มันเฟรท ร็อมเมิล

มันเฟรท ร็อมเมิล (; 24 ธันวาคม ค.ศ. 1928 – 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013) เป็นนักการเมืองชาวเยอรมันของพรรคสหภาพประชาธิปไตยคริสเตียน ซึ่งทำหน้าที่เป็นนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ทตั้งแต่ปี ค.ศ. 1974 ถึง 1996 นโยบายของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม และเขาเป็นหนึ่งในนักการเมืองที่ได้รับความนิยมมากที่สุดในเขตเทศบาลเมืองในประเทศเยอรมนี เขาเป็นผู้รับเกียรติยศจากต่างประเทศเป็นจำนวนมาก เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของจอมพลแอร์วีน ร็อมเมิล กับลูซีอา มารีอา ม็อลลิน ผู้เป็นมารดา (ค.ศ. 1894–1971) และมีส่วนทำให้เกิดการสถาปนาพิพิธภัณฑ์ในเกียรติยศของผู้เป็นบิดา เขาเป็นที่รู้จักสำหรับมิตรภาพของเขากับลูกของสองฝ่ายตรงข้ามหลักทางทหารของพ่อเขา หนึ่งในนั้นคือเดวิด มอนต์โกเมอรี

ความเป็นมาและครอบครัว 
ร็อมเมิลเกิดในชตุทการ์ท และเข้ารับราชการเป็นลุฟท์วัฟเฟินเฮ็ลเฟอร์ (ผู้ช่วยกองทัพอากาศ) เมื่ออายุ 14 ปี โดยทำงานในกองปืนใหญ่ต้านอากาศยาน เขาพิจารณาที่จะเข้าร่วมวัฟเฟิน-เอ็สเอ็ส แต่พ่อของเขาคัดค้าน เมื่อวันที่ 14 ตุลาคม ค.ศ. 1944 เขาอยู่ที่บ้านพ่อแม่ของเขาเมื่อพ่อของเขาถูกนำตัวออกไปและถูกบังคับให้ฆ่าตัวตายเพราะถูกกล่าวหาว่าสมรู้ร่วมคิดในแผนลับ 20 กรกฎาคมเพื่อลอบสังหารอดอล์ฟ ฮิตเลอร์ ซึ่งพรรณาต่อสาธารณชนในฐานะความตายที่เกิดขึ้นจากการทำสงคราม ในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1945 ร็อมเมิลถูกไล่ออกจากงานกองทัพอากาศและในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1945 เขาถูกเกณฑ์ทหารสู่ราชการหน่วยทหารไรชส์อาร์ไบทซ์ดีนสท์ อยู่ในเมืองรีทลิงเงินใกล้ ๆ ปลายเดือนเมษายน ทันทีก่อนที่กองทัพบกที่หนึ่งเข้ายึดครอง เขาได้ถูกทอดทิ้ง เขาถูกจับเป็นเชลยศึก โดยได้เปิดเผยความจริงเกี่ยวกับการตายของพ่อของเขา และถูกสอบปากคำโดยนายพลฌ็อง เดอ ลัทร์ เดอ ตาซีญี

ชีวิตหลังสงครามและอาชีพ 
ในปี ค.ศ. 1947 เขาได้รับอบีทัวร์ขณะศึกษาอยู่ที่บีเบอรัคอันแดร์ริส และไปศึกษากฎหมายที่มหาวิทยาลัยทือบิงเงิน เขาแต่งงานกับลีเซอล็อทเทอในปี ค.ศ. 1954 และมีลูกสาวชื่อคาเทอรีเนอ หลังจากยุติการทำงานในฐานะนักกฎหมาย ในปี ค.ศ. 1956 ร็อมเมิลเข้าข้าราชการพลเรือนและต่อมาได้กลายเป็นเลขานุการของรัฐในรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค

ในปี ค.ศ. 1974 ร็อมเมิลสืบตำแหน่งต่อจากอาร์นุล์ฟ เคล็ท ในฐานะโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์ (เทียบเท่ากับนายกเทศมนตรี) ของชตุทการ์ทโดยชนะ 58.5 เปอร์เซนต์ของคะแนนเสียงในรอบที่สองของการเลือกตั้ง ซึ่งเอาชนะเพเทอร์ ค็อนราดี จากพรรคประชาธิปไตยสังคมแห่งเยอรมนี เขาได้รับการเลือกตั้งใหม่หลังจากรอบแรกของการเลือกตั้งในปี ค.ศ. 1982  โดยมีคะแนนเสียงถึง 69.8 เปอร์เซนต์ และในปี 2533 มีคะแนนเสียงถึง 71.7 เปอร์เซนต์ของการลงคะแนนเสียง ในฐานะนายกเทศมนตรีเมืองชตุทการ์ท เขายังเป็นที่รู้จักสำหรับความพยายามของเขาที่จะให้กลุ่มกองทัพแดงเยอรมันผู้ก่อการร้ายผู้ที่ได้ฆ่าตัวตายที่เรือนจำชตัมไฮม์-ชตุทการ์ทได้รับการฝังศพที่เหมาะสม แม้จะมีความกังวลว่าหลุมฝังศพจะกลายเป็นจุดเดินทางของพวกการเมืองฝ่ายซ้ายหัวรุนแรง

ระหว่างการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ร็อมเมิลเริ่มต้นมิตรภาพที่ได้รับการเผยแพร่อย่างแพร่หลายกับพลตรีกองทัพบกสหรัฐจอร์จ แพ็ทตันที่ 4 ซึ่งเป็นบุตรชายของนายพลจอร์จ เอส. แพตตัน ผู้เป็นศัตรูของพ่อเขาในสงครามโลกครั้งที่สองที่ได้รับมอบหมายให้อยู่ในสำนักงานใหญ่กองพลที่เจ็ดใกล้เมือง นอกจากนี้ เขายังเป็นเพื่อนกับเดวิด มอนต์โกเมอรี ไวเคานต์มอนต์โกเมอรีแห่งอลามีนที่ 2 ผู้เป็นบุตรชายของจอมพลเบอร์นาร์ด ลอว์ มอนต์โกเมอรี ผู้เป็นศัตรูที่ยิ่งใหญ่อีกรายของพ่อเขา มิตรภาพดังกล่าวได้รับการมองว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการคืนดีของอังกฤษและเยอรมันหลังจากสงคราม และการเข้าสู่นาโตของเยอรมนีตะวันตก

ในการเฉลิมฉลองปี ค.ศ. 1996 ที่โรงละครรัฐเวือร์ทเทิมแบร์ค มันเฟรท ร็อมเมิล ได้รับเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี อันเป็นเกียรติยศแด่พลเมืองชาวเยอรมันระดับสูงสุด ในการกล่าวสุนทรพจน์ เฮ็ลมูท โคล ได้เน้นความสำคัญต่อความสัมพันธ์อันดีระหว่างประเทศฝรั่งเศสกับเยอรมนีในระหว่างการดำรงตำแหน่งของร็อมเมิล ในฐานะการเป็นโอเบอร์เบือร์เกอร์ไมส์เทอร์เมืองชตุทการ์ท ไม่กี่วันหลังมอบเกียรติยศนี้แด่ร็อมเมิล เมืองชตุทการ์ทได้มอบรางวัลพลเมืองกิตติมศักดิ์แก่เขา นอกจากนี้เขายังเสี่ยงต่อการเป็นที่นิยมของเขา เมื่อเขายืนหยัดในการปฏิบัติต่อผู้อพยพชาวต่างชาติอย่างเป็นธรรม ที่ได้รับการชักจูงสู่ชตุทการ์ท โดยเศรษฐกิจที่เฟื่องฟูของเมือง ในฐานะนายกเทศมนตรี ร็อมเมิลยังทำ "การควบคุมการเงินของเมืองที่เข้มงวด, การลดหนี้และการปรับเปลี่ยนโครงสร้างพื้นฐานในท้องถิ่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งถนนและระบบขนส่งสาธารณะ [ขณะทำงาน]...เพื่อส่งเสริมความสัมพันธ์ระหว่างฝรั่งเศสกับเยอรมัน" การเมืองของร็อมเมิลได้รับการอธิบายว่าใจกว้างและเสรีนิยม

นอกการเมือง 
หลังเกษียณจากการเมืองเมื่อปี ค.ศ. 1996 ร็อมเมิลยังคงอยู่ในความต้องการในฐานะนักเขียนและวิทยากร แม้จะมีความทุกข์ทรมานจากโรคพาร์คินสัน เขาเขียนหนังสือทางการเมืองและหนังสือขำขันหลายเล่ม เขาเป็นที่รู้จักในแบบมนุษย์เดินดินและคำพูดรวมถึงคำคมแบบตลกอยู่บ่อย ๆ บางครั้ง เขาก็เขียนบทความให้แก่หนังสือพิมพ์ชตุทการ์เทอร์ไซทุง

