การปะทุแบบพลิเนียน

การปะทุแบบพลิเนียน () คือ รูปแบบการปะทุของภูเขาไฟที่มีต้นแบบจากการปะทุของภูเขาไฟวิสุเวียสเมื่อปี ค.ศ. 79 ซึ่งทำลายเมืองปอมเปอีและเฮอร์คิวเลเนียมของจักรวรรดิโรมัน คำว่าพลิเนียนถูกตั้งตามชื่อพลินีผู้เยาว์ ผู้บรรยายลักษณะการปะทุของภูเขาไฟวิสุเวียสไว้ในจดหมายฉบับหนึ่ง และผู้ซึ่งลุงของเขา พลินีผู้อาวุโส เสียชีวิตจากเหตุการณ์ครั้งนี้

การปะทุแบบพลิเนียนมีลักษณะเด่น ได้แก่ การเกิดลำก๊าซและเถ้าภูเขาไฟตั้งสูงขึ้นไปในบรรยากาศชั้นสตราโทสเฟียร์ ซึ่งเป็นบรรยากาศชั้นที่สองของโลก การขับหินพัมมิสออกจากปากปล่องในปริมาณมาก และการปะทุเป่าก๊าซออกมาอย่างต่อเนื่องและรุนแรง

เมื่อเทียบระดับความรุนแรงตามดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (Volcanic Explosivity Index; VEI) การปะทุแบบพลิเนียนจะมีค่าดัชนีอยู่ระหว่าง 4-6 นอกจากนี้ยังมีการกำหนดการปะทุแบบ "ซับพลิเนียน" (sub-Plinian) มีระดับความรุนแรง 3 หรือ 4 และแบบ "อัลตราพลิเนียน" (ultra-Plinian) มีระดับความรุนแรง 6-8

การปะทุแบบสั้นอาจจบได้ภายในวันเดียว การปะทุแบบยาวอาจดำเนินตั้งแต่หลายวันจนถึงหลายเดือน ซึ่งการปะทุแบบยาวจะเริ่มต้นด้วยการก่อตัวของเมฆเถ้าภูเขาไฟและบางครั้งก็เกิดการไหลไพโรคลาสติก หินหนืด (แมกมา) อาจถูกพ่นออกมาจากโพรงหินหนืดใต้ภูเขาไฟจนหมด ทำให้ยอดภูเขาไฟยุบตัวลงเกิดเป็นแอ่งภูเขาไฟรูปกระจาด (caldera) ส่วนเถ้าละเอียดอาจตกลงมาทับถมกันเป็นบริเวณกว้าง และบ่อยครั้งที่การปะทุแบบพลิเนียนทำให้เกิดเสียงดังมาก เช่นจากการปะทุของภูเขาไฟกรากะตัวในอินโดนีเซียเมื่อปี ค.ศ. 1883

การพรรณนาโดยพลินีผู้เยาว์ 

พลินีผู้เยาว์ได้พรรณนาเหตุการณ์ขณะที่เขาและลุงสังเกตการปะทุของภูเขาไฟวิสุเวียสครั้งแรกจากที่พักในเมืองมีเซนุม (Misenum) มีข้อความดังนี้

พลินีผู้อาวุโสได้ออกเดินทางช่วยผู้ประสบภัยในพื้นที่อันตรายตามชายฝั่งอ่าวเนเปิลส์ และได้ล่องเรือแกลลีย์ (เรือแจวโรมัน) ข้ามอ่าวไปยังเมืองสตาเบีย (Stabiae, อยู่ใกล้กับเมืองกัสเตลลัมมาเร ดี สตาเบียในปัจจุบัน) พลินีผู้เยาว์ยังได้ให้ความเห็นเกี่ยวกับการเสียชีวิตของลุงของเขาว่า เขาอาจฟุบลงไปและเสียชีวิตจากการหายใจเอาก๊าซพิษที่ถูกขับออกมาจากภูเขาไฟเข้าไป ในวันที่ 26 สิงหาคม หลังจากที่เถ้าปะทุสลายตัว ร่างของพลินีผู้อาวุโสถูกพบฝังอยู่ใต้เถ้าภูเขาไฟโดยไม่ปรากฏบาดแผลใด ๆ ยืนยันว่าเกิดจากอาการขาดอากาศหายใจหรือถูกพิษ

