Hendrik Antoon Lorentz

Hendrik Antoon Lorentz (1853-1928) nyaéta fisikawan Walanda anu meunang panglélér Nobel dina widan fisika bareng jeung Pieter Zeeman dina taun 1902.

Lahir di Arnhem, Walanda. Anjeunna diajar di universitas Leiden. Dina umur 19 taun anjeunna balik deui ka Arnhem jeung ngajar di salah sahiji SMA. Sabari ngajar, anjeunna nyiapkeun tésis doctoral anu ngalegaan téori James Clerk Maxxwell ngeunaan éléktromagnét nu ngawengku wincikan tina pemantulan jeung pembiasan cahaya.  

Dina taun 1878 anjeunna jadi uru besar fisika téoritis di Leiden anu mangrupa tempat digawéna nu munggaran. Ajeunna hirup di dinya salila 34 taun, tuluy pidah ka Haarlem. Lorentz nuluykun pagawéanana pikeun ngabasajankeun téori Maxwell jeung ngawanohkeun gagasan yén médan éléktromagnétik téh disababkeun ku muatan listrik dina tingkat atom. Anjeunna ngébréhkeun yén mancarna cahaya ku atom jeung rupa-rupa gejala optic bisa diruntut kana gerak jeung interaksi atom. 

Lorentz ogé nyieun kontribusi anu gedé pikeun nalungtik fénoména banda nu gerak. Dina hiji risalah anu lega dina ngajelaskeun kasalahan jeung masalah-masalah anu muncul di sagédéngeun éta, anjeunna nuturkeun hipotésis AJ Frensel ngeunaan ayana éter teu gerak, anu sacara bébas nembus sakumna awak. Éta asumsi téh ngawangun wangun dasar tina hiji téori umum ngeunaan fénoména listrik jeung optik awak gerak.

Sumber

élmuwan asal Walanda