Perbezaan (falsafah)

Perbezaan ialah salah satu konsep utama dalam falsafah. Konsep perbezaan menunjukkan proses atau set suatu sifat di mana satu entiti dibezakan daripada yang lain melalui bidang hubungan atau sistem konseptual tertentu. Dalam sistem falsafah Barat, perbezaan secara tradisinya dilihat sebagai bertentangan dengan identiti, mengikut Prinsip Leibniz, dan khususnya, Undang-undangnya tentang identiti indiscernibles. Walau bagaimanapun, dalam akaun strukturalis dan pascastrukturalis, konsep perbezaan difahami sebagai konstitutif kepada kedua-dua makna dan identiti. Dalam erti kata lain, kerana identiti (terutamanya, identiti peribadi) dilihat dalam istilah yang tidak penting sebagai konstruk, dan kerana konstruk hanya menghasilkan makna melalui interaksi perbezaan (lihat di bawah), ia adalah kes bagi kedua-dua strukturalisme dan pascastrukturalisme, konsep identiti tidak boleh dikatakan wujud tanpa konsep perbezaan.

Perbezaan dalam undang-undang Leibniz 
Prinsip identiti indiscernibles oleh Gottfried Leibniz menyatakan bahawa dua perkara adalah sama jika dan hanya jika mereka berkongsi suatu sifat yang sama dan hanya sama. Ini adalah prinsip yang mentakrifkan identiti dan bukannya perbezaan, walaupun ia membentuk tradisi dalam logik dan falsafah analitik untuk menganggap identiti dan perbezaan sebagai bertentangan.

Kritikan Kant 
Dalam Critique of Pure Reason, Immanuel Kant telah berhujah bahawa adalah perlu untuk membezakan antara perkara itu sendiri dan penampilannya. Walaupun terdapat dua objek mempunyai sifat yang sama sepenuhnya, jika ia berada di dua tempat yang berbeza pada masa yang sama, ia adalah berbeza secara berangka:

Perbezaan dalam strukturalisme 
Linguistik struktural, dan seterusnya strukturalisme yang betul, diasaskan berdasarkan idea yang bahawa makna hanya boleh dihasilkan secara berbeza dalam sistem penanda (seperti bahasa). Konsep ini mula-mula menjadi terkenal dalam penulisan ahli bahasa Switzerland Ferdinand de Saussure dan dibangunkan untuk analisis struktur sosial dan mental oleh ahli antropologi Perancis Claude Lévi-Strauss. Yang pertama bimbang untuk mempersoalkan pandangan lazim tentang makna "mewarisi" dalam kata-kata, atau idea bahawa bahasa adalah tatanama yang mempunyai korespondensi satu-satu dengan yang sebenar. Sebaliknya, Saussure berpendapat bahawa makna timbul melalui pembezaan satu tanda dari yang lain, atau bahkan satu fonem dari yang lain:Dalam bahasa cuma ada perbezaan. Lebih penting lagi: perbezaan secara amnya membayangkan istilah positif di antaranya perbezaan itu disediakan; tetapi dalam bahasa hanya ada perbezaan tanpa istilah positif. Sama ada kita mengambil petanda atau penanda, bahasa tidak mempunyai idea mahupun bunyi yang wujud sebelum sistem linguistik, tetapi hanya perbezaan konsep dan fonik yang telah dikeluarkan daripada sistem tersebut. Idea atau bahan fonik yang mengandungi tanda adalah kurang penting daripada tanda-tanda lain yang mengelilinginya. . . . Sistem linguistik ialah satu siri perbezaan bunyi yang digabungkan dengan satu siri perbezaan idea; tetapi gandingan beberapa tanda akustik dengan seberapa banyak potongan yang dibuat daripada pemikiran massa menghasilkan sistem nilai.Dalam Antropologi Strukturnya, Claude Lévi-Strauss telah menggunakan konsep ini dalam kajian antropologi struktur mental, persaudaraan dan sistem kepercayaan, mengkaji cara makna sosial muncul melalui satu siri pertentangan struktur antara kumpulan persaudaraan berpasangan/bertentangan, contohnya, atau antara kategori pertentangan asas (seperti kawan dan musuh, hidup dan mati, atau dalam jilid kemudian, <i>The Raw and the Cooked</i>).

Perbezaan dan  dalam pascastrukturalisme 
Ahli falsafah Perancis, Jacques Derrida, membahas dan mengkritik pemikiran strukturalis secara mendalam mengenai proses yang mana makna dihasilkan melalui interaksi perbezaan dalam bahasa, dan khususnya, penulisan. Walaupun linguistik strukturalis telah mengakui bahawa makna adalah pembezaan, banyak pemikiran strukturalis, seperti naratologi, telah menjadi terlalu tertumpu pada mengenal pasti dan menghasilkan tipologi struktur pembezaan tetap dan pertentangan binari yang berfungsi dalam mana-mana sistem tertentu. Dalam karyanya, Derrida berusaha untuk menunjukkan bagaimana perbezaan yang bergantung kepada mana-mana sistem penanda tidak tetap, tetapi terperangkap dan terjerat antara satu sama lain. Penulisan sendiri menjadi prototaip proses keterjeratan ini, dan dalam Of Grammatology (1967) dan "" (dalam Margins of Philosophy, 1972) Derrida menunjukkan bagaimana konsep penulisan (sebagai ketiadaan paradoks atau penyahhadiran suara hidup) telah ditaklukkan kepada "kehadiran penuh" pertuturan yang dikehendaki dalam tradisi falsafah Barat. Pemikiran awalnya tentang hubungan antara penulisan dan perbezaan dikumpulkan dalam buku eseinya yang bertajuk Writing and Difference (1967). 

Di tempat lain, Derrida mencipta istilah  (ejaan  adalah disengajakan) untuk menyediakan cangkuk konseptual untuk pemikirannya tentang proses makna di tempat kerja dalam penulisan/bahasa. Neologisme ini adalah permainan pada dua makna perkataan Perancis  : berbeza dan menangguh. Derrida dengan itu berhujah bahawa makna tidak timbul daripada perbezaan tetap antara unsur statik dalam struktur, tetapi makna yang dihasilkan dalam bahasa dan sistem penanda lain sentiasa separa, sementara dan tertunda tak terhingga sepanjang rantaian penanda berbeza/menangguhkan. Pada masa yang sama, perkataan  sendiri melakukan keterjeratan dan kekeliruan makna perbezaan ini, kerana ia bergantung pada perbezaan yang minimum (penggantian huruf "a" untuk huruf "e") yang tidak dapat ditangkap dalam ucapan lisan, kerana akhiran "-ance" dan " -ence" mempunyai sebutan yang sama dalam bahasa Perancis. Perbezaan " fonemik " (bukan-) antara  dan  hanya boleh diperhatikan secara bertulis, justeru menghasilkan makna pembezaan hanya secara separa, tertunda dan terjerat.

 telah didefinasikan sebagai "bukan asalan, mengandungi gangguan kehadiran": secara spatialnya, ia berbeza, mewujudkan ruang, pecah, dan perbezaan dan sementara, ia menangguhkan, menangguhkan kehadiran daripada pernah dicapai sepenuhnya. Kritikan Derrida terhadap ontologi esensialisme menggunakan ontologi pembezaan Friedrich Nietzsche (yang memperkenalkan konsep Verschiedenheit, "perbezaan", dalam manuskripnya yang tidak diterbitkan (KSA 11:35[58], p. 537)) dan Emmanuel Levinas (yang mengusulkan etika kelainan).

Dalam nada yang sama, Gilles Deleuze's Difference and Repetition (1968) adalah suatu percubaan untuk menganggap perbezaan sebagai mempunyai keistimewaan ontologikal ke atas identiti, menyongsangkan hubungan tradisional antara kedua-dua konsep tersebut dan membayangkan bahawa identiti hanya dihasilkan melalui proses pembezaan.

Lihat juga 

 Nominalisme#falsafah India
 Dekonstruksi

Rujukan

Pautan luar 

 
Ahli falsafah Perancis
Perbezaan
Logik
Rencana yang mengandungi teks bahasa Latin