Undang-undang China tradisional

Undang-undang China tradisional merujuk kepada undang-undang, peraturan-peraturan dan kaedah-kaedah yang digunakan di China sehingga tahun 1911, apabila dinasti kemaharajaan lalu jatuh. Ia telah melalui pembangunan yang berterusan sejak sekurang-kurangnya SM abad ke-11. Tradisi undang-undang adalah berbeza dari common law dan undang-undang sivil tradisi Barat serta undang-undang Islam dan undang-undang Hindu klasik - dan sebahagian besarnya, adalah bertentangan dengan konsep undang-undang Cina kontemporari. Ia menggabungkan unsur-unsur kedua-dua Legalis dan tradisi Konfusianisme pada susunan sosial dan urus tadbir.

Dua segi tradisional Cina lebih kurang "undang-undang" dalam erti kata moden. Yang pertama, "fa" (法), ertinya terutamanya "norma" atau "model". Yang kedua, "lu" (律), biasanya diterjemahkan sebagai "statut". Ia asalnya nampaknya mempunyai bermakna "suling kunci pada piawai", instrumen yang digunakan di dalam sihir kosmik China.

Sejarah

Pembangunan awal 
Undang-undang masyarakat bangsawan China awal meletakkan penekanan yang besar kepada mengekalkan pangkat dan perintah yang berbeza di kalangan golongan bangsawan, di samping mengawal penduduk. Akibatnya, "li" (礼), bermaksud keupacaraan dan etika, ditadbir kelakuan golongan bangsawan manakala "Xing" (刑), kaedah-kaedah hukuman, ditadbir biasa dan hamba.

Pemerintah-pemerintah awal Dinasti Zhou yang dikeluarkan atau dikuatkuasakan undang-undang yang telah diteladankan oleh nilai-nilai rejim hal anak yg sulung, yang paling ketara adalah bakti. Dokumen terawal pada undang-undang di China yang umumnya dianggap sebagai sahih adalah "Kang Gao" (康 诰), satu set arahan yang dikeluarkan oleh Raja Wu-Zhou untuk putera yang lebih muda untuk kerajaan perkebunan feudal satu .

Semasa abad ke-6 SM, beberapa negara merdeka yang ke dalamnya kerajaan Zhou telah berpecah-belah mengkanunkan undang-undang keseksaan mereka dan tertulis mereka pada kawah gangsa. Sebagai contoh, sekurang-kurangnya dua kodifikasi dari negeri Zheng hidup, dari 536 SM dan 504 SM - pertama pada kawah dan kedua pada buluh. Kod Wei, yang dirangka oleh Li Kui, juga ketara. Kodifikasi apa-apa adalah sebahagian daripada proses yang raja-raja cuba untuk membuat yang lebih berkesan pentadbiran kerajaan pusat. Mereka menarik kritikan dari negarawan ortodoks, termasuk Confucius, atas dasar bahawa mereka menghakis perbezaan di antara "mulia" dan "asas".

Lima Hukuman bertarikh dari masa ini.

Legalisme dan Qin 
Dalam 221 SM, negeri Qin ketuanan akhirnya didapati lebih daripada pesaing-pesaingnya dan mengasaskan Dinasti Qin. Salah satu sebab-sebab di atas kejayaan telah diangkat, di atas nasihat Tuan Shang Yang, kod keseksaan dan pentadbiran yang meluas dalam abad ke-4 SM. Undang-undang yang dikenakan hukuman berat bagi kegagalan untuk mematuhi kewajipan yang dikenakan oleh negara dan pada keseluruhannya dihukum semua sama. Pada peringkat ini, undang-undang ini ditandai dengan semata-mata Undang-undang semangat, bermusuh dengan nilai-nilai moral yang diperjuangkan oleh sekolah Confucian.

Sekolah Undang-undang, seperti yang diwakili oleh pemikir seperti Han Fei Zi, yang menegaskan bahawa pemerintah mesti sentiasa bergantung kepada undang-undang penal dan mengenakan hukuman berat sebagai instrumen utama kerajaan. Pada masa yang sama, pertimbangan moral dan berdiri sosial perlu ketat dikecualikan. Satu lagi ciri pemikiran Undang-undang adalah perlu ada persamaan di sisi undang-undang. Soalan teknik perundangan, golongan undang-undang menegaskan bahawa kaedah-kaedah yang digubal oleh pemerintah untuk hukuman kesalahan-kesalahan perlu jelas, difahami oleh rakyat biasa, dan sepatutnya disampaikan kepada mereka.

Multiple hukuman sebat telah dilaksanakan oleh Qin, seperti kematian oleh mendidih, kereta kuda, memukul, dan pencacatan kekal dalam bentuk tatu dan pengasian. Orang yang melakukan jenayah juga dihukum kerja keras untuk negeri ini.

Undang-undang Maharaja 
Legalism terselamat dalam bentuk yang dicairkan selepas Dinasti Han berjaya Qin. Adalah diakui bahawa terdapat keperluan untuk kod keseksaan dan pentadbiran yang kompleks yang membolehkan maharaja untuk memerintah negara melalui hierarki menteri-menteri dan pegawai-pegawai, semua bertanggungjawab kepadanya. Undang-undang sistem Imperial semua mengekalkan desakan Undang-undang asal bahawa kuasa-kuasa pegawai-pegawai yang ditakrifkan secara terperinci dan hukuman yang ditetapkan untuk pelanggaran, sama ada yang tidak disengajakan atau tidak. Pembuat Han undang-undang yang mengambil kira nilai-nilai Confucian dan memperkenalkan kaedah-kaedah yang direka untuk melaksanakannya.

Oleh 167 SM undang-undang telah berubah supaya pengasian sendiri tidak digunakan untuk menghukum, sebaliknya, ia menjadi pengganti pilihan bagi pelaksanaan.

Proses ini terus di seluruh dinasti Han dan kemudian memuncak di Dinasti Tang. Ch'ü T'ung-tsu telah menunjukkan bahawa "Konfusianisasi" undang-undang China adalah satu proses yang perlahan dan bahawa penyatuan pandangan Confucian masyarakat dengan kod undang-undang telah disiapkan hanya dalam Kod Tang CE 624. Kod tersebut dianggap sebagai model yang tepat dan jelas dari segi penggubalan dan struktur.

Kod Tang asal telah diisytiharkan pada tahun 624, dengan Maharaja pengasas (Gaozu) Dinasti Tang. Ia akan menjadi pada zaman moden terawal sepenuhnya dipelihara kod undang-undang dalam sejarah undang-undang China. Ia telah dikurniakan dengan ulasan, dikenali sebagai Tanglu Shuyi, diperbadankan di 653, tahun keempat pemerintahan Splendour berkekalan, sebagai sebahagian daripada Kanun Tang Splendour berkekalan.

Kod Tang adalah berdasarkan Kanun Utara Zhou (Bei Zhou Lu, 557-581), dimasyhurkan 89 tahun lebih awal pada tahun 564, yang seterusnya berdasarkan Kanun lebih awal, kurang menyeluruh dan kurang rumit Cao Wei (Cao Wei Lu , 220-265) dan Kod Barat Jin (Xi Jin Lu, 265-317) yang dimasyhurkan hampir empat abad yang lebih awal dalam 268.

Sikap Confucian tempat pergantungan mengenai undang-undang dan hukuman untuk mengekalkan susunan sosial yang rendah. Bukti ini boleh didapati dalam seksyen Aspirasi (Zhi) Buku jumlah 200-Lama Tang (Jiu Tang Shu), karya magnum historiografi Tang. Klasik sejarah telah disusun di bawah pengawasan rasmi pada tahun 945 semasa Dinasti Jin Lewat (Hou Jin, 936-946) era Lima Generasi-generasi (Wudai, 907-960), kira-kira tiga abad selepas peristiwa-peristiwa sebenar. Satu bab azab dan Undang-Undang (Xingfa) diletakkan lalu selepas tujuh bab di dalam upacara-upacara (Liyi), selepas yang datang empat bab-bab di Muzik (Yinyue), tiga bab Calendar (Li), dua di Astronomi dan Astrologi (Tianwen) , satu di Fizik (Wuheng), empat di Geografi (Dili), tiga di Hierarki Pejabat (Zhiguan), satu di gerabak dan Costume (Yufu), dua di Sutra dan Buku (Jingji), dua di Komoditi (Chihuo) dan akhirnya satu bab satu azab dan Undang-undang, perintah itu.

Kod upacara (Liji) Confucian, tidak undang-undang, dijangka untuk menjadi dokumen yang mengawal tingkah laku bertamadun. Dalam pandangan dunia Confucian, kedaulatan undang-undang digunakan hanya untuk orang-orang yang telah jatuh di luar batas tingkah laku yang beradab. Civilised orang yang dijangka mematuhi upacara yang betul. Hanya orang buangan sosial dijangka mempunyai tindakan mereka dikawal oleh undang-undang. Oleh itu, kedaulatan undang-undang dianggap sebagai negeri keprimitifan tidak bertamadun, sebelum mencapai negeri yang bertamadun pemerhatian secara sukarela upacara yang betul. Apa adalah undang-undang tidak semestinya moral atau adil.

Di bawah pengawasan Menteri Confucian Tang Fang Xuanling, 500 bahagian undang-undang purba telah disusun kepada 12 jilid dalam Kod Tang, bertajuk: 

Jilid 1: Istilah dan Contoh (Mingli)
Jilid 2: Keselamatan Serta Larangan (Weijin)
Jilid 3: Pejabat dan Hierarki (Zhizhi)
Jilid 4: Perkara Dalam Negeri dan Perkahwinan (Huhun)
Jilid 5: Kandang dan Penyimpanan (Jiuku)
Jilid 6: Pemecatan dan Promosi (Shanxing)
Jilid 7: Pencurian dan Rompakan (Zeidao)
Jilid 8: Peraduan Litigasi (Dousong)
Jilid 9: Penipuan dan pembohongan (Zhawei)
Jilid 10: Peraturan Pelbagai (Zalu)
Jilid 11: Menangkap dan Melarikan diri (Buwang)
Jilid 12: Hikmat kebijaksanaan dan Penjara (Duanyu)

Kod Tang menyenaraikan lima bentuk hukuman sebat untuk serf sebagai:

 Flogging ()
 Caning ()
 Imprisonment ()
 Exile ()
 Death ()

Kemurahan digunakan mengikut Lapan perbincangan:
 Darah berhubung
 Motif untuk jenayah itu
 Kebaikan pelakunya
 Berkebolehan pelakunya
 Merit Masa Lalu
 Kedudukan Bangsawan
 Persahabatan
 Watak rajin

Konfusianisme dalam bentuk disemak semula (Neo-Konfusianisme) terus menjadi ortodoks negeri di bawah  dinasti Song, Ming dan Qing. Ini memastikan bahawa asas-asas Confucian kod Tang telah dikekalkan, dan dalam beberapa hal mereka walaupun diperkukuhkan. Pada masa dinasti Qing Walau bagaimanapun, jisim undang-undang telah meningkat ke tahap bahawa ia ragu sama ada walaupun pegawai secukupnya boleh menguasai perbezaan kompleks ia datang untuk membendung.

Kepelbagaian undang-undang 
Undang-undang tradisional Cina boleh dibahagikan kepada undang-undang "rasmi" dan "undang-undang tidak rasmi". "Undang-undang rasmi" berasal dari pihak berkuasa maharaja. Doktrin pemisahan kuasa tidak dikenali di China sehingga abad ke-20. Secara khususnya, fungsi-fungsi kehakiman dan pentadbiran yang dilakukan oleh majistret s bukannya oleh orang-orang yang berasingan. Maharaja yang diwakilkan banyak kuasa pentadbiran dan kehakiman kepada pegawai semasa tempahan untuk dirinya fungsi perundangan.

Undang-undang rasmi sendiri boleh dibahagikan kepada dua komponen utama iaitu: undang-undang penal dan undang-undang pentadbiran. Bekas yang ditetapkan hukuman bagi kelakuan yang tertentu, dan kedua ditakrifkan tugas-tugas pegawai-pegawai.

Sebaliknya, undang-undang "tidak rasmi" undang-undang adat rakyat, kaedah-kaedah yang yang dibangunkan di tempat-tempat atau dalam persatuan saudagar untuk mengendalikan hal-hal kepentingan bersama. Kedua-perkataan standard bagi undang-undang - "fa" (法) atau "lu" (律) - pernah digunakan untuk kaedah-kaedah seperti ini.

