Demokrasi di China

Perdebatan mengenai demokrasi di China telah menjadi medan pertempuran ideologi utama dalam politik China sejak abad ke-19. China merupakan negara yang bukan demokrasi liberal. Namun begitu, kerajaan China dan Parti Komunis China (PKC) menyatakan bahawa China masih demokratik. Ramai pemerhati asing dan beberapa pemerhati domestik mengkategorikan China sebagai negara satu parti autoritarian, dengan sesetengahnya mengatakan ia mematuhi neoautoritarianisme.  Terdapat beberapa orang yang menggambarkan sifat ia sebagai pemerintahan kediktatoran. 

Perlembagaan Republik Rakyat China (RRC) menyatakan bahawa bentuk kerajaannya ialah " kediktatoran demokrasi rakyat".  Perlembagaan tersebut juga berpendapat bahawa China ialah negara satu parti yang ditadbirkan oleh PKC. Hal tersebut memberikan PKC monopoli sepenuhnya terhadap kuasa politik yang sering dijalankan. Semua pembangkang politik adalah haram. Pada masa ini terdapat lapan parti politik di China selain daripada PKC yang sah, tetapi semuanya perlu menerima keutamaan PKC untuk masih wujud.  PKC mengatakan bahawa China ialah negara "demokrasi sosialis", di mana PKC merupakan pihak berkuasa pusat dan bertindak demi kepentingan rakyat. 

China dianggapkan di pentas antarabangsa di antara negara yang paling kurang berdemokratik di dunia.     Kebebasan bersuara, kebebasan berhimpun dan kebebasan beragama semuanya dihadkan dengan teruk oleh kerajaan PKC.   Orang awam Cina hampir tidak mempunyai pendapat tentang proses pemimpin tertinggi negara itu dipilih.   Penapisan di China berleluasa dan perbezaan pendapat di China dihukum dengan keras di negara ini. 

Semasa lawatan ke Eropah pada 2014, setiausaha agung PKC Xi Jinping berkata bahawa sistem berbilang parti tidak akan berfungsi untuk China. Beliau berkata bahawa China telah bereksperimen pada masa yang lalu dengan pelbagai sistem politik, termasuk demokrasi berbilang parti serta memberikan amaran bahawa peniruan model politik atau pembangunan asing bakal membawa malapetaka kerana keadaan sejarah dan sosialnya negara China yang unik.  Pada masa ini, Xi telah mengukuhkan kawalan PKC ke atas kerajaan  dan pada 2018 meminda parti dan perlembagaan negeri untuk memasukkan Pemikiran Xi Jinping, yang disifatkan sebagai tahap sosialisme seterusnya dengan ciri-ciri Cina . Pada tahun yang sama, kerajaan China juga telah memansuhkan had penggal untuk jawatan presiden yang membenarkan Xi memerintah seumur hidup.

Dinasti Qing 
Pengenalan pertama konsep demokrasi moden ke China dikreditkan kepada penulis Cina yang dibuang negeri Liang Qichao . Pada tahun 1895, beliau menyertai pembantahan di Beijing untuk meningkatkan penyertaan popular semasa dinasti Qing lewat, dinasti pemerintah terakhir China. Ia adalah yang pertama seumpamanya dalam sejarah Cina moden. Selepas melarikan diri ke Jepun berikutan tindakan keras kerajaan terhadap penunjuk perasaan anti-Qing, Liang Qichao menterjemah dan mengulas karya Hobbes, Rousseau, Locke, Hume, Bentham dan ramai ahli falsafah politik barat yang lain. Beliau menerbitkan eseinya dalam satu siri jurnal yang dengan mudah menemui khalayak di kalangan cerdik pandai China yang haus akan penjelasan mengapa China, yang dahulunya sebuah empayar sendiri yang menggerunkan, kini hampir dipecah belah oleh kuasa asing. Dalam mentafsirkan demokrasi Barat melalui prisma latar belakangnya yang kuat Konfusianisme, Liang membentuk idea-idea demokrasi yang akan digunakan sepanjang abad yang akan datang. Liang menggemari reformasi beransur-ansur untuk menjadikan China sebagai raja berperlembagaan dengan demokrasi. Matlamat Pembaharuan Seratus Hari adalah untuk memperbaharui China kepada sistem sedemikian, tetapi ia telah diterbalikkan dengan cepat dalam Rampasan Kuasa Wuxu .

Pesaing hebat Liang dalam kalangan intelektual progresif ialah Dr. Sun Yat-sen, seorang revolusioner republik. Sun merasakan bahawa demokrasi adalah mustahil selagi monarki Qing masih wujud. Demokrasi adalah sebahagian daripada platformnya, Tiga Prinsip Rakyat (三民主義) – prinsip rakyat di bawah 1 negara (nasionalisme), prinsip hak rakyat (demokrasi), dan prinsip penghidupan dan kesejahteraan rakyat. makhluk (beradab, kesopanan dan rasa hormat). Seperti Liang, Sun bersetuju bahawa demokrasi, atau sekurang-kurangnya hak pilih sejagat, tidak boleh berlaku dalam sekelip mata di negara yang mempunyai kadar buta huruf yang tinggi dan kekurangan kesedaran politik. Tiga Peringkat Revolusi Sun menggesa tempoh "pengajaran politik" di mana orang ramai akan dididik sebelum pilihan raya dapat berlaku.

Menjawab kegagalan sivil dan perasaan tidak puas hati, Mahkamah Imperial Qing bertindak balas dengan menganjurkan pilihan raya. Pilihan raya moden pertama China telah dianjurkan oleh Yuan Shikai untuk majlis daerah Tianjin pada tahun 1907. Pada tahun 1909, 21 daripada 22 wilayah, kecuali Xinjiang, mengadakan pilihan raya untuk perhimpunan wilayah dan majlis perbandaran. Keperluan adalah ketat; hanya mereka yang lulus peperiksaan empayar, bekerja dalam kerajaan atau tentera, atau memiliki 5000 yuan harta boleh mengundi atau bertanding jawatan. Ini pada asasnya mengehadkan pengundi kepada golongan bangsawan . Beratus-ratus ribu mengundi dan pemenangnya kebanyakannya ialah raja berperlembagaan, pengikut Liang Qichao. Perhimpunan wilayah memilih separuh daripada 200 ahli dewan negara, separuh lagi dipilih oleh pemangku Raja Chun. Semua perhimpunan ini menjadi sarang perbezaan pendapat terhadap Qing kerana mereka dilindungi oleh kebebasan bersuara. Pada tahun 1909, kerajaan Qing mengadakan pilihan raya parlimen.

Republik China, 1912–sekarang 

 

Apabila Revolusi 1911 bermula, perhimpunan wilayahlah yang memberikan legitimasi kepada pemberontak dengan mengisytiharkan kemerdekaan mereka daripada Empayar Qing. Perhimpunan kebangsaan juga mengeluarkan kata dua kepada mahkamah Qing. Delegasi dari perhimpunan wilayah telah dihantar ke Nanjing untuk menghalalkan kuasa kerajaan sementara Republik China yang ditubuhkan pada 1 Januari 1912. Mereka kemudiannya juga membentuk senat sementara. Akta-akta terhad yang diluluskan oleh kerajaan ini termasuk penyingkiran rasmi dinasti Qing dan beberapa inisiatif ekonomi.

Pada hujung tahun 1912, pilihan raya kebangsaan telah diadakan dengan pengundi yang diperbesarkan, walaupun masih kecil secara berkadar dengan penduduk negara. Parti Nasionalis Sun menguasai kedua-dua dewan Perhimpunan Kebangsaan. Song Jiaoren, perdana menteri Nasionalis yang akan datang, telah dibunuh pada Mac 1913 sebelum sidang pertama perhimpunan. Siasatan polis membabitkan perdana menteri Zhao Bingjun sementara kepercayaan popular ialah presiden sementara Yuan Shikai berada di belakangnya. Hal tersebut membawa kepada Revolusi Kedua yang gagal menentang Yuan. Dengan kejayaannya, Yuan memaksa Dewan Negara untuk memilihnya sebagai presiden untuk tempoh lima tahun kemudian membersihkannya daripada Nasionalis. Tanpa korum, perhimpunan dibubarkan.

