Teater Renaissance

Wilayah Eropa mimiti kairut kana seni Yunani Purba ti taun 1500 nu dimimitian ku Italia. Panulis-panulis di Italia diajar Puitika Aristoteles jeung Seni Puisi Horatius minangka tatapakan dina nulis esei-eseina. Tina ieu éséi tuluy mekar jadi neoklasisme dina seni. 
Aya 3 rupa drama nu dimekarkeun di Italia nyaéta tragédi, komédi, jeung pastoral. Panulis-panulisna nu kasohor nyaéta Ludovico Ariosto (1474-1533) Giangiorgio Trissino (1478-1550), Giambattista Giraldi Cinithio(1504-1573), jeung Niccolo Machiavelli (1469-1527). 
Cicirén tina drama Italia nyaéta spectacle nu mekar ti istana. Ieu spectacle atawa intermezzo diseselkeun dina pintonan-pintonan drama. Biasana nyokot téma mitologi atawa kahirupan sapopoé kalawan kostum nu imajinatif. Sanggeus taun 1600, ieu intermezzo asup kana opera nu aya dina taun 1590-an. Taun 1650 opera jadi wangun téater nu dipikaresep di Italia.

Jaman Elizabeth
Digunakeunana basa nasional di Eropa ngabalukarkeun tumuwuhna drama-drama nasional nu ditulis dina basa nasional. Ieu téh mangrupa pangaruh paham reformasi nu ngaganti basa latin ku basa nasional. Kamekaran drama nasional ngahontal puncakna di Inggris nalika pamaréntahan Elizabeth jeung dinasti Stuart (1580-1640-an). 
wangunan téater munggaran nu dibuka keur umum nyaéta The Theatre London nu diwangun dina taun 1576.  Taun 1642 geus aya 9 gedong téater di antarana Globe, Rose, jeung Fortune.     
Panulis-panulis nu aya di jaman ieu nyaéta Thomas Kyd (1558-1594), Christopher Marlowe (1564-1593), John Lyly (1554-1606), Robert Greene (1558-1592), William Shakespeare (1564-1616).

Referensi

Seni peran
Sajarah