Muhammad Ali

Muhammad Ali (lahir Cassius Marcellus Clay, Jr.; 17 Januari 1942 - 3 Jun 2016) ialah seorang legenda tinju dunia dari Amerika Syarikat, dianggap antara peninju heavyweight terhebat dalam sejarah sukan ini. Beliau ialah Muslim pertama menjadi peninju dunia yang terkenal di kalangan umat Islam seluruh dunia, bukan sahaja kerana kehebatannya, malah juga kerana prinsipnya. Beliau juga telah dinobatkan sebagai "Sportsman of the Century" oleh Sports Illustrated dan "Sports Personality of the Century" oleh BBC.

Pada umur 22 tahun, beliau memenangi kejuaraan heavyweight dunia pada 1964 menewaskan Sonny Liston dalam satu keputusan yang mengejutkan. Tidak lama selepas pertarungan itu, pada 6 Mac 1964, pemimpin Nation of Islam Elijah Muhammad telah mengumumkan bahawa jaguh tinju itu telah menyertai mereka dan menukar namanya kepada Muhammad Ali. Beliau memasuki Islam Ahli Sunah Waljamaah pada 1975.

Digelar "The Greatest" (Yang Terhebat), Ali terlibat dalam beberapa perlawanan tinju yang bersejarah. Antaranya ialah pertarungan Liston pertama (1964), tiga kali dengan pesaing Joe Frazier (1971-1975), dan sekali dengan George Foreman (1974), di mana beliau mendapat kembali gelaran yang dilucutkan kerana enggan menyertai pengerahan ke Perang Vietnam tujuh tahun sebelumnya.

Pada 1999, anaknya Laila Ali telah meneruskan tradisi bapanya untuk menjadi peninju wanita Islam pertama, walaupun bapanya sebelum itu tidak bersetuju. Sehingga bersara pada akhir 2000-an, Laila tidak pernah kalah dalam kategori super middleweight, dengan 24 kemenangan.

Ali meninggal dunia pada 3 Jun 2016 (tiga hari sebelum umat Islam menyambut kedatangan bulan Ramadhan Al-Mubarak) pada usia 74 tahun akibat kejutan septik dan penyakit Parkinson, serta sakit tua di Scottsdale, Arizona, Amerika Syarikat.

Leluhur, kehidupan awal dan kerjaya amatur

Cassius Marcellus Clay, Jr. dilahirkan pada 17 Januari 1942, di Louisville, Kentucky.  Beliau mempunyai seorang adik perempuan dan empat adik-beradik.  Beliau dinamakan oleh bapanya, Cassius Marcellus Clay Sr., yang dirinya dinamakan sebagai penghormatan kepada ahli politik Republikan abad ke-19 dan penghapusan hamba abdi yang kuat, Cassius Marcellus Clay, juga dari negeri Kentucky. Datuk nenek sebelah bapa Clay ialah John Clay dan Sallie Anne Clay; kakak Clay Eva mendakwa Sallie berasal dari Madagascar.  Beliau adalah keturunan hamba kepada antebellum Selatan, dan terutamanya daripada keturunan Afrika, dengan warisan Ireland dan Inggeris. Ayahnya merupakan seorang pengecat papan tanda  dan iklan manakala ibunya, Odessa O'Grady Clay, merupakan seorang pembantu rumah. Walaupun Cassius Sr adalah seorang Methodist, beliau membenarkan Odessa untuk membesarkan kedua-dua Cassius dan adiknya Rudolph "Rudy" Clay (kemudiannya dinamakan Rahman Ali) sebagai Baptis. Beliau dibesarkan dalam pengasingan kaum. Ibunya teringat satu peristiwa di mana beliau telah dinafikan untuk meminum air di kedai. "Mereka enggan memberinya satu kerana warna beliau. Ia benar-benar memberi kesan kepadanya."

Penglibatan Clay di dalam sukan tinju pada mulanya dipengaruhi oleh pegawai polis Louisville dan jurulatih tinju Joe E. Martin.  Mereka bertembung dengan Clay yang berumur 12 tahun semasa dia sedang marah seorang pencuri yang mencuri basikalnya. Dia memberitahu pegawai polis yang dia akan mencambuk pencuri tersebut. Pegawai polis tersebut kemudiannya memberitahu dia bahawa dia dengan sebaik-baiknya perlu belajar bertinju dahulu.  Sejak 4 tahun terakhir kerjaya amatur Clay, dia telah dilatih oleh "cutman" tinju Chuck Bodak.

Clay membuat penampilan pertama tinju amatur pada tahun 1954. Beliau memenangi enam gelaran Kentucky Golden Gloves, dua gelaran sarung tangan Golden negara, gelaran atletik kebangsaan Kesatuan Amatur, dan emas pingat Light Heavyweight pada tahun Sukan Olimpik 1960 di Rom. Rekod kemenangan amatur Clay adalah 100 dengan 5 kekalahan. Ali menuntut di dalam autobiografi (1975) bahawa tidak lama selepas pulang dari Sukan Olimpik Rom, dia melemparkan pingat emasnya ke dalam Sungai Ohio selepas dia dan seorang rakannya dinafikan perkhidmatan dan servis di sebuah restoran " untuk orang kulit putih sahaja", dan bergaduh dengan sebuah geng putih. Cerita ini telah pun dipertikaikan dan beberapa kawan-kawan Ali, termasuk Bundini Brown dan jurugambar Howard Bingham, telah menafikannya. Brown memberitahu penulis Sports Illustrated, Mark Kram, "Honkies (istilah panggilan hina untuk orang putih) pasti akan percaya kepada cerita itu!".  Biografi Ali yang ditulis oleh Thomas Hauser menyatakan bahawa Ali telah dinafikan perkhidmatan di kedai makan tersebut tetapi dia kehilangan pingat setahun selepas memenanginya. Ali menerima pingat gantian pada rehat bola keranjang semasa Sukan Olimpik 1996 di Atlanta, di mana dia menyalakan obor untuk memulakan permainan.

Tinju profesional

Kerjaya awal
Muhammad Ali membuat kemunculan profesional pada 29 Oktober 1960, memenangi keputusan enam pusingan kepada Tunney Hunsaker. Sejak itu sehingga akhir tahun 1963, Muhammad Ali mengumpulkan rekod 19-0 dengan 15 kemenangan "kalah mati". Beliau mengalahkan peninju termasuk Tony Esperti, Jim Robinson, Donnie Fleeman, Alonzo Johnson, George Logan, Willi Besmanoff, Lamar Clark, Doug Jones dan Henry Cooper. Muhammad Ali juga menewaskan bekas jurulatih dan peninju veteran beliau Archie Moore dalam satu perlawanan pada tahun 1962.

Perlawanan ini awalnya tiada 'Decision. Clay dilanggar oleh kedua-dua Sonny Bank dan Cooper. Dalam perlawanan menentang Cooper, Muhammad Ali mempunyai lantai yang dilapisi dengan yang ditinggalkan di akhir pusingan empat dan diselamatkan oleh loceng. Perlawanan dengan Doug Jones pada 13 Mac 1963 merupakan perlawanan yang paling sukar Muhammad Ali semasa regangan ini. Nombor dua dan pesaing heavyweight - tiga masing-masing, Muhammad Ali dan Jones berjuang di gelanggang sendiri di Madison Square Garden di New York. Jones bertarung dengan Muhammad Ali pada pusingan pertama, dan keputusan sebulat suara untuk Muhammad Ali disambut oleh boo dan serpihan hujan dibuang ke dalam gelanggang (menonton di TV litar tertutup, juara kelas berat Sonny Liston berjenaka bahawa jika dia menentang Muhammad Ali dia mungkin akan dikurung kerana membunuh). Perlawanan ini kemudiannya dinamakan "Fight of the Year" oleh Ring Magazine. .

Dalam setiap perlawanan ini, Clay memperkecilkan lawannya dan sama kategori kebolehan beliau. Beliau menyeru Jones "seorang lelaki yang hodoh sedikit" dan Cooper yang "bum". </ref> Clay's behavior provoked the ire of many boxing fans. Dia malu untuk mendapatkan di gelanggang dengan Alex Miteff. Madison Square Garden adalah "terlalu kecil untuk saya". Tingkah laku Clay ini menimbulkan kemarahan ramai peminat tinju. Tingkah laku provokatif dan aneh beliau di gelanggang telah diilhamkan oleh ahli gusti profesional "Gorgeous George" Wagner.

Selepas Clay meninggalkan kem Moore pada tahun 1960, sebahagiannya disebabkan oleh penolakan Clay untuk melakukan kerja-kerja seperti masakan-basuh dan menyapu, dia mengupah Angelo Dundee, yang telah bertemu pada Februari 1957 dalam kerjaya amatur Ali, sebagai jurulatih beliau. Pada masa ini, Clay mencari idola lama Sugar Ray Robinson untuk menjadi pengurus, tetapi telah ditolak.

Juara heavyweight

Menjelang akhir tahun 1963, Clay telah menjadi pencabar utama untuk gelaran Sonny Liston. Perlawanan ini ditetapkan untuk 25 Februari 1964, di Miami Beach. Liston adalah personaliti yang menakutkan, seorang pejuang mendominasi dengan jenayah masa lalu dan hubungan dengan rusuhan. Berdasarkan prestasi Clay yang bersemangat terhadap Jones dan Cooper dalam dua perlawanan terdahulu, dan amarah Liston bagi bekas juara heavyweight Floyd Patterson dalam dua pusingan pertama knockout (KO), Clay merupakan underdog 7-1. Walaupun begitu, Clay mengejek Liston semasa pembentukan pra-perlawanan, menggelarkannya "beruang hodoh yang besar". "Liston walaupun berlagak seperti beruang," kata Clay. "Selepas saya memukulnya saya akan mendermanya ke zoo."  Clay bertukar pra-perlawanan yang berat masuk ke dalam sarkas, menjerit pada Liston bahawa "seseorang itu akan mati di tepi gelanggang malam ini". Kadar nadi Clay telah diukur pada 120, lebih daripada dua kali ganda normal beliau 54.  Kebanyakan mereka yang hadir menyangka tingkah laku Clay berpunca dari rasa takut, dan beberapa pengulas tertanya-tanya sama ada beliau akan muncul untuk pertarungan.

Hasil perlawanan adalah kejutan besar. Pada pembukaan, Liston bergegas Clay, seolah-olah marah dan mencari kalah mati cepat, tetapi kelajuan unggul Clay dan mobiliti membolehkan beliau tidak dapat difahami oleh Liston, membuat juara ketinggalan dan kelihatan janggal. Pada akhir pusingan pertama, Clay membuka serangannya dan memukul Liston berulang kali dengan suntikan. Liston berperang lebih baik pada pusingan kedua, tetapi pada awal pusingan ketiga Clay menyerang Liston dengan gabungan yang mengikat lututnya dan membuka potongan di bawah mata kirinya. Ini adalah kali pertama Liston digugurkan. Pada akhir pusingan empat, kerana Clay kembali ke sudut, beliau mula mengalami kesakitan di matanya dan bertanya jurulatih beliau Angelo Dundee untuk memotong sarung tangan beliau. Dundee enggan. Telah dikhabaranginkan bahawa masalah ini adalah disebabkan oleh salap digunakan untuk mengelak luka Liston, mungkin sengaja digunakan oleh sudut untuk sarung tangan beliau. Walaupun belum disahkan, Bert Sugar mendakwa dua lawan Liston juga mengadu tentang mata mereka "membakar".

