ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເດຊວົງສາ

ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເດຊວົງສາ ຕຳແໜ່ງທາງຄະນະສົງ ຄະນະເຜີຍແຜ່ ວິປັດສະນາກັມມະຖານ ອ.ພ.ສ ສູນກາງ, ອະດີດເຈົ້າອາທິການ ວັດປ່າວິໂມກຂະວະນາຣາມ (ຊຳປັກແຮດ), ບ້ານສາລາຄຳເໜືອ, ເມືອງຫາດຊາຍຟອງ, ນະຄອນຫຼວງວຽງຈັນ ມໍລະນະພາບໃນວັນທີ 11/9/2008 ເວລາ 3 ໂມງແລງ ລວມອາຍຸໄດ້ 77 ປີ 24 ພັນສາ ທີ່ວັດປ່າວິໂມກຂະວະນາຣາມ (ຊຳປັກແຮດ).

1. ຊາຕກຳເນີດ
ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເດຊວົງສາກໍາເນີດຢູ່ເຂດພາກໃຕ້ຕອນກາງຂອງປະເທດລາວ ເກີດທີ່ບ້ານເລົ່າຫນາດ ເມືອງຈໍາພອນ ແຂວງສະຫວັນນະເຂດ ເມື່ອວັນທີ 9/5/ ປີ ຄ.ສ. 1931 ຊື່ພໍ່ເຖົ້າ ເຜີຍ ຊື່ແມ່ເຖົ້າທາ ມີອາຍ, ເອື້ອຍ ນ້ອງຮ່ວມກັນ 9 ຄົນ (ຍິງ 3 ຄົນ ຊາຍ 6 ຄົນ ຕາຍ 4 ຄົນ )  ທ່ານເກີດໃນຕະກຸນທຸກຍາກ ແຕ່ມີນ້ຳໃຈອົດທົນ ໄຝຮຽນຮູ້ສຶກສາມາຕະຫລອດ ທ່ານເປັນລູກຄົນທຳອິດ ທີ່ອອກຈາກທ້ອງມານດາມາ ເມື່ອໃຫຍ່ກ້າຫນ້າບານມາ ໄດ້ຮຽນຮູ້ ແລະ ໄດ້ຫນ້າທີ່ຕໍາແຫນ່ງດີ ທ່ານກໍທາໍຫນ້າທີ່ແທນພໍ່ແມ່ ເບິ່ງແຍງນ້ອງນຸ່ງແຕ່ລະຄົນ ໃຫ້ຄວາມອົບອຸ່ນ ໃຫ້ການສຶກສາຮໍ່າຮຽນ ຕາມຄວາມສາມາດທີ່ຈະທຳໄດ້.  .ເຖິງທ່ານຈະເກີດໃນຕະກູນທຸກຍາກກໍຕາມ ແຕ່ມີນ້ຳໃຈອົດທົນ ກ້າຫານເສຍສະຫລະ ແລະ ມີຄວາມໄຝ່ສຶກສາເພື່ອຄວາມກ້າວຫນ້າມາຕະຫລອດ ດັ່ງນັ້ນຊີວິດຂອງທ່ານ ແລະ ອ້າຍ, ເອື້ອຍ, ນ້ອງທຸກຄົນ ຈິ່ງມີຄວາມກ້າວຫນ້າ ແລະ ປະສົບຜົນສຳເລັດມາຕາມລຳດັບ.

2. ຊີວິດບົນເສັ້ນທາງການສຶກສາ
ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ເລີ່ມເຂົ້າຮຽນຢູ່ປະຖົມບ້ານເລົ່າໜາດ ໃນປີ ຄ.ສ 1947 ອາຍຸທ່ານຕອນນັ້ນໄດ້ 17​ປີແລ້ວ ຖືວ່າກາຍກະສຽນນັກຮຽນປະຖົມແລ້ວ ສະໄຫມນັ້ນ ໂຮງຮຽນກໍອຶດ ຄູກໍມີນ້ອຍ ຫມົດໂຮງຮຽນມີຄູຄົນດຽວ ທ່ານຮຽນແບບເລັ່ງລັດ ປີດຽວສອບໄດ້ 3 ຊັ້ນ ຈົບປະຖົມຢູ່ທີ່ໂຮງຮຽນ ບ້ານລະຫານ້ຳ ເມືອງສອງຄອນ ທ່ານຮຽນປະຖົມຢູ່ບ້ານລະຫານ້ຳແຕ່ປີ ( 1948-50) ຄູຄົນທຳອິດຂອງເພິ່ນ ແມ່ນຄູຄຳແສນ ເປັນຄູປະຈໍາໂຮງຮຽນບ້ານເພິ່ນ ຄູຄົນທີ 2 ແມ່ນຄູ ຈິດປະສົງ ປະ ຈາໍໂຮງຮຽນ ບ້ານລະຫານ້ຳ ການຮຽນແຕ່ລະຄັ້ງແມ່ນພໍ່ແມ່ຂອງເພິ່ນ ເປັນຜູ້ກະຕຸກຊຸກຍູ້ ນາໍໄປຝາກຝັງນາໍຄູ ແລະ ນຳຍາດຕິພີ່ນ້ອງ ເພື່ອສະດວກໃນການຮໍ່າຮຽນ.
.
ຫລັງຈາກຈົບປະຖົມແລ້ວ ທ່ານກໍເລີ່ມເດີນທາງເຂົ້າສູ່ຕົວເມືອງ ເພື່ອທຳການສຶກສາໃຫ້ສູງໆຂຶ້ນ ໂດຍມາເປັນສັງກະລີວັດ ທີ່ວັດໄຊຍະພູມ ຢູ່ທີ່ນັ້ນ 3 ປີ ຕັ້ງແຕ່ປີ 1951-54 ຫລັງຈາກຮຽນຈົບມັດທະຍົມຕົ້ນແລ້ວ ທ່ານກໍຢາກສຶກສາມັດທະຍົມຕອນປາຍຕໍ່ ແຕ່ຍ້ອນຄວາມທຸກຍາກ ຈິ່ງບໍ່ສາມາດຮຽນຕໍ່ໄດ້ ເພາະໂຮງຮຽນມີແຕ່ນະຄອນຫລວງວຽງຈັນ ແຫ່ງດຽວເທົ່ານັ້ນ ແຕ່ທ່ານເປັນຄົນສະຫມອງໃສວ່ອງໄວ ໄຝ່ຮຽນຮູ້ ໄຝ່ສຶກສາມາເລື້ອຍໆ ຊີວິດກໍກ້າວຫນ້າ ແລະ ປະສົບຜົນສຳເລັດມາຕະຫລອດ.
.
ທ່ານເຄີຍເວົ້າວ່າ ສະໄຫມຄາວຍັງເປັນນັກຮຽນນັ້ນໄດ້ ຮຽນຫ້ອງດຽວກັບນາຍທະຫານຮ້ອຍເອກກອງແລ ເຊິ່ງເປັນນັກປະຕິວັດຄົນຫນຶ່ງ ທີ່ທໍາໃຫ້ລະບອບການເມືອງສະໄຫມນັ້ນຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ເປັນຄົນຮຽນແຂ່ງຂັນກັນ ກັບພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ຜັດປ່ຽນກັນໄດ້ທີ່ນຶ່ງ ທີສອງ ເລື້ອຍໆ ທ່ານເປັນຄົນຈື່ຈຳງ່າຍ ມັກອ່ານ ມັກຟັງ ແລະ ສົນໃຈການສຶກສາ ຄວາມຮູ້ຮອບຕົວ ເປັນຄົນ ຈິງຈັງ ຈິງໃຈ ຕໍ່ຫນ້າທີ່ສະເຫມີ ເຖິງຈະຍາກຈົນແຕ່ກໍມີນ້ຳໃຈອົດທົນ ເຖິງຈະຮຽນບໍ່ສູງເທົ່າ ໃດ ແຕ່ມີອຸດົມການຍິ່ງໃຫຍ່ ມີນ້ຳໃຈເສຍສະຫລະ ຮັກພໍ່ແມ່ພີ່ນ້ອງ ແລະບ້ານເກີດເມືອງນອນ ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານຈຶ່ງເປັນທີ່ໄວ້ວາງໃຈຈາກສັງຄົມ ແລະ ພັກລັດ ເພາະມີແວວແຫ່ງຄວາມເປັນຜູ້ນຳທາງດ້ານສັງຄົມສະເໝີມາ.
.

3.ຊີວິດບົນເສັ້ນທາງ ລາດຊະການ
ຫລັງຈາກຮຽນຈົບທາງດ້ານການສຶກສາແລ້ວ ທ່ານກໍເຂົ້າເປັນພະນັກງານ ຕັ້ງແຕ່ຂັ້ນທໍາມະດາ ຈົນຮອດຂັ້ນສູງ ຈົນໄດ້ຮັບຕາໍແຫນ່ງເປັນເລຂາທູດ ແລະ ໄດ້ໄປປະຈາໍການ ຢູ່ໃນຫລາຍປະເທດ ເປັນຕົ້ນ 
.
- ໃນປີ1954-56 ໄດ້ເຂົ້າເປັນລັດຖະກອນຢູ່ກົມເບ້ຍບໍານານກະຊວງການເງິນ ຫລັງຈາກນັ້ນ 
.
- ໃນປີ 1957 ທ່ານກໍຂໍເຂົ້າມາເຮັດວຽກຢູ່ກະຊວງການຕ່າງປະເທດ
.
- ໃນ ປີ 1960-64 ທ່ານໄດ້ຖືກແຕ່ງຕັ້ງ ໃຫ້ໄປເປັນເລຂາທູດລາວ ໄປປະຈາໍການຢູ່ ບາງກອກ ປະເທດໄທ  
.
- ໃນປີ1972-74 ໄດ້ໄປປະຈາໍການຢູ່ປະເທດ ອັງກິດ ໃນຖານະເປັນເລຂາທູດລາວ 
.
- ປີ 1994 ເປັນຕົ້ນມາ ທ່ານເລີ່ມເປີດກວ້າງທາງດ້ານການສຶກສາໃນເລື່ອງສາສະນາ ທ່ານກໍໄດ້ໄປຊື້ປື້ມທັມມະອ່ານຈາກປະເທດໄທຫລາຍຮ້ອຍເຫຼັ້ມ ແລະ ທ່ານກໍຫາໂອກາດ ເຂົ້າຫາ ອາຈາຣຍ໌ ປານ ອານັນໂທ ແລະ ອາຈາຣຍ໌ ຊາລີ ກັນຕະສີໂລ ເພື່ອສຶກສາຫລັກສາສະນາໄປພ້ອມ ເມື່ອມີຄວາມຮູ້ຫລັກສາສະນາພຽງພໍແລ້ວ ທ່ານກໍໄດ້ທຳຫນ້າທີ່ໃນຖານະເປັນຊາວພຸທ ຄືການເຜີຍແຜ່ທັມ ໂດຍສະເພາະວັນເສົາ ຫຼື ອາທິດ ທ່ານຈະບັນລະຍາຍທັມຢູ່ຮົ່ມໄມ້ວັດໂສກປ່າຫລວງ ແລະ ທ່ານເອງກໍ່ເປັນຜູ້ນຶ່ງທີ່ເຂົ້າເປັນກາໍມະການ ໃນການເຜີຍແຜ່ສາສະນາ ຖືວ່າທ່ານມີພື້ນຖານ ແລະມີປະສົບການ ໃນການເຜີຍແຜ່ສາສະນາ ມາແຕ່ຄາວຍັງເປັນຄາລະວາດພຸ້ນ 
.
- ໃນປີ 1975-84 ທ່ານໄດ້ຮັບຕາໍແຫນ່ງເປັນຮອງຫົວຫນ້າກົມການເງິນກະຊວງການຕ່າງປະເທດ
.

