Dōtaku

ialah loceng bercirikan Jepun yang dibuat daripada peleburan gangsa dan sering dihiasi dengan ukuran unik. Doutaku digunakan selama 400 tahun, dianggarkan diantara abad ke 2 S.M. dan pengakhiran zaman Yayoi. Ianya digunakan hanya untuk perhiasan dan majlis adat. Ukiran perhiasan di Doutaku selalunya berunsur haiwan dan alam semulajadi seperti labah-labah, pepatung dan sepertinya. Ahli sejarahwan percaya yang Doutaku digunakan untuk majlis adat untuk mendoakan hasil pertanian yang bagus. Hal ini kerana unsur ukiran di Doutaku selalunya ialah pemangsa yang memakan serangga yang memusnahkan tanaman padi. 

Menurut cerita rakyat Jepun, dōtaku digunakan sebagai loceng kecemasan (seperti loceng di menara pemerhati); bertujuan untuk memberi bunyi amaran bahaya terutamanya dalam ancaman pencerobohan, terutamanya penceroboh dari semenanjung Korea. Apabila kedatangan penceroboh dikesan, orang akan membunyikan dōtaku dengan kuat sebagai bunyi penggera, supaya orang ramai boleh menyembunyikan diri atau harta benda mereka, dan untuk memberi amaran kepada pahlawan untuk mempersiapkan diri untuk melawan penceroboh.

Terdapat sebuah muzium doutaku yang khusus pada loceng tersebut di Yasu city, di Shiga prefecture..

Sejarah 
Semasa Era Yayoi (400 S.M. – 300 M.), sejumlah besar inovasi teknologi berlaku. Tidak seperti orang Jōmon nomad terdahulu, Yayoi menekankan mempunyai penempatan masyarakat yang besar dan penanaman padi . Bersama-sama dengan ini, mereka belajar cara melebur gangsa dan besi untuk mencipta pelbagai objek logam seperti senjata, cermin, dan beberapa alatan. Di antara pelbagai objek gangsa yang dihasilkan, doutaku merupakan salah satu objek yang paling unik pada zaman itu. Melalui penyelidikan, doutaku telah dikaji dengan lebih teliti, khususnya asal usulnya, cara ia dicipta, kepelbagain tujuan penghasilannya, dan cerita disebalik unsur ukiran.

Asal usul 
Walaupun merupakan artifak terkenal era Yayoi, konsep doutaku tidak diangap berasal dari Jepun. Menurut beberapa kajian, loceng ini dianggap berasal daripada "contoh budaya dari penempatan Korea yang lebih kecil yang menghiasi kuda dan haiwan peliharaan lain",, daripada loceng lembu Cina, atau Zhong dari budaya Cina Han, iaitu loceng tanpa bunyi tepuk tangan yang digunakan untuk menghasilkan muzik untuk majlis adat. Walau bagaimanapun, kajian lanjutan menunjukkan bahawa komuniti pada zaman Yayoi tidak mempunyai ladang lembu, dan walaupun beberapa doutaku mempunyai cincin penggantungan dan bertepuk tangan, mereka membuat "nada teredam" atau "bunyi berderak". Ini bermaksud tak semua doutaku dibuat bukan untuk dibunyikan. Oleh itu, sebarang loceng yang diimport dari China dianggap sebagai objek ritual .

Lokasi 
Secara keseluruhannya, lebih kurang empat ratus doutaku telah ditemui di Jepun, terutamanya di barat Honshu, Daerah Tokai, Shikoku, dan wilayah Kansai, iaitu Kyoto, Nara, dan Osaka . "Penemuan dotaku pertama yang direkodkan" adalah pada 662 M. di sebuah kuil yang terletak di Wilayah Shiga. Mereka sering "ditemui tertanam di lereng bukit terpencil" sama ada secara 'tunggal, berpasangan, atau dalam longgokan besar" bersama-sama dengan pelbagai cermin gangsa dan senjata. Apabila tertanam dalam longgokan, penyelidik membuat spekulasi yang bahawa beberapa puak suku kaum masing-masing telah menguburkan satu-satunya doutaku mereka di dalam satu kawasan sebagai tanda perpaduan kesemua puak.

Penampilan 

Secara fizikal, badan dōtaku terdiri daripada "bentuk kon terpenggal" dengan keratan rentas bujur dan "mempunyai barisan jalur mendatar dibahagikan di tengah dengan baris menegak". Melengkung dan memanjang ke atas dan bahagian tepi badan ialah "bebibir rumit yang dipenuhi dengan reka bentuk gigi gergaji dan mengunjur lingkaran". Bahan yang digunakan untuk dōtaku berasal dari Korea dan China kerana "sumber gangsa tidak ditemui sehingga abad ke-7", oleh itu gangsa dianggap lebih berharga daripada besi . Di samping itu, penyelidik telah mengesan kesan plumbum di dalam loceng, yang merupakan kebiasaan untuk logam buatan dari Empayar China pada masa itu. Loceng Yayoi ini berbeza dengan ketinggian antara 4 inci hingga 50 inci, lebih kurang 10 sm hingga 127 sm. Bersempena dengan ketinggian yang berbeza-beza, gaya loceng juga sangat berbeza. Merentasi beberapa wilayah, pengeluaran bertaburan ini berterusan sehingga sekumpulan tukang gangsa berkumpul dan memutuskan satu piawaian.

