វត្តភូ

វត្តភូ (   វត្ត  temple -mountain ) គឺជាប្រាសាទបុរាណខ្មែរ ដែលបាក់បែកនៅភាគខាងត្បូង ប្រទេសឡាវ ។ វាស្ថិតនៅលើជើងភ្នំភូខាវ ប្រហែល  ពី ទន្លេមេគង្គ ក្នុង ខេត្តចំប៉ាសក្តិ ។ មាន ប្រាសាទមួយនៅលើទីតាំងនៅដើមសតវត្សទី 5 ប៉ុន្តែសំណង់ដែលនៅរស់រានមានជីវិតមានតាំងពីសតវត្សទី 11 ដល់ទី 13 ។ វាមានរចនាសម្ព័នតែមួយគត់៖ ធាតុនាំទៅដល់ ទីសក្ការៈបូជា ដែលជាកន្លែងដែល ព្រះសិវៈលិង្គ ឧទ្ទិសដល់ ព្រះសិវៈ ត្រូវបានលាងទឹកនៅក្នុង ទឹក ពីប្រភពភ្នំ។ ទីតាំងនេះក្រោយមកបានក្លាយជាមជ្ឈមណ្ឌលនៃការគោរពបូជារបស់អ្នកចម្បាំងពុទ្ធសាសនា ថេរវាទ ដែលជាកន្លែងកំណើតសម្រាប់ពូជអ្នកចម្បាំង ដែលវានៅតែមានរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃនេះ។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 

វត្តភូត្រូវបានភ្ជាប់ដំបូងជាមួយទីក្រុង Shrestapura,  ដែលស្ថិតនៅលើច្រាំងទន្លេមេគង្គត្រង់ខាងកើតភ្នំ Lingaparvata (ឥឡូវហៅថា ភូខោល ) ។ នៅ​ចុង​សតវត្ស​ទី​ប្រាំ ទីក្រុង​នេះ​ជា​រាជធានី​នៃ​នគរ​មួយ​ដែល​អត្ថបទ និង​សិលាចារឹក​ភ្ជាប់​ជាមួយ​នឹង ​នគរ​ចេនឡា និង ​ចាម្ប៉ា ។ រចនាសម្ព័ន្ធដំបូងនៅលើភ្នំត្រូវបានសាងសង់នៅជុំវិញពេលនេះ។ ភ្នំទទួលបានសារៈសំខាន់ខាងវិញ្ញាណ ពីទម្រង់រាងពងក្រពើនៅលើកំពូលរបស់វា។ ដូច្នេះហើយ ភ្នំខ្លួនឯងត្រូវបានចាត់ទុកជាលំនៅរបស់ ព្រះសិវៈ ហើយទន្លេតំណាងឱ្យមហាសមុទ្រ ឬ គង្គា ។ ប្រាសាទនេះត្រូវបានឧទ្ទិសដល់ព្រះសិវៈដោយធម្មជាតិ ខណៈពេលដែលទឹកពីប្រភពទឹកដោយផ្ទាល់នៅពីក្រោយប្រាសាទត្រូវបានចាត់ទុកថាពិសិដ្ឋ។

វត្តភូ គឺជាផ្នែកមួយនៃ អាណាចក្រខ្មែរ ដែលផ្តោតលើ អង្គរ នៅភាគនិរតី យ៉ាងហោចណាស់ក៏នៅដើមរជ្ជកាល ព្រះបាទយសោវរ្ម័នទី១ នៅដើមសតវត្សទី១០។ Shrestapura ត្រូវបានជំនួសដោយទីក្រុងថ្មីក្នុងសម័យអង្គរ ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃប្រាសាទ។ នៅសម័យក្រោយៗមក អាគារដើមត្រូវបានជំនួសវិញ ដោយប្រើប្រាស់ប្លុកថ្មមួយចំនួន។ ប្រាសាទ​ដែល​គេ​ឃើញ​ឥឡូវ​នេះ​ត្រូវ​បាន​សាង​សង់​ជា​ចម្បង​ក្នុង​អំឡុង​សម័យ ​កោះ​កេរ និង ​បាពួន ​នៃ​សតវត្ស​ទី​១១។ ការផ្លាស់ប្តូរតិចតួចត្រូវបានធ្វើឡើងក្នុងកំឡុងពីរសតវត្សបន្ទាប់ មុនពេលប្រាសាទដូចជាភាគច្រើននៅក្នុងចក្រភពត្រូវបានប្តូរទៅជាការប្រើប្រាស់ព្រះពុទ្ធសាសនាថេរវាទ។

