Pencuci mulut

Pencuci mulut () ialah sajian manisan yang menamatkan hidangan utama. Sajian ini biasanya terdiri daripada makanan dan minuman manis, seperti wain pencuci mulut atau minuman keras, tetapi mungkin termasuk kopi, keju, kacang, atau makanan gurih yang lain. Di beberapa tempat di dunia, seperti banyak pusat dan barat Afrika, dan sebahagian besar wilayah China, tidak ada tradisi hidangan pencuci mulut untuk sajian.

Istilah "pencuci mulut" boleh digunakan untuk banyak manisan, seperti kek, tat, kuih, biskut, gelatin, pastri, ais krim, pai, puding, kastard, dan sup manis. Buah juga biasa ditemui dalam kursus pencuci mulut kerana kemanisan semulajadi. Sesetengah budaya mempermanis makanan yang lebih lazat untuk mencipta makanan pencuci mulut.

Etimologi 
Perkataan "pencuci mulut" berasal dari penterjemahan ungkapan asal menerangkan konsep ini dalam bahasa Perancis iaitu desservir, yang bermaksud "membersihkan meja." Penggunaannya yang pertama kali diketahui ialah pada tahun 1600, dalam manual pendidikan kesihatan berjudul Naturall and artificial Directions for Health, yang ditulis oleh William Vaughan. Dalam Sejarah Pencuci Mulutnya (2013), Michael Krondl menerangkan bahawa ia merujuk kepada pencuci mulut yang sebenarnya selepas meja dibersihkan dari hidangan lain. Istilah ini bermula dari abad ke-14 tetapi mencapai makna semasa sekitar awal abad ke-20 apabila "service à la française" (menetapkan pelbagai hidangan di atas meja pada masa yang sama) digantikan dengan "service à la russe" (menyampaikan hidangan dalam sajian.) "

Penggunaan 
Perkataan "pencuci mulut" paling banyak digunakan untuk kursus ini di Amerika Syarikat, Kanada, Australia, New Zealand dan Ireland sementara "puding" lebih banyak digunakan di United Kingdom. Alternatif seperti "gula-gula" atau "tukang gunting" juga digunakan di United Kingdom dan beberapa negara Komanwel lain, termasuk Hong Kong, dan India.

Rujukan

Bacaan lanjut 

 
Makanan ringan