Pembuatan 
Loceng ini pada asalnya dibuat melalui penggunaan acuan batu pasir dua bahagian, di mana "reka bentuk diukir" untuk mencipta rupa gangsa yang dibangkitkan pada permukaan luar. Kebanyakan acuan batu pasir ini "ditemui dengan banyaknya di utara Kyushu" dan berhampiran Kyoto, Osaka, dan Nara. Dengan peredaran zaman, dōtaku secara beransur-ansur menjadi lebih besar dan nipis kerana ia mula dibuat menggunakan acuan tanah liat dan bukannya batu pasir. Ini membolehkan kerja ukiran yang lebih terperinci, seperti lukisan garisan mudah, berbanding dengan acuan batu pasir yang lebih kecil dan tebal.

Fungsi utama 
Fungsi doutaku yang lain masih diperdebatkan oleh penyelidik, tetapi yang pasti ia digunakan untuk majlis adat dan upacara pertanian, seperti yang disokong oleh pelbagai sumber. Penyelidik mencadangkan bahawa, apabila tidak digunakan, doutaku ditanam "di dalam tanah untuk menerima daya hidup dari Bumi", sekali gus memastikan kesuburan pertanian untuk masyarakat; mereka juga dipercayai digunakan untuk doa memohon hujan. Kepercayaan dan cadangan ini disokong oleh fakta bahawa banyak doutaku mempunyai tulisan "air yang mengalir, unggas air, ikan, perahu, dan objek pertanian" padanya. Walaupun tidak diketahui sama ada doutaku "digunakan oleh penghulu untuk kerajaan kecil atau oleh kampung dalam perayaan masyarakat awam" tetapi apa yang pasti ialah doutaku itu milik masyarakat secara keseluruhan dan bukannya milik individu. Beberapa teori alternatif termasuk doutaku yang digunakan sebagai "jam matahari, menghasilkan emas, memanaskan air untuk mandi, atau berkaitan dengan amalan Yahudi purba". Walaubagaimanapun penjelasan sebegini mempunyai sokongan yang amat sedikit di dalam komuniti arkeologi arus perdana.

Persamaan dengan unsur Cina 
Hiasan pada doutaku mengandungi banyak aspek yang menyerupai objek daripada China. Sebagai contoh, banyak loceng awal mempunyai "hiasan halus [yang] menyerupai cermin China kontemporari". Hanya pada zaman Yayoi kemudian, hiasan "dengan pemandangan haiwan dan manusia berburu atau bertani" digunakan. Bersama-sama dengan gambaran ini, terdapat juga imej Yayoi tipikal "jelapang tinggi dan pemandangan padi ditumbuk".

Rusa 
Ukiran berunsur rusa adalah yang paling banyak muncul di doutaku, walaupun "manusia pada zaman Yayoi kebanyakannya makan babi hutan". Menurut "Harima Fudoki", yang merupakan satu siri laporan dari zaman Nara (710 M. – 793 M.), terdapat "adat ajaib menyemai benih dalam darah rusa yang digunakan untuk mempercepatkan percambahan tanaman padi" kerana dipercayai bahawa "daya hidup rusa membantu pertumbuhan padi."

Penyelidikan 
Terdapat juga kajian sama ada imej pada doutaku mempunyai makna yang signifikan atau tidak. Menurut pengkaji bernama Oba, setiap gambar mengandungi piktograf yang tersembunyi tetapi ia boleh dihuraikan melalui bacaan fonetik. Sebagai contoh, gambar seorang lelaki menembak rusa boleh dibaca sebagai "iru ka" (untuk menembak rusa), tetapi apabila digabungkan untuk membentuk "Iruka" , gambar tersebut merujuk kepada Soga no Iruka, yang merujuk kepada Dinasti Soga. Melalui beberapa lagi bacaan, Oba mendapati bahawa lukisan itu "mengandungi rujukan kepada orang, tempat dan peristiwa yang tepat dalam prasejarah Jepun" serta menyediakan "maklumat bentuk bangunan, adat perburuan dan aspek kehidupan harian yang lain". Kebarangkalian ukiran sebegini ditinggalkan mungkin untuk tatapan generasi masa hadapan. Walau bagaimanapun, disebabkan kekurangan bukti konkrit, penyelidik lain tidak menganggap gambar imejan di doutaku sebagai piktograf tersembunyi; berkemungkinan gambar tersebut hanyalah gambar. Walaupun kekurangan bukti, para penyelidik percaya bahawa gambar-gambar itu bukan hanya gambar kasual yang dilukis untuk kepentingan seni, tetapi terdapat beberapa makna lain di belakangnya.

Lihat juga 

 Zaman Jomon
 Zaman Yayoi

Rujukan

Pautan luar 

 Comprehensive Database of Archaeological Site Reports in Japan, Nara National Research Institute for Cultural Properties

Loceng
Rencana yang mengandungi teks bahasa Jepun
Jepun
Jepun Feudal