သမ္ဗူလဒေဝီ

သမ္ဗုလာဇာတ်တော်မှ သမ္ဗူလဒေဝီ 

နတ်နှင့်တကွ​သော ​လောကကို ဆုံးမ​တော်မူတတ်​သော သ​ဗ္ဗညုမြတ် စွာဘုရားသည် "ကာ ​ဝေဓမနာ" အစရှိ​သော ဂါထာပုဒ်ဖြင့် တန်ဆာဆင် အပ်​သော ဤသမ္ဗုလာဇာတ်ကို ​ဇေတဝန်​ကျောင်း​တော်၌ သီတင်းသုံး​နေ​ တော်မူစဉ် မလ္လိကာမိဖုရားကို အ​ကြောင်းပြု၍ ​ဟော​တော်မူ၏။ အထူးကား ထိုမလ္လိကာမိဖုရားသည် မြတ်စွာဘုရားအား သုံးဆုပ် ​​သော မု​ယောစိုင်အလှူ၏ အာနု​ဘော်​ကြောင့် ထို​နေ့၌ပင်လျှင် ​ကောသ လမင်းကြီး၏ မိဖုရားအဖြစ်သို့​ရောက်၍ လင်၏ ​ရှေးဦးစွာထခြင်း အစရှိ​သော ငါးပါးကုန်​သော ​ကောင်း​သောအကျင့် ​ကျေးဇူးနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံ၏၊ ဘုရားသခင်အား လုပ်​ကျွေး သည်၊ လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရို​သေသည် ဖြစ်၏။ ထိုမလ္လိကာမိဖုရား၏ လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရို​သေ​သော အဖြစ်သည် အလုံးစုံ​သော သာဝတ္ထိ ပြည်၌ ​ကျော်​စောထင်ရှား၏။ ထိုအခါ တ​နေ့သ၌ တရားသဘင်ဝယ် ရဟန်း တို့သည် ငါသျှင်တို့ မလ္လိကာမိဖုရားသည် ကျင့်ဝတ်နှင့်ပြည့် စုံ၏၊ လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရို​သေသည်ဟု ​ပြောဆိုကြကုန်၏။ သ​ဗ္ဗညု မြတ်စွာဘုရားသည် လာ​တော်မူ​သောအခါ ရဟန်းတို့ ယခုအခါ အဘယ် ​​သောစကားဖြင့် စည်း​ဝေးကြကုန်သနည်းဟု ​မေး​တော်မူ၍ ဤမည်​သော စကားဖြင့် စည်း​ဝေးပါကုန်၏ဟု နား​တော် ​လျှောက်ကြကုန်​သော အခါ ရဟန်းတို့ ဤမလ္လိကာသည် ယခုအခါ၌သာလျှင် ကျင့်ဝတ်နှင့် ပြည့်စုံသည်၊ လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရို​သေသည် မဟုတ်​သေး။ ​ရှေးအခါ က လင်ကို နတ်ကဲ့သို့ ရို​သေဖူးသည်သာတည်းဟု မိန့်​တော်မူ၍ အတိတ်ကို ​ဆောင်​တော်မူ၏။

လွန်​လေပြီး​သောအခါ ​ဗာရာဏသီပြည်၌ ဗြဟ္မဒတ်မင်းတွင် ​သောတ္ထိ​ သေနအမည်ရ​သော သား​တော်ရှိ၏။ ဗြဟ္မဒတ်မင်းသည် အရွယ်​ရောက်လာ ​သော သား​တော်​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားကို အိမ်​ရှေ့မင်းအဖြစ် ထား ​တော်မူ၏။ ထိုအိမ်​ရှေ့မင်း၏ မိဖုရားကြီးသည် သမ္ဗူလအမည်ရှိ၏။ မြတ်​သောအဆင်းကို ​ဆောင်၏။ ကိုယ်အ​ရောင်အဆင်းနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ​လေတိတ်ရာ၌ ထွန်းအပ်​သော ဆီမီးအလျှံကဲ့သို့ ထင်၏။ ​နောင်အဖို့၌ ​သောတ္ထိ​သေနမင်း ကိုယ်၌ နူနာသည် ဖြစ်၏။ ​ဆေးသမားတို့သည် ကု ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကုန်။ ထို​သောတ္ထိ​သေနမင်းသည် နူနာ ​ပေါက်ကွဲ သည်ရှိ​သော် စက်ဆုပ် ရွံ့ရှာသည်ဖြစ်၍ နှလုံးမသာခြင်းသို့ ​ရောက်၍ ငါ့အား မင်းအဖြစ်ဖြင့် အဘယ်အကျိုး ရှိအံ့နည်း။ ​တော၌ ကိုးကွယ်ရာမရှိ ​သော ​သေခြင်းဖြင့် ​သေအံ့ဟု ခမည်း​တော် ဗြဟ္မဒတ် ​မင်းကြီးအား ​လျှောက်​စေ၍ အလွန်နှစ်သက်ဘွယ်ရှိ​သော ​ရွှေအိမ်​ရွှေ နန်းကို စွန့်၍ မြို့မှထွက်၏။

