Majoritarianisme

Majoritarianisme ialah falsafah atau ideologi politik dengan agenda menegaskan bahawa majoriti berdasarkan agama, bahasa, kelas sosial, atau kategori penduduk lain, berhak mendapat tahap keutamaan tertentu dalam masyarakat, dan mempunyai hak untuk membuat keputusan yang mempengaruhi masyarakat. Pandangan tradisional ini telah mendapat kritikan yang semakin meningkat, dan demokrasi liberal semakin menyertakan had terhadap apa yang boleh dilakukan oleh majoriti parlimen, untuk melindungi hak asasi rakyat. 

Ini tidak boleh dikelirukan dengan konsep sistem pilihan raya majoritarian iaitu sistem pilihan raya mudah yang biasanya memberikan majoriti kerusi kepada parti yang mempunyai banyak undi . Parlimen yang dipilih melalui kaedah ini boleh dipanggil parlimen majoriti (cth, Parlimen United Kingdom, atau Parlimen India ).

Di bawah struktur politik majoriti demokrasi, majoriti tidak akan mengecualikan mana-mana minoriti daripada penyertaan masa depan dalam proses demokrasi. Majoritarianisme kadangkala dirujuk secara pejoratif oleh penentangnya sebagai " oklokrasi " atau " kezaliman majoriti ". Majoritarianisme sering dirujuk sebagai peraturan majoriti, yang mungkin merujuk kepada kelas majoriti yang memerintah kelas minoriti, sementara tidak merujuk kepada proses keputusan yang dipanggil peraturan majoriti . Ia adalah satu kepercayaan bahawa masyarakat majoriti sepatutnya boleh memerintah sesebuah negara dengan cara yang diingini.

Penyokong majoritinisme berhujah bahawa membuat keputusan majoriti adalah demokratik secara intrinsik dan sebarang sekatan ke atas keputusan majoriti secara intrinsik tidak demokratik. Jika demokrasi disekat oleh perlembagaan yang tidak boleh diubah dengan keputusan majoriti mudah, maka majoriti semalam diberi keutamaan lebih daripada hari ini. Jika ia dihadkan oleh beberapa kumpulan kecil, seperti bangsawan, hakim, paderi, tentera, atau ahli falsafah, maka masyarakat menjadi oligarki . Satu-satunya sekatan yang boleh diterima dalam sistem majoriti ialah majoriti semasa tidak mempunyai hak untuk menghalang majoriti yang berbeza muncul pada masa hadapan; ini boleh berlaku, sebagai contoh, jika minoriti memujuk cukup majoriti untuk menukar kedudukannya. Khususnya, majoriti tidak boleh mengecualikan minoriti daripada penyertaan masa depan dalam proses demokrasi. Majoritarianisme tidak melarang keputusan dibuat oleh wakil selagi keputusan ini dibuat melalui peraturan majoriti, kerana ia boleh diubah pada bila-bila masa oleh mana-mana majoriti berbeza yang muncul pada masa hadapan.

Satu kritikan terhadap majoritarianisme ialah sistem tanpa keperluan majoriti besar untuk mengubah peraturan pengundian boleh dianggap berkemungkinan tidak stabil.  Antara kritikan majoritarianisme yang lain ialah kebanyakan keputusan sebenarnya tidak berlaku dengan peraturan majoriti, tetapi dengan pluraliti, melainkan sistem pengundian secara tiruan mengehadkan calon atau pilihan kepada dua sahaja.  Sebaliknya, disebabkan teorem Gibbard dan paradoks Arrow, adalah tidak mungkin untuk mempunyai sistem pengundian dengan lebih daripada dua pilihan yang mengekalkan pematuhan kepada kedua-dua kriteria "keadilan" tertentu dan kriteria membuat keputusan yang rasional.  

Selain itu, jika fahaman majoriti tidak dikawal, hak kumpulan minoriti boleh terancam.  Sesetengah negara demokrasi telah cuba menyelesaikan masalah ini dengan memerlukan sokongan majoriti besar untuk membuat perubahan kepada hak asasi. Sebagai contoh, di Amerika Syarikat, hak kebebasan bersuara dan kebebasan beragama ditulis ke dalam Perlembagaan, bermakna ia memerlukan lebih daripada majoriti mudah ahli Kongres untuk memansuhkan hak tersebut.  Demokrasi lain telah berusaha untuk menangani ancaman terhadap hak minoriti dengan mengguna pakai sistem pengundian berkadar yang menjamin sekurang-kurangnya beberapa kerusi dalam badan perundangan negara mereka kepada puak politik minoriti. Contohnya termasuk New Zealand, di mana pengundian berkadar ahli bercampur digunakan, dan Australia, di mana sistem undi boleh pindah tunggal digunakan.   Sama ada kaedah ini telah berjaya melindungi kepentingan minoriti, atau telah melampaui batas, masih menjadi persoalan untuk dibahaskan. 

Satu lagi analisis kritikal terhadap majoritarianisme ialah apabila ia muncul sebagai satu bentuk tadbir urus yang menggunakan penanda nasionalis dan populis bagi kemasukan dan pengecualian, majoritarianisme adalah " autoritarian mengikut definisi"; sebagai penyokong kepada fahaman nasionalis-populis majoriti menegaskan bahawa mereka adalah "rakyat" (di mana hanya satu "rakyat" dibenarkan) terdapat sedikit ruang untuk pluralisme.  Ulama menyatakan bahawa bentuk tadbir urus ini boleh dilihat berkaitan dengan India di bawah pemerintahan Narendra Modi .

