Sapfo

Sapfo; Sappho (;  Sapphō hu Aeolic Greek   Psápphō; c. 630 – c. 570 BC) Nyaéta saurang pujangga asal Yunani kuna dumuk di Eresos atawa Mytilene di pulo Lesbos. Sapfo dipiwanoh dina lirik puisina, nu ditulis pikeun ditembangkeun bari dipirig ku musik/gamelan. Jaman baheula, Sapfo dina umumna dianggap salaku saurang pujangga anu mana lirik-lirikna kamashur malahan dingaranan saperti "Tenth Muse" jeung "The Poetess". Kalolobaan  Puisi Sapfo kiwari geus laleungitan, sanajan aya ogé anu nyésa kalolobaan ngawujud fragmén/potongan; Kajaba Ode to Aphrodite masih kénéh dina kaayan weuteuh. Kitu deui jeung lirik puisina, Koméntator kuna nyebutkeun cenah gaya nulis Sapfo lirik puisina élegi jeung iambic. Aya tilu épigram anu disangkut pautkeun jeung sapfo, Sok padahal éta mah  Hellenistik meunang niron tina gaya nulisna sapfo.

Saeutik pisan anu dipikanyaho ngeunaan kahirupan Sapfo. Anjeuna téh kawasna katurunan kulawarga beunghar ti Lesbos, Sanajan teu kungsi kanyahoan saha ngaran kolotna. Ceuk sumber kuna nyebutkeun cenah sapfo téh boga tilu dulur lalaki; Charaxos (Χάραξος), Larichos (Λάριχος) jeung Eurygios (Εὐρύγιος). Dua diantarana, Charaxos jeung  Larichos, disebutkeun dina puisina “ Brothers Poem” kapanggih taun 2014. Manéhna Safo ditundung/diasingkeun ka Sicily kurang leuwih taun 600 SM, éta ogé meureun terus lumangsung digawé nepi ka taun 570 SM. Numutkeun kana legenda, anjeuna nelasan manénéh/bunuh diri kujalan luncat tina gawir Leucadian alatan ambon sorangan mikahayang ka Phaon tukang perahu. 

Sapfo saurang pujangga anu loba ngahasilkeun puisi,  meureun lamun dikumpulkeun aya kana 10,000 baris. Puisina kakoncara sareng seueur anu mikayungyun, Safo ogé kalebet salah saurang kanon Salapan Pujangga Lirik anu paling dipihormat ku sarjana Hellenistic Alexandria. Puisi-puisi  Sapfo masih dianggap luar biasa sareng karya-karyana terus mangaruhan panulis sanés. Disaluareun puisina, anjeunna kasohor salaku simbol Lesbian cinta ka sasama awéwé, dina kecap basa Inggris sapphic jeung lesbian diturunkeun tina ngaran dirina sareng pulo asalna masing-masing.

Sumber kuna
Pangaweruh modérn ngeunaan Sapfo dumasar tina naon anu tiasa disimpulkeun tina puisina sorangan, jeung tina naskah kuno lianna anu nyebutkeun ngeunaan dirina.  Puisi Sapfo sorangan mangrupikeun hiji-hijina sumber kontémporér pikeun hirupna.  Biografi Sapfo anu masih nyésa/salamet ti anu pangheubeulna  abad kadua atawa mimiti abad katilu Maséhi, kurang leuwih dalapan abad sanggeus hirup Sapfo;  salajengna nyaéta Suda, énsiklopédi jaman Bizantium.  Sumber-sumber sanés anu nyebatkeun leuwih jéntré ngeunaan kahirupan Sapfo ditulis langkung caket sareng jamanna, dimimitian dina abad kalima SM.  Inpormasi ngeunaan kahirupan Sapfo anu kacatet dina sumber kuna diturunkeun tina guaran pernyataan-pernyataan dina puisina sorangan anu dianggap ku pangarang kuna salaku biografi, dibarengan ku tradisi lokal.  Sababaraha tradisi kuna ngeunaan Sapfo, kayaning pamadegan ngeunaan séksualitas jeung dangdanan dirina, bisa diturunkeun tina komedi/drama.

Nepi ka abad XIX, sumber kuna ngeunaan kahirupan pujangga kuna anu loba ditarima kurang jero/uncritically. Dina abad ka-19, kaom klasikis mimiti skeptis kana tradisi ieu, sarta tinimbang nyoba diturunkeun inpormasi biografi tina puisi-puisina anu salamet.  Dina satengah ahir abad ka XX, sarjana janten beuki skeptis kana  lirik puisi Yunani salaku sumber informasi otobiografi.  Sababaraha sarjana, sapertos Mary Lefkowitz, mibanda pamadegan yén ampir euweuh anu bisa dipikawanoh ngeunaan kahirupan pujangga Yunani ti mimiti Sapfo; Seuseueurna sarjana percaya yén kasaksian kuno ngeunaan kahirupan para pujangga ngandung sababaraha bebeneran tapi kedah pariksa tur ditaluntik kalayan ati-ati.

Kahirupan
Tangtuna saeutik anu dipikanyaho ngeunaan kahirupan Sapfo. Manéhna ti pulo Lesbos sarta hirup di ahir abad katujuh jeung awal abad kagenep SM.  Ieu mangrupikeun tanggal anu dipasihkeun ku kalolobaan sumber kuna, anu nganggap dirina kontémporér Alcaeus jeung Pittacus. Ku kituna bisa waé manéhna bisa jadi geus dilahirkeun dina kuartal katilu abad katujuh – Franco Ferrari nyimpulkeun waktu kurangleuwih 650 atanapi 640 SM; David Campbell nyarankeun kira-kira atawa saméméh 630 SM.  Gregory Hutchinson nunjukkeun yén anjeunna aktip dugi ka  570-an SM.

Ngaran tradisional indungna salaku Cleïs. Ieu tiasa diturun tina sajak atanapi catetan anu ayeuna tos leungit, sanajan sarjana kuna bisa ngan geus ditebak ieu ngaran, asumsina yén putri Sapfo urang Cleïs dingaranan dirina. Ngaran bapana Sapfo urang kirang pasti. Sapuluh ngaran dipikawanoh pikeun bapana Sapfo urang ti sumber kuna; proliferasi ieu tina ngaran mungkin nunjukkeun yén anjeunna teu éksplisit ngaranna dina salah sahiji sajakna Sapfo. Ngaran pangheubeulna jeung paling ilahar #attesteds pikeun bapana Sapfo urang nyaéta Scamandronymus. In Ovid's Heroides, Bapana Sapfo maot nalika yuswa tujuh. Anjeunna teu disebutkeun dina salah sahiji karyana anu salamet, tapi Campbell nunjukkeun kalawan  jéntré ieu mungkin geus dumasar kana sajak anu ayeuna-leungit. Ngaran Sapfo sorangan kapanggih dina sababaraha rupa  éjaan; wangun nu nembongan dina puisi extant dirina sorangan nyaéta Sapfo (Ψάπφω).

Sapfo cenah gaduh tilu sadulur: Erigyius, Larichus, jeung Charaxus. Numutkeun Athenaeus, anjeunna sering muji Larichus pikeun tuang anggur di aula kota Mytilene, hiji kantor dicekel ku budak kulawarga pangalusna. Indikasi ieu yén Sapfo lahir dina kulawarga bangsawan saluyu sareng lingkungan anu sakapeung jarang anu dirékam ayat-ayat na.. Hiji tradisi kuno nyarioskeun hubungan antara Charaxus sareng courtesan Mesir Rhodopis. Herodotus, sumber carita pangkolotna, ngalaporkeun yén Charaxus nebus Rhodopis ku jumlah anu ageung sareng yén Sapfo nyerat sajak anu ngahukum anjeunna pikeun ieu. Ngaran dua lanceukna, Charaxus jeung Larichus, anu disebutkeun dina Brothers Poem, kapanggih dina 2014; lanceukna pamungkas, Erigyius, disebatkeun dina tilu sumber kuno tapi henteu aya dina karya Sapfo anu masih aya.

Manéhna bisa jadi geus miboga putri ngaranna Cleïs, nu disebut dina dua fragmén. Henteu sadayana sarjana nampi yén Cleïs mangrupikeun putri Sapfo. Fragment 132 ngajelaskeun Cleïs salaku "παῖς" (pais), anu, ogé hartina "anaking", ogé bisa ngarujuk kana "youthful beloved in a male homosexual liaison". Geus ngusulkeun yén Cleïs éta salah sahiji pencinta ngora Sappho urang, tinimbang putrina, sanajan Judith Hallett pamadegan yén basa nu dipaké dina fragmén 132 nunjukkeun yén Sappho ngarujuk Cleïs salaku putri nya..

Nurutkeun kana Suda, Sapfo ieu nikah ka Kerkylas ti Andros. Ngaran ieu sigana geus invented by pujangga komik: nami "Kerkylas" () kaciri mangrupa kecap diminutif  (), kamungkinan hartina "sirit"/"penis", tur teu disebutkeun attested salaku ngaran, sedengkeun "Andros", sakumaha ogé jadi ngaran hiji  pulo Yunani, mangrupa wangun kecap Yunani  (), anu hartina "lalaki". Ku kituna, ngaranna bisa jadi lulucon. Dina basa Inggris sarua bakal éta Sapfo ieu nikah ka "Dick-Allcock ti Pulo Man".

Ceuk hiji tradisi yén Sapfo diasingkeun ti Lesbos sabudeureun 600 SM. Babad Parian/ Parian Chronicle catetan Sapfo badé diasingkeun di Sisilia sababaraha waktu antara 604 jeung 595, meureun coinciding/bertepatan jeung Pittacus nyandak kakuatan dina 597. Ieu bisa jadi salaku hasil tina involvement kulawargana jeung konflik antara élit pulitik di Lesbos dina mangsa ieu., alesan anu sami pikeun pengasingan Alcaeus kontémporér Sapfo ti Mytilene sakitar waktos anu sami.

Hiji tradisi balik deui sahenteuna ka Menander (Fr. 258 K) ngusulkeun éta Sapfo bunuh diri ku luncat tina Leucadian cliffs pikeun cinta ka Phaon, tukang kapal. Ieu dianggap salaku ahistorical ku sarjana moderén, meureun diciptakeun ku para panyajak komik atawa asalna tina kasalahan maca rujukan jalma kahiji dina sajak non-biografi. Legénda éta tiasa nyababkeun sabagian tina kahayang pikeun negeskeun Sapfo salaku hétéroséksual.

Pagawéna
[[File:P.Sapph.Obbink.jpg|thumb|right|alt=Black and white photograph of a fragment of papyrus with Greek text|P. Sapph. Obbink: hiji fragmén anu kapanggih tina papirus salahsahiji puisi Sapfo Brothers Poem/sajak baraya]
Sapfo dipercaya geus nulis kurang leuwih 10,000 baris sajak; kiwari, ngan kari 650 anu salamet. Anu dipikawanoh ti manéhna téh tayalian pangalusna dina puisi liris, ditulis pikeun dipirig ku musik. Suda ogé nyebutkeun kana karya Sappho mibanda ciri mandiri /genre epigrams, elegiacs, jeung iambics; tilu tina epigrams ieu aya, engkéna sajak-sajakna Hellenistic diideuan ku ieukaryana Sappho.  The iambic jeung elegiac sajak dikaitkeun ka dirina di Suda ogé bisa jadi imitations engkéna.Baheula pangarang ngaku yén Sappho utamana nulis cinta sajak, sarta transmisi teu langsung karya Sappho ngarojong pamanggih ieu. Sanajan kitu, tradisi papirus nyarankeun yén ieu bisa jadi teu jadi: runtuyan papirus diterbitkeun dina 2014 ngandung fragmen sapuluh padeukeut sajak ti Buku I tina édisi Alexandrian of Sapfo, di antarana waé dua anu pasti cinta puisi, sedengkeun sahanteuna tilu jeung kamungkinan opat utamana paduli kulawarga.