ร็อมเมิลยังร่วมมือกับแบซิล ลิดเดลล์ ฮาร์ต ในการตีพิมพ์เดอะรอมเมิลเปเปอร์ส ซึ่งเป็นการรวบรวมไดอารี, จดหมาย และบันทึกที่พ่อของเขาเขียนในระหว่างและหลังจากการสู้รบทางทหาร เขาได้รับรางวัลหลายรางวัลจากต่างประเทศรวมทั้งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช (ซีบีอี), เครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ฝรั่งเศส, เหรียญอิสรภาพประธานาธิบดีสหรัฐ และเครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งรัฐบาลกลางเยอรมันชั้นสูงสุด เขาเสียชีวิตในวันที่ 7 พฤศจิกายน ค.ศ. 2013 คงเหลือไว้ซึ่งลูกสาวชื่อคาเทอรีเนอ

ภาพยนตร์ 
ในภาพยนตร์เกี่ยวกับพ่อของเขาในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง มีนักแสดงที่รับบทเป็นมันเฟรท ร็อมเมิล ดังต่อไปนี้:
 ค.ศ. 1951: The Desert Fox: The Story of Rommel () (ผู้กำกับ: เฮนรี แฮททาเวย์), วิลเลียม เรย์โนลด์ส รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล
 ค.ศ. 1962: วันเผด็จศึก () (ผู้กำกับ: แอนนากิน/มาร์ตัน/วิคคี/ออสวาด/ซานัก), มิชาเอล ฮินทซ์ รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล ส่วนแวร์เนอร์ ฮินทซ์ ผู้เป็นพ่อ รับบทเป็นจอมพลร็อมเมิลในภาพยนตร์
 ค.ศ. 1989: War and Remembrance (ละครโทรทัศน์), มัททีอัส ฮินเซ รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล
 ค.ศ. 2012: Rommel (ผู้กำกับ: นีคี สไตน์), พาทริค เมิลเลเคน รับบทเป็น มันเฟรท ร็อมเมิล

เกียรติประวัติ 
มันเฟรท ร็อมเมิล เคยเขียนเกี่ยวกับเกียรติประวัติของเขาเป็นจำนวนมาก: "Die Zahl der Titel will nicht enden. Am Grabstein stehet: bitte wenden!" ซึ่งแปลว่า: "จำนวนเกียรติประวัติดูเหมือนจะไม่มีที่สิ้นสุด คำจารึกบนศิลาเหนือหลุมฝังศพของฉันจะอ่านได้ว่า: กรุณาเงยขึ้นเถอะ!"

