Pe̍h-ōe-jī

(POJ) () ialah ortografi dalam huruf Rumi yang direka dan diperkenalkan di Fujian dan Taiwan oleh mubaligh Presbyterian pada abad ke-19. POJ ialah ortografi yang popular untuk bahasa Taiwan atau Hokkien secara amnya. Satu versi yang dipanggil  wujud untuk bahasa Hakka dan sesuai khususnya untuk dialek Siyen; ortografi seumpamanya untuk Min Dong pula Bàng-uâ-cê.

Sistem terkini

Ph-ōe-jī mempunyai 17 bunyi awalan, 18 akhiran dan tujuh nada.

Awalan

b, ch, chh, g, h, j, k, kh, l, m, n, ng, p, ph, s, t, th

Konsonan ph, kh, dan th tidak bersuara dan beraspirasi, iaitu konsonan p, k, dan t disebut lebih kuat.

Akhiran

Vokal: a, i, u, e, o, o·
Diftong: ai, au, ia, iu, io, ui, oa, oe
Triftong: iau, oai
Plosif:h, k, p, t
Sengau: m, n, ng

Akhiran sengau m, n, dan ng boleh dilampirkan ke mana-mana vokal dan sesetengah diftong. Tambahan pula, m dan ng boleh berfungsi sebagai suku kata secara bersendiri.

Akhiran plosif h, k, p dan t boleh menjadi huruf terakhir dalam suku kata, disebut sebagai plosif tidak dilepaskan.  (Akhiran h dalam POJ melambangkan hentian glotis.)

Nada

Nada ditunjukkan oleh tanda diakritik. Jika diakritik tidak boleh dihasilkan atas sebab teknikal, cth. kadang-kadang dalam Internet, nombor ton boleh digunakan.

 a (yinping)
 á (shangsheng)
 à (yinqu)
 ah (yinru)
 â (yangping)
 -
 ā (yangqu)
 h (yangru)

Contoh-contoh untuk tujuh nada: chhiū 象 (gajah), pà 豹 (barimau bintang), bé 馬 (kuda), ti 豬 (babi), chôa 蛇 (ular), ah 鴨 (itik), lk 鹿 (rusa)

Carta perbandingan

Note: Aksara tambahan bopomofo dalam baris zhuyin memerlukan fon UTF-8 yang mampu memaparkan nilai-nilai Unicode 31A0–31B7 (cth. fon TrueType Code2000).

Bahasa Cina

hak:Pha̍k-fa-sṳ