ការបោះឆ្នោតសកល អាណត្តិទី១ ឆ្នាំ១៩៩៣

ការ​បោះឆ្នោត​សកល អាណត្តិទី១​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​ចន្លោះ​ពី​ថ្ងៃ​ទី​២៣ ដល់​ថ្ងៃ​ទី​២៨ ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ​១៩៩៣។ លទ្ធផល​គឺ​សភាព្យួរ​ជា​មួយ​នឹង​គណបក្សហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច​ជា​គណបក្ស​ដែល​ទទួល​បាន​សន្លឹក​ឆ្នោត​ច្រើន​ជាង​គេ​ និង​ទទួល​បាន​៥៨​អាសនៈ​ក្នុង​រដ្ឋសភា។ ភាគ​រយ​អ្នក​ទៅ​បោះឆ្នោត​គឺ​ ៨៩.៥៦%។ ការ​បោះ​ឆ្នោត​​នេះ​​ត្រូវ​បាន​រៀប​ចំ​ឡើង​ដោយ​អាជ្ញាធរ​អន្តរកាលសហប្រជាជាតិនៅកម្ពុជា (អ៊ុនតាក់) ដែលក៏​បាន​រក្សា​សមាស​ភាគ​យោធា​​នៅ​កម្ពុជា​ក្នុងរយៈពេល​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ និង​រយៈ​ពេល​ក្រោយពី​ការ​បោះឆ្នោត​។ការបោះឆ្នោតនេះគឺជាការបោះឆ្នោះចុងក្រោយដែលឈ្នះដោយគណបក្សផ្សេងក្រៅពីគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា ដែលបានចាប់ផ្តើមគ្រប់គ្រងនយោបាយកម្ពុជាចាប់ពីឆ្នាំ១៩៩៨។

ផ្ទៃរឿង 
រដ្ឋ​កម្ពុជា​ និង​បក្ស​ពួក​ប្រឆាំង​ចំនួន​បី​ រួម​មាន​គណបក្ស​ហ្វ៊ុនស៊ិនប៉ិច​ ខ្មែរក្រហម​ និង​រណសិរ្ស​រំដោះ​ជាតិ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ បាន​ចុះ​ហត្ថ​លេខា​លើ​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស​ នៅ​ខែ​តុលា​ ឆ្នាំ​១៩៩១។ កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​នេះ​ផ្តល់​នៅ​ការ​បង្កើត​អ៊ុនតាក់​ ដែល​ជា​រដ្ឋ​បាល​បណ្តោះ​អាសន្ន​ដឹក​នាំ​ដោយ​អង្គការ​សហ​ប្រជាជាតិ​ ដែល​នឹង​ដកហូតអាវុធ​ពី​រដ្ឋ​កម្ពុជា​ និង​បក្ស​ពួក​ប្រឆាំង​ទាំង​បី​ ហើយ​ក៏​រៀប​ចំ​ការ​បោះ​ឆ្នោត​តាម​បែប​ប្រជា​ធិបតេយ្យ​នៅ​ឆ្នាំ​១៩៩៣​ ផង​ដែរ​។ អ៊ុនតាក់​ ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ចុង​ខែ​កុម្ភៈ​ ឆ្នាំ​១៩៩២​ ដោយ​លោក យ៉ាស៊ូស៊ី អាកាស៊ី ​តែង​តាំង​ជា​ប្រធាន​អ៊ុនតាក់​។