នេះបានបន្តបន្ទាប់ពីតំបន់នេះស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ឡាវ ហើយពិធីបុណ្យមួយត្រូវបានប្រារព្ធឡើងនៅលើគេហទំព័ររៀងរាល់ខែកុម្ភៈ។ ការងារ​ជួសជុល​តិចតួច​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ក្រៅ​ពី​ការ​ជួសជុល​បង្គោល​ព្រំដែន​នៅ​តាម​ផ្លូវ។ វត្តភូត្រូវបានចាត់ចូលជា សម្បត្តិបេតិកភណ្ឌពិភពលោក ក្នុងឆ្នាំ២០០១។

ទីតាំង 

ដូចប្រាសាទខ្មែរភាគច្រើនដែរ វត្តភូគឺបែរមុខទៅទិសខាងកើត ទោះបីជាអ័ក្សបែរមុខទៅទិសខាងត្បូង ៨ ដឺក្រេនៃទិសខាងកើតក៏ដោយ ដោយកំណត់ជាចម្បងដោយទិសភ្នំ និងទន្លេ។ រួមទាំង បារាយណ៍ ( អាងស្តុកទឹក ) វាលាតសន្ធឹង  ខាងកើតពីប្រភពនៃនិទាឃរដូវនៅមូលដ្ឋាននៃច្រាំងថ្ម  ឡើងភ្នំ។  ខាងកើតប្រាសាទ នៅត្រើយខាងលិចនៃទន្លេមេគង្គ ដាក់ទីក្រុង ចំណែកផ្លូវមួយពីខាងត្បូងប្រាសាទទៅប្រាសាទផ្សេងទៀត និងចុងក្រោយទៅទីក្រុងអង្គរ។

ចូលទៅជិតពីទីក្រុង (ដែលនៅសេសសល់តិចតួច) ផ្នែកដំបូងនៃប្រាសាទដែលទៅដល់គឺជាបារាយណ៍ជាបន្តបន្ទាប់។ ឥឡូវមានទឹកតែមួយប៉ុណ្ណោះ បារាយណ៍កណ្តាលទំហំ 600 គុណ 200 ម៉ែត្រ ដែលស្ថិតនៅត្រង់តាមអ័ក្សប្រាសាទ។ មានអាងស្តុកទឹកខាងជើង និងខាងត្បូង ហើយមួយគូទៀតនៅសងខាងនៃផ្លូវ រវាងបារាយណ៍កណ្តាល និងវាំង។

ព្រះបរមរាជវាំងទាំងពីរឈរនៅលើរាបស្មើរនៅសងខាងនៃអ័ក្ស។ ពួកគេត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាវាំងខាងជើង និងខាងត្បូង ឬដោយគ្មានភស្តុតាងណាមួយ វិមានរបស់បុរស និងស្ត្រី (ពាក្យ "វិមាន" គ្រាន់តែជាអនុសញ្ញា ហើយគោលបំណងរបស់ពួកគេគឺមិនស្គាល់)។ ទីធ្លានីមួយៗមានទីធ្លាចតុកោណដែលមានច្រករបៀង និងច្រកចូលនៅចំហៀងឆ្ពោះទៅអ័ក្ស ហើយ ទ្វារមិនពិត នៅចុងខាងកើត និងខាងលិច។ ទីធ្លានៃអគារទាំងពីរមានជញ្ជាំង ថ្មបាយក្រៀម ។ ជញ្ជាំង​ច្រករបៀង​នៃ​វាំង​ខាងជើង​ជា​ថ្មបាយក្រៀម ចំណែក​ឯ​ជញ្ជាំង​វាំង​ខាង​ត្បូង​ជា ​ថ្មភក់ ​។ អគារភាគខាងជើងឥឡូវនេះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពល្អប្រសើរ។ ព្រះបរមរាជវាំង​ជា​សំណង់​ដ៏​គួរ​ឲ្យ​កត់​សម្គាល់​សម្រាប់​ជើង​ទម្រ និង​ធ្នឹម​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​រចនាបថ​អង្គរវត្ត​សម័យ​ដើម។

