Rampasan kuasa 16 Mei

Rampasan kuasa tentera 16 Mei (; ) ialah rampasan kuasa tentera di Korea Selatan pada tahun 1961, yang dianjurkan dan dijalankan oleh Park Chung-hee dan sekutunya yang membentuk Jawatankuasa Revolusi Ketenteraan, secara nominal diketuai oleh Ketua Turus Tentera Chang Do-yong selepas persetujuan kedua-duanya mengenai hari rampasan kuasa. Rampasan kuasa menyebabkan kerajaan Perdana Menteri Chang Myon dan Presiden Yun Posun yang dipilih secara demokrasi tidak berdaya, dan menamatkan Republik Kedua, serta meletakkan kuasa pentadbiran kepada tentera reformis melalui Majlis Tertinggi untuk Pembinaan Semula Negara yang diketuai oleh Park, yang mengambil alih jawatan pengerusi selepas penahanan Jeneral Chang pada bulan Julai.

Rampasan kuasa itu memainkan peranan penting dalam membawa kuasa elit pembangunan baharu dan dalam meletakkan asas bagi perindustrian pesat Korea Selatan di bawah kepimpinan Park, tetapi warisannya menjadi kontroversi terutamanya terhadap penindasan demokrasi dan kebebasan sivil yang diingini, dan pembersihan yang dilangsungkan dalam rampasan kuasa itu. bangun. Digelar sebagai "Revolusi Ketenteraan 16 Mei" oleh Park dan sekutunya, "semangat kebangsaan yang baru dan matang", sifat rampasan kuasa sebagai "revolusi" adalah kontroversi dan penilaiannya dipertikaikan.

Latar belakang dan punca 
Latar belakang rampasan kuasa boleh dianalisis dari segi konteks terdekatnya dan dari segi perkembangan pasca pembebasan Korea Selatan. Walaupun iklim ekonomi dan politik Republik Kedua yang sangat bermasalah menggalakkan campur tangan ketenteraan, akar rampasan kuasa itu sebenarnya bermula pada penghujung zaman Rhee. Ahli sejarah seperti Yong-Sup Han berhujah bahawa pandangan umum tentang rampasan kuasa yang disebabkan semata-mata oleh kekacauan rejim baru yang lumpuh akibat ketidakstabilan adalah terlalu mudah.

Korea Selatan di bawah Syngman Rhee 
Dari 1948, Korea Selatan ditadbir oleh Presiden Syngman Rhee, seorang anti-Komunis yang menggunakan Perang Korea untuk menyatukan monopoli ke atas kuasa politik di republik itu. Rhee mewakili kepentingan kelas pemerintah konservatif, yang dipanggil "bangsawan pembebasan" yang telah naik ke kedudukan pengaruh di bawah pendudukan Amerika. "Aristokrat pembebasan" ini membentuk sebahagian besar kelas politik, merangkumi kedua-dua penyokong Rhee dan saingannya dalam Parti Demokrat, yang memajukan visi masyarakat secara umum agar serupa dengan visi beliau sendiri. Rhee menghapuskan mana-mana sumber penentangan yang nyata, memastikan sebagai contoh pelaksanaan hukuman mati terhadap Cho Bong-am, yang telah berkempen menentangnya dalam pilihan raya presiden 1956 atas platform penyatuan semula secara aman dan telah menarik kira-kira 30% undi, jumlah yang  tahap sokongan yang tidak dapat diterima kepada calon pembangkang.

Malah tokoh pembangkang yang penting seperti Cho, bagaimanapun, boleh dianggap sebagai sebahagian daripada konsensus konservatif luas kelas pemerintah, yang bersandarkan pada pandangan dunia Konfusius tradisionalis yang melihat "pluralisme dalam ideologi dan kesaksamaan dalam hubungan manusia [sebagai] konsep asing", dan yang menegakkan nilai kerajaan paternalis dan kuasa rangkaian luas naungan politik. Rhee, di bawah model tradisionalis ini, adalah "orang tua" terulung dalam masyarakat Korea, yang mana orang Korea berhutang setia kekeluargaan, dan hubungan ini diperkukuh dengan ikatan kewajipan yang menghubungkan Rhee dengan ramai dalam kelas pemerintah.

