အာဝရဏသုတ်

(၂)သုတ် ရှိပါသည်။

ကာမစ္ဆန္ဒ, ဗျာပါဒ, ထိနမိဒ္ဓ, ဥဒ္ဓစ္စကုက္ကုစ္စ, ဝိစိကိစ္ဆာ-ဟူသော ကုသိုလ်စိတ်ကို တားမြစ်ပိတ်ဆို့လွှမ်းမိုးတတ်, ဝိပဿနာပညာ, မဂ်ပညာကို အားနည်းအောင်ပြုတတ်သော တရားငါးပါးတို့သည် မိမိ၏အကျိုး, သူတပါး၏အကျိုး, မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့၏အကျိုးကို မသိနိုင်၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်မပြုနိုင်ပုံ၊ ယင်းတရား ငါးမျိုးတို့ကို ပယ်စွန့်နိုင်မှ မိမိ သူတစ်ပါး နှစ်ဦးသားတို့၏အကျိုးကို သိနိုင်ပုံ၊ အရဟတ္တဖိုလ်ကို မျက်မှောက်ပြုနိုင်ပုံကို တောင်ကျချောင်းဥပမာဖြင့် တစ်မျိုးစီ တစ်မျိုးစီ ခွဲခြား၍ အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။

ကမ္မာဝရဏ (အာနန္ဒရိယကံ)၊ ကိလေသာဝရဏ (နိယတမိစ္ဆာဒိဋ္ဌိ)၊ ဝိပါကာ ဝရဏ (အဟိတ်ပဋိသန္ဓေ)၊ အဿဒ္ဓ၊ အစ္ဆန္တိက၊ ဒုပ္ပည-ဟူသော ဤတရား ၆-ပါးနှင့် ပြည့်စုံသူသည် သူတော်ကောင်းတရားကိုကြားနာသော်လည်း ကုသိုလ် တရားတို့၌ မဖောက်ပြန်သောသဘောဟူသော မဂ္ဂနိယာမသို့သက်ဝင်ရန် မထိုက်တန်၊ ထိုတရား ၆-မျိုး မရှိသောပုဂ္ဂိုလ်သည် သူတော်ကောင်းတရားကို ကြားနာသည်ရှိသော် ကုသိုလ်တရားတို့၌ မဖောက်ပြန်သောသဘောဟူသော မဂ္ဂနိယာမသို့သက်ဝင်ရန် ထိုက်တန်၏ဟု အကျယ် ဟောတော်မူသည့်သုတ်။

အာဝရဏသုတ် သည် မြတ်စွာဘုရားဟောကြားတော်မူခဲ့သည့် သုတ္တန်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤသုတ္တန်တွင် မြတ်စွာဘုရားသည် ရဟန်းတို့အား ပိတ်ဆို့တတ် ပိတ်ပင်တတ် စိတ်ကိုလွှမ်းမိုးတတ် ပညာ၏ အားနည်းခြင်းကို ပြုတတ်သော တရားငါးမျိုးအကြောင်းကို သာဝတ္ထိပြည်၊ ဇေတဝန်ကျောင်းတော်၌ ဟောကြားတော်မူခဲ့သည်။

ကိုးကား

အင်္ဂုတ္တရနိကာယ်