เครื่องหมายการออกเสียงอักษรอาหรับ

เครื่องหมายการออกเสียง ในภาษาอาหรับเรียกว่า หะเราะกาต (,  แปลตรงตัว “ความเคลื่อนไหว”) เป็นเครื่องหมายที่ใช้แสดงเสียงสระในภาษาอาหรับ คำว่า"หะเราะกาต"ในที่นี้หมายถึงการเคลื่อนไหวในอากาศเมื่อมีการออกเสียงสระ ในภาษาฮีบรูคำว่าสระและความเคลื่อนไหวใช้คำเดียวกันเช่นกันคือ tnuá

รายชื่อเครื่องหมายในอักษรอาหรับ 

เครื่องหมายการออกเสียงที่สำคัญได้แก่

 ฟัตฮะฮ์ َ () เป็นเส้นเฉียงบนตัวอักษร แสดงเสียงอะ คำว่า ฟัตฮะฮ์ () เองหมายถึงการเปิดออก ซึ่งหมายถึงการเปิดออกของริมฝีปากเพื่อออกเสียงนี้ ตัวอย่าง เช่น
 อ่านว่า “ดะ” เมื่อตามด้วยอลิฟ  จะแทนเสียงอา เช่น  อ่านว่า “ดา”
 กัสเราะฮ์ ِ () รูปร่างเหมือนฟัตฮะฮ์ แต่เขียนไว้ข้างล่าง แสดงเสียงอิ เช่น دِ อ่านว่า “ดิ” ถ้าตามด้วยยาอ์  แทนเสียงอี เช่น  อ่านว่า “ดี”
 ฎ็อมมะฮ์ ُ () เป็นเส้นโค้งขมวดเป็นปม อยู่เหนืออักษร แสดงเสียงอุ เช่น  อ่านว่า “ดุ” ถ้าตามด้วยวาว  แทนเสียงอู เช่น  อ่านว่า “ดู”
 ตันวีน ()  ใช้กำหนดการลงท้ายทางไวยากรณ์ด้วย /อัน/ /อิน/ และ /อุน/ ในภาษาอาหรับโบราณมักใช้เชื่อมกับอลิฟ แต่ไม่ค่อยใช้ในภาษาสมัยใหม่
 ซุกูน ْ () เป็นวงกลมเขียนบนตัวอักษรเพื่อแสดงว่าอักษรนั้นเป็นตัวสะกด และใช้แสดงเสียงสระประสม เช่น อยู่เหนือยาอ์แสดงเสียงสระไอ อยู่เหนือวาวแสดงเสียงสระเอา  
 ชัดดะฮ์ ّ () เป็นเครื่องหมายคล้าย  "w" เมื่อเขียนบนอักษรแสดงว่าให้ออกเสียงอักษรเป็นสองตัวเช่น:  [dd] 
 อักษร  () (มีจุดสองจุดข้างล่าง) เมื่ออยู่ท้ายคำแทนเสียงอี 
 ฮัมซะฮ์ ء  () แสดงเสียง /อ/ ใช้บนอลิฟเมื่ออยู่ต้นคำ โดยใช้ร่วมกับฟัตฮะฮ์ กัสเราะฮ์ หรือฎ็อมมะฮ์ เมื่อเสียง /อ/ อยู่กลางคำใช้อลิฟเมื่อเป็นเสียงอะเท่านั้น ถ้าเป็นอิหรืออุใช้ฮัมซะฮ์บนยาอ์หรือวาว เช่น  ( พี่ชาย),  ([ʡisrāỷīl] อิสราเอล),  ([ʡumm] แม่),  ([našảt] จุดเริ่มต้น),  ([ʡisrāỷīl] อิสราเอล - มีพยางค์ [ỷīl]),  ([raw̉ūf] กรุณา) การใช้ฮัมซะฮ์ในภาษาอาหรับต่างจากภาษาฮีบรูที่ใช้อลิฟแทนเสียง /อ/ เสมอไม่ว่าอยู่ส่วนใดของคำ 
 มัดดะฮ์ آ, () เป็นเส้นโค้งเขียนบนอลิฟเพื่อแสดงเสียงอา แทนการเขียนอลิฟสองครั้ง:  ٓ
 ภาษาในทวีปแอฟริกาบางภาษาเช่นภาษาฮัวซา เพิ่มจุดขนาดใหญ่ใต้อักษรเมื่อต้องการแสดงเสียงเอ

แหล่งข้อมูลอื่น 
 Free Comprehensive Reference of Arabic Grammar
 Classical Arabic Blog

อักษรอาหรับ