Matlamat Pembangunan Mampan 2

Matlamat Pembangunan Mampan 2: Kelaparan Sifar (SDG 2) ialah matlamat kedua dalam 17 Matlamat Pembangunan Mampan yang ditubuhkan oleh Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu (PBB) pada 2015. Keterangan rasmi ialah: "Tamatkan kelaparan, mencapai jaminan makanan dan nutrisi yang lebih baik serta menggalakkan pertanian mampan". SDG 2 menonjolkan kesalinghubungan yang kompleks antara jaminan bekalan makanan, pemakanan, pembangunan luar bandar dan pertanian mampan. Menurut PBB, terdapat kira-kira 690 juta orang yang kelaparan, yakni kira-kira 10 peratus populasi dunia. Satu daripada setiap sembilan orang tidur dalam keadaan lapar setiap malam, termasuk 20 juta orang yang sedang menghadapi risiko kebuluran di Sudan Selatan, Somalia, Yaman dan Nigeria.

SDG 2 mempunyai lapan sasaran dan 14 penunjuk untuk mengukur kemajuan. Lima "sasaran hasil" ialah: menamatkan kelaparan dan meningkatkan akses kepada makanan; menamatkan semua bentuk kekurangan zat makanan; produktiviti pertanian; sistem pengeluaran makanan yang mampan dan amalan pertanian yang berdaya tahan; dan kepelbagaian genetik benih, tumbuhan yang ditanam dan haiwan yang diternak dan dijinakkan; pelaburan, penyelidikan dan teknologi. Tiga "cara untuk mencapai" sasaran termasuk: menangani sekatan perdagangan dan gangguan dalam pasaran pertanian dunia dan pasaran komoditi makanan serta terbitannya.

Kekurangan zat makanan telah meningkat sejak 2015, selepas menurun selama beberapa dekad. Ini sebahagian besarnya berpunca daripada pelbagai tekanan dalam sistem makanan yang termasuk; kejutan iklim, krisis belalang dan pandemik COVID-19. Ancaman tersebut secara tidak langsung mengurangkan kuasa beli dan kapasiti untuk mengeluarkan dan mengagihkan makanan, yang memberi kesan kepada populasi rentan dan seterusnya mengurangkan kebolehcapaian mereka kepada makanan. Sehingga 142 juta orang pada 2020 telah mengalami kekurangan zat makanan akibat pandemik COVID-19. Statistik kanak-kanak terbantut dan membazir berkemungkinan bertambah buruk dengan wabak itu. Selain itu, pandemik COVID-19 "mungkin menambah antara 83 dan 132 juta orang kepada jumlah warga kekurangan zat makanan di dunia menjelang akhir tahun 2020, bergantung pada senario pertumbuhan ekonomi".

Dunia masih tidak berada di landasan untuk mencapai Sifar Kelaparan menjelang 2030. Tanda-tanda peningkatan kelaparan dan ketiadaan jaminan makanan adalah amaran bahawa terdapat banyak kerja yang perlu dilakukan untuk memastikan dunia "tidak meninggalkan sesiapa pun di belakang" di jalan menuju dunia yang sifar kelaparan. Penamatan malnutrisi di Afrika menjelang 2030 dijangka tidak mungkin.

Sasaran, penunjuk dan kemajuan

Sasaran 2.1: Akses sejagat kepada makanan yang selamat dan berkhasiat 
Sasaran pertama SDG 2 ialah Sasaran 2.1: "Menjelang 2030, tamatkan kelaparan dan pastikan akses oleh semua orang, khususnya golongan miskin dan orang yang rentan, termasuk bayi, kepada makanan yang selamat, berkhasiat dan mencukupi sepanjang tahun".

Ia mempunyai dua penunjuk:

 Penunjuk 2.1.1: Prevalensi kekurangan zat makanan.
 Penunjuk 2.1.2: Prevalensi ketidakjaminan makanan yang sederhana atau teruk dalam populasi, berdasarkan Skala Pengalaman Ketidakjaminan Makanan (FIES).

