Penyelesaian dua negara

Penyelesaian dua negara kepada konflik Israel-Palestin menerangkan sebuah Negara Palestin yang merdeka bersama Negara Israel, di sebelah barat Sungai Jordan. Sempadan antara dua negara menimbulkan pertengkaran. Pemimpin kumpulan Palestin dan Arab mahu Israel memberikan kembali tanah yang mereka ambil pada tahun 1967, tetapi Israel tidak mahu. Mereka cuba berbincang dan mencari jalan penyelesaian. Wilayah bekas Mandat Palestin (termasuk Baitulmaqdis Barat ), yang tidak menjadi sebahagian daripada Negara Palestin, akan terus menjadi sebahagian daripada Israel. 

Pada tahun 1947, Perhimpunan Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menerima pakai Rancangan Pembahagian Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu untuk Palestin, yang ditolak oleh pemimpin Arab.  Pada tahun 1974, resolusi PBB mengenai "Penyelesaian secara aman persoalan Palestin" menyeru "dua Negara, Israel dan Palestin ... bersebelahan dalam sempadan yang selamat dan diiktiraf" bersama-sama dengan "penyelesaian yang adil bagi persoalan pelarian selaras dengan resolusi 194 PBB ".    Sempadan negara Palestin akan diputuskan berdasarkan keadaan sebelum tahun 1967. Pada November 2013, banyak negara mengundi dan kebanyakan mereka bersetuju bahawa ini sepatutnya, dengan hanya beberapa negara yang tidak bersetuju atau tidak. mengundi dengan Israel dan Amerika Syarikat mengundi menentang. 

Sejak Sidang Kemuncak Arab 1982 di Fez, konsep itu telah diterimakan oleh Kepimpinan Palestin. Israel telah memandang langkah pemimpin Palestin untuk mendapatkan pengiktirafan antarabangsa terhadap Negara Palestin sebagai sesuatu tindakan unilateral yang dilakukan oleh Palestin dan tidak konsisten dengan idea penyelesaian dua negara yang dirundingkan.

Pada tahun 2009, dikatakan bahawa kebanyakan orang di Israel dan Palestin ingin mencari penyelesaian secara aman di mana terdapat dua negara yang berasingan. Tetapi sesetengah orang mula kehilangan harapan dalam idea ini.  Pada 2014, 60% rakyat Palestin berkata matlamat terakhir pergerakan kebangsaan mereka adalah "untuk berusaha ke arah menuntut semula semua Palestin bersejarah dari sungai ke laut".  Tinjauan yang diterbitkan pada 2021 oleh Pusat Penyelidikan Dasar dan Tinjauan Palestin mendedahkan bahawa hanya 39% rakyat Palestin menyokong penyelesaian dua negara.  Laporan lain yang diterbitkan pada tahun 2021 oleh RAND Corporation mendapati bahawa 60% rakyat Israel merentasi spektrum politik menentang penyelesaian dua negara. 

Terdapat banyak usaha diplomatik untuk merealisasikan penyelesaian dua negara ini sejak Persidangan Madrid 1991. Selepas itu, Perjanjian Oslo 1993 dan Sidang Kemuncak Camp David 2000 (gagal) diikuti dengan rundingan Taba pada awal tahun 2001. Pada tahun 2002, Liga Arab mencadangkan Inisiatif Keamanan Arab. Inisiatif terkini, yang juga gagal, ialah rundingan damai 2013–14. Tinjauan pakar pada 2021 mendapati bahawa 52 peratus percaya bahawa penyelesaian dua keadaan tidak lagi boleh dicapai. 77 peratus percaya bahawa jika tidak dicapai, hasilnya akan menjadi " realiti satu keadaan seperti apartheid ".  Menurut tinjauan pendapat PCPSR 2021, sokongan untuk penyelesaian dua negara di kalangan rakyat Palestin dan Yahudi Israel telah menurun kepada 43 peratus dan 42 peratus masing-masing   Menurut pakar Timur Tengah David Pollock dan Catherine Cleveland, setakat 2021, kebanyakan rakyat Palestin mahu menuntut semula semua tanah yang dahulunya dipanggil Palestin, termasuk Israel sebelum 1967. Pilihan satu negara dengan hak yang sama untuk orang Arab dan Yahudi berada di kedudukan kedua.

