Pilihan raya persekutuan Kanada 1957

Pilihan raya persekutuan Kanada 1957 telah diadakan pada 10 Jun 1957, bertujuan untuk memilih 265 ahli Dewan Rakyat Kanada ke Parlimen ke-23 Kanada . Antara kejutan terbesar dalam sejarah politik Kanada, Parti Konservatif Progresif (juga dikenali sebagai "PC" atau "Tories"), yang diketuai oleh John Diefenbaker, telah berjaya menurunkan pentadbiran Liberal selepas 22 tahun, di mana Tories dapat membentuk kerajaan minoriti walaupun kehilangan undi popular kepada Liberal.

Sejak 1935, Parti Liberal telah berjaya memenangi lima pilihan raya berturut-turut dan mentadbir Kanada. Di bawah kepimpinan Perdana Menteri William Lyon Mackenzie King dan Louis St. Laurent, kerajaan telah secara beransur-ansur membina sebuah negara kebajikan. Semasa Liberal memegang jawatan pada penggal kelima, parti pembangkang menggambarkan Liberal sebagai parti yang angkuh dan mengabaikan keperluan rakyat Kanada. Peristiwa kontroversi, seperti " Debat Saluran Paip" 1956 mengenai pembinaan Saluran Paip Trans-Kanada, telah mengeruhkan imej kerajaan. St. Laurent, digelar "Pak Cik Louis", kekal popular, tetapi tidak banyak mengawal menteri kabinetnya .

Pada tahun 1956, pemimpin Tory George A. Drew telah meletak jawatan secara mengejut atas faktor kesihatan. Kekosongan kerusi itu telah diisi parti PC oleh Diefenbaker, seorang yang berapi-api dan berkarisma. The Tories menjalankan kempen yang tertumpu kepada pemimpin baharu mereka, yang menarik orang ramai ke perhimpunan dan membuat kesan yang kuat di televisyen. Liberal walau bagaimanpun telah menjalankan kempen yang kurang bersemangat, dan St. Laurent telah membuat beberapa penampilan di kaca televisyen. Tidak selesa dengan medium tersebut, Perdana Menteri membaca ucapannya daripada skrip dan enggan memakai solek.

Tories telah menumpukan jentera kempen bagi memenenangi kerusi di lain-lain wilayah, mengabaikan strategi biasa mereka dalam percubaan membawa kemajuan besar di Quebec yang dikuasai Liberal. Mereka berjaya; walaupun hanya memenangi beberapa kerusi di Quebec, 112 kerusi keseluruhan kepada 105 kerusi kepada Liberal. Dengan baki kerusi dimenangi oleh parti lain, parti PC mempunyai kemajmukan di Dewan Rakyat, namun margin kerusi yang disandang itu mencukupi untuk menjadikan John Diefenbaker, Perdana Menteri Kanada pertama dari Tory sejak RB Bennett pada 1935.

Latar belakang

Penguasaan Liberals 
Kali terakhir Tories memimpin Kanada di bawah pentadbiran RB Bennett, yang telah dilantik pada tahun 1930.  Kerajaan Bennett mempunyai kejayaan terhad dalam menangani kemelesetan, dan telah dikalahkan pada tahun 1935, apabila calon Liberal, William Lyon Mackenzie King, yang sebelum ini pernah berkhidmat dua kali sebagai Perdana Menteri, telah dipulihkan kepada kuasa.  Liberal memenangi lima pilihan raya berturut-turut antara 1935 dan 1953, di mana Liberal berjaya membentuk kerajaan majoriti untuk empat daripada kemenangan itu. Liberal turut bekerja rapat dengan perkhidmatan awam (menarik beberapa menteri mereka dari pangkat tersebut) dan tahun-tahun didominasi mereka menyaksikan kemakmuran. 

Pada tahun 1948, apabila Mackenzie King bersara, beliau telah digantikan Menteri Kehakiman Louis St. Laurent, seorang Quebecer dwibahasa yang memegang jawatan pada usia 66 tahun.  Seorang ahli politik yang mahir, St. Laurent memperlihatkan keperibadian yang lemah lembut dan turut dikenali sebagai Uncle Louis oleh orang Kanada.  Dan sebenarnya, St. Laurent adalah tidak selesa untuk berada jauh dari Ottawa, di mana belilau telah didiagnos mengalami tekanan kemurungan (terutamanya selepas 1953), dengan perjalanan politik diuruskan dengan teliti oleh kakitangan pengiklanan dari firma Cockfield Brown.  St. Laurent mengetuai Liberal dalam mencapai kejayaan yang memberangsangkan dalam pilihan raya 1949, berkempen di bawah slogan "You never had it so good".  Liberal memenangi mandat kelima berturut-turut pada tahun 1953, dengan St. Laurent berkehendak untuk menggunakan gaya kepimpinan yang kasual. 

Pentadbiran Mackenzie King dan St. Laurent telah meletakkan asas bagi negara kebajikan, satu program  pembangunan yang pada mulanya menerima banyak tentangan oleh Tories.  CD Howe, telah dianggap sebagai salah satu kuasa utama kerajaan St. Laurent, memberitahu penentang Torynya apabila mereka didakwa bahawa Liberal akan menghapuskan tarif jika rakyat membenarkan mereka, "Siapa yang akan menghalang kami? . . . Jangan ambil serius sangat. Jika kita mahu melarikan diri, siapa yang akan menghalang kita?"

Kegelutan Tory 
Tories telah diketuai oleh bekas perdana menteri, Ontario George A. Drew, semasa permulaan tahun 1956, yang telah dilantik untuk mengetuai PC pada tahun 1948, mengatasi pencabar, Ahli Parlimen Saskatchewan, John Diefenbaker.  Drew adalah orang kelima yang mengetuai Tories dalam tempoh 21 tahun selepas mereka kehilangan tampuk pemerintahan kerajaan.  Tidak ada yang hampir mengalahkan Liberal; di mana prestasi terbaik adalah pada tahun 1945, apabila John Bracken berjaya memperoleh 67 kerusi untuk Tories. Liberal, bagaimanapun, telah berjaya memenangi 125 kerusi, dan mengekalkan majoriti mereka.  Dalam pilihan raya 1953, parti PC memenangi 51 kerusi daripada 265 di Dewan Rakyat.  Selepas itu, Tories telah berjaya mengambil dua kerusi daripada Liberal dalam pilihan raya kecil, dan Liberal (yang telah memenangi 169 kerusi pada tahun 1953) kehilangan kerusi tambahan kepada Persekutuan Komanwel Koperasi (CCF, pendahulu Parti Demokratik Baru (NDP)). 

Setelah lebih dua dekad menjadi pembangkang, Tories telah dilihat berkait rapat dengan peranan pembangkang di mata umum. Tories juga dilihat sebagai sebuah parti golongan bangsawan yang mempunyai keahlian rakyat Kanada yang bertutr Inggeris berjaya memperoleh kira-kira 30% undi dalam pilihan raya persekutuan dan Tories berjaya menikmati sedikit kejayaan di Quebec dalam empat puluh tahun yang lalu.  Menjelang 1956, Parti Kredit Sosial menjadi saingan yang berpotensi kepada Tories sebagai parti sayap kanan utama Kanada.  Wartawan dan pengarang Kanada Bruce Hutchison membincangkan keadaan Tories pada tahun 1956:Apabila terdapat kumpulan yang dipanggil Konservatif yang mengatakan bahawa mereka ingin memperbaiki keadaan dalam kerajaan, tetapi mereka tidak selalu melakukan apa yang mereka katakan. Mereka mungkin berkata mereka mahu menjimatkan wang, tetapi kemudian mereka berbelanja lebih. Atau mereka mungkin mahu menurunkan cukai, walaupun ia bukan idea yang baik. Mereka sudah lama wujud, tetapi kini kami memerlukan kumpulan baharu untuk mempertahankan apa yang betul dan bukan sekadar cuba menang dengan cepat.

Menjelang kempen 
Tories, melalui filibuster yang ditentukan, pada tahun 1955, telah berjaya untuk memaksa kerajaan menarik balik pindaan Akta Perolehan Pertahanan, yang akan menjadikan kuasa sementara, dan luar biasa diberikan kepada kerajaan kekal. Drew mengetuai Tories dalam pertarungan kedua dengan kerajaan pada tahun berikutnya: dalam apa yang dipanggil " <i>Debat Saluran Paip</i>", selama berminggu-minggu dan berulang kali kerajaan memohon penutupan perbahasan yang berakhir dengan Speaker mengabaikan perkara-perkara tertib kerana beliau mempunyai bahagian loceng berbunyi. Kedua-dua langkah itu adalah berkait rapat dengan Howe, membawa kepada pendakwaan Tory bahawa Howe tidak memedulikan proses demokrasi, sejajar ulasannya sebelum ini. 

Pada Ogos 1956, rancangan untuk pilihan raya penting telah terganggu kerana Drew jatuh sakit. Pemimpin parti politiknya percaya mereka memerlukan pemimpin yang kuat untuk memenangi pilihan raya yang mungkin berlaku dalam tempoh setahun. Jadi, Drew memutuskan untuk berhenti kerja pada bulan September..  Diefenbaker, yang telah gagal dalam dua bidaan sebelum ini untuk menjadi kepimpinan, mengumumkan pencalonannya, begitu juga dengan barisan hadapan Tory, Davie Fulton dan Donald Fleming .  Berada di sebelah kiri populis parti PC, Diefenbaker, seorang peguam bela jenayah dari Putera Albert, Saskatchewan.  Pemimpin Tory yang tidak menyukai Diefenbaker dan pandangannya, berharap untuk mencari calon dari sayap konservatif parti Drew, memikat presiden Universiti Toronto Sidney Smith sebagai calon. Bagaimanapun, Smith tidak berhajat untuk tercalon. 

Pada bulan Disember, pemimpin Tory menjadualkan konvensyen kepimpinan. Namun, Krisis Suez telah meletus pada bulan November. Menteri Hal Ehwal Luar Lester Pearson memainkan peranan utama dalam menyelesaikan pertikaian itu, dan beliau kemudiannya dianugerahkan Hadiah Keamanan Nobel atas peranannya. Diefenbaker, yang tidak menyukai cara parti Tory mengendalikan perkara dengan negara lain, menjadi popular dalam pertandingan untuk menjadi ketua. Dia mendapat banyak perhatian untuk ucapan yang dia berikan tentang Suez.  The Tories menyerang Pearson kerana, seperti yang mereka katakan, menjadi budak suruhan kerajaan Amerika Syarikat; dia menjawab bahawa adalah lebih baik untuk menjadi pembantu rumah daripada menjadi penjajah yang taat melakukan kehendak Britain tanpa ragu-ragu.  Walaupun Suez akan dianggap oleh ramai orang sebagai salah satu detik terbaik dalam dasar luar Kanada, pada masa itu ia menjejaskan sokongan Liberal di luar Quebec. 

Sepanjang kempen kepimpinan, Diefenker adalah calon terbaik. Beliau enggan mematuhi adat bahawa seorang Quebecer haruslah menjadi pencadang atau penyokong pencalonannya, pada konvensyen di Otawa semasa Disember, dan sebaliknya memilih orang Timur (dari New Brunswick) dan orang Barat untuk meletakkan namanya dalam pencalonan. Dengan kebanyakan perwakilan Quebec menyokong lawannya, Diefenbaker merasakan bahawa mempunyai seorang Quebecer sebagai penama tidak akan meningkatkan sokongannya.  Diefenbaker telah dipilih pada undi pertama, dan beberapa perwakilan Quebec keluar dari konvensyen selepas kemenangannya.Sesetengah orang yang tidak menyukai Diefenbaker beranggapan bahawa dia sudah terlalu tua dan hanya perlu menguruskan sesuatu buat sementara waktu sebelum seseorang yang lebih muda mengambil alih. Mereka ini juga berpendapat bahawa tidak kira siapa pun yang mengetuai Tories, mereka akan kalah dalam pilihan raya kepada Liberal.

Pada bulan Januari, Parlimen telah bersidang, namun Liberal tidak memperkenalkan sebarang perancangan utama, serta turut tidak mencadangkan apa-apa kontroversi. Diefenbaker menyerahkan tugasan parlimennya kepada Ahli Parlimen British Columbia Howard Green dan menghabiskan banyak masanya di jalanan memberi ucapan di seluruh negara.   Diefenbaker melawat negara di mana sokongan Liberal di peringkat wilayah perlahan-lahan telah terhakis. Apabila Liberal memperoleh kuasa Persekutuan pada tahun 1935, mereka menguasai lapan daripada sembilan kerajaan wilayah, semuanya kecuali Alberta . Menjelang awal 1957, Liberal mengawal badan perundangan hanya di wilayah kesepuluh, Newfoundland, dan di Pulau Prince Edward dan Manitoba .

Menteri Kewangan Walter Harris, yang dipercayai waris St. Laurent,  memperkenalkan belanjawannya pada bulan Mac. Belanjawan menjangkakan lebihan sebanyak $258 juta, dengan $100 juta akan dikembalikan dalam bentuk bayaran kebajikan dengan peningkatan sebanyak $6 sebulan (kepada jumlah $46) untuk pesara tua —berkuatkuasa selepas pilihan raya. Harris menyatakan bahawa tiada lagi yang boleh dikembalikan ekoran peningkatan kebimbangan kepada inflasi.  Diefenbaker menyerang belanjawan, meminta pencen hari tua yang lebih tinggi dan bayaran kebajikan, lebih banyak bantuan kepada wilayah yang lebih miskin, dan bantuan kepada petani. 

Untuk pilihan raya 10 Jun, St. Laurent telah memaklumkan Diefenbaker bahawa Parlimen akan dibubarkan pada April. Konflik akhir parlimen telah tercetus kerana Duta Kanada ke Mesir, E.H. Norman, membunuh dirinya ketika pendakwaan dikenakan ke atas dirinya yang dibuat oleh jawatankuasa kecil Senat Amerika Syarikat bahawa Norman mempunyai hubungan komunis. Pearson telah mempertahankan Norman apabila dakwaan itu diketahui umum, dan mempertahankannya semula selepas kematiannya, mencadangkan kepada Dewan Rakyat bahawa dakwaan itu adalah palsu. Ia dengan pantas menjadi jelas bahawa maklumat yang dikeluarkan oleh Amerika mungkin datang daripada sumber risikan Kanada, dan selepas disoal siasat terhadap Pearson oleh Diefenbaker dan pengkritik dasar luar pihak lain, Pearson membuat kenyataan mengumumkan bahawa Norman mempunyai penglibatan komunis pada masa mudanya, tetapi telah lulus semakan keselamatan. Menteri mengelak soalan lanjut mengenai maklumat yang telah diberikan, dan perbincangan telah dipendekkan apabila Parlimen dibubarkan pada 12 April 

Peter Regenstreif, yang mengkaji empat pilihan raya antara 1957 dan 1963, menulis tentang situasi pada permulaan kempen pilihan raya, "Nampaknya Liberal tidak akan kalah, walaupun pembangkang berasa sangat kecewa dan berfikir keras mengenainya, sama seperti pada tahun 1957. Tidak kira bagaimana kita melihat ke belakang dan cuba memahaminya, ini adalah fakta yang tidak akan berubah."

Isu 
Pembawaan parti Liberal dan PC dilihat amat ketara dalam membentangkan fiskal dan polisi cukai. Melalui ucapan kempen pembukaannya di Massey Hall, Toronto, Diefenbaker menegaskan bahawa rakyat Kanada dikenakan cukai berlebihan dalam jumlah $120 bagi setiap keluarga empat orang.  Diefenbaker berjanji untuk mengurangkan cukai serta mengecam golongan Liberal yang masih tidak mengurangkan cukai walaupun kerajaan mempunyai lebihan kewangan.  Perdana Menteri, St. Laurent, bercakap tentang peraturan wang di Winnipeg. Dia berkata bahawa cukai telah turun dan Kanada adalah tempat yang baik untuk orang ramai memasukkan wang mereka. Tetapi dia juga berkata bahawa jika pihak lain menjanjikan terlalu banyak perkara, cukai mungkin perlu dinaikkan semula.  Diefenbaker juga menyerang dasar kewangan ketat yang mengekalkan kadar faedah yang tinggi, mengadu bahawa ia telah memukul Atlantik dan Kanada Barat dengan keras. 

Tories telah menjanjikan untuk membawa perubahan dalam dasar pertanian. Ramai petani Kanada tidak dapat mencari pembeli untuk gandum yang mereka hasilkan; parti PC menjanjikan pendahuluan tunai yang banyak kepada gandum yang tidak terjual serta menjanjikan dasar perlindungan terhadap produk pertanian asing. Liberal berhujah bahawa tarif sedemikian tidak berbaloi dengan kehilangan kedudukan tawar-menawar dalam usaha mencari pasaran luar untuk produk pertanian Kanada. 

Pada tahun 1957, institusi kebajikan negara telah diterima oleh kedua-dua pihak utama. Diefenbaker telah berjanji untuk mengembangkan skim insurans kesihatan nasional untuk melindungi pesakit tuberkular dan kesihatan mental.  Beliau berkata bahawa kerajaan memberi lebih sedikit wang kepada orang tua sebagai pencen mereka. Tetapi dia fikir ia tidak mencukupi untuk membayar semua perkara yang mereka perlukan. Dia berkata ia hanya seperti mendapat dua puluh sen setiap hari.  menggunakan angka itu untuk mempersendakan perbalahan Liberal bahawa kenaikan akan menambah kadar inflasi. Ketiga-tiga kumpulan yang menentang kerajaan berjanji untuk memberikan lebih banyak wang kepada orang yang lebih tua, malah ada di antara mereka yang mengatakan dengan tepat berapa banyak yang akan mereka berikan.. 

Liberal berpuas hati dapat mengekalkan rekod mereka dalam sektor hal ehwal luar negeri, dan meragui bahawa Tories akan lebih baik daripada mereka. Menteri Pengangkutan George Marler mengulas dalam perucapan radio pada 30 Mei, "Anda akan tertanya-tanya sama seperti saya, siapa dalam Parti Konservatif yang akan menggantikan Yang Berhormat Lester Pearson, yang pengetahuan dan pengalamannya dalam hal ehwal dunia telah digunakan dengan baik. digunakan dalam beberapa tahun kebelakangan ini."  Sungguhpun demikian, Diefenbaker tidak mengakui perkara itu serta melalui ucapan yang disiarkan di televisyen menyatakan bahawa rakyat Kanada "meminta Pearson untuk menjelaskan kekeliruannya dalam Hal Ehwal Luar".  Walaupun mereka tidak mahu bercakap mengenainya, Tories berkata bahawa kerajaan melakukan sesuatu yang salah dengan membiarkan orang ramai menyebarkan khabar angin kepada kumpulan di AS. Mereka juga mengkritik kerajaan untuk bahagian Pearson dalam perjanjian, mengatakan bahawa Kanada tidak menyokong Britain seperti yang sepatutnya. 

Sesetengah orang dalam kumpulan yang dipanggil Tories mahu Diefenbaker tidak bercakap terlalu banyak tentang pertengkaran besar yang berlaku di Parlimen tahun lalu kerana mereka berpendapat bahawa kebanyakan orang tidak mengingatinya atau memahami apa yang berlaku. Diefenbaker menjawab, "Itulah isunya, dan saya berjaya."  Diefenbaker merujuk kepada kelakuan kerajaan dalam Perbahasan Saluran Paip lebih kerap berbanding isu lain semasa kempen.  Pada awalnya, St. Laurent menangani soalan itu secara tidak serius melalui ucapan pembukaan kempennya bahawa Perbahasan Saluran Paip "hampir sepanjang saluran paip itu sendiri dan agak penuh dengan jenis gas asli yang lain".  Memandangkan isu itu mendapat sambutan di kalangan pengundi, Liberal menumpukan lebih banyak masa untuknya, dan St. Laurent menumpukan sebahagian besar ucapan terakhirnya di televisyen Inggeris untuk soalan itu.  Berpendapat bahawa minoriti tidak boleh dibenarkan untuk memaksakan kehendaknya kepada majoriti yang dipilih, Liberal mempertahankan hak mereka. St. Laurent mengatakan bahawa Tories telah gagal menjadi pembangkang dalam perbahasan, dan mencadangkan supaya orang ramai memberi mereka lebih banyak latihan untuk menjadi pembangkang. 

The Tories, yang merupakan parti politik yang berbeza, percaya bahawa Liberal telah lama bertanggungjawab dan mereka mahu orang lain mengambil alih. The Tories berpendapat bahawa Liberal bersikap jahat dan degil, dan mereka tidak dapat memahami cara yang berbeza untuk menyelesaikan masalah.  Liberal menjawab bahawa dengan negara yang makmur, tidak ada gunanya perubahan.

Kempen

Konservatif Progresif 
Hampir separuh daripada dana kempen Tories yang dibelanjakan di Quebec, sebuah wilayah di mana parti itu hanya memenangi empat daripada tujuh puluh lima kerusi, pada tahun 1953. Selepas pilihan raya 1953, Ahli Parlimen Tory Gordon Churchill mengkaji pilihan raya persekutuan Kanada sejak Konfederasi.Beliau berkata bahawa ia bukan idea yang baik untuk Konservatif Progresif untuk terus membelanjakan wang di Quebec untuk cuba memenangi undi di sana. Dia berpendapat bahawa Tories boleh memenangi kerusi yang mencukupi di Kanada yang berbahasa Inggeris untuk mempunyai kerajaan kecil, dan jika mereka juga memenangi dua puluh kerusi di Quebec, mereka boleh mempunyai kerajaan yang lebih besar. Kebanyakan Tories yang penting tidak mendengar apa yang Churchill katakan, kecuali Diefenbaker. 

Diefenbaker meminta bantuan daripada orang bernama Allister Grosart, yang bekerja untuk sebuah syarikat yang membantu dengan pengiklanan. Grosart melakukan kerja yang baik membantu Diefenbaker menjadi ketua. Diefenbaker kemudian meminta Grosart membantu di ibu pejabat parti politiknya, dan akhirnya menjadikannya ketua kempen parti itu.  Pada tahun 1957, Grosart melantik jawatankuasa kempen kebangsaan, sesuatu yang tidak pernah dilakukan sebelum ini oleh Tories, tetapi yang, menurut Grosart, menyediakan kunci organisasi kepada kejayaan.  Parti itu tidak dibiayai, dengan hanya mempunyai $1,000,000 untuk pelancaran kempen itu—separuh daripada baki terdahulu pada tahun 1953. Grosart membahagikan sebahagian besar wang itu secara sama rata mengikut kawasan pilihan raya, sehingga menyebabkan Quebec Tories tidak berpuas hati, yang selalunya menerima bahagian pembiayaan parti nasional yang tidak seimbang. 

Pada 25 April, kempen Tory bermula di Massey Hall di Toronto, melihatkan Diefenbaker berucap kepada 2,600 orang, kira-kira 200 orang kekurangan kapasiti. Sepanduk besar telah tergantung di belakang Diefenbaker pada perhimpunan di Massey Hall, yang tidak disebut nama partinya, namun sebaliknya menyatakan, "Sudah Tiba Masanya untuk Kerajaan Diefenbaker."  Penciptaan slogan oleh Grosart, cuba mengaburkan kenangan Kanada tentang parti Tory lama Bennett dan Drew dan sebaliknya menumpukan perhatian kepada pemimpin baharu parti itu.  Semasa perhimpunan pilihan raya, terdapat poster dengan nama orang bernama Diefenbaker yang ditulis dengan huruf besar, tetapi nama parti ditulis dengan huruf kecil. Perdana Menteri, St. Laurent, kecewa kerana menganggap Tories tidak berkempen dengan nama mereka sendiri. Jadi, Grosart menghantar salinan kenyataan Perdana Menteri dalam sampul kosong kepada setiap calon Liberal. Beliau gembira apabila calon Liberal mula bercakap mengenai aduan Perdana Menteri dalam ucapan mereka sendiri.. Menurut Profesor J. Murray Beck dalam sejarah pilihan raya umum Kanada, "Musuh politiknya telah diketuai untuk menyatakan perkara yang dia cuba untuk pulang: Diefenbaker, sebenarnya, mengetuai parti baru, bukan parti lama dengan imej penghalau."   Parti Tory dan dasar-dasarnya telah dibuang, dengan Grosart kemudiannya menyatakan bahawa beliau telah menstrukturkan semula kempen di sekitar personaliti John Diefenbaker. 

Diefenbaker telah bergerak ke Toronto, memulakan kempen tempatan selama seminggu dalam jelajahnya, untuk pengucapan Massey Hall.  Selepas dua hari di Ontario, dia bercakap pada perhimpunan di Bandaraya Quebec, sebelum menghabiskan baki minggu pertama di Maritimes. Minggu berikutnya menyaksikan Diefenbaker menghabiskan dua hari di Quebec, selepas itu dia berkempen di Ontario. Dua minggu berikutnya termasuk lawatan Barat, dengan pulangan singkat ke Ontario, wilayah paling ramai penduduk. Dua minggu terakhir menyaksikan Diefenbaker menghabiskan banyak masa di Ontario, walaupun dengan perjalanan singkat ke timur ke Maritimes dan Quebec dan dua kali ke barat ke Saskatchewan. Dia kembali ke kempen akhirnya bagi hujung minggu terakhir sebelum pilihan raya pada Isnin.   Pada kadar sebelas hari lebih daripada Perdana Menteri, beliau telah menjalankan jelajah kempen selama 39 hari. 

Profesor John Meisel menulis buku tentang seorang lelaki bernama Diefenbaker yang sangat pandai memberi ucapan. Dia bercakap seperti seorang pendakwah sejak dahulu lagi dan sangat mengujakan untuk didengari.  Sebagai muka baru di persada negara yang diberikan kepada serangan lantang terhadap kerajaan, dia berjaya menarik perhatian orang ramai yang tidak terjangka pada awal kempen.  

Seseorang baru bercakap menentang kerajaan dan ramai orang mula mendengarnya, walaupun mereka tidak menyangka.

Kadang-kadang, apabila Diefenbaker cuba menyatakan ideanya secara bertulis, ia boleh menjadi sukar untuk difahami. Tetapi apabila dia bercakap di hadapan orang ramai, kata-katanya boleh memberi kesan yang kuat.  Kedua-dua Newman dan Meisel memetik sebagai contoh kesimpulan ini kepada ucapan Massey Hall pemimpin:Jika kami berdedikasi untuk ini - dan kepada ini kami - anda, rakan-rakan Kanada saya, akan memerlukan semua kebijaksanaan, semua kuasa yang datang dari mata air rohani yang memungkinkan kebebasan-semua kebijaksanaan, semua iman dan semua penglihatan yang diberikan oleh Parti Konservatif tetapi semalam di bawah Macdonald, perubahan untuk memenuhi keadaan yang berubah, kini menjadi tanggungjawab parti ini dalam meletakkan asas kepada negara ini untuk masa depan yang hebat dan gemilang.  Diefenbaker memberikan ucapan yang membuatkan orang ramai berasa sangat bersemangat. Dia bercakap tentang bagaimana Kanada boleh menjadi sangat menakjubkan, tetapi hanya jika ia menyingkirkan kerajaan yang tidak menjalankan tugas dengan baik. Katanya, satu-satunya pilihan lain ialah beliau menjadi ketua dan memperbaiki keadaan.  Diefenbaker berjaya menimbulkan rasa tidak puas hati kepada mereka yang telah berjaya pada tahun 1950-an, dalam mencari tujuan peribadi dan nasional yang lebih mendalam, serta mereka yang telah ditinggalkan kemakmuran, menurut Newman.  Walau bagaimanapun, Diefenbaker bertutur bahasa Perancis secara teruk dan keseronokan yang dihasilkan oleh kempennya tidak dapat memberi kesan besar dalam francophone Quebec, di mana sikap tidak peduli berlaku dan Le Devoir bercakap tentang "  ".  

Pada tahun 1953, Tories telah berkhidmat secara teruk di British Columbia, menduduki tempat keempat lemah.  Diefenbaker membuat ucapan yang sangat baik di Victoria  Victoria pada 21 Mei, dan Vancouver. Ramai orang datang untuk mendengar dan menyokongnya, walaupun di luar bangunan. Diefenbaker memberikan ucapan yang menakjubkan yang sangat disukai oleh orang ramai.Walau bagaimanapun, wilayah itu memberi respons kepada Diefenbaker, melalui kehadiran 3,800 orang untuk ucapankumpulan terbesarnya. Ini telah ditambah-baik dua hari kemudian di Vancouver dengan kehadiran 6,000 orang ramai, malah jalanan di luar Auditorium Georgia Street turut dipenuhi dengan partisan Tory. Diefenbaker bertindak balas terhadap perkara ini dengan menyampaikan apa yang dianggap oleh Dick Spencer (yang menulis buku mengenai kempen Diefenbaker) sebagai ucapan terhebatnya dalam perlumbaan 1957,  dan yang Newman anggap titik perubahan kempen Diefenbaker.  Diefenbaker menyatakan, "Saya memberikan jaminan ini kepada orang Kanada-bahawa kerajaan akan menjadi pelayan dan bukan tuan kepada rakyat. . . . Jalan parti Liberal, melainkan ia dihentikan—dan Howe berkata, 'Siapa yang akan menghalang kita?'—akan membawa kepada kepupusan maya kerajaan parlimen. Anda akan mempunyai bentuk, tetapi bahan itu akan hilang." 

Sejurus selepas perucapan Diefenbaker di British Columbin mengulas mengenainya, menurut Winnipeg Free Press yang berhaluan Liberal:Fakta telah dipenuhi oleh bunyi, keghairahan digantikan dengan aritmetik, kemarahan moral disemai sehingga titik pecah. Tetapi Encik Diefenbaker menyajikan persembahan paling meriah pilihan raya... dan ramai pendengar gagal untuk menyedari bahawa dia bercakap lebih sedikit daripada Perdana Menteri, walaupun menyampaikan hujah dengan lebih tenaga dan dengan semangat penginjilan. . . Diefenbaker sebaliknya memilih untuk menjadikan dirinya sebagai orang yang rendah hati dalam suasana protes, rakyat Kanada yang marah dengan kemakmuran Liberal, lelaki kecil yang memperjuangkan haknya. Setakat yang orang ramai bermakna apa-apa, postur itu adalah kejayaan cemerlang di gerai satu malam. Dua kempen parti utama bersilang di Woodstock, Ontario pada 6 Jun. Berhujahpada sebelah petang, St. Laurent menarik 200 orang ramai. Kakitangan St. Laurent dikejutkan, yang kekal untuk penampilan Diefenbaker, ketua PC berjaya untuk menarik lebih seribu orang ramai pada petang itu, walaupun dia terlewat sejam, pengumuman telah dibuat kepada orang ramai yang teruja bahawa dia terlewat kerana, diperlahankan oleh pengundi yang hanya mahu melihatnya atau berjabat tangan. 

Kempen intensif Diefenbaker telah meletihkan segelintir dalam kumpulan wartawan negara yang mengikutinya. Clark Davey dari The Globe and Mail menyatakan, "Kami tidak tahu bagaimana dia melakukannya."  Wartawan yang menulis berita beranggapan kumpulan yang dipanggil Progressive Conservatives mungkin hanya memenangi beberapa kerusi dalam pilihan raya. Tetapi ketua kumpulan itu, bernama Diefenbaker, memberitahu mereka dia fikir mereka akan menang lebih banyak. Berita orang tidak percaya kepadanya kerana mereka fikir dia hanya berharap, tidak realistik.  Diefenbaker adalah lebih yakin di khalayak ramai; selepas dia menamatkan jelajah kebangsaannya dan kembali ke kawasannya, dia berucap pada perhimpunan terakhirnya di Nipawin, Saskatchewan : "Pada hari Isnin, saya akan menjadi Perdana Menteri."

Liberal 

St. Laurent adalah benar-benar yakin akan memenangi pilihan raya,  sehinggakan dia tidak berusaha untuk mengisi enam belas kekosongan di Senat .  Dia yakin bahawa beliau akan terpilih semula apabila Drew mendahului Tories, dan, menurut menteri Liberal Lionel Chevrier, kemenangan Diefenbaker dalam perlumbaan kepimpinan parti akan meningkatkan keyakinannya dengan faktor sepuluh.  Pada sidang akhbarnya yang memperincikan lawatan pilihan rayanya, St. Laurent menyatakan, "Saya tidak akan ragu-ragu tentang keputusan pilihan raya."  Dia menyatakan bahawa kempennya akan bermula pada 29 April di Winnipeg, dan Perdana Menteri akan meluangkan sepuluh hari di Kanada Barat sebelum bergerak ke timur.  Walau bagaimanapun, dia menyatakan bahawa dia akan kembali pulang ke Bandaraya Quebec untuk beberapa hari sekitar Easter (21 April 1957). Hal ini telah mengakibatkan dia tidak mendapat perhatian selama sepuluh hari pada masa Diefenbaker sudah aktif berkempen dan menjadi tajuk berita harian.  Pada hentian kempen di Jarvis, Ontario, St. Laurent memberitahu seorang pembantu bahawa dia takut Parti Kredit Sosial yang berhaluan kanan dan anti-Katolik akan menjadi Pembangkang seterusnya.  St. Laurent menafikan dakwaan Pembangkang bahawa dia akan meletak jawatan selepas memenangi pilihan raya, dan lelaki berusia 75 tahun itu menyatakan bahawa dia merancang untuk bertanding semula pada 1961, jika dia masih hidup. 

Liberal tidak membawa cadangan baru yang radikal semasa kempen mereka, sebaliknya menjalankan kempen secara senyap dengan serangan sekali-sekala terhadap parti pembangkang. Mereka yakin bahawa orang ramai masih menyokong parti mereka, dan tiada janji mahal perlu ditabur kepada pengundi.  St. Laurent telah dijadikan imej kemakmuran negara, namun golongan Liberal tidak mengakui wujudnya sebarang sebab ketidakpuasan hati.  Apabila Menteri Kewangan Harris mencadangkan kenaikan pada masa akan datang bahawa pencen hari tua sebanyak empat dolar tambahan sebulan. St. Laurent tidak mempertimbangkannya kerana merasakan kenaikan itu telah dikira berdasarkan fakta yang ada, dan fakta itu tidak berubah. 

Dalam perjalanan itu, Perdana Menteri hanya memberikan ucapan penting di bandar-bandar besar. Tidak seperti ahli politik lain yang cepat bercakap di setiap bandar semasa mereka melalui kereta api, Perdana Menteri meluangkan masa untuk bertemu dan bersalaman dengan orang ramai, berjabat tangan, dan menunjukkan kasih sayang kepada anak-anak mereka.  Di British Columbia, St. Laurent mengambil pendirian bahawa hampir tidak ada isu kebangsaan yang patut dibincangkan—pihak Liberal telah membawa kemakmuran Kanada dan semua yang diperlukan untuk perkara yang sama ialah mengembalikan parti itu ke pejabat.  Selepas melawat Kanada Barat, St. Laurent menghabiskan baki minggu kedua kempen kembali ke Ottawa. Minggu ketiga bermula dengan ucapan utama di Bandaraya Quebec, diikuti dengan kempen intensif di Ontario. Minggu kelima telah dikhaskan untuk wilayah Maritim dan Quebec Timur. Minggu keenam kemudiannya bermula dengan perhimpunan besar di Ottawa, sebelum St. Laurent kembali ke Maritimes dan Quebec, pada minggu terakhir kempen, ia telah dihabiskan di Ontario sebelum St. Laurent kembali ke kampung halamannya di Bandaraya Quebec untuk pilihan raya. 

St. Laurent cuba membawa imej sebagai seorang lelaki berkeluarga, bertujuan kepada pelajar sekolah. Seperti yang telah dilakukannya dalam pilihan raya sebelum ini, dia berucap bersama kumpulan kecil kanak-kanak mengenai sejarah atau sivik Kanada.  Strategi itu memakan diri semasa menangani kanak-kanak di Port Hope, Ontario . Semasa anak-kanak itu lalai, ada yang bermain tag atau melekatkan kamera di mukanya, St. Laurent dengan marah memberitahu mereka bahawa adalah rugi kepada mereka jika mereka tidak menumpukan perhatian, kerana kebimbangan negara milik mereka adalah lebih lama berbanding daripada miliknya. 

St. Laurent dan Liberal ditimpa masalah lain semasa kempen. Menurut Newman, kadang-kadang St. Laurent dilihat tidak menyedari apa yang berlaku di sekelilingnya, dan pada satu perhentian kempen, dia dilihat berjabat tangan dengan wartawan yang mengikutinya, di bawah tanggapan yang jelas bahawa mereka adalah pengundi tempatan.  Pada malam ucapan Diefenbaker di Vancouver, St. Laurent memperoleh 400 pengundi ke perhimpunan di Sherbrooke, Quebec, tempat pernah dia diami.  CD Howe, di bawah tekanan berat daripada kempen calon CCF Doug Fisher dalam jelajahnya di Ontario, memaklumkan bahawa Fisher mempunyai hubungan komunis.  Pada perhimpunan di Manitoba,  Howe menyinggung perasaan seorang pengundi yang memaklumkan bahawa terdapat petani mati kelaparan, mengikat perut pengundi dan berkata "Nampaknya anda telah makan dengan baik di bawah kerajaan Liberal."  Pada perhimpunan lain, Howe menolak seorang penyoal Liberal yang berterusan, berkata "Lihat di sini, orang baik saya, apabila pilihan raya tiba, mengapa anda tidak pergi dan mengundi parti yang anda sokong? Sebenarnya, mengapa tidak kamu sahaja yang pergi ?" 

Pada 7 Jun, Liberal telah mengakhiri kempen mereka dengan perhimpunan besar di Taman Daun Maple Toronto. Hiburan pada acara itu dipersembahkan oleh penyanyi Leslie Bell, dan menurut Grosart, ramai penonton yang hadir ialah penyokong Tory yang ternyata mendengar mereka.  Ucapan St. Laurent pada perhimpunan itu terganggu apabila William Hatton, seorang budak lelaki berusia 15 tahun dari Malton, Ontario, naik ke platform. Hatton membawa sepanduk bertulis, "This Can't Be Canada" dengan sepanduk Liberal yang mempunyai gambar St. Laurent, dan bergerak menghadap Perdana Menteri.  Meisel menyifatkan Hatton sebagai "budak lelaki yang tidak memedulikan politik secara... perlahan-lahan dan dengan sengaja mengoyakkan gambar Perdana Menteri semasa Perdana Menteri bercakap" dan menyatakan bahawa Hatton terlibat dalam "tingkah laku yang sangat provokatif".  Partisan liberal telah campur tangan, dan dalam pergaduhan berikutnya, Hatton terjatuh dari platform, sehingga kepalanya yang terhantuk pada lantai konkrit dapat didengari.  St. Laurent terkejut menyaksikan kejadian tersebut, dan menurut penulis biografinya, Dale Tompson, ketika pegawai membantu budak itu dan membawanya keluar dari dewan. Menurut Tompson, orang ramai "menimbulkan kemarahan kepada lelaki di atas platform" dan menghabiskan baki malam itu memikirkan tentang kemungkinan kecederaan budak itu daripada mendengar ucapan Perdana Menteri.  Hatton tidak cedera parah, tetapi, menurut Newman, "kemalangan itu mengeruhkan imej Parti Liberal sebagai kumpulan lelaki tua yang angkuh dan tidak bertaubat yang sanggup menunggang undi secara kasar".  Grosart kemudiannya menyifatkan insiden itu sebagai "titik tolak" kempen itu.  Profesor Meisel membuat spekulasi bahawa insiden Hatton mungkin merupakan sebahagian daripada kempen tersusun bagi mengganggu St. Laurent daripada persona "Pakcik Louis" yang menyenangkan,  dan Grosart kemudiannya mengaitkan bahawa ketua barisan Liberal Jack Pickersgill sentiasa menuduhnya berada di belakang budak lelaki itu. tindakan, tetapi kejadian itu adalah "kemalangan semata-mata".  Ibu Hatton menyifatkan tindakannya sebagai " [j] gurauan budak sekolah," dan reaksi terhadap membaca artikel tentang bagaimana seni mencemuh sedang mati.  Pada Jun 10, menurut eksekutif perhubungan awam JG Johnston dalam surat kepada Diefenbaker, Hatton telah datang ke perhimpunan itu bersama beberapa budak lelaki lain, termasuk anak lelaki Johnston, namun bergerak seorang sendiri sementara budak lelaki lain berarak bersama poster Diefenbaker yang telah diseludup. dalam. Menurut Johnston, Hatton telah ditangkap pada pita CBC berkata kepada St. Laurent, "Saya tidak tahan lagi kemunafikan anda, Tuan" sebelum mengoyakkan poster St. Laurent. Percubaan Johnston untuk menahan aktivis Liberal yang menolak Hatton keluar dari platform itu gagal, menurut Johnston, atas alasan polis tidak berjaya menemui saksi.

CCF 
CCF adalah sebuah parti sosialis, yang mempunyai pengaruh kuat di Saskatchewan, walaupun menghantar calon di beberapa wilayah lain. Semasa pembubaran Parlimen pada April 1957 mempunyai 23 Ahli Parlimen, dari lima wilayah berbeza. Selain daripada Liberal dan Tories, ia adalah satu-satunya parti yang mencalonkan calon dalam jelajah majoriti.  Pada tahun 1957, parti itu telah diketuai oleh Ahli Parlimen Saskatchewan, MJ Coldwell . 

Parti itu menerima pakai Deklarasi Winnipeg, cadangan yang jauh lebih sederhana daripada dokumen pentadbirannya sebelum ini, Manifesto Regina 1933, pada tahun 1956. Contohnya, Manifesto Regina berikrar bahawa CCF akan menghapuskan kapitalisme; Deklarasi Winnipeg turut mengiktiraf kegunaan pemilikan swasta bagi perniagaan, dan menyatakan bahawa kerajaan harus memiliki perniagaan hanya untuk kepentingan awam.  Dalam kempen pilihan rayanya, CCF tidak berjanji untuk menasionalisasikan mana-mana industri. Ia menjanjikan perubahan dalam kod cukai untuk meningkatkan pengagihan semula kekayaan di Kanada. Mereka berjanji untuk meningkatkan pengecualian cukai pendapatan, membenarkan perbelanjaan perubatan dianggap sebagai potongan daripada pendapatan untuk tujuan cukai, dan pernghapusan cukai jualan ke atas makanan, pakaian dan keperluan hidup yang lain. Mereka juga berjanji untuk meningkatkan cukai ke atas kumpulan pendapatan yang lebih tinggi serta menghapuskan layanan cukai dalam menggalakkan terhadap dividen korporat. 

CCF mewakili banyak kawasan pertanian di Commons, dan mencadangkan beberapa langkah dalam memastikan keselamatan kewangan petani. Mereka mencadangkan kerjasama pekebun negara untuk produk pertanian yang dieksport. Mereka turut mencadangkan pendahuluan tunai untuk gandum yang disimpan di ladang, pada kadar faedah yang rendah untuk pinjaman jangka panjang untuk petani, dan sokongan kerajaan terhadap harga, untuk memastikan petani memperoleh pendapatan penuh walaupun dalam tahun-tahun buruk. Bagi nelayan Atlantik, CCF mencadangkan pendahuluan tunai pada permulaan musim memancing dan depot milik kerajaan yang akan menjual peralatan dan bekalan memancing kepada nelayan pada harga yang jauh lebih rendah daripada harga pasaran. 

Coldwell mengalami masalah jantung, dan mengurangkan kepadatan jadual bercita-cita tinggi berbanding pemimpin parti utama. Pada 26 April, pemimpin parti itu meninggalkan Ottawa untuk jelajah kempennya, Rosetown—Biggar di Saskatchewan, dan kekal di sana sehingga 10 Mei. Dia menghabiskan tiga hari berkempen di Ontario, kemudian berpindah ke barat ke bandar utama wilayah prairie dan British Columbia, sebelum kembali menunggangnya untuk hari-hari terakhir sebelum pilihan raya 10 Jun. Pemimpin CCF lain bertanggungjawab berkempen di Quebec dan Maritim.

Kredit Sosial 
Parti Kredit Sosial Kanada telah berpindah jauh daripada teori ekonomi kredit sosial, yang jarang disebut oleh calonnya, menjelang tahun 1957.  Socred, parti fikiran kanan Kanada, diketuai oleh Solon Low, walaupun pemimpin Albertanya, Perdana Menteri Ernest Manning, adalah sangat berpengaruh dalam parti itu.  Program pemilihan Socreds adalah berdasarkan tuntutan "agar Kerajaan keluar dari perniagaan dan memberi laluan kepada perusahaan swasta" dan atas kebencian mereka terhadap "semua skim yang diilhamkan oleh kerajaan untuk merendahkan martabat manusia dan menjadikannya tunduk kepada kerajaan atau mana-mana monopoli". 

Socreds mencadangkan pencen hari tua dinaikkan kepada $100 sebulan. Mereka menggesa pembalikan dasar kewangan ketat kerajaan, dan untuk pinjaman berpendapatan rendah untuk perniagaan kecil dan petani. Turut diminta adalah nilai pengecualian cukai pendapatan ditingkatkan untuk menampung kos sara hidup, dan program perumahan nasional untuk membolehkan pemilikan rumah untuk setiap keluarga Kanada. Parti itu menggesa dasar keselamatan negara berdasarkan keperluan untuk pertahanan, bukannya "pencerobohan", dan untuk dasar luar yang akan merangkumi bantuan makanan kepada negara kurang membangun. 

The Socreds juga membantah CBC dan perbelanjaan lain dalam seni dan penyiaran. CBC turut menggesa kerajaan agar menyelesaikan masalah ekonomi sebelum membelanjakan wang untuk seni. 

Cabaran Low terhadap Perdana Menteri berhubung tuduhan isu Suez, bahawa beliau telah menghantar ancaman telegram yang membawa kepada pengunduran Perdana Menteri Britain Anthony Eden daripada pencerobohan dan memberi peluang kepada Soviet untuk membina pangkalan tentera di Mesir. St. Laurent dengan marah menafikan pertuduhan itu dan menawarkan untuk membuka surat-menyuratnya kepada mana-mana daripada lima puluh ahli majlis tertutup yang kemudiannya boleh mengumumkan sama ada St. Laurent bercakap benar.  Low menerima St. Laurent dalam cabarannya, dan memilih satu-satunya bekas Perdana Menteri yang masih hidup, Tory Arthur Meighen, tetapi perkara itu tidak diselesaikan sebelum pilihan raya, dan Meighen tidak dipanggil untuk memeriksa surat-menyurat selepas pilihan raya. 

Parti Kredit Sosial telah dilemahkan oleh konflik besar yang melanda antara organisasinya di dua wilayah yang dikuasainya, Alberta dan British Columbia. Mereka telah gagal dalam menubuhkan pejabat negara yang kukuh untuk menjalankan kempen kerana pertelingkahan antara kedua-dua kumpulan. Walau bagaimanapun, mereka dibiayai  adalah lebih baik daripada CCF, kerana popularitinya dalam kalangan kumpulan perniagaan di Barat. 

The Socreds berharap untuk bertapak di Ontario, dan menjadualkan pembukaan jelajah mereka untuk Massey Hall di Toronto. Perhimpunan itu adalah gagal, dan walaupun menempatkan 40 calon di Ontario (meningkat daripada 9 pada 1953), parti itu tidak memenangi kerusi di wilayah itu.

Penggunaan televisyen 
Perbadanan Penyiaran Kanada telah memberikan empat pihak yang diiktiraf masa siaran percuma untuk kenyataan politik pada tahun 1957. Runut audio siaran televisyen juga telah disediakan untuk kegunaan saluran radio.  Semua masa siaran ditawarkan kepada tiga parti pembangkang telah diberikan kepada ketua parti mereka,  walaupun Diefenbaker, yang tidak pandai berbahasa Perancis,  hanya memainkan peranan terhad dalam siaran bahasa Perancis Tories. Dalam satu, beliau memperkenalkan presiden parti Léon Balcer, seorang Quebecer, yang memberikan ucapan. Diefenbaker tidak mempunyai bantahan untuk perubahan dan, menurut Meisel, bersedia untuk menggunakan sebarang teknik yang akan menjadikan persembahannya lebih berkesan.  Tinjauan di barat daya Ontario yang ramai penduduk menunjukkan bahawa Diefenbaker membuat tanggapan paling kuat terhadap empat pemimpin itu. 

Menurut menteri Liberal Paul Martin Sr. (bapa kepada bakal Perdana Menteri ), St. Laurent mempunyai potensi untuk menjadi agak baik di televisyen, tetapi tidak menyukai medium tersebut.  Dia mempunyai prasangka buruk terhadap penampilan pada kaca televisyen, menganggap ucapan sebegitu adalah setara dengan persembahan yang dirancang dengan teliti, seperti pertunjukan pentas.  Dia enggan untuk tampil pada siaran televisyen dibantu telecast, serta berkeras untuk membaca ucapannya daripada skrip. Penasihatnya telah menukar kepada teleprompter, tetapi hal in mengakibatkan penampilannya gagal kelihatan lebih santai.  Apabila membaca, dia akan jarang melihat kamera.  Walau bagaimanapun, St. Laurent hanya membuat penampilan televisyen sekali-sekala (tiga dalam setiap bahasa),  membiarkan menterinya membuat bakinya.  Hanya seorang anggota kabinet, Menteri Pertahanan Negara Ralph Campney mengambil kesempatan daripada kursus teknik televisyen yang ditawarkan oleh Parti Liberal di sebuah studio tiruan di ibu pejabatnya di Ottawa.  Kekurangan persediaan ini, menurut Meisel, membawa kepada "kegagalan" semasa ucapan televisyen oleh Menteri Kehakiman Stuart Garson pada awal Jun apabila teleprompter berhenti bekerja semasa ucapan dan Garson "tidak dapat mengatasi kegagalan dengan berkesan".

Pilihanraya 

Tories diramalkan akan berjaya menambah kerusi, namun Liberal masih berkemampuan untuk mengekalkan majoriti. The New York Times turut melaporkan bahawa Liberal dijangka akan kehilangan majoriti kerusi Ontario, tetapi dapat mengekalkan majoriti tipis di Dewan Rakyat.  Majalah Time meramalkan kenaikan Tory sebanyak 20 hingga 40 kerusi dan menyatakan bahawa sebarang keputusan yang menafikan Liberal 133 kerusi dan majoriti "akan disenaraikan sebagai kekecewaan besar".  Beck menunjukkan bahawa ramai wartawan, termasuk mereka yang bersimpati kepada Tories, melihat tanda-tanda kekecewaan yang akan datang, tetapi tidak mengendahkan mereka, yakin bahawa kerajaan adalah kebal.  Maclean's, yang mencetak isu pasca pilihan raya sebelum pilihan raya untuk dijual keesokan harinya, menyiarkan editorial menyatakan bahawa rakyat Kanada telah memilih secara bebas untuk memilih semula Parti Liberal. 

Kepuulangan pertama datang dari Pulau Sable, Nova Scotiapada malam pilihan raya. Kebiasaannya di kubu kuat Liberal, penduduk di sana akan memihak kepada Tories dengan dua undi.  St. Laurent mendengar penyata pilihan raya melalui radio di ruang tamu rumahnya di Grande Allée di Bandaraya Quebec, dan apabila radio dipecahkan, berpindah ke set televisyen di tingkat atas.  Diefenbaker memulakan malam itu di rumahnya di Putera Albert, dan setelah pemilihan semulanya ke Dewan Rakyat pasti, berpindah ke ibu pejabat kempen tempatannya. 

Pasukan Konservatif berjaya di Atlantik Kanada, memperoleh dua kerusi di Newfoundland dan sembilan di Nova Scotia, dan menyapu bersih empat kerusi Pulau Prince Edward. Bagaimanapun, di Quebec, mereka hanya memperoleh lima kerusi apabila wilayah itu kembali 62 Liberal. The Tories memperoleh 29 tempat duduk di Ontario. Howe dikalahkan oleh Fisher, dan memberitahu media bahawa beberapa penyakit aneh sedang melanda negara, tetapi baginya, dia akan tidur.  Liberal masih mendahului dengan margin yang sempit apabila pulangan mula datang dari Manitoba, dan St. Laurent memberitahu menteri Liberal Pickersgill bahawa dia berharap bahawa Tories akan mendapat sekurang-kurangnya satu kerusi lagi daripada Liberal supaya mereka dapat keluar dari situasi yang mengerikan. keadaan.  Ketika Tories maju di Kanada Barat, Diefenbaker terbang dari Putera Albert ke Regina untuk menyampaikan alamat televisyen dan menjerit kepada Grosart apabila seorang lagi menteri kabinet dikalahkan, "Allister, bagaimana perasaan arkitek itu?"  Lewat petang itu, St. Laurent pergi ke hotel Château Frontenac untuk ucapan di televisyen, yang disampaikan di hadapan lima puluh penyokong. 

Tories menamatkan pilihan raya dengan 112 kerusi. 105 kerusi kepada Liberal, serta kedua-dua CCF dan Kredit Sosial memperoleh kerusi di Kanada Barat pada kadar 25 dan 19 kerusi masing-masing. Sembilan menteri kabinet, termasuk Howe, Marler, Garson, Campney dan Harris telah dikalahkan.  Walaupun Liberal mengatasi Tories dengan lebih 100,000 undian, kebanyakan undian itu dibazirkan dengan margin yang besar di Quebec.  St. Laurent boleh secara perlembagaan bergantung pada kuasa sehingga dikalahkan di Dewan, tetapi dia memilih untuk tidak, dan John Diefenbaker memegang jawatan sebagai Perdana Menteri Kanada pada 21 Jun 1957.

Penyelewengan 
Ketua Pegawai Pilihan Raya melaporkan kepada Speaker Dewan Rakyat bahawa "pilihan raya umum nampaknya telah dijalankan dengan memuaskan mengikut prosedur dalam Akta Pilihan Raya Kanada" selepas selesai proses pengundian. 

Walau bagaimanapun, terdapat beberapa penyelewengan. Semasa jelajah kempen St. Paul di Toronto, empat pekerja Liberal telah disabitkan atas pelbagai kesalahan kerana didapati telah menambah hampir lima ratus nama ke dalam daftar pemilih. Seorang daripada empat turut disabitkan atas dua pertuduhan sumpah bohong. Walaupun calon Liberal yang tidak berjaya, bekas Ahli Parlimen James Rooney, tidak dapat didakwa, Ketua Hakim Negara Ontario James Chalmers McRuer, yang menyiasat perkara itu, meragui bahawa ini boleh dilakukan tanpa pengetahuan calon. 

Pelbagai pelanggaran undang-undang, termasuk membuka peti undi secara haram, pemilikan undi secara haram, dan menambah nama pada daftar pemilih, berlaku dalam dua belas jelajah kempen Quebec. RCMP merasakan bahawa mereka mempunyai bukti yang mencukupi untuk membuat pendakwaan dalam lima jelajah kempen, dan seramai dua belas orang telah disabitkan kesalahan. Sabit kesalahan itu tidak menjejaskan keputusan mana-mana perlumbaan. 

Pengundian calon Liberal di Yukon telah dicabar oleh calon Tory yang kalah. Selepas perbicaraan di hadapan Mahkamah Wilayah Yukon, mahkamah membatalkan pilihan raya, dan berpendapat bahawa cukup orang yang tidak layak telah dibenarkan untuk mengundi yang telah menjejaskan keputusan, mahkamah bagaimanapun tidak menyatakan bahawa calon Liberal terlibat dalam penyelewengan tersebut. Tory, Erik Nielsen, memenangi pilihan raya baru pada Disember 1957.  

Pilihan raya dalam satu jelajah Ontario, Wellington South telah ditangguhkan menurut undang-undang selepas kematian calon Liberal dan Ahli Parlimen, Henry Alfred Hosking semasa berkempen. Pada 15 Julai 1957, calon Tory, Alfred Hales, menewaskan Liberal David Tolton dan calon CCF Thomas Withers.

Kesan 
Kekalahan Liberal adalah tidak dijangka dan dikaitkan dengan pelbagai sebab. Warga Ottawa itu menyatakan bahawa kekalahan itu boleh dikaitkan dengan "perbincangan yang tidak selesa ... bahawa Liberal telah memerintah terlalu lama."  Tom Kent dari Winnipeg Free Press, bakal timbalan menteri Liberal, menulis bahawa walaupun rekod Liberal adalah yang terbaik dalam dunia demokrasi, parti itu telah gagal dengan teruk dalam menyampaikan penjelasan.  Pengarang dan saintis politik HS Ferns tidak bersetuju dengan Kent, menyatakan bahawa pandangan Kent mencerminkan "andaian Liberal bahawa 'Tiada siapa yang akan menembak Santa Claus  " serta orang Kanada dalam pilihan raya 1957 telah didorong oleh perkara selain kepentingan material.  Peter Regenstreif memetik strategi Konservatif Progresif dalam pilihan raya 1957 dan 1958 "sebagai kepintaran klasik yang tiada tandingannya dalam sejarah politik Kanada. Sebahagian besar kredit adalah milik Diefenbaker sendiri; sekurang-kurangnya ada yang mesti pergi ke Allister Grosart".  Satu tinjauan yang diambil terhadap mereka yang meninggalkan Liberal pada tahun 1957 menunjukkan bahawa 5.1% berbuat demikian kerana Suez, 38.2% kerana Debat Saluran Paip, 26.7% kerana apa yang mereka anggap sebagai peningkatan yang tidak mencukupi dalam pencen hari tua, dan 30% kerana ia adalah masa untuk perubahan. 

Keputusan pilihan raya itu memeranjatkan perkhidmatan awam sama seperti orang awam yang lain. Penjawat awam dan bakal menteri Liberal Mitchell Sharp meminta pengganti CD Howe sebagai Menteri Perdagangan dan Perdagangan, Gordon Churchill, untuk tidak datang ke pejabat Kementerian selama beberapa hari kerana mereka sedang menghias semula. Churchill kemudiannya mengetahui bahawa kakitangan sedang memindahkan fail keluar.  Apabila Churchill akhirnya datang ke pejabat Kementerian, dia bertemu dengan apa yang disebutnya "penerimaan paling dingin yang pernah saya terima dalam hidup saya".  Menteri Buruh yang baharu, Michael Starr, telah diberi tiket tiga hari berturut-turut untuk meletak kereta di tempat menteri. 

Pada 5 September 1957, perletakan jawatan St. Laurent sebagai ketua Parti Liberal adalah diterima, tetapi beliau harus bersetuju untuk kekal sehingga pengganti dipilih. Dengan pemimpin itik tempang, Liberal tidak berkesan dalam pembangkang.  Paul Martin menyatakan bahawa "Saya pasti saya tidak pernah menyangka hari ini akan tiba apabila [Diefenbaker] akan menjadi ahli kerajaan, apatah lagi mengetuainya. Apabila itu berlaku, dunia telah berakhir setakat yang saya fikirkan."  Pada Januari 1958, St. Laurent digantikan oleh Lester Pearson. 

Akhbar mencadangkan bahawa Diefenbaker tidak lama lagi akan memanggil satu lagi pilihan raya dan mendapatkan majoriti, dalam melaporkan keputusan pilihan raya. Ahli Parlimen Quebec Tory William Hamilton (yang tidak lama lagi akan menjadi Ketua Pos di bawah Diefenbaker) meramalkan pada petang 10 Jun bahawa tidak lama lagi akan ada satu lagi pilihan raya, di mana Tories akan melakukan lebih baik di Quebec.  Kerajaan Tory pada mulanya terbukti popular di kalangan rakyat Kanada,  dan tidak lama selepas Pearson menjadi pemimpin Liberal, Diefenbaker memanggil pilihan raya mengejut.  Tories telah memenangi keruntuhan terbesar dalam sejarah pilihan raya persekutuan Kanada dari segi peratusan kerusi, mengambil 208 kerusi (termasuk lima puluh di Quebec) kepada 48 Liberal, dengan CCF memenangi lapan dan tiada untuk Kredit Sosial pada 31 Mac 1958. 

Michael Bliss, penulis tinjauan Perdana Menteri Kanada, merujuk kepada komen yang merendahkan Howe mengenai Tories semasa merumuskan pilihan raya 1957:Pada tahun 1956, perbahasan saluran paip telah mencetuskan pendirian dramatik pembangkang mengenai kepentingan kebebasan perbahasan parlimen. Keangkuhan mereka mengakibatkan Grits [Liberal] mengalami kerosakan yang besar, membawa kepada kegagalan kerajaan daalam menangani masalah kerajaan untuk pilihan raya umum 1957. Di bawah lensa kamera televisyen dalam kempen itu, St. Laurent, Howe, dan syarikat kini kelihatan ramai lelaki tua yang letih yang telah terputus hubungan dengan Kanada. Pengundi memutuskan untuk menghalang mereka. 

 Keputusan kebangsaan Jumlah keluar mengundi:' 74.1% pengundi yang layak mengundi. 

 4 kerusi lain ialah (2) Bebas, (1) Liberal Bebas, (1) PC Bebas. Seorang calon Liberal-Buruh telah dipilih dan duduk bersama kaukus Liberal, seperti yang berlaku selepas pilihan raya 1953.

Ringkasan undi dan kerusi 
1957 Canadian federal election

1957 Canadian federal election

Keputusan mengikut wilayah

Lihat juga 

 Senarai pilihan raya umum persekutuan Kanada
 Senarai parti politik di Kanada

Nota dan rujukan

Nota penerangan

Rujukan

Bibliografi

Bacaan lanjut

Pautan luar 

 Pilihan Raya 1957 dan 1958, oleh PE Bryden
 Petikan daripada liputan CBC mengenai pilihan raya 1957, termasuk ucapan oleh Diefenbaker dan St. Laurent

Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak