Kebendaliran seksual

Kebendaliran seksual adalah satu atau lebih perubahan dalam keseksualan atau pengenalan seksual (kadang-kadang dikenali sebagai pengenalan kecenderungan seksual). Terdapat perdebatan penting mengenai sama ada seksualiti stabil sepanjang hayat atau cecair dan mudah dibentuk. Konsensus saintifik adalah kecenderungan seksual, tidak seperti pengenalan kecenderungan seksual, bukanlah pilihan - yakni yang tidak dapat diubah sesuai dengan keinginan. Walaupun para saintis umumnya percaya bahawa kecenderungan seksual biasanya stabil (tidak mungkin berubah), pengenalan seksual boleh berubah sepanjang hayat individu, dan mungkin atau tidak selaras dengan seks biologi, tingkah laku seksual atau kecenderungan seksual sebenar. Tiada konsensus mengenai punca sebenar mengembangkan kecenderungan seksual, tetapi pengaruh genetik, hormon, sosial dan budaya telah diperiksa. Para saintis percaya bahawa ia disebabkan oleh interaksi kompleks mengenai pengaruh genetik, hormon, dan alam sekitar.

Essentialisme, dalam konteks ketidakstabilan seksual, adalah kepercayaan bahawa kecenderungan seksual dan hasrat seksual pada dasarnya biologi dan oleh itu tidak berubah sepanjang hayat. Hasil kajian skala besar, jangka panjang oleh Savin-Williams, Joyner, dan Rieger (2012) menunjukkan bahawa kestabilan pengenalan kecenderungan seksual dalam tempoh enam tahun adalah lebih biasa daripada perubahan, terutama untuk lelaki.  Walaupun kestabilan mungkin lebih biasa daripada perubahan, perubahan dalam pengenalan kecenderungan seksual berlaku dan sebahagian besar penyelidikan menunjukkan bahawa keseksualan perempuan lebih bendalir daripada keseksualan lelaki. Ini boleh dikaitkan dengan keplastikan erotis wanita yang lebih tinggi atau faktor sosiokultural yang mensosialisasikan wanita agar lebih terbuka untuk berubah. Oleh kerana perbezaan jantina dalam kestabilan pengenalan kecenderungan seksual, seksualiti lelaki dan perempuan tidak diperlakukan berfungsi melalui mekanisme yang sama. Para penyelidik terus menganalisis ketidakstabilan seksual untuk lebih menentukan hubungannya dengan subkumpulan kecenderungan seksual (iaitu biseksual, lesbian, gay, dll..). 

Penggunaan istilah ketidakstabilan seksual telah dikaitkan dengan Lisa M. Diamond, terutama berkaitan dengan seksualiti wanita.

Latar Belakang 
Seringnya, kecenderungan seksual dan pengenalan seksual tidak dibezakan, yang boleh memberi kesan tepat menilai pengenalan seksual dan sama ada atau tidak kecenderungan seksual dapat berubah; Pengenalan kecenderungan seksual boleh berubah sepanjang hayat individu, dan mungkin atau tidak boleh selaras dengan seks biologi, tingkah laku seksual atau kecenderungan seksual sebenar.    Walaupun Pusat Ketagihan dan Kesihatan Mental dan Persatuan Psikiatri Amerika menyatakan bahawa kecenderungan seksual adalah semula jadi, berterusan atau tetap sepanjang hidup mereka untuk sesetengah orang, tetapi cecair atau perubahan dari masa ke masa untuk orang lain,   Persatuan Psikologi Amerika membezakan antara kecenderungan seksual (tarikan semula jadi) dan pengenalan kecenderungan seksual (yang boleh berubah di mana-mana pun dalam kehidupan seseorang).  Para saintis dan profesional kesihatan mental umumnya tidak percaya bahawa kecenderungan seksual adalah pilihan.   