Sejarah penyelesaian dua keadaan 
Cadangan pertama untuk mewujudkan negara-negara Yahudi dan Arab dalam Mandat British terhadap Palestin telah dibuat dalam laporan Suruhanjaya Peel pada tahun 1937. Mandat itu terus merangkumi hanya sebahagian kawasan kecil yang mengandungi Baitulmaqdis. Cadangan partisi yang disyorkan telah ditolak oleh masyarakat Arab Palestin,   namun ia diterima oleh kebanyakan kepimpinan Yahudi.

"Partition" sekali lagi dicadangkan oleh rancangan Partition PBB 1947 bagi pembahagian Palestin. Cadangan ini menyatakan bahawa pembahagian tiga hala, sekali lagi dengan Baitulmaqdis dipegang secara berasingan, di bawah kawalan antarabangsa. Rancangan pembahagian itu diterima oleh pimpinan Yahudi. Walau bagaimanapun, rancangan itu ditolak oleh kepimpinan negara-negara Arab dan kepimpinan Palestin, yang menentang mana-mana partisi Palestin dan mana-mana kehadiran Yahudi bebas di kawasan itu. Perang Arab-Israel 1948 untuk mengawal tanah yang dipertikaikan tercetus pada penghujung Mandat British, yang berakhir dengan Perjanjian Gencatan Senjata 1949 . Peperangan itu mengakibatkan 711,000 orang Palestin melarikan diri atau diusir, yang dipanggil oleh orang Palestin sebagai Nakba, dari wilayah yang menjadi negara Israel. Sebaliknya mengusahakan penubuhan negara Palestin di wilayah yang tidak dikuasai oleh Israel, negara-negara Arab memilih untuk menyokong Agensi Bantuan dan Kerja Bangsa-Bangsa Bersatu bagi Pelarian Palestin di Timur Dekat dan pelarian Palestin kekal tanpa kerakyatan.

Resolusi PBB 242 dan pengiktirafan hak Palestin 
Selepas perang Arab-Israel 1967, Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu telah meluluskan resolusi 242 yang menyeru pengunduran Israel dari wilayah yang diduduki semasa perang secara sebulat suara. Hal ini untuk dijadikan sebagai pertukaran untuk "penamatan semua tuntutan atau negara berperang" dan "pengakuan kedaulatan, integriti wilayah. dan kemerdekaan politik setiap negeri di kawasan itu”. Pertubuhan Pembebasan Palestin (PLO), yang telah ditubuhkan pada 1964, mengkritik sekeras-kerasnya resolusi itu, dengan mengatakan bahawa ia mengurangkan persoalan Palestin kepada masalah pelarian.  

Pada September 1974, 56 Negara Anggota mengusulkan agar "persoalan Palestin" dimasukkan ke dalam agenda Perhimpunan Agung. Dalam resolusi yang disetujui pada 22 November 1974, Perhimpunan Agung mengakui hak-hak Palestin, termasuk "hak untuk menentukan nasib sendiri tanpa campur tangan luar", "hak untuk kemerdekaan dan kedaulatan negara", dan "hak untuk pulang ke rumah dan harta benda mereka". Hak-hak ini telah diakui setiap tahun sejak saat itu.

PLO penerimaan penyelesaian dua keadaan 
Pada pertengahan 1970-an, petunjuk awal yang menunjukkan PLO bersedia menerima penyelesaian dua negara (setidaknya secara sementara) telah diungkapkan oleh Said Hammami.  

Sejak Juni 1976, resolusi-resolusi Majlis Keselamatan yang mendukung penyelesaian dua negara berdasarkan garis pra-1967 telah ditolak oleh Amerika Syarikat.  Amerika Syarikat menyokong penyelesaian dua negara tetapi berhujah bahawa sempadan mesti dirundingkan secara langsung oleh pihak berkenaan. . Idea ini mendapat sokongan padu dalam Perhimpunan Agung PBB sejak pertengahan 1970-an. 

