พันธ์ สายทอง

พันธ์ หรือ แหล่ สายทอง (เกิดประมาณ พ.ศ. 2508 - 21 มิถุนายน พ.ศ. 2542) เป็นผู้ต้องโทษประหารชีวิตคนที่ 283 ของประเทศไทยด้วยการยิงเป้า เมื่อวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2542 ในความผิดฐานข่มขืนและสังหารเด็กหญิงอายุ 5 ขวบในห้องน้ำของโรงเรียนเมื่อ พ.ศ. 2539 ซึ่งเขาถูกประหารชีวิตพร้อมกับนาย สำรวย โตสุข ในความผิดฐานใช้มีดสังหารเจ้าอาวาสเพื่อชิงทรัพย์ในจังหวัดสิงห์บุรีเมื่อ พ.ศ. 2537

ประวัติ 
ถิ่นที่อยู่เดิมของเขา เขาเป็นคนห้วยแกลง ต่อมาได้เขาย้ายตามครอบครัวมาอยู่ที่ซอยจรัญสนิทวงศ์ 57 เขตบางพลัด กรุงเทพมหานคร เขาถูกจับกุมครั้งแรกเมื่อ พ.ศ. 2527 ในขณะที่เขาอายุ 19 ปี ในขณะที่เขาอยู่ในคุกเขาชอบอ่านหนังสือดาราภาพยนตร์ ทุกครั้งที่อ่านหนังสือดาราภาพยนตร์เขาจะเฝ้ามองแต่รูปนางเอกที่ชื่อว่าสุพรรษา เนื่องภิรมย์เขาเคยถูกจับกุมและติดคุกในหลายข้อหาเช่นลักทรัพย์  ซ่องโจรและยาเสพติด โดยในคดีล่าสุดซึ่งเป็นคดียาเสพติดเขาได้รับอภัยโทษเนื่องในโอกาสการครบรอบ 50 ปีของการเสด็จขึ้นครองราชย์ของพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดชบรมนาถบพิตรทำให้เขาพ้นโทษออกจากเรือนจำในวันที่ 29 มิถุนายน พ.ศ. 2539

การฆาตกรรม 
วันที่ 5 กรกฏาคม พ.ศ. 2539 ได้มีคนพบศพของเด็กหญิงสุพรรษณา เชิดชู อายุ 5 ขวบนักเรียนโรงเรียนอนุบาล ในห้องน้ำของโรงเรียนวัดรวกในสภาพช่วงล่างเปลือยเปล่าและคอถูกบีบจนเขียวช้ำโดยพบคราบอสุจิและขนเพชรติดอยู่และมีร่องรอยของการถูกข่มขืน

การจับกุมและการสืบสวน 
เขาถูกจับกุมในข้อหาซ่องโจรในวันที่ 6 กรกฎาคม พ.ศ. 2539โดยเจ้าหน้าที่ตำรวจของสถานีตำรวจบางพลัดได้รับการประสานจากสถานีตำรวจชนะสงครามให้ไปดูตัวเขาซึ่งเป็นผู้ต้องหาคดีซ่องโจรเพราะสงสัยว่าเขาเป็นฆาตกรฆ่าข่มขืนเด็กหญิงสุพรรณษา เชิดชูซึ่งสถานีตำรวจบางพลัดต้องการตัว ซึ่งเจ้าหน้าที่ตำรวจสถานีตำรวจบางพลัดได้นำพยานมาชี้ตัวเขาซึ่งพยานสามารถชี้ตัวเขาได้ถูกต้องทุกคนในวันถัดมาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำขนเพชรและอสุจิของเขาไปพิสูจน์ในการแพทย์ ในการสอบสวนครั้งแรกเขาได้ให้การปฎิเสธตลอดทุกข้อกล่าวหาหลังจากการสอบสวนครั้งแรกเจ้าหน้าที่ตำรวจได้ให้ชี้ตัวคนร้ายอีกครั้งต่อหน้านักข่าวซึ่งพยานก็สามารถชี้ตัวเขาได้ถูกต้องทุกคน จึงมาการสอบสวนเพิ่มเติมแต่เขาก็ให้การปฎิเสธ ในวันถัดมา (8 กรกฎาคม) เขาได้รับสารภาพว่าเขาคือคนร้าย โดยเขาได้ให้การว่าเขาได้ไปเข้าห้องน้ำของโรงเรียนที่เกิดเหตุแล้วเหลือบไปเห็นป้ายชื่อของเด็กหญิงสุพรรณษาที่เขียนว่าสุพรรษณาทำให้เขาเกิดอารมณ์ทางเพศ ก่อนข่มขืนและจับเธอกดน้ำจนเสียชีวิต ในวันถัดมาเจ้าหน้าที่ตำรวจได้นำเขาไปทำแผนประกอบคำรับสารภาพหลังจากทำแผนเสร็จ ผลการตรวจเปรียบเทียบพันธุกรรมออกมาว่าขนเพชรและน้ำอสุจิที่พบในตัวของศพตรงกับเขา

การพิจารณาคดีและคำตัดสิน 
ศาลชั้นต้นได้ตัดสินประหารชีวิตเขาเมื่อวันที่ 18 กรกฏาคม พ.ศ. 2539เขาได้ใช้สิทธิ์ขอยื่นอุทธรณ์ แต่ศาลอุทธรณ์ได้พิพากษายืนประหารชีวิตตามศาลชั้นต้น หลังจากนั้นเขาได้ใช้สิทธิ์ขอยื่นฎีกา แต่ศาลฎีกาได้พิพากษายืนประหารชีวิตตามศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์เขาจึงถวายฎีกาทูลเกล้าขอพระราชทานอภัยโทษกระทรวงมหาดไทยได้พิจารณาหนังสือถวายฎีกาของเขา โดยมีความเห็นให้ยกฎีกาเนื่องจากได้รับอภัยโทษไม่นานก็กระทำความผิดซ้ำ

