ภาษาทิเบตกลาง

ภาษากลุ่มทิเบตกลาง(Central Tibetan languages) เป็นสำเนียงของภาษาทิเบต โดยเป็นกลุ่มของสำเนียงที่มีวรรณยุกต์ของภาษากลุ่มทิเบต ที่ไม่ใช่สำเนียงคาม การแบ่งแยกของภาษากลุ่มนี้ตาม Bradley (1997)ได้แก่
 กลุ่มตะวันตก ได้แก่สำเนียงของลาดักและแซนการ์ตอนบน ซึ่งอยู่ตามแนวชายแดนด้านตะวันตกเฉียงเหนือของอินเดีย และโธลิงซึ่งอยู่ทางตะวันตกสุดของทิเบต
 ดบุส-อู พบในบริเวณงารีทางทิเบตตะวันตก ชายแดนด้านเหนือของเนปาล จังหวัดจั้ง และจังหวัดอู เป็นพื้นฐานของภาษาทิเบตมาตรฐาน
 กลุ่มเหนือ พบทางตอนกลางค่อนไปทางเหนือของทิเบต และทางใต้ของมณฑลชิงไห่
 กลุ่มใต้ ได้แก่สำเนียงทางใต้ของจังหวัดจั้ง สำเนียงที่พบในสิกขิมและภูฏาน
ภาษาทิเบตกลางตอนใต้ บางครั้งแยกเป็นสาขาใต้ของภาษากลุ่มทิเบต หรือเป็นภาษาโบดิชใต้ เนื่องจากภาษาในกลุ่มนี้มักพบตามแนวชายแดน จึงมักจะถูกกำหนดให้เป็นภาษาใหม่ ในขณะที่สำเนียงอื่นไม่ถูกกำหนด เช่น ภาษาซองคา ของภูฏาน ภาษาเศรปาในเนปาล และภาษาสิกขิม ในอินเดีย

อ้างอิง 
 The Tibetan Dialects Project  at the University of Bern

ตระกูลภาษาจีน-ทิเบต

en:Tibetic languages#Classification