Perkahwinan diatur

Perkahwinan diatur adalah sejenis perkahwinan, di mana pasangan pengantin dipilih terutamanya oleh individu selain daripada pasangan itu sendiri, terutamanya oleh ahli keluarga seperti ibu bapa. Dalam sesetengah budaya, ejen cari jodoh profesional boleh digunakan untuk mencari pasangan untuk orang muda.

Perkahwinan yang diatur dalam sejarah telah menonjol dalam banyak budaya. Amalan ini kekal biasa di banyak wilayah, terutamanya Asia Selatan, Timur Tengah, Afrika Utara, dan Kaucasus. Di banyak bahagian lain di dunia, amalan ini telah menurun dengan ketara pada abad ke-19 dan ke-20.

Perkahwinan paksa, yang diamalkan dalam sesetengah keluarga, dikutuk oleh Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu. Perkahwinan kanak-kanak secara paksa pula amat dikutuk. Dalam budaya lain, kebanyakan orang memilih pasangan mereka sendiri.

Sejarah 
Perkahwinan yang diatur adalah sangat biasa di seluruh dunia sehingga abad ke-18. Biasanya, perkahwinan diatur oleh ibu bapa, datuk dan nenek atau saudara terdekat dan rakan yang dipercayai. Beberapa pengecualian sejarah diketahui, seperti adat meminang dan pertunangan semasa zaman Renaissance Itali dan Gandharva Vivah dalam zaman Veda India.

Di China, perkahwinan diatur (baoban hunyin, 包办婚姻) - kadang-kadang dipanggil perkahwinan buta (manghun, 盲婚), adalah norma sebelum pertengahan abad ke-20. Perkahwinan pada masa itu ialah rundingan dan keputusan antara ibu bapa dan ahli lain yang lebih tua daripada dua keluarga. Lelaki dan perempuan itu biasanya diberitahu untuk berkahwin tanpa hak menolak, walaupun mereka tidak pernah bertemu antara satu sama lain sehingga hari perkahwinan.

Perkahwinan yang diatur adalah norma di Rusia sebelum awal abad ke-20, kebanyakannya adalah endogami.

Penguatkuasaan 
Seorang wanita yang enggan menjalani perkahwinan diatur, cuba meninggalkan perkahwinan yang diatur melalui perceraian atau disyaki melakukan sebarang jenis kelakuan "tidak bermoral", boleh dianggap telah mencemarkan nama baik seluruh keluarganya. Dalam keadaan ini, saudara lelakinya mungkin diejek atau diganggu, dan mana-mana adik-beradiknya mungkin mendapati mustahil untuk melangsungkan perkahwinan. Dalam kes ini, membunuh wanita itu adalah cara bagi keluarga menguatkuasakan institusi perkahwinan diatur. Tidak seperti kes keganasan rumah tangga, pembunuhan kehormatan sering dilakukan secara terbuka di khalayak ramai, dan selalunya terdapat ahli keluarga yang terlibat dalam perbuatan itu.

Perbandingan 
Perkahwinan telah dikategorikan kepada empat kumpulan dalam kajian ilmiah:

 Perkahwinan diatur paksa: ibu bapa atau penjaga memilih, dan individu tidak berunding dan tidak mempunyai sebarang suara sebelum perkahwinan
 Perkahwinan diatur berpersetujuan: ibu bapa atau penjaga memilih, kemudian individu dirujuk, yang mempertimbangkan dan bersetuju, dan setiap individu mempunyai kuasa untuk menolak; kadang-kadang, individu bertemu - dalam suasana keluarga atau secara peribadi - sebelum pertunangan dan perkahwinan seperti dalam adat shidduch di kalangan orang Yahudi Ortodoks
 Perkahwinan pilihan sendiri: individu memilih, kemudian ibu bapa atau penjaga dirujuk, yang mempertimbangkan dan bersetuju, dan di mana ibu bapa atau penjaga mempunyai kuasa veto
 Perkahwinan autonomi: individu memilih, dan ibu bapa atau penjaga tidak dirujuk atau tidak mempunyai sebarang suara sebelum perkahwinan

Gary Lee dan Lorene Stone mencadangkan bahawa kebanyakan perkahwinan dewasa dalam sejarah moden baru-baru ini berada pada skala antara perkahwinan diatur berpersetujuan dan autonomi, sebahagiannya kerana perkahwinan ialah suatu institusi sosial. Begitu juga, Broude dan Greene, selepas mengkaji 142 budaya di seluruh dunia, telah melaporkan bahawa 130 budaya mempunyai unsur pengaturan.

