ເສລີພາບໃນການເວົ້າ

ເສລີພາບໃນການເວົ້າ () ຫຼື ເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ () ແມ່ນສິດທິການເມືອງໃນການສື່ສານຄວາມຄຶດຂອງບຸກຄົນຜ່ານການເວົ້າ. ຄຳວ່າ ເສລີພາບໃນການສະແດງອອກ ບາງເທື່ອໃຊ້ເປັນຄຳໄວພົດ ແຕ່ຍັງລວມໄປເຖິງພຶຕິການໃດໆ ໃນການສະແຫວງຫາ ໄດ້ຮັບແລະນຳຂໍ້ສົນເທດຫຼືຄວາມຄຶດໂດຍບໍ່ຄຳນຶງຮອດສື່ທີ່ໃຊ້. ໃນທາງປະຕິບັດ ສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າບໍ່ໄດ້ມີສົມບູນໃນທຸກປະເທດ ແລະສິດທິນີ້ໂດຍທົ່ວໄປມັກຖືກຈຳກັດ ເຊັ່ນດຽວກັບການໝິ່ນປະມາດ ການດູໝິ່ນຊຶ່ງໜ້າ ຄວາມລາມົກ ແລະການຍຸຍົງໃຫ້ກໍ່ອາຊະຍາກຳ.

ສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າໄດ້ຮັບການຍອມຮັບເປັນສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນພາຍໃຕ້ຂໍ້ 19 ແຫ່ງປະຕິນຍາສາກົນວ່າດ້ວຍສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນ, ແລະໄດ້ຮັບການຍອມຮັບໃນກົດໝາຍສິດທິມະນຸດຊະຍະຊົນລະຫວ່າງປະເທດໃນກະຕິກາລະຫວ່າງປະເທດວ່າດ້ວຍສິດທິພົນລະເມືອງແລະສິດທິທາງການເມືອງ ໂດຍຂໍ້ 19 ແຫ່ງກະຕິກາ ບັນຍັດວ່າ "ທຸກຄົນຕ້ອງມີສິດທິອອກຄຳເຫັນໂດຍບໍ່ຖືກແຊກແຊງ." ແລະ "ທຸກຄົນຕ້ອງມີສິດທິໃນເສລີພາບການເວົ້າ, ສິດທິນີ້ຈະລວມເຖິງເສລີພາບໃນການສະແຫວງຫາ, ໄດ້ຮັບ, ແລະສົ່ງຕໍ່ຂໍ້ສົນເທດແລະຄວາມຄິດໃນທຸກໆຮູບແບບ ໂດຍບໍ່ຄຳນຶງເຖິງຂອບເຂດ, ບໍ່ວ່າຈະເປັນການເວົ້າ, ການຂຽນ ຫຼື ການພິມ ໃນຮູບຂອງສິລະປະ, ຫຼືຜ່ານສື່ອື່ນໃດທີ່ເປັນທາງເລືອກຂອງເຂົາ." ຖ້າຂໍ້ 19 ຍັງບັນຍັດຕໍ່ໄປວ່າການໃຊ້ສິດເຫຼົ່ານີ້ມີ "ໜ້າທີ່ແລະຄວາມຮັບຜິດຊອບພິເສດ", ແລະອາດ "ຕ້ອງຖືກຈຳກັດເລັກນ້ອຍ" ຖ້າຈຳເປັນ "ເພື່ອຄວາມເຄົາລົບເຖິງສິດທິຫຼືຊື່ສຽງຂອງຄົນອື່ນ" ຫຼື "ເພື່ອຄຸ້ມຄອງຄວາມໝັ້ນຄົງຂອງຊາດຫຼືຄວາມສະຫງົບຮຽບຮ້ອຍ, ຫຼືການສາທາລະນະສຸກ, ຫຼື ສີລະທຳ".

ອ້າງອີງ

ແຫຼ່ງຂໍ້ມູນອື່ນ 
 David Smith and Luc Torres. (2006, 5 February). Timeline: a history of free speech.
 http://www.thaimedialaw.org/index.php?option=com_content&view=article&id=39&Itemid=9&lang=en

ກົດໝາຍ
ນິຕິສາດ