ปริซึมกลาน–เทย์เลอร์

ปริซึมกลาน–เทย์เลอร์ (Glan–Taylor prism) เป็นปริซึมชนิดหนึ่งที่ใช้เป็นโพลาไรเซอร์หรือตัวแยกลำแสง เป็นหนึ่งในประเภทของปริซึมโพลาไรซ์ที่นิยมใช้ ปริซึมชนิดนี้ได้ถูกเสนอเป็นครั้งแรกโดยอาร์การ์ดและเทย์เลอร์ในปี 1948

ปริซึมชนิดนี้ประกอบด้วยปริซึมรูปสามเหลี่ยมมุมฉาก 2 อันที่ทำจากแคลไซต์ (หรืออาจเป็นวัสดุอื่น ๆ ที่เกิดการหักเหสองแนวได้เช่นกัน) ซึ่งพื้นผิวถูกแยกออกจากกันโดยช่องว่างอากาศ แกนลำแสงของผลึกแคลไซต์เรียงตัวขนานกับระนาบการสะท้อน การสะท้อนกลับทั้งหมด ของแสงโพลาไรซ์ s ที่ช่องว่างอากาศช่วยให้มั่นใจได้ว่ามีเพียงแสงโพลาไรซ์ p เท่านั้นที่ผ่านเข้ามายังอุปกรณ์ เนื่องจากมุมตกกระทบอาจใกล้เคียงกับมุมบริวสเตอร์ จึงลดการสะท้อนของแสงโพลาไรซ์ p ที่ไม่ต้องการลง ทำให้ปริซึมกลาน–เทย์เลอร์ส่งผ่านได้ดีกว่าเมื่อเทียบกับปริซึมกลาน–ฟูโก อย่างไรก็ตาม ที่จะโพลาไรซ์อย่างสมบูรณ์คือลำแสงส่งผ่านเท่านั้น ส่วนลำแสงสะท้อนจะไม่เป็นเช่นนั้นด้วย พื้นผิวของผลึกสามารถขัดเงาเพื่อให้ลำแสงสะท้อนออกมา หรือสามารถทำให้สีดำเพื่อให้ดูดกลืนได้ ช่วยลดการสะท้อนที่ไม่ต้องการของลำแสงขาออกตามสมการแฟรแนล 

ปริซึมชนิดนี้สามารถดัดแปลงไปเป็นรูปแบบที่เรียกว่า ปริซึมกลาน–เลเซอร์ (Glan–laser prism) ซึ่งเป็นปริซึมกลาน–เทย์เลอร์ที่มีการตัดมุมปริซึมให้ชันขึ้น ซึ่งช่วยลดการสูญเสียการสะท้อนเนื่องจากความกว้างของมุมมองที่ลดลง โพลาไรเซอร์เหล่านี้มักจะได้รับการออกแบบมาให้ทนต่อความเข้มของลำแสงที่สูงมาก เช่นเดียวกับที่ผลิตโดยเลเซอร์

การออกแบบปริซึมอาจปรับปรุงให้ต่างออกไปได้อีก เช่น อาจใช้แคลไซต์แบบที่คัดมาเป็นพิเศษให้การสูญเสียจากการกระเจิงต่ำ หรือปรับปรุงคุณภาพการขัดเงาบนใบหน้า โดยเฉพาะอย่างยิ่งบนแต่ละหน้าของผลึก และการเคลือบป้องกันแสงสะท้อนที่ดีขึ้น ปริซึมที่มีขีดจำกัดความเสียหายความรับอาบรังสีมากกว่า 1 GW/cm² มีจำหน่ายทั่วไปในท้องตลาด

อ้างอิง 

ปริซึม
โพลาไรเซชัน