Deuterokanonika

Deuterokanonik  ialah istilah yang digunakan oleh Gereja Katolik dan Gereja-gereja Kristian Timur sejak abad ke-16 untuk menunjuk buku dan bahagian tertentu dari Kitab Perjanjian Lama Kristian yang bukan sebahagian daripada Alkitab Ibrani hari ini. . Istilah ini digunakan untuk membezakan buku dan bahagian tertentu daripada buku protokanonik, iaitu buku yang merupakan sebahagian daripada Bible Ibrani. Perbezaan ini sebelum ini telah menimbulkan perdebatan dalam Gereja awal sama ada buku-buku ini boleh diklasifikasikan sebagai teks kanonik . Istilah deuterokanonik digunakan sebagai alasan kemudahan oleh Gereja Tewahedo Ortodoks Ethiopia dan Gereja lain untuk merujuk kepada buku Perjanjian Lama mereka yang bukan sebahagian daripada Teks Masoretik .

Buku Deuterokanonik dianggap kanonik oleh Gereja Katolik , Gereja Ortodoks Timur , Gereja Ortodoks Oriental, dan Gereja di Timur (termasuk Gereja Assyria di Timur ), tetapi dianggap bukan kanonik oleh kebanyakan gereja dalam Protestan besar. keluarga Kristian . Perkataan deuterokanonik berasal daripada perkataan Yunani yang secara kasarnya bermaksud "termasuk kanon kedua".

Istilah deuterokanonik pada asalnya digunakan untuk membezakan buku-buku ini daripada buku-buku yang dianggap bukan kanonik dan protokanonik, tetapi beberapa versi Alkitab termasuk buku-buku Deuterokanonik serta buku-buku bukan kanonik ke dalam bahagian berasingan yang dipanggil " Apokrif ". Susunan sedemikian boleh membawa kepada gabungan dua istilah yang berbeza ("deuterokanonik" dan "apokrifa"), kerana istilah "deuterokanonik" tidak bermaksud "bukan kanonik" (atau "apokrifa").

Dalam Gereja Katolik 

Philip Schaff mengatakan bahawa "Majlis Hippo pada tahun 393, dan Majlis Carthage ketiga (yang keenam mengikut pengiraan lain) pada tahun 397, di bawah pengaruh Augustine yang hadir dalam kedua-duanya, menubuhkan kanon Kitab Suci Katolik, termasuk Kitab Lama. Apokrifa Perjanjian, . . . Bagaimanapun keputusan ini tertakluk kepada pengesahan gereja seberang laut (Rom); dan kelulusan Takhta Rom yang diterimanya semasa zaman Innocent I dan Gelasius I (414 AD) mengulangi senarai buku alkitabiah yang sama. Kanun ini kekal tidak terganggu sehingga abad ke-16, dan telah diluluskan oleh Majlis Trent pada sesi keempat." 

Majlis Trent pada tahun 1546 menyokong keputusan majlis-majlis terdahulu tentang buku-buku apa yang dimasukkan dalam kanon.   Majoriti peserta di majlis di Trent menyokong keputusan ini, tetapi terdapat minoriti peserta yang tidak bersetuju dengan buku kanun yang diterima. Antara minoriti yang tidak bersetuju dengan kemasukan buku deuterokanonik dalam Canon ialah Kardinal Girolamo Seripando dan Thomas Cajetan —yang menjadi penentang Martin Luther di Augsburg .    Bapa-bapa Majlis Trent mengesahkan kenyataan pelbagai majlis serantau sebelumnya yang turut memasukkan buku-buku deuterokanonik dalam kanon, seperti Sinode Hippo pada tahun 393 dan Dewan Carthage pada tahun 397 .

Teks-teks Kitab deuterokanonika Katolik adalah:

 Tobit
 Yudit
 Penambahan Ester ( Ester Vulgate 10:4-16:24) 
 Kebijaksanaan (juga dipanggil Kebijaksanaan Sulaiman)
 Sirach, juga dipanggil Anak Sirakh atau Ecclesiastical
 Barukh, termasuk Surat Nabi Yeremia ( Tambahan kepada Yeremia dalam Septuaginta ) 
 Tambahan Daniel :
 Doa Azarya dan Himne Tiga Orang Muda ( Daniel Vulgate 3:24-90)
 Kisah Susana dan Daniel (Daniel Vulgate 13, prolog Septuaginta )
 Daniel dengan Tuhan Loceng dan Naga Babilon (Daniel Vulgate 14, epilog Septuaginta)
 1 Makabe
 2 Makabe

Rujukan 

Kitab-kitab Deuterokanonika