Darjah kecerdasan

Darjah kecerdasan (IQ; intelligence quotient) ialah jumlah skor yang diperoleh daripada set ujian piawai atau subujian yang direka untuk menilai kecerdasan manusia. Singkatan "IQ" dicipta oleh ahli psikologi William Stern bagi istilah Jerman Intelligenzquotient, istilahnya bagi kaedah pemarkahan ujian kecerdasan di Universiti Breslau yang dianjurkannya dalam sebuha buku 1912.

Dari segi sejarah, IQ ialah skor yang diperoleh dengan membahagikan skor umur mental seseorang, yang diperoleh dengan mentadbir ujian kecerdasan, dengan umur kronologi seseorang, kedua-duanya dinyatakan dari segi tahun dan bulan. Hasil bahagi kemudian didarab dengan 100 untuk mendapatkan skor IQ. Dalam ujian IQ moden, skor mentah diubah menjadi suatu taburan normal dengan min 100 dan sisihan piawai 15. Ini menyebabkan kira-kira dua pertiga daripada populasi mendapat markah antara IQ 85 dan IQ 115 dan kira-kira 2.5 peratus setiap satu di atas 130 dan di bawah 70. 

Markah daripada ujian kecerdasan ialah anggaran kecerdasan. Tidak seperti jarak dan jisim sebagai contoh, ukuran kecerdasan yang konkrit tidak boleh dicapai memandangkan sifat abstrak konsep "kecerdasan". Skor IQ telah terbukti dikaitkan dengan faktor seperti pemakanan, status sosioekonomi ibu bapa, morbiditi dan kematian, status sosial ibu bapa, dan persekitaran perinatal. Walaupun kebolehwarisan IQ telah disiasat selama hampir satu abad, masih terdapat perdebatan tentang kepentingan darjat kebolehwarisan dan mekanisme pewarisan. Kebanyakan kajian serta laporan APA mencadangkan kebolehwarisan IQ adalah sekitar 0.75 bagi remaja lewat dan dewasa, tetapi jauh lebih rendah untuk kanak-kanak.

Markah IQ digunakan dalam proses penempatan pendidikan, penilaian ketidakupayaan intelek dan menilai pemohon pekerjaan. Dalam konteks penyelidikan, ia telah dikaji sebagai peramal prestasi kerja dan pendapatan. Ia juga digunakan untuk mengkaji taburan kecerdasan psikometrik dalam populasi dan korelasi antaranya dengan pemboleh ubah lain. Markah mentah pada ujian IQ bagi kebanyakan populasi telah meningkat pada kadar purata yang berskala kepada tiga mata IQ setiap dekad sejak awal abad ke-20, fenomena yang dipanggil kesan Flynn. Penyiasatan corak peningkatan yang berbeza dalam skor subujian juga boleh memaklumkan penyelidikan semasa tentang kecerdasan manusia.

Kebolehpercayaan dan kesahan

Kebolehpercayaan 
Psikometrik umumnya menganggap ujian IQ mempunyai kebolehpercayaan statistik yang tinggi. Kebolehpercayaan mewakili konsistensi pengukuran sesuatu ujian. Ujian yang boleh dipercayai menghasilkan markah yang serupa apabila diulang-ulang. Secara agregat, ujian IQ mempamerkan kebolehpercayaan yang tinggi, walaupun pengambil ujian mungkin mempunyai markah yang berbeza-beza apabila mengambil ujian yang sama pada masa yang berbeza, dan mungkin mempunyai markah yang berbeza-beza apabila mengambil ujian IQ yang berbeza pada usia yang sama. Seperti semua kuantiti statistik, sebarang anggaran IQ tertentu mempunyai ralat piawai yang berkaitan yang mengukur ketidakpastian tentang anggaran. Dalam ujian moden, selang keyakinan boleh menjadi kira-kira 10 mata dan ralat pengukuran piawai dilaporkan boleh serendah kira-kira tiga mata. Ralat piawai yang dilaporkan mungkin dinilai rendah kerana ia tidak mengambil kira semua sumber ralat.

Pengaruh luar seperti motivasi rendah atau keresahan tinggi kadangkala boleh menurunkan skor ujian IQ seseorang. Bagi individu yang mempunyai markah yang sangat rendah, selang keyakinan 95% mungkin lebih daripada 40 mata, yang berpotensi merumitkan ketepatan diagnosis ketidakupayaan intelek. Dengan cara yang sama, skor IQ yang tinggi juga kurang boleh dipercayai daripada skor yang hampir dengan median populasi. Laporan skor IQ lebih tinggi daripada 160 dianggap meragukan.

Kesahan sebagai ukuran kecerdasan 
Kebolehpercayaan dan kesahan adalah konsep yang sangat berbeza. Walaupun kebolehpercayaan mencerminkan kebolehulangan, kesahan merujuk kepada kekurangan berat sebelah. Ujian berat sebelah tidak mengukur apa yang dimaksudkan untuk diukur. Walaupun ujian IQ secara amnya dianggap untuk mengukur beberapa bentuk kecerdasan, mereka mungkin gagal berfungsi sebagai ukuran tepat bagi definisi kecerdasan manusia yang lebih luas termasuk kreativiti dan kecerdasan sosial. Atas sebab ini, ahli psikologi Wayne Weiten berhujah bahawa kesahan konstruk mereka mesti layak dengan teliti, dan tidak dilebih-lebihkan. Menurut Weiten, "Ujian IQ adalah ukuran yang sah untuk jenis kecerdasan yang diperlukan untuk memperoleh prestasi baik dalam kerja akademik. Akan tetapi, jika tujuannya adalah untuk menilai kecerdasan dalam erti kata yang lebih luas, kesahihan ujian IQ boleh dipersoalkan."

Sesetengah saintis telah mempertikaikan nilai IQ sebagai ukuran kecerdasan secara am. Dalam The Mismeasure of Man (1981, edisi diperluas 1996), ahli biologi evolusi Stephen Jay Gould membandingkan ujian IQ dengan amalan yang kini tidak dikreditkan dalam menentukan kecerdasan melalui kraniometri, dengan alasan bahawa kedua-duanya adalah berdasarkan kesilapan reifikasi, "kecenderungan kita untuk menukar abstrak konsep menjadi entiti". Hujah Gould mencetuskan banyak perdebatan, dan buku itu disenaraikan sebagai salah satu daripada "25 Buku Sains Terhebat Sepanjang Zaman' dalam majalah Discover.

Genetik dan persekitaran 
Faktor persekitaran dan genetik memainkan peranan dalam menentukan IQ. Kepentingan relatif mereka telah menjadi subjek kajian dan perdebatan.

Kebolehwarisan 
Angka umum kebolehwarisan IQ, menurut laporan Persatuan Psikologi Amerika, ialah 0.45 bagi kanak-kanak, dan meningkat kepada sekitar 0.75 untuk remaja lewat dan dewasa. Ukuran kebolehwarisan bagi faktor g pada masa bayi adalah serendah 0.2, sekitar 0.4 pada zaman kanak-kanak pertengahan, dan setinggi 0.9 pada masa dewasa. Satu penjelasan yang dicadangkan ialah orang yang mempunyai gen yang berbeza cenderung untuk mengukuhkan kesan gen tersebut, contohnya dengan mencari persekitaran yang berbeza.

Persekitaran keluarga yang dikongsi 
Ahli keluarga mempunyai aspek persekitaran yang sama (contohnya, ciri-ciri rumah). Persekitaran keluarga yang dikongsi ini menyumbang 0.25–0.35 daripada variasi dalam IQ pada zaman kanak-kanak. Menjelang akhir remaja, ia menjadi agak rendah (sifar dalam beberapa kajian). Kesan beberapa ciri psikologi lain adalah serupa. Kajian ini tidak melihat kesan persekitaran yang melampau, seperti dalam keluarga abusif.

Gen individu 
Sebilangan besar daripada lebih 17,000 gen manusia dianggap mempunyai kesan ke atas perkembangan dan kefungsian otak. Walaupun beberapa gen individu telah dilaporkan dikaitkan dengan IQ, tidak ada yang mempunyai kesan yang kuat. Deary dan rakan sekerja (2009) melaporkan bahawa tiada penemuan kesan gen tunggal yang kuat pada IQ telah direplikasi. Penemuan terbaru persatuan gen dengan perbezaan intelek yang biasanya berbeza-beza pada orang dewasa dan kanak-kanak terus menunjukkan kesan yang lemah untuk mana-mana satu gen.

Muzik 
Latihan muzik pada zaman kanak-kanak berkorelasi dengan IQ yang lebih tinggi daripada purata. Walau bagaimanapun, kajian terhadap 10,500 kembar tidak menemui kesan ke atas IQ, menunjukkan bahawa korelasi itu disebabkan oleh pengacau genetik. Analisis meta menyimpulkan bahawa "Latihan muzik tidak boleh meningkatkan kemahiran kognitif atau akademik kanak-kanak dan remaja muda, dan bahawa penemuan positif sebelum ini mungkin disebabkan oleh pemboleh ubah yang mengelirukan."

Ia secara umum menganggap bahawa mendengar muzik klasik meningkatkan IQ. Walau bagaimanapun, pelbagai percubaan replikasi (cth. kajian ) telah menunjukkan bahawa ini paling baik, hanyalah kesan jangka pendek (berlangsung tidak lebih daripada 10 hingga 15 minit), dan tiada kaitan dengan peningkatan IQ.

Perkaitan sosial

Prestasi sekolah 
Laporan Persatuan Psikologi Amerika, Intelligence: Knowns and Unknowns, menyatakan bahawa di mana sahaja ia telah dikaji, kanak-kanak yang mendapat markah tinggi dalam ujian kecerdasan cenderung untuk mempelajari lebih banyak perkara yang diajar di sekolah berbanding rakan sebaya mereka yang mendapat markah rendah. Korelasi antara skor IQ dan gred adalah kira-kira .50. Ini bermakna varians tampak ialah 25%. Walau bagaimanapun, mencapai gred yang baik juga bergantung kepada banyak faktor selain daripada IQ, seperti "kegigihan, minat terhadap sekolah, dan kesediaan untuk belajar" (hlm. 81).