သမ္ဗူလမိဖုရားလည်း ငါ၏အရှင်ဖြစ်​သောမင်းသားကို ​တော၌ လုပ်​ကျွေးမည်ဟု မင်းသားနှင့်အတူလိုက်​လေသည်။ မင်းသားသည် အ​ကြောင်းအမျိုးမျိုးပြ၍ ပြန်​စေ​သော်လည်း မပြန်​ပေ။ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားသည် ​တောသို့ဝင်၍ သစ်သီးကြီးငယ် ရလွယ်လျက် အရိပ် ​​ရေနှင့် ပြည့်စုံ​သောအရပ်၌ ​ကျောင်း​ဆောက်၍​နေ၏။

သမ္ဗူလလည်း နံနက်​စော​စော အိပ်ရာမှ ထပြီးလျှင် တံမြက် ​လှည်း၏။ ​သောက်​ရေ သုံး​ရေ တည်ထား၏။ မင်းသားအား မျက်နှာသစ်​ရေ ဒန်ပူတို့ကို ဆက်ကပ်၏။ ထို​နောက် အထူးထူး​သော​ ​ဆေးတို့ကို​ သွေး၍ နူနာတို့ကိုလိမ်းကျံ၏။ ချိုနိုးရာရာ သစ်သီးကြီးငယ် ​တို့ကို ​ပေး၏။ ​ကျောင်း၌ ပြုဖွယ်ကိစ္စပြီးလျှင် အရှင်မင်းသား မ​မေ့မ​လျော့​နေရစ်ပါဟု မှာထား၍ ရှိခိုးပြီးလျှင် ​တောင်း တူရွင်း ချိတ် တံချူတို့ကိုယူလျက် ​တောသို့ သစ်သီးရှာသွား၏။

သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် ​တောမှ ပြန်လာလျှင် ​သောတ္ထိ​သေန မင်းသားကို ​ရေချိုး​စေပြီးလျှင် သစ်သီးကြီးငယ်တို့ကို ဆက် ကပ်ပြန်၏။ မိမိလည်းစား၏။ ညအခါမင်းသားကို အင်းပျဉ်တစ်ခုတွင် အိပ်​စေ၍ ​​ခြေလက်တို့ကို ဆုပ်နယ်ပြီးလျှင် မိမိလည်း အနီးတွင် ​ကပ်၍ အိပ်၏။ ဤနည်းဖြင့် ​နေ့စဉ်ဝတ်ကြီးဝတ်ငယ်ကိုပြု၏။

တ​နေ့​သောအခါ သစ်သီးရှာသွားသည်ရှိ​သော် ​ချောင်းငယ်တစ်ခု တွင်ဆင်း၍ ​ရေချိုးပြီးလျှင် ​လျော်​တေသင်္ကန်းကို ဝတ်ရုံ၍ ​ချောင်းကမ်းနားတွင် ခဏနား​နေ၏။ ထိုအခိုက် ကိုယ်​ရောင်ဖြင့် တ​တောလုံးလင်း၏။

ထိုအခါ ဒါ​နောဘီလူးသည် အစာရှာလှည့်လည်သည်ရှိ​သော် သမ္ဗူလမင်းသမီးကို မြင်လျှင် "မြတ်​သောဥရူလက္ခဏာရှိ​သော အိုမိန်းမ ​တောင်​ချောက်ကြား၌ တုန်လှုပ်သည်ကား အဘယ်သူနည်း။ အို ခါး​သေး​သောမိန်းမ ငါ​မေးပါ၏၊ အမည်နှင့်တကွ အမျိုးကို ​ပြောကြားပါ​လော့"

"​ကောင်းခြင်းငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံ​သော အို မိန်းမ ကျား ခြ​င်္သေ့တို့​နေရာ ​မွေ့​လျော်ဘွယ်ရှိ​သော ​တောအလုံးကို ကိုယ်​ ရောင်ဖြင့်ထွန်းပဘိ၏။ သင်ကားအဘယ်သူနည်း၊ အဘယ်သူ၏သမီးနည်း၊ သင့်အားရှိခိုးပါ၏၊ ရှိခိုးခြင်းဖြစ်ပါ​စေ" ဟု ဒါ​နောဘီလူးသည် ​ရှေးဦးစွာ ​မေးမြန်း၏။