Punca dan kelaziman 
Sepanjang sejarah manusia melalui zaman moden, amalan perkahwinan terancang telah digalakkan oleh gabungan faktor, seperti amalan perkahwinan kanak-kanak, kahwin lewat, tradisi, budaya, agama, kemiskinan dan terhad. pilihan, ketidakupayaan, isu kekayaan dan warisan, politik, konflik sosial dan etnik.

Perkahwinan kanak-kanak 
Perkahwinan kanak-kanak, terutamanya mereka yang berumur di bawah 12 tahun, tidak menyediakan atau memberi banyak peluang kepada individu untuk membuat pilihan bebas yang bermaklumat tentang perkahwinan. Perkahwinan kanak-kanak ini adalah perkahwinan diatur secara tersirat. Di kawasan luar bandar di Asia Timur, Afrika Sub-Sahara, Asia Selatan dan Amerika Latin, kemiskinan dan kekurangan pilihan, seperti dapat bersekolah, meninggalkan sedikit pilihan kepada anak-anak selain berkahwin awal. Perkahwinan kanak-kanak terutamanya dilihat di kawasan kemiskinan. Ibu bapa mengatur perkahwinan kanak-kanak untuk memastikan keselamatan kewangan anak mereka dan mengukuhkan hubungan sosial. Mereka percaya ia menawarkan perlindungan dan mengurangkan beban ekonomi anak perempuan kepada keluarga kerana betapa mahalnya untuk memberi makan, pakaian dan (secara pilihan) mendidik seorang gadis. Dengan mengahwinkan anak perempuan mereka dengan keluarga yang baik, ibu bapa meningkatkan status sosial mereka dengan mewujudkan ikatan sosial antara satu sama lain.

Kemiskinan 
Dalam masyarakat miskin, setiap dewasa yang perlu diberi makan menjadi beban yang berterusan. Dalam kebanyakan budaya ini, wanita mengalami kesukaran untuk mendapatkan pekerjaan yang menguntungkan (atau dilarang berbuat demikian), dan anak perempuan mereka menjadi beban terbesar kepada keluarga. Sebahagian sarjana berpendapat bahawa pengaturan perkahwinan anak perempuan menjadi cara yang diperlukan untuk mengurangkan beban ini. Oleh itu, kemiskinan adalah pendorong perkahwinan diatur.

Teori ini disokong oleh penurunan pesat budaya perkahwinan diatur dalam ekonomi yang berkembang pesat di Asia. Faedah kewangan yang diterima ibu bapa daripada anak perempuan tunggal mereka yang bekerja telah disebut sebagai sebab mereka semakin tidak mahu melihat anak perempuan mereka berkahwin pada usia yang terlalu awal.

Kahwin lewat 
Perkahwinan lewat, terutamanya melebihi umur 30 tahun, mengurangkan kumpulan wanita yang tersedia demi perkahwinan autonomi. Perkenalan dan perkahwinan yang diatur menjadi pilihan yang produktif.

Sebagai contoh, sebahagiannya disebabkan oleh kemakmuran ekonomi, kira-kira 40% wanita Jepun moden yang mencapai umur 29 tahun belum pernah berkahwin. Untuk membantu perkahwinan lewat, adat tradisional perkahwinan diatur dipanggil miai-kekkon muncul semula. Ia melibatkan bakal pengantin, keluarga, rakan dan pencari jodoh (nakōdo, 仲人); pasangan itu dipilih melalui proses dengan individu dan keluarga yang terlibat (iegara, 家柄). Biasanya pasangan itu bertemu tiga kali, secara terbuka atau tertutup, sebelum memutuskan sama ada mereka mahu bertunang.

