Politik identiti

Politik identiti ialah pendekatan politik, di mana orang berdasarkan kaum, kewarganegaraan, agama, jantina, orientasi seksual, latar belakang sosial, kelas sosial atau faktor identiti tertentu membangunkan agenda politik berdasarkan identiti mereka. Politik identiti berkait rapat dengan idea bahawa sesetengah kumpulan dalam masyarakat ditindas dan bermula dengan analisis penindasan itu.

Istilah "politik identiti" bermula pada akhir abad ke-20, walaupun ia mempunyai pendahulu dalam tulisan individu seperti Mary Wollstonecraft dan Frantz Fanon. Ramai penyokong kontemporari politik identiti mengambil perspektif persimpangan, yang menyumbang kepada julat sistem penindasan yang mungkin menjejaskan kehidupan mereka dan datang daripada pelbagai identiti mereka. Menurut ramai yang menggambarkan diri mereka sebagai penyokong politik identiti, ia memusatkan pengalaman hidup mereka yang menghadapi penindasan sistemik; tujuannya adalah untuk lebih memahami interaksi kaum, ekonomi, penindasan berasaskan jantina dan berasaskan jantina (antara lain) dan memastikan tiada satu kumpulan pun terjejas secara tak seimbang oleh tindakan politik, baik pada masa kini mahupun masa depan. Aplikasi kontemporari politik identiti sedemikian menggambarkan orang berdasarkan kaum, etnik, jantina, umur, kelas ekonomi, status kecacatan, pendidikan, agama, bahasa, profesion, parti politik, status veteran, status pemulihan dan lokasi geografi. Label identiti ini tidak saling eksklusif, tetapi dalam banyak kes, digabungkan menjadi satu apabila menerangkan kumpulan hiperspesifik. Contohnya ialah kelompok wanita homoseksual Afrika-Amerika yang membentuk kelas identiti hiperspesifik tertentu. Mereka yang mengambil perspektif persimpangan, seperti Kimberlé Crenshaw, mengkritik bentuk politik identiti lebih sempit yang terlalu menekankan perbezaan antara kumpulan, dan mengabaikan perbezaan dan bentuk penindasan dalaman.

Pengkritik politik identiti telah melihatnya sebagai berkhusus, berbeza dengan universalisme dalam perspektif liberal, atau berpendapat bahawa ia menjejaskan perhatian daripada struktur penindasan dan eksploitasi berasaskan bukan identiti. Kritikan pihak kiri terhadap politik identiti, seperti Nancy Fraser, menunjukkan bahawa mobilisasi politik berdasarkan penegasan identiti membawa kepada taburan tampak yang tidak mencabar status quo. Sebaliknya, Fraser berhujah, dekonstruksi identiti, bukannya penegasan, adalah lebih kondusif kepada agihan semula ekonomi dalam politik haluan kiri. Kritikan lain, seperti Kurzwelly, Rapport dan Spiegel, menunjukkan bahawa politik identiti selalunya membawa kepada pembiakan dan reifikasi tanggapan esensialis mengenai identiti, tanggapan yang salah secara alami.

Terminologi 
Dalam penggunaan akademik, istilah politik identiti merujuk kepada pelbagai aktiviti politik dan analisis teori yang berakar umbi dalam pengalaman ketidakadilan yang dikongsi oleh kumpulan sosial yang berbeza dan sering dikecualikan. Dalam konteks ini, politik identiti bertujuan untuk menuntut semula penentuan nasib sendiri, dan kebebasan politik yang lebih besar kepada rakyat terpinggir melalui pemahaman paradigma dan faktor gaya hidup tertentu, dan mencabar ciri dan batasan yang dikenakan secara luaran, dan bukannya mengatur semata-mata di sekitar sistem kepercayaan status quo atau gabungan parti tradisional. Identiti digunakan "sebagai alat untuk merangka tuntutan politik, mempromosikan ideologi politik, atau merangsang dan mengorientasikan tindakan sosial dan politik, biasanya dalam konteks ketidaksamaan atau ketidakadilan yang lebih besar dan dengan tujuan untuk menegaskan keistimewaan dan kepunyaan kumpulan serta memperoleh kuasa dan pengiktirafan."

Sejarah 
Istilah politik identiti (identity politics) mungkin telah digunakan dalam wacana politik sejak sekurang-kurangnya 1970-an. Penampilan bertulis pertama istilah ini ditemui dalam kenyataan April 1977 oleh kumpulan sosialis feminis kulit kitam, Combahee River Collective, yang pada asalnya dicetak pada Capitalist Patriarchy and the Case for Socialist Feminism (1979), dan kemudian dalam Home Girls: A Black Feminist Anthology, suntingan Barbara Smith, ahli pengasas kolektif, yang telah dikreditkan sebagai pencipta istilah itu.

