Sistem separuh parlimen

Sistem separuh parlimen boleh merujuk sama ada sistem perdana menteri, di mana pengundi serentak mengundi untuk kedua-dua ahli perundangan dan perdana menteri, atau kepada sistem kerajaan di mana badan perundangan dibahagikan kepada dua bahagian yang kedua-duanya dipilih secara langsung - satu yang mempunyai kuasa untuk memecat ahli eksekutif dengan undi tidak percaya dan satu lagi tidak. Yang pertama kali pertama dicadangkan oleh Maurice Duverger, yang menggunakannya untuk merujuk kepada Israel dari 1996 hingga 2001. Yang kedua dikenal pasti oleh ahli akademik Jerman Steffen Ganghof.

Dalam sistem perdana menteri, seperti dalam sistem parlimen standard, perdana menteri masih boleh dipecat melalui undi tidak percaya, namun ini secara berkesan menyebabkan pilihan raya mengejut untuk perdana menteri dan badan perundangan (peraturan yang biasanya dinyatakan oleh brokad aut simul stabunt aut simul cadent, Latin untuk "mereka sama ada akan berdiri bersama, atau jatuh bersama").

Seperti sistem separa presiden, sistem separa parlimen adalah bentuk sistem parlimen yang sangat rasional. Selepas Israel memutuskan untuk memansuhkan pemilihan langsung perdana menteri pada tahun 2001, tidak ada sistem perdana menteri kebangsaan di dunia; namun, sistem perdana menteri digunakan di bandar dan pekan Israel dan Itali untuk memilih datuk bandar dan majlis. Terdapat dua contoh kebangsaan dan lima subnasional jenis separa parlimen yang lain yang masih wujud hari ini—contoh kebangsaan Australia dan Jepun dan contoh subnasional bagi lima negeri dwikameral Australia.

Fungsi 
Sistem parlimen berasal dari monarki berperlembagaan, di mana kerajaan bertanggungjawab dua kali kepada parlimen dan raja: pluraliti pendapat dewan yang dipilih kemudiannya diimbangi oleh arahan raja. Lama kelamaan, kuasa raja turun temurun mula difahami sebagai tidak dapat dipertahankan dalam demokrasi, menyebabkan banyak monarki berperlembagaan berkembang menjadi republik parlimen, manakala dalam republik yang selebihnya raja menjadi tokoh yang semakin istiadat: tanpa mengira kehadiran seseorang yang dipilih atau tidak dipilih. ketua negara, parlimen telah ditubuhkan sebagai institusi yang mendominasi.

Dalam bentuk yang paling asas, sistem parlimen cenderung agak anarkis, seperti dalam kes-kes terkenal di republik ketiga dan keempat Perancis. Sikap parlimen terhadap kerajaan pada asasnya adalah bertentangan, kerana dewan yang dipilih sering tidak mampu mengambil keputusan yang bertenaga yang kelebihannya hanya akan dilihat pada masa hadapan, tetapi kelemahannya segera dialami oleh pemilih. Ini memerlukan rasionalisasi yang kuat terhadap sistem parlimen, seperti yang dibangunkan di United Kingdom, di mana raja keturunan secara berkesan telah digantikan oleh "raja yang dipilih", iaitu perdana menteri.

Sebagai sebahagian besarnya berdasarkan konvensyen, sistem Westminster tidak boleh direplikasi dengan mudah di negara lain. Dalam cadangannya pada 1956, Maurice Duverger mencadangkan bahawa Perancis boleh mencapai kestabilan kerajaan melalui pemilihan langsung Perdana Menteri, yang akan berlangsung pada masa yang sama dengan pilihan raya perundangan, melalui kertas undi yang berasingan. Perdana Menteri dan majoriti parlimen sokongannya perlu tidak dapat dipisahkan sepanjang tempoh badan perundangan: dalam kes undi tidak percaya, peletakan jawatan secara paksa, atau pembubaran parlimen, pilihan raya mengejut akan diadakan untuk kedua-dua negara. Perhimpunan dan Perdana Menteri.

Pemilihan langsung perdana menteri, sahaja, tidak akan mencukupi untuk memastikan kestabilan kerajaan: pilihan raya pusingan kedua harus dilaksanakan supaya pemilih dibenarkan untuk menyatakan keutamaan ideologi mereka pada pusingan pertama, dan menetapkan majoriti pada pusingan kedua. Undang-undang pilihan raya kemudiannya akan memberikan Perdana Menteri dengan majoriti parlimen.

Di bawah Charles de Gaulle, Perancis menerima pakai rasionalisasi berbeza kerajaan parlimen yang dipanggil sistem separuh presiden. Oleh itu, cadangan Duverger kekal tidak dinamakan sehingga ahli sains politik Perancis itu menyebutnya "separuh parlimen" pada tahun 1996.

Ciri-ciri utama sistem perdana menteri
Badan perundangan dan ketua kerajaan dipilih secara serentak oleh rakyat
Ketua negara yang berasingan dengan fungsi istiadat mungkin wujud (seperti dalam kebanyakan sistem parlimen)
Badan perundangan mempunyai kuasa untuk memecat ketua kerajaan dengan undi tidak percaya (seperti dalam sistem parlimen)
Tempoh badan perundangan dan ketua kerajaan bertepatan: jika ketua kerajaan meletakkan jawatan atau diberhentikan oleh badan perundangan, badan perundangan secara automatik dibubarkan
Undang-undang pilihan raya boleh memastikan bahawa parti-parti yang menyokong ketua kerajaan yang dipilih secara langsung mendapat majoriti kerusi dalam badan perundangan.

Semi-parlimenisme Steffen Gangof
Dalam bentuk kedua sistem separa parlimen, yang dikenal pasti oleh ahli akademik Jerman Steffen Ganghof, isu kekurangan pengasingan kuasa seperti yang terdapat dalam sistem parlimen tradisional dan pemperibadian eksekutif seperti yang terdapat dalam sistem presiden dihadapi dengan membahagikan badan perundangan kepada 2 dewan yang dipilih. Satu daripada perhimpunan ini boleh dirujuk sebagai "dewan keyakinan" yang mempunyai kuasa untuk memecat seorang perdana menteri dan menteri mereka, manakala satu lagi boleh dipanggil "dewan perundangan". Dewan ini bertindak dengan cara yang serupa dengan cawangan perundangan bebas yang beroperasi dalam sistem presiden, boleh memperkenalkan, meminda dan menolak undang-undang, tetapi tidak dapat mengundi "tidak percaya" dalam kerajaan.

Dalam buku "Beyond Presidentialism and Parliamentarism. Democratic Design and the Separation of Powers", Ganghof memberikan takrifan abstrak semi-parliamentarism ini:

Bentuk kerajaan Semi-Parlimen ini juga telah diterokai lebih lanjut oleh Tarunabh Khaitan, yang mencipta frasa "Moderated Parliamentarism" untuk menggambarkan satu bentuk Semi-parliamentarism dengan beberapa ciri tersendiri: bicameralism campuran, sistem pilihan raya sederhana (tetapi berbeza) untuk setiap dewan. , multipartisan berwajaran, jadual pilihan raya tak segerak, dan penyelesaian kebuntuan melalui jawatankuasa persidangan.

Lihat juga 

 Sistem separa-presiden
 Sistem berparlimen

Rujukan