4. ຊີວິດການຄອງເຮືອນ
ຫລັງຈາກມີຫນ້າທີ່ຕໍາແຫນ່ງການງານທີ່ດີແລ້ວ ທ່ານກໍຢາກຕັ້ງຫລັກຖານຊີວິດ ຈິ່ງຄິດທີ່ຈະແຕ່ງງານສ້າງຄອບຄົວເພື່ອໄວ້ສືບສະກຸນຕໍ່ໄປ ທ່ານໄດ້ສ້າງຄອບຄົວກັບ ນາງພູສາ ໃນເດືອນ 6 ປີ 1955 ມີ ລູກຮ່ວມກັນ 6 ຄົນ ຊາຍ 2 ຍິງ 4 ຄົນ ຫລັງຈາກນັ້ນ, ທ່ານກໍໄດ້ນາໍພາເມຍ ແລະລູກ ສ້າງຖານະຄອບຄົວ ຫາຢູ່ຫາກິນໄປຕາມຊີວິດຄົນໃນເມືອງ ແລະ ລ້ຽງລູກຈົນໃຫຍ່ກ້າຫນ້າບານເປັນເຮືອນເປັນຊານ ລູກແຕ່ລະຄົນລ້ວນແຕ່ມີຖານະຫນ້າທີ່ການງານ ມີຫລັກມີຖານຫມົດທຸກຄົນ ບາງຄົນກໍສ້າງຄອບຄົວຢູ່ພາຍໃນປະເທດ ແລະຕ່າງປະເທດກໍມີ.
.
ຖ້າເວົ້າແລ້ວຊີວິດການຄອງເຮືອນນັ້ນ ທ່ານມີເສຖະກິດ ຫນ້າທີ່ການງານດີສະເຫມີມາ ຈົນວ່າພໍໃຊ້ພໍຈ່າຍ ເຖິງວ່າຊີວິດທາງໂລກຈະພໍຢູ່ ພໍກິນ ພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ທາງດ້ານຈິຕໃຈ ຂອງທານ ກໍຍັງຫ່ຽວແຫ້ງ ເພາະການບີບຄັ້ນຂອງກິເລສຕັນຫາ ທ່ານຈິ່ງຫາວິທີອອກຈາກບັນຫາ ເພື່ອບໍ່ໃຫ້ຕົກເປັນທາດ ເຍື່ອຂອງໂລກ ສຸດທ້າຍ, ທ່ານກໍອອກບວດ ຫນີຈາກວັດຕະສົງສານ ສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມ ຕໍ່ໄປ.

5. ການດຳເນີນຊີວິດບົນເສັ້ນທາງໂລກີຍະວິສັຍ
ທ່ານເຄີຍປາຣົບວ່າ: ຊີວິດໂລກີຍະນັ້ນເປັນຊີວິດທີ່ສັບສົນ ຫາຫລັກຖານ ແລະ ທີ່ເພິ່ງອັນແທ້ຈິງບໍ່ໄດ້ ເຖິງມັນຈະສະຫນຸກສະຫນານພຽງໃດກໍຕາມ ແຕ່ສຸດທ້າຍມັນກໍທາໍໃຫ້ຊີວິດຈິຕໃຈມີຄວາມທຸກທໍລະມານທີ່ບໍ່ມີວັນສິ້ນສຸດ ເພາະຊີວິດໂລກໆ ມັນຂຶ້ນໆ ລົງໆ ມີຄວາມປ່ຽນແປງ ທີ່ບໍ່ແນ່ນອນ ບາງຄັ້ງກໍສຸຂ ບາງຄັ້ງກໍທຸກ ຮັກໆ ຊັງໆ ດີໃຈ ເສຍໃຈ ສະລັບກັນໄປ ຕາມຄວາມປຽນແປງຂອງສັງຂະຕະທັມ ວັດຖຸໃຫ້ຄວາມສຸຂແຕ່ພຽງພາຍນອກໄດ້ ແຕ່ບໍ່ສາມາດໃຫ້ຄວາມສະຫງົບເຢືອກເຢັນແກ່ຈິຕໃຈໄດ້ ເພາະຈິຕໃຈບໍ່ໄດ້ເປັນອິດສະລະພາບຢ່າງແທ້ຈິງ ມີແຕ່ອາໃສເຫຍື່ອ ຫລືອາມິດທີ່ເປັນ (ອັດສາທະ) ສະເຫນ່ອັນຍົວະຢວນຂອງວັດຖຸ ອັນມີຮູບງາມໆ ສຽງມ່ວນໆ ກິ່ນຫອມໆ ລົດແຊບໆ ສໍາຜັດອັນນິ້ມນວນ ເປັນເຄື່ອງຫລໍ່ລ້ຽງ ແລະ ສະຫນອງທາງ ຫູ ຕາ ດັງ ລີ້ນ ກາຍ ໃຈ ມີຄວາມສະຫນຸກໄປວັນໆ ເທົ່ານັ້ນເອງ.
.
ສະນັ້ນ, ຊີວິດຈິຕໃຈທ່ານ ຈິ່ງເກີດຄວາມເບື່ອຫນ່າຍຕໍ່ໂລກີຍະວິສັຍ ທ່ານຈຶ່ງຫາ ໂອກາດເຂົ້າຫາພຣະພຸທທະສາສະນາ ສຶກສາພຣະທັມໄປນາໍເພື່ອຜ່ອນຄາຍອາລົມ ຫລື ຄວາມທຸກ ທີ່ມົກມົ້ນໃນກາມມະຄຸນອັນແຜດເຜົາຈິຕໃຈໃຫ້ທຸກຮ້ອນ
.
ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເລົ່າໃຫ້ລູກສິດຟັງວ່າ ສະໄຫມຕອນເປັນພະນັກງານເລຂາທູດນັ້ນ ເງິນເດືອນທີ່ໄດ້ຖ້າຊື້ທອງຄາໍ ກໍໄດ້ 20 ປາຍກວ່າບາດຄາໍພຸ້ນແຫລະ! ສະຫນຸກໃຊ້ຈ່າຍ ສະຫນຸກຫລິ້ນກິນມ່ວນຊື່ນຕາມພາສາຄົນຫລົງໂລກ.
.
ຊີວິດທາງໂລກນັ້ນເມື່ອພົບກັບບັນຫາ ກໍຫາທາງອອກບໍ່ໄດ້ ສຸດທ້າຍກໍຫາທາງອອກດ້ວຍການເອົາອະບາຍຍະມຸກ ມາເປັນເພື່ອນແກ້ກຸ່ມແກ້ທຸກໃຫ້ລືມມື້ລືມວັນເທົ່ານັ້ນເອງ ໃນໄລຍະນຶ່ງ ເພິ່ນກໍເຄີຍເອົາໄສຍະສາດມາເປັນທີ່ເພິ່ງ ພຣະພຸທທະຮູບອົງໃດສັກສິດ ເຄື່ອງຄ້ຳຂອງຄູນ ເພິ່ນກໍເຄີຍສະແຫວງຫາມາໄວເພື່ອຂາບໄຫວ້ ຂໍພອນໃຫ້ເພິ່ນມາຊ່ວຍແຕ່ສຸດທ້າຍກໍບໍ່ທາໍໃຫ້ຊີວິດດີຂື້ນ ມີແຕ່ເສຍເງິນເສຍເວລາ ເສຍຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເປັນກຸສົນ ເຮັດໃຫ້ຈິດໃຈອ່ອນແອຫວັ່ນໄຫວ ບໍ່ເຂັ້ມແຂງ ເພິ່ນເຄີຍດາໍລິໄວ້ວ່າສິ່ງດັ່ງກ່າວນີ້, ຄົງຈະບໍ່ເປັນທີ່ເພິ່ງແກ່ເຮົາໄດ້ຈິງ ແຕ່ທີ່ເພິ່ງອັນແທ້ຈີງຄືພຣະທັມນັ້ນເອງ ຖ້າເຮົາປະຕິບັດຕາມພຣະທັມ ແລະ ມີພຣະທັມຄຸ້ມຄອງ ກາຍ ວາຈາ ໃຈ ຊີວິດກໍພົບກັບຄວາມຈະເລີນກ້າວຫນ້າໄດ້ແທ້ຈິງ.
.
“ ຢາກເອົາຍິ່ງບໍ່ໄດ້ ຖ້າໃຫ້ຍິ່ງໄດ້ທັງຫມົດ” 