Deklarasi Kemerdekaan Palestin pada 15 November 1988, yang merujuk kepada Rancangan Pembahagian PBB 1947 dan "resolusi PBB sejak 1947" secara umum, ditafsirkan sebagai pengiktirafan tidak langsung terhadap Negara Israel, dan sokongan untuk penyelesaian dua negara. Pelan Pembahagian telah digunakan sebagai mekanisme untuk memberikan legitimasi kepada kewujudan negara Palestin. Penjelasan lanjut yang diberikan dianggap sebagai pengiktirafan Palestin yang pertama terhadap Israel.

Usaha diplomatik 

Pada tahun 1975, Perhimpunan Agung menubuhkan Jawatankuasa Pelaksanaan Hak-Hak Tidak Boleh Dicabut Rakyat Palestin. Pada tahun 1976, Jawatankuasa telah memberikan dua set syor, satu yang berkaitan dengan hak rakyat Palestin untuk kembali ke rumah dan harta benda mereka, dan satu lagi dengan hak mereka untuk menentukan nasib sendiri, kemerdekaan negara dan kedaulatan. Majlis Keselamatan telah membincangkan cadangan tersebut, namun, mereka gagal mencapai keputusan disebabkan oleh undian negatif Amerika Syarikat.  

Selepas Intifada Pertama bermula pada tahun 1987, kerja diplomatik yang banyak dilakukan untuk merundingkan penyelesaian dua negara antara pihak, bermula dengan Persidangan Madrid pada tahun 1991. Perjanjian Oslo adalah yang paling signifikan dalam rundingan ini, di mana secara resmi membagi-bahagikan tanah Palestin kepada tiga wilayah pentadbiran dan membentuk kerangka kerja untuk menjelaskan bagaimana batas politik Israel dengan wilayah Palestin berfungsi pada masa kini.Perjanjian itu memuncak dalam Sidang Kemuncak Camp David 2000, dan rundingan susulan di Taba pada Januari 2001, tetapi tiada persetujuan muktamad pernah dicapai. Pada tahun 2000, berlakunya Intifada Kedua yang kejam menunjukkan kekecewaan rakyat Palestin terhadap Perjanjian Oslo dan juga mempengaruhi keyakinan banyak rakyat Israel bahawa rundingan tersebut tidak berjaya.

Pemimpin Saudi dan Amerika Syarikat telah mengkaji kemungkinan penyelesaian dua negara.  Pada tahun 2002, Putera Mahkota Arab Saudi Abdullah (yang akan menjadi Raja dari 2005 hingga 2015) telah memberi cadangan iaitu Inisiatif Keamanan Arab. Cadangan ini telah mendapat sokongan sebulat suara Liga Arab manakala pemimpin Israel terus-menerus enggan membincangkan inisiatif itu. Presiden Bush mengisytiharkan sokongannya kepada negara Palestin, membuka jalan bagi Resolusi Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu 1397, menyokong penyelesaian dua negara.  

Pada Persidangan Annapolis pada November 2007, tiga pihak utama—PLO, Israel, dan AS—telah bersetuju terhadap penyelesaian dua negara sebagai garis besar untuk rundingan. Namun itu, sidang kemuncak itu gagal mencapai persetujuan.

Berikutan konflik yang tercetus antara dua parti utama Palestin, Fatah dan Hamas. Hamas menguasai Semenanjung Gaza, yang menyebabkan pemecahan belah Pihak Berkuasa Palestin kepada dua politik yang masing-masing mendakwa sebagai wakil sebenar rakyat Palestin. Fatah telah menguasai Pihak Berkuasa Kebangsaan Palestin di Tebing Barat manakala Hamas Ditadbir di Gaza.

Inisiatif paling kini ialah rundingan damai Israel-Palestin 2013–14 di bawah bimbingan John Kerry, Setiausaha Negara Amerika Syarikat. Namun, perbincangan ini juga gagal mencapai persetujuan.