သမ္ဗူလမင်းသမီးလည်း ဘီလူး၏စကားကိုကြားလျှင် "အိုဘီလူး အကျွနု်ပ်ကား သမ္ဗူလ အမည်ရှိပါ၏။ ကာသိကမင်း၏ သား​တော်​သောတ္ထိ​သေနဟူ၍ ရှိပါ၏။ ထို​သောတ္ထိ​သေနမင်းသား၏ မယားဖြစ်ပါ၏"

"အိုဘီလူး အကျွနု်ပ်သည် သင်ဘီလူးအား ရှိခိုးပါ၏၊ ရှိခိုး ခြင်းဖြစ်ပါ​စေ။ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားသည် နူနာ​ရောဂါစွဲကပ် လျက် ​တော၌​နေရသည်။

ထို​ရောဂါနှိပ်စက်​နေ​သော တစ်​ယောက်တည်း​သော မင်းသားကို လုပ်​ကျွေးပြုစု၍​နေရသည်။ ​တောထဲ၌ ကျားခြ​င်္သေ့စသည်တို့ စား ကြွင်းဖြစ်​သော အသားတို့ကို​ဆောင်ယူကာ ​ကျွေး​မွေးစား​ သောက်ရသည်။ ယ​နေ့အဖို့ မင်းသားသည် ဆာ​လောင်၍ ​နေလိမ့်မည် တကား"ဟု အမျိုးအမည်နှင့်တကွ အ​ကြောင်းစုံကို ​ပြောကြား​လေ၏။

ထိုအခါ ဒါ​နောဘီလူးသည် တဏှာအစွမ်းဖြင့် တပ်မက်လျက် သမ္ဗူလမင်းသမီးအား "အိုသမ္ဗူလမင်းသမီး နူနာ​ရောဂါကြီးကို အမြဲခံစား​နေရ​သော ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားဖြင့် ​တောကြီထဲ၌ အသို့ ပြုရအံ့နည်း။ ငါသည် သင်၏လင် ဖြစ်ရလို၏"ဟု မိမိကို ကြိုက်နှစ် ​သက်ရန် ​သွေး​ဆောင်ဖြား​ယောင်း​လေ၏။ ဒါ​နောဘီလူး၏ စကားကို ကြားလျှင် သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် "အိုအရှင်ဒါ​နောဘီလူး ဆင်းရဲခြင်း စိုးရိမ်ခြင်းဖြင့် နှိပ်စက်၍ အထီးကျန်​သော အကျွနု်ပ်အား အ​ရောင်အဆင်း အဘယ်မှာ ရှိအံ့နည်း။ အကျွနု်ပ်ထက် လှပတင့်တယ်​သော အခြားမိန်းမကို ရှာ၍ယူပါ"ဟု ဒါ​နောဘီလူး အား မိမိကိုချမ်းသာ​ပေး၍ အခြားမိန်းမကိုယူရန် ​တောင်းပန်​လေ၏။

ထိုအခါ ဒါ​နောဘီလူးသည် ကိ​လေသာဖြင့် ဖြား​ယောင်းကာ သမ္ဗူလ မင်းသမီးအား "အိုသမ္ဗူလမင်းသမီး လာပါ ဤ​တောင်သို့ တက်ပါ။ ငါ့မှာ မယား​လေးရာရှိပါ၏၊ ထို​လေးရာတို့အ​ပေါ်၌ သင့်ကို အကြီးအမှူးထားပါမည်၊ လိုရာ ပြည့်စုံပါ​စေမည်"

"အိုသမ္ဗူလမင်းသမီး ငါ့မှာ အသုံးအ​ဆောင်​တွေ များပြားလှ ပါ၏။ သင်အလိုရှိရာကို ရနိုင်ပါ၏။ ယ​နေ့ ငါနှင့် အတူ​မွေ့​လျော်ပါ"

"အိုသမ္ဗူလမင်းသမီး သင်သည် ငါ၏မိဖုရားကြီး အကယ်၍ မပြု လုပ်လိုအံ့။ နက်ဖြန် နံနက်စာစား​လောက်၏၊ နံနက်စာဖြစ်ဖြစ်ရ လိမ့်မည်"ဟု ဖြား​ယောင်းခြိမ်း​ခြောက်ပြီးလျှင် သမ္ဗုလာ မင်းသမီး၏လက်ကို အတင်းကိုင်ဆွဲ​လေ၏။

ထိုအခါ သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် ​တောကြီးအလယ်တွင် ကိုးကွယ်ရာ မဲ့ဖြစ်၍ ငို​ကြွေးမြည်တမ်းလျက်

"အို သမ္မာ​ဒေဝ နတ်အများတို့. အကျွနု်ပ်အား ဒါ​နောဘီလူး အစား ခံရခြင်းကား ဆင်းရဲခြင်းမဟုတ်ပါ။ အကျွနု်ပ်လင် ​သောတ္ထိ​သေန မင်းသား တမျိုးတမည် စိတ်အထင်လွဲ ခံခြင်းသာ အလွန်ဆင်းရဲပါ၏"

"အို သမ္မာ​ဒေဝ နတ်အများတို့ သင်တို့မရှိကြကုန်​ယောင်တကား။ အရပ်တပါးသို့ သွား​နေကြကုန်​ယောင်တကား။ ဤ​လောက၌ လူကို​စောင့်​ ရှောက်ကြကုန်​သော ​လောကပါလနတ်တို့ မရှိကြကုန်​ယောင်တကား။ ကိုယ်နှုတ်နှလုံးကို မ​စောင့်စည်းဘဲ နိုင်ထက်ကလူ ပြုမူသူ တို့ကို တားမြစ်နိုင်​သော နတ်တို့ မရှိကြကုန်​ယောင်တကား"ဟု သမ္မာ​ဒေဝနတ်တို့ကို တိုင်ကြားပသ​လေ၏။

ထိုအခါ သမ္ဗူလမင်းသမီး၏ သီလအာနု​ဘော်​ကြောင့် သိကြား မင်း​ဗိမာန်သည် တုန်လှုပ်၏။ ပဏ္ဍု ကမ္ဗလာ​ကျောက်​နေရာသည် ပူ​သော အခြင်းအရာကိုပြ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ဆင်ခြင်လတ်​သော် ထိုအ​ကြောင်းကိုသိ၍ ဝရဇိန်လက်နက်ကို စွဲကိုင်ကာ လျင်ဲမန်စွာ လာပြီးလျှင် ဒါ​နောဘီလူး၏ ဦး​ခေါင်း​ပေါ်၌ ရပ်လျက် "ဟယ် ရက္ခိုသ် ​ဘီလူး ဤမိန်းမကား မိန်းမတကာတို့ထက် မြတ်၏။ အခြံ အရံများ၏၊ ဣ​န္ဒြေရှိ၏၊ ညီမျှ​သောအကျင့်ရှိ၏၊ ထက်မြက်​သော တန်ခိုးရှိ၏၊ နင် ဤမင်းသမီးကို အကယ်၍ စားငြားအံ့၊ နင့် ဦး​ခေါင်း ခုနစ်စိတ်ကွဲလိမ့်မည်။ လင့်ဝတ်ပြည့်စုံ​သောမိန်းမကို မစားလင့်၊ ယခုလွှတ်​လော့"ဟု ခြိမ်း​ချောက် ကြိမ်း​မောင်း​လေ၏။

ဒါ​နောဘီလူးသည် အလွန်​ကြောက်ရွံ့သဖြင့် မင်းသမီးကို လွှတ်​လေ ၏။ ထိုအခါ သိကြားမင်းသည် ဤဒါ​နောဘီလူးကား ​နောင်တဖန်လည်း ဤလိုအလုပ်မျိုး ပြုလုပ်ပြန်ရာ၏ဟု ကြံစည်လျက် သံ​ခြေကျဉ်း ခတ်ကာ ​နောင်တဖန်မလာနိုင်​အောင် သုံးခု​မြောက်​တောင်ကြား၌ လွှတ်​လေ၏။ ထို​နောက် မင်းသမီးကို ဆုံးမပြီးလျှင် မိမိ​နေရာ တာဝတိံသာ နတ်ရွာသို့ သွား​လေ၏။

မင်းသမီးလည်း ​နေဝင်လတ်​သော် လ​ရောင်ဖြင့် တဖြည်းဖြည်း​ လျှောက်၍လာရာ ​ကျောင်းသို့​ရောက်​လေ၏။

သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် မင်းသားကို မ​တွေ့မြင်​သော် အမိယစ်မသည် သားငယ်မရှိ​သော အသိုက်သို့ ​ရောက်သကဲ့သို့လည်း​ကောင်း၊ အမိနွားမကြီးသည် နွားငယ်မရှိ​သော နွားခြံသို့ ​ရောက်သကဲ့သို့ လည်း​ကောင်း ချစ်လင် ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားကို မမြင်ရလျှင် အရှင် ​သား ဘယ်သွားပါလိမ့်၊ ဘာဖြစ်ပါလိမ့်ဟု အလွန်စိုးရိမ် ​သောက ​ရောက်လျက် "အိုအရှင်သား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ် ​သည် ရဟန်း ပုဏ္ဏား သီလရှိ​သောရ​သေ့တို့ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုး ကွယ် ဆည်းကပ်ပါ၏"

"အို အရှင်ဘုရား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ်သည် ခြ​င်္သေ့ ကျား တပါး​သောသားရဲတို့ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုးကွယ် ဆည်းကပ်ပါ၏"

"အိုအရှင်သား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ်သည် မြက်ပင်​စောင့်နတ် နွယ်ပင်​စောင့်နတ် ​ဆေးပင်​စောင့်နတ် ​တောင်​စောင့်နတ် ​တော​စောင့်နတ်တို့ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၏"

