สนิมย้อย

สนิมย้อย () คือการก่อตัวของสนิมเหล็กที่เกิดขึ้นใต้น้ำลึก สะสมกันเป็นแท่งคล้ายกับน้ำแข็งย้อยหรือหินย้อย สนิมย้อยเป็นที่คุ้นเคยจากภาพถ่ายใต้น้ำของซากเรืออับปางเช่น อาร์เอ็มเอส ไททานิก เรือประจัญบานบิสมาร์ค และเรือยูเอสเอส อินเดียแนโพลิส สนิมย้อยถูกสร้างขึ้นโดยจุลินทรีย์ที่กินเหล็ก 

คำว่า rusticle ในภาษาอังกฤษเป็นหน่วยคำควบที่ประกอบขึ้นจากคำ rust ("สนิม") และคำ icicle ("น้ำแข็งย้อย") และได้ถูกใช้ครั้งแรกโดยรอเบิร์ต แบลลาร์ด คนแรกที่สังเกตเห็นสนิมย้อยบนซากเรือไททานิกในปีพ.ศ. 2529 สนิมย้อยบนเรือไททานิกได้รับการตรวจสอบครั้งแรกใน พ.ศ. 2539 โดยรอย คัลลิมอร์ แห่งมหาวิทยาลัยริไจนาในแคนาดา แบคทีเรียที่อาศัยอยู่ภายในสนิมย้อยของไททานิกคือ Halomonas titanicae ถูกค้นพบใน พ.ศ. 2553 โดยเฮนรีเอตตา แมนน์ สนิมย้อยสามารถก่อตัวบนวัตถุที่ทำด้วยเหล็กที่จมอยู่ใต้น้ำ ได้แก่โซ่สมอเรือ และอุปกรณ์ในงานใต้ทะเล สนิมย้อยจะก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วในสภาพอากาศที่อบอุ่น และแม้กระทั่งในน้ำโดยมีออกซิเจนละลายน้ำเพียงเล็กน้อยหรือไม่มีเลย

องค์ประกอบ 
สนิมย้อยประกอบด้วยสารประกอบเหล็กมากถึง 35% รวมทั้งเหล็กออกไซด์ เหล็กคาร์บอเนต และเหล็กไฮดรอกไซด์ ส่วนที่เหลือเป็นสารประกอบที่ซับซ้อนของจุลินทรีย์ทั้งแบบซิมไบโอซิสและแบบพึ่งพากัน ได้แก่แบคทีเรีย Halomonas titanicae และเชื้อราที่ใช้สนิมโลหะเป็นแหล่งอาหาร ทำให้เกิดการกัดกร่อนและจุลินทรีย์เหล่านี้รวมกันขับถ่ายของเสียที่เป็นสารประกอบที่ก่อตัวเป็นสนิมย้อย

โครงสร้าง 
โครงสร้างของสนิมสนิมย้อยมักมีช่องให้น้ำไหลผ่านและดูเหมือนว่าเกิดขึ้นในรูปวงแหวนคล้ายกับวงปีในต้นไม้ ซึ่งมีความละเอียดอ่อนมากและแตกตัวเป็นผงละเอียดได้แม้สัมผัสเพียงเล็กน้อย

สี 
พื้นผิวด้านนอกของสนิมย้อยมีสีแดงเรียบจากเหล็ก (III) ออกไซด์ และแกนกลางเป็นสีส้มสดจากผลึกของเกอไทต์ (เหล็กไฮเดรตออกไซด์)

อ้างอิง 

การกัดกร่อน
ชีวเคมี
บทความเกี่ยวกับ ชีวเคมี ที่ยังไม่สมบูรณ์