การประหารชีวิต 
ในวันที่ 21 มิถุนายน พ.ศ. 2542 เวลา 16.10 น. เจ้าหน้าได้เบิกตัวเขาจากห้องขังเพื่อนำตัวไปประหารชีวิตซึ่งเขาออกจากห้องขังโดยไม่มีการขัดขืน พี่เลี้ยงนักโทษประหารได้ถามเขาว่าได้ก่อคดีจริงไหมเขาได้ส่ายหัวปฎิเสธ หลังจากพิมพ์ลายนิ้วมือของสำรวย โตสุขเจ้าหน้าทีตำรวจที่พิมพ์ลายนิ้วมือเขาได้ถามว่าได้ก่อคดีจริงไหมเขาได้ว่าจริงแต่สักสักพักก็บอกว่าไม่จริง แล้วพี่เลี้ยงได้ถามว่าได้ก่อเหตุจริงไหมเขาได้พูดว่าจริงไม่จริง วนไปมา หลังจากนั้นพี่เลี้ยงได้ยกอาหารมื้อสุดท้ายซึ่งเป็นแกงเขียวหวานไก่ ข้าวเปล่า ส้มเขียวหวาน น้ำเปล่า และบุหรี่ ซึ่งเขากินไป 4 - 5 คำแล้ววางจึงช้อนลงแล้วหันมาพูดกับพี่เลี้ยงว่า "อยากกินแกงส้มกับเนื้อเค็มทอด" ซึ่งพี่เลี้ยงได้ถามพันธ์ไปว่าจะกินเลยไหม เดี๋ยวจัดหามาให้ แต่เขาได้บอกว่า "ยังไม่ต้อง อิ่มแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ได้" หลังจากนั้นพี่เลี้ยงได้นำเขาและสำรวยไปฟังเทศน์ หลังจากนั้นได้นำสำรวยไปประหารชีวิตโดยเพชรฆาต หลังจากการประหารชีวิตสำรวยเจ้าหน้าที่พี่เลี้ยงสองนายได้พูดคุยกันเสียงดังเกี่ยวกับการประหารชีวิตสำรวย หลังจากเขาได้ยินเขาก็มีอาการขัดขืนจะไม่ไปที่ห้องประหาร เมื่อมาถึงศาลาเย็นใจเขาได้ขัดขืนไม่ให้นำดอกไม้ธูปเทียนใส่มือและผูกผ้าปิดตา พี้เลี้ยงได้ใส่กุญแจมือเขาได้พยายามใช้ปากกัดและถ่มน้ำลายใส่เจ้าหน้าที่ เมื่อนำเขามาถึงห้องประหารเขาถูกตรึงกับหลักประหารชีวิตในหลักที่ 1 ซึ่งเป็นหลักที่ประหารชีวิตสำรวยและมีเลือดของสำรวยติดอยู่ ในขณะที่นำเขาไปมัดกับหลักประหารเขาได้นำผ้าปิดตาออกทำให้เห็นเลือดที่ติดอยู่กับหลักประหารทำให้เขาดิ้นขัดขืน เขาได้ถ่มน้ำลายใส่พี่เลี้ยงนำเขามัดกับหลักประหาร หลังจากมัดเขากับหลักประหารสำเร็จ เพชรฆาตได้เหนี่ยวไกปืนประหารชีวิตเมื่อเวลา 18.45 น. โดยใช้กระสุนจำนวน 9 นัด หลังการประหารชีวิตเขาได้ร้องเสียงครางเบา ๆ เป็นเวลา 1 นาทีหลังแล้วเงียบเสียงไป หลังจากการประหารชีวิต 3 นาทีพี่เลี้ยงและแพทย์ได้ตรวจสอบร่างของเขาและยืนยันว่าเขาเสียชีวิตก่อนปลดเขาออกจากหลักประหารแล้วนำศพของเขาคว่ำหน้าไว้ ก่อนนำศพของเขาไปพิมพ์ลายนิ้วมือ ในวันถัดมานักโทษซึ่งเป็นผู้ช่วยเหลือเจ้าพนักงานได้ตัดตรวนที่ขาของเขากับสำรวยออกแล้วอาบน้ำกับเปลี่ยนเสื้อผ้าใหม่ก่อนบรรจุลงไปในโลงศพ แล้วนำศพของทั้งสองออกไปทางประตูเเดงของวัดบางแพรกใต้ ก่อนนำศพของทั้งสองไปเก็บที่ช่องเก็บศพนักโทษประหาร แล้วโบกปูนและเขียนชื่อของนักโทษที่ถูกประหารชีวิตไว้ด้านหน้าของช่องเก็บศพ

อ้างอิง

ดูเพิ่ม 
 โทษประหารชีวิตในประเทศไทย
 ซีอุย
 กิ่งแก้ว ลอสูงเนิน
 การประหารชีวิตด้วยการยิง
 เรือนจำกลางบางขวาง

นักโทษของประเทศไทย
ผู้ถูกประหารชีวิตด้วยอาวุธปืน
ชาวไทยที่ถูกประหารชีวิต
บุคคลที่เสียชีวิตในปี พ.ศ. 2542
บุคคลที่ยังไม่ทราบปีที่เกิด
นักโทษประหารชาวไทย
บุคคลจากจังหวัดนครราชสีมา