Pilihan terhad 
Populasi etnik minoriti migran mempunyai pilihan rakan yang terhad, terutamanya apabila mereka didiskriminasi oleh populasi majoriti. Ini menggalakkan homogami dan perkahwinan diatur dalam kumpulan etnik. Contoh dinamik ini termasuk perkahwinan Sikh antara 1910 dan 1980 di Kanada, perkahwinan dalam kalangan Yahudi Hasidi, dan perkahwinan teratur dalam kalangan pendatang Jepun di Amerika sebelum 1960-an, yang akan kembali ke Jepun untuk berkahwin dengan pasangan yang diatur oleh keluarga, dan kemudian kembali. Dalam kes lain, seorang gadis dari Jepun akan tiba di Amerika Syarikat sebagai pengantin perempuan bergambar, yang telah diatur terlebih dahulu untuk mengahwini lelaki Amerika Jepun itu semasa ketibaan, yang tidak pernah dia temui.

Adat 
Perkahwinan yang diatur mungkin akibat dari adat tertentu. Sebagai contoh, di bahagian luar bandar dan berpuak di Pakistan dan Afghanistan, pertikaian, hutang yang tidak dibayar secara lalai dan jenayah seperti pembunuhan diselesaikan oleh majlis pembesar kampung, yang dipanggil jirga. Hukuman biasa bagi jenayah yang dilakukan oleh lelaki melibatkan mewajibkan keluarga yang bersalah mengahwinkan gadis dara mereka yang berumur antara 5 dan 12 tahun dengan keluarga yang lain. Adat ini tidak memerlukan persetujuan daripada gadis itu, malah ibu bapanya. Perkahwinan kanak-kanak yang diatur sedemikian dipanggil vani, swara dan sak dalam pelbagai bahasa serantau di Pakistan.

Satu lagi adat di negara-negara Islam tertentu, seperti Pakistan, ialah watta satta, di mana sepasang adik-beradik dari satu keluarga ditukar sebagai pasangan kepada pasangan saudara dari keluarga lain. Dalam erti kata lain, isteri juga merupakan kakak ipar kepada lelaki dalam dua keluarga. Adat ini sememangnya membawa kepada perkahwinan diatur. Kira-kira 30% semua perkahwinan di kawasan luar bandar barat Pakistan adalah melalui perkahwinan watta-satta adat, dan 75% daripada perkahwinan Muslim ini adalah antara sepupu dan saudara sedara lain. Sesetengah keluarga imigran lebih cenderung ke arah adat perkahwinan diatur.

Politik 
Perkahwinan diatur merentasi raja-raja feudal, negara kota dan kerajaan, sebagai cara untuk mewujudkan pakatan politik, perdagangan dan keamanan adalah perkara biasa dalam sejarah . Apabila seorang raja mengahwinkan puteranya dengan puteri negara jiran, ia menunjukkan persekutuan, dan menandakan keunggulan negeri raja. Sebagai contoh, puteri keempat Maria Theresa, Archduchess Austria dan Ratu Hungary, Marie Antoinette, berkahwin dengan putera mahkota Perancis yang akan menjadi Raja Louis XVI.

Kontroversi 
Perkahwinan diatur secara sering diperdebatkan antara para pakar. Persoalan yang diperdebatkan termasuk sama ada perkahwinan diatur digunakan untuk menyalahgunakan sistem imigresen antarabangsa, untuk melanggar hak asasi manusia, khususnya hak wanita, jika mereka menghasilkan perkahwinan yang lebih stabil untuk membesarkan anak, generasi akan datang, dan sama ada terdapat lebih atau kurang hubungan kasih sayang dan hormat-menghormati sesama suami isteri.

Rujukan 

Tradisi