Bahasa Melayu Brunei

Bahasa Melayu Brunei ataupun Bahasa Brunei ialah bahasa komunikasi utama penduduk di Brunei, Wilayah Persekutuan Labuan, Daerah Limbang, Miri dan Lawas di Sarawak dan Daerah Sipitang, Papar, Beaufort serta Kuala Penyu di Sabah. Bahasa ini mempunyai beberapa perbezaan berbanding Bahasa Melayu baku. Penggunaan Bahasa Brunei berbeza-beza dari segi sebutan dan cara bertutur mengikut setiap daerah.

Sebagai contoh, Bahasa Melayu Brunei di daerah Bongawan, Sabah menyerupai penggunaan Bahasa Melayu di Tanah Semenanjung Malaysia dimana kebanyakan perkataan berakhir dengan huruf 'a' bertukar kepada huruf 'e' (Tekilala=kenal menjadi Tekilale=kenal).

Bahasa Melayu Brunei ada sedikit persamaan dengan Bahasa Kedayan sama seperti Bahasa Melayu Kelantan dan Terengganu di Semenanjung Tanah Melayu.

Sebutan vokal 
Bahasa Melayu Brunei mempunyai pertukaran bunyi vokal daripada Bahasa Melayu yang ditutur di Semenanjung Malaysia. Antaranya ialah bunyi  akan ditukar menjadi bunyi . Sila lihat contoh perkataan di bawah:
 Besar=basar
 Keras=karas
 Beras=baras

Vokal 'o' ditukar menjadi 'u' seperti perkataan di bawah:
 Boleh=bulih
 Tolong=tulung
 Kotak=kutak

Apabila sesuatu perkataan diakhiri dengan huruf vokal, maka huruf vokal itu hendaklah disebut seperti di bawah:
 Kita hendaklah disebut kita'
 Lawa hendaklah disebut lawa'
 Buku hendaklah disebut buku'
 Kari hendaklah disebut kari'

Sebutan di atas ini mempunyai persamaan dengan Dialek Sarawak.

Bunyi  pada perkataan (contohnya "pagar") adalah jelas (kecuali dialek Kedayan).

Kata ganti diri 
Berikut ialah kata ganti diri yang digunakan dalam perbualan seharian:

Perkataan 
Nota: jadual di bawah ini bukan komprehensif.

Lihat juga 

 Dialek Sarawak
 Bahasa Melayu Sabah

Brunei
Bahasa Melayu
Bahasa di Malaysia
Bahasa di Brunei
Bahasa-bahasa Melayu
Bahasa Austronesia
Bahasa Melayu-Polinesia