ໂທລະພາບ

ໂທລະພາບ (ຄຳເຄົ້າ: ໂທຣພາພ) ເປັນລະບົບໂທລະຄົມມະນາຄົມສຳລັບການກະຈາຍແລະຮັບພາບເຄື່ອນໄຫວແລະສຽງໄລຍະໄກ. ຄຳນີ້ຍັງໝາຍເຖິງລາຍການໂທລະພາບແລະການແພ່ພາບອີກນຳ.

ໂທລະພາບ, ບາງຄັ້ງຖືກຫຍໍ້ເປັນໂທລະພາບ, ເປັນສື່ໂທລະຄົມເພື່ອສົ່ງຮູບພາບ ແລະສຽງເຄື່ອນທີ່. ຄໍາສັບສາມາດຫມາຍເຖິງຊຸດໂທລະທັດ, ຫຼືສື່ກາງຂອງການສົ່ງໂທລະທັດ. ໂທລະພາບເປັນສື່ໂຄສະນາ, ການບັນເທີງ, ຂ່າວ, ແລະກິລາ.

ໂທລະພາບໄດ້ກາຍເປັນຮູບແບບການທົດລອງທີ່ຂີ້ຮ້າຍໃນທ້າຍຊຸມປີ 1920, ແຕ່ວ່າພຽງແຕ່ຫຼັງຈາກຫຼາຍປີຂອງການພັດທະນາຕື່ມອີກແມ່ນເຕັກໂນໂລຢີໃຫມ່ທີ່ຕະຫຼາດໃຫ້ກັບຜູ້ບໍລິໂພກ. ຫຼັງຈາກສົງຄາມໂລກຄັ້ງທີ 2, ການປັບປຸງຮູບແບບການອອກອາກາດທາງໂທລະພາບຂາວດຳໄດ້ກາຍເປັນທີ່ນິຍົມໃນສະຫະລາຊະອານາຈັກ ແລະ ສະຫະລັດ, ແລະເຄື່ອງໂທລະທັດໄດ້ກາຍເປັນເລື່ອງທຳມະດາຢູ່ໃນບ້ານເຮືອນ, ທຸລະກິດ ແລະ ສະຖາບັນຕ່າງໆ. ໃນ​ຊຸມ​ປີ 1950, ໂທລະ​ພາບ​ເປັນ​ສື່​ກາງ​ຕົ້ນ​ຕໍ​ສໍາ​ລັບ​ການ​ມີ​ອິດ​ທິ​ພົນ​ຄວາມ​ຄິດ​ເຫັນ​ຂອງ​ສາ​ທາ​ລະ​ນະ​. ໃນກາງຊຸມປີ 1960, ການກະຈາຍສຽງສີໄດ້ຖືກນຳສະເໜີຢູ່ໃນສະຫະລັດ ແລະປະເທດທີ່ພັດທະນາແລ້ວອື່ນໆ.

ການມີສື່ການເກັບຮັກສາເອກະສານປະເພດຕ່າງໆເຊັ່ນ Betamax ແລະ VHS tapes, LaserDiscs, ຮາດດິດຄວາມອາດສາມາດສູງ, CDs, DVDs, flash drives, HD DVDs ຄວາມລະອຽດສູງ ແລະ Blu-ray Discs, ແລະເຄື່ອງບັນທຶກວິດີໂອດິຈິຕອລຄລາວ. ຜູ້ຊົມເພື່ອເບິ່ງເອກະສານທີ່ບັນທຶກໄວ້ລ່ວງໜ້າ, ເຊັ່ນ: ຮູບເງົາ, ຢູ່ເຮືອນຕາມຕາຕະລາງເວລາຂອງຕົນເອງ. ສໍາລັບເຫດຜົນຫຼາຍຢ່າງ, ໂດຍສະເພາະແມ່ນຄວາມສະດວກສະບາຍຂອງການດຶງຂໍ້ມູນຈາກໄລຍະໄກ, ການເກັບຮັກສາໂທລະທັດແລະວິດີໂອການຂຽນໂປຼແກຼມໃນປັດຈຸບັນກໍ່ເກີດຂື້ນໃນຄລາວ (ເຊັ່ນ: ການບໍລິການວິດີໂອຕາມຄວາມຕ້ອງການໂດຍ Netflix). ໃນຕອນທ້າຍຂອງທົດສະວັດທໍາອິດຂອງປີ 2000, ການຖ່າຍທອດໂທລະພາບດິຈິຕອນເພີ່ມຂຶ້ນຢ່າງຫຼວງຫຼາຍໃນຄວາມນິຍົມ. ການພັດທະນາອີກອັນຫນຶ່ງແມ່ນການເຄື່ອນຍ້າຍຈາກໂທລະພາບມາດຕະຖານ (SDTV) (576i, ທີ່ມີ 576 ສາຍ interlaced ຂອງຄວາມລະອຽດແລະ 480i) ໄປຫາໂທລະພາບຄວາມລະອຽດສູງ (HDTV), ເຊິ່ງສະຫນອງຄວາມລະອຽດສູງກວ່າຢ່າງຫຼວງຫຼາຍ. HDTV ອາດຈະຖືກຖ່າຍທອດໃນຮູບແບບຕ່າງໆ: 1080p, 1080i ແລະ 720p. ນັບຕັ້ງແຕ່ປີ 2010, ດ້ວຍການປະດິດໂທລະພາບອັດສະລິຍະ, ໂທລະພາບອິນເຕີເນັດໄດ້ເພີ່ມຄວາມພ້ອມຂອງລາຍການໂທລະທັດ ແລະຮູບເງົາຜ່ານອິນເຕີເນັດໂດຍຜ່ານການບໍລິການຖ່າຍທອດວິດີໂອເຊັ່ນ Netflix, Amazon Prime Video, iPlayer ແລະ Hulu.

