Puak Barat (puak politik Korea)

Puak Barat () ialah puak politik yang menguasai Korea pada abad ke-17. Pada tahun 1567, Sarim berpecah kepada orang Timur dan Barat. Puak Barat kekal sebagai pesaing utama orang Timur pada zaman Seonjo.
Articles containing Korean-language text
Puak Barat kehilangan kuasa pada tahun-tahun akhir zaman Seonjo. Puak Timur dan puak yang berpecah daripada Puak Timur memegang kuasa sepanjang dekad terakhir zaman Seonjo dan keseluruhan zaman Gwanghaegun. Walau bagaimanapun, Puak Barat menggulingkan Gwanghaegun daripada kuasa pada tahun 1623, menjadikan Putera Neungyang sebagai raja dan menyebabkan Puak Barat memperoleh semula kuasa, yang telah hilang selama satu generasi.

Puak Barat memegang kuasa selama setengah abad, dari 1623 hingga 1674, apabila mereka secara relatifnya bersatu. Era itu juga membawa kepada kemunculan ahli politik Barat yang berkuasa seperti Song Si-yeol, Song Jun-gil, dan Kim Su-hang, yang mana Song Si-yeol adalah yang paling berpengaruh. Perdebatan Yesong pada era Hyeonjong akhirnya menggulingkan kerajaan Barat, dan Puak Selatan pula memerintah selama enam tahun, sehingga 1680.

Puak Barat kembali berkuasa pada tahun 1680 dengan Gyeongsin Hwanguk. Walau bagaimanapun, terdapat pertikaian antara Puak Barat yang lebih muda dan Puak Barat yang lebih tua pada tahun 1682 sama ada Kim Ik-hun, salah seorang tokoh yang telah menjatuhkan Puak Selatan pada tahun 1680, harus dihukum. Puak Barat yang lebih muda berpendapat bahawa Kim harus dihukum, manakala Puak Barat yang lebih tua merasakan tidak. Apabila Song Si-yeol memihak kepada Puak Barat yang lebih tua pada tahun 1683, Puak Barat yang lebih muda marah kepada Song. Mereka yang mahu Kim dihukum dikenali sebagai Soron (aliran muda), manakala mereka yang terus mengikuti Song menjadi Noron (aliran tua). Dengan Pertikaian Hoeni pada tahun 1684 antara sarjana Noron Song Si-yeol dan sarjana Soron Yun Jeung, Puak Barat berpecah selama-lamanya.

Sejarah

Bahagian dari Sarim 
Selepas kematian Permaisuri Munjeong dan abangnya Yun Won-hyeong pada zaman Myeongjong lewat, puak Sarim, yang telah mengalami empat pembersihan sastera sepanjang abad keenam belas, berkuasa sebagai puak politik yang dominan. Pada masa itu, Sarim bersatu sebagai satu puak.

Pada tahun 1574, Kim Hyo-won rasmi telah dicalonkan untuk jawatan Ijo Jeongrang, yang mempunyai keistimewaan untuk menaikkan pangkat sarjana, termasuk Ijo Jeongrang seterusnya. Walau bagaimanapun, Sim Ui-gyeom, abang kepada Permaisuri Insun, menentang kenaikan pangkat Kim dengan alasan Kim sering merasuah Yun Won-hyeong, yang membunuh ramai orang Sarim pada tahun 1545. Walaupun mendapat bantahan Sim, Kim tetap dinaikkan pangkat.

Puak Barat pada tahun 1575 ialah ahli Sarim yang lebih tua, yang telah memegang jawatan sebelum Sarim mengambil alih kuasa. Oleh itu, mereka cenderung untuk menjadi lebih konservatif, dan mereka lebih tidak mengendahkan ideologi Timur seperti Jo Sik atau Yi Hwang. Orang Barat ketika itu hanyalah minoriti dalam kerajaan.

Perselisihan dengan orang Timur dan Utara 

Pada tahun 1570-an, konflik antara orang Timur dan Barat semakin memuncak, walaupun usaha oleh orang seperti Yi I atau Seong Hon untuk mendamaikan kumpulan yang bermusuhan itu bersama-sama. Walau bagaimanapun, memandangkan kedua-dua Yi dan Seong cuba untuk berkecuali sepenuhnya terhadap kedua-dua pihak walaupun puak Timur lebih besar, puak Timur percaya bahawa mereka berat sebelah terhadap puak Barat.