Daya maju 
Sebelum tahun 2010, ketika rundingan langsung dijadualkan untuk dilanjutkan, pertumbuhan terus-menerus penempatan di Tepi Barat dan sokongan yang teguh dari pemerintah Israel terhadap penempatan tersebut telah mengurangkan jumlah tanah dan sumber daya yang akan tersedia bagi negara Palestina. Hal ini telah menimbulkan keraguan di kalangan penduduk Palestina dan kelompok-kelompok progresif Israel terkait kemajuan penyelesaian dua negara.  Pada Januari 2012, laporan dari Ketua Misi Kesatuan Eropah mengenai Baitulmaqdis Timur menyimpulkan bahawa aktiviti penempatan Israel yang terus berlanjut dan kondisi yang rapuh bagi penduduk Palestina di Baitulmaqdis Timur, serta di wilayah C, membuat penyelesaian dua negara menjadi kurang mungkin. Kementerian Luar Israel menolak laporan EU ini, mendakwa ia "berdasarkan gambaran separa, berat sebelah dan satu sisi tentang realiti di lapangan."  Pada Mei 2012, majlis EU menekankan "kebimbangan mendalamnya tentang perkembangan di lapangan yang mengancam untuk membuat penyelesaian dua negara mustahil'. 

Pada 29 November 2012, Perhimpunan Agung PBB mendapat keputusan undian sebanyak 138 berbanding 9, dengan 46 berkecuali untuk mengiktiraf Palestin sebagai "negara pemerhati bukan anggota". Pada hari berikutnya, PM Israel Benjamin Netanyahu mengumumkan pembinaan 3,000 rumah baharu di atas tanah di timur Baitulmaqdis Timur, di kawasan yang disebut sebagai "E-1".  Tindakan itu serta-merta dikecam oleh beberapa negara, termasuk Amerika Syarikat, dengan duta Israel dipanggil secara peribadi untuk bertemu dengan wakil kerajaan di UK, Perancis dan Jerman, antara lain. Keputusan Israel untuk membina rumah itu disifatkan oleh pentadbiran Obama sebagai "kontraproduktif", manakala Australia berkata bahawa rancangan bangunan itu "mengancam daya maju penyelesaian dua negara". Hal ini kerana mereka menyatakan bahawa cadangan penempatan E-1 akan membelah kawasan di bawah kawalan Pihak Berkuasa Kebangsaan Palestin kepada dua secara fizikal, kerana tahap kuasa PNA tidak sampai ke Sungai Jordan dan Laut Mati .     Parti Buruh Israel telah menyuarakan sokongan untuk penyelesaian dua negara, dengan Isaac Herzog menyatakan ia akan "untuk kepentingan Israel". 

Pada Mac 2015, Netanyahu mengisytiharkan bahawa negara Palestin tidak akan ditubuhkan semasa pentadbirannya,  beliau juga menyatakan bahawa beliau tidak akan meluluskan penyelesaian satu negara untuk konflik yang berterusan antara dua orang. 

Selepas pengiktirafan Baitulmaqdis oleh pentadbiran Trump yang memihak kepada Israel pada Disember 2017, pegawai Palestin berkata perubahan dasar itu "memusnahkan proses damai" dan keputusan itu secara tidak langsung bermakna Amerika Syarikat "meninggalkan peranannya sebagai pengantara keamanan"  dan tidak boleh lagi bertindak sebagai orang tengah dalam proses damai disebabkan oleh pilihan Amerika Syarikat untuk menjadi pihak yang terlibat dalam pertikaian dan bukannya perantara neutral untuk rundingan. 

Pada tahun 2021, sebuah tinjauan pakar mendapati bahawa 52 peratus responden percaya penyelesaian dua keadaan tidak lagi mungkin. Jika penyelesaian dua keadaan tidak dicapai, 77 peratus meramalkan " realiti satu keadaan yang serupa dengan apartheid" dan 17 peratus "realiti satu keadaan dengan peningkatan ketidaksamaan, tetapi tidak serupa dengan apartheid"; hanya 1 peratus berpendapat negeri binasional dengan hak yang sama untuk semua penduduk berkemungkinan besar.

Penempatan di Tebing Barat 
Resolusi-resolusi PBB mengesahkan ketidaksahteraan penempatan di Tepi Barat, termasuk Baitulmaqdis Timur. Cadangan telah dikemukakan untuk memberikan pampasan kepada lebih daripada 50 orang pemukim selepas evakuasi terhadap harta benda yang ditinggalkan, seperti yang berlaku selepas penarikan pemukiman Israel dari Gaza pada tahun 2005 dan dari Sinai Peninsula pada tahun 1982. Beberapa orang pemukim dalam penarikan sebelumnya telah dipaksa dikeluarkan oleh IDF.

Pada Disember 2016, Resolusi Majlis Keselamatan Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu 2334 secara sah disahkan sebagai penghukuman terhadap penempatan Israel di Tepi Barat.

Pendapat umum di Israel dan Palestin 

Banyak rakyat Palestin dan Israel, serta Liga Arab, telah mengungkapkan kesediaan mereka untuk menerima penyelesaian dua negara berdasarkan Perjanjian Gencatan Senjata 1949, yang lebih dikenali sebagai "sempadan 1967". Dalam tinjauan pendapat tahun 2002 yang dijalankan oleh PIPA, 72% daripada kedua-dua Palestin dan Israel menyokong pada masa itu penyelesaian damai berdasarkan sempadan 1967 selagi setiap kumpulan boleh diyakinkan bahawa pihak lain akan bekerjasama dalam membuat konsesi yang diperlukan untuk itu. penyelesaian.  Menurut tinjauan Gallup pada tahun 2013, sebanyak 70% rakyat Palestin di Tepi Barat dan 48% rakyat Palestin di Gaza, bersama-sama dengan 52% rakyat Israel, menyokong "negara Palestin yang merdeka bersama-sama dengan negara Israel".

Mengikut cara soalan diutarakan, sokongan untuk penyelesaian dua keadaan berbeza. Beberapa wartawan Israel mencadangkan bahawa rakyat Palestin tidak bersedia untuk menerima Negara Yahudi atas apa jua syarat.   Menurut satu tinjauan, "kurang daripada 2 dalam 10 orang Arab, kedua-dua Palestin dan semua yang lain, mempercayai hak Israel untuk wujud sebagai sebuah negara dengan majoriti Yahudi."  Namun, tinjauan lain, yang dipetik oleh Jabatan Negara AS, mencadangkan bahawa "78 peratus rakyat Palestin dan 74 peratus rakyat Israel percaya perjanjian damai yang membawa kepada kedua-dua negara hidup berdampingan sebagai jiran yang baik" adalah "penting atau wajar".  

Sehingga 2021, kebanyakan rakyat Palestin menentang penyelesaian dua negara. Pada 2021, tinjauan oleh Pusat Penyelidikan Dasar dan Tinjauan Palestin mendedahkan bahawa 39% rakyat Palestin menerima penyelesaian dua negara, manakala 59% berkata mereka menolaknya.  Sokongan lebih rendah di kalangan rakyat Palestin yang lebih muda; Setiausaha Negara AS Condoleezza Rice berkata: "Semakin lama, rakyat Palestin yang bercakap mengenai penyelesaian dua negara adalah sebaya dengan saya."  Tinjauan yang diambil sebelum tercetusnya pertempuran pada 2014 oleh Washington Institute for Near East Policy (WINEP) mendapati bahawa 60 peratus rakyat Palestin mengatakan matlamat pergerakan kebangsaan mereka adalah "untuk berusaha ke arah menuntut semula semua Palestin yang bersejarah dari sungai ke laut" berbanding hanya 27 peratus yang menyokong idea bahawa mereka harus berusaha "untuk menamatkan pendudukan Tebing Barat dan Gaza dan mencapai penyelesaian dua negara." Menurut WINEP, "ini adalah penemuan baru berbanding dengan pertanyaan yang serupa (tetapi tidak sama) yang diajukan pada masa lampau, di mana sokongan untuk penyelesaian dua negara biasanya berkisar antara 40-55 peratus".   Pada hampir tahun 2020, 40% penduduk Gaza dan 26% penduduk Tebing Barat mempercayai bahawa penyelesaian dua negara yang didiskusikan adalah jalan untuk menyelesaikan konflik. 