Salah satu hasil daripada pemerintahan "bangsawan pembebasan" adalah terhentinya pembangunan di Korea Selatan, berbeza dengan keadaan di Jepun. Tatkala Korea Selatan telah dibangunkan secara intensif di bawah sistem penjajah Jepun, kepresidenan Rhee menyaksikan sangat sedikit usaha penting untuk membangunkan ekonomi Korea Selatan, yang kekal tidak stabil, miskin dan sebahagian besarnya bersifat agraris. Kekurangan pembangunan di bawah Rhee mencetuskan reaksi intelektual nasionalistik yang semakin meningkat yang memerlukan penstrukturan semula masyarakat secara radikal dan penyusunan semula politik dan ekonomi yang menyeluruh. Park Chung-hee, ketua Rampasan Kuasa 16 Mei yang pada masa itu merupakan pegawai tentera peringkat kedua dengan kecenderungan politik yang jelas samar-samar, telah banyak dipengaruhi oleh reaksi intelektual yang berlaku ketika itu.

Masalah sosial dan ekonomi Republik Kedua 
Selepas pilihan raya pada Mac 1960 yang mengalami kes penipuan, protes yang semakin meningkat berkembang menjadi Revolusi April, dan Rhee telah ditekan oleh Amerika Syarikat untuk meletakkan jawatan secara aman pada 26 April. Dengan Rhee diketepikan, satu perlembagaan baharu telah diisytiharkan untuk menubuhkan Republik Kedua, dan pilihan raya perundangan pada 29 Jun menghasilkan kemenangan besar bagi Parti Demokrat, dengan Liberal Rhee dikurangkan kepada dua kerusi sahaja dalam dewan rakyat yang baru ditubuhkan di Perhimpunan Kebangsaan. Republik Kedua menerima pakai sistem parlimen, dengan presiden sebagai ketua negara; kuasa eksekutif secara efektif terletak pada perdana menteri dan kabinet. Demokrat Yun Posun telah dipilih sebagai presiden pada bulan Ogos, dengan bekas Naib Presiden Chang Myon menjadi perdana menteri.

Republik Kedua telah dibelenggu masalah sejak awal, dengan perpecahan teruk dalam Parti Demokrat yang memerintah bersaing dengan pergolakan rakyat yang tidak berbelah bahagi untuk perhatian kerajaan. Ekonomi Korea Selatan merosot di bawah inflasi yang tinggi dan kadar pengangguran yang tinggi, manakala kadar jenayah mencatatkan lebih daripada dua kali ganda; dari Disember 1960 hingga April 1961, sebagai contoh, harga beras meningkat sebanyak 60 peratus, manakala pengangguran kekal melebihi 23%. Kekurangan makanan berleluasa mengakibatkan. Sementara itu, Chang Myon, mewakili "Puak Baru" Parti Demokrat, telah dipilih sebagai Perdana Menteri dengan margin tipis tiga undi. Pembersihan orang yang dilantik oleh Rhee telah menjadi tidak berkesan di mata umum oleh manipulasi Chang terhadap senarai suspek untuk memihak kepada ahli perniagaan kaya dan jeneral berkuasa. Walaupun Rhee telah disingkirkan dan perlembagaan demokrasi dimulakan, "bangsawan pembebasan" kekal berkuasa, dan masalah yang semakin teruk yang dihadapi Korea Selatan terbukti tidak dapat diatasi untuk kerajaan baharu.

Pecahan politik Korea Selatan dan pembersihan pentadbiran yang memusnahkan tentera digabungkan untuk melemahkan semangat dan mengecewakan Komando Keselamatan Tentera, yang didakwa mengekalkan rantaian perintah dalam tentera dan menghapuskan keingkaran. Keengganan Komando Keselamatan Tentera untuk bertindak membenarkan rancangan untuk rampasan kuasa berlaku, dan masalah Republik Kedua menyediakan konteks untuk rampasan kuasa itu dianjurkan dan direalisasikan.

