อิร็อมแห่งเสาหิน

อิร็อมแห่งเสาหิน (   ,  ) เรียกอีกอย่างว่า " อิรุม ", " อิเร็ม ", " เอรุม ", " อุบัร " หรือ " เมืองแห่งเสาหิน " ถือเป็น เมืองที่สาบสูญ ภูมิภาคหรือเผ่าที่กล่าวถึงใน อัลกุรอาน .

อิร็อมในอัลกุรอาน 
คัมภีร์อัลกุรอานกล่าวถึง อิร็อม ที่เป็น อิมาด (เสาหิน): สูเราะฮ์ อัลฟัจญร์

มีคำอธิบายหลายประการสำหรับการอ้างอิงถึง "อิร็อมแห่งเสาหิน" บางคนมองว่านี่เป็นตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ ไม่ว่าจะเป็นเมืองหรือพื้นที่ บางคนก็มองว่าเป็นชื่อของชนเผ่า ผู้ที่ระบุว่าเป็นเมืองได้เสนอแนะต่างๆ นานาว่าเมืองนี้อยู่ที่ไหนหรือเป็นเมืองใด ตั้งแต่อเล็กซานเดรียหรือดามัสกัสไปจนถึงเมืองที่ย้ายจริงๆ หรือเมืองที่เรียกว่าอูบัร ในฐานะที่เป็นพื้นที่ มันถูกระบุด้วยภูมิภาคในพระคัมภีร์ที่เรียกว่า อารัม มันยังถูกระบุว่าเป็นเผ่าหนึ่ง ซึ่งอาจจะเป็นเผ่าของอ๊าด โดยเสาหมายถึงเสาหิน ชาวนาบาเทียน เป็นหนึ่งในชนเผ่าเบดูอินเร่ร่อนจำนวนมากที่ท่องไปในทะเลทรายอาหรับและพาฝูงสัตว์ไปยังที่ที่พวกเขาสามารถหาทุ่งหญ้าและน้ำได้ พวกเขาคุ้นเคยกับพื้นที่ของตนเมื่อฤดูกาลผ่านไป และพวกเขาต้องดิ้นรนเพื่อเอาชีวิตรอดในช่วงปีที่เลวร้ายเมื่อปริมาณน้ำฝนตามฤดูกาลลดลง แม้ว่าพวก ชาวนาบาเทียน จะฝังรากลึกในวัฒนธรรม ชาวอาราเมียน ในตอนแรก แต่ทฤษฎีที่ว่าพวกเขามีรากฐานมาจาก ชาวอาราเมียน นั้นถูกปฏิเสธโดยนักวิชาการสมัยใหม่ แต่หลักฐานทางโบราณคดี ศาสนา และภาษายืนยันว่าพวกเขาเป็นชนเผ่าอาหรับเหนือ

ดูเพิ่ม 

 อัลหิจญร์
 ทะเลทรายอาหรับ
 อัลอุคดูด ("คันคู", หรือสถานที่แถบแคว้นนัจญรอน)
 บาบิล (บาบิโลน)
 มัดยัน (มีเดียน)
 มะอ์ริบ, สะบาอ์ (ชีบา)
 ชาวเกาะห์ฏ็อน
 เมืองโสโดมและโกโมราห์
 ชาวยาซีน
 หลุมอุกาบาตที่วาบัร

อ้างอิง 

อาหรับราตรี