ດັ່ງນັ້ນເຮົາຈຶ່ງເຄີຍໄດ້ຍິນບົດເທສະນາຂອງທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເພິ່ນເນັ້ນຫນັກໃຫ້ ແກ້ບັນຫາທຸກສິ່ງຢ່າງ ດ້ວຍຕົວເຮົາເອງ ຫຼືປິດສະນາທັມທີ່ຕິດຢູ່ຕົ້ນໄມ້ ໃນວັດຊາໍປັກແຮດ ນັ້ນ ຫລືຫລັງ ພຣະພຸທທະຮູບຂ້າງສິມ ແລະ ເພິ່ນກໍຂຽນໄວ້ຢ່າງຫນ້າສົນໃຈວ່າ: “ລູກເອີຍຢ່າສົມໂພດປຸກເສກ ພໍ່ເລີຍພໍ່ເປັນ ພຸທທະເຈົ້າພໍ່ຕື່ນຢູ່ແລ້ວ ຈົ່ງປຸກລູກເອງນັ້ນເຖີດ ຄຸນຄ່າຂອງພໍ່ມັນບໍ່ສົມຄວນແກ່ການຊື້ຂາຍດ້ວຍເງິນ” ເພື່ອເປັນການຕັກເຕືອນແລະບັນຫາຕ່າງໆ ຢູ່ທີ່ໃຈເຮົາເອງ.
.
ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ກໍເປັນຜູ້ນຶ່ງ ທີ່ໄດ້ໃກ້ຊິດກັບພຣະອາຈາຣຍ໌ປານ ອະນັນໂທ. ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເລົ່າໃຫ້ລູກສິດຟັງວ່າ: ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ປານ ອະນັນໂທ ເປັນພຣະສົງອົງນຶ່ງທີ່ສຳຄັນທີ່ສຸດໃນສະໄຫມນັ້ນ. ເພິ່ນມີຈະຣິຍາວັດອັນງົດງາມ, ມີຄວາມນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນ ບໍ່ມີມານະທິຕຖິ ອວດອົງທະນົງຕົນ ແລະ ເປັນນັກປຣາຊຂອງລາວ ໃນສະໄຫມນັ້ນ. ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ກໍມີໂອກາດເຂົ້າໄປຮັບໃຊ້ທ່ານ ເພາະທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ມີລົດປະຈາໍຕາໍແຫນ່ງ ເມື່ອໄປສະແດງທັມບ່ອນໃດ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ປານ ກໍໃຫ້ຄົນໄປເອີ້ນ ຖ້າບໍ່ມາເພິ່ນກໍໄປເອີ້ນເອງ ຫລັງຈາກກັບຈາກການສະແດງທັມແລ້ວ ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ປານ ກໍຖາມອາຈາຣຍ໌ ພູມວ່າ: ການສະແດງທັມນີ້ເປັນຢ່າງໃດ? ເຂົ້າໃຈພຽງໃດ? ເລີຍທາໍໃຫ້ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເອົາໄປຄົ້ນຄິດເພື່ອມາຕອບ ການຢູ່ໃກ້ນັກປຣາຊບັນດິດ, ກໍທາໍໃຫ້ເຮົາເປັນຄົນສະຫລາດໄປດ້ວຍ ນີ້ກໍເປັນສັຈຈະທັມອີກຢ່າງນຶ່ງ.
.
ທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເປັນນັກຮຽນຮູ້ ນັກສຶກສາເປີດກວ້າງ ຫູ ຕາ ຕົວເອງໃຫ້ກ້າວໄກ, ທ່ານໄດ້ຮຽນການເມືອງການປົກຄອງ ແລະ ປຣັຊະຍາຊີວິດ ທາງສາສະນາໄປພ້ອມ ເພື່ອເອົາມາແກ້ໄຂປັບປຸງຊີວິດໃຫ້ດີຂຶ້ນ ສະນັ້ນ, ເຮົາຈຶ່ງໄດ້ເຫັນຕູ້ຫນັງສື ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ຕອນເປັນຄາຣະວາດນັ້ນມີຈໍານວນຫລວງຫລາຍ ແລະ ມີຕາປະທັບຂຽນ (ທ້າວພູມເດຊວົງສາ) ໄປພ້ອມ.
.
ຖືວ່າ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ປູກພື້ນຖານທາງດ້ານພຸທທະທັມ ມາແຕ່ເປັນຄາຣະວາດ ພຸ້ນ.
.
ນີ້ຄືວິຖີຊີວິດພາກສ່ວນນ້ອຍໆນຶ່ງ ໃນຄາວຍັງເປັນຄາຣະວາດທີ່ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ໄດ້ໃຊ້ຊີວິດຜ່ານມາ.

