Nada (linguistik)

Sesebuah bahasa yang bernada mempunyai tinggi naik sebutan yang membezakan makna leksikal antara perkataan yang berbunyi hampir sama atau untuk tujuan tatabahasa melalui tasrif. Corak nada khas bahasa seperti itu kadang-kadang disebut tonem seumpama fonem. Ciri ini paling umum pada sebanyak tujuh puluh peratus bahasa dunia dalam rumpun-rumpun Kra–Dai (termasuk bahasa Thai), Vietic, Sino-Tibet (termasuk Bahasa Cina yang paling dikenali), Afroasia, Khoisan, Niger-Congo dan Nilo-Sahara.

Contoh

Bahasa-bahasa Asia 
Bahasa Mandarin mempunyai empat nada utama atau sì shēng ():

Bahasa Kantonis mempunyai 8 nada tersendiri bergantung kepada jenis vokal disebut:

Bahasa Vietnam mempunyai lapan jenis nada dengan diakritik tersendiri menggunakan abjad turunan Rumi sendiri:

Bahasa Hokkien menpunyai tujuh atau lapan jenis nada.

Bahasa-bahasa Afrika

Rujukan