Édisi Baheula
Puisi-puisi Sapfo éta meureun mimiti ditulis di Lesbos, boh dina hirupna atawa teu lila saterusna, mimitina meureun dina wangun skor pikeun palaku karyana. Dina abad kalima SM, Buku Athena penerbit meureun mimiti ngahasilkeun salinan puisi lirik Lesbian, sababaraha kaasup katerangan bahan jeung glosses ogé sajak sorangan. Sababaraha waktu dina abad kadua atawa katilu, Alexandrian scholars ngahasilkeun édisi kritis puisi Sapfo. Aya meureun geus leuwih ti hiji édisi Alexandrian – John J. Winkler boga dua pamanggih, hiji diédit ku Aristophanes of Byzantium jeung hiji deui ku muridna Aristarchus of Samothrace. eu henteu pasti – sumber kuna béjaan kami itu édisi Aristarchus ti  Alcaeus gaganti édisi ku Aristophanes, tapi teu kanyahoan ngeunaan  karya Sapfo naha ogé ngaliwat sababaraha édisi.

Édisi Alexandrian tina puisi Sapfo ieu dumasar kana aya kumpulan Athena, sarta éta dibagi jadi sahenteuna dalapan buku, sanajan jumlah pastina teu pasti. Loba sarjana modern geus dituturkeun Nolak Kaca, anu ngaduga buku kasalapan dina édisi standar; Yatromanolakis ieu ragu, sanajan yén teu aya sumber kuna ngarujuk kana buku kadalapan puisi Sapfo, taya nu nyebut kasalapan. Édisi Alexandrian tina Sapfo sigana dikelompokeun sajak-sajakna ku waktuna: sumber kuna ngabejaan urang yén tiap tina tilu buku munggaran ngandung sajak dina méter husus tunggal. Édisi kuno Sapfo, kamungkinan dimimitian ku édisi Alexandrian, sigana geus maréntahkeun sajak dina sahenteuna buku munggaran puisi Sapfo – nu ngandung karya nu diwangun dina Sapphic stanzas – alphabetically.

Malah sanggeus publikasi tina édisi Alexandrian standar, Puisi Sapfo terus medar dina kumpulan puisi séjénna. Contona, nu dina Cologne Papyrus Tithonus poem éta dilestarikeun  bagian tina hiji puisi antologi Hellenistic, anu eusina puisi disusun dumasar téma, tinimbang ku waktu medalna, sakumaha anu kasebut dina édisi Alexandrian.

Puisi Anu Salamet

Naskah puisi Sapfo anu pangheubeulna masih keneh aya kapanggih, kaasup tulisan nu aya dina gerabah fragment 2 masih kaburu dilestarikeun, éta asalna ti abad ka  katilu SM, kawasna baé tiasa sateuacanna édisi Alexandrian. Salinan anu pang panderina  tina sajak Sapfo anu dikirimkeun langsung ti jaman baheula ditulis dina parchment codex kaca ti kagenep jeung abad katujuh Masehi, tur éta pasti dihasilkeun tina papirus kuno ayeuna geus leungit. Salinan naskah karya Sapfo mungkin geus salamet dina sababaraha abad, ngan kawasna abad ka-9 puisi kacirina geus ngiles, sarta ku abad ka 12, John Tzetzes bisa nulis éta "the passage of time has destroyed Sappho and her works".

Nurutkeun legenda, Puisi Sapfo leungit kusabab gareja teu satuju kana moralna. Ieu legenda nembongan geus asalna dina Renaissance – kurang leuwih dina 1550, Jerome Cardan nulis anu Gregory Nazianzen karya Sapfo sacara umum ancur, sarta dina ahir abad 16 Joseph Justus Scaliger ngaku yén karya Sappho diduruk di Roma jeung Konstantinopél di 1073 dumasar pesenan ti Pope Gregory VII.
bisa nulis éta|p=18}} Faktor nyumbang kana kaleungitan sajak Sapfo meureun nya dialék Aeolic, dianggap propinsi dina hiji periode dimana éta Attic dialék dianggap salaku Yunani klasik asli, jeung kungsi jadi patokan karya sastra. Balukarna, loba pamiarsa kapanggih  hésé ngarti kana dialek Sapfo: dina abad kadua Maséhi, pangarang Romawi Apuleius specifically remarks on its "strangeness", jeung sababaraha komééntator dina subjék démonstrasi kungsi ngalaman kasusah nu maca dina hésé ngahartikeun. Ieu bagian tina turunna leuwih umum dina minat para pujangga kuna; leres pisan, papirus salamet nyarankeun yén puisi Sapfo urang salamet leuwih panjang batan nu kontémporée dirina kayaning Alcaeus.

Ngan kira-kira 650 baris puisi Sapfo urang masih salamet, nu ngan hiji sajak – the "Ode to Aphrodite" – geus lengkep, sarta leuwih ti satengah tina garis aslina salamet dina sabudeureun sapuluh deui fragmén. Loba sempalan salamet tina Sapfo ngandung ukur hiji kecap – salaku conto, fragment 169A ngan saukur harti kecap "kado kawinan", tur salamet salaku bagian tina kamus kecap langka. Dua sumber utama tina fragmen salamet tina Sapfo mangrupa cutatan dina kuna séjén dianggo, tina sajak gembleng nepi ka saeutik jadi hiji kecap, jeung fragmén tina papirus, loba nu kapanggih di Oxyrhynchus di Mesir. sempalan lianna salamet dina bahan séjén, kaasup parchmentjeung potsherds. Pangkolotna salamet sempalan puisi Sapfo ayeuna dipikawanoh nyaéta Cologne papyrus nu ngandung sajak Tithonus, ti abad ka tilu SM.

