Ihya Ulumuddin

Ihya Ulumuddin (Arab: إحياء علوم الدين, Penghidupan Ilmu Agama) ialah sebuah kitab yang dikarang oleh Abu Hamid al-Ghazali (Imam Al-Ghazali) pada abad ke-11. Kitab ini dianggap sebagai karya utama beliau dan dikira sebagai pengenalan seorang yang beriman kepada Tuhan.

Latar belakang 
Ihya Ulumuddin terdiri daripada 40 buah jilid yang dirangkumi ke dalam empat bahagian besar, yakni:

 bahagian ibadat;
 bahagian akhlak;
 bahagian kerosakan; dan
 bahagian metodologi.

Secara asasnya, kitab ini menerangkan doktrin dan amalan dalam Islam dan cara mengaplikasikan perkara tersebut dan menjadikannya sebagai asas kepada kehidupan kerohanian yang ketara lalu mencapai tahap kesufian (mistisisme) yang lebih tinggi.

Ringkasan Kitab Ihya Ulumuddin 
Memandangkan kitab ihya ulumuddin merupakan kitab yang berjilid tebal maka ramai asatizah/ ulama yang menerbit kembali ihya ulumuddin dalam bentuk yang lebih ringkas. Antara kitab-kitab ringkasan yang popular termasuklah.

 Mau'izhatul Mu'minin min Ihya' Ulumiddin (Bimbingan Mukminin) karangan Imam Muhammad Jamaluddin Al-Qasimy
 Sairus-Salikin karangan  Syaikh Abdus-Shamad Al Falimbani.
 Minhajul Qashidin karangan Ibnu Jauzi
 Mukhtasar Minhajul Qashidin karangan Ibnu Qudamah

Rujukan 

Buku abad ke-11
Kesufian
Kesusasteraan Parsi