Tō-ji

, juga dikenali sebagai  ialah  Shingon Buddha kuil di wad Minami-ku di Kyoto, Jepun.

Ditubuhkan pada tahun 796, ia adalah salah satu daripada tiga kuil Buddha yang dibenarkan di bandar itu pada masa ia menjadi ibu negara Jepun. Oleh itu, ia mempunyai sejarah yang panjang, menyimpan khazanah dan dokumen dari awal zaman Heian dan dinasti Tang, dan dengan bangunan di kompleksnya meliputi Kamakura, [[Muromachi] zaman|Muromachi]], Momoyama dan zaman Edo. Lima daripada bangunan ini telah ditetapkan Khazanah Negara dalam dua kategori berbeza: Gerbang Bunga Teratai (rengemon), Dewan Miei (mieidō), Dewan Emas (kondō) dan Pagoda lima tingkat (gojūnotō) (bangunan kuil) dan Dewan Tetamu Kanchiin (kanchiin kyakuden) (kediaman).

Tō-ji telah ditetapkan sebagai UNESCO Tapak Warisan Dunia pada tahun 1994, sebagai sebahagian daripada Monumen Bersejarah Kyoto Purba.

Sejarah
Tō-ji diasaskan pada awal tempoh Heian. Kuil ini bermula dari 796, dua tahun selepas ibu negara berpindah ke Heian-kyō. Bersama dengan rakan kongsinya Sai-ji, dan kuil Shingon-in (terletak di Istana Heian), ia adalah salah satu daripada tiga kuil Buddha yang dibenarkan di ibu negara pada masa itu dan merupakan satu-satunya ketiga-tiga untuk bertahan sehingga kini.

Ia pernah mempunyai pasangan, Sai-ji (Kuil Barat) dan, bersama-sama, mereka berdiri di samping Rashomon, pintu gerbang ke ibu kota Heian. Ia dahulunya dikenali sebagai  yang menunjukkan bahawa ia sebelum ini berfungsi sebagai kuil yang memberikan perlindungan kepada negara. Tō-ji terletak di Minami-ku berhampiran persimpangan Jalan Ōmiya dan Jalan Kujō, barat daya Stesen Kyōto.

Tō-ji sering dikaitkan dengan Kōbō Daishi (Kūkai). Walaupun Tō-ji mula merosot pada akhir zaman Heian, ia kembali menjadi perhatian dengan kebangkitan Daishi Shinko (menyembah Kōbō Daishi) dalam zaman Kamakura. Sami Buddha yang terkenal itu telah ditugaskan untuk menjaga Tō-ji pada tahun 823 atas perintah Maharaja Saga. Imej utama kuil adalah Yakushi Nyorai, Buddha Perubatan. Banyak perkhidmatan keagamaan untuk Daishi diadakan di  (atau , dalam nama lain), kediaman Kōbō Daishi. Pada tahun 1586, kuil telah rosak teruk oleh gempa bumi.

Seni bina

Pagoda Lima Tingkat
 Tō-ji bermula dari 1643 (zaman Edo), apabila ia dibina semula atas perintah Shōgun Tokugawa ketiga, Iemitsu. Pagoda asal dibina pada abad ke-9, tetapi ia telah dimusnahkan dan dibina semula empat kali sebelum mencapai keadaan semasa. Ia telah ditetapkan sebagai Khazanah Negara pada tahun 1952.

Pagoda berdiri  tinggi, dan merupakan menara kayuen tertinggi di Jepun. Masuk ke pagoda itu sendiri hanya dibenarkan pada majlis-majlis khas, tetapi ia biasanya terbuka dan bahagian dalam boleh dilihat dari luar. Ia menempatkan peninggalan, arca, dan lukisan. Di aras bawah, terdapat patung empat Buddha yang menghadap ke arah yang berbeza.

Kondo
Kondo atau Dewan Emas ialah dewan utama kuil dan mengandungi patung Yakushi dari 1603.

Miedo
Miedo didedikasikan untuk Kobo Daishi, juga dipanggil Kukai, pengasas kuil. Ia terletak di lokasi kediaman asalnya. Dewan dibuka pada 21hb setiap bulan apabila upacara peringatan diadakan untuk Kukai.

Kawasan kuil
Perkarangan ini mempunyai taman dan kolam, di mana penyu dan koi berenang. Perkarangan itu juga menempatkan sebuah sekolah swasta yang ketat dari segi akademik, Rakunan, di mana ramai pelajar dihantar ke universiti elit.