Persatuan Psikologi Amerika menyatakan bahawa "kecenderungan seksual bukanlah pilihan yang boleh diubah sesuai dengan kehendaknya, dan kecenderungan seksual itu kemungkinan besar hasil interaksi kompleks faktor lingkungan, kognitif dan biologi ... dibentuk pada usia dini. .. [dan bukti mencadangkan] biologi, termasuk faktor hormon genetik atau inborn, memainkan peranan penting dalam seksualiti seseorang." Mereka mengatakan bahawa "pengenalan kecenderungan seksual-bukan kecenderungan seksual-kelihatan berubah melalui psikoterapi, kumpulan sokongan, dan peristiwa hidup." Persatuan Psikiatri Amerika mengatakan "individu mungkin menyedari mata yang berbeza dalam kehidupan mereka bahawa mereka adalah heteroseksual, gay, lesbian, atau biseksual" dan "menentang sebarang rawatan psikiatri, seperti 'reparatif' atau terapi 'penukaran' andaian bahawa homoseksual seolah-olah adalah gangguan mental, atau berdasarkan anggapan sebelumnya bahawa pesakit harus mengubah kecenderungan homoseksualnya". Walau bagaimanapun, mereka menggalakkan psikoterapi afirmatif gay. 

Dalam Kebiasan Seksual, yang dianugerahkan dengan Anugerah Buku Terbitan Lesbian, Gay, Biseksual dan Transgender 2009 oleh Persatuan Psikologi Amerika, Diamond menyebutkan keseksualan wanita dan cuba melampaui bahasa "fasa" dan "penafian ", dengan alasan bahawa label tradisional untuk keinginan seks tidak mencukupi. Bagi sesetengah daripada 100 wanita bukan heteroseksual yang dia ikuti dalam kajiannya dalam tempoh 10 tahun, perkataan dwiseksual tidak benar-benar menyatakan sifat seksual yang serba boleh. Panggilan berlian "untuk pemahaman yang lebih luas mengenai seksualiti seks yang sama." 

Diamond, semasa mengkaji semula penyelidikan mengenai pengenalan seksual wanita lesbian dan biseksual, menyatakan bahawa kajian mendapati "perubahan dan ketidakstabilan dalam seksualiti seksual yang bercanggah dengan model konvensional kecenderungan seksual sebagai sifat yang tetap dan seragam yang awal berkembang." Dia mencadangkan bahawa kecenderungan seksual adalah fenomena yang lebih berkaitan dengan seksualiti bukan heteroseksual wanita, yang menyatakan, "sedangkan kecenderungan seksual pada lelaki kelihatan beroperasi sebagai kompas erotik 'yang stabil' dengan betul menyalurkan rangsangan seksual dan motivasi ke arah satu jantina atau yang lain, kecenderungan seksual pada wanita tidak kelihatan berfungsi dalam fesyen ini.. Akibat fenomena ini, seksualiti seks wanita juga menyatakan diri berbeza dari seksualiti seks lelaki pada setiap peringkat kehidupan. "

Essentialisme 
Pandangan penting berpendapat bahawa kecenderungan seksual dan keinginan seksual pada asasnya biologi, dan oleh itu tidak berubah sepanjang hayat. Sebagai sokongan terhadap pandangan essentialist adalah penemuan bahawa terapi penukaran (percubaan untuk mengubah kecenderungan seksual) jarang berjaya. Dalam kajian Maccio (2011) mengenai percubaan terapi seksual, dia menyenaraikan dua kajian yang mendakwa berjaya menukarkan lelaki gay dan lesbian kepada heteroseksual dan empat yang menunjukkan sebaliknya. Dia berusaha menyelesaikan perdebatan menggunakan sampel yang tidak direkrut daripada organisasi keagamaan. Kajian ini terdiri daripada 37 bekas peserta terapi penukaran (62.2% adalah lelaki) dari pelbagai latar belakang budaya dan agama yang kini atau sebelum ini dikenal sebagai lesbian, gay, atau biseksual. Keputusan menunjukkan bahawa tiada pergerakan secara statistik yang signifikan dalam kecenderungan seksual daripada pra-pasca rawatan. Dalam sesi susulan, beberapa perubahan dalam kecenderungan seksual yang berlaku selepas terapi tidak berlangsung. Kajian ini berdiri sebagai sokongan untuk pandangan penting mengenai kecenderungan seksual, tetapi populasi sampel lelaki paling banyak mengelakkan penemuan.  