6. ການເດີນເຂົ້າສູ່ຮົ່ມຜ້າກາສາວະພັດ ແລະການເຜີຍແຜ່ທັມ 

ຫລັງຈາກ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ໄດ້ຜ່ານບົດຮຽນ ປຣັຊະຍາຊີວິດທາງໂລກທີ່ບໍ່ມີທາງຈົບຊັ້ນແລ້ວ ທ່ານກໍຫັນເຫເຂົ້າສູ່ຮົ່ມຜ້າກາສາວະພັດ ຄືເຂົ້າບວດໃນທາງພຸທທະສາສະນາ ເມື່ອວັນທີ່ 24/2 ປີ ຄ.ສ 1985 ທີ່ວັດບ້ານບໍ່ໂອ ເມືອງຫາດຊາຍຟອງ ແຂວງກໍາແພງນະຄອນ ໂດຍ ຍາທ່ານ ພຣະອາຈຣຍ໌ ປ້ອງ ເປັນພຣະອຸປັຊຊາ.
.
ທ່ານບວດຕອນແກ່ ອາຍຸປະມານ 53 ປີ ຕອນເຂົ້າບວດ ທ່ານກໍເຄີຍເວົ້າກັບອຸປັຊຊາ ວ່າ ຈະບວດຕະຫລອດຊີວິດ ຍາທ່ານກໍທັກທ້ວງວ່າ: ຢ່າກ່າວ ຢ່າງນັ້ນເລີຍ, ອາຕຕະມາເຄີຍເຫັນຄົນກ່າວເວົ້າຢ່າງນີ້ ແຕ່ສຸດທ້າຍກໍໄປບໍ່ລອດ ຕ້ອງສິກອອກໄປເປັນຄະລືຫັດເຫມືອນເດີມ.
.
ແຕ່ ພຣະອາຈາຣຍ໌ພູມ ກັບມີປະນິທານໃນໃຈວ່າຈະບວດຕະຫຼອດຊີວິດ ເພື່ອສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມ ຕາມທີ່ໄດ້ສຶກສາມາ ເພິ່ນຮຽນພຣະປະຕິໂມກໃຊ້ເວລາ 7 ເດືອນຈຶ່ງຈົບ ແລະ ຮຽນສູດມົນພິທີອື່ນໆຫລາຍເດືອນຈຶ່ງຄ່ອຍຈົບ.
.
ເພິ່ນເຄີຍເວົ້າວ່າ ການເຂົ້າມາບວດນັ້ນ ທາງລາຊະການກໍບໍ່ຄ່ອຍອະນຸຍາດໃຫ້ບວດ ເພາະທ່ານມີຄວາມຮູ້ ມີຜົນງານໃນ ການຮັບໃຊ້ປະເທດຊາດບ້ານເມືອງ ແຕ່ເພິ່ນມີຄວາມມຸ່ງຫມັ້ນ ຕັ້ງໃຈຢາກຮັບໃຊ້ສາສະນາ ເພື່ອເຜີຍແຜ່ພຸທທະທັມອອກສູ່ມວນຊົນ ກໍເລີຍຂໍອະນຸຍາດບວດບະ 3 ເດືອນ ແລະຢູ່ມາເລື້ອຍໆ ຈົນຮອດບັ້ນສຸດທ້າຍຂອງຊີວິດ.
.
ເມື່ອບວດເຂົ້າມາແລ້ວ ເພິ່ນກໍປະຕິບັດຕາມພຣະທັມ ແລະ ອອກເຜີຍແຜ່ພຸທທະສາສະນາ ຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ ແລ້ວໄດ້ ປະຈຳຢູ່ວັດບ້ານບໍ່ໂອ ເມືອງຫາດຊາຍຟອງ ໂດຍການແນະນໍາ ຂອງທ່ານ ມະຫາຄໍາຕັນເທບບົວລີ (ສະໄຫມຄາວຍັງເປັນປະທານ ອ.ພ.ສ ສູນກາງ ) ທ່ານເຜີຍແຜ່ທັມທີ່ນັ້ນ ຈົນມີຊື່ສຽງໂດ່ງດັງທົ່ວໄປ ນັກຂ່າວຊາວຍີ່ປຸ່ນກໍໄປສຳພາດຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
.
ນັກຂ່າວສາໍພາດວ່າ: ພຸທທະສາສະນາຈະໄປໄດ້ ຫລື ບໍ່ ກັບ ລະບອບໃຫມ່ນີ້ ? ເພິ່ນຕອບວ່າ: ໄດ້ແນ່ນອນ ນັກຂ່າວຖາມຕໍ່ອີກວ່າ: ເປັນຫຍັງຈິ່ງໄດ້? ເພິ່ນຕອບວ່າ: ເພາະມັນເປັນສັຈຈະທັມ ຄວາມຈິງແລ້ວໃຜຊິບໍ່ມັກຂອງຈິງ ພຸທທະສາສະນາ ເປັນສັນທິຕຖິໂກ ອະກາລິໂກ ເປັນສິ່ງທີ່ພິສູດໄດ້ ເຫັນໄດ້ດ້ວຍຕົນເອງ ເປັນສິ່ງທີ່ນ້ອມເຂົ້າມາສູ່ຈິຕໃຈ ເປັນສາສະນາແຫ່ງເມຕຕາ-ແຫ່ງປັນຍາ-ແຫ່ງສັນຕິພາບ-ສັນຕິສຸກ ມີເຫດຜົນໃນຕົວມັນເອງ.
.
ຄາໍຕອບດັ່ງກ່າວນີ້, ທາໍໃຫ້ນັກຂ່າວຊາວຍີ່ປຸ່ນ ເກີດຄວາມປະທັບໃຈ ສົນໃຈ ຢາກທີ່ຈະສຶກສາພຸທທະສາສະນາຕໍ່ໄປ 
.
ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ບວດໄດ້ພຽງແຕ່ 2 ພັນສາເທົ່ານັ້ນ (ປີ ຄ.ສ 1986- 1987) ເຂົາກໍຍົກຍ້ອງໃຫ້ເພິ່ນເປັນອາຈາຣຍ໌ໃຫຍ່ ທາງດ້ານການເຜີຍແຜ່ວິປັດສະນາກັມມະຖານ ຢູ່ຕໍ່ມາ ທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ຈຶ່ງມອບໃຫ້ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ຊາລີ ກັນຕະສີໂລ ເປັນປະທານການເຜີຍແຜ່ ເພາະເປັນພຣະມະຫາເຖຣະ ປະຈາໍ ອ.ພ.ສ ສູນກາງ ແລະກໍໄດ້ທຳຫນ້າທີ່ຮ່ວມກັນຕະຫລອດມາ.
.
ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເປັນຜູ້ຄິດເລີ່ມຕົ້ນການໄຫວ້ພຣະແປກ່ອນຫມູ່ໃນສະໄຫມນັ້ນ ຕໍ່ມາຈິ່ງຂະຫຍາຍຫລາຍຂຶ້ນ, ການໄຫວ້ພຣະແປນີ້ ທາໍອິດກໍທາໍໃຫ້ຄົນເຂົ້າໃຈຜິດ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານ. ເມື່ອໄຫວ້ເລື້ອຍໆ ກໍທຳໃຫ້ຄົນເກີດຄວາມພໍໃຈ ແລະເຂົ້າໃຈມາເລື້ອຍໆ ເພາະມັນເປັນຄໍາສອນຂອງພຣະພຸທທະເຈົ້າ ທີ່ເປັນສັຈຈະທັມແທ້ຈິງມາຕະຫລອດ. ສຸດທ້າຍຄົນທີ່ເຄີຍຕໍ່ຕ້ານການໄຫວ້ພຣະແປນີ້ ກໍມານັບຖື ແລະ ເປັນລູກສິດອາຈາຣຍ໌ຕໍ່ໄປ. ທ່ານຢູ່ວັດບໍ່ໂອ ກັບວັດໂພນປ່າເປົ້າ ສັບປ່ຽນໄປມາຫລາຍເດືອນ ເພື່ອໄປບັນລະຍາຍທັມ.
.
ທ່ານຢູ່ໄດ້ໄລຍະນຶ່ງກໍຍ້າຍມາຢູ່ ວັດປ່າສ້າງໃຫມ່ທີ່ ວັດໂພສີ ບ້ານຫນອງແຫ້ວ ເມືອງຫາດຊາຍຟອງ ເຊັ່ນດຽວກັນ ໃນປີ 1986 ຕໍ່ມາເພິ່ນເອີ້ນວ່າ ສວນວັດທະນະທັມ ເຊິ່ງໃນປັດຈຸບັນນີ້, ເປັນວັດທ່ອງທ່ຽວ ຂອງກຳແພງນະຄອນ ແມ່ນພຣະອາຈາຣຍ໌ ປູ່ບົວທອງ ເປັນເຈົ້າອາວາດວັດແທນ.
.
ທ່ານມາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ກໍທຳຫນ້າທີ່ຕາມທີ່ຕັ້ງໃຈໄວ້ ຄືການເຜີຍແຜ່ພຣະທັມ ຄໍາສັ່ງສອນ ຂອງພຣະພຸທທະເຈົ້າ ທ່ານມາຢູ່ທີ່ນັ້ນ ທ່ານກໍເລີຍຈັດງານປະຕິບັດວິປັສສະນາກາໍມະຖານຂຶ້ນ, ຄະນະວິປັສສະນາຈາຣຍ໌ ທຳຫນ້າທີ່ໃຫ້ຄວາມຮູ້ ແລະ ອົບຮົມ ຕອນນັ້ນມີຫລາຍອົງເປັນຕົ້ນ:
.
ພຣະ ອາຈາຣຍ໌ ພູມ ເດຊວົງສາ ເປັນຫົວຫນ້າ,
ພຣະ ອາຈາຣຍ໌ ປູ່ບົວທອງ,
ພຣະ ອາຈາຣຍ໌ ປູ່ທ່ຽງ,
ພຣະ ອາຈາຣຍ໌ ທອງເວີນ
ແມ່ຂາວຂັນທອງ, ແມ່ຂາວອິນ ແລະອື່ນໆ 
.
ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ຈັດງານຂຶ້ນ, ໂດຍບໍ່ໄດ້ມີໃບຂ່າວ ມີແຕ່ບອກຂ່າວ ຍາດໂຍມຕໍ່ໆກັນໄປດ້ວຍວາຈາເທົ່ານັ້ນ, ນອກຈາກນັ້ນ ພຣະສົງ ສາໍມະເນນ ແມ່ຂາວ ຖາງປ່າເອງ ເພື່ອໄວ້ຕ້ອນຮັບຜູ້ມາສະແຫວງບຸນ.
.
ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເວົ້າວ່າ ການຈັດງານປະຕິບັດທັມ ທຳອິດນັ້ນ ບໍ່ມີທຶນຮອນ ບໍ່ມີຄົນມາຊ່ວຍ ມີແຕ່ກາໍລັງໃຈໃນຄະ ນະນ້ອຍໆເທົ່ານັ້ນໄປຮ່ວມກັນ ເວລາຖາງປ່າ ແລະ ທຳຄວາມສະອາດໃນວັດ ກໍມີຄົນມາຕາໍນິຕິຕຽນວ່າເປັນພຣະສົງບໍ່ຄວນເຮັດວຽກຢ່າງນັ້ນມັນຜິດວິນັຍ ທ່ານອາຈາຣຍ໌ກໍເວົ້າວ່າ ເລື່ອງຜິດມັນກໍຜິດນັ້ນແຫລະ! ແຕ່ບໍ່ມີຄົນມາເຮັດຊ່ວຍແມ່ນໃຜຊິເຮັດຖ້າບໍ່ເຮັດເອງ ຕັດໄມ້ຖາງປ່າກໍທາໍເອງ ! ເຖິງມັນຈະຜິດວິນັຍກໍຕາມ ແຕ່ປະໂຫຍດທີ່ໄດ້ມັນຄຸ້ມຄ່າ ຫລາຍກ່ວາຄວາມຜິດອັນນ້ອຍໆ ສຸດທ້າຍຜູ້ຕາໍນິຕິຕຽນກໍເຂົ້າໃຈ ແລະ ພໍໃຈໃນຄໍາຕອບ ກໍເລີຍເສຍສະລະເວລາມາເຮັດວຽກຊ່ວຍຈົນແລ້ວງານ.
.
ທ່ານຈັດງານປະຕິບັດທັມນ້ອຍໆ ແຕ່ມີຄົນມາຮ່ວມປະຕິບັຕ ແລະອຸໂປໂມທະນາຫລາຍ ສຸດທ້າຍງານນ້ອຍໆກໍກາຍເປັນ
ງານໃຫຍ່ ທ່ານກໍເລີຍສວຍໂອກາດຈັດງານກູ້ກຽດສາສະນາຢູ່ປະເທດລາວ ໃຫ້ປະເທດເພື່ອນບ້ານໃຫ້ຮັບຮູ້ເຖິງບົດບາດພຣະສົງ ແລະສາສະນາ ໃນປະເທດລາວກ່ຽວກັບລະບອບໃຫມ່ ວ່າມີຄວາມຫ່ວງເປັນໄຍ ແລະ ຜູກພັນກັນພຽງໃດ ກັບປະຊາຊົນຄົນລາວເຮົາ.
.
ທ່ານປິ່ນປາກໂທລະໂຄ່ງ ແລ້ວພາກັນເດີນຈົງກົມຕາມຮິມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂອງ ໂຄສະນາສະແດງພຣະທັມມະເທສສະນາໄປພ້ອມ ມີພຣະສົງ ສໍາມະເນນ ແມ່ຂາວ ແມ່ຊີ ພໍ່ອອກ ແມ່ອອກ ຈຳນວນຫລວງຫລາຍ ພາກັນເດີນຈົງກົມຕາມຫລັງກັນໄປ ແລະ ນັ່ງສຳມະທິ ຮ່ວມກັບປະຊາຊົນຄົນໄທ ພາກັນມາຢືນຕາມຮີມຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂອງຈໍານວນຫລວງຫລາຍ ເພື່ອເບິ່ງພຣະສົງ ສຳມະເນນ ແມ່ຂາວ ແມ່ຊີ ທີ່ຝັ່ງແມ່ນ້ຳຂອງທາງກາໍແພງນະຄອນພີ້ ດ້ວຍຄວາມຕື່ນຕະຫນົກ ແລະ ສົນໃຈ.
.
ການຈັດງານປະຕິບັດທັມ ຕອນນັ້ນ ເປັນການລິເລີ່ມ ແລະ ເປີດກ້ວາງຕໍ່ວົງການໃນການເຜີຍແຜ່ວິປັສສະນາກັມມະຖານຂຶ້ນ ຕໍ່ແຕ່ນັ້ນ ກໍມີການຈັດງານປະຕິບັຕທັມຂຶ້ນຫລາຍແຫ່ງ ໃນກາໍແພງນະຄອນ ເປັນຕົ້ນແມ່ນວັດສ້າງເຫວີຍ-ໂສກປ່າຫລວງ-ວັດຕາດທອງ -ດ່ານສູງ ແລະອື່ນໆ ໂດຍແມ່ນ ມະຫາຄຳຕັນ ເທບບົວລີ ປະທານ ອ.ພ.ສ ສະໃຫມນັ້ນ ແລະ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ຊາລີ ກັນຕະສີໂລ ເປັນຜູ້ຊີ້ນາໍ ພ້ອມໃຫ້ການສະນັບສະຫນູນມາໂດຍຕະຫຼອດ.
.
ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ຢູ່ວັດສວນວັດທະນະທໍາໄດ້ 2 ພັນສາ ຫລັງຈາກນັ້ນຈຶ່ງຍົກຍ້າຍເຂົ້າມາຢູ່ວັດປ່າຊຳປັກແຮດ ໃນປີ ຄ.ສ 1988 ຈົນຮອດປີ ຄ.ສ 2008 ເປັນເວລາຍາວນານ ເຖິງ 22 ປີ ແລ້ວກໍມໍລະນະພາບ ລະສັງຂານຄືນສູ່ທັມມະຊາຕທີ່ນີ້ 
.
ທ່ານເລົ່າໃຫ້ລູກສິດຟັງວ່າ: ອາຕຕະມາ ໄດ້ມາຢູ່ວັດປາຊຳປັກແຮດ ທຳອິດນັ້ນ ມີພຣະມາຢູ່ກ່ອນເປັນພື້ນຖານທີ່ນີ້
2-3 ອົງ ເປັນວັດເກົ່າແກ່ ມີພື້ນຖານແຫ່ງຄວາມສະຫງົບຢູ່ແລ້ວ ເຫມາະສົມແກ່ຜູ້ສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມຄວາມພົ້ນທຸກ ແລະເຜີຍແຜ່ພຣະທັມ ກໍງ່າຍເພາະມັນຢູ່ໃກ້ກັບສັງຄົມໃຫຍ່ ທ່ານມາຄົນດຽວ ຈ້າງລົດ ຂົນປື້ມ ມາຈາໍນວນຫລວງຫລາຍ ແລະ ຂອງໃຊ້ສ່ວນໃດນຶ່ງ ເຊິ່ງເປັນອຸປະກອນການເຜີຍແຜ່ພຣະທັມ ມີເທບອັດກະແຊັດ ແອັມ ປາກອາໂຫລ ຮູບພາບປິດສະຫນາທັມ ຂົນມາເປັນ 2-3 ຄັນລົດພຸ້ນແຫລະ! ຫນັງສື ແລະ ອຸປະກອນຕ່າງໆຈໍານວນນັ້ນ ກໍເກັບໄວ້ຢູ່ກຸດຕິທ່ານເອງ (ສົນໃຈໄປເບິ່ງໄດ້) ທ່ານເປັນຄົນມັກອ່ານ - ຟັງ-ຄົ້ນຄວ້າ ທ່ານເປັນຫນອນຫນັງສືທັມມະຢູ່ 3 ປີ ແລະ ສຶກສາມາຕະຫລອດຊີວິດ ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານຈິ່ງເປັນນັກປຣາຊບັນດິດຄົນນຶ່ງ ທີ່ມີປະສົບການທາງໂລກ ແລະ ທາງທັມ ທັງທິດສະດີ ແລະພາກປະຕິບັຕ ອັນຫນ້າເຄົາລົບນັບຖືຢ່າງຍິ່ງ ເປັນຕົວຢ່າງແກ່ຄົນລຸ້ນຫລັງ ທີ່ຕ້ອງການສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມ ຫຼືສິ່ງສູງສຸດຂອງຊີວິດ ທີ່ມະນຸດເກີດມາຄວນໄດ້ຮັບຕໍ່ໄປ.
.
ທ່ານເປັນຜູ້ຈະເລີນໄປດ້ວຍ ມະນຸສສົມບັດ ສະຫວັນສົມບັດ ນິພພານສົມບັດ ແລະເປັນຜູ້ຫນັກແຫນ້ນຕໍ່ໂລກກະທັມ ໄດ້ ລາບ-ຍົດ-ສັນລະເສີນ-ສຸຂ ທ່ານກໍບໍ່ສະແດງການດີໃຈເກີນໄປ ຈົນເສຍຄວາມຊົງຕົວແລະຄວາມຮູ້ສຶກທີ່ເປັນກຸສົນເສື່ອມລາບ-ຍົຕ-ສັນລະເສີນ- ທ່ານກໍບໍ່ສະແດງອາການເສຍໃຈ ເຫງົາໃຈ ເສົ້າໃຈ ອອນແອຫວັ່ນໄຫວ ທ່ານກໍຍັງປົກກະຕິ ແລະ ທາໍຫນ້າທີ່ປະກາດຫລັກທັມໃນສາສະນາຕະຫລອດໄປ ເຖິງຢ່າງໃດ ທ່ານກໍບໍ່ສະແດງອາການຂຶ້ນໆ ລົງໆ ຟູໆ ແຟບໆ ໃຫ້ລູກສິດເຫັນ. ທ່ານໜັກແໜ້ນ, ມີຮອຍຍິ້ມແຫ່ງຄວາມເມຕຕາປາດຖະນາດີຕໍ່ເພື່ອນມະນຸສ ສະເຫມີມາ.