Walaupun percubaan Liston untuk menghentam Clay yang buta, Clay mampu untuk terus bersaing di pusingan kelima sehingga peluh dan air mata dibilas kerengsaan itu dari matanya. Dalam pusingan keenam, Clay mendominasi, memukul Liston berulang kali. Liston tidak membunyikan loceng untuk pusingan ketujuh dan Clay telah diisytiharkan pemenang oleh TKO. Liston menyatakan bahawa sebab dia berhenti kerana bahunya yang cedera. Berikutan kemenangan itu, Clay berjaya bergegas ke tepi gelanggang dan, menunjuk kepada sidang media ringside, telah melaungkan "ucapkan kata-kata anda" Beliau menambah, "Saya yang paling besar! Saya berjabat sehingga dunia. Saya perkara tercantik  dalam hidup."

Dalam memenangi perlawanan ini, Clay menjadi peninju pada usia yang paling muda (22 tahun) untuk mengambil gelaran dari juara heavyweight bertahan, walaupun Floyd Patterson menjadi peninju termuda untuk memenangi kejohanan kelas berat pada 21, semasa penghapusan pertarungan persaraan Rocky Marciano. Mike Tyson patahkan kedua-dua rekod pada tahun 1986 apabila menewaskan Trevor Berbick untuk memenangi gelaran heavyweight pada usia 20.

Tidak lama selepas perlawanan Liston itu, Clay menukar namanya kepada Cassius X Clay, dan kemudian kepada Muhammad Ali selepas memeluk Islam dan bergabung dengan Nation of Islam. Ali kemudian menghadapi perlawanan semula dengan Liston dijadualkan pada Mei 1965 di Lewiston, Maine. Ia telah dijadualkan untuk Boston sebelumnya November, tetapi telah ditangguhkan selama enam bulan akibat pembedahan kecemasan Ali untuk mendapatkan hernia tiga hari sebelum ini.  Perlawanan ini adalah dianggap kontroversi. Pertengahan pusingan pertama, Liston dihentam oleh satu tamparan yang sukar dilihat digelar "tumbukan berhantu". Ali enggan berundur ke sudut neutral, dan pengadil Jersey Joe Walcott tidak memulakan kiraan. Liston bangkit selepas dia telah turun kira-kira 20 saat, dan perlawanan seketika diteruskan. Tetapi beberapa saat kemudian Walcott menghentikan perlawanan, mengisytiharkan Ali pemenang pusingan kalah mati. Seluruh perlawanan berlangsung kurang dari dua minit. 

Sejak itu telah membuat spekulasi bahawa Liston jatuh ke tanah sengaja. Motivasi dicadangkan termasuk ancaman terhadap nyawanya dari Nation of Islam, bahawa dia mempunyai pertaruhan terhadap dirinya sendiri dan bahawa dia "menyelam" untuk membayar hutang. Mengulang tayang gerak perlahan menunjukkan bahawa Liston telah bertentang mata dari Ali, walaupun ia tidak jelas sama ada tamparan itu adalah tumbukan kalah mati tulen. 

Ali mempertahankan gelarannya menentang bekas juara heavyweight Floyd Patterson pada 22 November 1965. Sebelum perlawanan, Ali mengejek Patterson, yang dikenali untuk memanggil beliau dengan bekas namanya Cassius Clay, sebagai "Uncle Tom", memanggilnya "The Rabbit ". Walaupun Ali jelas mempunyai yang kelebihan lebih baik daripada Patterson, yang muncul cedera dalam perlawanan, perlawanan berlangsung 12 pusingan sebelum dipanggil ke teknikal kalah mati. Patterson kemudian berkata beliau telah menahan  sacrolilac beliau. Ali dikritik dalam media sukan untuk dikatakan telah dipermainkan dengan Patterson semasa perlawanan.

Ali dan juara peninju WBA heavyweight ketika itu Ernie Terrell telah bersetuju untuk bertemu untuk pertarungan di Chicago pada 29 Mac 1966 (WBA, salah satu daripada dua persatuan tinju, telah melucutkan Ali hakmilik berikutan dengan menyertai Nation of Islam). Tetapi pada Februari Ali telah diklasifikasikan semula oleh lembaga draf Louisville sebagai 1-A dari 1-Y, dan dia menyatakan bahawa beliau akan menolak untuk berkhidmat, mengulas kepada media, "Saya tidak mendapat apa-apa terhadap Viet Cong, tidak ada Viet Cong tidak pernah memanggil saya orang Negro." Di tengah-tengah media dan bantahan awam terhadap pendirian Ali, Illinois Athletic Commission enggan untuk membenarkan perjuangan, memetik teknikal.

Sebaliknya, Ali pergi ke Kanada dan Eropah dan memenangi kejohanan terhadap George Chuvalo, Henry Cooper, Brian London dan Karl Mildenberger.

Ali kembali ke Amerika Syarikat untuk melawan Cleveland Williams di Houston Astrodome pada 14 November, 1966. Pertarungan itu menarik orang ramai yang tertutup memecah rekod 35.460 orang. Williams pernah dianggap antara punchers paling sukar di bahagian kelas berat, tetapi pada tahun 1964 beliau telah ditembak jarak dekat oleh seorang anggota polis Texas, menyebabkan kehilangan satu buah pinggang dan 10 kaki (3.0 m) usus kecil. Ali dikuasai Williams, menang kalah mati teknikal pusingan ketiga dalam apa yang sesetengah mempertimbangkan prestasi yang terbaik dalam kerjayanya.

Ali berperang dengan Terrell di Houston pada 6 Februari, 1967. Terrell telah diiktiraf sebagai lawan yang paling sukar Ali sejak rekod Liston tanpa kalah dalam lima tahun dan telah menewaskan ramai peninju Ali telah dihadapi. Terrell adalah besar, kuat dan mempunyai capaian kelebihan tiga inci lebih Ali. Semasa memimpin sehingga pertarungan, Terrell berulang kali memanggil Ali "Clay", banyak kegusaran Ali (Ali dipanggil Cassius Clay "Nama hamba" beliau). Kedua-dua hampir datang ke pukulan berhubung isu nama dalam satu temu bual pra-perjuangan dengan Howard Cosell. Ali seolah-olah berniat memalukan Terrell. "Saya mahu menyeksa dia", katanya. "A kalah mati bersih terlalu baik untuknya."  Perjuangan hampir sehingga pusingan ketujuh apabila Ali berlumuran darah Terrell dan hampir mengetuk dia keluar. Dalam pusingan kelapan, Ali mengejek Terrell, memukul dia dengan suntikan dan menjerit antara tumbukan, "Apa nama saya, Uncle Tom ... apa nama saya?" Ali memenangi keputusan 15 pusingan bulat. Terrell mendakwa awal dalam perjuangan Ali sengaja sering dibuka dia di mata-memaksa Terrell memperjuangkan separuh buta dan kemudian, memeluk seorang, menggosok mata yang cedera terhadap tali. Kerana niat jelas Ali untuk memanjangkan perjuangan untuk mengenakan hukuman maksimum, pengkritik menyifatkan pertarungan itu sebagai "salah satu pergaduhan tinju paling hodoh". Tex Maule kemudian menulis: "Ia adalah satu demonstrasi indah kemahiran tinju dan paparan kejam kezaliman." Ali menafikan tuduhan kekejaman tetapi, sebagai pengkritik Ali, perjuangan yang diberikan lebih banyak bukti kesombongannya.

Selepas mempertahankan kejuaraan Ali terhadap Zora Folley pada 22 Mac, beliau telah dilucutkan gelarannya kerana keengganan beliau yang akan digubal untuk perkhidmatan tentera. lesen tinju beliau juga digantung oleh negeri New York. Beliau disabitkan kesalahan draf pengelakan pada 20 Jun dan dijatuhi hukuman lima tahun penjara dan denda $ 10,000. Dia membayar bon dan kekal bebas manakala keputusan itu dirayu.

Dibuang Negara dan Kemunculan Semula
Pada bulan Mac 1966, beliau menolak arahan untuk dimasukkan ke dalam pasukan bersenjata. Beliau kemudiannya dinafikan lesen tinju di setiap negeri dan dilucutkan hak milik pasport. Akibatnya, beliau tidak bertinju dari Mac 1967 - Oktober 1970 (dari umur 25 hingga hampir umur 29) sementara kesnya masih dalam rayuan. Ini adalah sebelum kesnya ditarik balik pada tahun 1971. Semasa tempoh beliau tidak aktif ini, penentangan terhadap Perang Vietnam mula diperbesarkan dan pendirian Ali semakin mendapat simpati. Beliau memberi ceramah di kolej-kolej serata negeri, mengkritik Perang Vietnam dan menyokong keadilan kaum dan kebanggaan bangsa Afrika-Amerika secara terbuka.  

Pada 11 Ogos 1970, sementara kes beliau masih dalam rayuan, Ali telah diberi keizinan untuk memiliki lesen tinju oleh Suruhanjaya Olahraga Bandar Atlanta atas pertimbangan Senator Negeri Leroy R. Johnson.  Ali menentang Jerry Quarry pada 26 Oktober dan berjaya memenangi perlawanan selepas 3 pusingan selepas Quarry disingkirkan.

Sebulan sebelum itu, keputusan mahkamah persekutuan yang berpihak kepada Ali memaksa Suruhanjaya Tinju New York untuk mengembalikan lesen tinju Ali. Dia telah menentang Oscar Bonavena di Madison Square Garden pada bulan Disember. Ia merupakan satu prestasi dramatik Ali yang akhirnya menyebabkan Bonavena tidak dapat meneruskan perlawanan pada pusingan ke-15. Kemenangan ini meletakkan Ali sebagai pencabar utama juara peninju kategori berat, Joe Frazier.

Perlawanan pertama Frazier dan Ali pada 8 Mac 1971 dan bertempat di dataran yang sama telah mendapat gelaran timangan "The Fight of the Century" atau pun "Pertarungan Terhebat Abad Ini", disebabkan masing-masing merupakan peninju yang tidak dapat dikalahkan serta dakwaan juara peninju "Heavyweight". Penulis Veteran Tinju, John Condon menyifatkan pertarungan tersebut "peristiwa yang paling hebat saya pernah tulis di dalam hidup saya". Pertarungan tersebut telah disiarkan di 35 negara asing dan para promoter diberi 760 pas pihak akhbar.

Ali menggambarkan Frazier sebagai "medium bodoh untuk penubuhan kaum orang putih","terlalu bodoh untuk menjadi seorang juara" dan "Uncle Tom". Dave Wolf yang pernah bekerja di kem Frazier berkata, "Ali berkata 'penyokong Frazier hanyalah orang putih yang berpakaian formal, syerif Alabama dan ahli Ku Klux Klan. Saya sedang bertarung untuk kaum minoriti yang hidup di kawasan setinggan.' Frazier duduk di sana dan meletakkan penumbuknya di tapak tangannya dan berkata, '"Apa yang dia tahu tentang kaum minoriti yang hidup di kawasan setinggan?'".  

Ali memulakan latihannya di sebuah ladang berdekatan dengan Reading, Pennsylvannia pada tahun 1971 dan mendapati dirinya menyukai negeri tersebut. Maka, beliau bercadang untuk membangunkan kem latihan di sana. Dia terjumpa satu tanah yang berukuran 5 hektar di jalan kampung Pennsylvannia di perkampungan Deer Lake, Pennsylvannia. Di tapak inilah, Ali membangunkan kem latihan di mana beliau tinggal dan berlatih untuk semua perlawanan beliau dari tahun 1972 hingga akhir karier pada tahun 1980-an.

