ยากูซ่า

ยากูซ่า () หรือที่รู้จักกันในชื่อว่า โกกูโด () เป็นสมาชิกของกลุ่มองค์กรอาชญากรรมข้ามชาติ ที่มีต้นกำเนิดจากในประเทศญี่ปุ่น ตำรวจญี่ปุ่นและสื่อตามคำเรียกร้องของตำรวจ เรียกพวกเขาว่า โบเรียวกูดัง () ขณะที่ ยากูซ่า ก็เรียกตัวเองว่า นิงเกียวดันไต () ยากูซ่า ขึ้นชื่อในเรื่องจรรยาบรรณที่เคร่งครัด การจัดระเบียบศักดินาของพวกเขาและพิธีกรรมที่ไม่ธรรมดาหลายอย่าง เช่น ยูบิตสึเมะ หรือการตัดนิ้วก้อยซ้าย สมาชิกมักถูกอธิบายว่าเป็นผู้ชายสวม "ชุดสูทที่ดูดี" โดยมีร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยสักและมีผมสลวย กลุ่มนี้ยังคงถูกมองว่าเป็นหนึ่งใน "องค์กรอาชญากรรมที่ซับซ้อนและร่ำรวยที่สุด"

ยากูซ่า ยังคงปรากฏอยู่ในสื่อญี่ปุ่นอย่างกว้างขวางและดำเนินการในระดับสากล ณ จุดสูงสุดของพวกเขาในช่วงต้นทศวรรษ 1960 ตำรวจคาดว่า ยากูซ่า มีสมาชิกมากกว่า 200,000 คน อย่างไรก็ตาม จำนวนสมาชิกลดลงอย่างมาก เนื่องมาจากโอกาสทางการตลาดที่เปลี่ยนแปลงไป และการพัฒนาทางกฎหมายและสังคมหลายประการในญี่ปุ่น ซึ่งไม่สนับสนุนการเติบโตของสมาชิกภาพ ยากูซ่า ยากูซ่า ยังคงดำเนินกิจกรรมทางอาญาอยู่เป็นประจำ และประชาชนชาวญี่ปุ่นจำนวนมากยังคงหวาดกลัวต่อภัยคุกคามที่บุคคลเหล่านี้ก่อขึ้นต่อความปลอดภัยของพวกเขา อย่างไรก็ตาม ยังไม่มีข้อห้ามที่เข้มงวดเกี่ยวกับการเป็นสมาชิก ยากูซ่า ในญี่ปุ่นปัจจุบัน แม้ว่ารัฐบาลญี่ปุ่นได้ออกกฎหมายจำนวนมากโดยมุ่งเป้าไปที่การขัดขวางรายได้และเพิ่มความรับผิดสำหรับกิจกรรมทางอาญา

ศัพทมูลวิทยา
คำว่า ยากูซ่า มีต้นกำเนิดมาจากเกมไพ่ญี่ปุ่นแบบดั้งเดิมชื่อว่า โออิโจกาบุ เป้าหมายของเกมคือการจั่วไพ่สามใบรวมกันได้ 9 แต้ม หากผลรวมของไพ่เกิน 10 แต้ม ก็จะใช้หลักที่สองเป็นแต้มแทนและหากผลรวมเป็น 10 เท่ากัน แต้มก็จะเป็น 0 หากไพ่สามใบที่จั่วเป็น 8-9-3 (ภาษาญี่ปุ่นออกเสียงว่า ยะ-คุ-ซะ) ทำให้ผลรวมเป็น 20 ดังนั้นแต้มจึงเป็น 0 การจั่วไพ่ได้เลขดังกล่าวจึงถือว่าเป็นการจั่วไพ่ที่แย่ที่สุด ในภาษาญี่ปุ่น คำว่า ยากูซ่า มักเขียนด้วยตัวอักษรคาตากานะ (ヤクザ)

ต้นกำเนิด 

แม้จะไม่แน่ใจเกี่ยวกับที่มาเดียวขององค์กร ยากูซ่า ก็ตาม ยากูซ่า ในยุคสมัยใหม่นั้นมาจากการจำแนกทางสังคมสองประเภทที่เกิดขึ้นในช่วงกลางยุคเอโดะ (ค.ศ. 1603–1868) ได้แก่ เทกิยะ หมายถึง ผู้ที่เร่ขายของผิดกฎหมาย, ของโจรหรือของคุณภาพต่ำเป็นหลัก และ บากูโตะ หมายถึง ผู้ที่เกี่ยวข้องหรือมีส่วนร่วมในการพนัน

เทกิยะ (หาบเร่) เป็นหนึ่งในกลุ่มสังคมที่ต่ำที่สุดในยุคเอโดะ เมื่อพวกเขาเริ่มก่อตั้งองค์กรของตนเอง พวกเขาเข้ามาทำหน้าที่บริหารบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการค้า เช่น การจัดสรรแผงลอยและการคุ้มครองกิจกรรมทางการค้าของตน ในเทศกาลชินโต หาบเร่เหล่านี้เปิดแผงขายของและสมาชิกบางคนได้รับการว่าจ้างให้ทำหน้าที่เป็นความปลอดภัย หาบเร่แต่ละคนจ่ายค่าเช่าเพื่อแลกกับพื้นที่แผงลอยและการคุ้มครองระหว่างงานเทศกาล

เทกิยะ เป็นกลุ่มที่มีโครงสร้างสูงและมีลำดับชั้น โดยมี โอยาบุง (หัวหน้า) อยู่ลำดับชั้นสูงสุด และ โคบุง (สมาชิกแก๊ง) อยู่ลำดับชั้นต่ำสุด ลำดับชั้นนี้คล้ายกับโครงสร้างที่คล้ายกับตระกูล ในวัฒนธรรมญี่ปุ่นดั้งเดิม โอยาบุง มักถูกมองว่าเป็นพ่อเลี้ยงและ โคบุง เป็นลูกเลี้ยง ในยุคเอโดะ รัฐบาลได้รับรอง เทกิยะ อย่างเป็นทางการ ในเวลานั้น ภายในเทกิยะ "โอยาบุง" ได้รับแต่งตั้งให้เป็นหัวหน้างานและได้รับสถานะใกล้เคียงกับ ซามูไร ซึ่งหมายความว่าพวกเขาได้รับอนุญาตให้มีศักดิ์ศรีของนามสกุลและดาบสองเล่ม

บากูโตะ (นักพนัน) มีสถานะทางสังคมที่ต่ำกว่าผู้ค้ามาก เพราะการพนันเป็นสิ่งผิดกฎหมาย บ่อนการพนันเล็ก ๆ หลายแห่งถูกสร้างขึ้นในวัดร้างหรือศาลเจ้าที่ถูกทิ้งร้างตามชายขอบเมืองและหมู่บ้านต่าง ๆ ทั่วประเทศญี่ปุ่น บ่อนการพนันเหล่านี้ส่วนใหญ่ทำธุรกิจเกี่ยวกับการปล่อยสินเชื่อให้กับลูกค้า และพวกเขามักจะดูแลเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของตนเอง สังคมโดยรวมมองบ่อนการพนันเหล่านี้และเหล่า บากูโตะ ด้วยความรังเกียจ ภาพที่ไม่พึงประสงค์ของยากูซ่าส่วนใหญ่มีต้นกำเนิดมาจาก บากูโตะ ซึ่งรวมถึงชื่อ ยากูซ่า ด้วย 

เนื่องจากสถานการณ์ทางเศรษฐกิจในช่วงกลางยุคเอโดะและชนชั้นพ่อค้ามีอิทธิพลเหนือกว่า กลุ่มยากูซ่าที่กำลังพัฒนาจึงประกอบด้วยกลุ่มคนแปลกแยกและอันธพาลที่เข้าร่วมหรือตั้งกลุ่มยากูซ่าเพื่อรีดไถลูกค้าในตลาดท้องถิ่นโดยการขายสินค้าปลอมหรือสินค้าราคาถูก 

