Al Lail

Surat Al Lail (basa Arab:الّيل, al lail, "Peuting") nyaéta surat ka-92 dina al Qur'an. Surat ieu diwangun ku 21 ayat, kaasup golongan surat Makkiyah, diturunkeun sanggeus surat Al A'la. Surat ieu dingaranan Al Lail (peuting), dicokot tina kecap al lail anu aya dina ayat kahiji surat ieu.

Poko-poko eusi surat Al Lail

Usaha manusa éta téh rupa-rupa, alatan éta balesanana nu ogé béda-béda; jelema anu resep sidekah, takwa sarta ngaenyakeun  ayana pahala anu panghadéna (sawarga) bakal dimudahkeun ku Alloh pikeun ngalakonan kahadéan anu mawa kana kabagjaan di ahérat, tapi jelema anu digampangkeun ku Alloh pikeun ngalakonan kejahatan-kejahatan anu mawa kasangsaraan di ahérat, harta bandana moal baris méré  mangpaat ka manéhna; jelema anu medit ngarasa dirina cukup sarta ingkar kana ayana pahala anu panghadéna  (sawarga).

Surat Al Lail ngajelaskeun yén amal-amalan anu dipigawé kalawan ihlas samata-mata néangan karidoan Alloh éta pisan anu mawa kabagjaan di ahérat jaga.

Eusi jeung Tarjamah

Hubungan surat Al Lail jeung surat Adh Dhuha
Dina surat Al Lail diterangkan yén jelema anu takwa baris digampangkeun ku Alloh ngalampahkeun gawé takwana antukna meunang kabagjaan. Sedengkeun dina surat Ad Dhuha diterangkan yén kauntungan di ahérat leuwih alus batan kauntungan di dunya

Tumbu ka luar

092