Sokongan lebih lanjut untuk pandangan penting mengenai kecenderungan seksual ialah kelakuan atipikal jantina di zaman kanak-kanak (iaitu, seorang budak lelaki yang bermain dengan anak patung) nampaknya meramalkan homoseksual dalam masa dewasa (lihat ketidakpatuhan gender zaman kanak - kanak ). Kajian longitudinal oleh Drummond et al. (2008) memandang gadis-gadis muda dengan masalah dysphoria (satu contoh yang penting dalam kelakuan atipikal jantina) dan mendapati bahawa majoriti gadis-gadis ini membesar dengan pengenalan sebagai biseksual atau lesbian.  Banyak kajian retrospektif yang melihat tingkah laku kanak-kanak dikritik kerana ralat memori yang mungkin berlaku;  Oleh itu kajian oleh Rieger, Linsenmeier, Gygax, & Bailey (2008) menggunakan video rumah untuk menyiasat hubungan antara kelakuan kanak-kanak dan kecenderungan seksual dewasa. Hasil kajian ini menyokong pentingnya, tetapi pemahaman tentang bagaimana anggapan budaya mengenai seksualiti dapat mempengaruhi pembentukan pengenalan seksual juga dipertimbangkan.  

Terdapat bukti kukuh untuk hubungan antara keturunan kelahiran persaudaraan dan kecenderungan seksual lelaki, dan telah ada penyelidikan biologi yang dilakukan untuk menyiasat penentu biologi berpotensi kecenderungan seksual pada lelaki dan wanita. Satu teori ialah nisbah kedua hingga keempat (2D: 4D). Beberapa kajian mendapati bahawa wanita heteroseksual mempunyai nisbah 2D: 4D yang lebih tinggi daripada wanita lesbian tetapi perbezaannya tidak ditemui di antara lelaki heteroseksual dan gay.  Satu kajian mendapati bahawa lelaki gay mempunyai, secara purata, struktur pelvis yang lebih rapat menyerupai wanita.  Begitu juga, kajian menunjukkan bahawa lelaki homoseksual mempunyai nukleus seksual dimorphic di anterior hypothalamus iaitu saiz wanita'. Kajian kembar dan keluarga telah dijalankan dalam usaha untuk menguraikan gen yang bertanggungjawab untuk menentukan kecenderungan seksual tetapi tidak berjaya. Walaupun beberapa kajian biologi mempunyai hasil yang menarik, kajian kritikal oleh Mutanski, Chivers, dan Bailey (2002) menyenaraikan banyak masalah metodologi dengan penyelidikan mengenai kecenderungan seksual. Sebahagian besar dilakukan dengan hanya laki-laki dan orang dewasa, banyak menggunakan ukuran berkecenderungan seksual yang bermasalah, dan hasilnya tidak dapat direplikasi.

Perubahan keseksualan

Biseksual sebagai fasa peralihan 
Biseksual sebagai fasa peralihan dalam cara mengenal pasti sebagai lesbian atau gay eksklusif juga telah dikaji. Secara besar-besaran, kajian membujur, peserta yang dikenal pasti sebagai biseksual pada satu masa pada masa itu sangat mungkin menukar pengenalan kecenderungan seksual sepanjang kajian selama enam tahun. Walaupun ini menyokong idea bahawa biseksual adalah fasa peralihan, majoriti peserta yang dikenal pasti biseksual yang berpindah pengenalan seksual beralih ke arah heteroseksual. Kajian membujur kedua mendapati hasil yang bercanggah. Jika biseksual adalah fasa peralihan, apabila orang semakin tua angka yang mengenal pasti sebagai biseksual harus menurun. Sepanjang tempoh 10 tahun kajian ini (menggunakan sampel wanita sahaja), bilangan individu yang mengenal pasti biseksual tetap agak malar (berlegar di antara 50-60%), menunjukkan bahawa biseksual adalah kecenderungan ketiga, berbeza dengan homoseksual dan heteroseksualiti dan boleh stabil.  Kajian jangka panjang ketiga oleh Kinnish, Strassberg, dan Turner (2005) menyokong teori ini. Walaupun perbezaan seks dalam kestabilan kecenderungan seksual ditemui untuk heteroseksual dan gay / lesbian, tiada perbezaan seks ditemui untuk lelaki dan wanita biseksual. 

Biseksual tetap "diinsuranskan dan kurang diteliti".

