อำเภอไชโย

ไชโย เป็นอำเภอหนึ่งของจังหวัดอ่างทอง

ที่ตั้งและอาณาเขต 
อำเภอไชโยมีอาณาเขตติดต่อใกล้เคียงดังนี้
 ทิศเหนือ ติดต่อกับอำเภอพรหมบุรี (จังหวัดสิงห์บุรี)
 ทิศตะวันออก ติดต่อกับอำเภอท่าวุ้ง อำเภอเมืองลพบุรี (จังหวัดลพบุรี) อำเภอบ้านแพรก และอำเภอมหาราช (จังหวัดพระนครศรีอยุธยา)
 ทิศใต้ ติดต่อกับอำเภอเมืองอ่างทอง
 ทิศตะวันตก ติดต่อกับอำเภอโพธิ์ทอง

ประวัติ 

บ้านไชโยสันนิษฐานว่าอาจตั้งขึ้นเมื่อราวปี พ.ศ. 2128 ในคราวที่สมเด็จพระนเรศวรมหาราชและสมเด็จพระเอกาทศรถได้กรีธาทัพไปรบกับทัพของพระเจ้าเชียงใหม่ในบริเวณที่เป็นอำเภอไชโย ซึ่งจากประวัติศาสตร์ปรากฏว่ามีเพียงชื่อ "บ้านชะไว" และ"บ้านสระเกษ" เท่านั้น พระยาโบราณราชธานินทร์ (พร เดชะคุปต์) สันนิษฐานว่าบ้านไชโยตั้งขึ้นหลังเสร็จสิ้นสงครามดังกล่าว และเพราะเหตุที่ชนะทัพพระเจ้าเชียงใหม่จึงได้ชื่อว่า "บ้านไชโย"

อำเภอไชโยนี้เดิมชาวบ้านเรียกว่า อำเภอบ้านมะขาม เมื่อบ้านไชโยตั้งเป็นอำเภอเมื่อประมาณปี พ.ศ. 2439 โดยทางราชการได้นำชื่อวัดและหมู่บ้านตำบลไชโยมาเป็นชื่ออำเภอ ส่วนชื่ออำเภอบ้านมะขามก็ยกเลิกไป และแม้ที่ว่าการอำเภอจะตั้งอยู่ที่ตำบลจรเข้ร้องก็ไม่ได้ชื่อว่าอำเภอจรเข้ร้อง กลับได้ชื่อว่า อำเภอไชโย เพราะถือว่าชื่อไชโยเป็นสิริมงคลมากกว่า

 วันที่ 19 มิถุนายน 2430 พระพุทธรูปใหญ่วัดไชโย ซึ่งเป็นของสมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต) ชำรุดทรุดโทรมยังไม่แล้วเสร็จ พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชดำริที่จะสถาปนาให้แล้วเสร็จสมบูรณ์ จึงโปรดเกล้าฯ ให้สถาปนาพระพุทธรูปใหญ่ขึ้นใหม่ให้เท่าของเก่า
 วันที่ 10 มิถุนายน 2490 ตั้งตำบลจรเข้ร้อง แยกออกจากตำบลชัยฤทธิ์ ตั้งตำบลหลักฟ้า แยกออกจากตำบลตรีณรงค์ และตั้งตำบลชะไว แยกออกจากตำบลตรีณรงค์
 วันที่ 28 พฤศจิกายน 2499 จัดตั้งสุขาภิบาลจรเข้ร้อง ในท้องที่บางส่วนของตำบลจรเข้ร้อง
 วันที่ 24 ธันวาคม 2506 จัดตั้งสุขาภิบาลเกษไชโย ในท้องที่บางส่วนของตำบลไชโย
 วันที่ 30 ธันวาคม 2516 เปลี่ยนแปลงเขตสุขาภิบาลจรเข้ร้อง เพื่อความเหมาะสมในการทะนุบำรุงท้องถิ่นและบริหารกิจการของท้องถิ่น โดยเพิ่มพื้นที่บางส่วนของตำบลชัยภูมิ บางส่วนของตำบลหลักฟ้า บางส่วนของตำบลชัยฤทธิ์ และบางส่วนของตำบลชะไว
วันที่ 25 ธันวาคม 2539 ยกฐานะจากสภาตำบลชัยฤทธิ์ (เฉพาะนอกเขตสุขาภิบาลจรเข้ร้อง) เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลชัยฤทธิ์
 วันที่ 25 พฤษภาคม 2542 ยกฐานะจากสุขาภิบาลจรเข้ร้อง และสุขาภิบาลเกษไชโย เป็นเทศบาลตำบลจรเข้ร้อง และเทศบาลตำบลเกษไชโย ตามลำดับ ด้วยผลของกฎหมาย
วันที่ 15 ตุลาคม 2542 ยกฐานะจากสภาตำบลเทวราช และสภาตำบลราชสถิตย์ เป็น องค์การบริหารส่วนตำบลเทวราช และองค์การบริหารส่วนตำบลราชสถิตย์ ตามลำดับ
 วันที่ 1 กรกฎาคม 2547 ยุบสภาตำบลชัยภูมิ สภาตำบลชะไว สภาตำบลจรเข้ร้อง สภาตำบลหลักฟ้า สภาตำบลตรีณรงค์ รวมกับเทศบาลตำบลจรเข้ร้อง และยุบสภาตำบลไชโย รวมกับเทศบาลตำบลเกษไชโย
 วันที่ 30 ตุลาคม 2550 เปลี่ยนชื่อเทศบาลตำบลจรเข้ร้อง เป็นเทศบาลตำบลไชโย

การแบ่งเขตการปกครอง

การปกครองส่วนภูมิภาค 
อำเภอไชโยแบ่งเขตการปกครองย่อยออกเป็น 9 ตำบล 51 หมู่บ้าน ได้แก่

การปกครองส่วนท้องถิ่น 
ท้องที่อำเภอไชโยประกอบด้วยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น 5 แห่ง ได้แก่
เทศบาลตำบลไชโย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลจรเข้ร้อง ตำบลไชยภูมิ ตำบลหลักฟ้า ตำบลชะไว และตำบลตรีณรงค์ทั้งตำบล รวมถึงบางส่วนของหมู่ที่ 1, 4 ของตำบลชัยฤทธิ์
 เทศบาลตำบลเกษไชโย ครอบคลุมพื้นที่ตำบลไชโยทั้งตำบล (สุขาภิบาลเกษไชโยเดิม)
 องค์การบริหารส่วนตำบลชัยฤทธิ์ ครอบคลุมพื้นที่หมู่ 2–3, 5–6 และบางส่วนของหมู่ที่ 1, 4 ของตำบลชัยฤทธิ์
 องค์การบริหารส่วนตำบลเทวราช ครอบคลุมพื้นที่ตำบลเทวราชทั้งตำบล
 องค์การบริหารส่วนตำบลราชสถิตย์ ครอบคลุมพื้นที่ตำบลราชสถิตย์ทั้งตำบล

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 
 www.amphoe.com
 การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย

 
ไชโย