Kerentanan magnet

Dalam elektromagnetisme, kerentanan magnet (dilambangkan χ) ialah ukuran berapa banyak bahan akan menjadi magnet dalam suatu medan magnet. Ia ialah nisbah kemagnetan  (momen magnet per unit isi padu) kepada keamatan medan pemagnet yang digunakan, . Ini membolehkan pengelasan mudah, kepada dua kategori, bagi kebanyakan tindak balas bahan terhadap medan magnet yang digunakan: penjajaran dengan medan magnet, , dipanggil paramagnetisme, dan penjajaran terhadap medan, , dipanggil diamagnetisme.

Kerentanan magnet menunjukkan sama ada bahan akan tertarik ke dalam atau ditolak keluar dari medan magnet. Bahan paramagnet sejajar dengan medan yang digunakan dan tertarik kepada kawasan yang mempunyai medan magnet yang lebih besar. Bahan diamagnet adalah antisejajar dan ditolak ke arah kawasan medan magnet yang lebih rendah. Di atas medan yang digunakan, kemagnetan bahan menambah medan magnetnya sendiri, menyebabkan garis medan tertumpu dalam paramagnetisme, atau dikecualikan dalam diamagnetisme. Ukuran kuantitatif kerentanan magnet juga memberikan pandangan tentang struktur bahan, memberikan pandangan tentang tahap ikatan dan tenaga. Tambahan pula, ia digunakan secara meluas dalam geologi dalam kajian paleomagnetik dan geologi struktur.

Kebolehmagnetan bahan berasal daripada sifat magnet peringkat atom zarah juzuk. Biasanya, ini dikuasai oleh momen magnet elektron. Elektron terdapat dalam semua bahan, tetapi tanpa sebarang medan magnet luar, momen magnet elektron biasanya sama ada berpasangan atau rawak supaya kemagnetan keseluruhan adalah sifar (pengecualian untuk kes biasa ini ialah feromagnetisme). Sebab asas mengapa momen magnet elektron berbaris atau tidak adalah sangat kompleks dan tidak dapat dijelaskan oleh fizik klasik. Walau bagaimanapun, peringkasan yang berguna adalah untuk mengukur kerentanan magnet bahan dan menggunakan bentuk makroskopik persamaan Maxwell. Ini membolehkan fizik klasik membuat ramalan berguna sambil mengelakkan butiran mekanik kuantum dasar.

Takrifan

Kerentanan isi padu 
Kecenderungan magnetik ialah pemalar kekadaran tanpa dimensi yang menunjukkan tahap kemagnetan bahan sebagai tindak balas kepada medan magnet yang digunakan. Istilah yang berkaitan ialah kebolehmagnetan: perkadaran antara momen magnet dan ketumpatan fluks magnet. Parameter yang berkait rapat ialah kebolehtelapan, yang menyatakan jumlah kemagnetan bahan dan isipadu.

Kerentanan magnetik isi padu, diwakili oleh simbol  (selalunya hanya , kadang-kadang  – magnetik, untuk membezakan daripada kerentanan elektrik), ditakrifkan dalam Sistem Unit Antarabangsa – dalam sistem lain mungkin terdapat pemalar tambahan – dengan hubungan berikut:Di sini,

  ialah kemagnetan bahan (momen dwikutub magnet per unit isi padu), dalam ampere per meter, dan
  ialah kekuatan medan magnet, juga dalam unit ampere per meter.

Oleh sebab ini,  bersifat tiada dimensi.

Dengan menggunakan unit SI, aruhan magnet  dikaitkan dengan  dengan hubungandengan  ialah kebolehtelapan vakum (lihat jadual pemalar fizik), dan  ialah kebolehtelapan relatif bahan. Oleh itu, kebolehrentanan magnet isipadu  dan kebolehtelapan magnet  dikaitkan dengan formula berikut:Kadangkala kuantiti tambahan yang dipanggil keamatan kemagnetan  (juga dirujuk sebagai polarisasi magnet ) dan dengan unit tesla, ditakrifkan sebagaiIni membenarkan penerangan alternatif bagi semua fenomena kemagnetan dari segi kuantiti  dan , berbanding  dan  yang biasa digunakan.