Daripada jenis-jenis ini hanya undang-undang penal telah secara sistematik dikaji oleh sarjana-sarjana Barat. Kerumitan sistem pentadbiran Cina telah membuat sukar untuk pelajar Barat untuk memperoleh kebiasaan umum dengan prinsip-prinsip undang-undang yang mengawal. Kajian undang-undang tidak rasmi juga telah terhad kerana sebahagian daripada hakikat bahawa data yang terkandung dalam pelbagai bahan-bahan sumber, yang paling amat sukar untuk mengakses. Kekurangan akses kepada sumber bahan memberikan lebih awal ulama, kedua-dua Cina dan Barat, tanggapan salah bahawa Imperial China tidak mempunyai sistem undang-undang sivil.

Undang-undang Keseksaan 
Di tengah-tengah undang-undang keseksaan "kod hukuman" yang dikeluarkan oleh setiap dinasti di penubuhannya. Walaupun serpihan undang-undang hidup dari Qin dan Han, yang pertama yang masih hidup kod lengkap Kaihuang Kod semasa Dinasti Sui dan diterima pakai oleh dinasti kemudiannya termasuk Tang dalam 653. Kod ini menyediakan model bagi semua kod kemudian tradisional keseksaan melalui definisi Lima Hukuman dan Sepuluh kekejian. Hanya Dinasti Yuan berketurunan Mongol gagal untuk mengeluarkan kod keseksaan, tetapi koleksi bahan-bahan undang-undang dari dinasti itu masih menunjukkan pengaruh yang kuat kod Tang.

Kod keseksaan mengandungi peraturan-satunya yang menetapkan hukuman bagi kesalahan tertentu, kaedah-kaedah yang mendefinisikan umumnya peruntukan hukuman, atau orang-orang yang menubuhkan prinsip-prinsip tafsiran. Setiap kesalahan memperuntukkan hukuman tertentu. Tugas majistret adalah untuk mengenal pasti nama yang betul kesalahan yang didedahkan oleh fakta-fakta. Penentuan hukuman yang betul secara automatik diikuti.

Kod keseksaan itu dilihat sebagai sebahagian yang amat diperlukan kerajaan, namun hukuman yang masih menjadi berperikemanusiaan. Hukuman multilating yang mempunyai ciri-ciri undang-undang yang lebih awal tidak lagi digunakan oleh abad ke-8. Lima hukuman biasa yang ditubuhkan oleh kod Tang, dalam turutan menurun keterukan: buangan kematian, kehidupan, perhambaan keseksaan (buruh paksa), memukul dengan kayu berat, atau memukul dengan kayu yang ringan. Mereka kekal sebagai hukuman tetap sehingga tahun tutup Qing.

Kod keseksaan telah dibahagikan kepada "Prinsip-Prinsip Am" dan "Kesalahan Khusus" seksyen. Dinasti Setiap mengekalkan kandungan asas yang sama, walaupun Ming dan Qing kod s memperkenalkan beberapa perubahan dalam klasifikasi kesalahan. Kod Tang dan Song yang terdiri daripada beberapa artikel (律), ramai yang telah diterima pakai, kadang-kadang tanpa sebarang perubahan, dengan kod Ming dan Qing. Apabila perkara-perkara kod telah ditubuhkan pada awal dinasti, terdapat keengganan di pihak maharaja pengasas atau penggantinya untuk menukar mereka.

Oleh yang demikian, untuk menangani masalah keadaan yang berubah, Ming memulakan amalan menambah substatutes (例) kod. Amalan ini berkembang meluas di bawah Qing, dengan keputusan bahawa, menjelang akhir abad ke-19, kanun keseksaan telah kehilangan sesuatu kejelasan dalaman dan menjadi alat yang dikawal. Substatutes cenderung untuk menjadi lebih khusus dan terperinci daripada artikel. Ulasan-ulasan Penerangan telah ditambah kepada kod keseksaan. Yang paling berwibawa yang diluluskan oleh takhta untuk dimasukkan dalam kod. Ini biasanya sendiri mengandungi kaedah-kaedah yang tidak didapati di dalam artikel-artikel atau substatutes. Dalam kes-kes di mana tidak ada rencana samar-samar atau substatute boleh dituntut, keputusan sebelumnya oleh Lembaga Hukuman mungkin berfungsi sebagai "utama s".

