Pertapaan

Pertapaan ([pĕr.ta.pa.an], ) difahamkan sebagai perilaku membawa dan mengasingkan diri daripada masyarakat dengan menghuni kawasan yang terpencil dan sukar dimasuki kebanyakan manusia (yakni "bertapa") untuk seberapa tujuan tertentu, seperti menguatkan keimanan atau kepercayaan terhadap suatu agama dianuti sendiri melalui penyucian diri daripasa segala unsur buruk, mahupun untuk memperoleh kesaktian.

Kata dasar tapa  "kuat, kebal" berakar daripada perkataan  yang bermaksud "laku yang keras dalam menjalankan agama, penyeksaan diri", "kesengsaraan minda atau badan".

Rujukan