Perselisihan dengan Puak Selatan pada zaman Hyeonjong 
Menjelang era Hyeonjong (1659-1674), konflik antara orang Selatan dan Barat semakin memuncak dengan Pertikaian Yesong.

Pertikaian Yesong berakar umbi dalam falsafah Confucian. Apabila ahli keluarga tertentu meninggal dunia, ahli keluarga yang lain dikehendaki memakai jubah berkabung sehingga tiga tahun. Masalahnya ialah teks Cina Etiket dan Upacara dan teks Korea Lima Upacara Dinasti menentukan agak berbeza mengenai perkara upacara korban. Kedua-dua teks itu menentukan perkara berikut.

Suri Injo, Permaisuri Balu Besar Jaui, masih hidup pada tahun 1649. Walaupun Jaui bukanlah ibunda kandung Hyojong (Injo berkahwin semula, dan Hyojong ialah anak kepada suri pertamanya), mengikut peraturan istana Joseon, Jaui ialah ibunda sah Hyojong, dan oleh itu Jaui terpaksa memakai jubah berkabung untuk anakanda tirinya. Kebanyakan orang Barat percaya bahawa masa yang sesuai untuk Jaui memakai jubah berkabung ialah setahun, kerana Hyojong ialah anakanda kedua Injo (anakanda lelaki sulung ialah Putera Sohyeon, yang meninggal dunia pada tahun 1645.). Walau bagaimanapun, Yun Hyu, puak Selatan, percaya bahawa memandangkan Hyojong telah mewarisi garis keturunan Injo dan memandangkan Sohyeon telah meninggal dunia lebih awal daripada Hyojong, Hyojong ialah anakanda sulung mengikut doktrin Etiket dan Upacara, bermakna Jaui harus memakai jubah berkabung selama tiga orang. tahun.

Song Si-yeol pula berpendapat bahawa Hyojong ialah seorang Seoja, kerana Etiket dan Upacara mengatakan bahawa semua anak lelaki kecuali anak sulung yang ibunya bukan gundik dipanggil Seoja. Oleh itu, Song mendakwa bahawa Jaui harus memakai jubah berkabung selama setahun.

Memandangkan Song Si-yeol dan Song Jun-gil mempunyai kuasa yang hampir mutlak menjelang 1659, jubah berkabung Jaui telah diputuskan sebagai setahun. Tetapi sepuluh bulan kemudian, pada tahun 1650, Heo Mok menulis sebuah esei yang memperincikan sebab-sebab Permaisuri Balu Besar Jaui terpaksa memakai jubah tiga tahun. Heo percaya punca ibu bapa memakai jubah berkabung tiga tahun untuk anak sulung mereka adalah kerana anak sulung mewarisi garis keturunan bapa. Oleh itu, alasan bahawa anak sulung itu istimewa bukan kerana mereka adalah anak lelaki pertama, tetapi kerana mereka meneruskan talian lelaki. Memandangkan Hyojong telah mewarisi keturunan Injo, kematian Hyojong memerlukan jubah berkabung selama tiga tahun.

Sebagai tindak balas kepada Heo, Song Jun-gil menyerang kepercayaan Heo dengan mengatakan bahawa jika Heo betul, jika anak lelaki pertama, kedua, ketiga, dan keempat semuanya mati sebelum bapa meninggal, dengan anak lelaki yang lebih tua mati dahulu, bapa perlu memakai jubah berkabung tiga tahun untuk keempat-empat anak lelaki. Dia juga mempromosikan definisi Seoja sebagai semua anak lelaki selain anak sulung. Heo kemudiannya menangkis kenyataan asalnya dengan mengatakan bahawa sebab jubah berkabung tiga tahun untuk anak sulung adalah kerana anak sulung secara amnya mewarisi keturunan bapa, oleh itu bermakna jika anak sulung kedua mewarisi garis keturunan, kematiannya juga mendapat jubah berkabung tiga tahun. Beliau juga berkata bahawa Putera Sohyeon kekal sebagai putera raja, tetapi Hyojong telah menjadi raja sebuah negara, dan sebagai raja lebih tinggi daripada putera raja, jubah perkabungan untuk Hyojong mestilah sekurang-kurangnya sebagai Sohyeon.

Lihat juga 
 Pecahan politik semasa Dinasti Joseon

Rujukan 

Sejarah politik Korea