Absurd

Absurd (absurdus) nyaéta anéh, atawa teu asup akal. Absurditas mimiti katingali dina pilsapat éksisténsialisme nu ditaratas ku Soren Kierkedegger (1813-1855), dituturkeun ku Jean-Paul Sartre, Albert Camus, Martin Heidegger, Karl Jaspers, jeung Gabriel Marcel. Pasualan utama nu dicaritakeun nyaéta teu ayana norma-norma umum nu lumaku dina kahirupan manusa, dina hubungan ieu, nyaéta manusa modérn anu ngan ukur pikeun ngarasakeun émosi, atawa napsu.

Sastra absurd dihartikeun siga génré atawa aliran dina karya sastra jeung inténsitas kajadian jeung tokoh-tokoh inkonvénsional, sipat-sipatna patukang tonggong jeung tradisi ogé konvénsi nu lumaku umumna manusa siga lain maniféstasi getih jeung daging. Sakumaha anu dijelaskeun di luhur, kamajuanna dimimitian tina pilsapat éksisténsialisme (Soren Kierkegaad), manusa pindah tina kakosongan pikeun nuturkeun hawa napsu. Ceuk Holman (1980: 2-3; Abrams,1981: 1; Shipley, 1962: 75) pilsapat ieu nu ngababarkeun ékspresionisme jeung suréalisme, aliran nu dianggap siga dasar pamahaman sastra absurd. Karya nu dihasilkeun di antarana, dina wangun novel anu judulna Les Lauriers Sont Coupes (Eduoard Dujardin, 1887), Metamorphosis (Franz Kafka, 1915) jeung Ulysses (James Joyce, 1922). Dina hubungan ieu sastra absurd ampir sarua jeung sastra kasadaran, arus bawah sadar.

Rujukan 

Sastra
Artikel Peserta WSSA