Kemerosotan demokrasi

Kemerosotan demokrasi, juga dikenali sebagai peautokrasian (autocratization) merupakan satu proses peralihan kerajaan ke arah autokrasi yang yang bersifat lebih menghalang penglibatan rakyat dalam pemilihan kerajaan. Kemerosotan demokrasi melibatkan keruntuhan institusi demokratik seperti peralihan kuasa secara aman, pilihan raya yang adil, pencabulan hak asasi manusia yang menegakkan demokrasi, terutamanya kebebasan bersuara.

Punca-punca kemerosotan demokrasi yang dicadangkan termasuklah kekurangan sokongan orang ramai terhadap demokrasi, ketidaksamaan ekonomi, budaya konservatif terhadap perubahan masyarakat, politik populisme atau personalisme, dan pengaruh luar daripada kuasa besar. Kemunduran juga berlaku apabila pemimpin negara mengenakan peraturan autokratik yang melampau dengan pengisytiharan darurat yang tidak setimpal dengan keadaan.

Walaupun rampasan kuasa tentera telah merosot sejak berakhirnya Perang Dingin, bentuk kemunduran yang lebih halus telah meningkat. Semasa gelombang ketiga pendemokrasian pada akhir abad ke-20, banyak demokrasi baru yang berinstitusi lemah telah ditubuhkan; rejim ini paling terdedah kepada kemunduran demokrasi. Gelombang ketiga autokrasi telah berterusan sejak 2010, apabila bilangan demokrasi liberal berada pada tahap tertinggi sepanjang masa.[15][16] Satu perempat daripada penduduk dunia hidup di bawah rejim hibrid yang mundur secara demokratik pada 2021.

Penunjuk 
Kemunduran demokrasi berlaku apabila komponen penting demokrasi terancam. Contoh kemunduran demokrasi termasuk:  

 Pilihan raya yang bebas dan adil dihina; 
 Hak kebebasan bersuara, akhbar  dan persatuan liberal merosot, menjejaskan keupayaan pembangkang politik untuk mencabar kerajaan, mempertanggungjawabkannya, dan mencadangkan alternatif kepada rejim semasa;  
 Kedaulatan undang-undang (iaitu, sekatan kehakiman dan birokrasi ke atas kerajaan) menjadi lemah,  seperti apabila kebebasan badan kehakiman terancam, atau apabila perlindungan tempoh perkhidmatan awam dilemahkan atau dihapuskan. 
 Penekanan yang berlebihan terhadap keselamatan negara sebagai tindak balas terhadap tindakan keganasan atau antagonis yang dianggap.

Bentuk 

Kemerosotan demokrasi berlaku dalam beberapa situasi. Kemerosotan sering berlaku di bawah pemimpin demokrasi, tetapi menggunakan taktik "bertambah kuasa dan bukannya revolusioner".  Seperti yang ditekankan oleh Steven Levitsky dan Daniel Ziblatt, adalah sukar untuk menentukan sesuatu kerajaan tidak lagi demokratik pada satu tempoh, memandangkan proses kemerosotan ini mengambil alih secara "perlahan-lahan, dalam langkah-langkah sukar dikesan".  Ozan Varol menggunakan frasa 'autoritarianisme senyap''' untuk menggambarkan amalan seorang pemimpin autoritarian (atau bakal pemimpin autoritarian) menggunakan "mekanisme undang-undang yang nampaknya sah untuk tujuan anti-demokrasi ... menyembunyikan sikap anti-demokrasi di bawah topeng undang-undang."  Bersama dengan Juan Linz (1996),  Levitsky dan Ziblatt membangun dan bersetuju dengan kajian yang merangkumi apa yang dipercayai oleh mereka sebagai empat petunjuk utama seorang autoritarian. Empat faktor ini ialah: penolakan (atau komitmen yang lemah terhadap) peraturan demokrasi, penafian kesahihan pembangkang, berkompromi atau mengalakkan keganasan, dan kesediaan untuk menyekat kebebasan penentang, termasuk media. Varol menerangkan manipulasi undang-undang liberal, undang-undang pilihan raya, atau undang-undang pencegahan keganasan sebagai alat untuk menentang pihak lawan politik, dan penggunaan retorik demokrasi sebagai gangguan daripada amalan anti-demokrasi, sebagai manifestasi autoritarianisme senyap.  Sebagai tambahan kepada tanda-tanda utama yang diperoleh daripada tingkah laku pemimpin, Samuel P. Huntington juga menyatakan budaya sebagai faktor utama kepada kemerosotan demokrasi, dan seterusnya berhujah bahawa terdapat budaya tertentu yang memusuhi demokrasi, tetapi mereka tidak semestinya melarang pendemokrasian. . 

 Rampasan kuasa 
Rampasan kuasa dilaksanakan oleh pemimpin tentera untuk menggulingkan kerajaan rakyat kononnya ada penipuan berlaku dan ingin mempertahankan demokrasi. Dalam kes ini, pemimpin tentera kebiasaannya menekankan kepentingan mereka untuk mencampur tangan buat sementara bagi memastikan demokrasi pada masa hadapan, dan berjanji untuk mengadakan pilihan raya bagi memulihkan demokrasi. Terdapat juga rampasan kuasa tentera yang melaksanakan pilihan raya dengan cepat dan berusaha untuk memulihkan demokrasi.

 Pengukuhan atau perluasan kuasa eksekutif 
Proses ini meliputi beberapa siri perubahan institusi oleh kerajaan, melemahkan keupayaan pembangkang untuk mencabar kerajaan. Salah satu cara perluasan kuasa eksekutif adalah melalui penggubalan undang-undang dengan agenda tersembunyi iaitu memperluas kuasa kerajaan supaya sukar dipegang akauntabiliti oleh pembangkang dan nampaknya berdemokrasi.   Beberapa contoh perluasan kuasa eksekutif ialah kemerosotan kebebasan media dan kelemahan kedaulatan undang-undang seperti apabila kuasa kehakiman terancam. 

Dari masa ke masa, rampasan kuasa melalui penyingkiran kerajaan sedia ada ataupun menggantungkan penggunaan perlembagaan semakin berkurang.  Ahli sains politik Nancy Bermeo menyatakan bahawa perluasan kuasa eksekutif berlaku dari semasa ke semasa juga, tetapi melalui perubahan institusi yang disahkan melalui cara undang-undang, seperti malalui perhimpunan nasional, referendum kehakiman atau badan perundangan yang sedia ada di mana eksekutif mempunyai kawalan majoriti ke atas badan tersebut."  Bermeo menyatakan bahawa kaedah ini menjadikan perluasan kuasa eksekutif boleh dijadikan/dinampakkan sebagai hasil daripada mandat demokratik."  

 Subversif pilihan raya 
Bentuk kemerosotan demokrasi ini mempelihatkan subversi dilakukan terhadap pilihan raya yang bebas dan adil dengan menyekat akses media, membatalkan kelayakan calon pembangkang, dan penindasan pengundi . Perkara ini biasanya berlaku sebelum hari pilihan raya dan kini cenderung dilakukan dengan lebih berperingkat dan lebih perlahan sehingga perubahan itu kelihatan tidak ketara. Ini menjadikan salah laku-salah laku itu sukar dikesan dan dikumpulkan oleh media. Walaupun pengumpulan kuasa lebih berkemungkinan bermula dengan perkembangan linear yang lebih perlahan ini, ia boleh dipercepatkan apabila kuasa pengundi kelihatan terlalu berpecah atau lemah untuk membaiki semua kerosakan yang berlaku kepada institusi.

 Punca dan ciri-ciri 

 Populisme 
Pippa Norris dari Harvard Kennedy School dan University of Sydney berhujah bahawa dua "kuasa" akan menimbulkan ancaman terbesar kepada demokrasi liberal Barat iaitu " serangan pengganas yang merosakkan perasaan keselamatan, dan juga kebangkitan populis-autoritarian yang mengeksploitasikan ketakutan dan kebimbangan awam."  Norris mentakrifkan populisme sebagai gaya pemerintahan yang mempunyai ciri-ciri berikut:

 Penekanan kepada rhetorik "kuasa politik yang sah adalah berdasarkan kedaulatan rakyat dan pemerintahan majoriti";
 Menolak dan mencabar terhadap kesahihan, pemegang "kuasa politik, budaya, dan ekonomi" yang wujud;
 Kepimpinan oleh "maverick outsiders" yang mengetengahkan idea "bercakap untuk vox populi dan berkhidmat kepada rakyat biasa." 

