អភិធម្មបិដក

ព្រះត្រ័យបិដក > អភិធម្មបិដក

អត្ថន័យ​

អភិធម្មបិដក ​ប្រមូល​ចងក្រង​​ពុទ្ធ​វចនៈ​​ក្រុម​​អភិធម្ម ពោល​គឺ​ មូលដ្ឋាន​គ្រិះ​​នៃ​ធម៌ និង ​សេចក្តី​អធិប្បាយ​​ដែល​ជា​មូលវិជ្ជា ដែល​មិន​ជាប់​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​បុគ្គល ឬ ហេតុការណ៍​ផ្សេង​ៗ​ឡើយ។ គម្ពីរ​អភិធម្ម​ ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ចេញ​ជា ៧ គម្ពីរ។ វិធី​ចងចាំ​សៀវភៅ​ទាំង​នោះ​ គឺ​​ទន្ទេញ​អក្សរ​កាត់​តំណាង​​ឈ្មោះ​គម្ពីរ ពោល​គឺ សំ វិ ធា បុ ក យ ប។ 

 សង្គណី ឬ ធម្មសង្គណី (Dhammasangani, Enumeration of Factors)៖​ ប្រមូល​ខ​នៃ​ធម៌​ជា​ក្រុមៗ​ រួច​ហើយ​ធ្វើ​ការ​អធិបាយ​ខ​នីមួយៗ។
 វិភង្គ (Vibhanga, Analysis)៖ ជ្រើស​យក​កងធម៌​សំខាន់ៗ​ធ្វើ​ជា​ប្រធាន​រឿង រួច​ហើយ​បែងចែក​ចេញ​ជា​សេចក្តី​អធិប្បាយ​ចង្អុល​បង្ហាញ​យ៉ាង​លម្អិត។
 ធាតុកថា (Dhatukatha, Discussion of Elements)៖ សង្គ្រោះ​ខនៃ​ធម៌​ផ្សេងៗ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ខន្ធ អាយតនៈ និង ធាតុ។
 បុគ្គលបញ្ញតិ (Puggalapannatti, Descriptions of Individuals)៖ បញ្ញតិ​អត្ថន័យ​របស់​បុគ្គល​ប្រភេទ​ផ្សេងៗ តាម​គុណធម៌​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​បុគ្គល​ម្នាក់ៗ។
 កថាវត្ថុ (Kathavatthu, Points of Controversy) ៖ ថ្លែង​ និង វិនិច្ឆ័យ​ទស្សនៈ​របស់​និកាយ​ផ្សេងៗ នៅ​សម័យ​សង្គាយនា​លើក​ទី៣។
 យមក (Yamaka, The Pairs)៖ លើក​យក​មេកង​ធម៌​មក​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​វិធី​ចោទ​ឆ្លើយ ដោយ​ការ​តាំង​សំណួរ​ជា​គូ​ៗ។
 បដ្ឋាន ឬ មហាបករណ (Patthana, Foundational Conditions, Relations)៖ អធិប្បាយ​បច្ច័យ​២៤ សំដែង​អំពី​សម្ព័ន្ធ​​​នៃ​ធម៌​ទាំង​ឡាយ​ដោយ​ពិស្តារ។

ធម្មសង្គណី

 ភាគ៧៨
 ភាគ៧៩

វិភង្គ

 ភាគ៨០
 ភាគ៨១
 ភាគ៨២

ធាតុកថា

 ភាគ៨៣

បុគ្គលបញ្ញត្តិ

 ភាគ៨៣

កថាវត្ថុ

 ភាគ៨៤
 ភាគ៨៥
 ភាគ៨៦

យមក

 ភាគ៨៧
 ភាគ៨៨
 ភាគ៨៩
 ភាគ៩០
 ភាគ៩១
 ភាគ៩២
 ភាគ៩៣

បដ្ឋាន

 ភាគ៩៤
 ភាគ៩៥
 ភាគ៩៦
 ភាគ៩៧
 ភាគ៩៨
 ភាគ៩៩
 ភាគ១០០
 ភាគ១០១
 ភាគ១០២
 ភាគ១០៣
 ភាគ១០៤
 ភាគ១០៥
 ភាគ១០៦
 ភាគ១០៧
 ភាគ១០៨
 ភាគ១០៩
 ភាគ១១០

ឯកសារយោង 
ព្រះត្រ័យបិដក > អភិធម្មបិដក
ព្រះពុទ្ធសាសនា
ព្រះត្រៃបិដក