ภาษาอาหรับปาเลสไตน์

ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ (Palestinian Arabic) เป็นสำเนียงหนึ่งของภาษาอาหรับเลอวานต์ พูดโดยชาวปาเลสไตน์  โดยสำเนียงของชาวปาเลสไตน์ในชนบทมีความแตกต่างกันมาก โดยเฉพาะการออกเสียง qaf เป็น kaf ซึ่งแตกต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆ แต่สำเนียงของชาวปาเลสไตน์ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับเลอวานต์ทางเหนือ เช่นภาษาอาหรับซีเรียและภาษาอาหรับเลบานอน

ความแตกต่างจากภาษาอาหรับสำเนียงอื่นๆ 
มีความแตกต่างระหว่างสำเนียงปาเลสไตน์กับสำเนียงของภาษาอาหรับเลอวานต์อื่นๆ ลักษณะเฉพาะอย่างหนึ่งของสำเนียงปาเลสไตน์คือออกเสียงคำกริยาที่มีฮัมซะหฺด้วย 'o' ในรูป imperfect ตัวอย่างเช่นรูป  imperfect ของ اكل akala 'กิน' คือ آكل 'ākulu: ส่วนในสำเนียงปาเลสไตน์เป็น بوكل bokel. ในกาลิลี ประโยคที่ว่า "ฉันกำลังกิน" หรือ "ฉันกิน" คือ ana bokel, มากกว่า ana bakul ที่ใช้ในสำเนียงซีเรีย  ana bakul ใช้โดยชาวเบดูอินทางใต้ ภาษาอาหรับปาเลสไตน์มีลักษณะบางอย่างของภาษาอาหรับอียิปต์ที่ทำให้แตกต่างจากภาษาอาหรับเลอวานต์คือ 
 ในด้านคำศัพท์: เช่น  'คล้าย' เป็น زي zayy ในปาเลสไตน์และอียิปต์, مثل mitl ในซีเรียและเลบานอน ในบางบริเวณของปาเลสไตน์ใช้ "mitl"
 ทางด้านไวยากรณ์: สำเนียงปาเลสไตน์ (ยกเว้นสำเนียงของชาวเบดูอิน), เป็นเช่นเดียวกับอียิปต์คือใช้ปัจจัย (ش -sh, IPA: /ʃ/) เพื่อสร้างรูปปฏิเสธของกริยา และสรรพนามบุพบทกริยาเทียม

สำเนียงย่อยของภาษาอาหรับปาเลสไตน์ 
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์แบ่งเป็นสามกลุ่มคือ สำเนียงในเมือง สำเนียงชนบทและสำเนียงเบดูอิน  สำเนียงในเมืองเป็นสำเนียงที่ใกล้เคียงกับภาษาอาหรับเลอวานต์ทางเหนือมากที่สุด ส่วนสำเนียงเบดูอินใกล้เคียงกับสำเนียงทางคาบสมุทรอาหรับ ความแตกต่างที่สำคัญได้แก่  
 การออกเสียง qāf เป็นเสียง /อ/ ในเมืองส่วนใหญ่ เป็นเสียง K ในเขตชนบท และ /g/ ในทางตอนใต้ที่อยู่ห่างไกล และในหมู่ชาวเบดูอิน บางหมู่บ้านในดาลิลี  ยกเว้นชาวดรูซ ที่ออกเสียง qāf  ได้เช่นเดียวกับในภาษาอาหรับคลาสสิก 
 ในสำเนียงที่ qāf ออกเสียงเป็น k  kāf จะออกเสียงเป็น /tʃ/ เช่นเดียวกับบางสำเนียงของอ่าวเปอร์เซีย การออกเสียง kāf แบบนี้พบทางตอนเหนือของเวสต์แบงก์ และชุมชนชาวปาเลสไตน์ในอิสราเอลในบริเวณใกล้เคียง  
 ใช้ปัจจัย -a สำหรับเพศหญิงแทนที่  -i หรือ -é  
 คำว่า “ที่นี่” ในแต่ละสำเนียงไม่เหมือนกัน สำเนียงในเมืองใช้  "hōn" ชาวเบดูอินเนเกฟใช้  "hiniyye" หรือ "hiniyante". 
 ในสำเนียงของชาวเนเกฟ ไม่ใช้ -sh เป็นรูปปฏิเสธแต่ใช้ "mā" ในการปฏิเสธ

