Markas Bangsa-Bangsa Bersatu

Markas Bangsa-Bangsa Bersatu atau United Nations Command (UNC) adalah struktur markas bersepadu bagi angkatan tentera multinasional yang membantu Korea Selatan (Republic of Korea atau ROK) semasa dan selepas Perang Korea. Selepas tentera Korea Utara menceroboh Korea Selatan pada 25 Jun 1950, Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menerima pakai Resolusi 82 menyeru Korea Utara sepaya menghentikan permusuhan dan berundur ke garisan 38 darjah.

Pada 27 Jun 1950, ia menerima pakai Resolusi 83, mencadangkan bahawa ahli-ahli Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menyediakan bantuan kepada Republik Korea "untuk menangkis serangan bersenjata dan memulihkan keamanan dan keselamatan antarabangsa bagi kawasan tersebut".

Unit pertama bukan Korea dan bukan AS yang menyaksikan pertempuran ialah No. 77 Skuadron, Tentera Udara Diraja Australia, ia bermula dengan tugas mengiring, meronda serta membuat serangan udara dan darat dari Iwakuni, Jepun pada 2 Julai 1950.

Resolusi 84, menerima pakai pada 7 Julai 1950, mencadangkan bahawa ahli-ahli menyediakan pasukan tentera dan bantuan lain ke Korea Selatan "mewujudkan angkatan tentera tersebut dan bantuan lain yang ada bagi sebuah markas pemerintahan bersepadu dibawah kawalan Amerika Syarikat".

Presiden Syngman Rhee dari Republik Korea menugaskan markas operasi tentera darat, laut, dan udara ROK kepada Jeneral Besar Douglas MacArthur selaku Panglima Tertinggi Markas Tentera PBB (Commander-in-Chief UN Command atau singkatan CINCUNC) di dalam sepucuk surat (iaitu "Pusan Letter") bertarikh Julai 1950:

Pada 29 Ogos 1950, Briged Ke-27 Infantri Komanwel British tiba di Busan untuk menyertai angkatan darat UNC, yang ketika itu hanya diwakili ROK dan tentera A.S. Briged Ke-27 bergerak masuk ke garisan Sungai Naktong di barat Daegu.

Unit-unit daripada negara lain PBB diikuti dalam masa yang singkat: Markas Bangsa-Bangsa Bersatu Belgium, Kanada, Colombia, Ethiopia, Perancis, Greece, Luxembourg, Negara Belanda, New Zealand, Filipina (Angkatan Ekspedisi Filipina ke Korea), Afrika Selatan (No. 2 Skuadron SAAF), Thailand dan Briged Turki. Denmark, India, Norway dan Sweden menyediakan unit perubatan. Itali menyediakan sebuah hospital, walaupun ia bukan ahli PBB. Iran menyediakan bantuan perubatan daripada pasukan perubatan tentera Iran.

Pada 1 September 1950 Markas Bangsa-Bangsa Bersatu mempunyai kekuatan 180,000 anggota di Korea: 92,000 adalah askar Korea Selatan, selebihnya adalah askar Amerika dan 1,600-askar British dari Briged Ke-27 Infantri.

Markas Bangsa-Bangsa Bersatu dan Markas China-Korea Utara menandatangani Perjanjian Gencatan Senjata Korea pada 27 Julai 1953, mengakhiri pertempuran sengit. Perjanjian gencatan senjata ini menubuhkan Suruhanjaya Gencatan Senjata Tentera (MAC), yang terdiri daripada dua wakil penandatangan, untuk menyelia pelaksanaan syarat-syarat gencatan senjata, dan Suruhanjaya Penyeliaan Negara Berkecuali (NNSC) bagi memantau larangan-larangan gencatan senjata ke atas pihak-pihak yang mengukuhkan atau melengkapkan diri sendiri.  MAC Korea Utara-China telah digantikan oleh perwakilan Panmunjom dibawah pengurusan eksklusif Korea Utara.

Mesyuarat-mesyuarat tetap telah dihentikan, walaupun pegawai bertugas Kawasan Keselamatan Bersama (dikenali sebagai Truce Village Panmunjom) daripada kedua-dua belah pihak kerap bertemu.

Lihat juga 
 United Nations Memorial Cemetery – di Busan, yang mana 2,300 mangsa korban daripada pelbagai negara telah dikebumikan.

Rujukan

Bacaan lanjut 
 Grey, Jeffrey. The Commonwealth Armies and the Korean War: An Alliance Study. Manchester University Press, 1990.

Sejarah Korea
Perang Korea
Organisasi tentera
Ketenteraan
Tentera Bersekutu
Pertubuhan antarabangsa
Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu