Téma

Téma nyaéta inti carita atawa jejer anu diwangun tina runtuyan kajadian carita dina prosa. Téma téh asal kecapna tina thema < tithenai nu hartina téh neundeun. Téma téh aspék carita nu sajajar jeung ma'na dina pangalaman manusa nu salawasna miboga kesan jeung pantes diinget-inget. Ku kituna, téma téh béda jeung judul. Téma leuwih neueulkeun kana gagasan jeung amanat nu ngawangun eusi karangan sagemblengna

Ciri Umum 
 Inti tangtungan atawa inti ageman dina carita nu sipatna abstrak.
 Dipageuhan dina racikan karangan rékaan pikeun ngayakinkeun nu maca.
 Aya nu nyamuni aya nu nembrak, kumaha kawijakan pangarang. Tapi, mimindengna mah implisit atawa ditafsirkeun sorangan ku nu maca.
 Jadi pameungkeut sagemblengna carita.
 Sakapeung téma sok disangka akur jeung motif.

Kritéria

Téma dipiharep luyu jeung kritéria ieu di handap.
Inteprétasi nu hadé téh kudu tinimbangan kana rincian carita nu pangpunjulna.
Inteprétasi téh ulah kapangaruhan ku rincian carita nu lalawanan.
Inteprétasi téh ulah gumantung kana bukti-bukti nu implisit (nyamuni).
Inteprétasi dipiharep bisa didadarkeun sacara jéntré ku runtuyan carita.

Wanda Téma 
Dumasar wujudna dina carita (prosa), wanda téma téh papasinganana kieu.
 Téma didaktis, téma nu midangkeun pateungteungna kagoréngan jeung bebeneran.
 Téma simbolik, téma nu atra atawa bisa kagambar dina judul karanganana.
 Téma séntral, téma pokona jadi tatapakan carita nu dipidangkeun.
 Téma sampingan, téma nu jadi kasang tukang carita wungkul kalawan lajuning lakuna jadi tatapakan dina mekarkeun carita.
 Téma éksplisit, téma nu atra kagambar dina runtuyan caritana.

Rujukan 

Struktur Prosa
Sastra