Kritikan seni

Kritikan seni ialah perbincangan atau penilaian karya seni visual. Pengkritik seni biasanya mengkritik seni dalam konteks estetika atau teori keindahan. Matlamat kritikan seni ialah untuk mengejar asas apresiasi seni yang rasional, tetapi boleh dipersoalkan sama ada kritikan tersebut boleh mengatasi situasi sosiopolitik semasa.

Kepelbagaian pergerakan artistik telah menghasilkan pembahagian kritikan seni kepada disiplin yang berbeza yang masing-masing mungkin menggunakan kriteria yang berbeza untuk penilaian mereka. Pembahagian yang paling biasa dalam bidang kritikan ialah antara kritikan dan penilaian sejarah, satu bentuk sejarah seni, dan kritikan kontemporari terhadap karya artis yang masih hidup.

Walaupun terdapat tanggapan bahawa kritikan seni ialah aktiviti berisiko jauh lebih rendah daripada menghasilkan karya seni, pendapat seni semasa sentiasa bertanggungjawab kepada pembetulan drastik dengan peredaran masa. Pengkritik masa lalu sering diejek kerana menolak artis yang kini dihormati (seperti karya awal impresionis). Beberapa gerakan seni sendiri telah dinamakan dengan tujuan sindiran oleh pengkritik, tetapi kemudiannya diterima pakai sebagai sejenis lencana penghormatan oleh seniman gaya (cth, impresionisme, kubisme), dengan makna negatif asal menjadi lapuk.

Artis sering mempunyai hubungan yang tidak selesa dengan pengkritik mereka. Artis biasanya memerlukan pendapat positif daripada pengkritik agar karya mereka diberi perhatian dan dibeli; malangnya bagi artis, mungkin hanya generasi terkemudian sahaja yang memahaminya.

Definisi 
Kritikan seni mempunyai banyak jenis, dan selalunya banyak sudut pandangan subjektif yang hampir berbeza-beza seperti orang yang mengamalkannya. Sukar untuk mendapatkan definisi yang lebih stabil daripada aktiviti yang berkaitan dengan perbincangan dan tafsiran seni dan nilainya. Bergantung pada siapa yang menulis mengenai subjek itu, "kritikan seni" itu sendiri boleh dielakkan sebagai matlamat langsung atau ia mungkin termasuk sejarah seni dalam rangka kerjanya. Tanpa mengira masalah definisi, kritikan seni boleh merujuk kepada sejarah kraf dalam eseinya, dan sejarah seni itu sendiri mungkin menggunakan kaedah kritis secara tersirat. Menurut ahli sejarah seni R. Siva Kumar, "Sempadan antara sejarah seni dan kritikan seni... tidak lagi dilukis dengan tegas seperti dahulu. Ia mungkin bermula dengan ahli sejarah seni yang berminat dalam seni moden."

Metodologi 
Kritikan seni merangkumi aspek deskriptif, di mana karya seni diterjemahkan secukupnya kepada perkataan sehingga membolehkan sesuatu kes dibuat. Penilaian karya seni yang menuruti keterangan (atau diselang-seli dengannya) bergantung pada hasil pengkarya sama seperti pengalaman pengkritik. Sebagai darjat ekstrem dalam spektrum kemungkininan, ketika sesetengah pengkritik hanya mengulas tentang tanggapan segera objek kesenian, pengkritik lain pula lebih sukakan pendekatan yang lebih sistematik yang memerlukan pengetahuan teknikal, teori estetik yang digemari dan konteks sosiobudaya artis dalam keterangan mereka.

Sejarah 
Kritikan seni mungkin berasal dari asal-usul seni itu sendiri, seperti yang dibuktikan oleh teks-teks yang terdapat dalam karya Plato, Vitruvius atau Augustine dari Hippo, yang mengandungi bentuk awal kritikan seni. Selain itu, patron kaya telah menggaji, sekurang-kurangnya sejak permulaan Renaissance, penilai seni perantara untuk membantu mereka dalam pemerolehan komisen dan/atau barang siap.

Kritikan seni kini 
Pengkritik seni hari ini bekerja bukan sahaja dalam media cetak dan dalam majalah seni pakar serta akhbar, tetapi juga muncul di internet, TV dan radio, serta di muzium dan galeri. Ramai juga bekerja di universiti atau sebagai pendidik seni bagi muzium. Pengkritik seni mengatur pameran dan kerap bekerja untuk menulis katalog pameran. Pengkritik seni mempunyai organisasi mereka sendiri di bawah UNESCO, Persatuan Pengkritik Seni Antarabangsa yang mempunyai kira-kira 76 bahagian kebangsaan dan bahagian berkecuali bagi pelarian dan orang buangan.

Rujukan 

Estetik