ផ្ទៃរាបស្មើបន្ទាប់មានទីសក្ការបូជាតូចមួយទៅកាន់ Nandi (ភ្នំរបស់ព្រះសិវៈ) នៅភាគខាងត្បូងក្នុងស្ថានភាពមិនល្អ។ ផ្លូវតភ្ជាប់ពីវត្តភូទៅអង្គរបានរត់ទៅទិសខាងត្បូងពីប្រាសាទនេះ។ បន្តទៅទិសខាងលិច ជណ្ដើរបន្តបន្ទាប់គ្នាឡើងលើផ្ទៃរាបស្មើបន្ថែមទៀត; នៅ​ចន្លោះ​ពួក​គេ​មាន​រូប​ទេវរ៉ាប៉ាល​មួយ​ដែល​បាន​មក​ថ្វាយ​បង្គំ​ជា​ស្ដេច​ក មាថា ជា​អ្នក​សាង​ទេវកថា​នៃ​ប្រាសាទ។ នៅលើរាបស្មើរបន្ទាប់តូចចង្អៀត គឺនៅសល់នៃទីសក្ការបូជាតូចៗចំនួនប្រាំមួយដែលត្រូវបានបំផ្លាញដោយអ្នកប្រមាញ់កំណប់។

ផ្លូវនេះឈានដល់កម្រិតថ្មភក់ចំនួនប្រាំពីរ ដែលឡើងដល់រាបស្មើរខាងលើ និងទីសក្ការៈកណ្តាល។ ទីជម្រកមានពីរផ្នែក។ ផ្នែកខាងមុខធ្វើពីថ្មភក់ ឥឡូវនេះត្រូវបានកាន់កាប់ដោយ ព្រះពុទ្ធរូប ចំនួនបួន ចំណែកផ្នែកខាងក្រោយធ្វើពីឥដ្ឋ ដែលពីមុនមានផ្ទុកនូវសិលាចារឹកកណ្តាលគឺទទេ។

ដំបូលទាំងមូលបានបាត់ បើទោះបីជាគម្របបណ្តោះអាសន្នត្រូវបានបន្ថែមទៅខាងមុខក៏ដោយ។ ទឹកពីនិទាឃរដូវដែលផុសចេញពីច្រាំងថ្មប្រហែល 60 ម៉ែត្រភាគនិរតីនៃទីជម្រកត្រូវបានបញ្ជូនតាមបំពង់ទឹកថ្មចូលទៅក្នុងបន្ទប់ខាងក្រោយដោយបន្តងូតទឹកលីង។ ទីសក្ការៈ​គឺ​នៅ​ក្រោយ​វាំង​ខាង​ជើង និង​ខាង​ត្បូង ដែល​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​សម័យ ​បាពួន ​នៃ​ចុង​សតវត្ស​ទី​១១។ ទិសខាងកើតមានទ្វារបី៖ ពីត្បូងទៅជើង ជើងទម្របង្ហាញ ព្រះគ្រឹស្នា វាយឈ្នះ នាគ កល្យាណ។ ព្រះ​ឥន្ទ្រ ​ជិះ Airavata ; និង ព្រះវិស្ណុ ជិះ Garuda ។ ជញ្ជាំងខាងកើតមាន dvarapalas និង devatas ។ ច្រក​ចូល​ទៅ​ខាង​ត្បូង និង​ខាង​ជើង​មាន ​ធ្នឹម ​ខាងក្នុង និង​ខាង​ក្រៅ រួម​មាន​មួយ​នៅ​ខាង​ត្បូង​នៃ Krishna ដែល​ហែក Kamsa ដាច់​ពី​គ្នា។

លក្ខណៈពិសេសផ្សេងទៀតនៃតំបន់នេះគឺ បណ្ណាល័យមួយ ក្នុងស្ថានភាពក្រីក្រ ភាគខាងត្បូងនៃជម្រក និងការផ្តល់ជំនួយសង្គ្រោះនៃ Trimurti ទៅភាគពាយព្យ។ មានចម្លាក់ផ្សេងទៀតនៅខាងជើងទៀត៖ ស្នាមជើងព្រះពុទ្ធ នៅលើមុខច្រាំងថ្មចោទ មានរាងដូចដំរី និងក្រពើ។ ថ្មក្រពើបានទទួលនូវភាពល្បីល្បាញមួយចំនួនថាអាចជាកន្លែងនៃការ បូជារបស់មនុស្ស ប្រចាំឆ្នាំដែលត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងអត្ថបទចិនសតវត្សទីប្រាំមួយ។ ការកំណត់អត្តសញ្ញាណត្រូវបានផ្តល់ប្រាក់កម្ចីដោយភាពស្រដៀងគ្នានៃវិមាត្ររបស់ក្រពើទៅនឹងមនុស្ស។

ឯកសារយោង