Jenayah 
Laporan Persatuan Psikologi Amerika 1995 Intelligence: Knowns and Unknowns menyatakan bahawa korelasi antara IQ dan jenayah ialah −0.2. Perkaitan ini secara amnya dianggap sebagai kecil dan terdedah kepada kehilangan atau pengurangan yang ketara selepas mengawal kovariat yang betul, jauh lebih kecil daripada korelasi sosiologi biasa. Ia adalah -0.19 antara skor IQ dan bilangan kesalahan juvana dalam sampel Denmark yang besar; dengan kelas sosial dikawal, korelasi menurun kepada -0.17. Korelasi 0.20 bermakna varians tampak menyumbang 4% daripada jumlah varians. Hubungan sebab-akibat antara keupayaan psikometrik dan hasil sosial mungkin tidak langsung. Kanak-kanak yang mempunyai prestasi akademik yang lemah mungkin berasa terasing. Akibatnya, mereka mungkin lebih cenderung untuk terlibat dalam tingkah laku delinkuen, berbanding dengan kanak-kanak lain yang berprestasi lebih baik.

Perbezaan kumpulan 
Antara isu paling kontroversi yang berkaitan dengan kajian kecerdasan ialah pemerhatian bahawa skor IQ berbeza secara purata antara kumpulan etnik dan kaum, walaupun perbezaan ini telah berubah-ubah dan dalam banyak kes semakin menurun dari semasa ke semasa. Walaupun terdapat sedikit perdebatan ilmiah tentang kewujudan berterusan beberapa perbezaan ini, konsensus saintifik semasa adalah bahawa ia berpunca daripada punca persekitaran dan bukannya genetik. Kewujudan perbezaan dalam IQ antara jantina masih menjadi kontroversi, dan sebahagian besarnya bergantung pada ujian yang dilakukan.

Kaum 
Walaupun konsep "kaum" adalah satu konstruk sosial, perbincangan tentang hubungan yang dikatakan antara kaum dan kecerdasan, serta dakwaan perbezaan genetik dalam kecerdasan mengikut garis kaum, telah muncul dalam kedua-dua sains popular dan penyelidikan akademik sejak konsep kaum mula diperkenalkan. Walaupun terdapat banyak penyelidikan yang dilakukan mengenai topik tersebut, tiada bukti saintifik telah muncul bahawa purata skor IQ kumpulan populasi yang berbeza boleh dikaitkan dengan perbezaan genetik antara kumpulan tersebut. Bukti yang semakin meningkat menunjukkan bahawa faktor persekitaran, bukan genetik, menjelaskan jurang IQ kaum.

Siasatan pasukan petugas 1996 mengenai perisikan yang ditaja oleh Persatuan Psikologi Amerika menyimpulkan bahawa terdapat variasi ketara dalam IQ merentas kaum. Walau bagaimanapun, analisis sistematik oleh William Dickens dan James Flynn (2006) menunjukkan jurang antara warga kulit hitam dan kulit putih Amerika telah ditutup secara dramatik dalam tempoh antara 1972 dan 2002, menunjukkan bahawa, dalam kata-kata mereka, "ketekalan jurang IQ orang Hitam-Putih adalah mitos".

Kesan ancaman stereotaip telah dicadangkan sebagai penjelasan perbezaan prestasi ujian IQ antara kumpulan kaum, seperti isu yang berkaitan dengan perbezaan budaya dan akses kepada pendidikan.

Pengelasan 
Klasifikasi IQ ialah amalan yang digunakan oleh penerbit ujian IQ untuk menetapkan julat skor IQ ke dalam pelbagai kategori dengan label seperti "superior" atau "purata". Klasifikasi IQ didahului dalam sejarah dengan percubaan untuk mengklasifikasikan manusia mengikut keupayaan umum berdasarkan bentuk pemerhatian tingkah laku yang lain. Bentuk pemerhatian tingkah laku yang lain itu masih penting untuk mengesahkan klasifikasi berdasarkan ujian IQ.

Masyarakat IQ tinggi 
Terdapat organisasi sosial, sesetengah daripadanya bertaraf antarabangsa, yang mengehadkan keahlian kepada orang yang mempunyai markah setinggi atau lebih tinggi daripada persentil ke-98 (2 sisihan piawai di atas min) pada beberapa ujian IQ atau setara. Mensa International mungkin yang paling terkenal daripada ini. Persentil ke-99.9 terbesar (3 sisihan piawai di atas min) orang awam ialah Persatuan Tiga Sembilan.

Rujukan 

Kecerdasan
Sumber bahasa Jerman CS1 (de)
Laman-laman dengan terjemahan-terjemahan yang belum disemak