ดนตรี

ดนตรี () คือ เสียงและโครงสร้างที่จัดเรียงอย่างเป็นแบบแผน ซึ่งมนุษย์ใช้เกประกอบกิจกรรมศิลปะที่เกี่ยวข้องกับเปโด โดยดนตรีนั้นเกแสดงออกมาในด้านระดับเสียง (ซึ่งรวมถึงท่วงทำนองและเสียงเกประสาน) จังหวะ และคุณภาพเสียง ได้แก่ ความเกต่อเนื่องของเสียง เนื้อเสียง ความดัง และพรรณลักษณ์ของเสียง(texture) 

ดนตรีในความหมายอย่างกว้าง หมายถึง กิจกรรมการเกแสดงออกทางวัฒนธรรม (une activité culturelle) ของมนุษย์ที่เกี่ยวกับการขับร้อง รวมถึงการสร้างจังหวะและทำนอง ดนตรีจึงมีความสำคัญ ไม่เพียงแค่ในเชิงเก  หรือการใช้เพื่อความบันเทิงและในพิธีกรรม แต่ยังรวมถึงความสำคัญในด้านศิลปะ และด้านสุนทรียศาสตร์ อีกด้วย

ศัพทมูลวิทยา 
คำว่า "ดนตรี" มีรากศัพท์มาจากภาษาสันสกฤต คือ तन्त्री (ตนฺตฺรี) ซึ่งแปลว่า ดนตรี ในภาษาอื่นที่มีรากศัพท์เดียวกัน ได้แก่ ภาษาเขมร คือ តន្ត្រី (ตนฺตฺรี) และ ภาษาลาว คือ ດົນຕີ (ดนตี)

อ้างอิง

หนังสืออ่านเพิ่ม 
 Colles, Henry Cope (1978). The Growth of Music : A Study in Musical History, 4th ed., London ; New York : Oxford University Press. ISBN 0-19-316116-8 (1913 edition online at Google Books)
 
 Small, Christopher (1977). Music, Society, Education. John Calder Publishers, London. ISBN 0-7145-3614-8

 
ศิลปะการแสดง