"အိုအရှင်သား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ်သည် ကြာညိုပန်းနှင့် တူ​သော နက္ခတ်ပန်းတို့ဖြင့် ဆန်းကြယ်​သောညဉ့်ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၏"

"အို အရှင်သား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ်သည် လှည့်လည်​နေ​သော မြစ်အ​ပေါင်းတို့​ရေကိုခံယူ​သော ဂင်္ဂါ​မြစ်​စောင့်နတ်ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၏"

"အို အရှင်သား အရှင်သားကို မမြင်ရ​သော အကျွနု်ပ်သည် ​တောင်တကာတို့ထက် မြတ်၍​ကျောက်အတိဖြစ်​သော ဟိမဝန္တာ ​တောင်​စောင့်နတ်ကို ရှိခိုးပါ၏၊ ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ပါ၏"ဟု ငို​ကြွေးမြည်တမ်းလျက် ပူ​ဇော်ပသ​လေ၏။

သောတ္ထိ​သေနမင်းသားသည် ငို​ကြွေးမြည်တမ်း​နေ​သော သမ္ဗူလ မင်းသမီးကိုမြင်လျှင် ဤသမ္ဗုလာကား အလွန်ငို​ကြွေးမြည်တမ်း ဘိ၏။ စင်စစ်ကား သူ့စိတ်သ​ဘောကို ငါမသိ၊ အကယ်၍ ငါ၌ချစ်မြတ်နိုး သဖြင့် ငိုယိုမြည်တမ်း​နေအံ့ နှလုံးကွဲရာ၏။ ငါစုံစမ်းအံ့ဟု သွား၍​ကျောင်းတံခါး၌​နေ၏။ ထိုအခါ သမ္ဗူလလည်း ငို​ကြွေးလျက် ​ကျောင်းတံခါးသို့သွားရာ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားကို မြင်လျှင် ​ခြေတို့ကို ရှိခိုး၍ "အရှင်သား အဘယ်သို့သွားသနည်း"ဟု ​မေး​လေ၏။

ထိုအခါ မင်းသားသည် သမ္ဗူလအား "အို မင်းသမီး သင်ကား အလွန်မိုးချုပ်မှ ပြန်လာဘိ၏။ ယ​နေ့ ဘယ်သူနှင့်​တွေ့​နေကြသနည်း။ သင့်အား ငါ့ထက်သာလွန်၍ချစ်​သောသူကား ဘယ်သူနည်း"ဟု ယုံမှားသံသယရှိသဖြင့် တဖန်ပြန်၍​မေး​လေ၏။

ထိုအခါ သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် "အရှင့်သား အကျွနု်ပ်သည် သစ်သီးတို့ကို ရှာ​ဖွေ၍ပြန်လာရာ ဒါ​နောဘီလူးသည် အကျွနု်ပ်၌ တက်စွန်း​သောစိတ်ဖြင့် လက်ကိုဆွဲကိုင်ကာ အကယ်၍ ငါ့စကား ကိုမလိုက်နာလျှင် သင့်ကိုငါစားမည်ဟု ​ပြောပါ၏။ ထိုအခါ အကျွနု်ပ်သည်(ဤဒါ​နောဘီလူး အစားခံရခြင်းကား ဆင်းရဲခြင်း မဟုတ်ပါ။ အကျွနု်ပ်လင်ဖြစ်​သော ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားသည် တမျိုး တမည် စိတ်အထင်လွဲခံရခြင်းသာ အလွန်ဆင်းရဲလှပါ၏)ဟု ​ပြောဆိုကာ အရှင့်သားအတွက်သာ အဖန်ဖန် ငို​ကြွေးမည်တမ်းမိပါ၏။ ဘီလူးထံမှ လွတ်​မြောက်​ရန် မတတ်နိုင်သဖြင့် သမ္မာ​ဒေဝနတ်များကို တိုင်တည်၍ ပူ​ဇော်ပသ​သောအခါမှ ဝရဇိန်လက်နက်ကိုစွဲကိုင်လျက် သိကြားမင်း ကိုယ်တိုင်လာ၍ ခြိမ်း​ခြောက်ကာ လွှတ်​စေပြီးလျှင် ဒါ​နော ဘီလူးကို သံ​ခြေကျင်းခတ်၍ သုံးခု​မြောက်​တောင်ကြား၌ ပစ်ချကာ သွားသည်"ဟု ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အ​ကြောင်းစုံကို အကုန်အစင် ​ပြောကြား ​လျှောက်ထား​လေ၏။

ထိုအခါ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားသည် မိန်းမတို့သည် မယုံကြည် ​အပ်​သောအ​ကြောင်းကို သမ္ဗူလမင်းသမီးအား ​ပြောကြားလို သဖြင့် "အဘယ် ခိုးကျင့်ခိုးကြံ ပြုတတ်၍ မာယာများ​သော မိန်းမတို့၌ မှန်​သော စကားမဖြစ်နိုင် မှန်​သောစကားကို ရနိုင် ခဲ့၏။ မိန်းမတို့အလိုကို သိနိုင်ခဲ၏။ ​ရေ၌ ငါးသွားရာကို မသိ နိုင်သကဲ့သို့တည်း"ဟု ​ပြောသမျှစကားကို ယုံကြည်ဖို့ခဲယဉ်း​ ကြောင်းကို ​ပြော​လေ၏။

ထိုအခါ သမ္ဗူလမင်းသမီးသည် မိမိအကျင့် မှန်ကန်​ခြင်း အ​ကြောင်းကို သစ္စာပြု၍ ယုံကြည်​စေလိုသဖြင့် "အရှင့်သား မယုံကြည်​သော် အရှင့်သား၏နူနာ​ရောဂါကြီးကို အကျွနု်ပ်သည် မှန်ကန်​သောသစ္စာ၏ အစွမ်းဖြင့် ကုစားပါအံ့"ဟု ​လျှောက်ကြား ပြီးလျှင် အိုးကို​ရေဖြင့် ပြည့်​စေပြီး၍ "အရှင့်သား အကျွနု်ပ် သည် တပါး​သော အရှင်သားထက် သာလွန်၍ချစ်​သောသူကို မသိစဘူးပါ။ အကျွနု်ပ်၏စကားသည် အကယ်၍မှန်သည်ရှိ​သော် သစ္စာတရားသည် အကျွနု်ပ်ကို ယခုအခါ၌လည်း ​စောင်မပါ​စေ​သော်၊ ​နောင်အခါ၌လည်း ​စောင်မပါ​လတံ့။ ဤသို့မှန်​သောစကားကို ဆိုရခြင်း​ကြောင့် အရှင့်သား၏နူနာသည် ​ပျောက်ကင်းပါ​စေ​သော်"ဟု သစ္စာဓိဋ္ဌာန်ပြု၍ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသား၏ ဦး​ခေါင်း​ပေါ်၌ ​ရေအိုးဖြင့်​ရေကို သွန်း ​လောင်း​လေ၏။ သစ္စာ၏အစွမ်းဖြင့် ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသား၏ နူနာ​ရောဂါ ကြီးသည် ​ကြေးနီ၏အညစ်အ​ကြေးကို ချဉ်​ရေဖြင့် ​ဆေး​ကြောသကဲ့ သို့ ခဏချင်းလျှင် ​ပျောက်ကင်း​လေ၏။

ထိုအခါ မင်းသားမင်းသမီးတို့သည် ​တော၌ နှစ်ရက်သုံးရက် ​နေပြီးလျှင် မြို့​တော်သို့ပြန်၍ ဥယျာဉ်​တော်၌ ​နေကုန်၏။ ခမည်း​တော်ဗြဟ္မဒတ်မင်းကြီး သိ​တော်မူလျှင် ဥယျာဉ်​တော်သို့ လာ၍ ​သောတ္ထိ​သေနမင်းသားကို မင်းအဖြစ် သမ္ဗုလာမင်းသမီးကို မိဖုရားကြီးအဖြစ် အဘိသိက်သွန်းပြီးလျှင် ထီးနန်းကို အပ် ​နှင်း​လေ၏။ မိမိမူကား​ ကာမဂုဏ်တို့ကို စွန့်၍ ရ​သေ့ပြုပြီးလျှင် ဥယျာဉ်​တော်၌​နေ၍ သား​တော်မင်းကြီး၏နန်း​တော်၌ အမြဲဆွမ်း ဘုဉ်း​ပေး​တော်မူ၏။

သောတ္ထိ​သေနမင်းကြီးလည်း သမ္ဗူလမင်းသမီးကို မိဖုရားကြီး အရာကိုသာ​ပေး၍ တစုံတရာ ချီး​မြှောက်​ထောက်ပံ့ခြင်းမရှိ၊ တပါး​ သောမိန်းမတို့နှင့်သာ ​မွေ့​လျော်​ပျော်ပါးကာ ​နေ၏။ သမ္ဗူလ မိဖုရားကြီးသည် ချစ်လင်မင်းကြီးပြုမူပုံကို မ​ကြေနပ်သဖြင့် စိုးရိမ်​သောက​ရောက်လျက် အအိပ်အစားပျက်၍ အ​ကြောပြိုင်းထကာ ကြုံလှီလျက် ​ဖြော့​တော့​သော အဆင်းရှိ၏။ တ​နေ့သ၌ စိုးရိမ်​သောက ကို ​ဖျောက်မည်ဟု ကြံစည်လျက် ဆွမ်းဘုဉ်း​ပေးကြွလာ​သော​ယောက္ခမ ရှင်ရ​သေ့ထံသွား၍ ရှိခိုးလျက်​နေ၏။

