Naturalismeu (sastra)

Naturalismeu atawa naturalisme nyaéta aliran sastra nu karya-karyana salawasna méré gambaran kahirupan manusa sacara gembleng. Naturalismeu téh enas-enasna mah lain dina lebah nyipta wanda karangan wungkul, tapi corak fiksi anu dimekarkeun ku paham atawa aliran pangarang luyu jeung tangtungan filosofina. Buah pikiranana mangrupa terusna paham Darwin dina biologi (pertengahan abad ka-19) yén manusa téh sagemblengna kakurung ku susunan alam, teu ngabogaan jiwa (soul atawa hubungan séjén jeung agama atawa jeung dunya spiritual  di luar alam/jagat raya). Ku lantaran kitu, manusa téh ngan ukur sato tahap-luhur emu pasipatan jeung nasibna ditangtukeun ku dua rupa kakuatan alami, warisan, jeung lingkungan. Nampa warisan sipat-sipat pribadi jeung naluri atawa insting napsu, utamana napsu lapar jeung napsu birahi jeung teu daya dina nyanghareupan panéka ékonomi di tengah kahirupan kulawarga, lingkunganana, jeung masarakatna. Ieu kasang tukangna anu matak karya-karya naturalismeu réa ngumbar segi-segi napsu birahi, adegan-adegan tragis, karasana resag, kasar, tanpa tédéng aling-aling.

Conto 
 Novel Indonesia anu kaasup kana aliran naturalismeu.
 hhjaja
 hhfjhf
 Belenggu karya Armijn Pane.
 Jalan Tak Ada Ujung karya Mochtar Lubis.

Rujukan 
Sastra