Ketidakpastian makanan ditakrifkan oleh FAO PBB sebagai "situasi apabila orang ramai kekurangan akses selamat kepada jumlah makanan yang selamat dan berkhasiat yang mencukupi untuk pertumbuhan dan perkembangan normal serta kehidupan yang aktif dan sihat." FAO PBB menggunakan kelaziman kekurangan zat makanan sebagai penunjuk utama kelaparan.

Sasaran 2.2: Menamatkan semua bentuk malnutrisi 
Tajuk penuh Sasaran 2.2 ialah: "Menjelang 2030 menamatkan semua bentuk malnutrisi, termasuk mencapai sasaran antarabangsa yang dipersetujui pada 2025 mengenai bantut dan pembaziran pada kanak-kanak di bawah umur lima tahun, dan menangani keperluan pemakanan remaja perempuan, wanita hamil dan menyusu, dan warga tua."

Ia mempunyai dua penunjuk:

 Penunjuk 2.2.1: Kelaziman bantut (ketinggian bagi umur<-2 sisihan piawai daripada median Piawaian Pertumbuhan Kanak-Kanak Pertubuhan Kesihatan Sedunia, WHO) dalam kalangan kanak-kanak di bawah umur 5 tahun).
 Penunjuk 2.2.2: Kelaziman malnutrisi (jisim bagi ketinggian >+2 atau<-2 sisihan piawai daripada median WHO).

Sasaran 2.3: Menggandakan produktiviti dan pendapatan pengeluar makanan berskala kecil 
Tajuk penuh untuk Sasaran 2.3: "Menjelang 2030, menggandakan produktiviti pertanian dan pendapatan pengeluar makanan berskala kecil, khususnya wanita, orang peribumi, petani keluarga, pengembala dan nelayan, termasuk melalui akses yang selamat dan sama rata kepada tanah, sumber produktif lain dan input, pengetahuan, perkhidmatan kewangan, pasaran, dan peluang untuk menambah nilai dan pekerjaan bukan ladang".

Ia mempunyai dua penunjuk:

 Penunjuk 2.3.1: Jumlah pengeluaran bagi setiap unit buruh mengikut kelas saiz perusahaan pertanian/pastoral/perhutanan.
 Penunjuk 2.3.2: Purata pendapatan pengeluar makanan berskala kecil, mengikut jantina dan status peribumi.

Sasaran ini bersambung dengan Matlamat Pembangunan Mampan 5 (Kesaksamaan Gender). Menurut National Geographic, jurang gaji antara lelaki dan wanita dalam bidang pertanian adalah secara purata 20-30%. Apabila pendapatan pengeluar makanan berskala kecil tidak terjejas berdasarkan jantina atau tempat asal, petani dapat meningkatkan kestabilan kewangan mereka. Menjadi lebih stabil dalam segi kewangan bermakna menggandakan produktiviti makanan. Menutup jurang jantina boleh memberi makan kepada 130 juta orang daripada 870 juta orang kurang gizi di dunia. Kesaksamaan jantina dalam pertanian adalah penting untuk membantu mencapai sifar kelaparan.

Sasaran 2.4: Pengeluaran makanan yang mampan dan amalan pertanian yang berdaya tahan 
Tajuk penuh Sasaran 2.4: "Menjelang 2030, memastikan sistem pengeluaran makanan yang mampan dan melaksanakan amalan pertanian berdaya tahan yang meningkatkan produktiviti dan pengeluaran, yang membantu mengekalkan ekosistem, yang mengukuhkan keupayaan untuk menyesuaikan diri dengan perubahan iklim, cuaca ekstrem, kemarau, banjir dan bencana lain, dan yang secara beransur-ansur meningkatkan kualiti tanah dan tanah".

Sasaran ini mempunyai satu penunjuk:

 Penunjuk 2.4.1: Perkadaran kawasan pertanian di bawah pertanian yang produktif dan mampan.

