ความเติบโตทางเศรษฐกิจ

ความเติบโตทางเศรษฐกิจ หมายถึงการเพิ่มขึ้นในมูลค่าตลาดของสินค้าและบริการเมื่อปรับผลจากเงินเฟ้อแล้วที่ผลิตได้ในระบบเศรษฐกิจชั่วขณะหนึ่ง มักจะวัดในรูปของอัตราการเพิ่มขึ้นในรูปของร้อยละของผลิตภัณฑ์มวลรวมภายในประเทศที่แท้จริง หรือ จีดีพีที่แท้จริง

หมายถึงการเพิ่มขึ้นของอัตราส่วนของผลผลิตต่อวัตถุดิบที่ใช้เพื่อการผลิต และเป็นการเพิ่มขึ้นของประสิทธิผลของแรงงานและการเพิ่มประสิทธิผลของปัจจัยการผลิต สมถรรนะในการผลิตของแรงงานจะเพิ่มขึ้นโดยผ่านกระบวนการเรียนรู้ด้วยการศึกษาอย่างเป็นระบบหรือการอบรม สมถรรนะในการผลิตของทุนจะเพิ่มขึ้นด้วยการปรับปรุงเทคโนโลยีการผลิตและการใช้ปัจจัยทุนเข้มข้นมากขึ้น การขยายตัวทางเศรษฐกิจยิ่งเร็วเท่าใดแสดงว่ามีการเสียสละทรัพยากรเพื่อการบริโภคในปัจจุบันเพื่อนำไปใช้ในการลงทุนยิ่งมากขึ้น

ทฤษฎีการเจริญเติบโต

ทฤษฎีมัลธัส 
ทฤษฎีมัลธัสนำเสนอว่าในประวัติศาสตร์ของมนุษย์โดยส่วนใหญ่แล้ว ความก้าวหน้าทางเทคโนโลยีทำให้เกิดจำนวนประชากรมากขึ้น แต่ไม่มีผลต่อรายได้ต่อหน่วยในระยะยาว

ทฤษฎีการเจริญเติบโตแบบคลาสสิค 
ในเศรษฐศาสตร์แบบคลาสสิค (รีคาร์โด) ทฤษฎีการผลิตและทฤษฎีการเจริญเติบโตอิงมากจากทฤษฎีหรือกฏว่าด้วยสัดส่วนที่แปรเปลี่ยนได้ 

ทฤษฎีหนึ่งที่ได้รับความนิยมมากในทศวรรษที่ 1940 คือแบบจำลองการดันไปข้างหน้าขนาดใหญ่ แนวคิดนี้ได้กลับขึ้นมาใช้อีกครั้งและมีการคิดที่เป็นระบบมากขึ้น ในปลายทศวรรษ 1980 โดย เควิน เมอร์ฟีย์ อันเดร เชล์เฟอร์ และโรเบิร์ต วิซช์นี่

แบบจำลองโซโลว์-สวอน 

เศรษฐศาสตร์มหภาค
คำศัพท์เศรษฐศาสตร์