Berpuak-puak dalam tentera 
Faktor langsung dalam membuka jalan kepada rampasan kuasa adalah sifat berpuak-puak dalam tentera Korea Selatan sendiri, salah satu yang terbesar di dunia pada masa itu dengan 600,000 orang tentera. Tentera telah diberi identiti tersendiri oleh dwi latihan Jepun dan kemudian latihan Amerika yang diterima oleh kebanyakan anggotanya, "menggabungkan etos ketenteraan Jepun dengan semangat kecekapan teknikal Amerika untuk mengembangkan misinya daripada mempertahankan negara daripada pencerobohan komunis untuk membantunya membina dirinya menjadi sebuah negara moden". Pegawai rendah reformis melihat jeneral kanan sebagai telah dicemari oleh politik parti, dan masalah itu ditambah lagi dengan kesesakan dalam kenaikan pangkat yang disebabkan oleh penyatuan jawatan komander kanan tentera selepas tamat perkembangan pesatnya dalam Perang Korea.

Tentera juga dibahagikan mengikut garis wilayah dan antara puak pegawai yang telah lulus dari sekolah yang sama. Antara yang terakhir, yang paling berpengaruh ialah puak yang bersaing yang telah lulus dari Akademi Tentera Jepun dan masing-masing dari sekolah pegawai Manchuria di Xinjing, manakala lebih ramai pegawai berpangkat rendah dibahagikan mengikut kelas tamat pengajian dari Tentera Korea selepas pembebasan. Akademi. Park Chung-hee telah menghadiri ketiga-tiga institusi, dan mempunyai kedudukan unik untuk mengetuai apa yang akan menjadi pakatan hebat rampasan kuasa, dengan hubungannya yang meluas di kalangan kedua-dua komander kanan tentera dan puak yang lebih muda.

Selepas penggulingan rejim Rhee dan institusi Republik Kedua, golongan reformis, yang diketuai oleh alumni KMA, mula menyeru agar komander kanan diambil kira kerana terlibat dalam penipuan dalam pilihan raya presiden 1960 dan 1956. Park Chung-hee, yang berpangkat agak tinggi sebagai Mejar Jeneral, melemparkan dirinya ke dalam perhatian dengan mengisytiharkan sokongannya kepada reformis dan menuntut peletakan jawatan Ketua Turus Tentera Song Yo-chan pada 2 Mei. Pada 24 September, enam belas kolonel, diketuai oleh Kim Jong-pil, menuntut peletakan jawatan Pengerusi Ketua Turus Bersama Choi Yong-hui dalam insiden yang dikenali sebagai "pemberontakan terhadap orang kanan" (). Pada ketika ini, rancangan awal untuk rampasan kuasa telah pun dibuat, dan ia dipercepatkan oleh "pemberontakan terhadap orang kanan".

Perancangan dan organisasi

Organisasi pusat 
Pelan pertama untuk rampasan kuasa tentera berkembang adalah apa yang dipanggil "rancangan 8 Mei", sebuah rancangan yang menyeru untuk melakukan pemberontakan kilat pada 8 Mei 1960. Pelan ini telah dibincangkan dan dirumuskan pada awal tahun 1960 oleh pegawai reformis termasuk Park, dan bertujuan untuk menyingkirkan Rhee daripada jawatan presiden. Pelan ini tidak pernah bergerak dengan ketara selain daripada idea, dan tidak lama kemudian digantikan oleh Revolusi April. Dari Mei hingga Oktober 1960, bagaimanapun, Park mengumpulkan pelbagai pegawai untuk mengatur rancangan baru bagi rampasan kuasa, sebahagian besarnya atas dasar hubungannya dengan graduan lain dari Akademi Tentera Manchuria. Dia juga mendapatkan kesetiaan editor Pusan Daily News, bertujuan untuk memastikan asas propaganda untuk rampasan kuasa. Menjelang Oktober, Park telah mengumpulkan sembilan ahli teras, menugaskan rakan rapatnya Kim Jong-pil dengan peranan setiausaha agung.

Mujur pada bulan November, Park telah dipindahkan dari posnya di Pusan ke Seoul, dan pada mesyuarat pada 9 November di kediamannya di Seoul, kumpulan teras memutuskan bahawa mereka akan memanipulasi gerakan antirasuah dalam tentera untuk menyokong matlamat mereka. Tambahan pula, telah diputuskan juga bahawa Park akan memberi tumpuan untuk membina sokongan bagi rampasan kuasa di kalangan jeneral lain, manakala ahli teras lain akan merekrut pegawai yang lebih muda dan membina sel revolusioner di dalam dan di luar Seoul. Mengikut perakuan Chang Do-yong, bagaimanapun, pada 12 Januari 1961, didapati bahawa Park telah diletakkan dalam senarai 153 pegawai yang dijadualkan dipindahkan ke Tentera Simpanan pada bulan Mei. Penemuan ini mungkin akan mempercepatkan rancangan untuk rampasan kuasa. Ahli sejarah Kim Hyung-A mencadangkan sebaliknya bahawa ada kemungkinan bahawa Chang, sebagai Ketua Turus Tentera, sengaja menyebarkan khabar angin tentang penyingkiran Park yang akan berlaku untuk menyediakan perlindungan politik bagi rampasan kuasa; dia membuat kesimpulan bahawa "jelas bahawa Park telah menerima sokongan luar biasa daripada seseorang yang berkuasa".

Persediaan segera 

Sepanjang setengah tahun berikutnya, rancangan rampasan kuasa menjadi rahsia terbuka dalam tentera. Park gagal memenangi Komando Anti-Risikan tentera dan Divisyen Kesembilan berperisai, tetapi tidak ada organisasi yang melaporkan rancangan itu kepada pihak yang lebih tinggi, membenarkan perancangan diteruskan tanpa halangan. Ketika tahun 1960 semakin hampir, Park memulakan perbincangan selari di luar kumpulan terasnya, menstrukturkan rangkaian penyokong yang longgar untuk rancangannya; antara yang dibawa oleh rundingan ini ialah Mejar Jeneral Lee Chu-il, dengannya Park bersetuju bahawa sebaik sahaja rampasan kuasa itu berlaku, Ketua Turus Tentera yang baharu Chang Do-yong akan diletakkan sebagai ketua Majlis Revolusi untuk mendapatkan sokongan seluruh tentera. Pada Mac 1961, kumpulan teras bertemu di Restoran Chungmu-jang di Seoul, dan menetapkan tarikh 19 April untuk rampasan kuasa, menjangkakan gangguan yang ketara pada hari itu kerana ia merupakan ulang tahun revolusi yang telah menggulingkan rejim Rhee. Park juga mendapat sokongan kewangan ahli perniagaan terkemuka, mengumpul sejumlah 7.5 juta hwan.

Akhirnya, pada 10 April 1961, Park mengambil inisiatif mendedahkan butiran rancangan itu kepada Chang sendiri. Tindak balas ambivalen Chang seterusnya adalah tegas dalam membenarkan rampasan kuasa berlaku. Semasa dia menolak jawatan kepimpinan yang ditawarkan kepadanya, dia tidak memaklumkan rancangan itu kepada kerajaan awam, mahupun mengarahkan penangkapan konspirator. Ini membolehkan Park mempersembahkan Chang sebagai "tangan ghaib" yang membimbing organisasi rampasan kuasa. Menurut Han, ambivalensi ini berkemungkinan besar kerana Chang telah mengira bahawa penganjur rampasan kuasa pada masa ini telah mengumpulkan terlalu banyak momentum untuk dihentikan, walaupun analisis ini menganggap Chang tidak terlibat sebelum ini. Bagaimanapun, tarikh 19 April berlalu tanpa gangguan yang dijangkakan, dan perancang menjadualkan semula rampasan kuasa untuk 12 Mei.

