Epik

Sacara historis,tina kaitanna jeung tradisi sastra Barat, anu di maksad ku épik téh nyaéta puisi naratif panjang sapertos Illiad jeung Odyssey (Homerus, 900 SM). Cuddon (2013:239) nyebutkeun Gilgamesh (Sumeria, 3.000 SM) salaku épik nu pang kolotna. Dina hubungan ieu épik sami jeung épos (Holman, 1980:161), janten salaku épik ogé kaasup Cid (Spanyol), Calevala (Finlandia), Song of Roland (Perancis), Nibelungenlied (Jerman), jeung Ramayana jeung Mahabharata (India). Dina wangenan nu leuwih luas ogé kaasup Aeneid (Virgil), La Divina Commedia (Dante Alighieri), Jerusalem Delivered (Torquato Tasso), jeung Paradise Lost (John Milton). Dina hal ieu ogé dipikawanoh pambagian 3 jangreu utama sastra sapertos anu di ungkabkeun ku Aristoteles (Teeuw, 1988:108-109), nyaéta : épik,lirik, jeung dramatik. Jadi, dina sastra Indonesia épik miboga dua wangenan, a) carita kapahlawanan,jeung b) prosa, karangan bebas sapertos cerpen jeung novel, kaasup dongéng. Dina téori sastra kontemporer épik ogé di patentangkeun  jeung jenis novel, salaku novelistik (Bakhtin, 1984: 30-31; Lechte, 2001: 24-25). (Baca ogé Épos;Lirik;Novelistik).

Rujukan 

Sastra Sunda