Selepas kematian Yuan pada tahun 1916, Dewan Negara bersidang semula sehingga ia dibubarkan semula pada tahun berikutnya oleh percubaan rampasan kuasa Zhang Xun untuk memulihkan Dinasti Qing. Perdana Menteri Duan Qirui enggan mengadakan semula Perhimpunan Kebangsaan, sebaliknya memilih untuk mengadakan pilihan raya bagi perhimpunan baharu yang lebih menguntungkannya. Akibatnya, sebahagian besar perhimpunan lama berpindah ke Guangzhou untuk memulakan kerajaan saingan di selatan China. Di utara China, 17 wilayah memilih perhimpunan baharu yang didominasi oleh Kelab Anfu Duan pada tahun 1918. Perhimpunan baru ini dibubarkan berikutan kekalahan Duan dalam Perang Zhili–Anhui pada tahun 1920.

Presiden Xu Shichang menganjurkan pilihan raya untuk perhimpunan ketiga pada tahun 1921, tetapi dengan hanya 11 wilayah mengundi ia tidak pernah mempunyai kuorum dan oleh itu tidak pernah bersidang. Itu adalah percubaan terakhir untuk mengadakan pilihan raya kebangsaan sehingga 1947. Semua perhimpunan telah dibubarkan selepas Ekspedisi Utara Nasionalis.

Pembentukan negara satu parti Nasionalis pada tahun 1927 melaksanakan program "pengajaran politik" mendiang Sun, yang melarangkan pilihan raya sehingga rakyat dianggap berpendidikan sewajarnya. Semua parti lain telah diketepikan daripada kerajaan sehingga 1937 apabila Perang China-Jepun Kedua yang akan berlaku membawa kepada Barisan Bersatu dan pembentukan Majlis Politik Rakyat yang merangkumi parti-parti yang lebih kecil. Pada tahun 1940, sebahagiannya sebagai tindak balas kepada ketegangan di Barisan Bersatu, Mao Zedong menawarkan doktrin PKC baharu, Demokrasi Baru. Demokrasi Baru adalah peringkat perantaraan tidak seperti parlimen barat, demokrasi pilihan raya tetapi belum lagi komunis. Selepas perang, "pengajaran politik" Nasionalis berakhir dengan pengisytiharan Perlembagaan Republik China . Perhimpunan Kebangsaan 1947 dan pilihan raya perundangan 1948 telah diboikot oleh Komunis yang memegang sebahagian besar utara China. Akibatnya, Nasionalis dan rakan gabungan muda mereka, Parti Belia Cina dan Parti Sosialis Demokratik China, menang.

Taiwan, 1945–sekarang 
Pada tahun 1945, selepas Penyerahan Jepun, tadbir urus Taiwan telah dipindahkan ke Republik China. Penyerahan Taiwan telah diformalkan di bawah Perjanjian Taipei pada tahun 1952.   Selepas pemindahan kerajaan dari tanah besar China ke pulau Taiwan pada tahun 1949, undang-undang tentera telah dikenakan berikutan Peristiwa 28 Februari pada tahun 1947.   Tempoh undang-undang tentera berlangsung selama 38 tahun dan 57 hari dari 19 Mei 1949 hingga 15 Julai 1987.  Dalam tempoh ini, Republik China telah ditadbir sebagai negara satu parti secara de facto di bawah Kuomintang walaupun ia mengekalkan statusnya sebagai republik parlimen de jure . 

Pada 28 September 1986, Parti Progresif Demokratik telah ditubuhkan sebagai parti ganti kepada Kuomintang.   Sejak pemansuhan undang-undang tentera pada tahun 1987, ROC telah mempunyai dua parti politik utama, Kuomintang dan Parti Progresif Demokratik. Sejak itu, parti yang lebih kecil telah berpecah daripada dua parti utama dan membentuk kumpulan baharu, sebahagian besarnya dalam Gabungan Pan-Blue dan Pan-Green Coalition.  Sehingga tahun 1996, Presiden Republik China telah dipilih oleh Dewan Negara . Pada tahun 1996, kod pilihan raya Republik China telah dipinda untuk membolehkan pemilihan terus Presiden melalui pengundian pluraliti .  

Gabungan Pan-Blue terdiri daripada Kuomintang, Parti Rakyat Didahulukan (PFP), Parti Baru (CNP), dan Minkuotang (MKT). Parti Pan-Blue secara tradisinya memihak kepada penyatuan Cina di bawah China yang demokratik, dengan sesetengahnya bergerak ke arah kedudukan yang menyokong status quo sekarang dengan penyatuan akhirnya dengan China.   

