จักรพรรดิทากากูระ

จักรพรรดิทากากูระ (; 20 กันยายน ค.ศ. 1161 – 30 มกราคม ค.ศ. 1181) เป็นจักรพรรดิญี่ปุ่นองค์ที่ 80 ตามประเพณีการสืบราชสันตติวงศ์ พระองค์ครองราชย์ตั้งแต่ ค.ศ. 1168 ถึง 1180

พระราชประวัติ 
ก่อนสืบราชบัลลังก์ พระองค์มีพระนามเดิมว่า เจ้าชายโนริฮิโตะ (憲仁親王)

จักรพรรดิทากากูระเป็นพระราชโอรสองค์ที่ 4 ของจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ และเป็นพระปิตุลา (อา) ของจักรพรรดิโรกูโจซึ่งเป็นจักรพรรดิรัชกาลก่อน พระมารดาของพระองค์คือจักรพรรดินีไทระ โนะ ชิเงะโกะ น้องสาวของไทระ โนะ โทกิโกะ อนุภรรยาของไทระ โนะ คิโยโมริ จักรพรรดินีของพระองค์คือไทระ โนะ โทกูโกะ (ภายหลังคือจักรพรรดินีเคนเร) องค์จักรพรรดินีเป็นพระญาติชั้นที่ 1 ของพระองค์ (เนื่องจากพระมารดาของพระองค์และมารดาของจักรพรรดินีโทกูโกะ เป็นพี่น้องกัน)

เหตุการณ์ในพระชนม์ชีพ 
แม้ว่าจักรพรรดิทากากูระจะสืบราชบัลลังก์อย่างเป็นทางการ แต่ความจริงก็คือกิจการในราชสำนักถูกควบคุมโดยพระราชบิดาและพระสัสสุระ (พ่อตา) ของพระองค์

 ค.ศ. 1168 (ศักราชนิงอังที่ 3, วันที่ 19 เดือน 2): ปีที่ 3 ในรัชสมัยของจักรพรรดิโรกูโจ (六条天三年) องค์จักรพรรดิถูกปลดออกจากราชบัลลังก์โดย พระอัยกา (ปู่) ของพระองค์ และสืบราชบัลลังก์โดยพระปิตุลา (อา) ของพระองค์ พระราชโอรสลำดับที่ 4 ของอดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ
 1168 (ศักราชนิงอังที่ 3, วันที่ 19 เดือน 2): จักรพรรดิทากากูระทรงประกอบพระราชพิธีราชาภิเษก (‘‘โซกูอิ’’) และกลายเป็นจักรพรรดิ

จักรพรรดิทากากูระมีมุมมองบทบาทจักรพรรดิของพระองค์เอง โดยเขียนไว้ว่า:
"จักรพรรดิคือเรือ ราษฎรคือน้ำ น้ำทำให้เรือลอยได้ แต่บางครั้งเรือล่มเพราะมัน ราษฎรสามารถค้ำจุนจักรพรรดิได้ แต่บางครั้งพวกเขาโค่นพระองค์"

 1172 (ศักราชโจอังที่ 2, วันที่ 10 เดือน 2): โทกูโกะ ธิดาของไทระ โนะ คิโยโมริ กลายเป็นจักรพรรดินีของจักรพรรดิทากากูระระ
 27 พฤษภาคม 1177 (ศักราชจิโชที่ 1, วันที่ 28 เดือน 4): ลมแรงทำให้เกิดไฟไหม้ครั้งใหญ่ในเมืองหลวง และพระราชวังถูกเผาจนเป็นเถ้าถ่าน

 1178 (ศักราชจิโชที่ 2, วันที่ 12 เดือน 11): ไทระ โนะ โทกูโกะ พระจักรพรรดินี มีพระประสูติกาลพระราชโอรส คิโยโมริดีใจ และข้าราชสำนักทั้งหมดแสดงความยินดีแก่พระราชบิดามารดา ในเดือนต่อมาทรงได้รับการสถาปนาเป็นรัชทายาท
 1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 21 เดือน 2): จักรพรรดิทากากูระสละราชสมบัติ
 1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 22 เดือน 4): พระราชพิธีราชาภิเษกจักรพรรดิอันโตกุ
 1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 2 เดือน 6): อดีตจักรพรรดิโกะ-ชิรากาวะ, อดีตจักรพรรดิทากากูระ และจักรพรรดิอันโตกุออกจากเกียวโตไปที่ฟูกูฮาระเกียว
 1180 (ศักราชจิโชที่ 4, วันที่ 26 เดือน 11): ย้ายเมืองหลวงจากฟูกูฮาระไปที่เกียวโต
 1180 (ศักราชจิโชที่ 4): เกิดลมหมุนพัดถล่มเฮอังเกียว (เมืองหลวง) เสียหายอย่างหนัก
 1181 (ศักราชจิโชที่ 5, วันที่ 14 เดือน 1): จักรพรรดิทากากูระสวรรคต

สวรรคต  
อดีตจักรพรรดิทะกะกุระเสด็จสวรรคตเมื่อวันที่ 30 มกราคม 1724 ณ พระราชวังหลวงเฮอัง ขณะพระชนม์ได้เพียง 19 พรรษา

รัชสมัยของจักรพรรดิ
รัชสมัยของทากากูระมีมากกว่าหนึ่งศักราชหรือเน็งโง
 นิงอัง          (1166–1169)
 คาโอ         (1169–1171)
 โจอัง (1171–1175)
 อังเง็ง           (1175–1177)
 จิโช       (1177–1181)

อ้างอิง

บรรณานุกรม
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. ; OCLC 251325323
 Helmolt, Hans Ferdinand and James Bryce Bryce. (1907). The World's History: A Survey of Man's Progress. Vol. 2.  London: William Heinemann.OCLC 20279012
 Kitagawa, Hiroshi and Burce T. Tsuchida, ed. (1975). The Tale of the Heike. Tokyo: University of Tokyo Press.  OCLC 164803926
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland. OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. ; OCLC 59145842

จักรพรรดิญี่ปุ่น
โคไตชิ
บุคคลในยุคเฮอัง