ซุ้มหินชายฝั่งของดาร์วิน

ซุ้มหินชายฝั่งของดาร์วิน () เป็นธรณีสัณฐานชายฝั่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะดาร์วินในหมู่เกาะกาลาปาโกส มหาสมุทรแปซิฟิก ซุ้มหินเคยอยู่บนที่ราบหินขรุขระใต้น้ำที่มีชื่อเล่นว่า เอลเตอาโตร (; "โรงละคร") ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 ซุ้มหินเกิดการพังทลายลงมาจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ จึงเหลือเพียงแต่เสาหินโด่งค้ำยันทิ้งเอาไว้

ซุ้มหินชายฝั่งและเกาะดาร์วินตั้งชื่อตามชาลส์ ดาร์วินนักธรรมชาติวิทยาชาวอังกฤษ ที่เคยมาศึกษาพื้นที่บริเวณนี้จนสร้างทฤษฎีวิวัฒนาการสมัยใหม่ที่ขับเคลื่อโดยการคัดเลือกโดยธรรมชาติ เพื่อเป็นการยกย่องแก่ดาร์วิน ชาวพื้นท้องถิ่นจึงตั้งชื่อเกาะหินโด่งที่เหลือว่า เสาแห่งวิวัฒนาการ ()

ภูมิศาสตร์ 
เกาะดาร์วินเป็นเกาะขนาดเล็กที่ไม่มีผู้คนอาศัยอยู่ และเป็นส่วนหนึ่งของหมู่เกาะกาลาปาโกส มีพื้นที่ 2.33 ตารางกิโลเมตร และสูง 168 เหนือระดับน้ำทะเล ซุ้มหินชายฝั่งดาร์วินตั้งอยู่ห่างจากตัวเกาะไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ราว 1 กม. ลักษณะที่คล้ายสะพานนี้เกิดจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ ตัวสะพานหินสูง 43 เมตร กว้าง 23 เมตรและยาว 70 เมตร

พรรณสัตว์ 
บริเวณนี้สามารถพบสัตว์น้ำได้หลากชนิด เช่น ปลาฉลามหัวค้อนหยัก, ปลากระเบนแมนตา, ปลาโอลาย, ปลาทูน่าครีบเหลือง, โลมา ปลาท้องทะเลอื่น ๆ รวมถึงอาจพบฉลามวาฬที่มีความยาวถึง 14 เมตร จะพบฉลามวาฬในบริเวณนี้ต้องแต่ต้นเดือนกรกฎาคม การที่มีสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่มากทำให้รอบ ๆ ซุ้มหินกลายเป็นที่ดำน้ำยอดนิยม

การท่องเที่ยว 
ซุ้มหินชายฝั่งเป็นที่นิยมเรื่องการล่องเรือและถ่ายภาพ อีกทั้งความอุดมสมบูรณ์ของสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเลทำให้ที่นี้เป็นสถานที่ดำน้ำยอดนิยม ซุ้มหินชายฝั่งและเกาะดาร์วินเป็นสถานที่ ๆ ไม่ให้นักท่องเที่ยวเดินขึ้นไปชม พื้นที่ในหมู่เกาะกาลาปาโกสถูกประกาศให้เป็นแหล่งมรดกโลกของยูเนสโกใน พ.ศ. 2521

การพังทลาย
ในวันที่ 17 พฤษภาคม พ.ศ. 2564 เวลา 17:20 น. ตามเวลาเวลาสากลเชิงพิกัด (11:20 น. ตามเวลาท้องถิ่น) ซุ้มหินได้พังทลายลงจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ กระทรวงสิ่งแวดล้อมและน้ำของเอกวาดอร์ระบุว่า "เหตุการณ์นี้เป็นผลจากการกัดเซาะตามธรรมชาติ" ในอดีตนั้นซุ้มหินชายฝั่งดาร์วินเคยเป็นส่วนหนึ่งของเกาะดาร์วิน การพังทลายครั้งนี้มีพยานการพบเห็นคือกลุ่มนักดำน้ำบนเรือ กาลาปาโกสอะเกรสเซอร์ 3

หลักจากที่ซุ้มทลายลงมาแล้วชาวบ้านและคนในอุตสาหกรรมท่องเที่ยวท้องถิ่นจึงตั้งชื่อใหม่ให้เกาะหินโด่งที่เหลือว่า "เสาแห่งวิวัฒนาการ"()

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น

 
 
 

หมู่เกาะกาลาปาโกส
ธรณีสัณฐานในประเทศเอกวาดอร์
ธรณีสัณฐานในจังหวัดกาลาปาโกส
ชาลส์ ดาร์วิน
มหินธรรมชาติ