Gabungan Pan-Green terdiri daripada Parti Progresif Demokratik, Kesatuan Solidariti Taiwan (TSU), Parti Kemerdekaan Taiwan (TAIP), dan Persatuan Perlembagaan Taiwan (TCA). Pan-Green secara tradisinya mengutamakan kemerdekaan Taiwan .

Republik Rakyat China, 1949–sekarang 
China secara berterusan menjelaskan "demokrasi sosialis dengan ciri-ciri Cina", cuba menggambarkan dirinya sebagai sebuah negara demokrasi, tetapi secara eksplisit membezakan dirinya daripada sistem demokrasi liberal, yang dilihat "tidak sesuai" dengan "keadaan unik" China.  Dalam takrifan PRC, demokrasi bermaksud konsep Marxis-Leninis tentang kediktatoran demokratik rakyat dan sentralisme demokrasi . Dalam pandangan ini, PKC bertindak sebagai wakil rakyat Cina.  Setiausaha Agung PKC Xi Jinping juga telah mencipta istilah "demokrasi rakyat proses keseluruhan" (全过程人民民主), juga dikenali sebagai "demokrasi keseluruhan proses" (全过程民主,全过程的民主) sebagaimana yang beliau katakan "主" masters" dan di dalamnya "semua keputusan perundangan utama dibuat hanya selepas perbincangan demokratik dan prosedur menyeluruh untuk memastikan pembuatan keputusan yang baik dan demokratik". Beliau berkata bahawa "demokrasi keseluruhan proses" mempunyai empat tiang: 

 demokrasi proses (过程民主) dan demokrasi pencapaian (成果民主)
 demokrasi prosedural (程序民主) dan demokrasi substantif (实质民主)
 demokrasi langsung (直接民主) dan demokrasi tidak langsung (间接民主)
 demokrasi rakyat (人民民主) dan kehendak negara (国家意志)

Kunci kepada dakwaan bahawa China adalah demokratik ialah dakwaan PKC itu sendiri sememangnya demokratik. Dalam pandangan ini, keputusan oleh kepimpinan PKC pusat dibincangkan di semua peringkat dalam "mesyuarat kehidupan demokratik" di bawah prinsip sentralisme demokrasi. Selain itu, CCP mendakwa bahawa ia mempertimbangkan pemegang saham dan kepentingan lain melalui "demokrasi perundingan" (协商民主), selagi mereka tidak mencabar keutamaan PKC, dengan saluran utama untuk ini ialah Persidangan Perundingan Politik Rakyat China (CPPCC).    CPPCC ialah komponen institusi "demokrasi rakyat" dan strategi barisan bersatu PKC, yang menyediakan "kerusi" untuk lapan parti kecil yang dibenarkan secara sah dan "rakan" bebas parti. 

Dakwaan lain ialah PKC mengamalkan demokrasi dalam parti, yang telah berulang kali ditekankan dan dihuraikan oleh PKC sebagai alternatif kepada cita-cita demokrasi liberal yang dicirikan oleh pilihan raya dan persaingan berbilang parti. 

China mengamalkan demokrasi pilihan raya berkenaan dengan kongres rakyatnya, amalan yang bermula di kawasan komunis semasa Perang Saudara China .  Operasi kongres rakyat telah ditetapkan dalam Undang-undang Pilihan Raya 1953 dan kemudiannya disemak semula.  Pada masa ini terdapat lima peringkat kongres rakyat.  Daripada lebih kepada kurang tempatan, ia adalah: (1) kongres rakyat di kampung, perbandaran warganegara minoriti, dan pekan; (2) kongres rakyat bandar-bandar yang tidak dibahagikan, daerah perbandaran, daerah, dan daerah autonomi; (3) kongres rakyat di daerah kecil di bandar-bandar besar dan di wilayah autonomi; (4) kongres rakyat di wilayah, wilayah autonomi, dan majlis perbandaran yang ditadbir secara langsung oleh kerajaan pusat China; dan (5) Kongres Rakyat Kebangsaan .  Pilihan raya secara langsung berlaku di dua peringkat tempatan yang paling banyak, manakala ahli di peringkat yang lebih tinggi dipilih secara tidak langsung, iaitu dipilih oleh mereka yang dipilih di peringkat bawahan.  Kongres Rakyat Kebangsaan secara rasminya adalah organ kuasa negara tertinggi China.  Bagaimanapun, pencalonan di semua peringkat dikawal oleh PKC, dan kedudukan utama PKC termaktub dalam perlembagaan negeri, bermakna pilihan raya mempunyai sedikit cara untuk mempengaruhi politik.   Selain itu, pilihan raya tidak bersifat pluralistik kerana tiada pembangkang dibenarkan. 

Pemerintahan PKC ke atas China secara meluas dianggap sebagai autoritarian oleh saintis politik.

Sejarah 
Republik Rakyat China (RRC) pada mulanya berdasarkan konsep " Demokrasi Baru "Mao, bukan "kediktatoran proletariat" segera. Demokrasi Baru menggabungkan gabungan kelas yang berada di bawah pimpinan Parti Komunis dan kelas pekerja.  Gabungan kelas ini dilambangkan oleh empat bintang yang lebih kecil pada bendera China: pekerja, petani, intelektual, dan borjuasi negara.  Walau bagaimanapun, tidak lama kemudian, Mao menyeru untuk menubuhkan "kediktatoran demokratik rakyat", dan sejak itu ia telah dicerminkan dalam perlembagaan China. 

Revolusi Kebudayaan menggalakkan pemerkasaan politik rakyat Cina biasa, menurut ahli akademik Dongping Han.  Sebelum Revolusi Kebudayaan, ketua pasukan pengeluaran luar bandar telah dilantik oleh ketua kampung (yang telah dilantik oleh ketua komune).  Dalam kerja lapangannya di Jimo, ahli akademik Dongping Han mendapati bahawa ketua pasukan produksi semasa Revolusi Kebudayaan telah dipilih oleh ahli pasukan untuk penggal satu tahun sebagai sebahagian daripada apa yang disifatkan oleh Han sebagai kesedaran demokrasi yang semakin meningkat di kalangan rakyat biasa. 

Dalam gerakan Tembok Demokrasi 1978 hingga 1979, peserta gerakan berpendapat bahawa "demokrasi" adalah cara untuk menyelesaikan konflik antara kelas birokrasi dan rakyat, walaupun sifat institusi demokrasi yang dicadangkan menjadi punca utama perselisihan pendapat di kalangan peserta.  Majoriti melihat pergerakan itu sebagai sebahagian daripada perjuangan antara tanggapan betul dan salah tentang Marxisme .  Ramai peserta menyokong pandangan Marxis klasik yang menarik Komune Paris untuk inspirasi.  Pergerakan Tembok Demokrasi juga termasuk bukan Marxis dan anti-Marxis, walaupun peserta ini adalah minoriti. 

Bermula pada tahun 1980-an, dalam tempoh Pembukaan dan Pembaharuan, kerajaan menganjurkan pilihan raya kampung di mana beberapa calon akan bertanding.

Pemimpin reformasi pasca Mao pada 1980-an berhujah bahawa rekod Parti di bawah Mao adalah buruk, tetapi Parti itu melakukan pembaharuan tanpa dipaksa. Saintis politik Amerika Andrew Nathan menyimpulkan bahawa "pembaharuan bertujuan untuk menukar China daripada pemerintahan diktator totalitarian berasaskan keganasan kepada pemerintahan diktator yang 'matang,' yang ditadbir dari jenis Soviet atau Eropah Timur Pasca-Stalinis." "Demokrasi" tidak akan melibatkan pilihan raya atau penyertaan dalam membuat keputusan tetapi " kedaulatan undang-undang ", yang berdasarkan keteraturan prosedur dalam menjalankan kuasa. 

Pada musim bunga tahun 1989, pemimpin pelajar Pergerakan Demokrasi Cina menyatakan tuntutan untuk demokrasi dalam istilah yang sengaja mengimbas kembali tuntutan Pergerakan Keempat Mei, yang membawa kepada protes Dataran Tiananmen 1989 . Pemimpin intelektual seperti Liu Xiaobo dan Fang Lizhi menyokong gesaan mereka untuk mengambil bahagian dalam kerajaan dan prosedur untuk memerangi rasuah. Pada Disember 2008, lebih 350 pemimpin intelektual dan budaya, termasuk Liu Xiaobo, mengeluarkan Piagam 08. Piagam itu berkata China kekal sebagai satu-satunya kuasa besar dunia yang masih mengekalkan sistem autoritarian yang sangat melanggar hak asasi manusia, dan "Keadaan ini mesti berubah! Pembaharuan demokrasi politik tidak boleh ditangguhkan lagi!"

Abad ke-21 
Pada Disember 2008, lebih daripada 350 pemimpin intelektual dan budaya, termasuk Liu Xiaobo, mengeluarkan Piagam 08.

Perdana Menteri China Wen Jiabao menyeru agar lebih banyak demokrasi pada 2011, setelah secara umumnya dianggap sebagai pembaharu politik semasa kerjayanya.  Walau bagaimanapun, Wu Bangguo, pengerusi Jawatankuasa Tetap Kongres Rakyat Kebangsaan, berkata pada 2011 bahawa "kami telah membuat pengisytiharan dengan sungguh-sungguh bahawa kami tidak akan menggunakan sistem berbilang pihak yang memegang jawatan secara bergilir-gilir", setelah menyatakan kenyataan yang sama semasa kerjayanya . Ini dilaporkan oleh BBC News menunjukkan perpecahan dalam kepimpinan China, walaupun kepimpinan umum dikatakan menimbang lebih dekat dengan komen Wu. 

Selepas Xi Jinping menjadi setiausaha agung PKC pada 2012, Amnesty International berkata bahawa hak asasi manusia di China telah menjadi lebih teruk.  Pada 2013, memo PKC yang dipanggil " Dokumen Nombor 9 " telah dibocorkan, yang memberi amaran terhadap "demokrasi berperlembagaan Barat" bersama-sama dengan idea Barat yang lain.  Pelanggaran hak asasi manusia ditolak oleh kerajaan, yang menegaskan negara ini dijalankan mengikut undang-undang.  Pada tahun 2021, sebagai tindak balas kepada Sidang Kemuncak Demokrasi yang diadakan oleh presiden AS Joe Biden, Dewan Negara China mengeluarkan kertas putih yang dipanggil China: Democracy That Works yang memuji "demokrasi keseluruhan proses" China berkata bahawa "terdapat banyak cara untuk mencapai demokrasi" dan memperlekehkan demokrasi Amerika sebagai "berprestasi."  Kertas putih itu menerangkan pendirian China bahawa "Tiada satu jalan menuju demokrasi. Halangan sebenar kepada demokrasi bukan terletak pada model demokrasi yang berbeza, tetapi pada keangkuhan, prasangka dan permusuhan terhadap percubaan negara lain untuk meneroka laluan mereka sendiri menuju demokrasi, dan pada kelebihan yang diandaikan dan keazaman untuk mengenakan model demokrasi sendiri kepada orang lain. " 

China secara konsisten telah disenaraikan di antara yang paling rendah sebagai "rejim autoritarian" oleh Indeks Demokrasi Unit Perisikan Ekonomi, menduduki tempat ke-148 daripada 167 negara pada tahun 2021.

Kawasan Pentadbiran Khas, 1997–sekarang 
 

Sebagai tanah jajahan Eropah, Hong Kong dan Macau dinafikan kerajaan demokrasi sehingga lewat dalam tempoh penjajahan. Memo rasmi daripada pemimpin PKC, mengancam kerajaan British jika mereka akan mengadakan pilihan raya di Hong Kong, telah berulang kali dihantar dari tahun 1950-an dan seterusnya.   Hong Kong mendapat pilihan raya pertamanya pada 1980-an, dan Macau pada 1990-an.

Kedua-dua Hong Kong dan Macau mempunyai badan perundangan; 35 daripada 70 penggubal undang-undang Hong Kong dipilih secara langsung, begitu juga 14 daripada 33 ahli Macau. Selain itu, seperti pilihan raya akar umbi di China, Hong Kong mengadakan pilihan raya untuk majlis daerah, yang bertindak sebagai perunding kepada kerajaan. Berikutan pembaharuan pilihan raya yang dilaksanakan oleh kerajaan Tanah Besar, badan perundangan Hong Kong selepas pilihan raya umum 2021 hanya akan mempunyai 20 daripada 90 ahli yang dipilih secara langsung.

Hong Kong 

Pemilihan Ketua Eksekutif pertama menyaksikan Ketua Eksekutif dipilih oleh 400 ahli Jawatankuasa Pemilihan pada 1996, kemudian oleh 800 ahli Jawatankuasa Pilihan Raya pada 2002, 2005, 2007, dan kemudian 1200 ahli Jawatankuasa Pilihan Raya pada 2012 dan 2017.

Majlis Perundangan Hong Kong dari 1997 hingga 2004 mempunyai 60 kerusi dengan 24 dipilih secara langsung, enam dipilih daripada kolej pemilih 800 ahli yang dikenali sebagai Jawatankuasa Pilihan Raya Hong Kong, dan 30 dipilih daripada FC. Pilihan raya pada 2004 dan 2008, mempunyai 30 ahli dipilih secara langsung oleh hak mengundi sejagat daripada kawasan pilihan raya geografi (GC) dan 30 dipilih daripada bahagian pilihan raya berfungsi (FC). Mulai 2012 dan seterusnya, Majlis Perundangan terdiri daripada 70 ahli yang dipilih, 35 ahli dipilih secara langsung oleh hak mengundi sejagat daripada kawasan geografi dan 35 dipilih daripada kawasan pilihan raya berfungsi.

Terdapat banyak percubaan dengan banyak idea berbeza untuk memperkenalkan hak pilih sejagat sejak penyerahan. Pembaharuan pilihan raya di Hong Kong dilihat sebagai jalan untuk liberalisasi politik di China;  pakej pembaharuan hak mengundi sejagat yang akan membolehkan rakyat Hong Kong mengundi ketua eksekutif tetapi ketua eksekutif perlu diluluskan terlebih dahulu oleh jawatankuasa. Undang-undang itu gagal meluluskan majlis perundangan Hong Kong apabila pan-demokrat mengundi menentang pakej itu dan kebanyakan ahli pro-Beijing keluar.  

Pada 2014, Hong Kong mengalami bantahan besar-besaran terhadap pakej pembaharuan hak pilih sejagat kerajaan China, kerana calon-calon perlu "mencintai negara, dan mencintai Hong Kong" dan akan "melindungi kestabilan luas Hong Kong sekarang dan pada masa hadapan" untuk boleh bertanding dalam pilihanraya.  Pakej pembaharuan hak mengundi sejagat gagal meluluskan majlis perundangan Hong Kong apabila majoriti mengundi menentang pakej itu.

Macau 
Majlis Perundangan Macao yang pertama pada tahun 1996 mempunyai 23 ahli: lapan daripadanya dipilih secara langsung (GC), lapan secara tidak langsung (FC), dan tujuh dicalonkan oleh Ketua Eksekutif. Majlis Perundangan kedua (2001) mempunyai empat lagi ahli: dua lagi dipilih secara langsung dan dua lagi secara tidak langsung. Majlis perundangan ketiga dan keempat (2005 dan 2009) mempunyai 29 ahli, dan yang kelima (2013) dan keenam (2017) mempunyai 33.  ]

Ketua Eksekutif Macau yang pertama telah dipilih oleh 200 ahli Jawatankuasa Pemilihan Ketua Eksekutif pada 1999, 2004 dan 2009 menyaksikan Ketua Eksekutif dipilih oleh 300 ahli Jawatankuasa Pilihan Raya, dan 400 ahli Jawatankuasa Pilihan Raya pada 2014 dan 2019.

Tinjauan 
Sangat sedikit tinjauan komprehensif telah dilakukan untuk memahami sokongan popular untuk atau menentang demokrasi.  Tinjauan 1990 daripada Andrew Nathan dan Tianjian Shi melaporkan bahawa 55% orang yang ditinjau bersetuju bahawa "China memerlukan lebih banyak demokrasi sekarang", tetapi 76% bersetuju bahawa demokrasi Cina bergantung kepada kepimpinan Parti Komunis China.  Mereka juga melaporkan bahawa sebahagian besar bimbang akan aspek negatif demokrasi, 36% bersetuju bahawa terlalu banyak pihak akan "menyebabkan huru-hara politik."