Kerentanan molar dan jisim 
Terdapat dua lagi ukuran kerentanan, kerentanan magnet molar () dengan unit m3/mol, dan kerentanan magnet jisim (  ) dengan unit m3/kg yang ditakrifkan di bawah, di mana  ialah ketumpatan dengan unit kg/m3 dan  ialah jisim molar dengan unit kg/mol:

Dalam unit CGS 
Takrifan di atas adalah mengikut Sistem Kuantiti Antarabangsa (ISQ) yang menjadi asas SI. Walau bagaimanapun, banyak jadual kerentanan magnet memberikan nilai kuantiti sepadan sistem CGS (lebih khusus CGS-EMU, EMU: electromagnetic units, "unit elektromagnet", atau Gauss-CGS; kedua-duanya adalah sama dalam konteks ini). Kuantiti yang mencirikan kebolehtelapan ruang bebas untuk setiap sistem mempunyai persamaan pentakrifan yang berbeza:Kerentanan CGS masing-masing didarab dengan 4π untuk memberikan kuantiti ISQ yang sepadan (sering dirujuk sebagai kuantiti SI) dengan unit yang sama:Sebagai contoh, kerentanan magnet isi padu CGS air pada 20 °C ialah , iaitu  dengan sistem SI, kedua-dua kuantiti tidak berdimensi. Ketika kebanyakan kuantiti elektromagnet pula, di mana sistem kuantiti mana yang dimilikinya boleh dinyahkekaburan oleh ketidakserasian unitnya, ini tidak benar untuk kuantiti kerentanan.

Dalam fizik adalah perkara biasa untuk melihat kerentanan jisim CGS dengan unit cm3/g atau emu/g⋅Oe−1, dan kerentanan molar CGS dengan unit cm3/mol atau emu/mol⋅Oe−1.

Paramagnetisme dan diamagnetisme 
Jika  positif, bahan boleh menjadi paramagnet . Dalam kes ini, medan magnet dalam bahan diperkuatkan oleh kemagnetan teraruh. Sebaliknya, jika  adalah negatif, bahan itu adalah diamagnet. Dalam kes ini, medan magnet dalam bahan dilemahkan oleh kemagnetan teraruh. Secara amnya, bahan bukan magnet dikatakan para- atau diamagnet kerana ia tidak mempunyai kemagnetan kekal tanpa medan magnet luar. Bahan feromagnetik, ferimagnetik atau antiferomagnetik mempunyai kemagnetan kekal walaupun tanpa medan magnet luar dan tidak mempunyai kerentanan medan sifar yang jelas.

Pengukuran eksperimen 
Kerentanan magnet isi padu diukur dengan perubahan daya yang dirasai pada bahan apabila kecerunan medan magnet digunakan. Pengukuran awal dibuat menggunakan neraca Gouy, di mana sampel digantung di antara kutub elektromagnet. Perubahan berat apabila elektromagnet dihidupkan adalah berkadar dengan kerentanan. Hari ini, sistem pengukuran mewah menggunakan magnet superkonduktif. Satu alternatif ialah mengukur perubahan daya pada magnet padat yang kuat apabila sampel dimasukkan. Sistem ini, yang digunakan secara meluas hari ini, dipanggil neraca Evans. Bagi sampel cecair, kerentanan boleh diukur daripada pergantungan frekuensi NMR sampel pada bentuk atau orientasinya.

Kaedah lain menggunakan teknik NMR melibatkan ukuran herotan medan magnet di sekeliling sampel yang direndam dalam air di dalam pengimbas MR. Kaedah ini sangat tepat bagi bahan diamagnet dengan nilai kerentanan yang serupa dengan air.

Rujukan

Pautan luar 

 Linear Response Functions in Eva Pavarini, Erik Koch, Dieter Vollhardt, and Alexander Lichtenstein (eds.): DMFT at 25: Infinite Dimensions,  Verlag des Forschungszentrum Jülich, 2014 

Teknik saintifik
Magnetisme
Kuantiti fizik