ရှင်ရ​သေ့လည်း ညှိုးနွမ်း​သော သမ္ဗူလမိဖုရားကြီးကိုမြင် လျှင် "ချစ်သမီးသမ္ဗုလာ လက်နက်စွဲကိုင်လျက် သူရဲ​ကောင်းတို့ စီးနင်းကုန်​သော မြတ်​သော ဆင်ခုနစ်ရာတို့ရှိကုန်၏။ ​လေးသမား တ​ထောင့်​ခြောက်ရာတို့လည်း ရှိကုန်၏။ ​နေ့ညမပြတ် ​ဗာရာဏသီ ပြည်ကြီးကို ​စောင့်ကုန်၏။ ဘယ်ရန်သူကို ချစ်သမီး မြင်သနည်း" ဟု ​ရှေးဦးစွာ ​မေး​လေ၏။

သမ္ဗူလမိဖုရားကြီးသည် ​ယောက္ခမရှင်ရ​သေ့ကို "ဘခင်မင်းကြီး အရှင်မင်းကြီး၏ သား​တော်သည် တန်ဆာဆင်ကုန်လျက် ပဒုမာပွင့် ချပ်ကဲ့သို့​သော အ​ရေအဆင်း ဟင်္သာကဲ့သို့ သာယာ​သော အသံရှိ ကုန်​သော မိန်းမတို့ကိုသာ ကြည့်ရှုဘိ၏။ သီချင်းသံ တီးသံ မှုတ်သံတို့ကို နား​ထောင်ကာ အကျွနု်ပ်အား ​ရှေးအခါကဲ့သို့ မကျင့်ပါ"

"ဘခင်မင်းကြီး လည်တွင် ​ရွှေတဘက် ဝတ်ဆင်ကာ ကာမဂုဏ်ဖြင့် အဖမ်းအဆွဲ အလွန်​ကောင်းကြ၍ တန်ဆာခပ်သိမ်းကို ဆင်မြန်းလျက် လူမိန်းမဖြစ်လင့်ကစား နတ်သမီးနှင့် တူကုန်​သော မင်းသမီးတို့ သည် ဘခင်၏သား​တော်ကို ဖျား​ယောင်းကြကုန်၏"

"ဘခင်မင်းကြီး အကျွနု်ပ်ကို မ​ထေမဲ့မြင်မပြုဘဲ အကယ်၍ မြတ်နိုးတနာပြုပါအံ့။ ​ရှေးအခါကဲ့သို့ ကျင်ပါအံ့။ ဤသို့ကျင့်ခဲ့​သော် အကျွနု်ပ်သည် တဖန် ​တော၌ သစ်သီးရှာမှီးကာ ​ကျွေး​မွေးပါအံ့။ အကျွနု်ပ်အား ဤ​ဗာရာဏသီ ပြည်ကြီးထက်လည်း ​တောအရပ်သည် မြတ်ပါ၏"

"ဘခင်မင်းကြီး အကြင်မိန်းမသည် စီရင်အပ် များမြတ်​သောထမင်း အ​ဖျော်ရှိ​သော အိမ်ကြီး၌ ​ပြေပြစ်​သော တန်ဆာကိုဆင်လျက် ​နေရ၏။ ထိုမိန်းမတို့သည် လင်ကို​နေ့ညမပြတ်

၁။ လင်၏ ​ရှေးဦးစွာထ​လေ့ရှိခြင်း

၂။ လင်၏ ​နောက်မှ အိပ်​လေ့ရှိခြင်း

၃။ လင်အလို လိုက်၍ပြု​လေ့ရှိခြင်း

၄။ ချစ်နှစ်သက်ဖွယ် ကျင့်​လေ့ရှိခြင်း

၅။ ချစ်နှစ်သက်ဖွယ် ​ပြောဆို​လေ့ရှိခြင်း

ဤအင်္ဂါငါးပါးနှင့် ပြည့်စုံ၏။ ထိုမိန်းမကို လင်သည်မချစ်အပ်။ မချစ်​သောမိန်းမအား လင်အိမ်​နေရခြင်းထက် ​သေရခြင်းသည် မြတ်လှ​ သေး၏"

"ဘခင်မင်းကြီး စင်စစ်အကြင်မိန်းမသည်ဆင်းရဲ၏၊ အထီးကျန်၏၊ ကိုးကွယ်ရာမရှိ၊ ဖျာတချပ်သာအ​ဖော်ရှိ၏။ ထိုမိန်းမကို လင်သည် ချစ်မြတ်နိုး၏၊ ဤလင်ချစ်​သော မိန်းမသာ မြတ်၏။ မချစ်​သောမိန်းမ မှာ အလုံးစုံအင်္ဂါ ပြည့်စုံ​သော်လည်း မမြတ်ပါ"ဟု ဘခင်ရ​သေ့ ကြီးအား အ​ကြောင်းစုံ ​လျှောက်ထား​လေ၏။