 ค.ศ. 1979: พลเมืองกิตติมศักดิ์ประจำกรุงไคโร
 ค.ศ. 1982: โอร์เดนไวแดร์เดนทีแอร์ริสเชน สำหรับอารมณ์ขันของเขา
 ค.ศ. 1982: เจ้าหน้าที่ระดับสูงในเครื่องราชอิสริยาภรณ์ออเรนจ์-นัสเซา แห่งประเทศเนเธอร์แลนด์
 ค.ศ. 1982: วุฒิสมาชิกกิตติมศักดิ์ของมหาวิทยาลัยประยุกต์ชตุทการ์ท
 ค.ศ. 1984: อิสริยาภรณ์เจเนอรัล-เคลย์
 ค.ศ. 1985: อัศวินแห่งเครื่องอิสริยาภรณ์เลฌียงดอเนอร์ของสาธารณรัฐฝรั่งเศส
 ค.ศ. 1987: ผู้พิทักษ์แห่งเยรูซาเลม
 ค.ศ. 1987: กางเขนคุณธรรมเจ้าหน้าที่ระดับสูงแห่งสาธารณรัฐอิตาลี
 ค.ศ. 1990: ผู้บังคับบัญชาแห่งเครื่องราชอิสริยาภรณ์แห่งจักรวรรดิบริติช
 ค.ศ. 1990: อิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งรัฐบาเดิน-เวือร์ทเทิมแบร์ค
 ค.ศ. 1990: เหรียญ ดร.ฟรีดริช เลเนอร์ สำหรับการพัฒนาระบบขนส่งสาธารณะ
 ค.ศ. 1990: เหรียญพันธะสำหรับมิตรภาพเยอรมันอเมริกัน
 ค.ศ. 1992: ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแมริแลนด์
 ค.ศ. 1993: เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมทองคำแห่งสหพันธ์สมาคมกรีฑานานาชาติ
 ค.ศ. 1995: เหรียญอ็อทโท เฮียร์ช
 ค.ศ. 1996: พลเมืองกิตติมศักดิ์แห่งเมืองชตุทการ์ท
 ค.ศ. 1996: ประธานหัวหน้าร่วมแห่งรางวัลบุคลากรสำหรับบริการสาธารณะที่โดดเด่น
 ค.ศ. 1996: เหรียญฟรีดริช เอ. โฟคท์ สำหรับบริการในภาษาถิ่นสเวเบีย
 ค.ศ. 1996: ปริญญาเอกกิตติมศักดิ์แห่งมหาวิทยาลัยแห่งเวลส์
 ค.ศ. 1996: มหากางเขนคุณธรรม (ค.ศ. 1978) กับดาว (ค.ศ. 1989) และสายสะพายไหล่ (ค.ศ. 1996) : เครื่องอิสริยาภรณ์คุณธรรมแห่งสหพันธ์สาธารณรัฐเยอรมนี
 ค.ศ. 1996: ได้รับการแต่งตั้งเป็นศาสตราจารย์
 ค.ศ. 1997: คุณค่าแห่งข้อตกลงฝรั่งเศส-เยอรมัน สำหรับมิตรภาพเยอรมัน-ฝรั่งเศส
 ค.ศ. 1997: สมาชิกกิตติมศักดิ์ของสมาคมเมืองแห่งเยอรมัน
 ค.ศ. 1997: รางวัลไฮนซ์ เฮอร์เบิร์ต คาร์รี
 ค.ศ. 1998: รางวัลดอล์ฟ สเติร์นเบอร์เกอร์
 ค.ศ. 2008: รางวัลฮันส์-เพเทอร์-ชตีล

หนังสือที่เกี่ยวข้อง 
 Abschied vom Schlaraffenland. Gedanken über Politik und Kultur. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart, München 1987, .
 Manfred Rommels gesammelte Sprüche, Gefunden und herausgegeben von Ulrich Frank-Planitz, Engelhorn Verlag, Stuttgart 1988, 
 Wir verwirrten Deutschen. Ullstein, Frankfurt am Main 1989, .
 Manfred Rommels gesammelte Gedichte. Engelhorn-Verlag, Stuttgart 1993
 Die Grenzen des Möglichen. Ansichten und Einsichten. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart, München 1995, .
 Trotz allem heiter. Erinnerungen. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart, München 1998, .
 Neue Sprüche und Gedichte. Ge sammelt und herausgegeben von Ulrich Frank-Planitz, Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2000, 
 Manfred Rommels gesammelte Sprüche, dva, Stuttgart 2001, .
 Holzwege zur Wirklichkeit. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2001, .
 Soll und Haben. Deutsche Verlags-Anstalt, Stuttgart, München 2001, .
 Das Land und die Welt. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2003, .
 Ganz neue Sprüche & Gedichte und andere Einfälle. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2004, 
 Vom Schlaraffenland ins Jammertal?. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2006, .
 Gedichte und Parodien. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2006, .
 Manfred Rommels schwäbisches Allerlei. Eine bunte Sammlung pfiffiger Sprüche, witziger Gedichte und zumeist amüsanter Geschichten. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2008, .
 Auf der Suche nach der Zukunft. Zeitzeichen unter dem Motto: Ohne Nein kein Ja. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2008, .
 1944 – das Jahr der Entscheidung. Erwin Rommel in Frankreich(The year of decesion. Erwin Rommel in France), Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2010, .
 Die amüsantesten Texte. Hohenheim-Verlag, Stuttgart 2010, .

อ้างอิง

บรรณานุกรม 

 Puhl, Widmar: Manfred Rommel: Der Oberbürgermeister. (in German). Zürich/Wiesbaden: Orell Füssli 1990, .
 Rommel, Manfred: Trotz allem heiter. Erinnerungen. (in German). Stuttgart: Deutsche Verlagsanstalt, Stuttgart 1998, . (His memories)

บุคคลจากชตุทการ์ท
แอร์วีน ร็อมเมิล