Sampai kuartal terakhir abad ka salapan belas, ngan kutipan kuna puisi Sapfo anu nyesa. Di 1879, munggaran anyar kapanggihna  tina sempalan pisi Sapfo dijieun di Fayum. Nepi ka tungtun taun abad XIX, Grenfell jeung Hunt geus dimimitian ngagali tempat pamiceunan runtah kuna di Oxyrhynchus, ngarah kana pamanggihan tina loba fragmén/sempalan puisi Sapfo saméméhna kungsi kanyahoan. Fragmén puisi Sapfo terus kapanggih deui. Loba Nu panganyarna, pamanggihan utama dina 2004 (the "Tithonus poem" and a new, previously unknown fragment) jeung 2014 (sempalan salapan sajak: lima geus dipikawanoh tapi ku bacaan anyar, opat, kaasup nu "Brothers Poem", teu dipikawanoh saméméhna) geus dilaporkeun dina média sakuliah dunya.

Gaya
Sapfo digawé dina tradisi anu alus-dimekarkeun tina puisi Lesbian, nu kungsi mekar diksi puitis sorangan, méter, jeung konvénsi. Sateuacan Sapfo sareng Alcaeus kontemporer na, Lesbos ieu pakait kalawan puisi jeung musik ngaliwatan mistis Orpheus jeung Arion, dina abad katujuh SM pujangga Terpander.  The Lesbian metrical tradition dimana Sapfo ngarang puisina béda tinu séjén di Yunani sabab baris na salawasna ngandung jumlah suku kata tetep – kontras jeung tradisi séjén nu diwenangkeun pikeun substitusi dua suku kata pondok pikeun hiji panjang atawa sabalikna.

Sapfo mangrupikeun salah sahiji pujangga Yunani anu munggaran ngadopsi "lyric 'I'" – nulis sajak nyoko kana panéénjo/sudut pandang jalma nu tangtu, kontras jeung pujangga éépik saméméhna Homer jeung Hesiod, anu nembongkeun n diri leuwih salaku "saluran tina divine'/ ilham pangééean". Puisi nya explores individu jati diri jeung pribadi émosi – kahayang, timburuan, jeung cinta; éta ogé adopts jeung napsirkeun deui nu geus aya gambaran puisi épik dina ngokolakeun ieu téma. Sigana geus diwangun pikeun rupa-rupa kasempetan boh publik jeung swasta, sarta meureun encompassed duanana dianggi dina  paduan suara dianggo.  Dibarengan ku puisi cinta anu anjeunna paling dikenal, karya-karyana anu masih kénéh hirup diantarana sajak museur kana kulawarga, naratif dipangaruhan epik, lagu kawinan, hymns kultus, jeung invective.

Puisi Sapfo dipikanyaho ku basa anu jelas sareng pikiran anu sederhana, jeung ngagunakeun cutatan langsung nu brings rasa immediacy. Kecap-muter anu teu kaduga mangrupikeun ciri khas tina gayana. Contona nyaéta tina sempalan 96: "ayeuna manehna nangtung kaluar diantara awéwé Lydian sakumaha sanggeus Panonpoé Tilelep the rose-meraba bulan melebihi semua bintang", variasi dari Homeric epithet "Fajar berjari kemerahan". Puisi Sapfo sering digunakan hyperbole, menurut kritikus kuno "karena pesonanya". Contoh ditemukan dalam fragmen 111, di mana Sapfo menulis itu "Pengantin pria pendekatan seperti Ares [...] Jauh lebih besar dari pria besar".

Leslie Kurke ngagolongkeun Sapfo dengan itu penyair Yunani kuno dari apa yang disebut "élit" ideologis tradisi, nu hargana méwah (habrosyne) jeung lahir luhur. Ieu pujangga élit condong ngaidentipikasi diri jeung dunya mitos Yunani, déwa, jeung pahlawan, kitu ogé Wétan jegud, utamana Lydia. Thus in fragment 2 Sapfo boga Aphrodite "tuang kana cangkir emas nectar lavishly dicampurkeun jeung joys", sedengkeun dina sajak Tithonus anjeunna sacara éksplisit nyatakeun yén "Abdi resep hal anu langkung saé [habrosyne]". Numutkeun Page DuBois, basa, ogé eusina, puisi Sapfo evokes hiji lapisan aristocratic. Manéhna kontras Sapfo urang"flowery,[...] adorned" style with the "austere, decorous, restrained" style embodied in the works of saterusna pangarang klasik kayaning Sophocles, Demosthenes, dan Pindar.

Musik

Puisi Sapfo ditulis keur ditembangkeun tapi éta henteu tangtu gumantung kaperluanna. 
Salaku éta sapertina teu mirip kanu mana wae tina sistem notasi musik nuaya di Yunani Kuna harita saméméh abad kalima, musik aslina anu bakal marengan lagu Sapfo urang meureun moal mikanyaho nepi ka panggih naskah séjén ti jaman klasik anu salamet, tur kitu deui euweuh sahiji ogé musik kuna nu dipiwanoh pikeun marengan puisi Sapfo anu salamet atawa kapanggih kiwari . Puisi Sapfo ieu cenah geus ditulis dinamixolydian mode, nu dianggap sedih; ieu ilahar dipaké dina tragedi Yunani, jeung Aristoxenus percaya yén tragedi diajar ti Sapfo .  Aristoxenus nyangkut pautkeunn Safpo tina pamanggih  tina mode ieu, tapi ieu tetep klaim dubious.  The classicist Stefan Hagel boga panyangga  éta sugan waé Sapfo mimiti ngapopulerkeun téh pakaitna antara mixolydian na mournfulness. Bari aya euweuh attestations yén Aisyah dipaké lianna modes, nya meureun variatif aranjeunna gumantung kana sajak  karakterna. Nalika mimiti ditembangkeun, unggal suku kata téks nya sigana pakait sareng hiji catetan salaku pamakéan panjangna melismas dimekarkeun dina jaman klasik engké..

