Syariat Islam

Syariah (  ;   ) ialah badan undang-undang agama yang menjadi sebahagian daripada tradisi Islam. La berasal daripada ajaran agama Islam dan berdasarkan kitab suci Islam, khususnya Al-Quran dan Hadis. Dalam bahasa Arab, istilah sharīʿah merujuk kepada undang- undang ketuhanan Tuhan yang tidak berubah dan berbeza dengan fiqh, yang merujuk kepada tafsiran ilmiah manusia. Dalam kursus sejarah, mazhab fiqh telah muncul yang mencerminkan keutamaan masyarakat dan pentadbiran negeri tertentu bagi pihak orang yang berminat dalam kajian teori (kaedah) dan aplikasi praktikal ( Ahkam / fatwa ).Tetapi syariah tidak pernah menjadi sistem undang-undang yang sah dengan sendirinya, la telah digunakan bersama dengan " hukum adat (Urf) " sejak Omar atau Bani Umayyah. 

Teori perundangan tradisional Islam mengiktiraf empat sumber Syariah: al- Quran, sunnah, qiyas (penalaran analogi),  dan ijma (konsensus perundangan). Mazhab undang-undang yang berbeza—yang paling menonjol adalah Hanafi, Maliki, Shafiʽi, Hanbali, dan Jaʽfari —mengembangkan metodologi untuk mendapatkan keputusan Syariah daripada sumber kitab menggunakan proses yang dikenali sebagai ijtihad.  Perundangan tradisional ( fiqh ) membezakan dua cabang utama undang-undang, ibādāt (ritual) dan muʿāmalāt (hubungan sosial), yang bersama-sama merangkumi pelbagai topik.  Keputusannya berkaitan dengan piawaian etika seperti juga dengan norma undang-undang, menetapkan tindakan kepada salah satu daripada lima kategori: wajib, disyorkan, neutral, dibenci, dan dilarang. Klasifikasi ini juga telah disepadukan dengan moto menyuruh kepada kebaikan dan melarang kemungkaran, yang diterima sebagai jenis jihad dan mempunyai tempat dalam Al-Quran kira-kira 30 ulangan. Fiqh telah dihuraikan selama berabad-abad dengan pendapat undang-undang (fatwa) yang dikeluarkan oleh fuqaha bertauliah (mufti) dan secara sejarah digunakan di mahkamah Syariah oleh hakim yang dilantik oleh pemerintah, dilengkapi dengan pelbagai undang-undang ekonomi, jenayah dan pentadbiran yang dikeluarkan oleh pemerintah Islam.

Pada abad ke-21, peranan Syariah telah menjadi topik yang semakin dipertikaikan di seluruh dunia terutamanya atas dasar politik. Terdapat progresif cuba berhujah bahawa Syariah serasi dengan demokrasi, hak asasi manusia, kebebasan berfikir, hak wanita, hak LGBT dan perbankan. Mahkamah Hak Asasi Manusia Eropah di Strasbourg memutuskan dalam beberapa kes bahawa Syariah "tidak serasi dengan prinsip asas demokrasi".  Peperangan agama yang dilancarkan oleh organisasi fundamentalis terhadap kumpulan agama lain dan bukan Islam (dan, sewajarnya, penggunaan orang awam sebagai hamba dan gundik seksual) boleh dianggap sebagai jenayah perang dan jenayah terhadap kemanusiaan apabila diterapkan secara sistematik.