.
ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ທາໍຫນ້າທີ່ເຜີຍແຜ່ພຣະທັມຕາມແນວທາງທີ່ໄດ້ສຶກສາ ແລະ ປະຕິບັຕມາເປັນເວລາຫລາຍປີ ທັມມະເທສະນາຂອງພຣະອາຈາຣຍ໌ ເປັນບົດເທສະນາທີ່ຕັ້ງ ແລະ ທວນກະແສແຫ່ງຈິຕໃຈ ຂອງຜູ້ເຊື່ອຖືໄສຍະສາດ ແລະ ມີຄວາມງົມງວາຍ ເປັນພື້ນຖານ ເວລາເທສະນາ ທ່ານຈະເວົ້າກົງ ແລະ ຕຳກິເລສຂອງຄົນ. ດັ່ງນັ້ນຈຶ່ງເປັນທີ່ຕໍ່ຕ້ານ ຂອງກຸ່ມຄົນບາງກຸ່ມ. ແຕ່ອາຈາຣຍ໌ ກໍບໍ່ໄດ້ຫວັ່ນໄຫວ ແລະ ທຳຫນ້າທີ່ເທສະນາຕໍ່ໄປເລື່ອຍໆ ເຖິງຈະມີຍາຕໂຍມ ສັດທາເຫລື້ອມໃສ ຫຼືບໍ່ເຫຼື້ອມໃສກໍຕາມ. ຂໍພຽງແຕ່ໄດ້ປະກາດຄວາມຈິງ ອັນເປັນກຸສົລະທັມເພື່ອປະໂຫຍດອັນກ້ວາງໄກ ແລະ ເປັນປະຕູພຣະນິພພານອັນໃກ້ໆນີ້.
.
(ທ່ານເຄີຍເທສະນາວ່າ ສະຫວັນຢູ່ໃນອົກ ນາຣົກຢູ່ໃນໃຈ ນິພພານຢູ່ໃກ້ໆ ຫາຍໃຈກໍໄດ້ຍິນ) 
ສະນັ້ນທ່ານຈິ່ງເທສະນາເລື່ອງນີ້ເລື້ອຍໆ ແຕ່ທ່ານຈະມຸ່ງຫມັ້ນ ໃນຄວາມຫມາຍ ພາສາທັມ ຄື ພາສາຈິຕໃຈຫລາຍກ່ວາ.
.
ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ເຄີຍເວົ້າກັບລູກສິດເລື້ອຍໆວ່າ ການສອນຄົນໃຫ້ມີ ສັມມາທິຕຖິ (ຄວາມເຫັນຊອບທັມ) ນີ້ມັນຍາກ ຖ້າເຜີຍແຜ່ໄດ້ປີລະ 1 ຄົນຫາ 2 ຄົນ ຖືວ່າໄດ້ກຳໄລຫລາຍ ບົດເທສະນາທີ່ທໍາໃຫ້ຄົນແຕກຕື່ນ ວິພາກ ວິຈານຫລາຍ ແມ່ນເລື່ອງບຸນ ທີ່ແທ້ແກ້ໄດ້ທຸກບັນຫາ ເພິ່ນກ່າວໄວ້ວ່າ: (ທາໍບຸນບໍ່ເອົາບຸນ ນັ້ນແຫລະຄືບຸນອັນແທ້ຈິງ) ແຕ່ທ່ານອາຈາຣຍ໌ເນັ້ນຫນັກພາສາຈິຕໃຈ ຄືທໍາບຸນ ຫຼື ທຳຄວາມດີ ເພື່ອເສຍສະລະນັ້ນແຫລະ ຄືບຸນ ຫລືຄວາມດີອັນແທ້ຈິງ ແຕ່ຄົນບໍ່ເຂົ້າໃຈ ໄປຫວັງຜົນເປັນວັດຖຸ ເລີຍທໍາໃຫ້ເກີດຄວາມຂັດແຍ້ງຂຶ້ນມາ ເພາະເລື່ອງບຸນເປັນເລື່ອງ ນາມພຣະທັມເຄື່ອງລ້າງບາບ ທາໍໃຫ້ໃຈສະອາດ ແລະ ດັບທຸກໄດ້.
.
ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ມາຢູ່ຊຳປັກແຮດ ປະມານປີ 1997 ທ່ານກໍຈັດງານເທສະນາທັມປະຈາໍວັນອາທິດຂຶ້ນເປັນທາງການ ແລະ ຈັດງານບຸນວິສາຂະບູຊາ ເດືອນ 6 ເພັງ, ອົດອາຫານຫນຶ່ງວັນຂຶ້ນໃນມື້ 15 ຄໍ່າ ກົງກັບປີ 1999 ແລະ ພາລູກສິດປະຕິບັຕທັມມາຕະຫລອດໂດຍບໍ່ຂາດ ບໍ່ເຫັນແກ່ຄວາມອິດເມື່ອຍ ແລະ ກຽດຄ້ານ ເຖິງຈະເຈັບປ່ວຍ ແຕ່ກໍໃຫ້ລູກສິດ ປະຕິບັດຕາມອຸດົມການສະເຫມີມາ.
.
ຕື່ນເຊົ້າປະມານ 3 ໂມງ ແລະຕອນແລງ 4 ໂມງ ທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ ຈະໃຫ້ຈົວນ້ອຍຕີຄ້ອງ ແລະກະແລ່ງ ລົງໄຫວ້ພຣະສູຕມົນທຸກວັນບໍ່ໄດ້ຂາດ ນອກຈາກນັ້ນ, ກໍ່ຟັງເທສະນາຈາກທ່ານອາຈາຣຍ໌ ນຶ່ງຊົ່ວໂມງທຸກເຊົ້າຈົນຮອດ 5 ໂມງຕອນແລງ ແມ່ນອາຈາຣຍ໌ ອະນຸຍາດໃຫ້ລູກສິດເທສະນາແທນສັບປ່ຽນກັນ ແຕ່ລະວັນບໍ່ໄດ້ຂາດ ໃນກາງພັນສາທ່ານຈະສອນປະຣິຍັຕຕິທັມ ໃຫ້ລູກສິດພາຍໃນວັດຊຳປັກແຮດ ອອກພັນສາແລ້ວ ທ່ານຈະອອກເຜີຍແຜ່ທັມໃນທີ່ທົ່ວໄປ ຕາມແຕ່ສັທທາ ທີ່ມີຄົນມານິມົນ.
.
ການເຮັດບຸນກັມມະຖານ ແຕ່ກ່ອນເຮັດສາຍດຽວ ແຕ່ກໍບໍ່ພຽງພໍກັບຄວາມຕ້ອງການຂອງຜູ້ສະແຫວງບຸນ ຕໍ່ມາຈຶ່ງແບ່ງເປັນ 3 ສາຍ ສາຍທີ 1 ແມ່ນພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ສາຍທີ 2 ແມ່ນພຣະອາຈາຣຍ໌ ລັ່ງ ສາຍທີ 3 ແມ່ນພຣະອາຈາຣຍ໌ ບຸນລ້ຽງ ກະຕະປຸນໂຍ ໂດຍແມ່ນ ພຣະ ອາຈາຣຍ໌ ຊາລີ ກັນຕະສີໂລ ເປັນຜູ້ຊີ້ນຳ.
.
ການໄຫວ້ພຣະແປນີ້ ອາຈາຣຍ໌ ໃຫ້ຄວາມສ ໍາຄັນຫລາຍທີ່ສຸດ ເພາະເປັນວິທີນຶ່ງໃນການເຂົ້າເຖິງພຣະທັມ. ທ່ານເປັນອົງທາໍອິດທີ່ນາໍພາພຣະສົງສາໍມະເນນ, ອອກຕົນຍາດໂຍມທົ່ວໄປ ພາກັນປະຕິບັຕທັມກັມມະຖານ ແລະ ໄຫວ້ພຣະສາທະຍາຍພຣະທັມແປ ທ່ານເທສະນາສັ່ງສອນລູກສິດ ບໍ່ເຫັນແກ່ລາບສັກກາລະ ສັນລະເສີນເຍີນຍໍ ແລະ ຄວາມອິດເມື່ອຍອ່ອນລ້າ ດັ່ງນັ້ນ, ທ່ານຈິ່ງມີຄົນເຄົາຣົບນັບຖື ມີກັນລະຍານະມິຕ ແລະ ລູກສິດຈາໍນວນຫລວງຫລາຍ ເຊິ່ງຢັ່ງຢາຍທົ່ວໄປໃນທຸກແຂວງທົ່ວປະເທດ ແລະ ນອກປະເທດ ເພາະເຄີຍເຫັນຄົນລາວທີ່ໄປຢູ່ຕ່າງປະເທດນັ້ນ ໄດ້ເອົາກະແຊັດທັມມະທີ່ ທ່ານອາຈາຣຍ໌ເທສໄວ້ໄປຟັງ ເຫັນວ່າເຂົ້າໃຈ ແລະ ແກ້ໄຂບັນຫາຊີວິດໄດ້.
.
ພຣະອາຈາຣຍ໌ ພູມ ມາຢູ່ວັດປ່າຊາໍປັກແຮດ ທຳອິດກໍ່ມີບັນຫາເລື່ອງມິດສາທິຕຖິຂອງຄົນທີ່ມີກິເລສ ຕັນຫາຄອບງຳແລະ ມີຄວາມເຊື່ອໄສຍະສາດ ເປັນພື້ນຖານ ຈິ່ງມອງທ່ານໃນແງ່ຮ້າຍ ບາງຄົນກໍ່ວ່າ ເພິ່ນເປັນພວກເດຍລັດຖີອື່ນ ຈິຕວິປະລາດ ເພາະສັ່ງສອນບໍ່ເຫມືອນຄົນທົ່ວໄປ ເພາະຄາໍເວົ້າທວນກະແສຈິຕໃຈປຸຖຸຊົນ ບາງຄັ້ງກໍ່ມີຄົນມາບວດນຳ ເພື່ອສືບສອດແນມພຶດຕິກັມ ແຕ່ສຸດທ້າຍດ້ວຍນ້ຳໃຈເສຍສະຫຼະ ເປັນຄົນມີອຸດົມການອັນຫນັກແຫນ້ນ ບໍ່ຫວັ່ນໄຫວຕໍ່ສຽງຂອງກິເລສ ດ້ວຍຄຳວິພາກ ວິຈາຣ ຂອງຄົນ ທີ່ຢູ່ໃນໂລກມະນຸດ ອັນເພີດເພີນ ແລະ ເມົາແຕ່ຄວາມສະຫນຸກ ທ່ານທຳທຸກຢ່າງໃຫ້ຄົນເຂົ້າຫາສາສະນາອັນແທ້ຈິງ ບໍ່ໄປເພິ່ງສິ່ງພາຍນອກ ບໍ່ເຫັນແກ່ປະໂຫຍດສ່ວນຕົວ ທ່ານມີອຸດົມການຢ່າງນີ້ ເລີຍທໍາໃຫ້ຄົນເຂົ້າໃຈ ເຫັນອົກເຫັນໃຈ ສຸດທ້າຍສັດຕູກໍກາຍມາເປັນມິຕຕະພາບ.

