Bahasa Anglo-Frisian

Bahasa Anglo-Frisian adalah bahasa Jermanik Barat yang termasuk Anglic (atau Bahasa Inggeris) dan Frisian. 

Bahasa Anglo-Frisian adalah berbeza dari bahasa Jermanik Barat yang lain kerana beberapa perubahan bunyi : undang-undang spiral nasal Ingvaeonik, pencahayaan Anglo-Frisian, dan palatalisasi : 

 Keju Inggeris dan  Barat Frisian, tetapi  Belanda, Jerman Rendah , dan  Jerman 
 Gereja Inggeris dan  Frisian Barat, tetapi Belanda  , Low German , , dan  Jerman 

Anglo-Frisian dan Old Saxon yang awal telah dituturkan oleh penduduk yang mengaitkan komunikasi, yang membawa kepada sifat-sifat linguistik yang dikongsi melalui asimilasi. Bahasa Inggeris dan Frisian mempunyai bentuk leluhur proksimal yang sama sebelum perbezaannya. Geografi mengasingkan peneroka Great Britain dari Benua Eropah, kecuali dari hubungan dengan komuniti yang mampu membuka navigasi air. Ini mengakibatkan pengaruh bahasa Norse Lama dan Norman terhadap Bahasa Inggeris Moden, sedangkan Frisian Moden tertakluk kepada penduduk Jerman selatan, yang terhad kepada benua.

Rujukan

Bacaan lanjut
Friedrich Maurer (1942), Nordgermanen und Alemannen: Studien zur Sprachgeschichte, Stammes- und Volkskunde, Strasbourg:  Hünenburg.   
Wolfram Euler (2013), Das Westgermanische [subtitle missing] (West Germanic: from its Emergence in the 3rd up until its Dissolution in the 7th Century CE: Analyses and Reconstruction). 244 p., in German with English summary, Verlag Inspiration Un Ltd., London/Berlin, .
Ringe, Donald R. and Taylor, Ann (2014). The Development of Old English - A Linguistic History of English, vol. II, 632p. . Oxford.

Bahasa Anglo-Frisian