នៅ​ខែ​សីហា ឆ្នាំ១៩៩២ រដ្ឋ​បាល​អ៊ុនតាក់​បាន​ប្រកាស​ឱ្យ​ប្រើ​ច្បាប់​បោះ​ឆ្នោត​ និង​​បាន​​ចុះ​​បញ្ជី​​បណ្ដោះ​អាសន្ន​​នៃ​​គណបក្ស​​នយោបាយ។ គណបក្ស​នយោបាយ​ដែល​បាន​ចុះ​បញ្ជី​ត្រូវ​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​បើក​ការិ​យា​ល័យ​គណបក្ស​នៅ​ខែ​បន្ទាប់​។ នៅ​ឆ្នាំ​បន្ទាប់​ក្នុង​ខែ​មករា ឆ្នាំ​១៩៩៣ ការ​ចុះ​ឈ្មោះ​អ្នក​បោះ​ឆ្នោត​ត្រូវ​បាន​អនុវត្ត ហើយ​អត្ត​សញ្ញាណ​ប័ណ្ណ​អ៊ុនតាក់​ត្រូវ​បាន​ចេញ​។ អ៊ុនតាក់បាន​ធ្វើ​យុទ្ធនា​ការ​អប់រំ​នៅ​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៩៣ ហើយ​ពីរ​ខែ​ក្រោយ​មក​ អ៊ុន​តាក់​បាន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​គណបក្ស​នយោបាយ​បើក​កិច្ច​ប្រជុំ​សាធារណៈ​ និង​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា ដើម្បី​ឃោសនា​ប្រមូល​សំឡេង​ឆ្នោតបោះ​ឆ្នោត​។

បញ្ហាប្រឈមមុនការបោះឆ្នោត

ការដកហូតអាវុធ​ 

នៅ​ពេល​ដែល​សមាស​ភាគ​យោធា​អ៊ុន​តាក់​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ឱ្យ​ចាប់​ផ្តើម​ការ​ដក​ហូត​អាវុធ​​នៅ​ខែ​មិថុ​នា​ឆ្នាំ​១៩៩២ ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​បិទ​ផ្លូវ​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​ពួក​គេ​ដើម្បី​រា​រាំង​កង​រក្សា​សន្តិ​ភាព​មិន​​ឱ្យ​ចូល​​។ នៅ​ពេល​ដែល​ឧប្បត្តិ​ហេតុ​ត្រូវ​បាន​រាយ​ការណ៍​ទៅ​អគ្គលេខា​ធិ​ការ​ដ្ឋាន​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​ ប៊ូត្រូស ប៊ូត្រូសកាលី គាត់​បាន​ផ្ញើ​ការ​អំពាវ​នាវ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ទៅ​កាន់​ខៀវ សំផន ឱ្យ​អនុ​ញ្ញាត​ឱ្យ​​សមាស​ភាគ​យោធា​អ៊ុន​តាក់​​ធ្វើ​​ការ​​ដក​ហូត​អាវុធ​​។ ពួក​ដឹក​នាំ​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​ទាម​ទារ​ឱ្យ​រដ្ឋ​បាល​គ្រប់​គ្រង​គួរ​តែ​ប្រគល់​ទៅ​ស្ថាប័ន​រដ្ឋបាល​ដែល​ដឹក​នាំ​ដោយ​ព្រះ​បាទ​នរោត្តម​សីហនុ​ ហើយ​ថែម​ទាំង​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ថា​ការ​បន្ត​វត្ត​មាន​របស់​កង​ទ័ព​វៀតណាម​នៅ​ក្នុង​ប្រទេស​កម្ពុជា​មិន​ផ្តល់​សិទ្ធិឱ្យអ៊ុន​តាក់​ដក​ហូត​អាវុធ​របស់​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម។ ដោយ​សារ​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ទទូច​ថា​នឹង​មិន​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​​ដក​ហូត​អាវុធ​ទេ ព្រះ​បាទ​នរោត្តម​សីហនុ​បាន​អំពាវ​នាវ​ឱ្យ​អ៊ុន​តាក់​មិន​អនុញ្ញាត​ឱ្យ​ខ្មែរ​ក្រហម​ចូល​រួម​ក្នុង​គោល​ការណ៍​បង្កើត​សន្តិភាព​នាពេល​អនាគត។

កង​ទ័ព​បដិ​វត្តន៍​ប្រជាជន​កម្ពុជា អេ​អ៊ែន​អ៊ែស​ (ANS) (ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ក្រៅ​ផ្លូវ​ការ​ថា​ជា​កង​ទ័ព​ហ្វ៊ុន​ស៊ិន​ប៉ិច​) និង​រណសិរ្ស​រំដោះ​ជាតិ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​សម​យុទ្ធ​ចល័ត​នេះ ឯ​ទាហាន​ក្មេងៗ និង​ពួក​មិន​ទាន់​បាន​ទទួល​ការ​បណ្តុះ​បណ្តាល​យោធា​ត្រូវ​បាន​បញ្ជូន​ទៅ​ចូល​រួម​ផង​ដែរ និង​អាវុធ​ដែល​មិន​ប្រើ​ប្រាស់​ក៏​ត្រូវ​បាន​បង្ហាញ​ដល់​កង​ទ័ព​រក្សា​សន្តិ​ភាព​ក៏​ដោយ​។ នៅ​ពេល​ដែល​ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​បន្ត​ប្រឆាំង​នឹង​កម្ម​វិធី​ការ​ដក​ហូត​អាវុធ អ៊ុនតាក់​បាន​សម្រេច​ចិត្ត​ផ្អាក​សមយុទ្ធ​ចល័ត​ទាំង​មូល​នៅ​ខែ​កញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៩២ ក្នុង​អំឡុង​ពេល​នោះ​ទាហាន​ប្រហែល​៥០,០០០​នាក់​មក​ពីកង​ទ័ព​បដិវត្តន៍​ប្រជាជន​កម្ពុជា អេ​អ៊ែន​អ៊ែស​ (ANS) និង​រណសិរ្ស​រំដោះ​ជាតិ​ប្រជាជន​ខ្មែរ​ត្រូវ​បាន​ដក​ហូត​អាវុធ។

ការវាយប្រហាររបស់ពួកខ្មែរក្រហម 

ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​ចាប់​ផ្តើម​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​លើ​ជន​ស៊ីវិល​វៀត​ណាម​ចាប់​ពី​ខែ​មេសា ឆ្នាំ​១៩៩២ ដែល​​ពួក​​គេ​​បាន​​រាប់​​ជា​​សុច​រិត ដោយ​​អះ​អាង​​ថា មាន​​ពួក​គេ​ជា​ទា​ហាន​​វៀត​ណាម​​ក្លែង​​ខ្លួន​​ជា​​ជន​​ស៊ីវិល​។ នៅ​ខែ​កុម្ភៈ ឆ្នាំ​១៩៩៣ ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​នៅ​មជ្ឈ​មណ្ឌល​ទេសចរណ៍​មួយ​ក្នុង​ខេត្ត​សៀមរាប ដែល​បាន​សម្លាប់​ប្រជា​ជន​កម្ពុជា​ពីរ​នាក់ និង​របួស​អ្នក​ទេសចរ​ជន​ជាតិ​ព័រ​ទុយ​ហ្គាល់ សេសារ ដេប៉ាកូ។ នៅ​ខែ​មីនា ឆ្នាំ​១៩៩៣ ខ្មែរ​ក្រហម​បាន​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដ៏​ធំ​បំផុត​លើ​ជន​ស៊ីវិល​វៀត​ណាមនៅ​ក្នុង​ភូមិ​បណ្តែត​ទឹក​សង្កាត់​ចុង​ខ្នៀស​ក្នុង​ខេត្ត​សៀម​រាប ដែល​បាន​សម្លាប់​ជន​ស៊ីវិល​វៀត​ណាម​ចំនួន​១២៤​នាក់​។ ​មុន​​ការ​​វាយ​​ប្រហារ​នេះ​ពួក​ខ្មែរ​ក្រហម​​បាន​​ផ្តល់​​ការ​​ប្រុង​​ប្រយ័ត្ន  ប៉ុន្តែ​​ទាំង​ទាហាន​រដ្ឋ​កម្ពុជា និង​​សមាស​ភាគ​​យោធា​​អ៊ុន​តាក់ មិន​​ត្រូវ​​បាន​​គេ​​ដាក់​​ពង្រាយ​​ឡើយ។ នៅ​ពេល​ដែល​ការ​វាយ​ប្រហារ​ត្រូវ​បាន​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​នៅ​ក្នុង​សារ​ព័ត៌​មាន ជន​ស៊ីវិល​វៀតណាម​ប្រហែល​២០,០០០​នាក់​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​កាន់​ប្រទេស​វៀតណាម​នៅ​ខែ​បន្ទាប់​ក្នុង​ខែ​មេសា ឆ្នាំ​១៩៩៣។