.
ໃນປີ1999 ກໍມີນັກປຣັຊະຍາ ອ໋ອດສະເຕເລຍ ສອງຜົວເມຍ ມາສຳພາດທ່ານ ເປັນເວລາ 2-3 ຊົ່ວໂມງ ມີພຣະອາຈາຣຍ໌ຫົງວິໄລ ໂພທິຍານ ແລະ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ປູ່ ໂພເງິນ ເຂົ້າຮ່ວມຮັບຟັງນາໍ ເຂົາສາໍພາດເລື່ອງປະຫວັດສ່ວນຕົວ, ການສຶກສາຮໍ່າຮຽນ ພ້ອມຜົນງານ ແລະການເຜີຍແຜ່ສາສະນາຂອງເພິ່ນ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຖາມເລື່ອງການເທສະນາຂອງທ່ານວ່າ ທ່ານສອນຢ່າງໃດ?.
.
ຫລັງຈາກເຂົາສາໍພາດທ່ານແລ້ວ ເຂົາວ່າຈະໄປສຳພາດນັກເຜີຍແຜ່ຢູ່ປະເທດກຳປູເຈຍ ຕໍ່ໄປອີກ « ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ພູມປາຣົບວ່າ ຊາວຕະເວັນຕົກຮຽນພຸທທະສາສະນາ ແບບປຣັຊະຍາ ຄືການຄຳນຶງຄາໍນວນດ້ວຍເຫດຜົນ ມັນກໍ່ເລີຍບໍ່ສາມາດທີ່ຈະເຂົ້າເຖິງພຣະທັມ ແລະ ດັບຄວາມທຸກຢູ່ໃນຈິຕໃຈໄດ້ ».
.
ນັກຂ່າວວິທະຍຸ ແລະ ໂທລະພາບກໍເຄີຍມາສຳພາດ ທ່ານອາ ຈາຣຍ໌ ຢູ່ເລື້ອຍໆ ທ່ານມີການສຶກສາ ແລະ ມີປະສົບການມາຫລາຍ ກໍ່ສາມາດຕອບບັນຫາໄດ້ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໃສ, ໃນປີ 2001 ເປັນມື້ເປີດຫໍວັດທະນະທັມແຫ່ງຊາດ ທ່ານກໍ່ໄດ້ຮັບນິມົນ ຈາກຄະນະ ຫໍວັດທະນະທັມ ໃຫ້ໄປປະຖະຄາຖາ ຫລື ບັນລະຍາຍ ກ່ຽວກັບວັດທະນະທັມບູຮານລາວ ທ່ານບັນລະຍາຍ ເທື່ອນັ້ນ, ທາໍໃຫ້ນັກປະພັນ, ນັກສຶກສາ, ປັນຍາຊົນ ເກີດຄວາມຕື່ນເຕັ້ນ ແລະ ສົນໃຈ ບໍ່ຄາດຄິດວ່າທ່ານຈະທິບາຍຢ່າງນີ້ ເພາະອະທິບາຍເປັນພາສາຈິຕໃຈ ແລະເປັນຄວາມຫມາຍທາງໂລກຸຕະລະທັມ ເປັນຕົ້ນເລື່ອງ ສັງທອງສິນໄຊ ທ່ານຫມາຍເຖິງ ສິລ ສາໍມະທິ ແລະ ປັນຍາ; ຈຳປາ 4 ຕົ້ນກໍຄື ສະຕິປັດຖານ 4 ນັ້ນເອງ ເລື່ອງ ສຽວສະຫວາດ ກໍກ່ຽວກັບປັນຍາສຸດຍອດຄື ປັນຍາໂລກຸຕະລະທັມ ເຊັ່ນເວົ້າວ່າ (ກິດລິດສັ້ນສັງມາຍາວຍອດຍິ່ງ ຍາວຍິ່ງສ້ຽງສັງມາສັ້ນງ່າຍດາຍ ໃຜຮູ້ໄດ້ ເວົ້າສູ່ກັນຟັງ ເທວະດາອິນພົມຊິຍົກມືຍໍຍ້ອງ) ທ່ານອະທິບາຍວ່າ ກິເລສນັ້ນມີນ້ອຍແຕ່ຄົນໄປປຸງແຕ່ງໃຫ້ມັນຫຼາຍ ໃຫ້ມັນຍາວຈົນບໍ່ມີທີ່ສິ້ນສຸດ ສ່ວນນິພພານກໍຢູ່ໃກ້ໆ ແຕ່ຄົນເອົາໄປໄວ້ໄກ ຈົນບໍ່ຮູ້ວ່າມັນຢູ່ໃສ ມັນກໍເລີຍກາຍເປັນເລື່ອງ ຍາວຫລາຍພົບ-ຊາຕ ມີນັກຮຽນຮູ້, ປັນຍາຊົນ ພາກັນສົນໃຈ ມາຖາມບັນຫາເຖິງວັດ.

