လွမ်ပရာဘွမ်ဘုရင့်နိုင်ငံ

လွမ်ပရာဘွမ်ဘုရင့်နိုင်ငံ(Kingdom of Luang Phrabang) သည် ၁၇၀၇ခုနှစ်တွင် လန်ဆန်း (လင်းဇင်း) ဘုရင့်နိုင်ငံ ပြိုကွဲရာမှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သော ဘုရင့်နိုင်ငံငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။  ၎င်းနိုင်ငံသည် အားငယ်သောကြောင့် သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် မြန်မာ နှင့် ထိုင်းတို့၏ လက်အောက်ခံ သစ္စာခံနယ်မြေ အကြိမ်ကြိမ် ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ၁၈၈၇ခုနှစ်တွင် တရုတ်အလံနက်တပ် ၏ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရပြီးနောက်တွင် ပြင်သစ်အစောင့်အရှောက်ခံနိုင်ငံ အဖြစ် ခံယူခဲ့သည်။

ဘုရင်များ
Kitsarat (1707–1713)
Ong Kham (1713–1723)
Thao Ang (Inthason) (1723–1749)
Intharavongsa (1749)
Inthaphom (1749)
Sotika-Kuomane (1749–1768) (Burmese vassal, 1765–1768)
Surinyavong II (1768–1788) (Burmese vassal, 1768–1778)
Siamese occupation (1791–1792)
Anurutha (3 February 1792 - 179..) (1st reign)
Siamese occupation (179.. - 2 June 1794)
Anurutha (2 June 1794 - 31 December 1819) (2nd reign)
Manthaturath (31 December 1819 - 7 March 1837) (Regent for Anurutha from 1817 until 31 December 1819; lives as a monk in Bangkok from 1825 until 1826, leaving Luang Phra Bang to be administered by Thai officials)
Unkeo (1837–1838) (Regent)
Sukha-Söm (1838 - 23 September 1850)
Chantha-Kuman (23 September 1850 - 1 October 1868)
အွန်ခမ် (Oun Kham) (1 October 1868 - 15 December 1895) (Zakarine was regent for Oun Kham from April 1888 until 15 December 1895)
ဆီဆာဗန်ဗောင် (Sisavang Vong) (26 March 1904 - 27 August 1946)

၁၉၄၅ခုနှစ် အောက်တိုဘာလ ၁၂ရက်နေ့မှစ၍ ဆီဆာဗန်ဗောင်သည် လာအိုဘုရင်အဖြစ် တရားဝင် ဘိသိက်ခံခဲ့သည်။

ကိုးကား

လာအိုနိုင်ငံ