Beberapa peraturan dalam kod keseksaan, terutama yang berkaitan dengan hal-hal sivil, usang atau tidak dikuatkuasakan. Jean Escarra, telah mencadangkan bahawa undang-undang penal secara keseluruhannya adalah bertujuan untuk berfungsi sebagai panduan untuk menjalankan model dan bukan sebagai satu set peraturan yang dikuatkuasakan. Walaupun pandangan ini sebahagian besarnya telah ditolak, ia adalah jelas bahawa banyak peraturan yang dikuatkuasakan kepada hubungan keluarga telah disimpan dalam akaun nilai simbolik mereka.

Selepas tempoh Han, semua kaedah-kaedah kod yang tidak "lu" dipanggil "ling" (ordinan) dan "ge" (ketetapan), kadang-kadang "shi" (model), dan sering "Zhi" (janji-janjiNya).

Undang-undang Pentadbiran 
Undang-undang pentadbiran yang maju di China awal-awal lagi; kebanyakan rangka kerja asas yang dibentangkan oleh Dinasti Zhou. Dalam struktur pentadbiran, maharaja adalah tertinggi dan oleh itu di atas undang-undang. Dia boleh membuat undang-undang, mengatasi undang-undang yang sedia ada, dan kecewa keputusan pentadbiran yang diambil dalam namanya. Namun, walaupun autokratik, kewujudan jentera birokrasi kompleks consistituted cek pada pelaksanaan kuasa yang sewenang-wenangnya.

Ada kalanya dia mungkin mengubah suai hukuman modal yang dirujuk kepadanya oleh agensi-agensi pusat kehakiman untuk kelulusannya, tetapi dia sentiasa berbuat demikian dengan merujuk kepada fakta kes tertentu dan dijelaskan dalam fatwa beliau sebab-sebab perubahan yang dia telah membuat. Kadang-kadang dia akan menerima bantahan oleh pegawai-pegawai bahawa perubahan itu tidak wajar dan menerima hakikat bahawa dia telah bertindak selaras dengan undang-undang yang sedia ada.

Undang-undang Awam 
Undang-undang Adat, yang diuruskan dengan apa yang di Barat dikenali sebagai undang-undang swasta atau undang-undang sivil. Secara khususnya, ia terdiri daripada kaedah-kaedah yang mengawal perkara-perkara yang [kontrak []] dan harta. Berbeza dengan sistem Barat di mana undang-undang sivil mendahului undang-undang jenayah, undang-undang tradisional Cina, sebaliknya adalah benar. Daripada peruntukan kanun keseksaan itu, majistret sama ada boleh memperolehi prinsip-prinsip undang-undang sivil sama ada secara langsung, jika sesuatu perkara yang dinyatakan dalam kanun keseksaan itu seperti perkara yang berkenaan seperti yang berkenaan hutang dan riba, urusan dengan tanah, peminjaman dan menyandarkan harta, dan penjualan barang-barang di pasaran, atau tidak langsung membaca ke dalam undang-undang jenayah asas bagi guaman sivil swasta.

Walaupun pandangan stereotaip majistret Cina bahawa mereka keberatan untuk campur tangan sebagai arbiters dalam apa-apa jenis pertikaian sivil, kajian yang lebih baru-baru ini telah berhujah bahawa kebanyakan kerja majistret melibatkan penyelesaian pertikaian sivil. Dalam pandangan ini, keengganan majistret untuk mengambil mana-mana kerja yang telah berbuat sebahagian besarnya dengan hakikat bahawa pentadbiran awam China adalah kecil, dan bahawa bebanan tugas majistret yang sangat besar. Selain itu, ulama dalam awal abad ke-21, seperti Philip Huang, telah berhujah bahawa sistem tradisional Cina keadilan adalah adil, cekap, dan sering digunakan dalam penyelesaian pertikaian.