Sebagai contoh, Norris berhujah bahawa Donald Trump memanfaat daripada ketidakpercayaan rakyat terhadap kumpulan elit dan dia sering melemahkan kesahihan media dan kebebasan mahkamah . 

 Ketidaksamaan ekonomi dan ketidakpuasan masyarakat 
Ramai sarjana ekonomi politik, seperti Daron Acemoglu dan James A. Robinson, telah membuat kajian terhadap kesan ketidaksamaan pendapatan terhadap keruntuhan demokrasi.  Kajian keruntuhan demokrasi menunjukkan bahawa ketidaksamaan ekonomi adalah jauh lebih tinggi di negara-negara yang akhirnya bergerak ke arah model yang lebih autoritarian.  Sebagai contoh, Hungary mempunyai populasi besar yang menganggur dan berpendidikan rendah tidak berpuas hati dengan tahap ketidaksamaan yang tinggi, terutamanya selepas krisis kewangan 2007–2008 . Viktor Orbán melihat  ketidakpuasan hati sebahagian besar penduduk ini sebagai peluang, dan menggunakan retorik nasional-populis untuk memenangi sokongan rakyat. 

 Personalisme 
Sebuah kajian pada tahun 2019 mendapati bahawa personalisme mempunyai kesan negatif terhadap demokrasi di Latin Amerika. Berdasarkan kajian ini, "presiden yang memimpin part yang lemah dan tidak teratur lebih cenderung untuk menumpukan kuasa, melemahkan akauntabiliti, dan mengabaikan kedaulatan undang-undang berbanding presiden yang mengetuai parti yang mempunyai struktur yang jelas dan birokrasi yang kuat." 

 Covid-19 
Terdapat banyak kerajaan di seluruh dunia menangguhkan atau membatalkan pilihan raya disebabkan oleh Covid-19 dan ini mengakibatkan  wabak COVID-19 melemahkan pengamalan demokrasi.  

Menurut kepada Institut V-Dem, hanya 39% daripada semua negara 

tidak melakukan sebarang atau melakukan pelanggaran kecil terhadap amalan demokrasi sebagai tindak balas kepada COVID-19.  Walaupun demokrasi telah mengalami kemerosotan sebelum pandemik Covid-19, namun, pandemik ini masih merupakan faktor ketara yang mengakibatkan kemerosotan demokrasi. 

 Politik kuasa besar 
Peralihan kuasa besar telah menyumbang kepada kemerosotan demokrasi dengan penyebaran autoritarianisme dalam dua cara: "Pertama sekali, kebangkitan kuasa besar autokratik menyebabkan  gelombang autokrasi yang didorong oleh pengaruh dan kepentingan diri negara lain mahupun kekaguman, seperti dalam gelombang fasis tahun 1930-an atau gelombang komunis pasca 1945. Kedua, kebangkitan hegemoni budaya demokrasi membawa kepada gelombang pendemokrasian secara mendadak, tetapi gelombang ini tidak dapat tidak berkekalan, kerana ia ideologi demokrasi tidak disemai secara mendalam." 

 Ciri Autoritarian 
Profesor Jessica Stern dan ahli psikologi politik Karen Stenner mendapati bahawa "persepsi ancaman sosiobudaya" (seperti peningkatan kepelbagaian etnik, toleransi terhadap golongan LGBT ) adalah lebih ketara dalam menjelaskan bagaimana demokrasi berubah menjadi autoritarian berbanding dengan ketidaksamaan ekonomi (walaupun ia termasuk ancaman ekonomi seperti globalisasi dan peningkatan kemakmuran kumpulan etnik lain).  Mereka mengatakan bahawa kira-kira satu pertiga daripada penduduk di negara-negara Barat cenderung untuk memihak kepada homogeniti, ketaatan, dan pemimpin yang kuat berbanding kepelbagaian dan kebebasan. 

 Polarisasi, maklumat salah, perleluasaan dan pelbagai faktor 
Laporan Demokrasi Tahunan 2019 yang diterbit oleh  Institut V-Dem di Universiti Gothenburg mengenal pasti tiga cabaran yang dihadapi oleh demokrasi sedunia: "(1) Manipulasi kerajaan terhadap media, masyarakat, undang-undang dan pilihan raya"; (2) peningkatan keregangan dalam hubungan antarabangsa ataupun "polarisasi", yang membahagikan masyarakat kepada kem-kem bermusuhan. Fenomena ini mengurangkan sikap saling menghormati antara negara, mengurangkan pengesahan maklumat dan penglibatan masyarakat dalam politik; dan (3) kempen penyebaran makluma palsu, terutamanya digital, dan kebanyakannya menjejaskan Taiwan, Amerika Syarikat, dan negara bekas blok Soviet seperti Latvia . 

Menurut Suzanne Mettler dan Robert C. Lieberman, empat faktor kemerosotan demokrasi ialah Polarisasi politik, perkauman dan nativisme, ketidaksamaan ekonomi, dan kuasa eksekutif yang melampau.    Stephen Haggard dan Robert Kaufman menyerlahkan tiga punca utama kemerosotan demokrasi: "kesan polarisasi yang memudaratkan; penggubalan undang-undang yang memanfaatkan kuasa autokratik; dan tindakan yang memecah belahkan pembangkang."  Sebuah kajian telah dijalankan pada tahun 2022untuk mengkaji hubungan antara polarisasi dan sokongan kepada ahli politik tidak berdemokratik. 

 Kelaziman dan trend 

Kajian daripada indeks 'V-Dem Democracy' oleh Institut V-Dem di Universiti Gothenburg, menilai 174 negara pada akhir 2016, dan  mendapati bahawa bilangan negara demokrasi di dunia merosot secara perlahan daripada 100 pada 2011 kepada 97 pada 2017. Terdapat beberapa negara bergerak ke arah demokrasi, manakala negara lain menjauhi demokrasi.  

Laporan Tahunan Demokrasi 2019 V-Dem mendapati bahawa trend autokrasi berlaku secara berterusan, di mana terdapat 24 negara kini terjejas oleh apa yang dikenali sebagai 'gelombang ketiga autokratisasi'" termasuk negara Brazil, Bangladesh dan Amerika Syarikat, serta beberapa negara Eropah Timur" (khususnya Bulgaria dan Serbia).  Laporan itu juga mendapati bahawa kadar jumlah populasi yang tinggal di negara yang berarah ke autokrasi semaking meningkat mencapai 2.3 biliion pada tahun 2018.  Laporan itu mendapati bahawa walaupun banyak negara merupakan negara demokrasi, bilangan negara demokrasi liberal menurun kepada 39 menjelang 2018 (turun daripada 44 sedekad sebelumnya).  Institusi penyelidikan Freedom House, dalam laporan pada 2017 dan 2019, mengenal pasti kemerosotan demokrasi di pelbagai rantau di seluruh dunia.   Laporan Freedom House 2019 iaitu Freedom in the World, bertajuk Democracy in Retreat'', membentangkan kebebasan bersuara merosot secara berterusan dalam tempoh 13 tahun, dengan penurunan yang ketara sejak 2012. 

Sebuah laporan pada tahun 2020 daripada 'Varieties of Democracy Institute' mendapati bahawa bahagian global demokrasi merosot daripada 54% pada 2009 kepada 49% pada 2019, dan bahagian yang lebih besar daripada populasi global tinggal di negara autokratik (6% pada 2009, 34% dalam 2019).  10 negara yang mempunyai tahap pendemokrasian tertinggi dari 2009 hingga 2019 ialah Tunisia, Armenia, Gambia, Sri Lanka, Madagascar, Myanmar, Fiji, Kyrgyzstan, Ecuador dan Niger ; 10 negara yang mempunyai tahap autokratisasi tertinggi dari 2009 hingga 2019 ialah Hungary, Turki, Poland, Serbia, Brazil, Bangladesh, Mali, Thailand, Nicaragua dan Zambia .

Rujukan 

Istilah sains politik
Demokrasi