กองทัพอากาศเวเนซุเอลา

กองทัพอากาศเวเนซุเอลา ถือกำเนิดขึ้นอย่างเป็นทางการในปี พ.ศ. 2463 แม้ในอดีตจะใช้ยุทโธปกรณ์จากหลายประเทศ แต่ด้วยความขัดแย้งระหว่างอดีตผู้นำของเวเนซุเอลา ฮูโก้ ชาเวซ กับ สหรัฐอเมริกา ทำให้เวเนซุเอลาต้องหันไปซื้อยุทโธปกรณ์จากประเทศจีนและรัสเซีย

ประวัติ 
ในผลพวงของการบินเครื่องบินเป็นครั้งแรกในเวเนซุเอลาเมื่อ 22 กันยายน พ.ศ. 2455 สภาการบินที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อค้นหาเครื่องบินที่เหมาะสมสำหรับกองทัพเวเนซุเอลาในปี ค.ศ. 1913 

การเกิดของ ของกองทัพอากาศเวเนซุเอลา กลับไปเมื่อวันที่ 10 ธันวาคม ค.ศ. 1920 เมื่อโรงเรียนการบินทหารของเวเนซุเอลาที่ถูกก่อตั้งพันเอก เดวิดโลเปซ เฮนริเก้ เป็นผู้บัญชาการคนแรก ใน มาราไก .
ฐานทัพอากาศส่วนใหญ่ในปัจจุบันถูกสร้างขึ้นในทศวรรษที่ ค.ศ. 1960 โดยเครื่องบินในยุคนั้นคือ de Havilland Venom, de Havilland Vampire ,  F-86 .
และเครื่องบินทิ้งระเบิด B-25 มิตเชลล์  70 และ 80 เห็นเพิ่มขึ้นมากในความสามารถส่วนใหญ่เป็นเพราะราคาน้ำมันสูงขึ้น กองทัพอากาศเวเนซุเอลาได้จัดหาMirage iii E V, VF-5A และ D, T-2D, OV-10A และ E, T-27 ได้รับการแนะนำ  เวเนซุเอลาเป็นหนึ่งในลูกค้าที่สั่งซื้อเป็นครั้งแรกสำหรับ F-16โดยได้เข้าประจำการในปี 1983ในฐานทัพอากาศ ในฐานทัพอากาศ  El Libertador ฝูงบินกลุ่มที่ 16

ในวันที่ 27 พฤศจิกายน พ.ศ. 2535 เอฟ-16 สองลำของเวเนซุเอลามีส่วนร่วมในการพยายามรัฐประหารเวเนซุเอลาโดยทำงานให้กับฝ่ายรัฐบาล เอฟ-16เอสองลำยิงกราดใส่เป้าหมายบนพื้นดินและยิงโอวี-10 บรองโกสองลำตกด้วยเอไอเอ็ม-9 และเอที-27 ทูคาโน่หนึ่งลำตกโดยใช้ปืนเมื่อเครื่องบินของกบฏดังกล่าวได้บินเข้าโจมตีที่มั่นของกองทัพ

และต่อมาหลังประธานาธิบดีฮูโก้ ชาเวซในขณะนั้นขึ้นสู่อำนาจก็ได้ดำเนินนโยบายแข็งกร้าวกับสหรัฐและดำเนินการทวง คืนนํ้ามันในประเทศกลับมาเป็นของรัฐและพวกนายทุนรํ่ารวยในประเทศ  จนในปี พ.ศ. 2549 สหรัฐอเมริกาประกาศควํ่าบาตรอาวุธทำให้เวเนซุเอลาต้องหันมาจัดหาเครื่องบินจากจีน รัสเซีย เช่น Su-30 MI-17 MI-24 K-8W Y-8 และอื่นๆอีกมากมาย