Analisis Senibina
Tō-ji telah dibina semula pada awal Zaman Edo, menghampiri Zaman Kamakura. Semasa pembinaan semula ini, Tō-ji telah didedikasikan untuk menjadi Shingon kuil Buddha (Shingon, satu bentuk agama Buddha Vajrayana, dibawa ke Jepun oleh Kūkai, seorang sami pada tahun 806). Kuil-kuil ini biasanya dibina di pergunungan dan menggunakan lebih banyak elemen reka bentuk semula jadi dan demografi, yang menentukan susun atur seni bina yang dihasilkan. Pada zaman Kamakura, arkitek Jepun mula menggunakan teknologi untuk menahan kerosakan akibat gempa bumi, hujan, matahari, dan kerosakan haba. Kubu-kubu ini telah disepadukan ke dalam pembentukan semula Tō-ji. Gaya bangunan mempertahankan terhadap unsur-unsur semula jadi ini berkembang menjadi gaya Zenshūyō, dilihat kemudian pada zaman Kamakura. Gaya ini menggunakan inovasi "bumbung tersembunyi". Kuil gaya Zenshūyō, seperti Tō-ji, dicirikan oleh garis besar jarak linear Garan, pintu panel berengsel, tingkap berkuskap dipanggil Katōmado, dan bumbung pent hiasan dipanggil Mokoshi. Walaupun mengandungi banyak unsur seni bina gaya Zenshūyō, kuil Tō-ji menggunakan tanah semula jadi di sekelilingnya untuk menentukan susun atur garan, yang merupakan teknik yang digunakan dalam Seni Bina Jepun Zaman Heian dan Zaman Edo. Ini berkorelasi dengan atribusi Shingon oleh Maharaja Saga pada tahun 823. Mokoshi hiasan dan kelengkapan teknologi struktur moden (pada masa itu), kemungkinan besar telah disepadukan semasa pengubahsuaian menara pada Zaman Kamakura.

Menyedari kepentingan sejarah dan rohani Tō-ji, UNESCO menetapkannya, bersama beberapa khazanah lain di Wilayah Kyoto, sebagai sebahagian daripada "Monumen Bersejarah Kyoto Purba" Tapak Warisan Dunia.

Pasar lambak
Pada 21hb setiap bulan, pasar lambak yang terkenal diadakan di perkarangan Tō-ji. Pasaran ini popular dipanggil Kōbō-san, sebagai penghormatan kepada Kōbō Daishi (Kūkai), yang meninggal dunia pada 21 Bulan ketiga 835 Masihi (22 April dalam Kalendar Barat). Pasar lambak menampilkan pelbagai barangan antik, seni, pakaian, tembikar, beberapa makanan dan barangan pasar lambak terpakai biasa. Setakat ini pasaran terbesar diadakan pada 21 Disember, kerana ia adalah yang terakhir tahun ini.

Pasaran serupa diadakan pada 25hb setiap bulan di Kitano Tenmangū, juga dipanggil Tenjin. Pepatah Kyoto menyatakan, "Cuaca cerah di pasar Tō-ji bermakna cuaca hujan di pasar Tenjin", mengingatkan cuaca berubah-ubah Kyoto.

Pasar yang lebih kecil, kurang sesak, berorientasikan antik diadakan di perkarangan Tō-ji pada hari Ahad pertama setiap bulan.

Sai-ji

Rashomon dahulunya terletak di sebelah barat Tō-ji, walaupun kini hanya tinggal satu penanda, boleh dicapai dengan berjalan kaki singkat ke barat di sepanjang jalan Kujō. Lebih jauh ke barat ialah Sai-ji (Kuil Barat), walaupun kini hanya tinggal sebuah taman kecil.

Tō-ji dan Sai-ji dibina di pinggir selatan ibu negara dan merupakan satu-satunya kuil Buddha yang dibenarkan secara rasmi di Heian-kyō pada masa itu. Sai-ji hilang pada abad ke-16. Sebabnya ialah pengairan yang teruk Ukyō-ku dan kekurangan dana untuk mengekalkannya.

Legenda mengatakan bahawa pada masa kemarau besar, Kūkai, imam di Tō-ji, dan Shubin, rakan sekerjanya di Sai-ji, kedua-duanya berdoa memohon hujan. Kūkai berjaya di mana Shubin telah gagal, dan Shubin, iri hati, melepaskan anak panah ke arah Kūkai. Pada masa itu Jizō muncul dan mengambil anak panah itu sebagai ganti Kūkai, menyelamatkan nyawanya. Jizō terletak berhampiran runtuhan Rashōmon. Ia telah dipatahkan di mana anak panah itu dianggap telah terkena.

Acara 
Pada tahun 1995, kuil itu merupakan pentas Jelajah Dunia Yanni,

Pada 7 Julai 2007, salah satu Live Earth konsert (diadakan untuk meningkatkan kesedaran tentang iklim bumi) telah dipentaskan di Tō-ji; artis yang bermain termasuk Bonnie Pink, Michael Nyman, Rip Slyme, UA dan Yellow Magic Orchestra.

Galeri

Lihat juga
 Senarai kuil Buddha di Kyoto
 Senarai Khazanah Negara Jepun (kediaman)
 Senarai Khazanah Negara Jepun (kuil)
 Senarai Khazanah Negara Jepun (dokumen kuno)
Senarai Khazanah Negara Jepun (lukisan)
Senarai Khazanah Negara Jepun (patung)
Senarai Khazanah Negara Jepun (tulisan)
Senarai Khazanah Negara Jepun (kraf-lain)
Tiga Belas Tapak Buddha Kyoto
 Untuk penjelasan istilah mengenai Buddhisme Jepun, seni Buddha Jepun dan seni bina kuil Buddha Jepun, lihat Glosari Buddhisme Jepun.

Catatan

Rujukan

 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1956). Kyoto: Ibu Kota Lama Jepun, 794–1869. Kyoto: Persatuan Memorial Ponsonby.

Pertubuhan abad ke-8 di Jepun
Kuil Buddha di Kyoto
Tapak Bersejarah Jepun
Sifat Budaya Penting Jepun
Pagoda di Jepun
Kūkai
Khazanah Negara Jepun
Agama Buddha Shingon
Kuil Tōji Shingon
Tapak Warisan Dunia di Jepun
Bangunan dan struktur agama siap pada tahun 796