ชิมิซุ จิโรโจ (ค.ศ. 1820–1893) เป็นยากูซ่าและวีรบุรุษพื้นบ้านที่มีชื่อเสียงที่สุดของญี่ปุ่น ชื่อจริงของเขาคือ โชโกโระ ยามาโมโตะ ชีวิตและการหาประโยชน์ของเขาปรากฏอยู่ในภาพยนตร์สิบหกเรื่องระหว่างค.ศ. 1911 ถึง 1940 

รากเหง้าของยากูซ่าที่ยังคงมีอยู่ในปัจจุบันอยู่ในพิธีบวงสรวง ซึ่งรวมพิธีกรรมของเทกิยะหรือบากูโตะ แม้ว่ายากูซ่าสมัยใหม่จะมีความหลากหลาย แต่แก๊งบางกลุ่มยังคงระบุได้ว่าเป็นกลุ่มใดกลุ่มหนึ่ง ตัวอย่างเช่น แก๊งที่มีแหล่งรายได้หลักเป็นการพนันที่ผิดกฎหมาย อาจเรียกตนเองว่า บากูโตะ เป็นต้น

คีวชู

เกาะคีวชูเป็นแหล่งที่ใหญ่ที่สุดของสมาชิก "ยากูซ่า" มาอย่างยาวนาน รวมทั้งหัวหน้าที่มีชื่อเสียงมากมายในยามางูจิ-กูมิ อิโซกิจิ โยชิดะ (ค.ศ. 1867–1936) มาจากย่านคิตะกีวชู ถือเป็นยากูซ่าสมัยใหม่คนแรกที่มีชื่อเสียง ชิโนบุ สึกาซะและคูนิโอะ อิโนอูเอะ หัวหน้าของสองตระกูลที่ทรงพลังที่สุดในยามางูจิ-กูมิ มีต้นกำเนิดมาจากคีวชู ฟูกูโอกะ ซึ่งอยู่ตอนเหนือสุดของเกาะ มีองค์กรยากูซ่าจำนวนมากที่สุดในบรรดาจังหวัดทั้งหมด

การแต่งตัว 
การแต่งตัวของสมาชิกยากูซ่าจากอดีตที่ผ่านมาจะเน้นการแต่งตัวและการทำผมไม่เหมือนใคร โดยจะสวมแว่นดำ สูทสีดำ เนคไทสีฉูดฉาด หากเป็นผู้นำจะแต่งตัวด้วยเครื่องประดับระยิบระยับราคาแพง และจะใช้นิยมใช้รถยุโรป ต่างจากชาวญี่ปุ่นทั่วไปที่มักจะใช้รถยนต์ที่ผลิตในประเทศตัวเองมากกว่า 

แต่ช่วงหลังทางการญี่ปุ่นเริ่มปราบปรามเด็ดขาด การแต่งตัวและการใช้รถจึงเปลี่ยนมาเป็นแบบคนปกติทั่วไปมากขึ้น

สมาคม

สามสมาคมที่ใหญ่ที่สุด
แม้ว่าสมาชิกยากูซ่าจะลดลงตั้งแต่มีการดำเนินการตามพระราชบัญญัติต่อต้านโบเรียวกูดัง ใน ค.ศ. 1992 แต่ก็ยังมีสมาชิกยากูซ่าประมาณ 25,900 คนในญี่ปุ่นในค.ศ. 2020 ยากูซ่าไม่ได้ประกอบด้วยกลุ่มเดียว แต่มีกลุ่มสมาคมที่แตกต่างกันจำนวนมากที่รวมกัน เป็นหนึ่งในของกลุ่มอาชญากรที่ใหญ่ที่สุดในโลก

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
  เจาะลึกยากูซ่า (JapanKIKU.com)

 
อาชญากรรม
ประเทศญี่ปุ่น
สงครามยาเสพติดฟิลิปปินส์