Dalam era moden, undang-undang tradisional di dunia Islam telah banyak digantikan oleh undang-undang yang diilhamkan oleh model Eropah. Prosedur kehakiman dan pendidikan undang-undang juga dibawa selaras dengan amalan Eropah. Walaupun perlembagaan kebanyakan negeri majoriti Muslim mengandungi rujukan kepada Syariah, peraturannya sebahagian besarnya dikekalkan hanya dalam undang-undang keluarga. Kebangkitan Islam pada akhir abad ke-20 membawa seruan oleh gerakan Islam untuk melaksanakan sepenuhnya Syariah, termasuk hukuman hudud, seperti rejam. Hari ini, fundamentalis dan Islamis modernis telah menganjurkan pelaksanaan tafsiran berbeza syariah yang diterima pakai oleh mereka melalui organisasi agama-politik. Aliran pemodenan baharu termasuk kedua-dua pembaharuan undang-undang oleh tradisionalis dan tafsiran semula perundangan peringkat negara oleh reformis progresif.

Etimologi dan penggunaan 
Julat makna utama perkataan Arab šarīʿah, berasal daripada akar š-r-ʕ, berkaitan dengan agama dan undang-undang agama. Tradisi leksikografi merekodkan dua bidang penggunaan utama di mana perkataan šarīʿah boleh muncul tanpa konotasi keagamaan. Dalam teks yang membangkitkan persekitaran pastoral atau nomad, perkataan, dan derivatifnya merujuk kepada menyiram haiwan di lubang air kekal atau ke pantai laut, dengan rujukan khas kepada haiwan yang datang ke sana.

Penggunaan kontemporari 
Jan Michiel Otto menyimpulkan bahawa istilah syariah digunakan dalam empat pengertian: 

 Syariat ketuhanan, abstrak : Perancangan Tuhan untuk manusia dan norma tingkah laku yang harus membimbing masyarakat Islam. 
 Syariah klasik : kumpulan peraturan dan prinsip yang dihuraikan oleh para fuqaha Islam pada abad pertama Islam .
 Syariah sejarah : kumpulan peraturan dan tafsiran yang dibangunkan sepanjang sejarah Islam, bermula daripada kepercayaan peribadi kepada perundangan negara dan berbeza-beza merentasi spektrum ideologi. 
 Syariah kontemporari : spektrum penuh peraturan dan tafsiran yang dibangunkan dan diamalkan pada masa ini.

Istilah berkaitan  ( ), yang dipinjam daripada penggunaan Eropah pada akhir abad ke-19, digunakan di dunia Islam untuk merujuk kepada sistem perundangan dalam konteks negara moden. Syariah klasik sering menjadi titik rujukan untuk varian ini, tetapi ia juga mencerminkan pengaruh masa dan tempat mereka.

Asal-usul sejarah 
Konsep undang-undang yang serupa "Mata untuk satu mata" pertama kali direkodkan dalam Kod Hammurabi . Qisas adalah amalan yang digunakan sebagai alat penyelesaian dalam konflik antara suku dalam masyarakat Arab pra-Islam. Asas resolusi ini adalah bahawa seorang ahli dari suku yang menjadi milik pembunuh telah diserahkan kepada keluarga mangsa untuk hukuman mati, bersamaan dengan status sosial orang yang dibunuh. Sebagai contoh, hanya seorang hamba boleh dibunuh untuk seorang hamba, dan seorang wanita untuk seorang wanita. (Syarat kesetaraan sosial) Sekiranya syarat tidak dipenuhi, keluarga mangsa akan dibayar diyat. Mengenai pemahaman pra-Islam ini menambah perdebatan tentang sama ada seorang Muslim boleh dihukum bunuh untuk bukan Islam semasa zaman Islam.

Ayat utama untuk pelaksanaan dalam Islam ialah Al Baqarah, 178 ayat: “Wahai orang-orang yang beriman! Diwajibkan kamu menjalankan hukuman "Qisas"   dalam perkara orang-orang yang mati dibunuh iaitu: orang merdeka dengan orang merdeka, dan hamba dengan hamba, dan perempuan dengan perempuan."

