Kerajaan Pahang

Kerajaan Pahang (Jawi : كراجان ڤهڠ) ialah sebuah negeri Melayu yang wujud dari 1770 hingga 1881, dan merupakan pendahulu negeri Pahang moden. Kerajaan ini wujud dengan penyatuan kekuasaan oleh keluarga Bendahara di Pahang, berikutan pemisahan Empayar Johor secara beransur-ansur. Peraturan diri ditubuhkan di Pahang pada akhir abad ke-18, dengan Tun Abdul Majid diisytiharkan sebagai Raja Bendahara yang pertama. Kawasan sekitar Pahang membentuk sebahagian daripada domain keturunan yang dilampirkan pada tajuk ini dan ditadbir secara langsung oleh Raja Bendahara. Melemahnya kesultanan Johor dan penggantian berturut-turut ke takhta itu dipadankan dengan peningkatan kemerdekaan para ahli wilayah besar; Bendahara di Pahang, Temenggong di Johor dan Singapura, dan Yamtuan Muda di Riau.  

Pada tahun 1853, keempat Raja Bendahara Tun Ali, meninggalkan kesetiaannya kepada Sultan Johor dan menjadi penguasa bebas Pahang. Dia dapat mengekalkan keamanan dan kestabilan semasa pemerintahannya, tetapi kematiannya pada tahun 1857 menimbulkan perang saudara antara anak-anaknya. Anak muda, Wan Ahmad, mencabar penggantian saudaranya Tun Mutahir, dalam pertikaian yang menjadi perang saudara. Disokong oleh Kesultanan Terengganu dan Siam, jirannya muncul menang, menubuhkan kawalan ke atas bandar-bandar penting dan mengusir saudaranya pada tahun 1863. Beliau berkhidmat sebagai Raja Bendahara yang terakhir, dan telah diisytiharkan oleh Sultan Pahang oleh ketuanya pada tahun 1881.

Rujukan

Bibliografi
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

Sejarah Pahang