Ex aequo et bono

Ex aequo et bono (dalam bahasa Latin bermaksud "sesuai dengan apa yang dianggap benar dan baik") ialah istilah undang-undang yang merujuk kepada kewibawaan hakim untuk mengambil keputusan bukan berdasarkan undang-undang, tetapi berdasarkan apa yang mereka anggap adil.

Perkara 38(2) Statut Mahkamah Antarabangsa menyatakan bahawa mahkamah dapat memutus suatu perkara secara ex aequo et bono hanya jika pihak-pihak yang terlibat dalam perkara tersebut telah menyatakan kesepakatannya. Pada tahun 1984, Mahkamah Antarabangsa menggunakan "kriteria keadilan" untuk menentukan sempadan antara Kanada dengan Amerika Syarikat di Teluk Maine. Namun, Mahkamah Antarabangsa melakukan hal ini bukan berdasarkan Perkara 38(2) yang mengingati perkara ini belum pernah digunakan dalam perkara Mahkamah Antarabangsa.

Sementara itu, Perkara 33 Peraturan Arbitrase Suruhanjaya Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu mengenai Undang-Undang Perdagangan Antarabangsa (UNCITRAL) (1976) mengatur bahawa arbitrator hanya dapat menerapkan hukum yang berlaku kecuali jika perjanjian arbitrasenya mengizinkan arbitrator untuk mempertimbangkan perkara secara ex aequo et bono atau amiable compositeur.

Nota kaki

Bacaan lanjut 
 John Bouvier, A law dictionary, Philadelphia,  Childs & Peterson, 1858
 Josephine K. Mason, The Role of Ex Aequo et Bono in International Border Settlement: A Critique of the Sudanese Abyei Arbitration, Social Science Research Network, 2010; 20 Am. Rev. Int'l Arb. 519 (2009).
 Christoph Schreuer, `Decisions Ex Aequo et Bono under the ICSID Convention` (1996)
 Leon Trakman, Ex Aequo et Bono: Demystifying an Ancient Concept, 8 Chi. J. Int'l L. 621 (2008).

Istilah Latin
Arbitrase
Undang-undang antarabangsa