Doktrin dan pembentukan perundangan tradisional ( fiqh ) 
Menurut pandangan tradisionalis Muslim (Atharī), ajaran utama Syariah diturunkan secara langsung daripada nabi Islam Muhammad tanpa "perkembangan sejarah"  dan kemunculan perundangan Islam ( fiqh ) juga kembali ke zaman Muhammad. Dalam pandangan ini, para sahabat dan pengikutnya mengambil apa yang dia lakukan dan diluluskan sebagai model ( sunnah ) dan menyampaikan maklumat ini kepada generasi seterusnya dalam bentuk hadis. Laporan-laporan ini mula-mula membawa kepada perbincangan tidak formal dan kemudian pemikiran undang-undang yang sistematik, yang diungkapkan dengan kejayaan terbesar pada abad kelapan dan kesembilan oleh ahli fiqh utama Abu Hanifah, Malik ibn Anas, Al-Shafi'i, dan Ahmad ibn Hanbal.

Para fuqaha klasik percaya bahawa menggunakan akal sahaja untuk membezakan yang benar daripada yang salah, (Husn dan Kubh) adalah tidak mencukupi dan akal itu harus dipandu oleh Al-Quran dan Sunnah Muhammad. Ungkapan-ungkapan yang digunakan dalam al-Quran dan hadis sahih yang boleh menjadi asas kepada perundangan dan kehakiman, yang dipanggil nass oleh ahli-ahli perundangan teori, diteliti (dari segi linguistik, makna, matlamat, konteks, skop, sekatan, dsb.); peruntukan baru diperkenalkan, skop diperluaskan dengan membuat perbandingan (analogi) atau pengecualian dibuat (Ijtihad). Teori Fiqh Klasik meramalkan bahawa semua masalah hukum kemanusiaan dapat diselesaikan dengan cara ini.

Sumber Hukum Syariah / Pengesahan Ahkam 
Sarjana Islam Rashid Rida (1865 - 1935 CE) menyenaraikan empat sumber asas undang-undang Islam, yang disepakati oleh semua Muslim Sunni :"Sumber perundangan [yang terkenal] dalam Islam ada empat: Al-Qur'an, As-Sunnah, ijma umat dan ijtihad yang dilakukan oleh fuqaha yang berwibawa" 

 Quran : Dalam Islam, al-Quran dianggap sebagai sumber undang-undang yang paling suci.  Ahli perundangan klasik berpendapat integriti tekstualnya tidak dapat diragui kerana ia telah diturunkan oleh ramai orang dalam setiap generasi, yang dikenali sebagai "berulang" atau "transmisi serentak" ( tawātur ).    Hanya beberapa ratus ayat al-Quran yang mempunyai kaitan undang-undang secara langsung, dan ia tertumpu dalam beberapa bidang khusus seperti warisan, walaupun petikan lain telah digunakan sebagai sumber untuk prinsip umum yang kesan undang-undangnya adalah. dihuraikan dengan cara lain.  

Menurut ahli perundangan aliran perdana klasik, ayat-ayat Al-Quran yang terkemudian mungkin telah menyekat atau menghapuskan apa yang terdahulu. Atas sebab ini, antara lain, boleh jadi kerja fuqaha yang mengetahui isu-isu ini secara terperinci, yang mana ayat-ayat al-Quran boleh dinilai. Selain Zaydiyya dan Mu'tazila, Islamis moden dan Qur'anisme menolak teori pemansuhan. Sama ada Sunnah boleh menyekat al-Quran masih diperdebatkan.

 Hadis : Badan hadith menyediakan panduan undang-undang yang lebih terperinci dan praktikal, tetapi telah diakui awal-awal lagi bahawa tidak kesemuanya adalah sahih. Sarjana Islam awal membangunkan metodologi untuk menilai ketulenan mereka dengan menilai kebolehpercayaan individu yang disenaraikan dalam rantaian penghantaran mereka. Kriteria ini menyempitkan korpus besar tradisi kenabian kepada beberapa ribu hadis "sound", yang dikumpulkan dalam beberapa kompilasi kanonik. Hadis-hadis yang menikmati penyampaian serentak dianggap sahih; walau bagaimanapun, sebahagian besar hadith-hadith diturunkan oleh hanya seorang atau beberapa orang perawi dan oleh itu dilihat hanya menghasilkan pengetahuan yang berkemungkinan. Ketidakpastian itu ditambah lagi dengan kekaburan bahasa yang terkandung dalam beberapa hadis dan petikan al-Quran. Perselisihan pendapat mengenai kebaikan relatif dan tafsiran sumber tekstual membenarkan sarjana undang-undang kelonggaran yang besar dalam merumuskan keputusan alternatif.

Masalah lain ialah hadis mana yang boleh digunakan untuk membuat pertimbangan.

Ahl al-Ra'y mengambil sikap kritis terhadap hadis dan menolak hadis yang mereka dapati bertentangan dengan akal dan al-Quran, walaupun sanadnya kukuh.  

 Ijma : Kesepakatan yang pada dasarnya boleh mengangkat sesuatu ketetapan berdasarkan bukti yang berkemungkinan kepada kepastian mutlak. Doktrin klasik ini mendapat kewibawaannya daripada beberapa siri hadis yang menyatakan bahawa masyarakat Islam tidak boleh bersetuju dengan kesilapan. Bentuk konsensus ini secara teknikalnya ditakrifkan sebagai persetujuan semua ahli perundangan yang kompeten dalam mana-mana generasi tertentu, bertindak sebagai wakil masyarakat. Walau bagaimanapun, kesukaran praktikal untuk mendapatkan dan memastikan perjanjian sedemikian bermakna ia mempunyai sedikit kesan ke atas pembangunan undang-undang. Bentuk konsensus yang lebih pragmatik, yang boleh ditentukan dengan perundingan karya ahli perundangan terkemuka, telah digunakan untuk mengesahkan keputusan supaya ia tidak boleh dibuka semula untuk perbincangan lanjut. Kes-kes yang terdapat akaun konsensus membentuk kurang daripada 1 peratus daripada badan perundangan klasik.
 Qiyas : Ia adalah penaakulan Analogi yang digunakan untuk mendapatkan ketetapan untuk situasi yang tidak dibincangkan dalam kitab suci dengan analogi dengan peraturan berasaskan kitab. Dalam contoh klasik, larangan Al-Quran meminum arak diperluaskan kepada semua bahan yang memabukkan, berdasarkan "sebab" (ʿilla) yang dikongsi oleh situasi ini, yang dalam kes ini dikenal pasti sebagai mabuk. Memandangkan punca sesuatu peraturan mungkin tidak jelas, pemilihannya lazimnya menimbulkan kontroversi dan perdebatan yang meluas. Majoriti Muslim Sunni melihat Qiyas sebagai Rukun utama Ijtihad. Sebaliknya; Zahirites, Ahmad ibn Hanbal, Al-Bukhari, Hanbalites awal, dll menolak Qiyas di kalangan Sunni. Fiqh Syiah Dua Belas juga tidak mengiktiraf penggunaan qiyas, tetapi bergantung pada akal ('Aql) sebagai gantinya.

Quranisme (al-Qurʾāniyya atau Islam Quran sahaja) berpegang kepada kepercayaan bahawa pendeta agama tradisional telah merosakkan agama, dan bimbingan Islam harus berlandaskan Al-Quran, sekali gus menentang kuasa agama semua atau kebanyakan kesusasteraan hadith dan tambahan bukan- sumber al-Quran. Ahli Quran percaya bahawa hukum agama (berbanding dengan riwayat) yang sudah ada dalam al-Quran adalah jelas dan lengkap. Ahli Quran mendakwa bahawa sebahagian besar kesusasteraan hadis mungkin rekaan, dan al-Quran sendiri mengkritik hadis (dan peranannya dalam Islam) baik dalam pengertian teknikal dan pengertian umum.