โครงสร้างการบังคับบัญชา

ฐานทัพอากาศ

เครื่องแบบ

ยุทโธปกรณ์

ฝูงบินรบ 
 ฝูงบินกลุ่มที่ 4  A-319CJ, Boeing 737, Dassault Falcon 50 และ Mil Mi-17
 ฝูงบินกลุ่มที่ 5 Beechcraft Super King Air
 ฝูงบินกลุ่มที่ 6  Lockheed C-130 Hercules, Short 330 และ Boeing 707
 ฝูงบินกลุ่มที่ 85  เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์ (Dassault Falcon 20 and C-26B)
 ฝูงบินกลุ่มที่ 9  Cessna 206 and Cessna 208
 ฝูงบินกลุ่มที่ 10  helicopters Eurocopter AS332 Super Puma และ Eurocopter AS532 Cougar
 ฝูงบินกลุ่มที่ 11  Su-30MK2
 ฝูงบินกลุ่มที่ 12  VF-5 and K-8W
 ฝูงบินกลุ่มที่ 13 w Su-30MK2
 ฝูงบินกลุ่มที่ 14  Aermacchi SF.260, T-27 Tucano และ Cessna 182
 ฝูงบินกลุ่มที่ 15  North American Rockwell OV-10 Bronco, K-8W และ T-27 Tucano
 ฝูงบินกลุ่มที่ 16  General Dynamics F-16 Fighting Falcon
 ฝูงบินกลุ่มที่ 17  Mil Mi-17 [9]

เครื่องบินรบ 
 Su-30MK2 24ลำ (เครื่องบินขับไล่ครองอากาศ)
 F-16A 7 ลำ (เครื่องบินขับไล่โจมตี)
 F-16B 2 ลำ (เครื่องบินขับไล่โจมตี)
 OV-10 Bronco 8 ลำ (โจมตีเบา)
 VF-5A 8ลำ (เครื่องบินขับไล่โจมตีผึก)
 NF-5B/VF-5D 3  ลำ (เครื่องบินขับไล่โจมตีและฝึก)
 K-8W 17ลำ (โจมตีเบาและฝึก)
 Airbus A-319CJ 1 ลำ (เครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดี)
 Dassault Falcon 20  ลำ (เครื่องบินสงครามอิเล็กทรอนิกส์)
 Boeing 737 1  ลำ (เครื่องบินขนส่งบุคคลสำคัญ)
 Dassault Falcon 50 3  ลำ (เครื่องบินขนส่งบุคคลสำคัญ)
 Dassault Falcon 900  France 2 ลำ (เครื่องบินขนส่งบุคคลสำคัญ)
 Boeing 707 1 ลำ (เครื่องบินเติมเชื้อเพลิงทางอากาศ)
 Lockheed C-130   4  ลำ (เครื่องบินลำเลียง)
 Cessna 208B Grand Caravan 3 ลำ (เครื่องประสานงาน)
 Cessna Citation II 1 ลำ (เครื่องบินลำเลียง)
 Beechcraft B200 Super King Air 4ลำ (เครื่องบินลำเลียง)
 Short 360 2 ลำ (เครื่องบินลำเลียง)
 Shaanxi Y-8 2 ลำ (เครื่องบินลำเลียง) สั่งซื้อ 6 ลำ
 Eurocopter AS 332 Super Puma/Eurocopter AS 532 Cougar  11 ลำ (เฮลิคอปเตอร์ลำเลียง)
 Mi-17 7ลำ (เฮลิคอปเตอร์ลำเลียง)
 Embraer EMB 312 Tucano 19 ลำ (เครื่องบินฝึก)
 Aermacchi SF.260 12 ลำ (ฝึกโจมตีเบา)
 Ghods Mohajer/Saint Arpia 12 ลำ (เครื่องบินไร้คนขับลาดตระเวน)

อ้างอิง

แหล่งข้อมูลอื่น 

กองทัพเวเนซุเอลา
กองทัพอากาศแบ่งตามประเทศ