Penggunaan harta telah dibahagikan kepada tanah atas (tianpi) dan tanah bawah (tiangu) hak. Tuan-tuan tanah dengan hak-hak tanah bawah mempunyai tuntutan kekal kepada harta itu jika mereka membayar cukai dan menerima meterai rasmi daripada kerajaan, tetapi tidak mempunyai hak untuk aktif menggunakan tanah. Sebaliknya, mereka yang mempunyai hak-hak tanah atas membayar tuan tanah tanah bawah sewa tetap (atau sebahagian daripada hasil apa yang dihasilkan di atas tanah) untuk bukan sahaja hak untuk ladang dan hidup di atas tanah itu, tetapi hak untuk bebas menjual atau memajak tanah atas hak kepada pihak lain. Jadi selagi pihak lain mengadakan hak tanah atas, pihak yang memegang tanah bawah tidak mempunyai hak untuk aktif menggunakan tanah atau menghalau pemilik tanah atas. Tanah, seperti lain-lain bentuk harta, dilihat sebagai dipegang secara kolektif oleh keluarga dan bukan individu-individu dalam keluarga. Satu lagi konsep Cina dalam hak harta Cina imperialis adalah Dian, atau jualan bersyarat harta yang membolehkan penjual (iaitu keluarganya) untuk membeli balik tanah itu pada harga asal (tanpa faedah). Andaiannya adalah tanah yang telah diadakan oleh keluarga untuk generasi, harus tinggal bersama keluarga yang sama.

Tatacara 
Suspek dan penjenayah yang telah ditangkap oleh polis daerah atau posthouse ketua-ketua yang tunduk kepada ketua polis daerah. Salah satu prinsip penting dalam undang-undang tradisional Cina bahawa seseorang tidak boleh disabitkan jenayah tanpa pengakuan. Kerana pengakuan itu diperlukan untuk sabitan dan hukuman penggunaan penyeksaan telah sering digunakan untuk mendapatkan pengakuan sedemikian. Alat yang biasa adalah pukulan pentungan, digunakan untuk punggung dan peha.

Semasa Qin dan Han, majistret tempatan sepenuhnya kuasa untuk memohon skala penuh hukuman, termasuk hukuman mati.

Pada dasarnya semua kes-kes jenayah, apa sahaja yang graviti mereka telah didengar terlebih dahulu di mahkamah daerah di mana fakta-fakta yang berlaku. Majistret menyiasat fakta-fakta, rasa bersalah atau tidak bersalah yang ditentukan, dan kemudian mencadangkan hukuman bagi kesalahan itu sebagaimana yang ditetapkan oleh kod. Apabila hukuman lebih teruk daripada menewaskan berkenaan, ia adalah perlu untuk mengemukakan kes itu kepada mahkamah yang lebih tinggi dalam hierarki, yang pengawas, untuk rehearing. Keputusan pengawas itu adalah muktamad hanya dalam kes-kes perhambaan keseksaan. Kes-kes pembuangan negeri atau kematian secara automatik dikaji semula oleh gabenor wilayah. Semua kes-kes pembunuhan dan semua kes-kes yang menarik hukuman mati telah dihantar kepada modal untuk kajian oleh tribunal tertinggi kehakiman, Lembaga Hukuman. Tiada hukuman mati boleh dilaksanakan, kecuali dalam keadaan yang teruk, tanpa kelulusan nyata daripada maharaja sendiri.

Nilai-nilai moral dan undang-undang 
Berbeza dengan golongan undang-undang, pandangan Confucian undang-undang sentiasa tertumpu kepada moral. [Xun Zi]], pemikir Confucian awal, melihat keperluan undang-undang, tetapi menekankan sama pentingnya kerana pihak penggubal undang-undang dan badan kehakiman. Terdapat disabitkan bahawa penyelenggaraan preskripsi moral Konfusius melalui radas kerajaan adalah penting untuk memelihara masyarakat yang bertamadun. Galakan adanya ketaatan kepada ibu bapa membantu untuk mengukuhkan kewajipan yang berkaitan dengan rasa hormat dan diserahkan kepada pihak berkuasa imperialis.

