Njoo Cheong Seng

Njoo Cheong Seng (Ejaan yang Disempurnakan: Nyoo Cheong Seng; ; 6 November 1902 – 30 November 1962) merupakan seorang penulis drama dan pengarang filem Cina-Indonesia. Juga dikenali dengan nama pena Monsieur d'Amour, beliau menulis lebih dari 200 cerita pendek, novel, puisi, dan pentas panggung sepanjang kerjayanya; Beliau juga direkodkan sebagai mengarahkan dan/atau menulis sebelas filem. Beliau berkahwin empat kali sepanjang hidupnya dan menghabiskan beberapa tahun perjalanan di seluruh Asia tenggara dan selatan dengan rombongan teater yang berbeza. Sandiwara pentasnya dikreditkan dengan menghidupkan semula teater di Hindia.

Kehidupan awal dan kerjaya
Njoo dilahirkan di Jawa Timur pada 6 November 1902; Ahli sinologi Indonesia Leo Suryadinata menulis bahawa dia dilahirkan di Surabaya, Manakala penulis Sam Setyautama dan Suma Mihardja merekodkan beliau sebagai dilahirkan Malang. Beliau menerima pendidikan rendah di sekolah Tiong Hoa Hwe Koan di Surabaya. Menjelang usia awal, beliau mula menyumbang kepada akhbar milik Cina; Karya sastera pertamanya, Tjerita Penghidoepan Manoesia, yang diterbitkan di dalam Sin Po pada 1919.

Pada tahun 1920-an Njoo telah mula menulis secara meluas, selalunya di bawah nama pena Monsieur d'Amour; nama pena lain termasuk N.C.S. dan N.Ch.S. Beliau menulis banyak cerita untuk penerbitan yang berpangkalan di Gresik Hua Po bermula pada tahun 1922, dan pada tahun 1925 ia membantu mendirikan majalah Penghidoepan. Karya yang diterbitkan semasa tempoh ini termasuk Menika dalem Koeboeran dan Gagal, dan juga sandiwara pentas Lady Yen Mei. Mereka biasanya mempunyai banyak lokasi dan latar belakang budaya, dan sering berkaitan dengan jenayah dan kerja-kerja detektif.

Njoo menjadi aktif dengan rombongan Miss Riboet's Orion pada akhir 1920-an, menulis beberapa sandiwara panggung mereka, termasuk Kiamat, Tengkorak dan Tueng Balah. Pada 1928 beliau mengahwini pelakon Tan Kiem Nio, seorang ahli rombongan yang berusia 14 tahun pada masa itu. Njoo melatih beliau dalam bidang lakonan dan meyakinkan beliau untuk mengambil nama pentas Fifi Young; Young adalah sama bahasa Mandarin dari nama keluarga Hokkien Njoo, manakala Fifi bermaksud mengingatkan pelakon Perancis Fifi D'Orsay.

Kedua-duanya menyertai beberapa lagi teater teater, termasuk Club Moonlight Crystal Follies di Pulau Pinang (di bawah pimpinan Njoo) dan Dardanella, yang bergerak di seluruh Asia Tenggara dan Selatan. Menjelang tahun 1935 mereka telah menubuhkan rombongan mereka sendiri dengan Young sebagai bintang, Pagoda Fifi Young; Walau bagaimanapun, ia bubar dalam beberapa tahun.

Kerjaya filem awal 

Selepas kejayaan filem arahan Albert Balink Terang Boelan pada 1937 dan filem arahan The Teng Chun Alang-Alang pada 1939, empat studio filem baru telah ditubuhkan. Salah satunya, Oriental Film, menandatangani Njoo dan Young; Njoo diambil sebagai seorang penulis, manakala Young adalah seorang pelakon. Ini adalah sebahagian daripada pergerakan umum yang membawa kakitangan peringkat ke dalam industri filem.

Njoo dan Young membuat kemunculan filem cetera sulung mereka dengan Kris Mataram, sebuah kisah cinta terlarang, in 1940; Njoo mengarahkan dan menulis cerita, sementara Young berlakon. Ini diikuti oleh dua lagi kerjasama, drama Zoebaida dan muzikal Pantjawarna. Njoo kemudian meninggalkan syarikat itu.

Apabila Njoo meninggalkan studio untuk menyertai Majestic Pictures atas jemputan Fred Young, Fifi Young pergi bersamanya. Bersama Majestic beliau mengarahkan dua filem. Yang pertama, Djantoeng Hati (1941), tidak dibintangi Young kerana beliau mengambil sabatikal atas sebab-sebab kesihatan, berkemungkinan hamil. Young kembali untuk Air Mata Iboe (1941), tragedi yang mengikuti seorang pemuda yang membalas dendam kepada adik-beradiknya selepas mereka enggan menahan ibunya.

Kerjaya seterusnya dan kematian
Pendudukan Jepun di Hindia membawa kepada semua tetapi satu studio filem di negara ini ditutup; Njoo dan Young kembali ke teater, menyertai rombongan Bintang Soerabaia. Pada tahun 1945 Njoo menubuhkan rombongan Pantjawarna dan menceraikan Young - dengannya beliau mempunyai lima anak - untuk berkahwin dengan Mipi Malenka. Beberapa ketika selepas Indonesia mengisytiharkan kemerdekaannya pada tahun 1945 Njoo mengambil nama Indonesia Munzik Anwar.

Njoo kembali ke industri filem negara pada tahun 1950, menulis atau mengarahkan enam lagi filem sebelum kematiannya; salah satunya, Djembatan Merah (1950), dibikin semula pada 1973. Menjelang akhir tahun 1950-an Njoo direkodkan mempunyai isteri keempat, Oei Lan Nio; Pasangan itu memiliki kedai bunga bersama di Malang. Njoo meninggal dunia pada 30 November 1962.

Legasi
Ahli sejarah filem Indonesia, Misbach Yusa Biran mengiktiraf Njoo dengan membantu Miss Riboet menguasai industri teater negara dari tahun 1929 hingga 1931. Ini disuarakan oleh pengkritik sasterawan Indonesia, Bakri Siregar, yang menulis bahawa drama Njoo dan rakan dramatis Andjar Asmara memainkan semula genre di Hindia dan menjadikan karya itu lebih realistik. Walau bagaimanapun, beliau menganggap konflik dalam kerja-kerja ini telah kurang maju. Guru sastera Doris Jedamski menggambarkannya sebagai "salah seorang penulis Cina-Melayu yang paling terkenal, paling kreatif, dan paling produktif pada abad ke-20", dengan mengejutkan bahawa penyelidikan kecil telah dilakukan ke dalam hidupnya.

Filemografi

Rujukan

Nota kaki

Bibliografi

Pautan luar

Kelahiran 1902
Kematian 1962
Cina Indonesia
Pengarah filem Indonesia
Pengarah filem Hindia Timur Belanda
Orang dari Surabaya