មេរោគអេដស៍



មេរោគអេដស៍ 
រូបភាពតូច|ស្តាំ
វីរុសហ៊ីមនុស្ស (ការឆ្លងមេរោគអេដស៍) គឺ lentivirus មួយ (ប្រភេទក្រុមតូចមួយនៃង្កាមួយ) ដែលបង្កឱ្យមានជំងឺនេះបានទទួលហ៊ី (ជំងឺអេដស៍) [1] [2] ស្ថានភាពមនុស្សដែលនៅក្នុងនោះការបរាជ័យរីកចម្រើននៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំអនុញ្ញាតឱ្យជំងឺឆ្លៀតឱកាសគំរាមកំហែងដល់ជីវិត និងមហារីកលូតលាស់។ បើគ្មានការព្យាបាលជាមធ្យមពេលដែលរស់រានមានជីវិតបន្ទាប់ពីការឆ្លងមេរោគអេដស៍ត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាមាន 9 ដល់ 11 ឆ្នាំអាស្រ័យលើប្រភេទមេរោគអេដស៍។ [3] ការឆ្លងមេរោគមានផ្ទុកមេរោគអេដស៍បានកើតឡើងដោយការផ្លាស់ប្តូរនៃឈាមទឹកកាម, សារធាតុរាវទ្វារមាសមុនការបញ្ចេញទឹកកាមឬទឹកដោះគោសុដន់ ។ នៅក្នុងរយៈពេលសារធាតុរាវរាងកាយទាំងនេះមេរោគអេដស៍គឺមានវត្តមានទាំងភាគល្អិតមេរោគដោយឥតគិតថ្លៃនិងមេរោគនៅក្នុងកោសិកាភាពស៊ាំឆ្លងមេរោគ។
មេរោគអេដស៍ឆ្លងកោសិកាដ៏សំខាន់មួយនៅក្នុងប្រព័ន្ធភាពស៊ាំរបស់មនុស្សដូចជាការកោសិកាជួយក្រុមហ៊ុន T (កោសិកា CD4 + + T មានពិសេស) Macrophages ដែលជាកោសិកា dendritic ។ [4] ការឆ្លងមេរោគអេដស៍នាំឱ្យមានកម្រិតទាបនៃកោសិកា CD4 + + T មានតាមរយៈចំនួននៃយន្ដការដែលមានរួមទាំងការ apoptosis នៃការមិនឆ្លងម្ររោគ កោសិកាឈរ [5] ផ្ទាល់ពីការសម្លាប់មេរោគនៃកោសិកាឆ្លងជំងឺនិងការសម្លាប់កោសិកា CD4 + + T មានឆ្លងមេរោគដោយការ lymphocytes cytotoxic CD8 ដែលទទួលស្គាល់កោសិកាដែលឆ្លងមេរោគ។ [6] នៅពេលដែលការពិនិត្យ CD4 + + T មានចំនួនកោសិកាធ្លាក់ចុះក្រោមកម្រិតដ៏សំខាន់មួយអភ័យកោសិកាសម្របសម្រួលបាត់ ហើយរូបកាយក្លាយជាការវិវត្តជាច្រើនទៀតងាយនឹងជំងឺឆ្លៀតឱកាស។

សិក្សាមេរោគ 
មេរោគអេដស៍គឺជាសមាជិកម្នាក់នៃពួក Lentivirus [7] ជាផ្នែកនៃក្រុមគ្រួសារ Retroviridae នេះ។ [8] Lentiviruses មាន morphology ជាច្រើននិងលក្ខណៈសម្បត្តិជីវសាស្រ្តនៅក្នុងរឿងធម្មតា។ ប្រភេទសត្វជាច្រើនត្រូវបានឆ្លងមេរោគដោយ lentiviruses ដែលមានការទទួលខុសលក្ខណៈសម្រាប់ជំងឺ-រយៈពេលជាយូរមកហើយជាមួយនឹងរយៈពេល incubation មួយរយៈពេលយូរ។ [9] Lentiviruses ត្រូវបានបញ្ជូនជាការតែមួយជាប់វិជ្ជមាន-ន័យ, គ្របដណ្ដប់មេរោគ RNA ។ នៅលើធាតុចូលទៅក្នុងកោសិកាគោលដៅហ្សែ RNA ដែលមានមេរោគត្រូវបានបម្លែង (បញ្ច្រាសប្រតិចារឹក) ចូលទៅក្នុង DNA ជាពីរជាប់គាំងដោយ transcriptase បញ្ច្រាសអ៊ីនកូដមេរោគដែលត្រូវបានដឹកជញ្ជូនរួមជាមួយនឹងហ្សែមេរោគក្នុងបំណែកមេរោគ។ បន្ទាប់មកលទ្ធផល DNA ជាមេរោគត្រូវបាននាំចូលទៅក្នុងស្នូលក្រឡានិងបញ្ចូលទៅក្នុង DNA បានដោយ integrase និងម៉ាស៊ីនសហកត្តា-អ៊ីនកូដមេរោគកោសិកា។ [10] នៅពេលដែលបានរួមបញ្ចូល, វីរុសនេះអាចក្លាយជាមិនទាន់ឃើញច្បាស់ដែលអនុញ្ញាតឱ្យមេរោគនិងកោសិកាម៉ាស៊ីនរបស់ខ្លួនដើម្បីជៀសវាងការរកឃើញ ដោយប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ។ ជម្រើសមេរោគនេះអាចនឹងត្រូវបានចម្លងផលិតហ្សែ RNA និងប្រូតេអ៊ីនមេរោគថ្មីមួយដែលត្រូវបានខ្ចប់និងការដោះ។
ពីរប្រភេទនៃមេរោគអេដស៍ត្រូវបានគេកំណត់លក្ខណៈ: មេរោគ HIV-1 និងមេរោគអេដស៍-2 ។ មេរោគ HIV-1 គឺជាមេរោគដែលត្រូវបានគេរកឃើញដំបូងនិងបានហៅថាទាំងពីរឡាវនិង HTLV-III ។ វាគឺជាការដ៏ខ្លាំងបន្ថែមទៀត, ការឆ្លងមេរោគបន្ថែមទៀត, [11] និងជាមូលហេតុនៃការភាគច្រើននៃការឆ្លងមេរោគអេដស៍នៅទូទាំងពិភពលោកនេះ។ នេះជាការឆ្លងមេរោគទាបនៃមេរោគអេដស៍-2 បើប្រៀបធៀបទៅនឹងមេរោគអេដស៍-1 បង្កប់ន័យថាតិចនៃអ្នកទាំងនោះបានប៉ះពាល់ទៅនឹងមេរោគអេដស៍-2 នឹងត្រូវបានឆ្លងមេរោគមួយការប៉ះពាល់។ ដោយសារតែសមត្ថភាពទំនាក់ទំនងរបស់ខ្លួនសម្រាប់ជនក្រីក្រការចម្លងមេរោគអេដស៍-2 ត្រូវបានកំណត់យ៉ាងច្រើនទៅឱ្យទ្វីបអាហ្រ្វិកខាងលិច។ [12]

រចនាសម្ព័ន្ធនិងហ្សែ 
រូបភាពតូច|ស្តាំ
មេរោគអេដស៍គឺមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធពី retroviruses ផ្សេងទៀត។ វាគឺប្រហែលស្វ៊ែរ [13] ដោយមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល 120 Nm ប្រហែល 60 ដងតូចជាងកោសិកាឈាមក្រហមនៅឡើយទេដ៏ធំមួយសម្រាប់មេរោគ។ [14] វាត្រូវបានផ្សំឡើងពីរច្បាប់ចម្លងនៃ RNA តែជាប់ជាវិជ្ជមានដែលសរសេរក្រមសម្រាប់ ហ្សែនប្រាំបួនមេរោគបានរុំព័ទ្ធដោយ capsid សាជីសមាសភាព 2.000 ច្បាប់ចម្លងនៃ p24 ប្រូតេអ៊ីនមេរោគ។ [15] នេះបាន RNA តែជាប់គាំងត្រូវបានចងយ៉ាងតឹងរឹងទៅ nucleocapsid ប្រូតេអ៊ីន P7, អង់ស៊ីមនិងត្រូវការជាចាំបាច់សម្រាប់ការអភិវឌ្ឍ virion នេះដូចជា transcriptase បញ្ច្រាស protease ribonuclease, និង integrase ។ ម៉ាទ្រីសសមាសភាពនៃ p17 ប្រូតេអ៊ីនមេរោគមួយជុំវិញ capsid ការធានាបូរណភាពនៃភាគល្អិត virion នេះ។ [15]