Penyelesaian dua negara itu mendapat sokongan majoriti dalam tinjauan pendapat Israel walaupun terdapat beberapa penghakisan terhadap prospeknya dari semasa ke semasa.  Tinjauan Haaretz 2014 yang bertanya "Sekiranya dalam rangka perjanjian, kebanyakan peneroka telah dilampirkan ke Israel, Baitulmaqdis akan dibahagikan, pelarian tidak akan kembali ke Israel dan akan ada pengaturan keselamatan yang ketat, adakah anda akan menyokong perjanjian ini?", hanya 35% rakyat Israel berkata ya.

Penyelesaian lain 

Pilihan lain ialah penyelesaian binasional, yang boleh menjadi susunan federalis rejim berkembar atau negara kesatuan,  dan Rancangan Allon, juga dikenali sebagai "penyelesaian tanpa negara".

Penyelesaian tiga keadaan 
Penyelesaian tiga keadaan  telah diusulkan sebagai alternatif lain. Menurut The New York Times  , Mesir dan Jordan enghadapi bimbangan tentang paksaan mengambil semula tanggungjawab untuk Gaza dan Tebing Barat. Akibatnya, Gaza terpaksa kembali ke pemerintahan Mesir manakala Tebing Barat ke Jordan.

Cadangan dua kewarganegaraan 
Beberapa usul telah diajukan oleh individu untuk memberikan kewarganegaraan Palestina atau permit tinggal kepada pemukim Yahudi sebagai imbalan atas penarikan pasukan Israel dari Tepi Barat. Contoh individu ialah Arafat, [   Ibrahim Sarsur  dan Ahmad Qurei.

Pada April 2010, Menteri Israel Moshe Ya'alon menyatakan bahawa "sama seperti orang Arab tinggal di Israel, begitu juga, orang Yahudi boleh tinggal di Palestin." . . . "Jika kita bercakap tentang kewujudan bersama dan keamanan, mengapakah desakan [oleh Palestin] supaya wilayah yang mereka terima dibersihkan secara etnik daripada orang Yahudi?" 

Idea ini telah diutarakan oleh kedua-dua penyokong penyelesaian dua negara  dan penyokong peneroka dan aliran konservatif atau fundamentalis dalam Judaisme Israel  bahawa, sambil membantah sebarang penarikan, menuntut hubungan yang lebih kuat dengan tanah daripada dengan negara Israel.

Lihat juga 

 Senarai cadangan perdamaian Timur Tengah
 Penyelesaian satu keadaan
 Palestinisme
 Negeri Yudea
 Rancangan Pembahagian Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu untuk Palestin
 Zionisme

Rujukan

Bacaan lanjut 

 Aharon Cohen, Israel dan Dunia Arab (Funk dan Wagnalls, New York, 1970).

Pautan luar 

 Masa Depan Penyelesaian TwoState, Giora Eiland, Pusat Hal Ehwal Awam Jerusalem, Februari 2009
 Penyelesaian dua negara didiskreditkan – tanpa alternatif yang boleh dilaksanakan, Beate Zilversmidt, The Other Israel, Mei 2006
 "Two-State Chimera, No-State Solution". Mengapa tidak akan ada dua 'negeri'. Cameron Hunt, Counter Currents, Mei 2007
 "Banging Pasak Persegi ke dalam Lubang Bulat," Dore Gold, ed. David Pollack, Institut Washington untuk Dasar Timur Dekat, Disember 2008
 "Konflik Timur Tengah dan penyelesaian dua negara," RearVision, ABC Radio National, 23 September 2009
 Mengambil serius penyelesaian dua keadaan, Pendapat oleh Alain Dieckhoff, Mac 2009, Institut Kajian Keselamatan Kesatuan Eropah
 Negara Palestin yang Didemiliterisasi, Mengenai maksud itu & ringkasan pengaturan keselamatan daripada perjanjian Israel-Palestin sebelumnya, Reut Institution (Sebuah Badan Pemikir )