ကျွဲကျောင်းမင်သေ

ကျွဲကျောင်းမင်သေ သည် ပင်ပျောပင်ငယ်တစ်မျိုးဖြစ်၍ ၃ပေခန့်အထိ မြင့်၏။ အပင်တွင် အမွေးများရှိသည်။ အကိုင်းအခက် များနီကြောင်ကြောင် အရောင်ရှိပြီး ထောင်မတ်၍ ဖြာသည်။ ယင်းအကိုင်းအခက်တို့မှ အစေးများ ထွက်သည်။ အရွက်သည် ရွက်ဆိုင်ထွက်၏။ အနည်းငယ် ရွဲ့စောင်းနေသော ရှည်မျောမျော ဘဲဥပုံသဏ္ဌာန် ရှိ၍ ရွက်ထိပ်ချွန်သည်။ အလျား ၁ လက်မခန့် ရှည်၏ ။ ရွက်နားခွေးသွားစိပ်ရှိ၍ ရွက်ကြော ထင်ရှားသည်။ အပွင့်မှာ ကြားထွက်ပန်းခိုင်ဖြစ်၍ ပန်းခိုင်၏ ထိပ်ဘက်၌ သေးငယ်သော အပွင့်ကလေးများ အဆုပ်လိုက်ပွင့်၏။ အသီးသည် ပြောင်းစေ့နှင့် သဏ္ဌာန်တူသည်။ မြန်မာနိုင်ငံ အနှံ့အပြား၌ ပေါက်ရောက်သည်။ မိုးရာသီ၌ သဘာဝအလျောက် အလေ့ကျပေါက်ရောက်သည်။

အသုံးပြုခြင်း  
ပဉ္စငါးပါး နှင့် အစေး ကို အသုံးပြုကြသည်။ ပဉ္စငါးပါး ကြိတ်၍ ရသော အရည်ကို သောက်လျှင် သွေးအန်ရောဂါ ၊ ဝက်သက် ရောဂါ နှင့် ရင်ဘတ်အောင့်ခြင်း ပျောက်၏။ ပြုတ်၍ သောက်လျှင် ပန်းနာ၊ ရှိုက်နာ၊ ပြွန်ချောင်းများရောင်တင်းသော ရောဂါပျောက်၏။ ကလေးများ အတွက်မူ ချောင်းဆိုးရောဂါ၌ သုံးရသည်။ ပဉ္စငါးပါး ကြိတ်၍ ရသော အရည်ကို ပွေး၊ ဝဲ ၊ ယားနာ ၊ အရေပြားရောဂါတို့၌ သုတ်လိမ်း ပေးလျှင် ပျောက်၏။

အာနိသင်
မြန်မာဆေးကျမ်းများ အလိုအရ အစေးသည် ချို၏ ၊ စပ်၏ ၊ ငန်၏ ၊ ပူသောသတ္တိရှိ၏၊ သုက်ကိုပွားစေ၏ ၊ ကိုယ်ဝန်ကို တည်စေတတ်၏ ၊နှာစေး ၊ချောင်းဆိုး ၊ အအေးပပ် ၊အပူဝင်၊ အပူငုပ်တို့၌ အကျိုးပြု၏။ အရွက်သည် ချို၏ ၊ ဖန်၏ ၊ အပူကို နိုင်၏ ၊ အပင်ကြိတ်၍ ရသော အရည်သည် နှလုံးနှင့် အသက်ရှူလမ်းကြောင်း တစ်လျှောက် အတွက် လွန်စွာအကျိုးပြု၏ ။

ကိုးကား 

ဆေးဖက်ဝင် အပင်များ