Kod-kod isyarat orientasi moral mereka dengan meletakkan betul-betul di permulaan "Prinsip-Prinsip Am" seksyen perihal kesalahan-kesalahan yang dikenali sebagai "Sepuluh kekejian". Kesalahan-kesalahan ini dianggap sebagai yang paling hina. Sebagai ulasan rasmi kod Qing menyatakan: "orang-orang yang bersalah atas mana-mana Sepuluh kekejian memusnahkan bon manusia (伦), menderhaka kepada Syurga (天), pergi terhadap Sebab (理), dan melanggar keadilan (义)."

Penggubalan undang-undang dan hujah undang-undang 
Jika sekeping undang-undang baru sedang dipertimbangkan, penjagaan akan diambil untuk menilai hubungan undang-undang yang sedia ada.

Ciri-ciri umum 
Kesaksamaan sisi undang-undang tidak pernah secara rasmi diterima sebagai satu prinsip undang-undang dan sebagai amalan undang-undang. Sebagai contoh, sistem pengecualian lapan kategori atau orang-orang daripada pendakwaan jenayah (ba yi) dan sistem pengecualian daripada hukuman dengan memberi jawatan-jawatan rasmi (guandang) secara rasmi diiktiraf peranti undang-undang.

Tidak seperti di Barat, di mana kuasa-kuasa sekular dan agama bersama wujud dan memupuk tradisi pluralisme, sistem undang-undang tradisional Cina, sebagai alat yang berdaulat, tidak pernah dihadapi rakan-rakan yang kukuh dan Oleh itu, tidak pernah dibiarkan kewujudan mana-mana kuasa asing dan peraturan undang-undang selain daripada orang-orang maharaja. Walau bagaimanapun, dari sudut sosio-budaya, ia menarik untuk ambil perhatian manakala di Barat, individu biasanya telah intrinsik dilihat sebagai dikaitkan dengan tradisi satu agama (yang satu bahagian yang kuat yang secara tradisi wujud antara mazhab pesaing, atau di antara agama Kristian dan Judaisme), dalam budaya Cina, orang telah dapat pada masa yang sama penganut-penganut agama Buddha, Taoisme dan Konfusianisme, atau gabungan ini.

Berbeza dengan orang-orang yang lain, orang Cina tidak pernah mengaitkan undang-undang kepada pemberi undang-undang ilahi. Yang sama adalah benar untuk peraturan yang ditadbir seluruh kehidupan, dan yang sah mungkin dipanggil "undang-undang", tiada berasal daripada Tuhan dijumpai untukli "(peraturan tingkah laku yang betul).

 Rujukan 

 Bacaan lebih lanjut 
 Umum 
Bodde, Derk, "Basic concepts of Chinese law: The genesis and evolution of legal thought in traditional China," Essays on Chinese civilisation, ed. Charles Le Blanc and Dorothy Borei. Princeton: Princeton University Press, 1981.
Ch'ü T'ung-tsu, Law and society in traditional China. Paris and The Hague: Mouton, 1961.
Escarra, Jean. Le droit chinois: Conception et evolution. Institutions legislatives et judicaires. Science et enseignement. Pekin: Henri Veitch, 1936.
 Huang, Philip, Civil Justice in China: Representation and Practice in the Qing Stanford, California, Stanford University Press, 1996.

 Undang-undang China awal 
Hulsewé, Anthony F. P. "The Legalist and the laws of Ch'in," Leyden studies in Sinology, ed. W. L. Idema. Leiden: E. J. Brill, 1981.
Hulsewé, Anthony F. P. Remnants of Han Law. Vol. 1. Leiden: E.J. Brill, 1955
Hulsewé, Anthony F. P. Remnants of Ch'in Law: An annotated translation of the Ch'in legal and administrative rules of the 3rd century B.C. discovered in Yünmeng Prefecture, Hu-pei Province in 1975. Vol. 1. Leiden: E.J. Brill, 1985
Uchida Tomoo (內田智雄), Kanjo keishō shi (漢書刑法志). Kyoto: Dōshishia University, 1958.

 Fiksyen 
Van Gulik, Robert. Celebrated Cases of Judge Dee''. New York: Dover Publications, 1976.

Lihat juga
Religious law
Comparative law
Chinese law
List of ancient legal codes

Pautan luar
Chinese Law Codes
China - THE LEGAL SYSTEM
ANCIENT CHINESE THEORIES OF CONTROL
Main Codes of Ancient China 
Undang-undang China
China
China