จปุจีสาหิบ

ชปุชีสาหิบ หรือ จปุจีซาฮิบ (; Japji Sahib) เป็นบทสวดตอนเริ่มต้นในคุรุกรันตสาหิบ คัมภีร์ศักดิ์สิทธิ์สูงสุดของศาสนาซิกข์ซึ่งแต่งขึ้นโดยคุรุนานักเทพจี คุรุศาสดาคนแรกในศาสนาซิกข์ บทสวดของจัปจินั้นเริ่มต้นด้วย "มูลมนตร์" ตามด้วย 38 "เปาฑี" (1 เปาฑี = กลอน 1 บท) และปิดด้วย โศลก

เชื่อกันว่าจปุจีสาหิบนั้นเป็นงานเขียนแรกของคุรุนานัก และมีเนื้อความที่ครอบคลุมแก่นของศาสนาซิกข์ และยังเป็นคุรบานี (บทกลอนในวรรณกรรมซิกข์) ที่สำคัญที่สุดอีกด้วย และเป็นคุรบานีแรกในนิตนีม

ส่วนที่เป็นที่จดจำมากคือวาทกรรมของคุรุนานักเรื่อง "อะไรคือการเคารพบูชาที่แท้จริง" และ "อะไรคือธรรมชาติของพระเป็นเจ้า" ซึ่งในจปุจีสาหิบได้ระบุไว้ว่า ลักษณะของพระเป็นเจ้านั้นไม่สามารถอธิบายได้ และการเคารพบูชาที่แท้จริงคือการบูชา "นาม" คือเสียง คำ และพลังภายใน การรับรู้ถึงการมีอยู่ของพระเป็นเจ้า และให้ชีวิตเป็นไปตามพระประสงค์ของพระองค์

บทสวดอีกบทที่เกี่ยวข้องกับจปุจีสาหิบ คือ "จปุสาหิบ" ซึ่งอยู่ในตอนต้นของทสัมครันถ์ ซึ่งแต่งโดยคุรุโควินทสิงห์

อ้างอิง 

งานเขียนซิกข์