ตัวอย่าง 

 การปะทุของภูเขาไฟซารืยเชฟในรัสเซีย ค.ศ. 2009
 การปะทุของภูเขาไฟปินาตูโบในฟิลิปปินส์ ค.ศ. 1991
 การปะทุของภูเขาไฟเซนต์เฮเลนส์ในรัฐวอชิงตัน สหรัฐ ค.ศ. 1980
 การปะทุของภูเขาไฟโนวารัปตาในรัฐอะแลสกา สหรัฐ ค.ศ. 1912
 การปะทุของภูเขาไฟตาราเวลาในนิวซีแลนด์ ค.ศ. 1886
 การปะทุของภูเขาไฟกรากะตัวในช่องแคบซุนดา อินโดนีเซีย ค.ศ. 1883
 การปะทุของภูเขาไฟตัมโบราในอินโดนีเซีย ค.ศ. 1815
 การปะทุของภูเขาไฟลากากิการ์ในไอซ์แลนด์ ค.ศ. 1783
 การปะทุของภูเขาไฟทะรุมะเอะบนเกาะฮกไกโด ญี่ปุ่น เมื่อ ค.ศ. 1667 และ 1739
 การปะทุของทะเลสาบเตาโปในนิวซีแลนด์ ค.ศ. 180
 การปะทุของภูเขาไฟวิสุเวียสในอิตาลี ค.ศ. 79 ต้นแบบของการปะทุแบบพลิเนียน
 การปะทุของภูเขาไฟบริจริเวอร์เวนท์ในรัฐบริติชโคลัมเบีย แคนาดา เมื่อราว 400 ปีก่อนคริสตกาล
 การปะทุไมนวนทางตอนใต้ของทะเลเอเจียน กรีซ เมื่อ 1645 ปีก่อนคริสตกาล
 การปะทุที่ทำให้เกิดทะเลสาบเครเตอร์ในรัฐโอเรกอน สหรัฐ เมื่อ 4860 ปีก่อนคริสตกาล
 การปะทุของลองวัลเลย์แคลเดราในรัฐแคลิฟอร์เนีย สหรัฐ เมื่อราว 760,000 ปีก่อน

การปะทุแบบอัลตราพลิเนียน 
การปะทุแบบอัลตราพลิเนียน () มีค่าความรุนแรงของการปะทุตามดัชนีการระเบิดของภูเขาไฟ (VEI) ตั้งแต่ 6 ถึง 8 นอกจากนี้ยังนิยามให้เถ้าปะทุมีความสูงตั้งแต่ 25 กิโลเมตรขึ้นไป และมีปริมาตรของมวลสารปะทุตั้งแต่ 10 ถึง 1,000 ลูกบาศก์กิโลเมตร ตัวอย่างการปะทุที่จัดอยู่ในประเภทการปะทุแบบอัลตราพลิเนียนนี้ ได้แก่ ทะเลสาบโตบา (ปะทุเมื่อราว 74,000 ปีก่อน มีค่า VEI 8) ภูเขาไฟตัมโบรา (ค.ศ. 1815 มีค่า VEI 7) ภูเขาไฟกรากะตัว (ค.ศ. 1883 มีค่า VEI 6) การปะทุอะกะโฮยะ (ราว 6,500 ปีก่อน มีค่า VEI 7) ซึ่งปัจจุบันคือแอ่งภูเขาไฟคิคะอิ และภูเขาไฟปินาตูโบซึ่งปะทุเมื่อ ค.ศ. 1991 มีค่า VEI 6

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
ข้อความต้นฉบับในภาษาละตินของจดหมาย 2 ฉบับ (ฉบับที่ 16 และ 20) ที่พลินีผู้เยาว์เขียนเกี่ยวกับการปะทุของภูเขาไฟ เมื่อ ค.ศ. 79 

การปะทุของภูเขาไฟ