Tinjauan yang dilakukan dengan Tinjauan Nilai Dunia dan Barometer Asia Timur pada tahun 2001 dan 2002 menunjukkan sokongan eksplisit yang tinggi terhadap demokrasi.  Dalam tinjauan itu, 96% menjawab sama ada "agak baik" atau "sangat baik" kepada soalan "Adakah anda fikir mempunyai sistem politik demokrasi. . . ." . Selain itu, 81% responden bersetuju dengan kenyataan "demokrasi mungkin mempunyai masalah tetapi ia lebih baik daripada mana-mana bentuk kerajaan." Apabila ditanya untuk membandingkan autoritarianisme atau demokrasi, hanya 5% daripada responden mengatakan bahawa kerajaan autoritarian boleh menjadi pilihan, dengan 20% mengatakan ia tidak penting. Apabila dipilih untuk menilai daripada 10 sejauh mana demokrasi sesuai untuk China, hanya 2% memberikan penilaian lebih rendah daripada 5, 96% memberi 6 atau lebih tinggi, 76% memberi 8, 9 atau 10. Namun begitu, 60 hingga 70% responden bimbang sesetengah amalan demokrasi boleh menyebabkan kesan negatif. 26% bersetuju atau sangat bersetuju dengan kenyataan "dalam demokrasi sistem ekonomi berjalan dengan teruk." 35% bersetuju dengan kenyataan itu "demokrasi tidak pasti dan terlalu banyak berdalih." 18% bersetuju dengan kenyataan "demokrasi tidak pandai menjaga ketenteraman."

Tinjauan Barometer Asia dari 2014 hingga 2016 mendapati 76% responden Cina bersetuju bahawa demokrasi mampu menyelesaikan masalah dalam masyarakat mereka. Walau bagaimanapun, apabila diminta untuk menilai tahap demokrasi dalam kerajaan mereka sendiri pada skala 10 mata, mereka memberikan penilaian keseluruhan 6.5 (peratusan ke-7 tertinggi daripada 14 wilayah berbeza yang dikaji). 

Zhengxu Wang dari Universiti Fudan di Shanghai menulis dalam laporan pada tahun 2007: "Jelas bahawa sokongan orang ramai terhadap demokrasi adalah tinggi di China. Tinjauan pendapat umum menunjukkan bahawa lebih daripada 90% rakyat China percaya bahawa mempunyai demokrasi adalah baik. Tetapi majoriti masih belum bersedia untuk usaha besar ke arah pendemokrasian kerana mereka masih melihat pertumbuhan ekonomi dan kestabilan sosial lebih penting daripada kebebasan bersuara, penyertaan politik, dan hak demokrasi yang lain." 

Laporan dua profesor Stanford, Jennifer Pan dan Yiqing Xu, yang dilakukan antara 2018 dan 2019 menunjukkan bahawa majoriti rakyat China percaya bahawa kerajaan tidak mempunyai hak untuk campur tangan dalam jumlah kanak-kanak yang ada, dan kerajaan harus membenarkan ekspresi umum tentang pandangan negatif terhadap dasar kerajaan. Tinjauan itu juga menunjukkan bahawa orang Cina yang berpendapatan tinggi atau pelajar Cina yang belajar di AS lebih liberal dari segi politik dan ekonomi. 

Kajian Universiti Harvard 2020 yang dijalankan setiap tahun sejak 2003 mendapati bahawa kepercayaan rakyat China terhadap kerajaan mereka meningkat setiap tahun, "hampir keseluruhannya."  Barometer Kepercayaan Edelman 2022 mendapati bahawa 91% rakyat China mempercayai kerajaan mereka. 

Pada 2022, tinjauan oleh Alliance of Democracies Foundation mendapati bahawa 91% orang Cina mengatakan demokrasi adalah penting bagi mereka, dengan 81% mengatakan bahawa China adalah sebuah negara demokrasi.

Lihat juga 

 Federalisme di China

Rujukan

Bacaan lanjut 
 

 
 Daniel Bell, East Meets West: Human Rights and Democracy in East Asia (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 2000).
 Daniel Bell, Beyond Liberal Democracy: Political Thinking for an East Asian Context (Princeton, N.J.: Princeton University Press, 2006).
 Edmund S. K. Fung, In Search of Chinese Democracy: Civil Opposition in Nationalist China, 1929–1949 (Cambridge; New York: Cambridge University Press, 2000. Cambridge Modern China Series). xviii, 407p. ISBN 0-521-77124-2
 Hu, Shaohua. Explaining Chinese Democratization (Westport, CT: Praeger, 2000).
 Liu Jianfei (刘建飞), Democracy and China (Beijing: New World Press, 2011). 178 p. ISBN 9787510412240
 Holbig, Heike, und Günter Schucher (2016), "He who says C must say D"—China's Attempt to Become the "World's Largest Democracy", GIGA Focus Asia, 02, June, 2016