Kegagalan rampasan kuasa 12 Mei dan perancangan kecemasan 
Pada beberapa ketika tidak lama selepas ini, rancangan 12 Mei akhirnya bocor secara tidak sengaja kepada pasukan keselamatan tentera, yang melaporkannya kepada Perdana Menteri Chang Myon dan Menteri Pertahanan Hyeon Seok-ho. Chang Myon telah dihalang daripada menjalankan siasatan dengan campur tangan Ketua Turus Tentera Chang Do-yong, yang meyakinkannya bahawa laporan keselamatan itu tidak boleh dipercayai. Khabar angin berleluasa yang tidak disedari akan berlakunya rampasan kuasa tentera juga menyumbang kepada keputusan Chang Myon, dan laporan mengenai rancangan 12 Mei telah ditolak sebagai penggera palsu. Penganjur rampasan kuasa bertindak balas dengan membatalkan rancangan 12 Mei dan menetapkan tarikh dan masa baharu, dan muktamad, 3 pagi pada 16 Mei.

Kursus acara 
Plot itu dibocorkan sekali lagi pada awal pagi 16 Mei, dan kali ini tindakan segera diambil. Perintah Perisikan-Balas membangkitkan amaran bahawa pemberontakan sedang berlaku, dan detasmen polis tentera telah dihantar untuk menangkap pelaku yang disyaki. Park berpindah ke Markas Tentera Daerah Keenam untuk mengawal pihak operasi rampasan kuasa dan menyelamatkan rancangan itu. Park memberi ucapan kepada tentera yang berkumpul, berkata:

Ucapan itu sangat berjaya sehinggakan polis tentera yang telah dihantar untuk menangkap pemberontak itu berpaling tadah untuk tujuan mereka. Dengan Tentera Daerah Keenam kini selamat di bawah kawalannya, Park memilih Kolonel Kim Jae-chun untuk mengatur barisan hadapan pendudukan Seoul dan menghantar mesej kepada Chang Do-yong, mengarahkannya untuk secara muktamad menyertai rampasan kuasa atau menderita akibat persatuan. dengan kerajaan awam. Dia kemudiannya berlepas ke Komando Peperangan Khas, lalu dia mengeluarkan arahan untuk menyeberangi Sungai Han dan menduduki kediaman presiden di Rumah Biru.

Sementara itu, sebuah briged artileri menduduki Ibu Pejabat Tentera tengah dan mengamankan kawasan pusat bandar Seoul di utara Han. Menjelang 4:15 pagi, selepas berbalas tembakan singkat dengan polis tentera setia yang mengawal jambatan merentasi Han, tentera Park telah menduduki bangunan pentadbiran ketiga-tiga cabang kerajaan. Mereka terus merampas ibu pejabat Sistem Penyiaran Korea, mengeluarkan proklamasi yang mengumumkan rampasan kuasa Jawatankuasa Revolusi Tentera:

Siaran itu seterusnya menggariskan objektif dasar rampasan kuasa, termasuk antikomunisme, pengukuhan hubungan dengan Amerika Syarikat, penghapusan rasuah politik, pembinaan ekonomi negara autonomi, penyatuan semula Korea, dan penyingkiran ahli politik generasi sekarang. Pengisytiharan itu dikeluarkan atas nama Chang Do-yong, yang dirujuk sebagai Pengerusi Jawatankuasa, tetapi ini tanpa kelulusan beliau terlebih dahulu. Apabila fajar menyingsing, unit kor marin di bawah Kim Yun-geun menyeberangi Sungai Han dan mengawal Rumah Biru seperti yang diarahkan.

Kerajaan awam dengan cepat meleduk. Perdana Menteri Chang Myon telah melarikan diri dari Seoul apabila mendengar rampasan kuasa itu, dan Presiden Yun Posun menerima rampasan kuasa itu sebagai fait accompli (fakta terakui). Yun terus berkhidmat sebagai ketua negara nominal sehingga 1963, walaupun dilucutkan semua kuasa sebenar. Komander Lee Han-lim dari Tentera Pertama telah bersedia untuk menggerakkan pasukan simpanan untuk menyekat rampasan kuasa, tetapi berundur untuk menghalang peluang daripada sebarang serangan Korea Utara. Beliau ditangkap dua hari kemudian. Dua puluh bahagian bersenjata berat kini berdiri menyokong rampasan kuasa di Seoul, menghalang sebarang peluang realistik penindasannya. Selepas tiga hari bersembunyi, Chang Myon muncul semula untuk mengumumkan peletakan jawatan seluruh kabinet, dan menyerahkan kuasa kepada junta baharu. Kadet tentera berarak di jalanan menyatakan sokongan mereka terhadap rampasan kuasa. Chang Do-yong kini menerima pelantikannya sebagai pengerusi Jawatankuasa, memberikannya meterai kuasa terakhir yang diperlukannya. Rampasan kuasa 16 Mei kini telah selesai.

Kesudahannya

Penyatuan dan perebutan kuasa 

Urusan penyatuan kerajaan baharu bermula sejurus selepas rampasan kuasa itu selesai. Undang-undang tentera segera dikuatkuasakan. Pada 20 Mei, Jawatankuasa Revolusi Tentera telah dinamakan semula sebagai Majlis Tertinggi untuk Pembinaan Semula Negara (SCNR), dan keesokan harinya kabinet baru telah dimulakan. Jeneral Chang, pengerusi jawatankuasa itu, kekal sebagai Ketua Turus Tentera, tetapi juga mengambil alih jawatan tambahan Perdana Menteri dan Menteri Pertahanan, menjadi ketua rasmi pentadbiran. SCNR telah diformalkan sebagai junta daripada tiga puluh pegawai tentera berpangkat tertinggi yang pada mulanya disusun dalam empat belas jawatankuasa kecil, dan memikul tanggungjawab yang luas yang merangkumi kuasa untuk mengumumkan undang-undang, melantik jawatan kabinet, dan mengawasi fungsi pentadbiran secara keseluruhan.

Perlembagaan kabinet baharu adalah subjek perebutan kuasa dalaman yang sengit, bagaimanapun, dan dalam tempoh dua bulan akan datang Park tidak lama lagi merekayasa peralihan kuasa yang cepat ke dalam tangannya sendiri. Pada 6 Jun, SCNR mengisytiharkan Undang-undang Berkenaan Langkah Luar Biasa untuk Pembinaan Semula Negara, yang melucutkan jawatannya sebagai Menteri Pertahanan dan Panglima Tentera Darat. Kebanyakan undang-undang ini telah digubal oleh Yi Seok-che, yang beroperasi di bawah arahan Park untuk "menghapuskan" Chang. Empat hari kemudian, pada 10 Jun, Majlis Tertinggi bagi Undang-undang Pembinaan Semula Negara telah digubal, yang menyatakan bahawa Timbalan Pengerusi SCNR akan menjadi Pengerusi Jawatankuasa Tetapnya, memberikan Park kuasa tambahan. Akhirnya, pada 3 Julai, Chang sendiri telah ditangkap atas tuduhan bersubahat untuk melakukan rampasan kuasa balas, dan undang-undang 10 Jun telah dipinda untuk membolehkan Park menyandang jawatan Pengerusi kedua-dua SCNR dan Jawatankuasa Tetapnya.

Sambutan Amerika Syarikat 
Sebahagian daripada tugas segera pemimpin rampasan kuasa adalah untuk mendapatkan persetujuan Amerika untuk kerajaan baharu mereka. Kelulusan ini datang dengan cepat, kerana pada 20 Mei, Presiden John F. Kennedy menghantar mesej kepada SCNR yang mengesahkan persahabatan antara kedua-dua negara. Carter B. Magruder, ketua komander Komando Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu, serentak mengumumkan pemulangan semua hak perintah operasi kepada Tentera ROK. Menjelang 27 Mei, pemimpin rampasan kuasa yakin dengan sokongan Amerika dan membubarkan undang-undang tentera yang telah mereka laksanakan pada hari rampasan kuasa. Pada 24 Jun, Duta Besar Amerika Samuel D. Berger tiba di Seoul, dan dilaporkan memaklumkan Park bahawa Amerika Syarikat berminat untuk menyokong kerajaannya secara terbuka, tetapi memerlukan pemberhentian "pembersihan dan tuduhan". Akhirnya, pada 27 Julai, Setiausaha Negara Dekan Rusk mengumumkan pengiktirafan rasmi Amerika Syarikat terhadap kerajaan SCNR pada sidang akhbar.