Demografi

Ketua 
Satu kajian oleh Steven E. Mock dan Richard P. Eibach dari 2011 menunjukkan 2% daripada 2,560 peserta dewasa yang termasuk dalam Kajian Kebangsaan Midlife Development di Amerika Syarikat melaporkan perubahan pengenalan kecenderungan seksual selepas tempoh 10 tahun: 0.78% lelaki dan 1.36% daripada wanita yang mengenal pasti diri mereka sebagai heteroseksual pada awal tempoh 10 tahun, serta 63.6% daripada lesbian, 64.7% daripada wanita biseksual, 9.52% lelaki gay, dan 47% lelaki biseksual. Menurut kajian itu, "corak ini selaras dengan hipotesis bahawa heteroseksual adalah pengenalan kecenderungan seksual yang lebih stabil, mungkin kerana status normatifnya. Walau bagaimanapun, pengenalan homoseksual lelaki, walaupun kurang stabil berbanding pengenalan heteroseksual, relatif stabil berbanding pengenalan minoriti seks lain". Hanya orang dewasa yang dimasukkan ke dalam kumpulan yang diperiksa, mereka tidak mendapati perbezaan dalam ketidakstabilan yang dipengaruhi oleh umur peserta. Walau bagaimanapun, mereka menyatakan bahawa "penyelidikan tentang kestabilan dan perubahan sikap menunjukkan perubahan yang paling banyak terjadi pada masa remaja dan dewasa muda (Alwin & Krosnick, 1991; Krosnick & Alwin, 1989), yang dapat menjelaskan kesan umur yang berkurangan selepas itu".

Lelaki berbanding wanita 
Penyelidikan secara amnya menunjukkan bahawa seksualiti wanita lebih cair daripada seksualiti lelaki.  Dalam kajian semula seminari kesusasteraan kecenderungan seksual, dirangsang oleh penemuan bahawa revolusi seksual 1970 menjejaskan seksualiti wanita lebih daripada seksualiti lelaki, penyelidikan oleh Baumeister et al. menunjukkan bahawa apabila dibandingkan dengan lelaki, perempuan mempunyai kesesuaian yang lebih rendah antara sikap seksual dan tingkah laku, dan faktor sosiokultural mempengaruhi seksualiti perempuan untuk tahap yang lebih tinggi; ia juga mendapati perubahan peribadi dalam seksualiti adalah lebih biasa bagi wanita berbanding lelaki.  Seksualiti wanita (lesbian dan heteroseksual) berubah jauh lebih ketara daripada lelaki pada ukuran dimensi dan kategori kecenderungan seksual. Tambahan pula, majoriti wanita homoseksual yang sebelum ini dikenal sebagai kecenderungan seksual yang berbeza dikenalpasti sebagai heteroseksual; manakala bagi lelaki, majoriti yang sebelum ini dikenal sebagai biseksual, yang penulis percaya menyokong idea yang lebih besar ketidakstabilan dalam seksualiti wanita. Wanita juga melaporkan telah mengenal pasti lebih daripada satu kecenderungan seksual, lebih kerap daripada lelaki dan didapati memiliki tahap mobiliti kecenderungan seksual yang lebih tinggi. Perempuan juga melaporkan biseksual atau tidak pasti seksualiti mereka lebih kerap daripada lelaki, yang lebih sering melaporkan secara eksklusif gay atau heteroseksual. Sepanjang tempoh enam tahun, wanita juga telah didapati untuk memaparkan lebih banyak perubahan dalam pengenalan kecenderungan seksual dan lebih cenderung untuk menentukan kecenderungan seksual mereka dengan istilah tidak eksklusif.  

Pandangan konstruktivis sosial menunjukkan bahawa keinginan seksual adalah hasil dari proses budaya dan psikososial  dan bahawa lelaki dan wanita disosialisasikan secara berbeza. Perbezaan sosialisasi ini dapat menjelaskan perbezaan keinginan seksual dan kestabilan kecenderungan seksual. Seksualiti lelaki berpusat di sekitar faktor fizikal, sedangkan seksualiti wanita berpusat pada faktor sosial budaya,  menjadikan seksualiti wanita lebih terbuka untuk berubah. Kesan yang lebih besar pada seksualiti wanita pada tahun 1970-an revolusi seksual menunjukkan bahawa pergeseran perempuan dalam pengenalan kecenderungan seksual mungkin disebabkan oleh pendedahan yang lebih besar kepada faktor penyederhanaan (seperti media).  Dalam budaya barat, wanita juga dijangka lebih ekspresif dan mesra terhadap kedua-dua lelaki dan perempuan. Sosialisasi ini adalah sebab yang munasabah bagi ketidakstabilan seksual wanita yang lebih tinggi.  Sama ada seksualiti wanita secara semula jadi lebih cair dan oleh itu perubahan dari faktor sosial atau faktor sosial menyebabkan seksualiti wanita menjadi kurang stabil tidak diketahui. 

Perspektif evolusi mencadangkan bahawa biseksual memastikan wanita mempunyai sumber yang selamat dan konsisten untuk anak-anak mereka dengan mempromosikan pencapaian sumbangan ibu dari wanita lain. Menurut pandangan ini, wanita mampu membentuk ikatan romantis dengan kedua-dua jantina dan kecenderungan seksual boleh dijelaskan sebagai strategi pembiakan yang memastikan ketahanan hidup anak. 

Walaupun kebanyakan kajian menunjuk kepada seksualiti wanita yang agak cair, kajian membujur yang berpengaruh menyimpulkan bahawa kestabilan kecenderungan seksual adalah lebih biasa daripada perubahan. Perbezaan jantina dalam kestabilan kecenderungan seksual mungkin berbeza-beza mengikut subkumpulan dan mungkin boleh dikaitkan dengan perbezaan individu lebih daripada ciri-ciri jantina.

Belia (umur 14-21) 
Terdapat beberapa penyelidikan yang dilakukan untuk menyiasat kekurangan pengenalan kecenderungan seksual pada remaja. Walaupun kajian ini menunjukkan bahawa seksualiti boleh cair pada masa muda, kurang fokus pada perbezaan jantina dan lebih banyak perbezaan subgroup (iaitu, lesbian, gay, heteroseksual, dan lain-lain) dalam ketidakstabilan. 

Satu kajian yang membandingkan kestabilan pengenalan kecenderungan seks remaja di kalangan jantina mendapati hasil yang bertentangan dengan kebanyakan dilakukan dengan sampel dewasa. Kajian ini membandingkan kecenderungan seksual lelaki dan wanita bukan heteroseksual sepanjang tahun dan menyimpulkan bahawa remaja perempuan lebih mungkin melaporkan pengenalan seksual yang konsisten daripada lelaki. Kajian ini dijalankan selama setahun. Lebih banyak penyelidikan dalam tempoh masa yang lebih lama adalah perlu untuk membuat sebarang kesimpulan membandingkan kestabilan seksualiti di kalangan wanita dan lelaki. 

Belia nampaknya apabila kebanyakan perubahan dalam pengenalan kecenderungan seksual berlaku untuk wanita. Kajian selama 10 tahun berbanding kecenderungan seksual yang diukur pada empat kali semasa kajian. Perubahan yang paling banyak didapati di antara yang pertama (diambil pada usia 18 tahun) dan kedua (diambil pada usia 20 tahun) pengukuran yang merupakan satu-satunya masa kurungan yang jatuh semasa remaja.  

Kajian berasaskan populasi yang dilakukan lebih dari 6 tahun mendapati bahawa peserta lelaki dan wanita nonheteroseksual (gay / lesbian / bisexual) lebih cenderung untuk menukar pengenalan kecenderungan seksual berbanding peserta heteroseksual. Kajian selama setahun mendapati bahawa pengenalan seksual lebih stabil untuk peserta pemuda gay dan lesbian apabila dibandingkan dengan peserta biseksual. Kajian-kajian ini menunjukkan bahawa belia biseksual mempunyai seksualiti yang paling cair. Pemuda gay dan lesbian mempunyai pengenalan kecenderungan seksual yang lebih konsisten berbanding dengan belia biseksual, tetapi apabila dibandingkan dengan belia heteroseksual, seksualiti mereka lebih cair. 

Proses penyepaduan pengenalan yang dialami oleh individu semasa remaja kelihatan dikaitkan dengan perubahan dalam pengenalan seksual; remaja yang mendapat skor yang lebih tinggi terhadap langkah integrasi pengenalan lebih konsisten dalam kecenderungan seksual mereka (8). Pemuda biseksual seolah-olah mengambil masa lebih lama untuk membentuk pengenalan seksual mereka daripada melakukan pemuda-pemuda homoseksual atau heteroseksual secara konsisten sehingga biseksual boleh dilihat sebagai fasa peralihan semasa remaja. Rosario et al. (2006) menyimpulkan bahawa "penerimaan, komitmen, dan integrasi pengenalan gay / lesbian adalah proses pembangunan berterusan yang, untuk banyak belia, dapat meluas melalui masa remaja dan seterusnya." Ketidakstabilan seksualiti semasa remaja mungkin tidak mencerminkan perubahan mutlak dalam kecenderungan seks tetapi sebaliknya proses perubahan. Walaupun hasil kajian yang berminat dalam kestabilan seksualiti remaja adalah menarik, mereka tidak boleh dibandingkan dengan mereka yang melihat seksualiti dewasa.     
[ <span title="This statement may be opinion presented as fact (April 2019)">pendapat</span> ]
Sabra L. Katz-Wise dan Janet S. Sembunyikan laporan dalam artikel yang diterbitkan pada tahun 2014 dalam "Arkib Perilaku Seksual" kajian mereka tentang 188 orang dewasa lelaki dan perempuan di Amerika Syarikat dengan kecenderungan sama-lelaki, berumur 18-26 tahun. Dalam kohort itu, ketidakcukupan seksual dalam tarikan dilaporkan oleh 63% perempuan dan 50% lelaki, dengan 48% daripada perempuan dan 34% daripada lelaki yang melaporkan ketidakstabilan dalam pengenalan kecenderungan seksual.

Individu transjantina 
Terdapat sedikit kajian terkini mengenai kestabilan pengenalan kecenderungan seksual dalam komuniti transgender. Mereka boleh dikaji secara bebas daripada mereka yang mengenal pasti peranan jantina konvensional. Sesetengah individu transgender tidak secara konsisten mengenal pasti sebagai satu jantina dan ada yang menganggap label kecenderungan seksual konvensional tidak mencukupi. Perkembangan dalam penyelidikan menunjukkan bahawa individu transgender mungkin mengklasifikasikan kecenderungan seksual mereka dalam cara yang tidak binari, menggunakan pengalaman dan perasaan seksual masa lalu dan masa kini untuk mewakili kecenderungan seksual mereka, berbanding dengan penggunaan yang berdasarkan seks atau penerangan gender.

Perbahasan kebudayaan 
Penjelajahan mengenai kecenderungan seksual yang dimulakan oleh Lisa M. Diamond menyampaikan cabaran kebudayaan kepada komuniti LGBT; ini kerana walaupun penyelidik biasanya menekankan bahawa perubahan dalam kecenderungan seksual tidak mungkin, walaupun percubaan terapi penukaran, pengenalan seksual boleh berubah dari masa ke masa. Kecenderungan seksual itu tidak selalu mencabar pandangan ramai dalam komuniti LGBT, yang percaya bahawa kecenderungan seksual tetap dan tidak berubah. Sebagai contoh, orang ramai dan perhatian media berikutan debut Ruby Rose pada Orange Is New Black sebahagian besarnya mengambil berat tentang wanita heteroseksual yang mengulas mengenai penampilan fizikalnya, dan menyatakan bahawa mereka akan "pergi gay untuk [dia]"; ini mengakibatkan wacana yang baru dan terbuka mengenai ketidakstabilan seksual dan sama ada kecenderungan seksual atau boleh berubah, dengan beberapa media, termasuk pengkritik lesbian, menyatakan penolakan terhadap wanita heteroseksual mengisytiharkan bahawa mereka akan menjadi romantis atau seksualiti yang berminat dengan Rose. 

Beberapa penyelidik mengenai ketidakstabilan seksual adalah ahli masyarakat LGBT. Diamond adalah lesbian, dan Ritch C. Savin-Williams adalah gay.  Orang yang mengalami kecacatan seksual atau perubahan dalam pengenalan kecenderungan seksual mereka boleh melela. Ini berlaku dengan Chirlane McCray, isteri Bill de Blasio, yang bercakap tentang memasuki perkahwinan dengan seorang lelaki 34 tahun selepas menulis karangan 1979 tentang keluar sebagai lesbian. Dia menyatakan bahawa dia "lebih daripada sekadar label", dan dia tidak tiba-tiba menganggap dirinya seksual tertarik kepada lelaki, tetapi lebih tertarik kepada de Blasio. 

Terdapat beberapa tahap perbahasan budaya mengenai soalan-soalan bagaimana (dan jika) ketidakstabilan "bekerja" di kalangan lelaki, dan soalan-soalan turun naik dalam tarikan dan rangsangan dalam lelaki biseksual.

Lihat juga 

 Biologi dan kecenderungan seksual 
 Persekitaran dan kecenderungan seksual 
 Senarai orang yang memperkenali sebagai bendalir seksual

Rujukan

Hubungan antara perorangan
Kecenderungan seksual
LGBT
Kebendaliran seksual