Malam perlawanan Isnin ternyata menjana publisiti yang dijangkakan. Di dalam pra-tonton perlawanan dua yang lain, pergerakan Frazier yang membongkok dan mengerakkan kepala sering memberi tekanan kepada Ali, sering menerima tumbukan kombinasi oleh Ali, tapi yang pastinya, serangan dan skor tanpa henti terutamanya kepada badan Ali. Dalam pusingan awalan, tahap perlawanan adalah seri tapi Ali menerima pukulan yang paling banyak di dalam kariernya. Dalam beberapa sesi perlawanan, Ali menonjol dan menggelengkan kepalanya "tidak" selepas dia dipukul. Pusingan seterusnya menampakkan Ali menggunakan strategi "rope-a-dope" - Ali menyandarkan diri kepada tali gelanggang dan menerima pukulan dari Frazier, dengan harapan meletihkan Frazier. Pada pusingan ke-11, Frazier menumbuk Ali dari kiri ("left hook") dan Ali tampak terhuyung-hayang (atau berpura-pura untuk berbuat demikian). Frazier berasa was-was untuk menggunakan kelebihannya, seandainya Ali membalas balik. Pada pusingan terakhir, Frazier menyingkir Ali dengan tumbukan kiri yang ganas di mana pengadil Arthur Mercante berkata "adalah yang terkuat seorang manusia boleh memukul". Ali bangun dalam masa 3 saat.  Walau bagaimanapun, Ali kalah secara profesional, hasil keputusan sebulat suara.

Pandangan dan gambaran Ali terhadap Frazier menyebabkan Frazier tidak menyenangi Ali dan ini berterusan sehinggalah Frazier meninggal. Frazier dan ahli kemnya selalu berpendapat bahawa kata-kata yang dilemparkan oleh Ali adalah kejam, tidak adil dan tidak perlu, walaupun untuk menjual tiket perlawanan. Selepas perlawanan kedua mereka, semasa sesi temu ramah nasional ABC "Wide World of Sports" bersama kedua-dua peninju, Frazier berdiri dari tempat duduknya dan bergusti dengan Ali selepas Ali memanggilnya sebagai seorang yang mempunyai "pemikiran cetek".

Pada tahun yang sama, pemain bola keranjang, Wilt Chamberlain mencabar Ali dan satu perlawanan telah dijadualkan pada 26 Julai. Walaupun Chamberlain mempunyai fizikal yang menggerunkan dengan ketinggian 7 kaki 2 inci, 23 kilogram lebih berat dan kemampuan untuk mencapai lebih 14 inci ketinggian berbanding Ali, Ali masih mampu menggertak Chamberlain untuk membatalkan perlawanan dengan memanggilnya sebagai "Timber"/"Kayu balak" dan "The tree will fall"/"Pokok itu akan tumbang" semasa sesi temu ramah. Semua panggilan ini mencerminkan keyakinan Ali dan ini meresahkan Chamberlain yang seterusnya membatalkan perlawanan tersebut. 

Selepas kekalahan kepada Frazier, Ali menentang Jerry Quarry, perlawanan kedua menentang Floyd Patterson dan menghadap Bob Foster pada tahun 1972. Pada tahun itu, Ali mempunyai 6 rekod kemenangan. Pada tahun 1973, Ken Norton mematahkan tulang rahang Ali, justeru membawa kepada kekalahan kedua di dalam karier Ali. Selepas rancangan permulaan untuk bersara, Ali menang keputusan secara kontroversi terhadap Norton dalam perlawanan kedua mereka, membawa kepada perlawanan semula di Dataran Taman Madison pada 28 Januari 1974, dengan kekalahan Joe Frazier kepada George Foreman. 

Ali amat kuat di dalam pusingan awalan perlawanan dan menyebabkan Frazier terhuyung-hayang di dalam pusingan ke-2. Pengadil Tony Perez tersilap dengar loceng penamat dan melangkah ke pertengahan kedua-dua peninju, semasa Ali menekan lawannya. Ini memberi masa kepada Frazier untuk memulihkan diri. Walau bagaimanapun, Frazier bangkit pada pusingan pertengahan dan memulas kepala Ali di pusingan ke-7, membuatkan Ali menyandar terhadap tali gelanggang pada pusingan ke-8. Empat pusingan yang terakhir menampakkan anjakan atau peralihan momentum antara dua peninju tersebut. Sepanjang perlawanan tersebut, Ali mampu mengelak tumbukan kiri Frazier dan mengikat Frazier semasa beliau sedang berada di sudut gelanggang. Teknik mengikat Frazier membuatkan ahli kem Frazier berasa geram. Barisan hakim menganugerahkan Ali keputusan sebulat suara.

Juara heavyweight (penggal kedua)

Kekalahan Frazier menyediakan pentas bagi pertarungan gelaran menentang juara heavyweight George Foreman di Kinshasa, Zaire, pada 30 Oktober 1974 - pertarungan digelar "The Rumble in the Jungle". Foreman telah dianggap sebagai salah satu penumbuk paling sukar dalam sejarah heavyweight. Dalam menilai perjuangan, penganalisis menegaskan bahawa Joe Frazier dan Ken Norton-yang telah memberikan Ali empat pertempuran yang sukar dan memenangi dua daripada mereka-telah kedua-dua hancur oleh Foreman di KO pusingan kedua. Ali berusia 32 tahun, dan telah jelas kehilangan kelajuan dan refleks sejak berusia dua puluhan. Berbeza dengan persona kemudian, Foreman pada masa itu kehadiran perindukan dan menakutkan. Hampir tidak ada yang berkaitan dengan sukan ini, walaupun Ali lama penyokong Howard Cosell, memberi bekas juara peluang untuk menang.

Seperti biasa, Ali yakin dan berwarna-warni sebelum perlawanan. Beliau memberitahu penemuduga David Frost, "Jika anda fikir dunia terkejut apabila Nixon meletakkan jawatan, tunggu hingga saya menarik ke belakang Foreman!"  Beliau memberitahu media, "Saya telah melakukan sesuatu yang baru untuk perlawanan ini. Saya selesai bergulat dengan buaya, saya dilakukan bergelut dengan ikan paus; kilat digari, dibuang guruh di penjara; hanya minggu lepas, saya dibunuh batu, cedera batu, dimasukkan ke hospital bata; Saya begitu maksud saya membuat ubat sakit ". Ali adalah sangat popular dalam Zaire, dengan orang ramai melaungkan "Ali, Bomaye" ("Ali, bunuhnya") di mana sahaja dia pergi.

Ali membuka perjuangan yang bergerak dan menjaringkan dengan salib hak untuk kepala Foreman ini. Kemudian, bermula pada pusingan kedua dan kepada kebingungan beliau sudut-Ali berundur ke tali dan dijemput Foreman untuk memukulnya ketika membuat liputan up, merangkul dan kaunter-menumbuk, selama lisan mengejek Foreman. Langkah itu yang kemudiannya menjadi yang dikenali sebagai "Rope-A-Dope", jadi melanggar tinju konvensional hikmah-membiarkan salah satu daripada pemukul paling sukar dalam tinju mogok sesuka-yang di tepi gelanggang penulis George Plimpton fikir perjuangan itu perlu tetap. Foreman, semakin menimbulkan kemarahan, melemparkan tumbukan yang terpesong dan tidak mendarat tepat. Midway melalui perjuangan, kerana Foreman mula memenatkan, Ali membalas dengan lebih kerap dan berkesan dengan tumbukan dan Banjir, yang elektrik orang ramai pro-Ali. Dalam pusingan kelapan, Ali menggugurkan Foreman letih dengan gabungan di pusat cincin; Foreman gagal untuk membuat kiraan. Terhadap kemungkinan, dan di tengah-tengah huru-hara di gelanggang, Ali telah mendapat semula gelaran oleh kalah mati. Dalam mencerminkan perjuangan, George Foreman kemudian berkata: "Saya fikir Ali adalah hanya satu lagi kalah mati mangsa sehingga, kira-kira pusingan ketujuh, saya memukulnya sukar untuk rahang dan beliau memegang saya dan berbisik di telinga saya: 'Itu semua yang anda dapat, George?' Saya sedar bahawa ini bukan apa yang saya fikir ia adalah."

Lawan Ali seterusnya termasuk Chuck Wepner, Ron Lyle, dan Joe Bugner. Wepner, pekerja harian yang dikenali sebagai "The Bayonne Bleeder", mengejutkan Ali dengan yang menjatuhkan lawan pada pusingan kesembilan; Ali kemudian akan mengatakan dia tersandung kaki Wepner ini. Ia adalah satu pertarungan yang akan memberi inspirasi Sylvester Stallone untuk membuat filem yang terkenal, Rocky.

Ali kemudian bersetuju untuk perlawanan ketiga dengan Joe Frazier di Manila. Pertarungan, yang dikenali sebagai "Thrilla in Manila", telah diadakan pada 1 Oktober, 1975, suhu menghampiri 100 ° F (38 ° C). Pada pusingan pertama, Ali agresif, bergerak dan bertukar-tukar pukulan dengan Frazier. Walau bagaimanapun, Ali tidak lama lagi muncul untuk tayar dan mengamalkan "tali-a-dadah" strategi, sering mengambil jalan keluar dengan clinches. Dalam bahagian ini pertarungan Ali melakukan beberapa berkesan balas menumbuk, tetapi bagi sebahagian besar diserap hukuman dari Frazier lumus menyerang. Dalam pusingan ke-12, Frazier mula tayar, dan Ali menjaringkan beberapa pukulan tajam yang ditutup mata kiri Frazier dan telah membuka luka pada mata kanannya. Dengan visi Frazier kini berkurangan, Ali mendominasi pusingan ke-13 dan ke-14, pada masa-masa menjalankan apa sejarah tinju Mike perak dikenali sebagai "amalan sasaran" di kepala Frazier. perjuangan dihentikan apabila jurulatih Frazier, Eddie Futch, enggan membenarkan Frazier untuk menjawab loceng untuk pusingan ke-15 dan terakhir, walaupun protes Frazier. mata Frazier kedua-duanya menutup bengkak. Ali, di sudut, pemenang oleh TKO, merosot pada najis itu, jelas dibelanjakan.

Ali berkata selepas itu bahawa perlawanan "adalah perkara yang paling dekat dengan mati yang saya tahu", dan apabila kemudian ditanya sama ada beliau telah dilihat perjuangan pada pita video, dilaporkan berkata, "Mengapa saya mahu pergi ke belakang dan melihat neraka?" Selepas perjuangan beliau memetik Frazier sebagai "pejuang terhebat sepanjang zaman yang akan datang kepada saya".

Kerjaya kemudian

Mengikuti pertarungan Manila, Ali berperang Jean-Pierre Coopman, Jimmy Muda, dan Richard Dunn, memenangi lepas oleh kalah mati.

Pada 1 Jun, 1976, Ali mengeluarkan kemeja dan jaket dan berhadapan gusti profesional Gorilla Monsun di gelanggang selepas perlawanan di World Wide Wrestling show Russian di Philadelphia Arena. Selepas mengelak tumbukan beberapa, Monsoon meletakkan Ali dalam bilah kapal terbang dan mencampakkan beliau ke tikar. Ali tersandung ke sudut, di mana sekutunya Butch Lewis meyakinkannya untuk berjalan kaki.

Pada 26 Jun 1976, Ali telah mengambil bahagian dalam pertarungan pameran di Tokyo terhadap ahli gusti profesional Jepun dan artis mempertahankan diri Antonio Inoki.  Walaupun perjuangan adalah satu aksi publisiti, tendangan Inoki yang disebabkan lebam, dua pembekuan darah dan jangkitan pada kaki Ali. Perlawanan itu akhirnya diisytiharkan seri. Selepas kematian Ali, The New York Times mengisytiharkan perjuangan kurangnya diingati.  Dalam pengalaman yang lalu, CBS Sports berkata perhatian pertarungan gaya campuran yang diterima "meramalkan kedatangan tahun seragam MMA kemudian."

Ali berperang Ken Norton untuk kali ketiga di Stadium Yankee pada bulan September 1976, yang dimenanginya pada keputusan banyak yang dipertandingkan, yang kuat mencemuh oleh penonton. Selepas itu, beliau mengumumkan beliau akan bersara dari tinju untuk mengamalkan kepercayaannya, setelah memeluk Islam Sunni selepas jatuh keluar dengan Nation of Islam pada tahun sebelumnya.

Selepas pulang untuk mengalahkan Alfredo Evangelista pada Mei 1977. Ali bergelut dalam perjuangan seterusnya terhadap Earnie Pencukur yang September, mendapat pummeled beberapa kali dengan tumbukan di kepala. Ali memenangi perjuangan dengan satu lagi keputusan sebulat suara, tetapi pertarungan yang disebabkan doktor lama beliau Ferdie Pacheco untuk berhenti selepas ditolak untuk memberitahu Ali dia harus bersara. Pacheco dipetik sebagai berkata, "Athletic Suruhanjaya New York Negeri memberikan saya satu laporan yang menunjukkan buah pinggang Ali telah jatuh selain. Saya menulis kepada Angelo Dundee, jurulatih Ali, isterinya dan Ali sendiri. Saya mendapat apa-apa kembali sebagai tindak balas. Itulah apabila saya cukup memutuskan mencukupi."

Pada bulan Februari 1978, Ali berhadapan Leon Spinks di Hotel Hilton di Las Vegas. Pada masa itu, Spinks hanya mempunyai tujuh pergaduhan profesional pada kreditnya, dan baru-baru bertempur seri dengan pekerja harian Scott LeDoux. Ali sparred kurang daripada dua pusingan dozen sebagai persediaan untuk perjuangan, dan adalah serius daripada bentuk oleh pembukaan. Dia kehilangan tajuk dengan keputusan berpecah. Perlawanan semula diikuti tidak lama selepas itu di New Orleans, yang memecahkan rekod kehadiran. Ali memenangi keputusan sebulat suara dalam perjuangan yang tidak memberi inspirasi, menjadikan beliau juara heavyweight pertama yang memenangi tali pinggang tiga kali.

Berikutan kemenangan ini, pada 27 Julai 1979, Ali mengumumkan persaraannya daripada tinju. persaraan beliau tidak kekal lama, tetapi; Ali mengumumkan kemunculan semula untuk menghadapi Larry Holmes untuk tali pinggang WBC dalam usaha untuk memenangi kejuaraan heavyweight kali keempat yang tidak disangka. Pergaduhan ini didorong terutamanya oleh keperluan Ali untuk wang. Boxing penulis Richie Giachetti berkata, "Larry tidak mahu berjuang Ali Dia tahu Ali apa yang tinggal;. Dia tahu ia akan menjadi seram."

Ia adalah sekitar masa ini bahawa Ali mula bergelut dengan gagap vokal dan tangan menggeletar. Nevada Athletic Commission (NAC) memerintahkan dia menjalani fizikal yang lengkap di Las Vegas sebelum dibenarkan untuk melawan lagi. Ali memilih sebaliknya untuk mendaftar masuk ke Klinik Mayo, yang mengisytiharkan beliau patut untuk melawan. Pendapat mereka telah diterima oleh NAC pada 31 Julai, 1980, membuka jalan untuk kembali Ali ke gelanggang.

Perlawanan itu berlaku pada 2 Oktober 1980, di Las Vegas Valley, dengan Holmes mudah mendominasi Ali, yang lemah dari ubat tiroid beliau telah diambil untuk mengurangkan berat badan. Giachetti dipanggil perjuangan "mengerikan ... acara sukan yang paling teruk pernah saya terpaksa menutup". Pelakon Sylvester Stallone di tepi gelanggang berkata adalah seperti menonton bedah siasat ke atas seorang lelaki yang masih hidup.  jurulatih Ali Angelo Dundee akhirnya berhenti perjuangan di pusingan kesebelas, satu-satunya perjuangan Ali kalah dengan kalah mati. Perjuangan Holmes dikatakan telah menyumbang kepada sindrom Parkinson Ali. Walaupun rayuan untuk secara muktamad bersara, Ali berperang kali terakhir pada 11 Disember, 1981, di Nassau, Bahamas, terhadap Trevor Berbick, kehilangan keputusan sepuluh pusingan.

Kehidupan peribadi

Perkahwinan dan anak-anak
Ali berkahwin sebanyak empat kali dan memiliki tujuh anak perempuan dan dua anak lelaki. Muhammad Ali bertemu dengan isteri pertama beliau, seorang pelayan koktil yang bernama Sonji Roi, kira-kira sebulan sebelum mereka berkahwin pada 14 Ogos, 1964. Tentangan Roi pada beberapa adat Muslim berkenaan pakaian untuk wanita menyebabkan perceraian. Mereka bercerai pada 10 Januari, 1966.

Pada 17 Ogos, 1967, Ali berkahwin dengan Belinda Boyd. Selepas berkahwin, Belinda spertimana Muhammad Ali memeluk agama Islam. Beliau menukar nama kepada Khalilah Ali, bagaimanapun beliau masih dikenali dengan nama Belinda oleh keluarga dan rakan lama. Mereka memiliki empat orang anak: Maryum (lahir 1968), sepasang kembar Jamillah dan Rasheda (lahir 1970), dan Muhammad Ali, Jr. (lahir 1972). Maryum mempunyai kerjaya sebagai seorang penulis dan pemuzik rap.

Muhmmad Ali tinggal di Cherry Hill, New Jersey, pada awal tahun 1970-an. Beliau memiliki dua anak perempuan lagi, Miya dan Khaliah, daripada hubungan luar perkahwinan.

Pada tahun 1975, Ali mula mempunyai hubungan dengan Veronica Porché, seorang aktres dan model. Menjelang musim panas 1977, perkahwinan kedua beliau berkahir dan beliau kemudian mengahwini Porché. Semasa berkahwin, mereka telah memiliki seorang anak perempuan bernama Hana, dan Veronica sedang mengandung anak kedua mereka. Anak perempuan kedua mereka, Laila Ali telah dilahirkan pada Disember 1977. Pada tahun 1986, Ali dan Porché kemudian bercerai.

Pada 19 November, 1986, Muhammad Ali mengahwini Yolanda ("Lonnie") Williams. Mereka mula berkawan sejak tahun 1964 di Louisville. Mereka mempunyai seorang anak lelaki, Asaad Amin, yang mana diambil sebagai anak angkat semenjak Amin berumur lima bulan.

Kiiursti Mensah-Ali mendakwa beliau anak perempuan sedarah-sedaging dengan Muhammad Ali melalui Barbara Mensah, yang mana memiliki hubungan selama 20 tahun, memetik gambar foto dan ujian yang dilakukan pada tahun 1988. Beliau mendakwa Ali menerima tanggungjawab dan menjaga beliau, tetapi semua hubungan telah terputus apabila Ali berkahwin dengan Lonnie. Kiiursti mendakwa berhubungan dengan anak-anak Muhammad Ali yang lain. Selepas kematian Ali, beliau merayu agar dibenarkan untuk menghadiri majlis pengebumian Ali.

Ali kemudian tinggal di Scottsdale, Arizona bersama dengan Lonnie. Pada Januari 2007, mereka dilaporkan ingin menjual rumah mereka di Berrien Springs, Michigan, dan membeli sebuah rumah di timur Kaunti Jefferson, Kentucky bernilai AS$1,875,000. Lonnie memeluk agama Islam daripada Katholik pada akhir umur 20-an.

Anak perempuan Ali, Laila menjadi seorang peninju pada tahun 1999, meskipun Ali pada komen awal menentang peninju wanita pada tahun 1978: "Women are not made to be hit in the breast, and face like that... the body's not made to be punched right here [patting his chest]. Get hit in the breast... hard... and all that."

Menantu Muhammad Ali, Kevin Casey yang berkahwin dengan Hana merupakan seorang pejuang UFC middleweight.

Agama dan kepercayaan

Hubungan dengan Nation of Islam
Ali berkata, beliau pertama kali mendengar daripada Nation of Islam waktu ia berperang dalam kejohanan Golden Gloves di Chicago pada tahun 1959, dan dihadiri Nation pertamanya mesyuarat Islam pada tahun 1961. Beliau terus menghadiri mesyuarat, walaupun mengekalkan penglibatannya tersembunyi daripada orang ramai . Pada tahun 1962, Clay bertemu Malcolm X, yang tidak lama lagi menjadi mentor rohani dan politiknya.  Pada masa Nation perjuangan Liston pertama ahli Islam, termasuk Malcolm X, dapat dilihat dalam rombongannya. Ini membawa kepada cerita dalam The Miami Herald sebelum perjuangan mendedahkan bahawa Clay telah menyertai Nation of Islam, yang hampir menyebabkan pertarungan dibatalkan.

Malah, Clay pada mulanya enggan masuk ke Nation of Islam (yang dikenali sebagai Black Muslim pada masa itu) kerana kerjaya tinju beliau. Walau bagaimanapun, selepas beliau memenangi kejuaraan daripada Liston pada tahun 1964, Nation of Islam adalah lebih mudah menerima dan bersetuju untuk memberi publisiti keahliannya. Tidak lama selepas itu, Elijah Muhammad mengambil keterangan bahawa Clay akan dinamakan semula Muhammad (orang yang layak menerima segala pujian ) Ali (Ali adalah tokoh yang paling penting selepas Muhammad memandangkan Syiah dan khalifah keempat yang mendapat petunjuk dalam pandangan Sunni). Sekitar masa itu Ali berpindah ke sebelah selatan Chicago dan hidup dalam satu siri rumah, sentiasa berhampiran Nation of Masjid Maryam Islam itu atau kediaman Elijah Muhammad. Beliau tinggal di Chicago selama kira-kira 12 tahun.

Hanya beberapa wartawan (terutamanya Howard Cosell) diterima sebagai nama baru pada masa itu. Ali kemudian mengumumkan: "Cassius Clay adalah nama hamba saya."  Tidak takut untuk membangkitkan kemarahan penubuhan putih, Ali menyatakan, "Saya America saya bahagian yang anda tidak akan mengiktiraf Tetapi membiasakan diri saya hitam, yakin, sombong;... Nama saya, bukan anda; agama saya, bukan anda; matlamat saya, saya sendiri; membiasakan diri saya ".  persahabatan Ali dengan Malcolm X berakhir sebagai Malcolm berpecah dengan Nation of Islam beberapa minggu selepas Ali dihubungkan, dan Ali kekal dengan Nation of Islam.  Ali kemudian berkata bahawa rujuk kembali pada Malcolm adalah salah satu kesilapan beliau kesal paling dalam bukunya kehidupan.

Menjajarkan dirinya dengan Nation of Islam, pemimpinnya Elijah Muhammad, dan naratif yang dilabel bangsa kulit putih sebagai pelaku pembunuhan terhadap rakyat Amerika Afrika menjadikan Ali sasaran kecaman ramai. The Nation of Islam dilihat secara meluas oleh orang kulit putih dan juga beberapa rakyat Amerika Afrika sebagai pemisah hitam "membenci agama" dengan kecenderungan ke arah keganasan; Ali mempunyai beberapa keraguan untuk menggunakan suara berpengaruh untuk bercakap Nation of doktrin Islam. Dalam sidang akhbar menjelaskan penentangannya terhadap Perang Vietnam, Ali menyatakan, "musuh saya adalah orang putih, bukan Vietcong". Dalam berhubung dengan integrasi, beliau berkata: "Kami telah mengikuti ajaran Elijah Muhammad tidak mahu . Integrasi menjadi terpaksa mengintegrasikan salah Kami tidak mahu hidup dengan orang putih;. itu sahaja ".

Penulis Jerry Izenberg sekali berkata: "Bangsa yang menjadi keluarga Ali dan Elijah Muhammad menjadi bapanya. Tetapi ada satu ironi kepada fakta bahawa sementara Nation berjenama orang putih sebagai syaitan, Ali mempunyai rakan-rakan lebih putih daripada kebanyakan orang Afrika Amerika lakukan pada masa di Amerika, dan terus mempunyai mereka sepanjang kerjayanya."

Kepercayaan seterusnya
Ali menukar mazhab daripada Nation of Islam kepada Sunni Islam aliran utama pada tahun 1975. Di dalam sebuah autografi yang ditulis oleh anak perempuan beliau Hana Yasmeen Ali pada tahun 2004, penukaran beliau ke arah aliran utama Islam telah dilakukan oleh Warith Deen Muhammad selepas beliua mendapat kuasa di dalam Nation of Islam selepas kematian Elijah Muhammad pada tahun 1975.

Muhammad Ali pergi menunaikan haji ke Mekah pada tahun 1972, yang mana membangkitkan semangat Ali dengan cara yang sama dengan Malcolm X, berjumpa dengan manusia daripada seluruh dunia; perkara ini memberi perbezaan pandangan dan kesedaran kerohanian yang lebih tinggi. Pada tahun 1977, Muhammad Ali telah berkata selepas beliau bersara, beliau akan mendedikasikan sisa-sisa hidup beliau untuk "bersedia menemui Allah" dengan membantu manusia, kerja-kerja kebajikan, menyatu padukan manusia dan membantu untuk mencapai pendamaian. Muhammad Ali menunaikan haji ke Mekah sekali lagi pada tahun 1988. Dalam kehidupan beliau seterusnya, Ali menunjukan minat di dalam Sufisme, di mana beliau menyatakan perkara ini di dalam autobiografi beliau, The Soul of a Butterfly.

Selepas serangan 11 September pada tahun 2001, beliau mengatakan bahawa "Islam adalah agama keamanan" dan "tidak mempromosi keganasan atau membunuh manusia", dan beliau berasa "marah kerana dunia melihat sesetengah kumpulan pengikut Islam yang menyebabkan kemusnahan ini, tetapi mereka bukanlah Muslim sebenar. Mereka adalah fanatik perkauman yang memanggil diri mereka sendiri sebagai Muslim". Pada Disember 2015, beliau mengatakan "Muslim sejati mengetahui keganasan yang tidak berperi kemanusiaan dari ahli jihad Islam adalah bertentangan dengan agama kita", dan "Kita sebagai Muslims mesti berdiri bersama-sama menentang mereka yang menggunakan Islam bagi mencapai agenda peribadi mereka", dan bahawa "pemimpin politik sepatutnya menggunakan kedudukan mereka untuk memberi kefahaman berkenaan agamas Islam, dan menjelaskan pembunuhan rambang ini telah menyebabkan pandangan jelek rakyat akan Islam."

Perang Vietnam dan rintangan kepada draf
Ali mendaftar untuk mengambil rekrut dalam tentera Amerika Syarikat pada hari lahir ke-18 dan telah disenaraikan sebagai 1-A pada tahun 1962.  Pada tahun 1964, beliau telah dikelaskan semula sebagai Kelas 1-Y (sesuai untuk perkhidmatan hanya dalam masa darurat negara) selepas dia gagal ujian kelayakan Angkatan Tentera Amerika Syarikat kerana tulisan dan ejaan kemahirannya adalah sub-standard. (Beliau dipetik sebagai berkata, "Saya berkata, saya adalah yang paling besar, bukan yang paling bijak!") Pada awal tahun 1966, tentera diturunkan standard untuk membenarkan tentera atas persentil ke-15 dan Ali sekali lagi diklasifikasikan sebagai 1-A.] Pengelasan ini bermakna dia kini layak untuk mendapatkan draf dan induksi ke dalam Tentera Darat Amerika Syarikat pada satu masa apabila Amerika Syarikat telah terlibat dalam Perang Vietnam, perang yang meletakkan beliau lagi bertentangan dengan penubuhan putih.

Apabila diberitahu tentang status ini, Ali mengisytiharkan bahawa dia akan menolak untuk berkhidmat dalam tentera dan dianggap umum dirinya seorang pembantah teliti. Ali menyatakan:.. "Perang adalah bertentangan dengan ajaran Al-Quran Saya tidak cuba untuk mengelak draf Kami tidak sepatutnya mengambil bahagian dalam tidak ada peperangan kecuali diisytiharkan oleh Allah atau Rasulullah saw. Kami tidak mengambil bahagian dalam perang atau perang mana-mana orang-orang kafir Kristian. " Beliau menyatakan: "Bukan, aku tidak mendapat tidak bergaduh dengan mereka Viet Cong." Ali menjelaskan: "Mengapa mereka perlu bertanya kepada saya untuk memakai pakaian seragam dan pergi sepuluh ribu batu dari rumah dan lepaskan bom dan peluru pada orang perang di Vietnam manakala dipanggil orang Negro di Louisville dilayan seperti anjing dan menafikan hak-hak manusia yang mudah?"

Muncul untuk induksi beliau dijadualkan ke dalam Angkatan Tentera AS pada 28 April 1967, di Houston, Ali menolak tiga kali untuk melangkah ke hadapan pada seruan namanya. Seseorang pegawai memberi amaran kepadanya dia telah melakukan jenayah yang boleh dihukum lima tahun penjara dan denda sebanyak $ 10,000. Sekali lagi, Ali enggan berganjak apabila namanya dipanggil. Hasilnya, beliau telah ditangkap. Pada hari yang sama Athletic Suruhanjaya New York Negeri digantung lesen tinju dan merampas kejuaraan. komisen tinju lain ikut serta. Ali tidak akan dapat untuk mendapatkan lesen untuk kotak di mana-mana negeri selama lebih tiga tahun.

Pada perbicaraan itu pada 20 Jun 1967, selepas hanya 21 minit perbincangan, juri mendapati Ali bersalah. Selepas Mahkamah Rayuan mengekalkan sabitan itu, kes berkenaan dihantar ke Mahkamah Agung AS.

Dalam tahun-tahun antara keputusan Mahkamah Rayuan dan keputusan Mahkamah Agung, Ali kekal percuma. Sebagai pendapat orang ramai mula beralih menentang perang dan Hak Pergerakan sivil terus mengumpul momentum, Ali menjadi penceramah popular di kolej-kolej dan universiti di seluruh negara, yang jarang berlaku jika tidak pernah berlaku sebelum ini untuk peninju. Di Universiti Howard, sebagai contoh, Ia telah beliau popular "Hitam yang Terbaik" ucapan kepada 4,000 pelajar bersorak dan intelektual masyarakat, selepas dia telah dijemput untuk bercakap dengan profesor sosiologi Nathan Hare bagi pihak Jawatankuasa Black Power, kumpulan protes pelajar.

Pada 28 Jun, 1971, Mahkamah Agung Amerika Syarikat pada Clay v. Amerika Syarikat membatalkan sabitan Ali dengan 8-0 keputusan sebulat suara (Keadilan Thurgood Marshall menarik diri, kerana dia telah menjadi US Peguam Cara Negara pada masa sabitan Ali ). Keputusan itu tidak berdasarkan, juga tidak menangani, merit tuntutan Ali per se; sebaliknya, Mahkamah memutuskan bahawa sejak Lembaga Rayuan tidak memberi sebarang alasan untuk penafian pengecualian pembantah teliti untuk Ali, dan oleh itu adalah mustahil untuk menentukan mana satu daripada tiga ujian asas untuk status pembantah teliti ditawarkan di Jabatan Kehakiman ringkas bahawa Lembaga rayuan bergantung kepada, sabitan Ali mesti diterbalikkan.

Impak keengganan Ali untuk menerima draf
Contoh Ali memberi inspirasi kepada banyak rakyat Amerika hitam dan lain-lain. The New York Times kolumnis William Rhoden menulis, "Tindakan Ali berubah standard saya apa yang merupakan kehebatan atlet. Memiliki pukulan pembunuh melompat atau keupayaan untuk berhenti pada ada yang tidak lagi cukup. Apa yang kamu lakukan untuk membebaskan orang-orang anda? Apa yang kamu lakukan untuk membantu negara anda hidup sehingga perjanjian prinsip pengasas?"

Mengimbas kembali kedudukan anti-perang Ali, Kareem Abdul-Jabbar berkata:. "Saya masih ingat guru-guru di sekolah tinggi saya tidak suka Ali kerana dia begitu anti-establishment dan dia jenis sering dibuka hidungnya pada kuasa dan terlepas dengannya The fakta bahawa dia bangga menjadi seorang lelaki hitam dan bahawa dia mempunyai begitu banyak bakat ... membuat beberapa orang berfikir bahawa dia adalah berbahaya. Tetapi bagi mereka sebab-sebab yang saya seronok dia."

Angka hak-hak sivil datang untuk mempercayai bahawa Ali mempunyai kesan tenaga pada gerakan kebebasan secara keseluruhannya. Al Sharpton bercakap mengenai keberaniannya ketika masih ada sokongan yang meluas untuk Perang Vietnam. "Bagi juara heavyweight dunia, yang telah mencapai tahap tertinggi selebriti olahraga, untuk meletakkan semua itu pada baris - wang, keupayaan untuk mendapatkan sokongan - berkorban semua itu untuk tujuan yang, memberikan rasa keseluruhan kesahihan kepada pergerakan itu dan sebab-sebab dengan anak-anak muda bahawa tiada apa lagi yang boleh dilakukan. Malah mereka yang telah dibunuh, sudah tentu kehilangan nyawa mereka, tetapi mereka tidak secara sukarela berbuat demikian. dia tahu dia telah pergi ke penjara dan melakukannya juga. Itulah satu lagi tahap kepimpinan dan pengorbanan."

Dalam bercakap daripada kos pada kerjaya Ali mengenai keengganannya itu akan digubal, jurulatih beliau Angelo Dundee berkata, "Satu perkara yang perlu diambil kira apabila bercakap mengenai Ali: Beliau telah dirompak tahun yang terbaik, tahun Perdana beliau."

Rintangan Ali untuk draf telah dibincangkan dalam dokumentari 2013 The Trials of Muhammad Ali.

Pemantauan NSA dan FBI ke atas komunikasi Ali
Dalam satu operasi rahsia dengan nama kod "Minaret", Agensi Keselamatan Negara (NSA) telah mengawasi komunikasi para pemimpin Amerika termasuk Muhammad  Ali, Senator Frank Church dan Howard Baker, Dr. Martin Luther King, Jr., para jurnalis terkenal A.S., dan tokoh-tokoh yang mengkritik perang A.S di Vietnam. Sebuah laporan semakan oleh NSA berkenaan program Minaret memutuskan bahawa ia adalah "disreputable if not outright illegal".

Pada tahun 1971, perlawanan Fight of the Century antara beliau dengan Frazier memberi perlindungan kepada sebuah kumpulan aktivis, Suruhanjaya Rakyat bagi Menyiasat FBI, yang berjaya memecah masuk ke sebuah pejabat FBI di Pennsylvania, yang mana mendedahkan operasi COINTELPRO termasuk pengintipan rahsia ke atas para aktivis berkaitan dengan hak-hak awam dan pergerakkan anti perang. Salah satu sasaran COINTELPRO adalah Muhammad Ali, yang mana termasuk capaian oleh FBI ke atas rekod beliau sejauh sekolah rendah; salah satunya menyatakan kegemaran Ali terhadap seni semasa kecil.

Tahun seterusnya

Ali mula melawat Afrika bermula pada tahun 1964, ketika beliau melawat Ghana.  Pada tahun 1974, beliau melawat sebuah kem pelarian Palestin di selatan Lubnan, di mana Ali menyatakan "sokongan untuk perjuangan rakyat Palestin untuk membebaskan tanah air mereka". Pada tahun 1978, berikutan kekalahannya kepada Spinks dan sebelum memenangi perlawanan semula, Ali melawat Bangladesh dan menerima kewarganegaraan kehormat di sana.  Pada tahun yang sama, beliau mengambil bahagian dalam The Longest Walk, perarakan protes bagi menyokong hak-hak asli Amerika, bersama-sama dengan penyanyi Stevie Wonder dan pelakon Marlon Brando.

Pada tahun 1980, beliau melawat Kenya dan berjaya meyakinkan kerajaan untuk memboikot Sukan Olimpik Moscow 1980 (sebagai tindak balas kepada Soviet Pencerobohan Afghanistan). Pada 19 Januari 1981, di Los Angeles, Ali bercakap seorang lelaki membunuh diri turun dari terjun dari tebing kesembilan lantai, peristiwa yang manjadi tajuk utama berita.

Ali telah disahkan menghidap sindrom Parkinson pada tahun 1984, satu penyakit yang kadang-kadang hasil dari trauma kepala dari aktiviti seperti tinju. Ali masih kekal aktif pada masa ini, bagaimanapun, kemudian mengambil bahagian sebagai seorang pengadil tetamu di WrestleMania I.

Pada tahun 1984, Ali mengumumkan sokongannya pada pemilihan semula Presiden Amerika Syarikat Ronald Reagan. Ketika diminta mengulas lanjut mengenai pengesahan beliau Reagan, Ali kepada pemberita, "Dia menjaga Allah di sekolah-sekolah dan itu sudah cukup."  Sekitar tahun 1987, California Bicentennial Asasi Perlembagaan AS memilih Ali untuk melambangkan daya hidup Perlembagaan Amerika Syarikat dan Rang Undang-Undang Hak. Ali menunggang apungan di Kejohanan Roses of Parade pada tahun berikutnya, melancarkan memperingati ulang tahun ke-200 Perlembagaan Amerika Syarikat.

Pada tahun 1985, beliau melawat Israel untuk meminta pembebasan tahanan Muslim di kem tahanan Atlit, yang Israel merosot. Pada tahun 1988, semasa Intifada Pertama, Ali mengambil bahagian dalam perhimpunan Chicago menyokong Palestin. Pada tahun yang sama, beliau melawat Sudan untuk meningkatkan kesedaran mengenai nasib mangsa kebuluran.  Pada tahun 1989, beliau mengambil bahagian dalam acara amal India dengan Persatuan Pendidikan Islam di Kozhikode, Kerala, bersama-sama dengan Bollywood pelakon Dilip Kumar.

Pada tahun 1990, Ali mengembara ke Iraq sebelum Perang Teluk, dan bertemu dengan Saddam Hussein dalam usaha untuk merundingkan pembebasan tebusan Amerika. Ali berjaya mendapatkan pembebasan tebusan, sebagai pertukaran untuk menjanjikan Hussein bahawa dia akan membawa Amerika "akaun jujur" Iraq. Walaupun tebusan menyelamatkan, beliau menerima kritikan daripada Presiden George H. W. Bush, diplomat Joseph C. Wilson, dan The New York Times. Ali menerbitkan sejarah lisan, Muhammad Ali: His Life and Times dengan Thomas Hauser, pada tahun 1991. Pada tahun 1996, beliau diberi penghormatan untuk menyalakan api di Sukan Olimpik Musim Panas 1996 di Atlanta, Georgia.

Pertarungan Ali dengan Parkinson membawa kepada penurunan beransur-ansur dalam kesihatan, walaupun beliau masih aktif ke dalam tahun-tahun awal milenium, menggalakkan biopik sendiri, Ali, pada tahun 2001. Ali turut menyumbang satu segmen dalam kamera kepada konert manfaat America: A Tribute untuk Heroes.

Pada tahun 1998, Ali mula bekerja dengan pelakon Michael J Fox, yang mempunyai penyakit Parkinson, untuk meningkatkan kesedaran dan penyelidikan dana untuk penyembuhan. Mereka membuat penampilan bersama di hadapan Kongres untuk menolak kes pada tahun 2002. Pada tahun 2000, Ali bekerja dengan Yayasan Penyakit Parkinson Michael J Fox untuk meningkatkan kesedaran dan menggalakkan sumbangan untuk penyelidikan.

Pada 17 November 2002, Ali pergi ke Afghanistan sebagai "PBB Messenger of Peace".  Beliau berada di Kabul untuk misi muhibah tiga hari sebagai tetamu khas PBB.

Pada 1 September 2009, Ali melawat Ennis, County Clare, Ireland, rumah besar-datuk beliau, Abe Grady, yang berhijrah ke Amerika Syarikat pada 1860-an, akhirnya menetap di Kentucky.  Sekumpulan 10,000 ternyata untuk sambutan sivik, di mana Ali telah membuat Kehormat Ennis Freeman yang pertama.

Pada 27 Julai 2012, Ali adalah pembawa bendera ketiga Olimpik semasa upacara pembukaan Sukan Olimpik 2012 di London. Beliau telah membantu kakinya oleh isterinya Lonnie untuk berdiri di hadapan bendera kerana beliau Parkinson menyebabkan dia tidak dapat menjalankan ke dalam stadium.  Pada tahun 2014, Ali menulis tweet menyokong Trayvon Martin dan pergerakan Black Lives Matter.

Isu kesihatan dan kematian
Pada Februari 2013, adik Muhammad Ali, Rahman Ali, mengatakan bahawa Muhammad tidak lagi dapat bercakap dan mungkin meninggal dunia dalam masa beberapa hari. Bagaiamanapun, anak perempuan Muhammad Ali, May May Ali, membalas khabar angin ini dan mengatakan bahawa beliau telah bercakap dengan bapanya melalui telefon pada pagi 3 Februari dan mendapati Muhammad Ali adalah sihat.

Pada 20 Disember, 2014, Ali telah dimasukkan ke hospital kerana mengalami kes pneumonia ringan. Ali sekali lagi dimasukkan ke hospital pada 15 Januari, 2015 kerana jangkitan salur kencing selepas tidak sedarkan diri di sebuah rumah tamu di Scottsdale, Arizona. Beliau kemudian dibenarkan keluar pada keesokan hari.

Ali telah dimasukkan ke hospital pada 2 Jun, 2016, kerana mengalami kesukaran untuk bernafas. Meskipun keadaan beliau pada awalnya dinyatakan sebagai "memuaskan", keadaan beliau semakin teruk dan meninggal dunia pada hari berikutnya, pada umur 74 tahun, disebabkan oleh kejutan septik.

Kematian Ali ditangisi di seluruh di dunia, dan jurucakap keluarga mengatakan bahawa keluarga Ali "sangat yakin bahawa Muhammad adalah seorang warganegara dunia … dan mereka tahu bahawa dunia bersedih akan kehilangan beliau." Datuk Bandar Louisville, Greg Fischer mengatakan, "meskipun Muhammad Ali dimiliki oleh dunia. Tetapi beliau hanya memiliki hanya sebuah kampung halaman."

Majlis pengebumian bermula di Louisville pada hari Khamis, 9 Jun dengan sembahyang jenazah di Freedom Hall di tapak Kentucky Exposition Center. Perarakan pengebumian melalui jalan-jalan di Louisville pada hari Jumaat, 10 Jun, yang tamat di Cave Hill Cemetery, di mana majlis pengebumian persendirian akan dilaksanakan. Sebuah majlis peringatan awam untuk Muhammad Ali dipinggir bandar Louisville, iaitu KFC Yum! Center telah dilakukan pada petang 10 Jun.

Gaya tinju

Ali mempunyai gaya tinju yang tidak ortodoks untuk seorang peninju kategori berat (heavyweight) yang diibaratkan oleh kata-kata hikmahnya sendiri, "float like a butterfly, sting like a bee". Sebagai seorang peninju yang tidak terlalu menguasai, Ali bergantung kepada kelajuan penumbuknya yang unggul, daya refleks yang tinggi serta gerakan, tarian dan mengelilingi pihak lawan secara konsisten, mengenggam tangan di posisi yang rendah dan mengeluarkan tumbukan kiri ("left jab") secara pantas dari sudut luar jangkaan. Gerakan kakinya yang untuh menyebabkan pihak lawan susah untuk menguasai gelanggang tinju dan seterusnya menolak Ali ke sudut gelanggang. Beliau juga dapat mengelak tumbukan secara pantas dengan gerakan kepala dan kakinya.

Salah satu helah terhebat Ali adalah membuatkan pihak lawan untuk mengelak tumbukan dengan mengerakkan kepala ke belakang. Peninju berdisplin berkelas dunia bertindak mengejar Ali kerana beliau dilihat sebagai sasaran terbuka. Akan tetapi, akhirnya mereka hilang keseimbangan di dalam cubaan untuk menumbuk beliau di mana mereka sering mendapati diri mereka tidak berjaya dan sebaliknya  mendedahkan diri kepada tumbukan balik Ali, kebiasaannya tumbukan kanan.  Siaran ulangan gerak perlahan menunjukkan bahawa inilah sebab Sonny Liston dipukul dan dikalahkan oleh Ali semasa perlawanan kedua mereka. Ali sering melakukan tarian beliau "Ali Shuffle" sebagai pertunjukan pertengahan gelanggang.  Gaya tinju semasa peringkat awal karier beliau adalah luar biasa dan pada mulanya tidak dipandang serius oleh penulis sukan tinju kerana mereka berpendapat bahawa beliau lebih kepada seorang peninju kategori ringan (lightweight). Mereka juga menganggap beliau lemah terhadap lawan bersaiz besar seperti Sonny Liston.

Dengan menggunakan alat "synchronizer", Jimmy Jacobs (juga terlibat di dalam pengurusan Mike Tyson) telah menyukat kepantasan tumbukan Ali dengan Sugar Ray Robinson (seorang peninju kategori tengah/"middleweight"  yang sering dianggap sebagai peninju yang terbaik "pound for pound"  di dalam sejarah).  Kepantasan Ali melebihi Robinson sebanyak 25 peratus walaupun berat beliau melebihi Robinson sebanyak 20-23 kilogram. Tumbukan Ali menghasilkan daya sebanyak lebih kurang 454 kilogram. "Tidak kira apa yang pihak lawan dengar mengenai beliau, mereka tidak akan menyedari betapa pantasnya beliau sehinggalah mereka berada di gelanggang tinju bersama dia",  Jacobs berkata. Kesan tumbukan Ali adalah secara kumulatif. Charlie Powell yang berlawan dengan Ali pada karier awal Ali dan kalah pada pusingan ke-3 perlawanan berkata, "Apabila Ali menumbuk saya pada kali pertama, saya berkata kepada diri saya bahawa saya boleh menerima dua tumbukan seperti ini dan jadikannya sebagai satu tumbukan. Akan tetapi, saya mendapati diri saya semakin pening setiap kali dia menumbuk saya. Ali menumbuk secara mudah sehingga kamu tidak menyedari betapa parahnya tumbukan dia sehinggalah ia terlambat." 

George Chuvalo menyatakan komennya terhadap Ali. "Ali amatlah pantas. Semasa beliau muda, dia menggerakkan tangan dan kakinya pada masa yang sama. Sambil dia bergerak, sambil itulah dia mengeluarkan tumbukannya. Dia akan bergerak dari luar jarak tumbukan dan semasa dia menuju dan berada di dalam jarak tumbukan, dia sudah mula mengeluarkan tumbukan. Jadi sekiranya kamu menunggu sehingga dia bergerak ke dalam jarak tumbukan untuk memukul, maka dia mengalahkan kamu setiap kali.".

Floyd Patterson berkata, "Ia adalah susah untuk memukul sasaran yang bergerak dan Ali bergerak setiap masa dengan bergayanya selama 3 minit setiap pusingan, selama 15 pusingan. Dia tidak pernah berhenti. Ia amat menakjubkan."

Darell Foster, pelatih pelakon Will Smith untuk filem "Ali", berkata: "Tumbukan terkenal Ali adalah tumbukan kiri ("left jab") dan tumbukan kanan ("overhand right"). Akan tetapi, Ali mempunyai 6 gaya berbeza untuk menumbuk. Gaya "snake lick" yang diibaratkan gerakan Cobra dari lantai yang mempunyai kedudukan hampir rendah. Dan juga, gaya tumbukan "rapid-fire jab" iaitu 3-5 tumbukan secara berterusan dan pantas membidik mata pihak lawan supaya mereka tidak dapat melihat tumbukan kanan yang akan datang."

Dari sudut pandangan ramai, Ali telah menjadi peninju yang berbeza setelah 3½ tahun tidak bertarung. Ferdie Pacheco iaitu doktor beliau mendapati Ali tidak dapat bergerak dan menari seperti dulu lagi. Ini memaksa Ali kurang bergerak dan menumbuk lebih kerap, mendedahkan beliau kepada tumbukan lawan dan juga keupayaan luar biasa untuk menerima tumbukan. Perubahan fizikal ini melahirkan strategi "rope-a-dope"  di mana Ali akan menyandar di tali gelanggang, menutup diri untuk melindungi diri dan memulih tenaga sementara menggoda pihak lawan untuk meletihkan diri mereka dengan tumbukan sendiri. Ali sering mengejek pihak lawan dan membalas kembali menggunakan kombinasi tumbukan secara tiba-tiba serta tidak dijangka. Strategi ini amat berjaya pada perlawanan terhadap George Foreman, tetapi kurang berjaya di dalam perlawanan terhadap Joe Frazier, di mana kali pertama strategi ini digunakan.

Mengenai kerjaya kemudian, Arthur Mercante mengatakan, "Ali tahu tentang semua helah. Dia merupakan pelawan yang terbaik saya pernah lihat dari segi rangkulan tinju. Bukan sahaja dia menggunakan rangkulan tersebut untuk berehat, dia juga merupakan seorang yang bersaiz besar dan kuat. Dia tahu bagaimana untuk bersandar pada pihak lawan, tolak dan tarik untuk meletihkan mereka. Ali amatlah bijak. Kebanyakan peninju hanya berada di gelanggang untuk berlawan tetapi Ali mempunyai kesedaran terhadap apa yang sedang berlaku seperti dia sedang berada di tepi gelanggang untuk menganalis perlawanan sementara dia sedang berlawan."

"Talking trash"
Ali sering mengejek dan mengumpan pihak lawan beliau - termasuklah Liston, Frazier, and Foreman sebelum dan semasa perlawanan tinju. Beliau menyatakan Frazier "terlalu bodoh untuk menjadi seorang juara" dan dia akan menyebat Liston "seperti ayah Liston sendiri", memanggil Terrell sebagai "Uncle Tom" kerana keengganan Terrell untuk  mengenal beliau sebagai Ali dan sebaliknya terus memanggil beliau pada nama Cassius Clay, serta menyifatkan Patterson sebagai "seekor arnab". Bercakap tentang bagaimana Ali mencetuskan kemarahan dan kerterlaluan keyakinan Liston sebelum perlawanan pertama mereka, seorang penulis menyatakan komen bahawa "ia adalah strategi perlawanan yang paling menyerlah di dalam sejarah sukan tinju yang pernah dicipta oleh seorang remaja yang telah bergraduasi pada tempat 367 di dalam kelas seramai 391."

Ali kebiasaannya menggambarkan dirinya sebagai seorang juara rakyat dan pihak lawannya sebagai medium penubuhan kaum orang putih. Di dalam peringkat awal kerjayanya, beliau mempunyai reputasi untuk meneka pusingan perlawanan di mana beliau akan menang dan sering berikrar untuk merangkak dari gelanggang tinju, bahkan meninggalkan negara Amerika Syarikat sekiranya beliau kalah.  Ali mendapat inspirasi daripada George Wagner, seorang ahli gusti profesional yang mempunyai ribuan peminat.  Semasa Ali berumur 19 tahun, Wagner, selepas sebuah perlawanannya di Las Vegas, memberitahu Ali bahawa "akan ada ramai orang yang membayar seseorang untuk menutup mulut kamu. Jadi, teruskan bercakap gah, berlawan cakap dan terus bertindak di luar jangkaan." 

Kolumnis ESPN, Ralph Wiley telah mengenali Ali sebagai "The King of Trash Talk".  Pada tahun 2013, The Guardian menyifatkan strategi beliau sebagai era kegemilangan "Trash Talking"  di dalam sukan tinju. Laporan Bleacher pula menyifatkan pendapat Ali terhadap Sonny Liston, di mana Liston mempunyai bau seperti seekor beruang dan ikrarnya untuk mendermakan Liston kepada sebuah zoo selepas beliau mengalahkan Liston sebagai barisan perkataan "Trash Talk" yang terbaik di dalam sejarah sukan.

Legasi

Muhammad Ali mengalahkan kesemua peninju heavyweight terkenal pada era beliau, yang mana dikenali sebagai era emas tinju heavyweight. Ali telah dinamakan sebagai "Fighter of the Year" oleh Ring Magazine lebih banyak daripada peninju lain, dan telah terlibat lebih banyak dalam "Fight of the Year" yang dikelola Ring Magazine daripada peninju lain. Beliau dimasukkan ke dalam senarai Dewan Kemasyuran Tinju Antarabangsa dan mengatasi lebih tujuh orang peninju lain dalam senarai ini. Beliau merupakan salah seorang daripada tiga orang peninju yang dinamakan "Tokoh Sukan Tahunan" oleh Sports Illustrated.

Pada tahun 1978, tiga tahun sebelum persaraan kekal beliau, Lembaga Aldermen Louisville di kampung halaman Ali di Louisville, Kentucky, telah mengundi 6–5 bagi menamakan semula Jalan Walnut kepada Boulevard Muhammad Ali. Perkara ini menjadi kontroversi pada waktu itu, apabila dalam masa seminggu 12 daripada 70 papan tanda jalan telah dicuri. Awal tahun yang sama, sebuah jawantankuasa Sekolah Awam Kaunti Jefferson (Kentucky) bercadang untuk menukar nama Central High School (Louisville, Kentucky) untuk menghargai beliau, tetapi cadangan ini tidak diluluskan. Walau bagaimanapun, Boulevard Muhammad Ali—dan Ali sendiri diterima baik di kampung halaman beliau. Pada tahun 1993, Associated Press melaporkan bahawa Ali adalah seri dengan Babe Ruth sebagai atlit paling dikenali, daripada lebih 800 orang atlit yang masih hidup atau telah meninggal dunia di Amerika. Kajian mendapati lebih 97% rakyat Amerika berumur lebih daripada 12 tahun mengenali kedua-dua Ali dan Ruth. Ali merupakan penerima Anugerah Keberanian Arthur Ashe pada tahun 1997.

Pada tahun 1999, majalah Time menamakan Ali salah satu daripada 100 Orang Paling Penting abad ke-20. Beliau telah dinobatkan sebagai Olahragawan abad ke-oleh Sports Illustrated.  Dinamakan Sports Personality of the Century dalam satu tinjauan BBC, beliau menerima lebih banyak undi berbanding pesaing lain (termasuk Pelé, Jesse Owens dan Jack Nicklaus) digabungkan. Pada 13 September 1999, Ali dinamakan "Kentucky Atlet Century" oleh Kentucky Athletic Hall of Fame dalam upacara di Galt House Timur.

Pada 8 Januari 2001, Muhammad Ali telah dianugerahkan dengan Pingat Presiden Citizens oleh Presiden Bill Clinton.  Pada bulan November 2005, beliau menerima Pingat Presiden Kebebasan dari Presiden George W. Bush,  diikuti oleh Otto Hahn Pingat Keamanan Emas di Persatuan PBB Jerman (DGVN) di Berlin untuk kerja-kerja dengan pergerakan hak awam Amerika Syarikat dan Pertubuhan Bangsa-bangsa Bersatu (17 Disember 2005).

Pada 19 November 2005 (ulang tahun perkahwinan ke-19 Ali), Muhammad Ali Center (pusat tidak berdasarkan keuntungan) yang berharga $60 juta dibuka di pusat bandar Louisville. Selain memaparkan memorabilia tinju beliau, pusat itu memberi tumpuan kepada perkara teras keamanan, tanggungjawab sosial, hormat, dan perkembangan peribadi. Pada 5 Jun, 2007, beliau menerima Ijazah Kehormat Doktor Falsafah Kemanusiaan pada majlis graduasi ke-260 Princeton University.

Ali Mall, bertempat di Pusat Araneta, Quezon City, Filipina, dinamakan sempena nama beliau. Pembinaan pusat membeli-belah, yang pertama seumpamanya di Filipina, bermula sejurus selepas kemenangan Ali dalam perlawanan dengan Joe Frazier di Coliseum Araneta berdekatan pada tahun 1975. Pusat membeli-belah dibuka pada tahun 1976 dengan Ali menghadiri pembukaannya.

Kedudukan dalam sejarah tinju
Ali dianggap sebagai salah seorang peninju terhebat sepanjang masa oleh para pengkritik dan sejarawan. Pada tahun 1998, Ring Magazine sebuah majalah tinju yang terkenal telah meletakkan nama beliau di kedudukan pertama di dalam ranking peninju "heavyweight" terhebat dalam seluruh era. The Associated Press telah mengundi Muhammad Ali sebagai Peninju "Heavyweight" No. 1 pada kurun ke-20 pada tahun 1999. Pada Disember 2007, ESPN telah menyenaraikan Muhammad Ali sebagai pilihan kedua daripada peninju terhebat sepanjang masa, selepas Joe Louis. Muhammad Ali telah dinamakan sebagai peninju pound for pound kedua terhebat dalam sejarah tinju oleh ESPN, di belakang peninju kelas "welterweight" dan "middleweight" Sugar Ray Robinson.

Sajak dan muzik
Ali sering menggunakan skim sajak dan puisiperkataan yang diucapkan, kedua-dua semasa beliau menjadi “sampah bercakap” dalam tinju dan puisi politik untuk aktivisme beliau di luar tinju. Beliau memainkan peranan dalam membentuk tradisi syair hitam, membuka jalan untuk The Poets lepas pada tahun 1968, Gil Scott-Heron pada tahun 1970, dan kemunculan muzik rap pada 1970-an. 

Pada tahun 1963, Ali mengeluarkan album muzik perkataan yang diucapkan di Columbia Records bertajuk “I Am Big”, dan pada tahun 1964, beliau merakamkan versi penutup lagu irama dan blues "Stand by Me". “I Am The Greatest“ mencapai bilangan 61 pada carta album dan telah dicalonkan untuk Anugerah Grammy. Beliau kemudiannya menerima pencalonan kedua, untuk "Rakaman Terbaik untuk Kanak-kanak", dengan rekod 1976 yang baru, The Adventures of Ali dan His Gang vs Mr. Tooth Decay.

Ali adalah seorang tokoh berpengaruh di dunia muzik hip hop. Sebagai "penipu berima", beliau telah terkenal dengan "irama funky" beliau, "berbangga", dan "kata-kata tidak berkesudahan".  Menurut Rolling Stone, "kemahiran gaya bebas" dan "puisi beliau , aliran, dan kesombongan" akann"satu hari menjadi tipikal MC lama” seperti Run-DMC dan LL Cool J, dan "ego di luar meramalkan keterlaluan angkuh daripada Kanye West, manakala beliau kesedaran Afrocentric dan memotong kejujuran menunjuk ke depan kepada bards moden seperti Rakim, Nas, Jay-Z, dan Kendrick Lamar." Ali telah dinamakan sebagai inspirasi dengan rapper seperti LL Cool J,  Public Enemy ini Chuck D, Jay-Z, Eminem, Sean Combs, Slick Rick, Nas dan MC Lyte.  Ali telah dirujuk dalam sebilangan lagu-lagu hip hop, termasuk "Rapper The Delight" (The Sugarhill Gang), "Ready or Not" (Fugees), "You’re The Customer" (EPMD) dan "Gettin' Jiggy wit It" (Will Smith).

Di dalam media dan budaya masyhur

Sebagai seorang juara tinju dunia  dan aktivis sosial, Ali merupakan subjek pelbagai buku, filem dan projek kreatif. Ali membuat kemunculan di muka majalah "Sports Illustrated" untuk 37 edisi berbeza, berada di tempat kedua selepas Michael Jordan (di dalam konteks kemunculan muka majalah).
Ali mempunyai penampilan sementara di dalam filem "Requiem for a Heavyweight" (1962) dan semasa tempoh beliau dibuang negara, dia membintangi musikal Broadway "Buck White" (1969) yang ditayangkan untuk tempoh yang pendek. Ali juga muncul di dalam filem dokumentari "Black Rodeo" (1972) dengan menunggang seekor kuda dan lembu jantan. Buku biografinya "The Greatest Hero: My Own Story" yang ditulis bersama Richard Durham telah diterbitkan pada tahun 1975.  Pada tahun 1977, buku ini telah diadaptasikan ke sebuah filem yang bertajuk "The Greatest" di mana Ali memainkan wataknya sendiri dan Ernest Borgnine memainkan watak Angelo Dundee. FIlem "Freedom Road" (1978) memaparkan Muhammad Ali sebagai Gideon Jackson, seorang bekas hamba dan tentera kesatuan Perang Saudara Amerika yang berlatarkan tahun 1870-an, Virginia. Di set penggambaran filem tersebut, beliau bertemu dengan penyanyi dan penulis lagu warga Kanada, Michel  dan seterusnya membantu Michel mencipta albumnya yang bertajuk "The First Flight of the GIzzelda Dragon" dan rancangan televisyen "With Love From Muhammad Ali".
Ali merupakan subjek untuk rancangan "This Is Your Life" (televisyen United Kingdom) apabila beliau dikejutkan oleh Eamonn Andrews.  Ali juga diperkenalkan di dalam "Superman Versus Muhammad Ali", sebuah majalah komik DC Comics keluaran 1978. Pada tahun 1979, beliau merupakan bintang jemputan untuk rancangan sitkom NBC "Diff'rent Strokes".

Beliau juga mengarang beberapa buku terhangat tentang kariernya, termasuklah "The Greatest: My Own Story" dan "The Soul of a Butterfly". "Kesan Muhammad Ali", yang dinamakan sempena Ali, ialah satu istilah yang digunakan di dalam bidang psikologi pada tahun 1980-an. Seperti yang dicatatkan di dalam buku biografinya "The Greatest Hero: My Own Story": "Saya hanya mengatakan bahawa saya adalah yang terhebat, bukan yang terbijak." Berdasarkan kesan ini, apabila subjek ditanya mengenai tahap kebijaksanaan dan perlakuan moral mereka berbanding dengan orang lain , mereka akan menyatakan bahawa diri mereka lebih bermoral tetapi tidak lebih bijak daripada orang lain.

"When We Were Kings", sebuah dokumentari tahun 1996 tentang "Rumble in the Jungle" telah memenangi Anugerah Akademi  dan filem biopik 2001 Ali memperolehi pencalonan Oscar bagi lakonan Will Smith untuk watak utama. dan filem biopik "Ali" pula menjadikan Will Smith sebagai calon Anugerah Akademi untuk peranan watak utama. Filem "Ali" yang diarah oleh Michael Mann menerima reaksi positif dan negatif di mana reaksi positif adalah untuk Smith yang memainkan watak Ali. Sebelum filem ini dibuat, Smith menolak tawaran watak tersebut sehinggalah Ali meminta Smith untuk menerimanya. 

Pada tahun 2002, Ali telah dianugerahkan bintang "Hollywood Walk of Fame" di 6801 Hollywood Boulevard  untuk sumbangan beliau di dalam bidang hiburan. Bintang beliau merupakan satu-satunya bintang yang dibina di atas lantai (diletakkan pada dinding) untuk memenuhi permintaan beliau supaya namanya tidak dipijak.

"The Trials of Muhammad Ali" merupakan sebuah dokumentari yang diarah oleh Bill Siegel, yang menjadikan keengganan beliau untuk dikerah ke Perang Vietnam sebagai fokus utama. Dokumentari tersebut telah ditayangkan secara sulung di Manhattan pada 23 Ogos 2013.  Terdapat juga filem televisyen "Muhammad Ali's Greatest Fight" yang mengisahkan aspek kehidupan Ali yang sama.

Rekod tinju profesional

|-
| style="text-align:center;" colspan=10|56 menang (37 pusingan kalah mati, 19 keputusan), 5 kalah (4 keputusan, 1 KO)
|- style="text-align:center; background:#e3e3e3;"
| style="border-style:none none solid solid; "|
| style="border-style:none none solid solid; "|Keputusan
| style="border-style:none none solid solid; "|Rekod
| style="border-style:none none solid solid; "|Lawan
| style="border-style:none none solid solid; "|Kat.
| style="border-style:none none solid solid; "|Pusingan, Masa
| style="border-style:none none solid solid; "|Tarikh
| style="border-style:none none solid solid; "|Umur
| style="border-style:none none solid solid; "|Lokasi
| style="border-style:none none solid solid; "|Nota
|- style="text-align:center;"
|61
| 
| 56–5
|align=left| Trevor Berbick
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|60
| 
| 56–4
|align=left| Larry Holmes
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|59
| Menang
| 56–3
|align=left| Leon Spinks
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|58
| 
| 55–3
|align=left| Leon Spinks
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|57
| Menang
| 55–2
|align=left| Earnie Shavers
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|56
| Menang
| 54–2
|align=left| Alfredo Evangelista
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|55
| Menang
| 53–2
|align=left| Ken Norton
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|54
| Menang
| 52–2
|align=left| Richard Dunn
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|53
| Menang
| 51–2
|align=left| Jimmy Young
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|52
| Menang
| 50–2
|align=left| Jean-Pierre Coopman
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|51
| Menang
| 49–2
|align=left| Joe Frazier
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|50
| Menang
| 48–2
|align=left| Joe Bugner
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|49
| Menang
| 47–2
|align=left| Ron Lyle
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|48
| Menang
| 46–2
|align=left| Chuck Wepner
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|47
| Menang
| 45–2
|align=left| George Foreman
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|46
| Menang
| 44–2
|align=left| Joe Frazier
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|45
| Menang
| 43–2
|align=left| Rudie Lubbers
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|44
| Menang
| 42–2
|align=left| Ken Norton
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|43
| 
| 41–2
|align=left| Ken Norton
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|42
| Menang
| 41–1
|align=left| Joe Bugner
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|41
| Menang
| 40–1
|align=left| Bob Foster
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|40
| Menang
| 39–1
|align=left| Floyd Patterson
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|39
| Menang
| 38–1
|align=left| Alvin Lewis
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|38
| Menang
| 37–1
|align=left| Jerry Quarry
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|37
| Menang
| 36–1
|align=left| George Chuvalo
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|36
| Menang
| 35–1
|align=left| Mac Foster
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|35
| Menang
| 34–1
|align=left| Jürgen Blin
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|34
| Menang
| 33–1
|align=left| Buster Mathis
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|33
| Menang
| 32–1
|align=left| Jimmy Ellis
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|32
| 
| 31–1
|align=left| Joe Frazier
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|31
| Menang
| 31–0
|align=left| Oscar Bonavena
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|30
| Menang
| 30–0
|align=left| Jerry Quarry
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="background:#FFEBAD"
| colspan=10 style="text-align:center;"|Digantung
|- style="text-align:center;"
|29
| Menang
| 29–0
|align=left| Zora Folley
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|28
| Menang
| 28–0
|align=left| Ernie Terrell
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|27
| Menang
| 27–0
|align=left| Cleveland Williams
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|26
| Menang
| 26–0
|align=left| Karl Mildenberger
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|25
| Menang
| 25–0
|align=left| Brian London
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|24
| Menang
| 24–0
|align=left| Henry Cooper
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|23
| Menang
| 23–0
|align=left| George Chuvalo
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|22
| Menang
| 22–0
|align=left| Floyd Patterson
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|21
| Menang
| 21–0
|align=left| Sonny Liston
| 
| 
|| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|20
| Menang
| 20–0
|align=left| Sonny Liston
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|19
| Menang
| 19–0
|align=left| Henry Cooper
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|18
| Menang
| 18–0
|align=left| Doug Jones
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|17
| Menang
| 17–0
|align=left| Charlie Powell
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|16
| Menang
| 16–0
|align=left| Archie Moore
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|15
| Menang
| 15–0
|align=left| Alejandro Lavorante
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|14
| Menang
| 14–0
|align=left| Billy Daniels
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|13
| Menang
| 13–0
|align=left| George Logan
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|12
| Menang
| 12–0
|align=left| Don Warner
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|11
| Menang
| 11–0
|align=left| Sonny Banks
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|10
| Menang
| 10–0
|align=left| Willi Besmanoff
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|9
| Menang
| 9–0
|align=left| Alex Miteff
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|8
| Menang
| 8–0
|align=left| Alonzo Johnson
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|7
| Menang
| 7–0
|align=left| Duke Sabedong
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|6
| Menang
| 6–0
|align=left| LaMar Clark
|
| 
|| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|5
| Menang
| 5–0
|align=left| Donnie Fleeman
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|4
| Menang
| 4–0
|align=left| Jim Robinson
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|3
| Menang
| 3–0
|align=left| Tony Esperti
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
| Align=left|
|- style="text-align:center;"
|2
| Menang
| 2–0
|align=left| Herb Siler
|
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|
|- style="text-align:center;"
|1
| Menang
| 1–0
|align=left| Tunney Hunsaker
| 
| 
| 
|align=left|
|align=left|
|

Lihat juga
 Tinju
 Khalilah Ali
 Rahman Ali
 Laila Ali

Rujukan

Bacaan lanjut

Pautan luar 

 
 
  (photo essay), Life magazine.
 William Addams Reitwiesner Genealogical Services: Ancestry of Muhammad Ali
 

Muslim Amerika Syarikat
Pemeluk Islam
Pemenang emas Olimpik
Peninju Amerika Syarikat
Peninju heavyweight