ໃນປີ 2013, 79% ຂອງຄົວເຮືອນຂອງໂລກເປັນເຈົ້າຂອງຊຸດໂທລະທັດ.[2] ການທົດແທນຈໍສະແດງຜົນຂອງທໍ່ cathode-ray (CRT) ກ່ອນຫນ້ານີ້ດ້ວຍເຕັກໂນໂລຢີທາງເລືອກທີ່ຫນາແຫນ້ນ, ປະຫຍັດພະລັງງານ, ເຊັ່ນ LCDs (ທັງ fluorescent-backlit ແລະ LED), ຈໍສະແດງຜົນ OLED, ແລະຈໍສະແດງຜົນ plasma ແມ່ນການປະຕິວັດຮາດແວທີ່ເລີ່ມຕົ້ນດ້ວຍ. ຈໍຄອມພິວເຕີໃນທ້າຍຊຸມປີ 1990. ຊຸດໂທລະທັດສ່ວນໃຫຍ່ທີ່ຂາຍໃນຊຸມປີ 2000 ແມ່ນແຜ່ນແປ, ສ່ວນໃຫຍ່ແມ່ນ LEDs. ຜູ້ຜະລິດໃຫຍ່ໄດ້ປະກາດການຢຸດເຊົາຂອງ CRT, Digital Light Processing (DLP), plasma, ແລະແມ້ກະທັ້ງ LCDs fluorescent-backlit ໃນກາງຊຸມປີ 2010.] ໃນອະນາຄົດອັນໃກ້ນີ້, LEDs ຄາດວ່າຈະຄ່ອຍໆປ່ຽນແທນດ້ວຍ OLEDs. ນອກຈາກນີ້, ຜູ້ຜະລິດໃຫຍ່ມີ ປະກາດວ່າເຂົາເຈົ້າຈະຜະລິດໂທລະພາບອັດສະລິຍະຫຼາຍຂຶ້ນໃນກາງຊຸມປີ 2010. ໂທລະພາບອັດສະລິຍະທີ່ມີອິນເຕີເນັດປະສົມປະສານ ແລະຟັງຊັນເວັບ 2.0 ໄດ້ກາຍເປັນຮູບແບບໂທລະພາບທີ່ເດັ່ນໃນທ້າຍຊຸມປີ 2010.
ໃນເບື້ອງຕົ້ນ, ສັນຍານໂທລະພາບໄດ້ຖືກແຈກຢາຍພຽງແຕ່ເປັນໂທລະທັດເທິງແຜ່ນດິນໂລກໂດຍນໍາໃຊ້ເຄື່ອງສົ່ງວິທະຍຸຄວາມຖີ່ວິທະຍຸພະລັງງານສູງເພື່ອກະຈາຍສັນຍານໄປຫາຜູ້ຮັບໂທລະທັດແຕ່ລະຄົນ. ອີກທາງເລືອກ, ສັນຍານໂທລະພາບແມ່ນແຈກຢາຍໂດຍສາຍ coaxial ຫຼືເສັ້ນໄຍ optical, ລະບົບດາວທຽມແລະ, ນັບຕັ້ງແຕ່ 2000s ຜ່ານອິນເຕີເນັດ. ຈົນກ່ວາຕົ້ນຊຸມປີ 2000, ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ໄດ້ຖືກຖ່າຍທອດເປັນສັນຍານອະນາລັອກ, ແຕ່ການຫັນປ່ຽນໄປສູ່ໂທລະທັດດິຈິຕອນຄາດວ່າຈະສໍາເລັດໃນທົ່ວໂລກໃນທ້າຍປີ 2010s. ຊຸດໂທລະທັດມາດຕະຖານປະກອບດ້ວຍຫຼາຍວົງຈອນອີເລັກໂທຣນິກພາຍໃນ, ລວມທັງ tuner ສໍາລັບການຮັບແລະຖອດລະຫັດສັນຍານອອກອາກາດ. ອຸ​ປະ​ກອນ​ສະ​ແດງ​ຄວາມ​ເຫັນ​ທີ່​ຂາດ​ການ​ປັບ​ໄດ້​ຖືກ​ເອີ້ນ​ຢ່າງ​ຖືກ​ຕ້ອງ​ເປັນ​ການ​ຕິດ​ຕາມ​ວິ​ດີ​ໂອ​ແທນ​ທີ່​ຈະ​ເປັນ​ໂທລະ​ທັດ​.

ອ້າງອີງ

ໂທລະພາບ