Pelabelan tingkah laku (Fıqh, aḥkām atau adab ) 

Fiqh mementingkan standard etika seperti juga dengan norma undang-undang, berusaha untuk menetapkan bukan sahaja apa yang sah dan tidak sah, tetapi juga apa yang betul dan salah secara moral. Ketetapan Syariah jatuh ke dalam salah satu daripada lima kategori yang dikenali sebagai "lima keputusan" (al-aḥkām al-khamsa): wajib (farḍ atau wājib), disyorkan (mandub atau mustaḥabb), neutral (mubāḥ), tercela (makrūh), dan haram. Berdosa atau jenayah melakukan perbuatan yang dilarang atau tidak melakukan perbuatan wajib. Mengelakkan perbuatan tercela dan melakukan perbuatan yang disyorkan dianggap sebagai subjek ganjaran di akhirat, manakala tindakan neutral tidak memerlukan hukuman daripada Tuhan. Para fuqaha tidak bersetuju sama ada istilah ḥalāl merangkumi tiga yang pertama atau empat kategori pertama. Keputusan undang-undang dan moral bergantung kepada sama ada tindakan itu dilakukan kerana keperluan (ḍarūra) dan pada niat asas (niyya), seperti yang dinyatakan dalam maksim undang-undang "perbuatan [dinilai mengikut] niat." 

Seperti yang dapat dilihat dalam banyak contoh, klasifikasi adalah relatif. Sebagai contoh, mempercayai kewujudan dan keajaiban Awliya dibentangkan sebagai "syarat" untuk Islam ortodoks oleh ramai penulis akidah Sunni terkemuka seperti Al-Tahawi dan Nasafi dan diterima dalam Sunni dan Syiah tradisional. Namun fahaman ini dilihat sebagai bidaah yang tidak boleh diterima oleh gerakan Islam puritan dan revivalis seperti Salafisme, Wahhabisme dan Modenisme Islam.

Salah satu isu yang paling banyak diperdebatkan dalam Syariah ialah sama ada meninggalkan ibadah fardu (solat) bermakna murtad. Dalam erti kata lain, jika orang yang dibunuh kerana tidak solat diterima sebagai orang yang beriman, solat jenazah boleh dilakukan dan dia boleh dikebumikan di tanah perkuburan orang Islam, dan harta yang selebihnya pergi kepada ahli warisnya; Namun, bagi orang yang diputuskan untuk murtad, ini tidak akan ditunaikan dan hartanya akan dirampas bagi pihak negara. Perkahwinan kanak-kanak, yang tidak dikutuk dalam kalangan Islam tradisional dan konservatif, kini dipersoalkan dan dilihat sebagai penderaan kanak-kanak.

Walaupun klasifikasi (pelabelan perbuatan dan orang) hanya kekal sebagai wacana agama di negara-negara sekular, klasifikasi ini boleh membawa kesan material atau moral yang sangat serius di negara-negara di mana pemahaman klasik syariah diterapkan; Meninggalkan perkara yang difardhukan, wajib dan sunnah, dan melakukan perkara yang makruh dan haram dihukum (sebagai hukuman hudud atau takzir).  

Hak dan tanggungjawab undang-undang dalam Syariah bermula sejak kebalighan.

Berterusan melakukan dosa-dosa kecil atau dosa-dosa besar yang tidak memerlukan hukuman yang lebih besar, yang disifatkan sebagai kemungkaran (fisq) dalam istilah fiqh, dihukum mengikut budi bicara hakim, tanpa had dan ukuran tertentu. Dalam hukuman tazir, tidak ada kewajipan untuk membuktikan jenayah (prinsip sah) dengan menyaksikan atau mekanisme yang serupa.

Aplikasi kontemporari

Rujukan 

Undang-undang agama
Sistem undang-undang agama
Kod undang-undang
Istilah Islam
Fiqah
Hukum Islam