Sapfo utamina nyerat pikeun dua format: panyanyi solo sareng paduan suara. Kalayan Alcaeus, anjeunna naratas gaya nyanyian énggal monody (single-line melody) anu undur tina gaya paduan suara multi-bagian anu umumna diartikeun musik Yunani baheula. Gaya ieu dipasihan nya leuwih kasempetan pikeun ngaindividualkeun eusi sajakna; the historian Plutarch nyatet yén manéhna "speaks kecap dicampur sabenerna jeung seuneu, sarta ngaliwatan lagu nya, manéhna tarik panas ngagambarkeun haténa". Beberapa sarjana téori yén sajak Tithonus  éta diantara karyana maksudna pinanggih  pikeun penyanyi solo. Ngan fragmen karya paduan suara Sapfo masih aya, jeung ieu, saeutik leuwih ti dirina épithalamia lagu kawin masih aya bisa disalametkeun . Nu engké komposisi éta meureun dimaksudkeun pikeun antiphonal prakna antara boh paduan suara lalaki jeung awéwé atawa soloist jeung paduan suara.

Dina waktosna Sapfo, puisi ditembangkeun éta dipirig ku musical instruments, which usually doubled the voice in unison atawa diputer homophonically hiji octave luhur atawa handap. Sajakna nyebut loba instrumén, kaasup the pēktis, hiji harpa ti  Lydian asal usul, jeung lyre. Sappho paling raket pakaitna jeung barbitos, a lyre-kawas instrumen string anu jero dina pitch.  Euphorion of Chalcis ngalaporkeun yén anjeunna ngarujuk kana sajakna, sareng vase abad ka-5 anu kasohor ku boh nu Dokimasia Painter atawa Brygos Painter ngawengku Sappho na Alcaeus kalawan barbitoi. Sappho nyebatkeun aulos, a wind instrument kalawan dua pipa, in fragment 44 salaku pamirig lagu wanoja-wanoja Trojan di Hector jeung Andromache's kawinan, tapi henteu sebagé pamirig puisina sorangan .  Engké Koméntator Yunani salah percaya anu mana manéhna  geus manggihan plectrum.

Sexuality

Istilah umum lesbian tayalian métafora pikeun Sapfo, anu asalna tina ngarana ti pulo Lesbos, tempat manéhna gumelar. Sanajan kitu, manéhna teu salawasna dianggap kitu. Dina komedi Athena klasik (ti éta Old Comedy ti abad kalima ka Menander dina ahir kaopat jeung mimiti abad katilu SM), Sapfo karikatur salaku awéwé hétéroséksual promiscuous, sarta teu nepi ka Hellenistic periode nu kahiji sumber anu sacara éksplisit ngaguar homoeroticism Sapfo dilestarikan. Pangheubeulna ieu mangrupa fragmentary biografi ditulis dina papyrus dina ahir abad katilu atawa awal abad kadua SM, nu mertahankeun yén Sapfo éta "dituduh ku sababaraha anu henteu sajalan dina cara dirina sareng kabogoh awéwé". meureun kaca koméntar éta frasa "ku sababaraha" nunjukkeun yén sanajan korpus pinuh ku puisi Sapfo  teu nyadiakeun bukti konklusif naha manéhna digambarkeun salaku gaduh dorongan sex jeung awewe. Ieu pangarang kuna teu kaciri boga dipercaya yén Sapfo tuh, kanyataanna, gaduh hubungan seksual jeung awéwé séjén, jeung ahir abad kasapuluh teh Suda ngarékam éta Sapfo "dituduh fitnah" gaduh hubungan seksual sareng anjeunna "murid awéwé".

Di antara sarjana modern, seksualitas Sapfo  masih jadi padungdengan – André Lardinois ngagambarkeun salaku "Patarosan Sapfo  Hébat". Tarjamahan mimiti tina puisi Sapfo sakapeung eusina némbongkeun heterosexualised. Ambrose Philips' 1711 tarjamah tina Ode to Aphrodite ngagambarkeun objek kahayang Sapfo salaku lalaki, bacaan anu dituturkeun ku ampir unggal penerjemah sajak lianna nepi ka abad ka, Tisaprak 1781 Alessandro Verri nafsirkeun séjén fragment 31 salaku saurang anu némbongkeun cintana Sapfo pikeun Phaon. Friedrich Gottlieb Welcker pamadegan yén parasaan Sapfo pikeun awéwé séjén éta "sakabéhna nembongkeun idealis tur lain hubunganna jeung sensualitas", Nalika Karl Otfried Müller nulis tina fragment 31 digambarkeun "euweuh micinta tapi ngan saukur sikep ramah": Glenn Most ngoméntaran  "hiji kaluhungan Basa nu dipaké Sapfo  dipaké pikeun ngajelaskeun parasaan dirina lamun maranéhna geus leuwih ti pikagumbiraeun dina séksual", lamun téori ieu bener. Ku 1970, éta bakal mibanda pamadegan yén sajakna sarua ngandung "buktina positip tina [Sapfo] memang saurang lesbianisme".

Kiwari, umumna ditarima yén puisi Sapfo ngagambarkeun parasaan homoérotik: salaku Sandra Boehringer nempatkeun éta, karyana "jelas ngagungkeun eros antara awéwé". Nuju ahir abad ka XX, sanajan, sababaraha Sarjana mimiti nolak pananya tina naha Sapfo éta lesbian atawa sanes – Glenn Kalolobaan panulis ngeunaan Sapfo  "bakal teu boga pamanggih naon-naon nalika aranjeunna nelepon dirina naha manéhna saurang   homoseksual", André Lardinois nyatakeun yén éta téh "omong kosong" nanya naha Sapfo éta lesbian, jeung Page duBois nelepon nepikeun hiji patarosan "khususna madungdengkeun hiji hal anu matak bingung".

Salah sahiji anu jadi tujuan utama para sarjana nalungtik Sapfo tayalian usaha pikeun nangtukeun kontéks budaya di mana Puisi Sapfo disusun sareng  dipintonkeun. Rupa-rupa kontéks budaya jeung peran sosial anu geus ditempokeun ku Sapfo geus kungsi disodorkeu, kaasup guru, pamingpin séké, katut pujangga anu minton pikeu  lingkungan batur awéwé. Tangtu, kontéks nu ditembongkeun tina loba fragménn Sapfo  henteu gampang ditangtukeun, sarta bisa dibayangkeun pikeun leuwih ti hiji kamungkinan konteks ..

Hiji saran anu parantos lami ngeunaan peran sosial pikeun Sapfo nyaéta "Sapfo salaku guru sakola". Dina awal abad ka dua puluh, ahli klasik ti Jerman Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff sapamadegan yén Sappho éta jenis guru sakola, pikeun "ngécéskeun jauh gairah Sapfo pikeun budak awéwéna jeung melaan dirina tina tuduhan homoseksualitas. Panalungtikan terus jadi pangaruh, boh di kalangan sarjana anapon masarakat umum, sanajan kamari ieu éta gagasan  dikritik ku para sajarawan salaku anakronistik  kalawan meunang panolak ku sababaraha ahli klasik anu kamashur alatan henteu dibenerkeun ku bukti. Jeroning taun 1959, Denys Page, salaku conto, nyatakeun yén fragmén Sapfo anu masih aya ngagambarkeun "kaasih sareng timburu, kasenangan sareng kanyeri, ti Sapfo jeung babaturanna"; sarta anjeunna nambihan, "Kami geus manggihan, sarta bakal manggihan, henteu aya tapak  formal kitu ogé hubungan resmi atau profesional di antara maranéhanana ." David A. Campbell dina 1967 boga pamadegan yén  Sapfo meureun  "mingpin hiji paguyuban  sastra", tapi itu "bukti pikeun penunjukan formal salaku panduta atawa guru hésé kapanggihna". Teu aya hiji oge dina puisi Sapfo anu nyebutkeun ajarana, kitu deu sumber nu ngamimitian ngadukung pamadegan Sapfo saurang guru mimiti ti Ovid, genep abad sabada masa hidup Sapfo . Sanajan masalah ini, loba interpretasi anyar ngeunaan peran sosial Sapfo masih dumasar kana ieu  pamadegan. Dina interpretasi ieu, Sapfo ilubiung dina ngatik ritual budak Awéwé, saperti  salaku pelatih paduan suara budak awéwé.

Sanaos Sapfo ngadamel lagu pikeun ngalatih paduan suara barudak awéwé, henteu  sakabeh puisina bisa ditafsirkeun maké cara séjén, kitu deui sanajan sarjana upaya anu hadé pikeun  manggihan, Yatromanolakis boga pamadegan yén  henteu aya kontéks pintonan  tunggal anu bisa dikaitkeun jeung sakabeh puisi Sapfo. Parker argues cenah Sapfo kudu dianggap salaku bagian tina paguyuban batur awéwé anu baris dipintonkeun ku manéhna, sarua saperti jalma anu sazananna Alcaeus . Sababaraha puisina katempo dijieun pikeun acara resmi, tapi loba ngeunaan tina laguna - jeung kawasna baris dipaké pikeun parasmanan .

Warisan
Reputasi kuno

Dina jaman baheula, Puisi Sapfo kalintang dipiyungyun, katut sababaraha sumber kuna nyebutna salaku "Muse kasepuluh". Puisi paling awal anu masih kénéh aya dina wangun epigram abad ketiga SM ku Dioscorides, Puisi disimpan dina "Antologi Yunani" ku Antipater ti Sidon sarta dikaitkeun jeung  Plato dina téma anu sami. Anjeunna sakapeung sok disebut salaku "The Poetess", kawas Homer "The Poet". Sarjana - Sarjana ti Alexandria kaasup kana lirik pupuh salapan panyajak. Dumasar  Aelian, the Athenian lawmaker and poet Solon dipenta diajarkeun lagu ku Sapfo "nepi ka kuring bisa diaja". Carita ieu meureun apokrif/rusiah, utamana sabab Ammianus Marcellinus ngabejaan carita sarupa ngeunaan Socrates jeung lagu Stesischorus, tapi nembongkeun kumaha puisi Sapfo dianggap kacida luhurna di dunya kuPuisina.

Sapfo ogé mangaruhan pujangga kuna lianna. dina basa Yunani, the Hellenistic pujangga Nossis dijelaskeun ku Marilyn B. Skinner salaku sok niron karya Sapfo, kitu deui Kathryn Gutzwiller mibanda pamadegan yén Nossis sacara éksplisit nempatkeun dirina salaku wawaris tina kalungguhan Sapfo salaku pujangga awéwé. Di luar puisi, Plato mengutip Sapfo dina bukuna Phaedrus, ogé Socrates' pidato kedua ngeunaan cinta dina hiji dialog anu kawasna kamandang deskripsi Sapfo ngeunaan épék fisik kahayang jero fragmen 31. Dina abad kahiji SM, Catullus ngadegkeun téma sareng méter puisi Sapfo salaku bagian tina literatur Latin, nganut stanza Sapphic, dipercaya ku jaman baheula geus jadi pamanggih ku Sapfo, méré ngaran kakasihna dina puisina "Lesbia" dina rujukan pikeun Sappho, jeung nyaluyukeun ogé narjamahkeun fragmen ka-31 Sapfo dina sajak 51.

Pujangga kuno lainna nulis ngeunaan kahirupan Sapfo. Manéhna téh mibanda karakter anu populer di ancient Athenian comedy/Komedi Yunani kuno , ogé sahenteuna aya genep komedi anu misah ogé disebut mikawanoh "Sapfo" . Komedi kuna pangheubeulna dipikawanoh nyandak Sapfo salaku subjék utamana nyaéta awal kalima atawa ahir abad kaopat SM Sappho ku Ameipsias, sanaos teu aya anu dipikanyaho salian ti namina. Salaku komedi ieu salamet ngan dina fragmen, teu yakin kana kumaha maranéhna bakal ngajelaskeun Sapfo, tapi anjeunna dipikaresep dicirikeun salaku awéwé promiscuous. Dina kaulinan Diphilos, anjeunna kekasih para pujangga Anacreon sareng Hipponax. Sapfo ogé janten subjek paling dipikaresep dina seni visual.  Anjeunna mangrupikeun pujangga anu paling sering digambarkeun dina vas gambar beureum Loteng abad kagenep sareng kalima. lukisan – meskipun tidak seperti penyair laki-laki seperti Anacreon dan Alcaeus, dalam empat vas yang bertahan di mana dia diidentifikasi oleh sebuah prasasti dia tidak pernah ditampilkan bernyanyi. Anjeunna ogé dipidangkeun dina koin ti Mytilene sareng Lesbos ti mimiti dugi ka abad katilu Masehi, sarta dilaporkeun digambarkeun dina wujud patung ku Silanion di Syracuse, arca di Pergamon jeung Konstantinopel, sarta lukisan ku seniman Hellenistic Leon.

Ti abad kaopat SM, karya kuno menggambarkan Sapfo salaku pahlawan awéwé anu tragis, disorong pijeun nelasan maneh alatan cintana anu ambon sorangan ka Phaon. Hiji panggalan drama ku Menander nyebutkeun cenah Sapfo luncat tina gawir  di Leucas alatan cinta. Ovid's "Heroides" 15 ditulis salaku surat ti Sapfo ka Phaon, sarta nalija munggaran kapanggih dina abad ke-15 dianggap salaku tarjemahan tina surat asli Sapfo. Bunuh diri Sapfo ogé digambarkeun dina seni klasik, umpamana dina basilika SM abad kahiji di deukeut Roma Porta Maggiore.

Sedengkeun puisi Sapfo dipigandrum di dunya kuna, karakterna henteu salawasna dianggap kalawan hadé. Dina jaman Romawi, kritikus boga anggapan ieu kacida nafsu jeung meureun  homoseksual. Horace nyebutna  "mascula Sappho" dina  "Epistles", nu engkéna dikoméntaran ku Porphyrio tayalian  "sabab anjeunna kawentar ku  puisina, di mana lalaki lewih mindeng onjoy, atawa kumargi anjeunna difitnah janten tribad". Nepi ka abad katilu Masehi, bédana antara reputasi sastra Sapfo salaku saurang  penyair jeung reputasi moralna salaku saurang awéwé jadi kacida signifikan matakna anggapan yén  sebenarna aya dua Sapfo mimiti mekar.. Dina "Historical Miscellanies" na, Aelian nyerat yén aya "Sappho anu sanés, pelacur, sanés pujangga.".

Panarimaan Modern

Menjelang periode abad pertengahan, Karya Sappho laleungit, sok sanajan  kitu  masih dicutat di panulis satuluyna.  Karyana jadi lebih gampil diaksés dina abad ka genep belas ngaliwatan édisi citak ti para panulis anu nyutatna.  Dina taun 1508 Aldus Manutius nyitak edisie Dionysius ti Halicarnassus, anu eusina Sapfo 1, "Ode to Aphrodite", jeung édisi citak munggaran ti Longinus On the Sublime, kumplit jeung cutatanna ngeunaan Sapfo 31, mucunghul taun 1554. Dina tahun 1566,' 'pencetak' ' Prancis Robert Estienne édisi diterbitkeun puisi lirik Yunani anu eusina aya kana 40 fragmén anu pakait sareng Sapfo.

Pada tahun 1652, tarjamahan basa Inggris kahiji ti hiji puisi karya Sapfo diterbitkeun, dina tarjamah John Hall ngeunaan On the Sublime.  Dina taun 1681 Anne Le Fèvre Sapfo édisi Prancis ngajadikeun karyana leuwih lega  dipikawanoh. Édisi Theodor Bergk taun 1854 janten édisi standar Sapfo dina satengah abad kadua abad ka-19; dina bagian mimiti ka-20, panemuan papirus sajak anyar karya Sapfoo nyababkeun édisi sareng tarjamahan ku Edwin Marion Cox sareng John Maxwell Edmonds, sareng puncakna dina publikasi tina 1955 ti Edgar Lobel jeung Denys Page's Poetarum Lesbiorum Fragmenta.