Sebuah ladang dianggap tidak mampan jika tanahnya buruk dan perairan tidak diurus dengan baik. Walau bagaimanapun, dalam beberapa tahun kebelakangan ini, terdapat kesedaran bahawa kemampanan adalah jauh melebihi ini. Ia termasuk dimensi ekonomi dan sosial, serta meletakkan petani sebagai pusat. Sesebuah ladang tidak lagi boleh dilabel sebagai mampan jika ia tidak baik dari segi ekonomi dan berdaya tahan terhadap faktor luaran, atau jika kesejahteraan petani dan semua orang yang bekerja di ladang itu dalam keadaan runcing.

Sasaran 2.5: Mengekalkan kepelbagaian genetik dalam pengeluaran makanan 
Tajuk penuh untuk Sasaran 2.5: "Menjelang 2020 mengekalkan kepelbagaian genetik benih, tumbuh-tumbuhan yang ditanam, haiwan yang diternak dan dijinakkan serta spesies liar yang berkaitan, termasuk melalui bank benih dan tumbuhan yang diurus dan dipelbagaikan dengan baik di peringkat kebangsaan, serantau dan antarabangsa, dan memastikan akses kepada dan perkongsian manfaat yang adil dan saksama yang timbul daripada penggunaan sumber genetik dan pengetahuan tradisional yang berkaitan seperti yang dipersetujui di peringkat antarabangsa."

Ia mempunyai dua penunjuk:

 Penunjuk 2.5.1: Bilangan sumber genetik tumbuhan dan haiwan untuk makanan dan pertanian yang dijamin sama ada dalam kemudahan pemuliharaan jangka sederhana atau panjang.
 Penunjuk 2.5.2: Bahagian baka tempatan yang diklasifikasikan sebagai berisiko, tidak berisiko atau pada tahap risiko kepupusan yang tidak diketahui.

Piawaian Bank Gen FAO bagi Sumber Genetik Tumbuhan ialah entiti yang menetapkan penanda aras untuk amalan terbaik saintifik dan teknikal.

Sasaran 2.a: Melabur dalam infrastruktur luar bandar, penyelidikan pertanian, teknologi dan bank gen 
Tajuk penuh untuk Sasaran 2.a: "Meningkatkan pelaburan, termasuk melalui peningkatan kerjasama antarabangsa dalam infrastruktur luar bandar, penyelidikan pertanian dan perkhidmatan pengembangan, pembangunan teknologi, dan bank gen tumbuhan dan ternakan untuk meningkatkan kapasiti produktif pertanian di negara membangun, khususnya di negara kurang maju".

Ia mempunyai dua penunjuk:

 Penunjuk 2.a.1: Indeks orientasi pertanian bagi perbelanjaan kerajaan.
 Penunjuk 2.a.2: Jumlah aliran rasmi (bantuan pembangunan rasmi ditambah aliran rasmi lain) ke sektor pertanian.

Sasaran 2.b.: Menghalang sekatan perdagangan pertanian, gangguan pasaran dan subsidi eksport 
Tajuk penuh untuk Sasaran 2.b: "Membetulkan dan mencegah sekatan perdagangan dan gangguan dalam pasaran pertanian dunia, termasuk penghapusan selari semua bentuk subsidi eksport pertanian dan semua langkah eksport dengan kesan yang setara, selaras dengan mandat Perhimpunan Pembangunan Doha."

Sasaran 2.b. mempunyai dua indikator:

 Penunjuk 2.b.1: Anggaran Sokongan Pengeluar. Anggaran Sokongan Pengeluar ialah "penunjuk nilai kewangan tahunan pemindahan kasar daripada pengguna dan pembayar cukai untuk menyokong pengeluar pertanian, diukur pada peringkat pintu ladang, yang timbul daripada langkah dasar, tanpa mengira sifat, objektif atau kesannya terhadap pengeluaran atau pendapatan ladang."
 Penunjuk 2.b.2: Subsidi eksport pertanian. Subsidi eksport "meningkatkan bahagian pengeksport dalam pasaran dunia pada kos orang lain, cenderung untuk menekan harga pasaran dunia dan mungkin menjadikannya lebih tidak stabil, kerana keputusan mengenai tahap subsidi eksport boleh diubah tanpa diduga..

