โรงผลิตบทความวิจัย

โรงผลิตบทความวิจัย () เป็น "องค์กรที่มุ่งแสวงหากำไร ไม่เป็นทางการ และอาจผิดกฎหมาย ซึ่งขายการระบุชื่อเป็นผู้ประพันธ์ในต้นฉบับงานวิจัย ในบางกรณี ธุรกิจนี้เป็นการดำเนินงานที่ซับซ้อนซึ่งขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ในรายงานวิจัยฉบับที่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์ แต่ในหลายกรณี เอกสารประกอบด้วยข้อมูลที่ฉ้อฉลและมีการลอกเลียนวรรณกรรมอย่างมากหรือไม่เป็นมืออาชีพ จากรายงานของ เนเจอร์ มีรายงานในวารสารวิชาการหลายพันฉบับถูกสืบพบว่ามาจากธุรกิจขายตำแหน่งผู้ประพันธ์จากจีน อิหร่าน และรัสเซีย ทำให้วารสารบางฉบับมีการปรับปรุงกระบวนการตรวจสอบใหม่"

ธุรกิจนี้เป็นปัญหาด้านจริยธรรมงานวิจัยที่ส่งผลต่อการเผยแพร่ผลงานวิชาการ เป็นตัวอย่างของความไม่ซื่อสัตย์ทางวิชาการในเรื่องเกี่ยวกับสัญญาเพื่อการโกงและการเป็นผู้ประพันธ์ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการรับจ้างเขียนงานวิชาการ อาจรวมถึงการบิดเบือนข้อมูลซึ่งนำไปสู่รายงานที่ไร้ประโยชน์ และบางครั้งอาจนำไปสู่การเพิกถอนวรรณกรรม

ตัวอย่าง 

ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2565 ส่วนข่าวของวารสารวิชาการ ไซเอินซ์ ได้รายงานการพบเอกสารฉบับร่างที่มาจากบริษัท "International Publisher Ltd." ซึ่งเป็นธุรกิจขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ในงานวิจัยจากรัสเซีย เอกสารดังกล่าวระบุว่ามีรายงานทางวิชาการที่ได้รับการตีพิมพ์หลายร้อยฉบับสำหรับขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ผ่านเว็บไซต์ของรัสเซียเพื่อให้นักวิจัยสามารถจ่ายเงินเพื่อซื้อเครดิตทางวิชาการโดยไม่ต้องมีการร่วมดำเนินการวิจัยอย่างถูกต้อง หลังจากตรวจสอบข้อมูลในช่วงระยะเวลาสามปี พบว่ามีบทความ 419 บทความที่ตรงกับต้นฉบับที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารวิชาการต่าง ๆ แล้ว ซึ่งมีความโน้มเอียงอย่างมากที่ได้รับการตีพิมพ์จากสำนักพิมพ์แบบเปิดที่ล่าเหยื่อ ขณะที่ธุรกิจขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ในงานวิจัยมีเป้าหมายไปที่วารสารทางวิชาการหลายฉบับ แต่รายงานเกือบ 100 ฉบับได้รับการตีพิมพ์ในวารสาร International Journal of Emerging Technologies in Learning ของสำนักพิมพ์ Kassel University Press เพียงแห่งเดียว ซึ่งปรากฏมีการประสานกันผ่านการมีส่วนร่วมของบรรณาธิการวารสารที่เป็นผู้ดูแลส่วนของบทความพิเศษ โดยมีที่ว่างสำหรับรายชื่อผู้เขียนร่วมที่ผู้ที่ต้องการมีชื่อในรายงานสามารถประมูลจากที่ไหนก็ได้ในราคาตั้งแต่ 180–5,000 เหรียญสหรัฐ อีกกรณีหนึ่งในข่ายการประสานงานที่แยกจากกัน บรรณาธิการรับเชิญและบรรณาธิการวิชาการที่ได้รับเงินเดือนจากสำนักพิมพ์ MDPI ถูกพบว่าประสานงานในการขายตำแหน่งผู้ประพันธ์ในงานวิจัยในวารสารของ MDPI ที่แตกต่างกัน 4 ฉบับ รวมเป็นรายงานมากกว่า 20 ฉบับ นอกเหนือจากกรณีของการสมรู้ร่วมคิดระหว่างบรรณาธิการและบริษัท International Publisher Ltd. แล้ว ผู้จัดทำรายงานการวิจัยที่ถูกต้องตามหลักเกณฑ์จำนวนมากยังทำการขายตำแหน่งชื่อผู้ประพันธ์ว่างแก่บรรณาธิการวารสาร และท้ายที่สุดก็ได้รับการยอมรับให้ตีพิมพ์ในวารสารของสำนักพิมพ์ที่มีชื่อเช่น Elsevier, Oxford University Press, Springer Nature, Taylor & Francis, Wolters Kluwer และ Wiley-Blackwell เมื่อวันที่ 6 เมษายน พ.ศ. 2565 สำนักพิมพ์เหล่านี้หลายแห่งได้ดำเนินการสอบสวนในเรื่องนี้แล้ว

ในปี 2566 เกิดกระแสข่าวในประเทศไทยว่าอาจารย์หลายมหาวิทยาลัยมีพฤติกรรมซื้อตำแหน่งผู้ประพันธ์ในงานวิจัย ซึ่งมีคำเรียกว่า "ซื้องานวิจัย" หรือ "ชอปงานวิจัย"

ดูเพิ่ม 
 ธุรกิจขายงานประพันธ์ความเรียง
 การลอกเลียนวรรณกรรม

อ้างอิง 

การประพฤติผิด
การเสแสร้ง
วิทยาศาสตร์ในสังคม