កង​ទ័ព​បដិ​វត្តន៍​ប្រជាជន​កម្ពុជា​ក៏​បាន​ធ្វើ​ការ​វាយ​ប្រហារ​ដោយ​សម្ងាត់​ទៅ​លើ​ការិ​យា​ល័យ​គណបក្ស​ដែល​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​គណបក្ស​ហ្វ៊ុន​ស៊ិន​ប៉ិច​ និង​គណបក្ស​ប្រជាធិបតេយ្យ​សេរីនិយម​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាសនា​ដែល​ចាប់​ផ្តើម​នៅ​ក្នុង​ខែ​វិច្ឆិកា ឆ្នាំ​១៩៩២។ ការ​វាយ​ប្រហារ​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ពេល​យប់ ហើយ​ទាហាន​នឹង​បាញ់​គ្រាប់​បែក​ដៃ ឬ​គ្រាប់​រ៉ុក្កែត។ ចំនួន​ឧប្បត្តិ​ហេតុ​ត្រូវ​បាន​កាត់​បន្ថយ​ក្នុង​ខែ​មករា​ឆ្នាំ​១៩៩៣ ប៉ុន្តែ​បាន​កើត​ឡើង​ម្តង​ទៀត​នៅ​ខែ​មីនា​ឆ្នាំ​១៩៩៣ រហូត​ដល់​មុន​ការ​បោះ​ឆ្នោត​នៅ​ខែ​ឧសភា​ឆ្នាំ​១៩៩៣។ ការ​​វាយ​​ប្រហារ​​នេះ​​បាន​​ធ្វើ​​ឱ្យ​​សមាជិក​បក្ស​​ប្រហែល​២០០​នាក់​​ត្រូវ​​បាន​​សម្លាប់ ឬ​​រង​​របួស​​នៅ​​ខែ​​ឧសភា ឆ្នាំ​១៩៩៣។

លទ្ធផល 
ដំណើរ​​ការ​​បោះ​​ឆ្នោត​​ត្រូវ​​បាន​​ធ្វើ​​ឡើង​​នៅ​​ចន្លោះ​​ថ្ងៃ​​ទី​​២៣ ដល់​​ថ្ងៃ​​ទី​​២៨ ខែ​​ឧស​ភា ឆ្នាំ​​១៩៩៣។ ការិ​យា​ល័យ​បោះ​​ឆ្នោត​ភាគ​ច្រើន​គឺ​ផ្អែក​នៅ​តាម​អគារ​សា​លា​រៀន និង​នៅ​តាម​វត្ត​ដើម្បី​កាត់​បន្ថយ​ការ​ចំណាយ​ថវិកា​។ ការ​បោះ​ឆ្នោត​នេះ​មាន​បុគ្គ​លិក​ខ្មែរ​ប្រមាណ​៥០,០០០​នាក់ និង​អ្នក​ស្ម័គ្រចិត្ត​អន្តរ​ជាតិចំនួន​៩០០​នាក់ ព្រម​ទាំង​មន្ត្រី​អង្គ​ការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​បន្ថែម​ចំនួន​១,៤០០​នាក់ ដែល​បម្រើ​ជា​អ្នក​សង្កេត​ការណ៍​ការិ​យា​ល័យ​បោះ​ឆ្នោត​។ ការ​​រាប់​​សន្លឹក​​ឆ្នោត​​បាន​​ចាប់​​ផ្តើម​​នៅ​​ថ្ងៃ​​ទី​២៩ ខែ​​ឧសភា រហូត​​ដល់​​ថ្ងៃ​​ទី​១០ ខែ​​មិថុនា។ លទ្ធផល​នៃ​ការ​បោះ​ឆ្នោត​ត្រូវ​បាន​ប្រកាស​ដោយ​លោក អាកាស៊ី ហើយ​ប្រាំ​ថ្ងៃ​ក្រោយ​មក​ក្រុម​ប្រឹក្សា​សន្តិ​សុខ​នៃ​អង្គការ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​បាន​អនុម័ត​លទ្ធផល​បោះ​ឆ្នោត​ជា​មួយ​នឹង​ដំណោះ​ស្រាយ​ក្រុម​ប្រឹក្សា​សន្តិ​សុខ​សហ​ប្រជា​ជាតិ​៨៤០។

បញ្ហា​បន្ទាប់​ពី​ការ​បោះ​ឆ្នោត 
នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣១ ខែ​ឧសភា ឆ្នាំ​១៩៩៣ គណបក្ស​ប្រជា​ជន​បាន​ដាក់​ពាក្យ​បណ្តឹង​ទៅ​លោក​ អាកាស៊ី លើ​ការ​អះ​អាង​ពី​ភាព​មិន​ប្រ​ក្រតី​នៅ​ក្នុង​ការ​បោះ​ឆ្នោត។ នៅ​ពេល​ដែល​លោក អាកា​ស៊ី​ច្រាន​ចោល​ពាក្យ​បណ្តឹង​របស់​គណ​បក្ស​ប្រជា​ជន​កម្ពុជា លោក ហ៊ុន សែន និង​លោក ជា ស៊ីម បាន​ស្នើ​ទៅ​ព្រះសីហនុ ដើម្បី​កាន់​អំណាច​ប្រតិបត្តិ​ពេញ​លេញ​ជា​ប្រ​មុខ​រដ្ឋ។ ព្រះ​សី​ហ​នុ​បាន​​ទទួល​​យក​គំនិត​​ផ្តួច​ផ្តើម​​នេះ ហើយ​​បាន​​ចេញ​​សេចក្តី​​ប្រ​កាស​​នៅ​​ថ្ងៃ​​ទី​​៣ ខែ​មិថុនា ថា​ព្រះ​អង្គ​​នឹង​​ឡើង​​កាន់​​តំណែង​​ជា​​ប្រមុខ​រដ្ឋ​​នៃ​​ប្រទេស​​កម្ពុជា។ ក្រសួង​ទាំង​ឡាយ​ក៏​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​រវាង​គណបក្ស​ហ្វ៊ុន​ស៊ិន​ប៉ិច​ និង​គណ​បក្ស​ប្រជា​ជន ដោយ​ផ្អែក​លើ​មូល​ដ្ឋាន​ហា​សិប​ហា​សិប​។

ប្រធាន​​គណ​បក្ស​​ហ្វ៊ុន​ស៊ិន​ប៉ិច ស​ម្តេច នរោត្តម រណឫទ្ធិ ព្រម​​ទាំង​​ប្រទេស​​មួយ​​ចំនួន​​រួម​​មាន​​សហ​រដ្ឋ​​អាមេ​រិក ចក្រ​ភព​​អង់​គ្លេស អូ​ស្ត្រា​លី និង​​ចិន បាន​​ប្រ​ឆាំង​​នឹង​​គំ​និត​​ផ្តួច​​ផ្តើម​​នេះ។ សហ​រដ្ឋ​អា​មេ​រិក​បាន​ចោទ​ប្រកាន់​ថា គំនិត​ផ្តួច​ផ្តើម​របស់​ព្រះ​សីហនុ​នឹង​រំលោភ​លើ​ស្មារ​តី​នៃ​ការ​បោះ​ឆ្នោត ក៏​ដូច​ជា​លក្ខ​ខណ្ឌ​ដែល​បែង​ចែង​ក្នុង​កិច្ច​ព្រម​ព្រៀង​ទី​ក្រុង​ប៉ារីស។ នៅ​ថ្ងៃ​បន្ទាប់ ព្រះ​សីហនុ​បាន​បោះ​បង់​ចោល​គំនិត​ផ្តួច​ផ្តើម​ដើម្បី​កាន់​អំណាច​ប្រតិ​បត្តិ​ពេញ​លេញ។

មួយ​សប្តា​ហ៍​ក្រោយ​មក នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១០ ខែ​មិថុនា លោក ហ៊ុន សែន បាន​ប្រកា​ស​ថា ខេត្ត​ភាគ​ខាង​កើត​ចំនួន​ប្រាំ​ពីរ ដែល​មាន​ព្រំ​ប្រទល់​ជាប់​ប្រទេស​វៀត​ណាម បាន​បំបែក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​កម្ពុជា ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ឧប​នាយក​រដ្ឋមន្ត្រី នរោត្តម ចក្រពង្ស និង​នៅពេលនោះជារដ្ឋ​មន្ត្រី​ក្រសួង​មហា​ផ្ទៃ ស៊ិន សុង។ លោក ហ៊ុន សែន ជៀស​​វាង​​​គាំ​ទ្រ​​ការ​​ប៉ុន​ប៉ង​ធ្វើ​​អប​គមន៍​​ជា​​សាធា​រណៈ ប៉ុន្តែ​​បាន​ចោទ​​អង្គ​ការ​​សហ​​ប្រជា​ជាតិ​​ថា​​បាន​​បង្កើត​​ការ​​បន្លំ​​សន្លឹក​​ឆ្នោត​​ដើម្បី​​ជំរុញ​​ឱ្យ​គណ​បក្ស​​ប្រជា​ជន​​កម្ពុជា​​បរា​ជ័យ​​ក្នុង​​ការ​​បោះ​ឆ្នោត។ ចក្រ​ពង្ស និង​ស៊ិន​សុង បាន​វាយ​ប្រហារ​ការិ​យាល័យ​នយោបាយ​ដែល​ជា​កម្ម​សិទ្ធិ​របស់​គណបក្ស​ហ្វ៊ុន​ស៊ិន​ប៉ិច និង​គណបក្ស​ប្រជា​ធិប​តេយ្យ​សេរី​និយម​ព្រះ​ពុទ្ធ​សាស​នា​នៅ​តាម​បណ្តា​ខេត្ត​នា​នា ហើយ​ក៏​បាន​ចេញ​បញ្ជា​ឱ្យ​មន្ត្រី​អ៊ុន​តាក់​ចាក​ចេញ​ពី​ខេត្ត​ក្រោម​ការ​គ្រប់​គ្រង​របស់​គណ​បក្ស​ប្រជា​ជន​។

កិច្ច​ប្រ​ជុំ​រដ្ឋ​ស​ភា​ជា​បន្ទាន់​មួយ​ត្រូវ​បាន​ផ្តួច​ផ្តើម​ឡើង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​១៤ ខែ​មិថុ​នា ដែល​ព្រះ​សី​ហ​នុ​ត្រូវ​បាន​តែង​តាំង​ជា​ប្រមុខ​រដ្ឋ​ឡើង​វិញ ដោយ សម្តេច រណឫទ្ធិ និង លោក ហ៊ុន សែន ត្រូវ​បាន​តែង​តាំង​ជា​ស​ហ​នាយក​រដ្ឋ​មន្ត្រី​ដែល​មាន​អំណាច​ប្រតិ​បត្តិ​ស្មើ​គ្នា។ នៅ​ពេល​ដែល​លោក ហ៊ុន សែន ចេញ​លិ​ខិ​ត​មួយ​ច្បាប់​ទៅ​លោក អាកាស៊ី ដើម្បី​ប្រកាស​គាំទ្រ​ដល់​ការ​បន្ត​រដ្ឋ​បាល​បណ្តោះអាសន្ន​របស់​អ៊ុន​តាក់ លោក ចក់ ពង្ស និង​លោក ស៊ិន សុង បាន​​ទម្លាក់​ការ​គំ​រាម​កំ​ហែង​របស់​អបគមន៍។ សម្រាប់​រយៈ​ពេល​បី​ខែ​បន្ទាប់ ព្រះ​សី​ហ​នុ​បាន​ធ្វើ​ជា​អធិ​បតី​ក្នុង​រដ្ឋ​បាល​បណ្តោះ​អាសន្​ន។ ព្រះ​អង្គ​​បាន​​លា​លែង​​ពី​​តំណែង​​នៅ​​ថ្ងៃ​​ទី​២១ ខែ​​កញ្ញា ហើយ​​បាន​​ឡើង​​កាន់​​តំណែង​​ជា​​ព្រះ​មហា​ក្ស​ត្រ​​កម្ពុ​ជា​​ឡើង​​វិញ​​ពីរ​​ថ្ងៃ​​បន្ទាប់​​មក​​នៅ​​ថ្ងៃ​​ទី​២៣ ខែ​​កញ្ញា ឆ្នាំ​១៩៩៣។

ឯកសារយោង

គន្ថនិទ្ទេស

សៀវភៅ

របាយការណ៍

កំណត់សម្គាល់ 

ការបោះឆ្នោតនៅអាស៊ីឆ្នាំ១៩៩៣
ការបោះឆ្នោតនៅកម្ពុជា
ឆ្នាំ១៩៩៣ នៅកម្ពុជា