Hak untuk privasi

Hak untuk privasi ialah unsur pelbagai tradisi undang-undang yang berhasrat untuk menghalang tindakan kerajaan dan swasta yang mengancam privasi individu. Lebih 150 perlembagaan negara menyebut hak privasi. Pada 10 Disember 1948, Perhimpunan Agung Pertubuhan Bangsa-Bangsa Bersatu menerima pakai Perisytiharan Hak Asasi Manusia Sejagat (UDHR), yang asalnya ditulis untuk menjamin hak individu semua orang di mana-mana; Walaupun hak untuk privasi tidak terdapat dalam dokumen itu, ramai yang mentafsir perkara ini melalui Perkara 12, yang menyatakan: "Tiada sesiapapun boleh tertakluk kepada campur tangan sewenang-wenangnya terhadap privasi, keluarga, rumah atau surat-menyuratnya, mahupun serangan terhadap kehormatan dan reputasinya. Setiap orang berhak mendapat perlindungan undang-undang terhadap gangguan atau serangan sedemikian."

Rujukan

Sumber
 Mordini, Emilio. "Nothing to Hide: Biometrics, Privacy and Private Sphere". In: Schouten, Ben, Niels Christian Juul, Andrzej Drygajlo, and Massimo Tistarelli (editors). Biometrics and Identity Management: First European Workshop, BIOID 2008, Roskilde, Denmark, 7–9 May 2008, Revised Selected Papers. Springer Science+Business Media, 2008. pp. 245–258. . .

Pautan luar
 Lever, Annabelle. "Feminism, Democracy and the Right to Privacy" (Archive; archive). Minerva – An Internet Journal of Philosophy. . 2005. Volume 9.
 Moore, Adam D. Privacy Rights: Moral and Legal Foundations (Pennsylvania State University Press, 2010). .
 "The Privacy Torts " (19 December 2000). Privacilla.org, a "web-based think tank", devoted to privacy issues, edited by Jim Harper ("About Privacilla ")

Hak asasi manusia