Akta Rahsia Rasmi 1972

Akta Rahsia Rasmi 1972 ( , singkatan OSA ), ialah sebuah undang-undang di Malaysia yang melarang penyebaran maklumat yang dikategorikan sebagai rahsia rasmi. Perundangan ini digubal berdasarkan Akta Rahsia Rasmi United Kingdom.Kekaburan akta tersebut telah mendapat kritikan dan akhirnya dipinda pada tahun 1986

Peruntukan 
Akta itu mentakrifkan "rahsia rasmi" sebagai:“apa-apa suratan yang dinyatakan di dalam Jadual dan apa-apa maklumat atau bahan yang berhubung dengannya dan termasuklah apa-apa suratan rasmi, maklumat dan bahan lain sebagaimana yang boleh dikelaskan sebagai “Rahsia Besar”, “Rahsia”, “Sulit” atau “Terhad”, mengikut mana-mana yang berkenaan, oleh seorang Menteri, Menteri Besar atau Ketua Menteri sesuatu Negeri atau mana-mana pegawai awam yang dilantik di bawah seksyen 2B” Bahagian Jadual Akta itu meliputi, "Dokumen, rekod keputusan dan pertimbangtelitian jawatankuasa Jemaah Menteri", serta dokumen serupa untuk Majlis Mesyuarat Kerajaan Negeri. Ia juga termasuk dokumen mengenai keselamatan negara, pertahanan dan hubungan antarabangsa".

Kritikan 
Tindakan itu telah dikritik disebabkan oleh kononnya menyekat perbezaan pendapat dan mengurangkan ketelusan dalam urusan kerajaan. Seorang ahli parlimen telah mencadangkan bahawa tindakan itu telah menyelindungkan atau mengubah sidang akhbar sebagai "Warta Kerajaan".

Di samping itu, Akta Rahsia Rasmi 1972 didakwa menjadi batu penghalang kepada pelaksanaan hak bercakap; ini kerana Akta berkenaan memberikan kuasa yang luas kepada eksekutif untuk mengklasifikasikan sesuatu maklumat. Tanpa adanya maklumat yang mencukupi sukar untuk hak bercakap dimanfaatkan.

Struktur 
Akta Rahsia Rasmi 1972, (1 Januari 2006), terdiri daripada 31 seksyen dan 1 jadual (termasuk 9 pindaan), tanpa pengasingan Bahagian.

 Bahagian 1: Tajuk ringkas
 Bahagian 2: Tafsiran
 Seksyen 2A: Menambah, memotong atau meminda Jadual
 Seksyen 2B: Pelantikan pegawai awam untuk mengelaskan suratan rasmi, dsb.
 Seksyen 2C: Pengelasan semula rahsia rasmi oleh Menteri atau pegawai awam
 Seksyen 3: Penalti kerana mengintip
 Seksyen 4: Larangan mengambil atau membuat apa-apa dokumen, ukuran, bunyi atau tinjauan atau di dalam tempat larangan
 Seksyen 5: Penalti kerana membuat atau menolong membuat akuan atau pernyataan palsu bagi mendapatkan permit
 Seksyen 6: Kuasa khas mahkamah untuk mengarahkan penggeledahan dan penyitaan
 Seksyen 7: Larangan membawa peralatan fotografi
 Seksyen 7A: Kewajipan untuk melaporkan permintaan maklumat, dsb.
 Seksyen 7B: Meletakkan diri dalam kepercayaan ejen negara asing
 Seksyen 8: Menyampaikan, dsb. rahsia rasmi dengan salah
 Seksyen 9: Menggunakan pakaian seragam tanpa kuasa, memalsukan laporan, pemalsuan, penyamardirian dan suratan palsu
 Seksyen 10: Mengganggu pegawai polis atau anggota  angkatan tentera
 Seksyen 11: Kewajipan untuk memberikan maklumat
 Seksyen 12: Kuasa untuk menghendaki perutusan dikemukakan
 Seksyen 13: Melindungi
 Seksyen 14: Percubaan, pengapian, dsb.
 Seksyen 15: Sekatan atas pendakwaan
 Seksyen 16: Beban pembuktian dan anggapan
 Seksyen 16A: Perakuan oleh pegawai awam sebagai keterangan yang konklusif
 Seksyen 17: Perhubungan dengan ejen asing menjadi keterangan melakukan kesalahan tertentu
 Seksyen 17A: Pembelaan yang tersedia untuk pegawai awam
 Seksyen 18: Kuasa untuk menangkap
 Seksyen 19: Kuasa bagi menggeledah dan menyita
 Seksyen 20: Kuasa khas mengenai penyiasatan
 Seksyen 21: Menerima pernyataan sebagai keterangan
 Seksyen 22: Keterangan rakan sejenayah
 Seksyen 23: Pemeriksaan pesalah
 Seksyen 24: Perlindungan pemberi maklumat
 Seksyen 25: Tanggungan bagi kesalahan di luar Malaysia
 Seksyen 26: Perbicaraan kesalahan
 Seksyen 27: Orang ramai tidak dibernarkan hadir semasa 
 Seksyen 28: Tanggungan jenayah perbadanan atau firma
 Seksyen 29: Menteri boleh memberikan kuasa polis kepada orang yang sesuai
 Seksyen 30: Kuasa di bawah Kanun Tatacara Jenayah tidak disekat
 Seksyen 30A: Peraturan-peraturan
 Seksyen 31: Pemansuhan
 Jadual

Isu berkaitan 
Dalam Artikel Enacting Freedom of Information Act in Malaysia: A Cost-Benefit Analysis terbitan Malaysian Journal of Social Sciences and Humanities menggariskan perbezaaan antara Akta Rahsia Rasmi United Kingdom dan Malaysia.

Perbezaan ketara ini dapat dilihat dalam peruntukan seksyen 2 Akta Rahsia Rasmi UK yang menghendaki pihak pendakwaan untuk membuktikan elemen-elemn tertentu bagi mengesahkan untuk dijadikan sebagai kesalahan pendedahan seperti berikut:

 Tertuduh adalah bekas atau kakitangan kerajaan. Peruntukan tidak terpakai kepada pihak ketiga.
 Pendedahan maklumat dilakukan tanpa kuasa yang sah; dan
 Pendedahan mestilah memudaratkan sehingga merosakkan perkhidmatan perisikan dan keselamatan, keupayaan angkatan tentera, hubungan antarabangsa, atau kuasa jenayah dan penyiasatan.

Namun sebaliknya, OSA Malaysia terpakai kepada sesiapa sahaja yang terlibat sepanjang rantaian komunikasi maklumat tanpa menganggap implikasi pendedahan mampu untuk membawa iabiliti jenayah di bawah Akta. Akta ini meliputi semua jenis pendedahan mana-mana dokumen sulit, tidak kira betapa remeh atau pendedah tersebut tidak menyentuh dengan keselamatan negara, pertahanan atau pencegahan jenayah.

Dari aspek niat jahat, Seksyen 8 OSA Malaysia mewujudkan kesalahan liabiliti ketat menjadikan niat jahat tertuduh adalah tidak material. Perkara ini dibuktikan dalam kes Menteri Tenaga v MTUC [2013] 1 MLJ 161 memutuskan bahawa dokumen konsesi tidak berkaitan dengan keselamatan negara tidak relevan dalam menentukan sama ada ia adalah rahsia rasmi atau tidak kerana pendedahan maklumat tanpa kuasa yang sah adalah kesalahan liabiliti ketat (strict liability).

Lihat juga 

 Akta Rahsia Rasmi
Akta di Malaysia