Zaman Musim Bunga dan Musim Luruh

Zaman Musim Bunga dan Musim Luruh () adalah tempoh dalam Sejarah Cina daripada kira-kira 771-476 SM (atau menurut pihak berkuasa sehingga 403 SM), dan sepadan secara kasar untuk separuh pertama daripada Dinasti Timur Zhou. Nama Tempoh ini berasal dari  Spring dan Autumn Annals , rentetan peristiwa keadaan  Lu antara 722 dan 479 SM, yang bersekutu tradisi dengan Confucius. Tempoh ini juga boleh dibahagikan kepada tiga sub-tempoh:
 Zaman Kebudayaan Setempat (Awal): 771–643 BC, sehingga kematian Qi Heng Gong.
 Zaman Pencerobohan (Pertengahan): 643–546 BC, sehingga persidangan damai antara negeri-negeri Jin dan Chu.
 Zaman Pembentukan (Akhir): 546–403 BC, sehingga kepada Pembahagian Daerah Jin.
Dalam tempoh Spring dan Musim Luruh, sistem feudal China, fēngjiàn menjadi sebahagian besarnya tidak relevan. Para raja-raja Dinasti Zhou memegang kuasa nominal, tetapi mempunyai kawalan ke atas hanya daerah kecil diraja tertumpu kepada Luoyi ibu negara mereka berhampiran bandar Luoyang hari ini. Pada awal tempoh dinasti Zhou, saudara-mara diraja dan jeneral telah diberikan kawalan ke atas fiefdom dalam usaha untuk mengekalkan kuasa Zhou atas wilayah yang luas.  Apabila kuasa raja-raja Zhou semakin berkurangan, fiefdom-fiefdom ini menjadi negeri semakin bebas.

Raja-raja feudal yang paling penting (dikenali kemudian sebagai dua belas orang suruhan) bermesyuarat dalam persidangan tetap di mana perkara-perkara penting, seperti ekspedisi ketenteraan terhadap kumpulan asing atau bangsawan yang bersalah, telah mengambil keputusan. Sepanjang persidangan ini, seorang pemimpin orang suruhan kadangkala diisytiharkan hegemon (Cina: 伯; pinyin: BO; kemudian, Cina: 霸; pinyin: ba) dan kepimpinan diberikan ke atas tentera-tentera semua negeri Zhou.

Sebagai era mula terserlah, negeri-negeri yang lebih besar dan lebih kuat dilampirkan atau dituntut ke atas kekuasaan yang lebih kecil. Menjelang abad ke-6 SM, negeri yang paling kecil telah hilang dan hanya beberapa pemerintah yang besar dan kuat dikuasai China. Sesetengah negeri selatan, seperti Chu dan Wu, menuntut kemerdekaan dari Zhou, yang telah melaksanakan peperangan terhadap sebahagian daripada mereka (Wu dan Yue).

Dalam keadaan pergelutan kuasa antara negeri, konflik dalaman juga berleluasa: enam keluarga pemilikan tanah elit berperang di antara satu sama lain di Jin; keluarga Chen yang telah menghapuskan musuh-musuh politik di Qi; dan kesahihan pemerintah sering dicabar dalam perang saudara oleh pelbagai ahli keluarga diraja di Qin dan Chu. Setelah semua ini raja-raja yang berkuasa telah meneguhkan kedudukan diri dalam kerajaan, baik pemerintah masing-masing, pertumpahan darah lebih memberi fokus sepenuhnya pada konflik antara negeri dalam tempoh berperang Negeri, yang bermula pada 403 SM apabila tiga keluarga elit yang masih ada dalam Jin - Zhao, Wei dan Han - mengambil bahagian negeri.

Rujukan