Jenis 
Majoritarianisme, sebagai konsep kerajaan, bercabang kepada beberapa bentuk. Bentuk klasik termasuk unicameralisme dan negara kesatuan .

Majoritarianisme yang layak adalah bentuk yang lebih inklusif, dengan tahap desentralisasi dan federalisme.

Majoritarianisme integratif menggabungkan beberapa institusi untuk memelihara kumpulan minoriti dan memupuk parti politik sederhana.

Sejarah dan warisan 
Terdapat beberapa contoh pemerintahan majoriti berskala besar dalam sejarah yang direkodkan, terutamanya sistem majoriti demokrasi Athens dan negara kota Yunani purba yang lain. Walau bagaimanapun, sesetengah pihak berpendapat bahawa tiada satu pun daripada negara kota Yunani itu benar-benar berkuasa majoriti, terutamanya disebabkan oleh pengecualian wanita, bukan pemilik tanah dan hamba daripada proses membuat keputusan. Kebanyakan ahli falsafah kuno yang terkenal dengan tegas menentang fahaman majoriti, kerana keputusan berdasarkan kehendak 'orang ramai' yang tidak berpendidikan dan tidak berpengetahuan tidak semestinya bijak atau adil. Plato adalah contoh utama dengan Republiknya, yang menerangkan model masyarakat berdasarkan struktur kelas tiga pihak.

Ahli antropologi anarkis David Graeber menawarkan alasan mengapa kerajaan demokrasi majoriti sangat terhad dalam rekod sejarah. "Majoriti demokrasi, kita mungkin berkata, hanya boleh muncul apabila dua faktor bertepatan: 1. perasaan bahawa orang harus mempunyai hak yang sama dalam membuat keputusan kumpulan, dan 2. alat pemaksa yang mampu menguatkuasakan keputusan tersebut." Graeber berhujah bahawa kedua-dua faktor itu hampir tidak pernah bertemu: "Di mana masyarakat egalitarian wujud, ia juga biasanya dianggap salah untuk mengenakan paksaan sistematik. Di mana jentera pemaksaan wujud, tidak terfikir oleh mereka yang menggunakannya bahawa mereka melaksanakan apa-apa jenis kehendak rakyat." 

Majoritarianisme (sebagai teori), serupa dengan demokrasi, sering digunakan sebagai alasan oleh minoriti yang besar atau agresif untuk menindas minoriti lain yang lebih kecil (atau tidak aktif secara sivik), atau kadang-kadang majoriti tidak aktif secara sivik (lihat rujukan Richard Nixon kepada " Majoriti Senyap " yang beliau tegaskan menyokong dasar beliau).

Agenda ini paling kerap ditemui dalam bidang agama: Pada asasnya semua negara Barat, misalnya, Hari Krismas —dan di beberapa negara, tarikh penting lain dalam tahun Kristian juga—diiktiraf sebagai hari cuti yang sah; ditambah dengan denominasi tertentu boleh ditetapkan sebagai agama negeri dan menerima sokongan kewangan daripada kerajaan (contohnya termasuk Gereja England di England dan Gereja Lutheran di negara-negara Scandinavia ). Hampir semua negara juga mempunyai satu atau lebih bahasa rasmi, selalunya mengecualikan beberapa kumpulan atau kumpulan minoriti dalam negara itu yang tidak bercakap bahasa atau bahasa yang ditetapkan sedemikian. Dalam kebanyakan kes, keputusan tersebut tidak dibuat menggunakan referendum majoriti, malah dalam kes yang jarang berlaku apabila referendum telah digunakan, majoriti baharu tidak dibenarkan muncul pada bila-bila masa dan memansuhkannya.

Pembaharuan dan akibat 

Sejak kebelakangan ini—terutamanya pada tahun 1960-an—beberapa bentuk majoritiisme telah ditentang oleh reformis liberal di banyak negara.  : dalam kes 1963 Abington School District lwn. Schempp, Mahkamah Agung Amerika Syarikat mengisytiharkan bahawa solat yang dipimpin oleh sekolah di sekolah awam negara itu tidak mengikut perlembagaan, dan sejak itu banyak kawasan telah berusaha untuk mengehadkan, malah melarang, paparan keagamaan pada harta awam.  Pergerakan ke arah pertimbangan yang lebih besar untuk hak-hak minoriti dalam masyarakat sering dirujuk sebagai pluralisme . 

Ini telah menimbulkan tindak balas daripada beberapa penyokong fahaman majoriti, yang merungut Balkanisasi masyarakat yang mereka dakwa sebagai hasil daripada keuntungan yang dibuat oleh agenda pelbagai budaya; kebimbangan ini telah dinyatakan dalam buku 1972, The Dispossessed Majority, yang ditulis oleh Wilmot Robertson . Penganut pelbagai budaya pula menuduh golongan majoriti sebagai perkauman dan xenofobia .

Lihat juga 

 Argumentum ad populum
 Demokrasi majoriti
 Kolektivisme dan individualisme
 Pembuatan keputusan konsensus
 Demokrasi konsensus
 Demokrasi langsung
 Minoritarianisme (bertentangan)
 Hak minoriti
 Demokrasi popular
 Populisme
 Kezaliman majoriti
 Etika utilitarian

Rujukan 

Liberalisme
Teori politik
Majoriti
Hubungan majoriti-minoriti
Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak