ថ្នឹង

ថ្នឹង គឺជាពូជរុក្ខជាតិមួយនៅក្នុងអំបូរ វល្លិ៍ Apocynaceae ដែលត្រូវបានគេពណ៌នាជាលើកដំបូងនៅក្នុងឆ្នាំ 1905 ។ វាមានអម្បូរតែមួយគត់ដែលមានឈ្មោះថា វល្លិ៍ថ្នឹង ដែលមានដើមកំណើតនៅឥណ្ឌូចិន (កម្ពុជា ថៃ ឡាវ  វៀតណាម).

វល្លិ៍ថ្នឹង ត្រូវបានប្រើជាឱសថនិងជាអាហារដែលលេចចេញជាឧទាហរណ៍នៅក្នុងស៊ុបបែបប្រពៃណីខ្មែរ ដែលហៅថាចន្ទ៉ះ។ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាវាត្រូវបានគេ វល្លិ៍ថ្នឹង ឬ កោព្រំ។

រុក្ខជាតិនេះជារុក្ខជាតិមានអាយុច្រើនឆ្នាំដែលមានដើមដុះល្មមមានប្រវែង 1.6-4.0 ម។ ស្លឹករបស់វាមានរាងពងក្រពើអូវុលជាមួយបំពង់តូចៗនិងមានប្រវែង 2.5-10 សង់ទីម៉ែត្រនិងទទឹង 2-5 សង់ទីម៉ែត្រ។ គន្លឹះនៃស្លឹកត្រូវបានធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងខណៈពេលដែលមូលដ្ឋានគឺ cordate ។ ផ្ការបស់វាគឺ umel ជាមួយឫសដែលមានប្រវែង 8-15 សង់ទីម៉ែត្រនិងទទឹង 5-8 ម។

ឯកសារយោង