Perbahasan dan kritikan

Sifat pergerakan 
Istilah politik identiti telah digunakan secara retroaktif kepada pelbagai pergerakan yang telah lama ada sebelum istilah dicipta. Ahli sejarah Arthur Schlesinger Jr. membincangkan politik identiti secara meluas dalam bukunya pada 1991, The Disuniting of America. Schlesinger, penyokong kuat konsep hak sivil liberal, berpendapat bahawa demokrasi liberal memerlukan asas bersama agar budaya dan masyarakat berfungsi. Daripada melihat masyarakat sivil sebagai berpecah mengikut garis kuasa dan ketidakberdayaan (mengikut kaum, etnik, seksualiti, dll.), Schlesinger mencadangkan bahawa pengasasan politik berdasarkan kelompok itu sendiri yang meruntuhkan politik sivil, dan oleh itu, politik identiti bertindak menentang penciptaan peluang sebenar untuk menamatkan diskriminasi. Schlesinger percaya bahawa "pergerakan hak sivil harus bertujuan ke arah penerimaan penuh dan integrasi kumpulan terpinggir ke dalam budaya arus perdana, dan bukannya ... mengekalkan peminggiran itu melalui penegasan perbezaan."

Kritikan terhadap politik identiti 
Pengkritik berpendapat bahawa kelompok berdasarkan identiti bersama tertentu (contohnya bangsa, atau identiti jantina) boleh mengalihkan tenaga dan perhatian daripada isu yang lebih asas, serupa dengan sejarah strategi pecah dan perintah. Sebagai tindak balas kepada rumusan Combahee River Collective yang memerlukan organisasi wanita di sekitar identiti persimpangan untuk membawa perubahan sosial yang lebih luas, feminis sosialis dan radikal menegaskan bahawa, sebaliknya, aktivisme memerlukan sokongan dalam bentuk penindasan yang lebih "asas". Feminis lain juga mencerminkan sentimen ini, membayangkan bahawa politik berasaskan isu patut menggantikan politik identiti. Tarrow juga menegaskan bahawa politik identiti boleh menghasilkan gerakan yang tidak sehaluan, berpuak dan berpecah belah yang tidak mampu mengembangkan keahlian, meluaskan rayuan, dan berunding dengan para sekutu. Dalam erti kata lain, organisasi berasingan menjejaskan identiti pergerakan, dan mengalih perhatian aktivis daripada isu penting serta menghalang penciptaan agenda bersama.

Pihak haluan kanan yang mengkritik politik identiti dari pihak kanan melihatnya sebagai kolektivis dan prejudis, bertentangan dengan idealisme liberalisme klasik. Dari pihak politik kiri, para pengkritik politik identiti melihatnya sebagai suatu jenis nasionalisme borjuis, iaitu sebagai strategi pecah dan perintah oleh kelas pemerintah untuk memecahbelahkan rakyat berdasarkan kewarganegaraan, bangsa, etnik, agama, dan lain-lain sehingga mengalih perhatian kelas pekerja daripada bersatu demi tujuan perjuangan kelas.

Contoh

Perkauman dan etnik 
Politik identiti etnik, agama dan kaum mendominasi politik Amerika pada abad ke-19, semasa Sistem Parti Kedua (1830–1850-an) serta Sistem Pihak Ketiga (1850–1890-an). Identiti kaum telah menjadi tema utama dalam politik Selatan AS sejak perhambaan dihapuskan.

Corak yang serupa muncul pada abad ke-21, biasanya dirujuk dalam budaya popular, dan semakin kerap dianalisis dalam media dan ulasan sosial sebagai bahagian yang saling berkaitan dalam politik dan masyarakat. Kedua-dua fenomena kumpulan majoriti dan minoriti, politik identiti kaum boleh berkembang sebagai reaksi terhadap warisan sejarah penindasan berasaskan kaum terhadap sesuatu rakyat serta isu identiti kumpulan secara umum, kerana "politik identiti kaum menggunakan kesedaran kaum atau ingatan dan pengalaman kolektif kumpulan sebagai rangka kerja penting untuk mentafsir tindakan dan kepentingan semua kumpulan sosial yang lain."

Politik identiti Arab 
Politik identiti Arab melibatkan politik berasaskan identiti yang diperoleh daripada kesedaran kaum atau etnobudaya orang Arab. Dalam regionalisme Timur Tengah, ia mempunyai makna khusus berhubung dengan identiti kebangsaan dan budaya negara bukan Arab, seperti Turki, Iran dan negara-negara Afrika Utara. Dalam Being Arab: Arabism and the Politics of Recognition (2010), ahli akademik Christopher Wise dan Paul James mencabar pandangan bahawa, dalam era selepas pencerobohan Afghanistan dan Iraq, politik identiti Arab telah berakhir. Menafikan pandangan yang telah "menarik ramai penganalisis untuk membuat kesimpulan bahawa era politik identiti Arab telah berlalu", Wise dan James mengkaji perkembangannya sebagai alternatif berdaya maju kepada fundamentalisme Islam di dunia Arab.

Rujukan 

Pasca-modenisme
Istilah politik
Hak asasi manusia
Politik identiti