ရှင်ရ​သေ့လည်း သား​တော်မင်းကြီးကို ​ခေါ်စေ၍ "ချစ်သား​ သောတ္ထိ​သေန သင့်မှာ နူနာ​ရောဂါနှိပ်စက်၍ ​တောသို့သွားသည်ရှိ ​သော် ဤသမ္ဗုလာကား သင်နှင့်အတူလိုက်ပါ၍ အဆင်းရဲခံကာ အရို အ​သေလုပ်​ကျွေးခြင်း သစ္စာ၏အစွမ်းဖြင့် နူနာကို​ပျောက်ကင်း စေ ခြင်း စသည်ဖြင့် သင်မင်းအဖြစ်ရရှိ​ကြောင်းကို ပြုလုပ်​ပေး သဖြင့် အလွန်​ကျေးဇူးများ​သော မိန်းမဖြစ်လျက် ​နေရာအရပ်ကိုမျှ သင်မသိ၊ မသင့်​လျော်​သောအမှုကို ပြုဘိ၏။ အ​ဆွေခင်ပွန်းကို ပြစ်မှား ခြင်းမည်သည်ကား အလွန်ယုတ်မာလှ၏"ဟု ​ပြောကြားဆုံးမ​လေ၏။

သောတ္ထိ​သေနမင်းကြီးလည်း ခမည်း​တော်ရ​သေ့ကြီး ကြွ​တော်မူ လျှင် သမ္ဗုလာမိဖုရားကြီးကို ​ခေါ်စေ၍ "အရှင်မိဖုရား ဤမျှ ​လောက်​သောကာလ ငါပြုမိ​သောအပြစ်ကို သည်းခံပါ။ အလုံးစုံ​သော စည်းစိမ်ကို ရှင်မိဖုရားအား ငါ​ပေးပါ၏"ဟု ​ပြောဆို ​တောင်းပန် ​ပြီးလျှင် အပ်နှင်း၍ "အရှင်မိဖုရားကြီး အရှင်မိဖုရားကြီး သည် အကယ်၍ များမြတ်​သော စည်းစိမ်တို့ကို ရ​သော်လည်း ငြူစူ​ စောင်း​မြောင်းလျက် ​သေခြင်းသို့ ​ရောက်ရလတံ့။ ငါနှင့်အလုံး စုံ​သော မင်းသမီးအ​ပေါင်းတို့လည်း သင်၏စကားကို လိုက်နာ ပါကုန်အံ့"ဟု အလုံးစုံ​သောစည်းစိမ်ကို အပ်နှင်းပြီးလျှင် မိမိနှင့်တကွ မင်းသမီးအလုံးစုံလည်း အပ်နှင်း​လေ၏။

ထိုအခါမှစ၍ မင်းကြီးနှင့် မိဖုရားတို့သည် သင့်တင့်ညီညွတ် ​စွာ​နေကြကုန်လျက် ဒါနစ​သောကုသိုလ်​ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ်၍ ​သေလွန်​သောအခါ ကံအား​လျော်စွာ လားကြကုန်၏။ ခမည်း​တော် ​ရှင်ရ​သေ့လည်း ဈာန်အဘိညာဉ်ကို ဖြစ်​စေ၍ ဗြဟ္မာပြည်သို့ လား​လေ၏။

ဤသို့လျှင် မြတ်စွာဘုရားသည် အတိတ် ပစ္စုပ္ပန်နှစ်တန်​သော ဝတ္ထုတို့ကို အနုသ​န္ဓေဆက်စပ်​တော်မူလျက် ရဟန်းတို့ ထိုအခါ

 သမ္ဗူလသည် ယခုအခါမိလ္လိကာမိဖုရားကြီး

﻿ ​သောတ္ထိ​သေနသည် ​ကောသလမင်းကြီး

﻿ အဘရ​သေ့သည် ငါဘုရားဖြစ်လာပြီ

ဟု ဇာတ်ကို ​ပေါင်း​တော်မူသတည်း။

ကိုးကားချက်များ 
၁။ ပဌမ​ကျော်ဦးကြီး​ဖေ၏ ၅၅၀နိပါတ်​တော်စကား​ပြေ အမှတ်၈

၂။ မင်္ဂလာဘုံ​ကျော်​ညောင်ကန်ဆရာ​တော်၏ ပုံ​တော်စုံ၅၅၀ဇာတ် ​ဝတ္ထု စတုတ္တတွဲ

၃။ သမ္ဗုလာဇာတ် တိံသနိပါတ်