร้อนขึ้นเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
 วันที่ 11 ตุลาคม พายุเพิ่มกำลังเป็นพายุไต้ฝุ่น ส่งผลให้เกิดน้ำท่วมฉับพลันในฟิลิปปินส์ มีผู้เสียชีวิต 4 คน พร้อมกันนั้นพายุก็อ่อนกำลังลงเป็นไต้ฝุ่นระดับสอง

พายุไต้ฝุ่นวิภา 

 วันที่ 8 ตุลาคม ดีเปรสชันเขตร้อน 25W ก่อตัวขึ้นในบริเวณเดียวกับที่พายุไต้ฝุ่นนารีก่อตัว ต่อมาได้ทวีกำลังเป็นพายุโซนร้อน และพายุโซนร้อนกำลังแรงตามลำดับ
 วันที่ 13 ตุลาคม พายุทวีกำลังขึ้นเป็นไต้ฝุ่นระดับสี่ 
 วันที่ 14 ตุลาคม พายุเข้าพื้นที่รับผิดชอบของสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ ทางสำนักงานจึงได้ประกาศให้ใช้ชื่อ "ตีโน"

พายุไต้ฝุ่นฟรานซิสโก 

วันที่ 16 ตุลาคม พายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นบริเวณทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกวม ต่อมา JMA และ JTWC ได้ประกาศทวีกำลังแรงของดีเปรสชันเขตร้อนเป็นพายุโซนร้อน และ JMA ได้ให้ชื่อว่า ฟรานซิสโก
วันที่ 17 ตุลาคม JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของฟรานซิสโกเป็นพายุโซนร้อนกำลังแรง
วันที่ 19 ตุลาคม ฟรานซิสโกทวีกำลังแรงขึ้นอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นพายุซูเปอร์ไต้ฝุ่นระดับ 5

พายุไต้ฝุ่นเลกีมา

พายุไต้ฝุ่นกรอซา 

วันที่ 26 ตุลาคม ดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวบริเวณทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของกวม

พายุไต้ฝุ่นไห่เยี่ยน 

 วันที่ 3 พฤศจิกายน เกิดบริเวณหย่อมความกดอากาศต่ำทางทิศใต้เยื้องตะวันออกของเกาะปอนเปย์ (Pohnpei) ประเทศไมโครนีเชีย ต่อมาศูนย์ร่วมเตือนภัยไต้ฝุ่น (JTWC) ออกรหัสเรียกขาน "31W"
 วันที่ 4 พฤศจิกายน JMA ประกาศให้ใช้ชื่อพายุว่า "ไห่เยี่ยน" ไม่นานนักพายุเข้าเขตรับผิดชอบสำนักบริหารบรรยากาศฯ แห่งฟิลิปปินส์ จึงให้ใช้ชื่อว่า "โยลันดา" พายุไห่เยี่ยนก่อให้เกิดความเสียหายโดยพัดหลังคาโบสถ์ในเขตเลเต
 วันที่ 7 พฤศจิกายน มีราษฎรได้รับผลกระทบ 905,353 คน และมีผู้เสียชีวิต 3 คน
 วันที่ 8 พฤศจิกายน จำนวนผู้เสียชีวิตเพิ่มเป็น 23 คน ทั้งนี้มีรายงานว่ามีผู้เสียชีวิตรวม 30 คนหลังจากที่พายุพัดผ่านตอนกลางของประเทศฟิลิปปินส์ไปแล้ว

พายุโซนร้อนโพดุล 

 วันที่ 9 พฤศจิกายน JMA รายงานว่ามีดีเปรสชันเขตร้อนเกิดในมหาสมุทรแปซิฟิก ห่างจากกรุงปอร์ตมอร์สบี ประเทศปาปัวนิวกินี ไปทางตะวันตกเฉียงเหนือเป็นระยะทาง 
 วันที่ 11 พฤศจิกายน พายุเข้าเขตรับผิดชอบสำนักบริหารบรรยากาศฯ ฟิลิปปินส์ จึงประกาศให้ใช้ชื่อ "โซไรดา"

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 
รายการพายุหมุนเขตร้อนที่มีความรุนแรงสูงสุดเป็นเพียงพายุดีเปรสชัน โดยอาจเป็นพายุที่มีรหัสเรียกตามหลังด้วยตัวอักษร W โดยศูนย์เตือนไต้ฝุ่นร่วม หรืออาจได้รับชื่อท้องถิ่นจากสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) แต่ไม่ถูกตั้งชื่อตามเกณฑ์ของกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) ซึ่งหน่วยงานดังกล่าวระบุเพียงแต่คำว่า TD (Tropical Depression) หรือพายุดีเปรสชันเท่านั้น

พายุดีเปรสชันเขตร้อนบีซิง 

วันที่ 4 มกราคม มีบริเวณการหมุนเวียนลมก่อตัวขึ้นทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของปาเลา โดย JTWC ได้เรียกว่าหย่อมความกดอากาศต่ำกำลังแรง 94W
วันที่ 5 มกราคม ไม่ช้าระบบก็เคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกอย่างรวดเร็วและเข้าไปในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์
วันที่ 6 มกราคม JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อน
วันที่ 7 มกราคม JMA ได้ประกาศลดความรุนแรงระบบเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำดังเดิม
วันที่ 8 มกราคม ระบบเดียวที่อ่อนกำลังลงได้ทวีกำลังแรงอีกครั้ง โดย JMA ได้ประกาศทวีความรุนแรงระบบเป็นดีเปรสชันเขตร้อนอีกครั้ง แบบจำลองแบบไดนามิกต่างๆระบุว่าดีเปรสชันนี้จะเข้าโจมตีฟิลิปปินส์
วันที่ 11 มกราคม PAGASA ได้ประกาศทวีความรุนแรงของระบบเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและใช้ชื่อ "บีซิง (Bising)"
วันที่ 13 มกราคม PAGASA ไดปรับลดความรุนแรงของบีซิงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำ

สภาพอากาศมีฝนตกปานกลางถึงหนักในพื้นที่ภาคบีคอล,วิซายาตะวันออก,วิซายากลางและมินดาเนา

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 4 

20 มีนาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น ประกาศว่ามีพายุดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางตะวันออกของดาเวา, ฟิลิปปินส์ ที่ระยะห่าง 324 กิโลเมตร
22 มีนาคม ระบบสลายตัวไป

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 12

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 16 

วันที่ 10 สิงหาคม ดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวทางตะวันออกของเวียดนาม ในทะเลจีนใต้

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 13W 

วันที่ 16 สิงหาคม สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) รายงานว่าพบพายุดีเปรสชันเขตร้อนอยู่บริเวณ 1,275 กม. (790 ไมล์) ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของไทเป, ไต้หวัน
วันที่ 18 สิงหาคมระบบได้พัฒนาเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนและมีปฏิกิริยากับพายุโซนร้อนจ่ามี ต่อมาระบบได้ขึ้นฝั่งทางตะวันออกประเทศจีน และได้กระจายหายไป

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 03C

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 23

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 24

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 28

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 18W

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 33

พายุดีเปรสชันเขตร้อนลูกที่ 38

พายุดีเปรสชันเขตร้อนไพลิน 

 วันที่ 4 ตุลาคม หย่อมความกดอากาศต่ำในอ่าวไทยทวีกำลังขึ้นเป็นดีเปรสชันเขตร้อน จากนั้นอีกสองวันได้อ่อนกำลังลงเป็นหย่อมความกดอากาศต่ำอีกครั้ง
 วันที่ 6 ตุลาคม ระบบกลับคืนเป็นดีเปรสชันเขตร้อนตามเดิม บริเวณนอกชายฝั่งพม่า
 วันที่ 9 ตุลาคม กรมอุตุนิยมวิทยาอินเดีย (IMD) ได้ออกประกาศเพิ่มความรุนแรงเป็นพายุดีเปรสชันหมุนเร็ว โดยใช้รหัสเรียกขาน BOB 04

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 27W 

วันที่ 17 ตุลาคม ดีเปรสชันเขตร้อนก่อตัวขึ้นทางบริเวณทิศตะวันออกเฉียงเหนือเยื้องเหนือของกวม
วันที่ 18 ตุลาคม พายุรับรหัสเรียกขานว่า 27W

