Maharaja Suizei

, kadang-kadang dirumikan sebagai Suisei  dan baginda juga dikenali sebagai Kamu-nuna-kaha-mimi no mikoto. Baginda ialah Maharaja Jepun yang kedua, mengikut tradisi susunan perwarisan.

Tiada tarikh yang tepat untuk kehidupan maharaja ini, tetapi kebiasaannya dianggap memerintah dari tahun 581 SM sehingga tahun 549 SM.

Kisah lagenda
Para sarjana moden mempersoalkan tentang kewujudan sekurang-kurangnya sembilan maharaja yang terawal. Salah seorang keturunan Maharaja Suizei, Maharaja Sujin merupakan maharaja pertama yang diakui kewujudannya.  Suizei-tennō ialah nama postumus atau nama kematian yang diberi oleh generasi kemudian.

Maharaja Suizei dianggap oleh ahli sejarawan sebagai "maharaja lagenda" dan informasi tentang baginda adalah sedikit. Terlalu sedikit bahan yang ada untuk kajian yang lebih lanjut. Maharaja ke 29, Maharaja Kimmei (509?–571 M), merupakan maharaja yang pertama dapat disahkan tarikhnya dari penulisan sejarah kontemporari.  Walaubagaimanapun, kebiasaanya nama dan tarikh maharaja-maharaja terawal yang tidak dapat dipastikan dianggap "tradisional" sehingga pemerintahan Maharaja Kammu (737-806), maharaja ke 50 Dinasti Yamato.

Rekod tentang baginda dan susur galurnya didalam Kojiki adalah sedikit. Dalam buku sejarah klasik Jepun, Nihonshoki, ceritanya lebih luas tetapi mempunyai unsur-unsur mitos, dan mempunyai persamaan yang hampir sama dengan lagenda orang China. Misasagi atau makam Imperial untuk Maharaja Suizei sedang dalam proses senggaraan, walaupun tidak mempunyai rekod yang kukuh untuk membuktikan kewujudannya. Beliau merupakan salah seorang daripada lapan maharaja tanpa sebarang lagenda yang mempunyai kaitan dengan mereka, juga dikenali sebagai .

Walaubagaimanapun, kenaikan takhta Maharaja Suizei pernah direkodkan didalam Kojiki. Berdasarkan rekod ini, Maharaja Suizei merupakan anak kepada Maharaja Jimmu dan permaisurinya, Isukeyorihime. Abangnya, Kamuyawimimi pada asalnya merupakan seorang putera mahkota. Pada hari kematian Maharaja Jimmu, Tagishimimi, anak kepada Maharaja Jimmu dengan isterinya yang  bertaraf rendah, Ahiratsuhime, ingin merampas kuasa dan menaiki takhta. Suizei menggalakkan Kamuyawimimi untuk membunuh Tagishimimi, tetapi Kamuyawimimi berasa takut, dan Suizei meneruskan misinya dengan sendiri. Disebabkan perkara tersebut, Kamuyawimimi melepaskan haknya dan mengisytiharkan bahawa Suizei lebih layak menjadi Maharaja kerana mempunyai sifat yang lebih berani. Cerita tersebut mungkin untuk menggambarkan tentang cara masyarakat dahulu kala yang mempraktikkan ultimogeni, dimana anak bongsu mempunyai hak yang lebih besar dari segi perwarisan, sebelum ditukarkan kepada primogeni. Jika terdapat kebenaran disebalik kisah lagenda ini, ianya mungkin disebabkan Suizei ingin menunjukkan bahawa terdapat pertelingkahan antara sesama sendiri oleh salah seorang ketua puak daripada 4 puak di kawasan Unebi  untuk mencapai hagemoni di kawasan Yamato.

Jien merekodkan bahawa Suizei ialah salah seorang anak Maharaja Jimmu, dan beliau memerintah dari Istana Takaoka-no-miya di Katsuragi dimana ianya dikenali sebagai Wilayah Yamato.

Nama postumus maharaja ini secara terjemahannya bermaksud "kesihatan yang gembira dan aman" atau terjemahan dalam Bahasa Inggeris ialah "joyfully healthy peace". Ianya tidak dapat dipertikaikan bahawa identifikasi ini berbentuk Cina dan mempunyai implikasi Buddha, dimana nama tersebut telah diusul atau dibuat supaya teratur beberapa abad selepas kehidupan Maharaja Suizei, kemungkinan besar semasa zaman dimana lagenda tentang asal-usul Dinasti Yamato dikumpulkan menjadi rekod peristiwa yang dikenali sebagai Kojiki.

Tempat sebenar makam beliau masih belum dapat dikenalpasti.  Secara tradisinya, tempat makam maharaja ini adalah di makam memorial Shinto (misasagi) di Nara.

Agensi Kerabat Diraja Imperial menamai lokasi ini sebagai makam beliau. Nama rasminya ialah Tsukida no oka no e no misasagi.

Lihat juga
 Maharaja Jepun
 Senarai Maharaja Jepun
 Kultus Imperial

Nota
Rencana ini disalin dan diterjemah dari Wikipedia Bahasa Inggeris

Rujukan
 Aston, William George. (1896).  Nihongi: Chronicles of Japan from the Earliest Times to A.D. 697. London: Kegan Paul, Trench, Trubner.  OCLC 448337491
 Brown, Delmer M. and Ichirō Ishida, eds. (1979).  Gukanshō: The Future and the Past. Berkeley: University of California Press. 10-ISBN 0-520-03460-0; 13-ISBN 978-0-520-03460-0;  OCLC 251325323
 Chamberlain, Basil Hall. (1920). The Kojiki. Read before the Asiatic Society of Japan on April 12, May 10, and June 21, 1882; reprinted, May, 1919.  OCLC 1882339
 Nussbaum, Louis-Frédéric and Käthe Roth. (2005).  Japan encyclopedia. Cambridge: Harvard University Press. 10-ISBN 0-674-01753-6; 13-ISBN 978-0-674-01753-5;  OCLC 58053128
 Ponsonby-Fane, Richard Arthur Brabazon. (1959).  The Imperial House of Japan. Kyoto: Ponsonby Memorial Society. OCLC 194887
 Titsingh, Isaac. (1834). Nihon Odai Ichiran; ou,  Annales des empereurs du Japon.  Paris: Royal Asiatic Society, Oriental Translation Fund of Great Britain and Ireland.  OCLC 5850691
 Varley, H. Paul. (1980).  Jinnō Shōtōki: A Chronicle of Gods and Sovereigns. New York: Columbia University Press. 10-ISBN 0-231-04940-4; 13-ISBN 978-0-231-04940-5;  OCLC 59145842

 
 

Maharaja Jepun
Orang Jōmon