Kebolehbacaan

Kebolehbacaan ialah kebolehan pembaca memahami teks bertulis. Dalam bahasa semula jadi, kebolehbacaan teks bergantung pada kandungannya (kerumitan perbendaharaan kata dan sintaksnya ) dan persembahannya (seperti aspek tipografi yang mempengaruhi kebolehbacaan, seperti saiz fon, ketinggian baris, jarak aksara dan panjang baris ).  Penyelidik telah menggunakan pelbagai faktor untuk mengukur kebolehbacaan, seperti:

 Kepantasan persepsi
 Kebolehlihatan pada jarak jauh
 Kebolehtanggapan dalam penglihatan periferi
 Keterlihatan
 Teknik kejap refleks
 Kadar kerja (kelajuan membaca)
 Pergerakan mata
 Keletihan membaca 
 Ciri bermotivasi kognitif 
 Kesukaran perkataan
 Analisis N-gram 
 Kekayaan Semantik 

Kebolehbacaan yang lebih tinggi memudahkan usaha dan kelajuan membaca untuk mana-mana pembaca, tetapi ia membuat perbezaan yang lebih besar bagi mereka yang tidak mempunyai kefahaman bacaan yang tinggi .

Kebolehbacaan wujud dalam bahasa semula jadi dan bahasa pengaturcaraan walaupun dalam bentuk yang berbeza. Dalam pengaturcaraan, perkara seperti komen pengaturcara, pilihan struktur gelung dan pilihan nama boleh menentukan kebolehan manusia boleh membaca kod program komputer .

Metrik kebolehbacaan berangka (juga dikenali sebagai ujian kebolehbacaan atau formula kebolehbacaan ) untuk bahasa semula jadi cenderung menggunakan ukuran mudah seperti panjang perkataan (mengikut huruf atau suku kata ), panjang ayat dan kadangkala beberapa ukuran kekerapan perkataan . Ia boleh dibina ke dalam pemproses perkataan,  boleh menjaringkan dokumen, perenggan atau ayat, dan merupakan alternatif yang jauh lebih murah dan pantas kepada tinjauan kebolehbacaan yang melibatkan pembaca manusia. Mereka lebih pantas untuk dikira daripada ukuran kerumitan sintaksis dan semantik yang lebih tepat. Dalam sesetengah kes ia digunakan untuk menganggar tahap gred yang sesuai.

Definisi 
Orang ramai telah mentakrifkan kebolehbacaan dalam pelbagai cara, contohnya, dalam: The Literacy Dictionary,  Jeanne Chall dan Edgar Dale,  G. Harry McLaughlin,  William DuBay.

Kajian awal 
Pada tahun 1880-an, profesor Inggeris LA Sherman mendapati bahawa ayat bahasa Inggeris semakin pendek. Pada zaman Elizabeth, ayat purata adalah 50 patah perkataan. Pada zamannya sendiri, panjangnya 23 patah perkataan.

Pada tahun 1889 di Rusia, penulis Nikolai A. Rubakin menerbitkan kajian terhadap lebih 10,000 teks yang ditulis oleh orang biasa.  Daripada teks ini, beliau mengambil 1,500 perkataan yang difikirkannya kebanyakan orang boleh memahami. Bermula dengan jurnalnya sendiri pada usia 13 tahun, Rubakin menerbitkan banyak artikel dan buku mengenai sains dan banyak subjek untuk sejumlah besar pembaca baharu di seluruh Rusia. Pada pandangan Rubakin, rakyat bukanlah bodoh. Mereka hanya miskin dan memerlukan buku murah, ditulis pada tahap yang mereka boleh fahami. 

Pada tahun 1921, Harry D. Kitson menerbitkan The Mind of the Buyer, salah satu buku pertama yang menggunakan psikologi untuk pemasaran. Kerja Kitson menunjukkan bahawa setiap jenis pembaca membeli dan membaca jenis teks mereka sendiri. Semasa membaca dua akhbar dan dua majalah, beliau mendapati bahawa kepanjangan ayat pendek dan kepanjangan perkataan pendek adalah penyumbang terbaik kepada kemudahan membaca.

Rujukan 

Penulisan