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 30W (วิลมา)

พายุดีเปรสชันเขตร้อน 33W

พายุอื่น ๆ 
วันที่ 11 เมษายน เวลา 1800UTC (02 นาฬิกาของวันที่ 12 ตามเวลาในประเทศไทย) สำนักงานอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) เริ่มตรวจสอบการเคลื่อนตัวไปทางทิศตะวันตกของพายุดีเปรสชันเขตร้อนในอ่าวไทย ในเวลานั้น ดีเปรสชันเขตร้อนมีความกดอากาศต่ำสุด ณ ศูนย์กลางที่ 1008 มิลลิบาร์ (hPa; 27.77 นิ้วปรอท) แต่พายุมีความเคลื่อนไหวอยู่ได้ไม่นานก็อ่อนกำลังลง JMA จึงไม่ได้ออกประกาศอะไรเพิ่มเติมสำหรับดีเปรสชันนั้น

รายชื่อพายุ 

ภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตกเฉียงเหนือ ทั้งกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) และสำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) ต่างทำหน้าที่กำหนดชื่อของพายุหมุนเขตร้อนซึ่งก่อตัวภายในมหาสมุทรแปซิฟิกตะวันตก ซึ่งเป็นผลให้พายุหมุนเขตร้อนอาจมีสองชื่อ RSMC โตเกียวโดยกรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น — ศูนย์ไต้ฝุ่นจะกำหนดชื่อสากลให้กับพายุหมุนเขตร้อนในนามของคณะกรรมการไต้ฝุ่นขององค์การอุตุนิยมวิทยาโลก ซึ่งพวกเขาจะประมาณความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาทีของพายุหมุนเขตร้อน หากมีความเร็วลมถึง  พายุหมุนเขตร้อนดังกล่าวจะได้รับชื่อ ส่วน PAGASA จะกำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน ซึ่งเคลื่อนตัวเข้าหรือก่อตัวขึ้นเป็นพายุดีเปรสชันเขตร้อนภายในพื้นที่รับผิดชอบของฟิลิปปินส์ มีขอบเขตอยู่ระหว่างเส้นเมริเดียนที่ 135°ดะวันออก ถึง 115°ตะวันออก และระหว่างเส้นขนานที่ 5°เหนือ ถึง 25°เหนือ แม้ว่าพายุหมุนเขตร้อนลูกนั้นจะได้รับชื่อสากลแล้วก็ตาม โดยชื่อของพายุหมุนเขตร้อนที่มีนัยสำคัญจะถูกถอนโดยทั้ง PAGASA และ คณะกรรมการไต้ฝุ่น ในระหว่างฤดูกาล หากรายชื่อของภูมิภาคฟิลิปปินส์ที่เตรียมไว้ถูกใช้จนหมด PAGASA จะใช้ชื่อจากรายชื่อเพิ่มเติม ซึ่งถูกกำหนดขึ้นไว้ในแต่ละฤดูกาลมาใช้กับพายุหมุนเขตร้อนแทนชื่อที่หมดไป

ชื่อสากล 
กรมอุตุนิยมวิทยาญี่ปุ่น (JMA) จะเป็นหน่วยงานที่กำหนดชื่อให้กับพายุหมุนเขตร้อน เมื่อระบบได้รับการประมาณว่า มีความเร็วลมเฉลี่ยภายใน 10 นาที ที่  โดย JMA จะคัดเลือกชื่อจากรายการ 140 ชื่อ ซึ่งได้รับการปรับปรุงโดย 14 ประเทศสมาชิกและดินแดนของคณะกรรมการเศรษฐกิจและสังคมแห่งเอเชียและแปซิฟิก (ESCAP)/WMO คณะกรรมการไต้ฝุ่น โดยรายชื่อด้านล่างจะเป็นรายชื่อ พร้อมเลขรหัสพายุ ชื่อที่ใช้เป็นชื่อแรกของฤดูกาล 2556 คือ โซนามู จากชุดที่ 1 และชื่อที่ใช้เป็นชื่อสุดท้ายคือ โพดุล จากชุดที่ 2 รวมมีชื่อจากชุดรายชื่อถูกใช้ 29 ชื่อ

หมายเหตุ: รหัสพายุสากลที่ 1313 และ 1314 ถูกใช้กับพายุโซนร้อนกำลังแรงเปวา และพายุโซนร้อนอูนาลา ตามลำดับ หลังจากที่พายุดังกล่าวเคลื่อนข้ามเส้นแบ่งวันสากลเข้ามาในแอ่ง ส่วนชื่อเปวาและอูนาลาเป็นชื่อที่กำหนดโดยศูนย์เฮอร์ริเคนแปซิฟิกกลาง

ฟิลิปปินส์ 
สำนักงานบริหารบรรยากาศ ธรณีฟิสิกส์ และดาราศาสตร์แห่งฟิลิปปินส์ (PAGASA) จะใช้ชื่อของตัวเองหากมีพายุใดก่อตัวหรือเคลื่อนผ่านพื้นที่รับผิดชอบของตน โดยชื่อที่ใช้ถูกนำมาจากรายชื่อ เป็นรายชื่อเดียวกับที่ถูกใช้ไปในฤดูกาล ค.ศ. 2009 (พ.ศ. 2552) และมีกำหนดจะถูกนำมาใช้อีกครั้งในฤดูกาล ค.ศ. 2017 (พ.ศ. 2560) ด้วย ซึ่งรายชื่อทั้งหมดเหมือนเดิมกับครั้งก่อน เว้น ฟาเบียน (Fabian), โอเดตต์ (Odette) และ ปาโอโล (Paolo) ที่ถูกนำมาแทน เฟเรีย (Feria), โอนโดย (Ondoy) และเปเปง (Pepeng) ที่ถูกถอนไปตามลำดับ ส่วนชื่อที่ไม่ถูกใช้จะทำเป็น

การถอนชื่อ 

ภายหลังจากฤดูกาลนี้ คณะกรรมการไต้ฝุ่นได้ถอนชื่อ โซนามู, อูตอร์, ฟิโทว์ และ ไห่เยี่ยน ออกจากชุดรายชื่อ และต่อมาในเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2558 ได้มีการคัดเลือกชื่อขึ้นมาทดแทนชื่อดังกล่าวที่ถูกถอนไป ประกอบด้วย ชงดารี, บารีจัต, มูน และ ไป๋ลู่ ตามลำดับ ส่วนรายชื่อพายุท้องถิ่นฟิลิปปินส์ PAGASA ได้ถอนชื่อ ลาบูโย (Labuyo), ซันตี (Santi) และ โยลันดา (Yolanda) ออกจากชุดรายชื่อ เนื่องจากสร้างความเสียหายรวมกว่า 1 พันล้านเปโซฟิลิปปินส์ และมีผู้เสียชีวิตกว่า 300 คน โดยเลือกชื่อ ลันนี (Lannie), ซาโลเม (Salome) และ ยัสมิน (Yasmin) ขึ้นมาแทนที่ชื่อที่ถูกถอนไป

ผลกระทบ  
ตารางนี้รวมเอาทั้งหมดของระบบพายุที่ก่อตัวภายใน หรือ เคลื่อนตัวเข้ามาในมหาสมุทรแปซิฟิกเหนือ ทางฝั่งตะวันตกของเส้นแบ่งวันสากล ภายในปี พ.ศ. 2556 ประกอบด้วยชื่อพายุ ความรุนแรง บริเวณที่มีผลกระทบ จำนวนผู้เสียชีวิต และความเสียหาย ความเสียหายทั้งหมดเป็นค่าเงินดอลลาร์สหรัฐปี ค.ศ. 2013 (พ.ศ. 2556) ความเสียหายและผู้เสียชีวิตจากพายุนั้นรวมไปถึงตั้งแต่ครั้งเมื่อพายุยังเป็นเพียงหย่อมความกดอากาศต่ำ หรือเปลี่ยนผ่านไปเป็นความกดอากาศต่ำนอกเขตร้อนแล้ว

|-
| โซนามู(เอาริง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, เกาะบอร์เนียว ||  เล็กน้อย ||  || 
|-
| บีซิง ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ไม่มี || 
|-
| ชานชาน(กรีซิง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, เกาะบอร์เนียว || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์ ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ยางิ(ดันเต) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || จีน, ฮ่องกง ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| หลี่ผี(เอโมง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, หมู่เกาะรีวกีว, เกาหลีใต้, ญี่ปุ่น||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| เบบินคา(ฟาเบียน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| รุมเบีย(โกรีโย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ซูลิก(ฮัวนิง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ญี่ปุ่น, ไต้หวัน, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| ซีมารอน(อีซัง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| เชบี(โฮลีนา)]] ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, เวียดนาม, ลาว, ไทย|| ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| มังคุด(กีโก) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, จีน, ลาว, ไทย ||  ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| อูตอร์(ลาบูโย) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| 13W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || จังหวัดโอกินาวะ, จีน ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| จ่ามี(มาริง) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, โอกินาวะ, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| เปวา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| อูนาลา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| 03C ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| กองเร็ย(นันโด) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, จีน, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ยวี่ถู่ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี || 
|-
| โทราจี ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไต้หวัน, ญี่ปุ่น ||  เล็กน้อย ||  ||
|-
| หม่านหยี่ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น, คาบสมุทรคัมชัตคา ||  เล็กน้อย ||  || 
|-
| 18W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เวียดนาม, ลาว, ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||  
|-
| อูซางิ(โอเดตต์)]] ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ปาบึก ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| หวู่ติบ(ปาโอโล) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ไทย, ลาว, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| เซอปัต ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ญี่ปุ่น, คาบสมุทรกัมชัตคา ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ฟิโทว์(เกดัน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ปาเลา, หมู่เกาะรีวกีว, ไต้หวัน, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ดานัส(รามิล) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, กวม, หมู่เกาะรีวกีว, ญี่ปุ่น, เกาหลีใต้ ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| ไพลิน ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || คาบสมุทรอินโดจีน ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| นารี(ซันตี) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, จีน, เวียดนาม, ลาว, กัมพูชา, ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| วิภา(ตีโน) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, กวม, ญี่ปุ่น, คาบสมุทรกัมชัตกา, รัฐแอลาสกา || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| ฟรานซิสโก(อูร์ดูฮา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || กวม, ญี่ปุ่น || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ไม่มี ||
|-
| 27W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ไม่มี ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| เลกีมา ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || หมู่เกาะนอร์เทิร์นมาเรียนา, เกาะอิโอจิมะ, ญี่ปุ่น ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| กรอซา(บินตา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ฟิลิปปินส์, ไต้หวัน, จีน, เวียดนาม || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| 30W(วิลมา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || Palau, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, กัมพูชา, ไทย, พม่า || เล็กน้อย ||  ไม่มี ||
|-
| ไห่เยี่ยน(โยลันดา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ชุก, ยาป, ปาเลา, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, ลาว, จีน || ดอลลาร์สหรัฐ ||  || 
|-
| โพดุล(โซไรดา) ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || ปาเลา, ฟิลิปปินส์, เวียดนาม, กัมพูชา, ไทย || ดอลลาร์สหรัฐ ||  ||
|-
| TD ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || เวียดนาม ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| เลฮาร์ ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| || อินโดนีเซีย, มาเลเซีย, ไทย ||  ไม่มี ||  ไม่มี ||
|-
| 33W ||  || bgcolor=#| || bgcolor=#| || bgcolor=#| ||  ||  ||  || 
|-

ดูเพิ่ม 
รายชื่อฤดูพายุไต้ฝุ่นแปซิฟิก
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแปซิฟิก พ.ศ. 2556
ฤดูพายุเฮอร์ริเคนแอตแลนติก พ.ศ. 2556
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียเหนือ พ.ศ. 2556
ฤดูพายุไซโคลนมหาสมุทรอินเดียตะวันตกเฉียงใต้: 2555–2556, 2556–2557
ฤดูพายุไซโคลนภูมิภาคออสเตรเลีย: 2555–2556, 2556–2557
ฤดูพายุไซโคลนแปซิฟิกใต้: 2555–2556, 2556–2557

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

2556
ภัยธรรมชาติในปี พ.ศ. 2556