Tradisi lisan

Tradisi lisan merujuk kepada segala bentuk warisan dan tradisi yang lahir dalam sesuatu kelompok masyarakat. Penyampaian tradisi ini berbentuk perantaraan lisan. Ia merupakan satu cara masyarakat menyampaikan sejarah lisan, kesusteraan, perundangan dan pengetahuan lain menyeberangi generasi tanpa sistem tulisan. Contoh yang menggabungkan kesusteraan lisan dan sejarah lisan, sebelum ditulis, adalah Sejarah Melayu. 

Dari segi umum, "tradisi lisan" merujik kepada penyampaian bahan budaya melalui sebutan lisan, dan telah lama dikatakan sebagai gambaran cerita rakyat (kriteria yang tidak lagi dipegang kemas oleh kesemua pencerita rakyat). Sebagai bidang akedemik, ia merujuk kepada kedua-dua kaedah saintifik dan objek yang dikaji oleh kaedah tersebut.  

Kajian tradisi lisan adalah berbeza dengan bidang akademik sejarah lisan, yang merupakan rakaman ingatan peribadi dan sejarah oleh mereka yang mengalami era sejarah atau kejadian tertentu. Ia juga berbeza dengan kajian kelisanan (orality) yang boleh ditakrifkan sebagai pemikiran dan gambaran lisan dalam masyarakat di mana teknologi kesusteraan (terutamanya tulisan dan cetakan) tidak meluas dikalangan penduduknya.

Sejarah kajian tradisi lisan
Tradisi lisan merupakan bidang kajian yang diketahui permulaannya dalam karya cendikiawan Serbia Vuk Stefanovic Karadzic (1787-1864), sezaman dengan Brothers Grimm. Vuk mengejar projek seumpamanya dalam "salvage folklore" dalam tradisi kognat di daerah selatan Slav yang kemudiannya bergabung sebagai Yugoslavia, dan dalam campuran yang sama minat romantik dan nasionalis. Terkemudian, tetapi masih dalam pengajian yang sama, turkologi Vasily Radlov (1837-1918) akan mengkaji lagi di Kara-Kirghiz yang kemudiannya membentuk Kesatuan Soviet.

Rujukan

Pautan luar

 Back to the Oral Tradition 
 The Center for Studies in Oral Tradition
 The Milman Parry Collection of Oral Literature Online 
 Oral Tradition Journal
 Post-Gutenberg Galaxy 

Budaya rakyat
Komunikasi lisan