Kawas baheula, kritikus modern geus condong nganggap puisi Sappho "luar biasa". Dina awal abad ka-9, Sappho disebut salaku pujangga awéwé berbakat, sarta dina karya-karya kawas Boccaccio's De Claris Mulieribus ogé Christine de Pisan's Book of the City of Ladies manéhna meunangkeun reputasi salaku awéwé didikan. Malah sanggeus karya Sapfo leungit, bait Sapphic terus dipaké dina lirik puisi abad pertengahan. sarta kalawan pamanggihna karyana dina Renaissance, anjeunna mimiti beuki mangaruhan  loba sajak Eropa. Dina abad ka-16, anggota La Pléiade, lingkungan  pujangga Prancis, dipangaruhan ku éta pikeun ékspérimén kalawan bait Sapphic sarta nulis sajak cinta dina sora jalma awéwé munggaran.  Komposer modern jeung modern mimiti ogé geus diideuan ku Sappho;  komposisi kasohor dumasar kana kahirupan atawa karyana kaasup opera kayaning Sapfo (1794) ku Jean-Paul-Égide Martini, Sappho (1897) ku  Jules Massenet, Sappho (1963) ku Peggy Glanville-Hicks;  potongan perkusi Psappha (1975) jeung karya orkestra Aïs (1980) ku Iannis Xenakis;  jeung komposisi Charaxos, Eos and Tithonos (2014) ku Theodore Antoniou.

Ti Era Romantis, karya Sappho - hususna "Ode to Aphrodite" - parantos janten pangaruh konci tina konsépsi ngeunaan naon anu kedah janten lirik puisi. Panyajak anu boga pangaruh sapertos Alfred Lord Tennyson dina abad ka-19, sareng A.  E. Housman dina ka dua puluh, geus dipangaruhan ku puisi na.  Puisi dumasar Tennyson kalebet "Eleanore" sareng "Fatima" dina sempalan Sapfo 31, sedengkeun tilu karya Housman téh adaptasi tina Puisi tengah malam, nu geus lila dianggap ku  Sapfo najan ngeunaan pangarangna ayeuna aya bantahan. Dina awal abad ka-20, Imagists – hususna Ezra Pound, H.  D., dan Richard Aldington – kapangaruhan ku fragmen Sapfo;  sajumlah puisi Pound dina koléksi awalna Lustra mangrupa adaptasi tina puisi Sapphic, sedangkeun puisi H.D.  nyuhunkeun tulisan Sapfo.

Teu lila sanggeus kapanggih deui puisi-puisina Sapfo, seksualitasna sakali deui janten fokus perhatian kritis. Dina awal abad tujuh belas, John Donne nulis "Sapho to Philaenis", mulang ka pamanggih Sappho salaku anu mikaresep ka awewe kalawan  hiperseksual. Perdebatan modérn ngeunaan seksualitas Sapfo dimimitian dina abad ka-19, Welcker dina 1816, kalayan nyebarkeun hiji artikel ngabéla Sapfo tina tuduhan prostitusi sareng lesbianisme, nyatakeun yén anjeunna suci. – posisi nu engkéna bakal dicokot ku Wilamowitz dina ahir abad ka-19 jeung Henry Thornton Wharton dina awal abad ka-20.. Dina abad ka-19 Sapfo dipilih ku Decadent Movement salaku "putri de Sade" lesbian, ku Charles Baudelaire di Perancis sareng engké Algernon Charles Swinburne di Inggris.. Dina ahir abad ka-19, panulis lesbian sapertos Michael Field jeung Amy Levy janten museurkeun Sapfo pikeun seksualitas dirina, dan pada pergantian abad ke-20 dia adalah semacam "santo pelindung lesbian".

Ti mimiti abad ka-19, pujangga awéwé kawas Felicia Hemans (The Last Song of Sappho) katut Letitia Elizabeth Landon (Sketch the First. Sappho, ogé dijero  Ideal Likenesses) nyandak Sapfo salaku salah sahiji karuhun maranéhanana.  Sapfo ogé mimiti dianggap salaku panutan pikeun kampanye hak-hak awéwé, dimimitian ku karyana kawas Caroline Norton's "Gambar Sapfo. Engké dina abad éta, manéhna bakal jadi modél pikeun nu disebut Awéwé Anyar - awéwé mandiri jeung berpendidikan anu mikahayang otonomi sosial jeung seksual. – sareng dina 1960s, féminis Sapfo  éta – bareng jeung hypersexual, mindeng tapi teu éksklusif lesbian Safo – salah sahiji dua persepsi budaya pangpentingna Sapfo. 

Kapanggihna sajak anyar nu dijieun ku Sapfo di 2004 jeung 2014 ngagumbirakeun  duanana ilmiah jeung perhatian média. Pangumuman tina Tithonus sajak éta subyek internasional sinyalna warta, sarta digambarkeun ku Marilyn Skinner salaku "the trouvaille of a lifetime".

Tempo ogé
 Ancient Greek literature
 Papyrus Oxyrhynchus 7 – papyrus preserving Sappho fr. 5
 Papyrus Oxyrhynchus 1231 – papyrus preserving Sappho fr. 15–30
 Lesbian poetry

Catetan

Rujukan

Karya dicutat

  
 
 
 
 
 
 
 

 
  
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
  
 

Bacaeun salajengna

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Tutumbu ka luar 

 The Digital Sappho
 Commentaries on Sappho's fragments, William Annis.
 Fragments of Sappho, translated by Gregory Nagy and Julia Dubnoff
 Sappho, BBC Radio 4, In Our Time.
 Sappho, BBC Radio 4, Great Lives''.
 
 
 Ancient Greek literature recitations, hosted by the Society for the Oral Reading of Greek and Latin Literature. Including a recording of Sappho 1 by Stephen Daitz.

Kategori : Istilah dina sastra Sunda 
 
7th-century BC births
7th-century BC women poets
7th-century BC Greek people
7th-century BC poets
6th-century BC Greek people
6th-century BC poets
6th-century BC women writers
Aeolic Greek poets
Ancient Eresians
Ancient Greek erotic poets
Nine Lyric Poets
Poets from ancient Lesbos
Greek women composers
Ancient Greek women poets
Ancient Mytileneans
7th-century BC Greek women
6th-century BC Greek women
Ancient LGBT people