อิทธิพลจากภาษาอื่น 
ภาษาอาหรับปาเลสไตน์ได้รับอิทธิพลจากภาษาอราเมอิกซึ่งเคยใช้พูดในบริเวณเลอวานต์มาก่อนที่จะเปลี่ยนมาใช้ภาษาอาหรับ ชาวอาหรับที่เป็นพลเมืองของอิสราเอลมีแนวโน้มที่จะยืมคำศัพท์จากภาษาฮีบรูสมัยใหม่ โดยคำยืมบางคำถูกเปลี่ยนให้อยู่ในรูปคำของภาษาอาหรับ เช่น
 ramzor רמזור (ไฟจราจร) 
 pelefon (ออกเสียงเป็น "belefon" โดยชาวอาหรับ) פלאפון (โทรศัพท์มือถือ) 
 shamenet שמנת (ครีมเปรี้ยว) 
 mazgan מזגן (เครื่องปรับอากาศ) 
 beseder בסדר (ถูกต้อง) 
 maḥshev מחשב (คอมพิวเตอร์)

ดูเพิ่ม 
 P. Behnstedt, Wolfdietrich Fischer and Otto Jastrow, Handbuch der Arabischen Dialekte. 2nd ed. Wiesbaden: Harrassowitz 1980 (ISBN 3-447-02039-3)
 Haim Blanc, Studies in North Palestinian Arabic: linguistic inquiries among the Druzes of Western Galilee and Mt. Carmel. Oriental notes and studies, no. 4. Jerusalem: Typ. Central Press 1953.
 J. Blau, "Syntax des palästinensischen Bauerndialektes von Bir-Zet: auf Grund der Volkserzahlungen aus Palastina von Hans Schmidt und Paul kahle". Walldorf-Hessen: Verlag fur Orientkunde H. Vorndran 1960.
 J. Cantineau, "Remarques sur les parlés de sédentaires syro-libano-palestiniens", in: Bulletin de la Société de Linguistique de Paris 40 (1938), pp. 80–89.
 R. L. Cleveland, "Notes on an Arabic Dialect of Southern Palestine", in: Bulletin of the American Society of Oriental Research 185 (1967), pp. 43–57.
 Olivier Durand, Grammatica di arabo palestinese: il dialetto di Gerusalemme, Rome: Università di Roma La Sapienza 1996.
 Yohanan Elihai, Dictionnaire de l’arabe parle palestinien: francais-arabe. Jerusalem: Typ. Yanetz 1973.
 Yohanan Elihai, The olive tree dictionary: a transliterated dictionary of conversational Eastern Arabic (Palestinian) . Washington, DC: Kidron Pub. 2004 (ISBN 0-9759726-0-X)
 Elias N. Haddad, "Manual of Palestinian Arabic". Jerusalem: Syrisches Weisenhaus 1909.
 Moin Halloun, A Practical Dictionary of the Standard Dialect Spoken in Palestine. Bethlehem University 2000.
 Moin Halloun, Spoken Arabic for Foreigners. An Introduction to the Palestinian Dialect. Vol. 1 & 2. Jerusalem 2003.
 Arye Levin, A Grammar of the Arabic Dialect of Jerusalem []. Jerusalem: Magnes Press 1994 (ISBN 965-223-878-3)
 M. Piamenta, Studies in the Syntax of Palestinian Arabic. Jerusalem 1966.
 Frank A. Rice and Majed F. Sa'ed, Eastern Arabic: an introduction to the spoken Arabic of Palestine, Syria and Lebanon. Beirut: Khayat's 1960.
 Frank A. Rice, Eastern Arabic-English, English-Eastern Arabic: dictionary and phrasebook for the spoken Arabic of Jordan, Lebanon, Palestine/Israel and Syria. New York: Hippocrene Books 1998 (ISBN 0-7818-0685-2)
 H. Schmidt & P. E. Kahle, "Volkserzählungen aus Palaestina, gesammelt bei den Bauern von Bir-Zet". Göttingen: Vandenhoeck & Ruprecht 1918.
 Kimary N. Shahin, Palestinian Rural Arabic (Abu Shusha dialect) . 2nd ed. University of British Columbia. LINCOM Europa, 2000 (ISBN 3-89586-960-0)

แหล่งข้อมูลอื่น 
 The Arabic dialect of central Palestine
 Arabic in Jordan (Palestinian dialect)
 "Phonological change and variation in Palestinian Arabic as spoken inside Israel ", Dissertation Proposal by Uri Horesh, Philadelphia, December 12, 2003 (PDF)
 The Corpus of Spoken Palestinian Arabic (CoSPA), project description by Otto Jastrow.
 Palestinian Arabic Swadesh list of basic vocabulary words (from Wiktionary's Swadesh list appendix)

ภาษาในประเทศอิสราเอล
ภาษาอาหรับ