Sasaran 2.c. Memastikan pasaran komoditi makanan yang stabil dan akses terkini kepada maklumat 
Tajuk penuh untuk Sasaran 2.c ialah "mengguna pakai langkah untuk memastikan pasaran komoditi makanan berfungsi dengan baik dan terbitannya, dan memudahkan akses terkini kepada maklumat pasaran, termasuk rizab makanan, untuk membantu mengehadkan turun naik harga makanan yang melampau".

Sasaran ini mempunyai satu penunjuk: Penunjuk 2.c.1, iaitu penunjuk anomali harga makanan.

Kemajuan dan cabaran keseluruhan 
Di sebalik kemajuan, penyelidikan menunjukkan bahawa lebih daripada 790 juta orang di seluruh dunia masih mengalami kelaparan. Terdapat kemajuan besar dalam memerangi kelaparan sejak 15 tahun yang lalu. Pada tahun 2017, semasa acara sampingan di Forum Politik Peringkat Tinggi di bawah tema "mempercepatkan kemajuan ke arah mencapai SDG 2: pengajaran daripada pelaksanaan negara", beberapa siri cadangan dan tindakan telah dibincangkan. Pihak berkepentingan seperti misi PBB Perancis, Action Against Hunger, Save The Children dan Global Citizen telah mengemudi perbualan. Penamatan kekurangan zat makanan di benua Afrika menjelang 2030 barangkali adalah tidak mungkin.

Kesan pandemik COVID-19 
Pencapaian SDG 2 telah terjejas oleh beberapa faktor, yang paling serius berlaku pada 2019, 2020 dan 2021; dengan serangan belalang 2019–2021 yang belum pernah terjadi sebelumnya di Afrika Timur dan pandemik COVID-19 sejak 2020. Pihak FAO telah menyatakan bahawa trend ketidakjaminan makanan, gangguan dalam bekalan makanan dan pendapatan menyumbang kepada "meningkatkan risiko kekurangan zat makanan kanak-kanak, kerana ketidakamanan makanan menjejaskan kualiti diet, termasuk kualiti diet kanak-kanak dan wanita, dan kesihatan rakyat dengan cara yang berbeza".

Teknologi baharu 
Untuk menangani cabaran yang semakin meningkat untuk mencapai matlamat SDG 2, penyelidikan baharu telah muncul mengenai beberapa teknologi baharu yang boleh dilaksanakan untuk meningkatkan produktiviti pertanian dan menangani isu perubahan iklim. Perubahan iklim berkemungkinan akan terus memperlahankan anggaran pengurangan kelaparan, terutamanya dalam dekad akan datang, meningkatkan bilangan orang yang berisiko kelaparan kepada lebih 16 juta menjelang 2030. Untuk mengurangkan kesan negatif perubahan iklim, peningkatan pelaburan dalam teknologi pertanian diperlukan untuk meningkatkan produktiviti pertanian. Tambahan pula, peningkatan R&D pertanian akan mengurangkan kelaziman kelaparan dalam kalangan 55 juta orang di Afrika. Apabila intensifikasi pertanian diperlukan, peningkatan pelaburan dalam teknologi modal diperlukan untuk meningkatkan produktiviti keseluruhan sambil meminimumkan jejak karbon pertanian. Memajukan teknologi, seperti robot dan mekanisasi, adalah salah satu daripada banyak faedah ekonomi. Pada masa yang sama, perkara-perkara ini juga turut diberi perhatian: kecekapan air- pemuliharaan air dan pencemaran dan peralihan kepada bahan yang mampan. Peningkatan dalam pelaburan teknologi baharu akan mempunyai pengaruh yang besar dalam menyelesaikan kebimbangan perubahan iklim dan mencapai matlamat SDG 2.

Kepentingan sektor perikanan 
Ikan darat menyediakan makanan dan mata pencarian kepada berbilion-bilion orang di seluruh dunia, dan mereka penting untuk berfungsi dengan baik bagi ekosistem air tawar. Walau bagaimanapun, perkhidmatan ini nyata tidak diberi perhatian dalam perbincangan dan inisiatif pembangunan, termasuk dalam SDG.

Rujukan 

Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak