Tiga ajaran

Dalam falsafah Cina, tiga ajaran (, , Chữ Hán: 三教) ialah agama Buddha, Konfusianisme, dan Taoisme, dianggap sebagai agregat yang harmoni.  Rujukan kesusasteraan kepada "tiga ajaran" oleh cendekiawan Cina terkemuka yang bermula pada abad ke-6.  Istilah ini juga boleh merujuk kepada falsafah bukan agama yang dibina di atas pengagregatan itu.

Tiga ajaran yang harmonis sebagai satu 
Frasa ini juga muncul sebagai tiga ajaran, yang harmoni sebagai satu (). Dalam pemahaman yang sama, tiga ajaran yang harmoni sebagai satu hanya mencerminkan sejarah panjang, pengaruh bersama, dan (kadang-kadang) ajaran yang saling melengkapi dari tiga sistem kepercayaan. 

Ia juga boleh merujuk kepada "Ajaran Sanyi", sebuah mazhab sinkretik yang diasaskan semasa dinasti Ming oleh Lin Zhao'en, di mana kepercayaan Confucian, Tao dan Buddha digabungkan mengikut kegunaannya dalam penanaman diri .  Walau bagaimanapun, frasa tersebut tidak semestinya merujuk kepada mazhab ini.

Walaupun Konfusianisme adalah ideologi undang-undang, institusi dan kelas pemerintah, Taoisme adalah pandangan dunia para intelektual radikal dan serasi dengan kepercayaan rohani petani dan tukang. Kedua-duanya, walaupun bertentangan dengan hujung spektrum falsafah, ada bersama-sama mencipta "imej dunia" dari sudut pandang Tamadun Cina.

Konfusianisme 
Konfusianisme ialah aliran pemikiran yang kompleks, kadangkala juga dirujuk sebagai agama, berkisar pada prinsip ahli falsafah Cina Confucius . Ia dibangunkan pada Tempoh Musim Bunga dan Musim Gugur semasa dinasti Zhou . Konsep utama falsafah ini termasuk ren (kemanusiaan), yi (kebenaran), li (kesopanan/tatasusila), zhong (kesetiaan), dan xiao (kesalehan berbakti), bersama-sama dengan pematuhan ketat terhadap peranan sosial. Ini digambarkan melalui lima hubungan utama yang ditafsirkan oleh Confucius, sebagai teras masyarakat: penguasa-subjek, bapa-anak, suami-isteri, abang-adik lelaki, dan kawan-kawan. Dalam bon ini, yang kedua mesti menghormati dan melayani yang pertama, sementara yang pertama terikat untuk menjaga yang kedua.  

Petikan berikut adalah daripada Analects, pada kompilasi kata-kata dan ajaran Confucius, yang ditulis selepas kematiannya oleh murid-muridnya.

Petikan ini menggambarkan idea Confucius tentang junzi (君子) atau lelaki budiman. Pada asalnya ungkapan ini merujuk kepada "anak seorang penguasa", tetapi Confucius mentakrifkan semula konsep ini sebagai bermaksud tingkah laku (dari segi etika dan nilai, seperti kesetiaan dan kesalehan) dan bukannya status sosial semata-mata.

Taoisme 
Taoisme (atau Daoisme) ialah falsafah yang berpusat pada hidup selaras dengan Dao (Tao) (), yang dipercayai sebagai sumber, corak dan bahan bagi semua jirim.  Asal usulnya boleh dikesan kembali pada akhir abad ke-4 SM dan wakil pemikir utama ajaran ini ialah Laozi dan Zhuang Zhou .  Komponen utama Daoisme ialah Dao (Jalan) dan keabadian, bersama-sama dengan tekanan pada keseimbangan yang terdapat di seluruh alam semula jadi. Terdapat kurang penekanan pada keterlaluan dan sebaliknya memberi tumpuan kepada saling bergantung antara perkara. Contohnya, yin dan yang (), tidak menunjukkan penentangan kebaikan terhadap kejahatan, tetapi sebaliknya mewakili penembusan pertentangan yang saling bergantungan yang terdapat dalam segala-galanya; "di dalam Yang terdapat Yin dan sebaliknya". 