7. ກ່ຽວກັບຊີວິດ ສ່ວນຕົວຂອງທ່ານ
ທ່ານເປັນຄົນຮັກສັດ ແລະ ປ່າໄມ້ ເຊັ່ນຫມາແລະແມວ ເພາະມັນສອນທັມມະໄດ້ດີ ເວລາໄດ້ອາຫານ ທ່ານມັກເອີ້ນຫາຫມາບັກໂທນ ບັກຂາວ ແລະບັກພານ ເພື່ອເອົາອາຫານໃຫ້ມັນກິນ. ເພິ່ນຄົງຈະໃສ່ຊື່ເປັນຄວາມຫມາຍທາງທັມມະ ຫລາຍກ່ວາ. ຄາວ່າໂທນ ຫມາຍເຖິງນຶ່ງ ຄາໍວ່ານຶ່ງບໍ່ມີສອງ ກໍ່ແມ່ນນິພພານນັ້ນເອງ ເພາະນິພພານມີນຶ່ງ ພຸທທະກໍມີນຶ່ງເຊັ່ນກັນ ຄາໍວ່າຂາວ ຫນາຍເຖິງ ບຸນ ຫຼື ກຸສົນ ຫຼື ຄວາມສະອາດ ສະວ່າງ ສະຫງົບ ຄາໍວ່າພານ ຫມາຍ ເຖິງ ຄົນພານ ຫລື ສິ່ງທີ່ເປັນອັນທະພານ ເຊິ່ງຫມາຍເຖິງກິເລສ ຄວາມໂລບ-ໂກດ- ຫລົງ ມານະທິຕຖິ ເຍີະຍິ່ງຈອງຫອງຢູ່ ໃນໃຈຄົນເຮົານີ້ເອງ ດັ່ງນັ້ນ, ກິເລສ ກັບ ທັມມະ ຈຶ່ງຢູ່ຄົນລະຝ່າຍ ຖ້າກິເລສດັບຫມົດຊີວິດກໍ່ເຢັນເປັນນິພພານ.
.
ກ່ຽວກັບໂລກະທັມທັງ 8 ຢ່າງນັ້ນ ທ່ານບໍ່ຄ່ອຍສົນໃຈ ລາບ ຍົດສັນລະເສີນ ຍໍຍ້ອງ ແລະຄາໍວິພາກ ວິຈາຣຕ່າງໆນາໆ ເພາະຄົນຢູ່ໃນໂລກທີ່ ກິເລສ ຕັນຫາ ຄອບງໍາ ຍ່ອມມອງເບິ່ງທຸກສິ່ງຢ່າງຕາມຄວາມຊອບໃຈພໍໃຈ ຂອງກິເລສຕົນເອງ ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ເວົ້າວ່າ ເຮົາຢູ່ໃນໂລກ ມີຄົນສາມປະເພດ ທີ່ກຽວຂອງກັບເຮົາ:
.
1. ຄົນຮັກ ແລະ ຕໍ່ຕ້ານການກະທາໍຂອງເຮົາ 2. ຄົນຊິງຊັງ ແລະ ບໍ່ພໍໃຈຕໍ່ເຮົາ 3. ຄົນບໍ່ສົນໃຈຕໍ່ເຮົາເລີຍ ເຮົາຢູ່ໃນໂລກຍ່ອມມີຄົນ 3 ປະ ເພດນີ້ ຢ່າງຫລີກລ້ຽງບໍ່ໄດ້.
.
ດັ່ງນັ້ນພວກເຮົາ ຈົ່ງທໍາຕົວໃຫ້ດີທີ່ສຸດ ບໍ່ຖອຍ, ບໍ່ຮູ້, ບໍ່ຢູ່, ບໍ່ຫນີ, ບໍ່ເອົາໃຈໃຜ, ແຕ່ເອົາໃຈພຣະທັມ ທາໍຕາມກົດເກນທັມມະຊາຕ.
.
ບາງຄັ້ງເມື່ອມີບັນຫາເກີດຂຶ້ນທ່ານກໍຢູ່ແບບວ່າງໆແລະປ່ອຍວາງເຫມືອນບໍ່ມີຫຍັງເກີດຂຶ້ນ ທ່ານພຣະອາຈາຣຍ໌ ເຄີຍເວົ້າວ່າ ທຸກສິ່ງຢ່າງເກີດຂຶ້ນ ສຸດທ້າຍກໍດັບຫມົດ ກັບຄືນສູ່ຄວາມປົກກະຕິເຫມືອນເດີມ.
.
ທຸກເຊົ້າແລງ 3 ຫຼື 4ໂມງ ທ່ານຈະຂຶ້ນໄປລໍຖ້າກ່ອນລູກສິດ ເພື່ອມາໄຫວ້ພຣະສາທະຍາຍພຣະທັມ ແທນທີ່ຈະໃຫ້ລູກສິດໄປລໍຖ້າ ທ່ານປະຕິບັດຢ່າງນີ້ມາຕະຫຼອດ ເຊິ່ງສະແດງໃຫ້ເຫັນເຖິງຄວາມຈິງໃຈ, ຫນັກແຫນ້ນຂອງທ່ານ ຕໍ່ຫນ້າທີ່ສະເຫມີຕົ້ນ ສະເຫມີປາຍ.

8. ພຸທະທັມ ກ່ຽວກັບລູກສິດທ່ານ
ເມື່ອລູກສິດມີບັນຫາ ຈະໄປຫາຄໍາຕອບຈາກທ່ານ ທ່ານຈະຕອບບັນຫານອ້ຍໆບໍ່ຫລາຍ ແຕ່ກິນໃຈປະທັບໃຈດີ ເປັນຕົ້ນເຮົາເອງ ມີຄວາມທໍ້ແທ້ ທໍ້ຖອຍ ຕໍ່ການປະຕິບັດທັມ ເພິ່ນຈະເວົ້າວ່າມັນເປັນທາໍມະດາຂອງຈິຕໃຈມັນເກີດໆ ດັບໆ ຢູ່ຢ່າງນີ້ ສຸດທ້າຍມັນກໍຫມົດໄປເອງ ແຕ່ເຮົາຢ່າທໍ້ຖອຍໃນການຮຽນຮູ້ສຶກສາ ແລະ ເດີນຫນ້າໄປສູ່ບົດຮຽນອັນຊົງຄຸນຄ່າ ຍິ່ງມີບັນຫາ ແລະ ອຸປະສັກ ຍິ່ງໄດ້ຄວາມຮູ້ ແລະ ບົດຮຽນ ເພື່ອທົດສອບຄວາມເຂັ້ມແຂງ ວ່າເຮົາຈະຜ່ານຜ່າບົດຮຽນ ທີ່ເປັນຄວາມຈິງໄດ້ຢ່າງໃດ? ຢ່າງທີ່ນັກປຣາຊ ກ່າວໄວ້ວ່າ :
.
>>ມານບໍ່ມີປາລະມີບໍ່ເກີດ ມານບໍ່ມີປາລະມີບໍ່ແກ່ກ້າ ມານນັ້ນແລະ ເປັນຄູ ອຸປະສັກ ຄືອຸປະກອນ ທີ່ເຮົາຈະຕ້ອງໃຊ້ເພື່ອຜ່ານຜ່າບັນຫານ້ອຍໃຫຍ່ >> 
.
ບາງຄັ້ງ, ມີລູກສິດຄົນນຶ່ງໄປປຶກສາ ຢາກຈະຮຽນປະຣິຍັຕຕິທັມໃຫ້ສູງໆຂຶ້ນ ຈົນຈົບນັກທັມ ແລະ ປະລິນຍາພຸ້ນແຫລະ!ທ່ານເວົ້າວ່າ ປະຣິຍັຕທີ່ທ່ານສຶກສາມານັ້ນມັນພໍແລ້ວ ແຕ່ທ່ານຍັງບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຣົສພຣະທັມທີ່ກິນໃຈ, ປະທັບໃຈ ຖ້າທ່ານໄດ້ຮັບຣົສພຣະທັມທີ່ປະທັບໃຈ ກໍສາມາດດັບທຸກໄດ້ ການຮຽນນັ້ນມັນບໍ່ສິ້ນສຸດຈັກເທື່ອດອກ! (ຮູ້ມາກຍາກນານ ຮູ້ນ້ອຍລຳຄານ ບໍ່ຮູ້ຈັກດີ້ເປັນຫນີ້ເທົ່າຕາຍ) ບາງຄົນຈົບປະລີນຍາມາ ກໍຍັງມາຜ່າຍແພ້ຕໍ່ອະບາຍຍະມຸກ ແລະ ສິ່ງເສບຕິດທັງຫລາຍ ເຖິງຈະຮຽນສູງ ແຕ່ຈິຕໃຈຍັງຕົກເປັນທາດ ກິເລສຕັນຫາ ບໍ່ສາມາດໄດ້ຮັບຄວາມສຸຂສະຫງົບເຢັນໄດ້ ຢ່າງສຽວສະຫວາດກ່າວໄວ້ວ່າ « ອັດສະຈັນໃຈແຂ້ຫາງຍາວໆ ບໍ່ໄດ້ຮອງນັ່ງ ບາດກະຕ່າຍຫາງແປໆ ກະແຕຫາງກ້ອມໆ ສັງມາໄດ້ນັ່ງຮອງ » ເຊິ່ງປຽບໄດ້ກັບຄົນຮຽນສູງ ແຕ່ບໍ່ໄດ້ຢູ່ສະບາຍ ສ່ວນພວກຮຽນນ້ອຍໆ ແຕ່ອົດທົນຂະຫຍັນນອບນ້ອມຖ່ອມຕົນປະຕິບັດ ສະເຫມີຕົ້ນສະເຫມີປາຍ ກໍສາມາດຢູ່ເຢັນເປັນສຸກໄດ້ ປຽບໄດ້ກັບ ກະຕ່າຍ ແລະກະແຕ ຫາງກ້ອມໆພັດໄດ້ນັ່ງຮອງ ທ່ານເວົ້າວ່າຮຽນ ທັມມະນັ້ນ ບໍ່ຕ້ອງຮຽນໄກໃຫ້ຮຽນຢູ່ ທີ່ ຫູ ຕາ ດັງ ລີ້ນ ກາຍ ໃຈ ນີ້ແຫລະທຸກເກີດຢ່າງໃດ? ແລະ ຈະດັບທຸກຢ່າງໃດ? ຖ້າດັບຄວາມຊັງ ແຕ່ງທາງດ້ານຈິຕໃຈໄດ້ ການຮຽນພຸທທະສາສະນາ ກໍສິ້ນສຸດຢູ່ທີ່ນັ້ນ.
.
ທ່ານເປີດໂອກາດ ໃຫ້ທຸກຄົນສຶກສາ ພຣະທັມ ຕາມອັດທະຍາໄສ ເພາະຄົນສາມາດ ເຂົ້າເຖິງພຣະທັມໄດ້ດ້ວຍ 5 ວິທີຄື:
.
1. ການສາທະຍາຍພຣະທັມ 
2. ການຟັງທັມຈາກຜູ້ຮູ້ທັງຫລາຍ 
3. ການສົນທະນາທັມ ຫລືການສະແດງທັມ 
4. ການພິຈາລະນາທັມ 
5. ການພາວະນາທັມ
.
ຄົນເຮົາກໍມີນາໆຈິຕຕັງຄື ຈິຕໃຈຄົນ ຢູ່ໃນໂລກບໍ່ເຫມືອນກັນ ບາງຄົນກໍຈິຕຮຸນແຮງໄປ ທາງໂລພະຈະລິດ ຄືຄວາມໂລບ-ຮຸນແຮງ ໄປທາງໂທສະຈະລິດຄື ຄວາມໂກດແຄ້ນ-ຮຸນແຮງໄປ ທາງສັທທາຈະລິດ ເປັນຄົນເຊື່ອງ່າຍ-ຮຸນແຮງໄປທາງ ຣາຄະຈະລິດຄື ຮັກສວຍ ຮັກງາມ-ຮຸນແຮງໄປ ທາງພຸທທະຈະລິດ ເປັນຄົນມີປັນຍາ.... ນີ້ຄື ລັກສະນະຈິຕໃຈຂອງຄົນຢູ່ໃນໂລກ.
.
ເມື່ອເຖິງຄາວເພິ່ນສະແດງທັມ ເພິ່ນຈະເທສກົງຂຸດຂຸຍເອົາກິເລສອອກ ບໍ່ອ້ອມຄ້ອມໃຫ້ປ່ວຍການ ຖ້າພວກເຮົາບໍ່ຖາກໄມ້ແຮງກໍບໍ່ສາມາດນຳແກ່ນໄມ້ມາເຮັດເຮືອນຢູ່ໄດ້ ດັ່ງນັ້ນ, ຄົນຈິ່ງວິພາກ ວິຈາຣວ່າ ທ່ານເທສະນາຫວັງເອົາແຕ່ແກ່ນໄມ້ຢ່າງດຽວບໍ່ຄ່ອຍສົນນາໍເປືອກໄມ້- ໃບໄມ້-ປ່າໄມ້ແລ້ວລາໍຕົ້ນຈະຢູ່ໄດ້ຢ່າງໃດ ເຂົາກ່າວວ່າ ຢ່າງນັ້ນ ແຕ່ທ່ານອາຈາຣຍ໌ ບໍ່ໄດ້ມີຈຸດມຸ່ງຫມາຍຢ່າງນັ້ນ ທ່ານປາຖະຫນາດີຕໍ່ທຸກຄົນ ແຕ່ທ່ານຫາກສະແດງທັມກົງແລະຕໍ່ກິເລສຕັນຫາຂອງຄົນຕ່າງຫາກ ທ່ານບອກວ່າ ໃຫ້ລົດລະ ແລ້ວທ່ານຈະລວຍ ຖ້າເອົາແລ້ວ ມັນຈະຊວຍ (ລະລວຍເອົາແລ້ວຊວຍ ) ຄືລະຄວາມເຫັນແກ່ຕົວ ຖ້າຫວັງເອົາຫນ້າຕາ ຊື່ສຽງ ກຽດຕິຍົດ ແລ້ວ ມັນກໍຊວຍເລື້ອຍໆໄປ ( ເພາະທຳງານເຫັນແກ່ຫນ້າຈະເກີດບັນຫາເລື້ອຍໄປ ທາໍຕົວເຫັນແກ່ໄດ້ ຢ່າຫວັງນາໍ້ໃຈຈາກເພື່ອນຝູງ) ທ່ານອາຈາຣຍ໌ປາຣົບວ່າ ບຸນທີ່ລ້າງບາບໄດ້ນັ້ນ ແມ່ນບຸນທີ່ເສຍສະລະ ບໍ່ຫວັງຜົນຕອບແທນ.. ເພາະຫວັງຫລາຍ ຍິ່ງໄດ້ຮັບຄວາມຜິດຫວັງຫລາຍ ຄວາມດີງາມກໍເຊັ່ນດຽວກັນ ຖ້າຫວັງຜົນຈະບໍ່ເປັນຄວາມດີອັນແທ້ຈິງ ແຕ່ເປັນການແລກປ່ຽນ ເພື່ອຫວັງຜົນກໍາໄລ ເປັນການຂາດນາໍ້ໃຈທີ່ຕ້ອງການເສຍສະລະ ຢ່າງພາສິດບູຮານກ່າວໄວ້ວ່າ: ຍິ່ງຢາກໄດ້ ຍິ່ງບໍ່ໄດ້ ຍິ່ງໃຫ້ ຍິ່ງໄດ້ທັງຫມົດ ຍິ່ງຢາກໄປຍິ່ງບໍ່ຮອດ ຍິ່ງຫາ ຍິ່ງບໍ່ພໍ ຫລື ຜູ້ຫາໄດ້ກິນຫົວ ຜູ້ຄົວໄດ້ກິນໄສ້ ຜູ້ຢູ່ລ້າໆໄດ້ກິນຫມົດທັງຕົວ > ທັງຫມົດນີ້ເປັນ ພາສາທັມ ຄືເປັນພາສາຈິຕໃຈ.

9. ບັ້ນທ້າຍຊີວິດ

ຜ່ານເວລາອັນຍາວໄກ ຫລາຍສິບໆປີຜ່ານມາ ແລະ ຜ່ານໄປ ຮ່າງກາຍຈິຕໃຈກໍປ່ຽນແປງໄປຕາມກົດທັມມະຊາດ ຄືມີການເກີດຂຶ້ນ ຕັ້ງຢູ່ ແລ້ວກໍດັບໄປ ເສື່ອມໄປ ຮ່າງກາຍທ່ານອາຈາຣຍ໌ ກໍປ່ຽນໄປ ຈາກເດັກນ້ອຍກໍກາຍມາເປັນຫນຸ່ມບ່າວ ແລ້ວກໍສ້າງຄອບຄົວ ແລ້ວຫາຢູ່ກິນໄປຕາມພາສາໂລກໆ ມີເງິນຄາໍກໍມ່ວນຊື່ນ ສະຫນຸກສະຫນານ ໄປຕາມພາສາ ຄົນຫລົງໂລກ ເບື່ອໂລກກໍ່ເຂົ້າສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມ ຫວັງຫນີຈາກກອງທຸກ ແລ້ວກໍເສຍສະລະຊ່ວຍເຫລືອເພື່ອນມະນຸສ ຊີ້ແນະແນວທາງສັນຕິສຸຂ ຕາມກາໍລັງສະຕິປັນຍາຈະກະທາໍໄດ້ ຊີວິດຮ່າງກາຍ ທ່ານກໍສັ້ນເຂົ້າລົງທຸກຂະນະ ຄວາມແກ່ເຈັບຕາຍກໍຍັບໃກ້ເຂົ້າ ສຸດທ້າຍທ່ານ ອາຈາຣຍ໌ກໍຈາກໂລກໄປ ສູ່ທັມມະຊາຕເດີມແທ້ຂອງສັບພະສິ່ງທັງປວງ ທ່ານມາຢູ່ໃນບົນຫນ້າໂລກ ເປັນເວລາຫລາຍປີ ສ້າງໂລກມາຫລາຍປີ ທ່ານເອງກໍມີພະຍາດປະຈາໍຕົວຄື (ໂລກເບົາຫວານ ) ມາຫລາຍສິບປີ ເຂົ້າມາບວດສະແຫວງຫາໂມກຂະທັມ ເປັນເວລາ 24 ປີ ຈາກປີ ຄ.ສ 1931 ມາຮອດປີ ຄ.ສ 2008 ແລ້ວກໍມໍລະນະພາບລະສັງຂາຣ ຈາກໂລກໄປດ້ວຍຄວາມສະຫງົບສຸຂ ໃນວັນທີ 11/9/08 ເວລາ 3 ໂມງແລງ ລວມອາຍຸໄດ້ 77 ປີ ຖືວ່າ ທ່ານມາຢູ່ສ້າງໂລກ ຮັບໃຊ້ໂລກພຽງຊົ່ວຄາວ ເພາະໂລກເປັນທີ່ພັກຮ້ອນ ພັກພ່ອນ ສ້າງຄວາມດີຄວາມຊົ່ວ ສ້າງບາບ ສ້າງບຸນ ຕາມກິເລສຕັນຫາ ຫລື ຕາມສະຕິປັນຍາ ພາໃຫ້ກະທຳ ແລ້ວກໍຈາກໂລກໄປ ເຫລືອໄວ້ແຕ່ຜົນງານຄວາມດີ ຄວາມຊົ່ວ ທີ່ເຮົາໄດ້ສ້າງໄວ້ແກ່ໂລກມະນຸສ ແຕ່ທ່ານ ພຣະອາຈາຣຍ໌ ບໍ່ໄດ້ເອົາຫຍັງຕິດຕົວໄປນາໍເລີຍ ຢ່າງບູຮານເພິ່ນກ່າວໄວ້ວ່າ << ເມື່ອເກີດມາມີຫຍັງມາກັບຕົວ ຍັງເມົາມົວໂລບມາກ ທຳບາບໃຫຍ່ ມາໂຕເປົ່າ ແລ້ວຈະເຝົ້າເອົາສິ່ງໃດ ເມື່ອເຮົາໄປ ເຮົາກໍໄປໂຕເປົ່າ ເຫມືອນເຮົາມາ > ກ່ອນອາຈາຣຍ໌ ຈະມໍລະນະພາບໄປ ທ່ານກໍບໍ່ໄດ້ສັ່ງສອນອັນໃດເປັນພິເສດ ຖ້າຄົນໄປຖາມເລື່ອງອາການພະຍາດ ທ່ານກໍຊີ້ໄປຫາພຣະເນນທີ່ອຸປະຖາກ ຖ້າສົນທະນາທັມ ຫຼືຖາມທັມມະ ແມ່ນໃຫ້ຄວາມສໍາຄັນເປັນພິເສດ ແລະ ຕອບບັນຫາໄດ້ດີສະເຫມີ ຖ້າຖາມວ່າ ຈະຮຽນ ແລະ ປະຕິບັຕທັມຢ່າງໃດ ຈິ່ງຈະຖືກຕ້ອງ ທ່ານຕອບວ່າ ຕ້ອງຮຽນ ເພື່ອດັບຄວາມປຸງແຕ່ງ ແລະຮູ້ເທົ່າທັນຕໍ່ການສຳຜັດ ເລື່ອງໄສຍະສາດ ແມ່ນດັບທຸກບໍ່ໄດ້ ເປັນການແກ້ໄຂບັນຫາທີ່ປາຍເຫດ ເພາະເຫດທີ່ແທ້ມັນຢູ່ທີ່ ກາຍ ວາຈາ ໃຈ ຂອງເຮົານີ້ເອງ ສິ່ງທີ່ທ່ານຮັກຫອມທີ່ສຸດກໍຄື ປື້ມສຶກສາທັມມະ ຄາໍພາວະນາ ກ່ອນໃກ້ຈະມໍລະນະພາບ ເພິ່ນໃຫ້ພາວະນາວ່າ (ເນຕັງມະມະ ເນໂສນະຫະສະມິ ນະເນໂສອັຕຕາ : ນີ້ບໍ່ແມ່ນເຮົາ ນັ້ນບໍ່ແມ່ນຂອງເຮົາ ນີ້ບໍ່ແມ່ນຕົວຕົນຂອງເຮົາ).
.
ພຣະອາຈາຣຍ໌ ເກີດມາໄດ້ເອົາຄວາມແກ່-ເຈັບ-ຕາຍ ມາ ພ້ອມແລ້ວພວກເຮົາທຸກຄົນ ກໍຫນີບໍ່ພົ້ນຈາກສິ່ງດັ່ງກ່າວນັ້ນ ມີແຕ່ ພຣະອະຣິຍະເຈົ້າເທົ່ານັ້ນຈຶ່ງຫລຸດພົ້ນຈາກວັຕຕະຈັກໄດ້ ແລ້ວທາໍຢ່າງໃດ ພວກເຮົາຈະຕາຍຢ່າງຜູ້ສະຫງົບເຢັນ ບໍ່ມີຄວາມກັງວົນ ອາໄລອາວອນນາໍໂລກ ດັ່ງນັ້ນ, ຈົ່ງເດີນຕາມທາງພຣະອະຣິຍະເຈົ້າເຂົ້າສູ່ແດນແຫ່ງຄວາມສະຫງົບ ຊີວິດກໍຈະພົບແຕ່ສັນຕິສຸຂ ໂດຍບໍ່ຕ້ອງສົງໄສ.