Pembinaan negara 
Perkembangan ketara berlaku tidak lama selepas rampasan kuasa dengan perancangan dan seterusnya penubuhan Agensi Perisikan Pusat Korea (KCIA). Anggota Jawatankuasa Revolusi Tentera telah diberi taklimat pada 20 Mei oleh Kim Jong-pil mengenai fungsi yang dimaksudkan untuk agensi baharu ini. KCIA direalisasikan pada 10 Jun dengan penggubalan Undang-undang No. 619, yang menjadikan agensi itu berada di bawah arahan Kim Jong-pil. KCIA akan menjadi pangkalan pusat kuasa Park sepanjang kepimpinannya di Korea Selatan, dan ia menjalankan fungsi penting sejak awal, memberikan Kim dan Park keupayaan untuk menyingkirkan Chang daripada Majlis dan untuk memulakan satu siri pembersihan menyeluruh terhadap institusi awam.

KCIA telah disokong dalam kerja terakhir ini oleh Jawatankuasa Pemeriksaan mengenai Penyelewengan dalam Perkhidmatan Awam. Pembersihan kementerian negara dipertingkatkan dengan pengumuman pada 20 Julai mengenai program dasar yang menyasarkan persaraan paksa hampir 41,000 orang birokrat "berlebihan" dan pengurangan bilangan penjawat awam sebanyak 200,000 orang. Pembersihan "alat" kerajaan, kejayaan Park dalam perebutan kuasa selepas rampasan kuasa Mei, dan pemilihan akhirnya sebagai presiden awam pada tahun 1963 menjadi pentas untuk penyatuan rejim pembangunannya.

Legasi dan penilaian 
Rampasan kuasa 16 Mei adalah titik permulaan siri rejim tentera yang akan berlangsung dalam beberapa bentuk sehingga 1993. Ia juga memberikan duluan kebiasaan untuk rampasan kuasa 12 Disember dan 17 Mei Chun Doo-hwan, pengganti Park. Dengan perkembangan pembangkang bersepadu di bawah Park dan evolusinya ke dalam Pergerakan Pendemokrasian Gwangju selepas 1980, rampasan kuasa itu menjadi subjek kontroversi, dengan ramai penentang rejim tentera, seperti Kim Dae Jung, melihat kembali rampasan kuasa itu sebagai tindakan keganasan pemberontakan yang tidak wajar yang menggulingkan kerajaan pertama Korea Selatan yang benar-benar demokratik. Walau bagaimanapun, yang lain menunjukkan legasi positif rampasan kuasa, seperti analisis Freedom House 1994 yang merujuk kepada perindustrian pesat yang mengikuti rampasan kuasa dan sifat "tidak rasuah" pemerintahan Park.

Nama 
Dalam wacana rasmi sebelum 1993, rampasan kuasa itu dirujuk sebagai "Revolusi 16 Mei" (), tetapi di bawah reformasi pentadbiran bukan ketenteraan pemimpin pembangkang Kim Young-sam dahulu, acara itu telah ditetapkan semula sebagai rampasan kuasa atau pemberontakan tentera (). Park telah menyifatkan "Revolusi Mei" sebagai "tindakan mempertahankan diri yang tidak dapat dielakkan oleh dan untuk rakyat Korea", dan dalam pensejarahan rejim tentera, Revolusi itu telah dikemukakan sebagai hasil daripada kehendak negara secara keseluruhan. Penamaan semula Kim Young-sam untuk peristiwa itu menolak analisis ini, dan disertai dengan pengiktirafan yang sepadan terhadap demonstrasi April 1960 sebagai "Revolusi April". Pembacaan ini diperkukuh pada 1994–95 dengan pembaharuan kurikulum dan penerbitan buku teks sejarah yang menggunakan label baharu.

Lihat juga 

 Sejarah Korea Selatan
 Republik Ketiga Korea Selatan

Rujukan 

Sejarah politik Korea Selatan
Republik Kedua Korea
Rencana yang mengandungi teks bahasa Korea
Park Chung Hee
Republik Ketiga Korea
Rampasan kuasa tentera di Korea Selatan
1961 dalam politik
1961 di Korea Selatan