စေတောပရိယဉာဏ်

သူတစ်ပါးတို့၏ စိတ်ကို–ပိုင်းခြား၍ သိတတ်သော–ပိုင်းခြားတတ်သော-ဉာဏ်၊ စေတောပရိယဉာဏ်၊ စေတောပရိယအဘိညာဉ်။ 

(စေတောပရိယအဘိညာဉ်သည်ကာမ, မဟဂ္ဂုတ်, လောကုတ္တရာ, မဂ်, အတိတ် အနာဂတ်, ပစ္စုပ္ပန်, ဗဟိဒ္ဓ တရားများကို အာရုံပြုသည်။ 

ပရိတ္တာရမ္မဏတိက်အရ ကာမ, မဟဂ္ဂုတ်, လောကုတ္တရာစိတ် ဟူသမျှကို စွမ်းအား ရှိသလောက် အာရုံပြုသည်၊ 

မဂ္ဂါရမ္မဏတိက်အရ မဂ်စိတ် ၄-ပါးကို ထိုက်သင့်သည့်အားလျော်စွာ အာရုံပြုသည်၊ 

အတီတာရမ္မဏတိက်အရ ရှေ့ ၇-ရက် နောက် ၇-ရက်အတွင်း ဖြစ်သမျှသော အတိတ်စိတ် အနာဂတ်စိတ်နှင့် ပစ္စုပ္ပန်စိတ်များကို အာရုံ ပြုသည်၊ 

အဇ္ဈတ္တာရမ္မဏတိက်အရ သူတစ်ပါးတို့၏စိတ် (စေတသိက်) ဟူသော ဗဟိဒ္ဓတရားကို အာရုံပြုသည်။ 

ထို့ကြောင့် ရှေးဆရာတော်ကြီးများသည်လည်း “ထိုထိုပရ-စိတ္တဝိဇာ, အဘိညာမူ၊ ရွှေလာ နောက်ဆက် ၇-ရက်က၊ ကာမ, မဟဂ္ဂုတ်, လောကုတ်, ဗဟိဒ်, တိတ်, နာဂတံ, ပစ္စုပ္ပန်စုံ, ဓမ္မာရုံဝယ် အာရုံစွဲလေ ပြုတတ်ပေ၏” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့ကြလေသည်။  

ဤ စေတောပရိယအဘိညာဉ်ကိုပင် သင်္ဂဟ၊ ဝိဘာဝိနီတို့၌ ပရစိတ္တဝိဇာနန အဘိညာဉ်ဟု ခေါ်သည်။)

ကိုးကား 

ဗုဒ္ဓဘာသာ ဝေါဟာရများ
ဝိပဿနာ