Asas falsafah Taois ialah idea "wu wei", sering diterjemahkan sebagai "bukan tindakan". Dalam amalan, ia merujuk kepada keadaan di antara "menjadi, tetapi tidak bertindak". Konsep ini juga bertindih dengan idea dalam Konfusianisme kerana Confucius juga percaya bahawa seorang bijak yang sempurna boleh memerintah tanpa mengambil tindakan. Daoisme menganggap sebarang tindakan ekstrem boleh memulakan tindakan balas yang sama ekstrem, dan kerajaan yang berlebihan boleh menjadi zalim dan tidak adil, walaupun dimulakan dengan niat yang baik. 

Berikut ialah petikan daripada Daodejing, yang merupakan satu diantara teks utama dalam ajaran Taois:

agama Buddha 
Agama Buddha ialah agama yang berlandaskan ajaran Siddhartha Gautama. Prinsip utama sistem kepercayaan ini adalah karma, kelahiran semula, dan ketidakkekalan. Penganut Buddha ada percaya bahawa hidup ini penuh dengan penderitaan, tetapi penderitaan itu boleh diatasi dengan mencapai pencerahan. Nirwana (keadaan kebahagiaan yang sempurna) boleh diperolehi dengan melepaskan diri daripada keterikatan (kebendaan) dan memurnikan fikiran. Walau bagaimanapun, doktrin yang berbeza berbeza mengikut amalan dan jalan yang diikuti untuk melakukannya. 

Meditasi juga berfungsi sebagai bahagian penting dalam mengamalkan agama Buddha. Penenang dan kerja minda ini membantu penganut Buddha berusaha untuk menjadi lebih aman dan positif sambil mengembangkan kebijaksanaan melalui penyelesaian masalah harian. Keadaan mental negatif yang ingin diatasi dipanggil "khayalan", manakala keadaan mental positif dipanggil "fikiran murni". 

Konsep lain yang menonjol dalam sistem kepercayaan Buddha ialah Laluan Lapan Lipatan. The Noble Eightfold Path ataupun Jalan Mulia Berunsur Lapan ialah yang keempat daripada Empat Kebenaran Mulia, yang dikatakan sebagai yang pertama daripada semua ajaran Buddha.  Ia menekankan bidang dalam kehidupan yang boleh diterokai dan diamalkan, seperti ucapan yang betul dan niat yang betul.

Kontroversi 
Walaupun istilah "tiga ajaran" sering tertumpu pada sejauh mana Konfusianisme, Buddhisme, dan Taoisme telah dapat hidup bersama secara harmoni sepanjang sejarah China, bukti telah menunjukkan bahawa setiap amalan telah mendominasi, atau meningkat menjadi disukai, dalam tempoh masa tertentu.  Maharaja akan memilih untuk mengikuti satu sistem tertentu dan yang lain didiskriminasikan, atau paling banyak bertolak ansur. Contohnya ialah Dinasti Song, di mana kedua-dua Buddhisme dan Taoisme menjadi kurang popular. Neo-Konfusianisme (yang telah muncul semula semasa Dinasti Tang sebelum ini), ada diikuti sebagai falsafah yang dominan.  Sebilangan minoriti juga mendakwa bahawa frasa "tiga ajaran" mencadangkan bahawa ajaran yang saling eksklusif dan asasnya tidak dapat dibandingkan adalah sama. Ini adalah pandangan yang dipertikaikan kerana orang lain menegaskan bahawa ia tidak begitu. Konfusianisme memberi tumpuan kepada peraturan masyarakat dan nilai moral, manakala Taoisme menyokong kesederhanaan dan hidup bahagia sambil selaras dengan alam semula jadi. Sebaliknya, agama Buddha mengulangi idea penderitaan, ketidakkekalan barang material, dan penjelmaan semula sambil menekankan idea mencapai keselamatan di luar.

Lihat juga 

 Agama Buddha
 Konfusianisme
 Taoisme

Rujukan

Pautan luar 
 Video mengenai Tiga Ajaran

Taoisme
Agama Buddha
 
Konsep dalam falsafah Cina
Buddhisme dan agama lain
Sinkretisme
tradisi Korea
tradisi Cina
tradisi Jepun
tradisi Vietnam
Konfusianisme
Rencana yang mengandungi teks bahasa Cina
Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak