មជ្ឈមណ្ឌលធនធានសោតទស្សន៍បុប្ផាណា

បុប្ផាណា (ឈ្មោះ​ពេញ៖ មជ្ឈមណ្ឌល​ធនធាន​សោត​ទស្សន៍​បុប្ផាណា, អង់គ្លេស៖ Bophana Audiovisual Resource Center, បារាំង៖ Bophana Centre de resources audiovisuelles) ត្រូវ​បាន​បង្កើត​ឡើង​នៅ​ឆ្នាំ​២០០៥ ដោយ​ធ្វើ​ការ​ប្រមូល​ទុក​នូវ​ឯកសារ​រូបភាព និង​សំឡេង​ពី​អតីតកាល​កម្ពុជា សម្រាប់​ទុក​ឲ្យ​សាធារណជន​ធ្វើ​ការ​ស្រាវជ្រាវ សិក្សា ស្វែង​យល់។

ជីវប្រវត្តិ​មជ្ឈមណ្ឌល 

ដោយ​ព្រួយ​បារម្ភ​ពី​ការ​បាត់បង់​បេតិភណ្ឌ​សោត​ទស្សន៍ លោក ប៉ាន់ រិទ្ធី និង​លោក អៀវ បណ្ណាការ (កាល​នោះ​លោក​ជា​ប្រធាន​នាយកដ្ឋាន​ភាពយន្ត នៃ​ក្រសួង​វប្បធម៌ និង​វិចិត្រ​សិល្បៈ) បាន​ស្រមៃ​ទៅ​ដល់​ទីកន្លែង​មួយ​ដែល​អាច​ផ្ដល់​ឯកសារ និង​ការ​ចងចាំ​អំពី​បេតិកភណ្ឌ​សោតទស្សន៍​របស់​កម្ពុជា​ពី​អតីតកាល ដល់​សាធារណជន​អាច​ទស្សនា​បាន។ នៅ​ពេល​នោះ​ហើយ​គម្រោង មជ្ឈមណ្ឌល​ធនធាន​សោត​ទស្សន៍​បុប្ផាណា ត្រូវ​បាន​លេច​ចេញ​ជា​រូបរាង​ឡើង ហើយ​ត្រូវ​បាន​គាំទ្រ​ដោយ​អាជ្ញាធរ​ពាក់់​ព័ន្ធ​យ៉ាង​លឿន។ កិច្ច​សហ​ប្រតិបត្តិការ​ជាមួយ​នឹង​ភាគី​បារាំង ដែល​មាន​ដូច​ជា​ផ្នែក​ហិរញ្ញវត្ថុ បច្ចេកទេស និង​សិទ្ធិ​ប្រមូល​ឯកសារ គឺ​ជា​ជំនួយ​ដ៏​ធំធេង​មួយ។

ឈ្មោះ "បុប្ផាណា" 
បុប្ផាណា គឺ​ជា​យុវនារី​ម្នាក់​ដែល​ជាប់​ឃុំឃាំង​នៅ​ក្នុង​មន្ទីរស២១ ដែល​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​ការ​តស៊ូ សេចក្ដី​ក្លាហាន និង​ថ្លៃ​ថ្នូរ ហើយ​អ្វី​ទាំង​នេះ​មាន​បង្ហាញ​នៅ​ក្នុង​សារលិខិត​របស់​នាង​ដែល​បាន​បន្សល់​ទុក។ ដូច្នេះ​ហើយ ការ​ប្រើ​ឈ្មោះ បុប្ផាណា ជា​ឈ្មោះ​មជ្ឈមណ្ឌល​គឺ​ដើម្បី​ផ្សព្វផ្សាយ​អំពី​ការតស៊ូ សេចក្ដីក្លាហាន និង​ថ្លៃ​ថ្នូរ​របស់​យុវនារី​ម្នាក់​នេះ និង​ដើម្បី​បង្ហាញ​អំពី​អតីតកាល ការ​ចងចាំ និង​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ប្រទេស​កម្ពុជា។

បេសកកម្ម

ជួយ​សង្គ្រោះ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​អនុស្សាវរីយ​ទាំង​ចាស់ ទាំង​ថ្មី​មាន​ជីវិត 

មជ្ឈមណ្ឌល​ធ្វើ​ការ​ប្រមែប្រមូល​រាល់​ឯកសារ​ស្ដី​អំពី​ប្រទេស​កម្ពុជា មក​ពី​ជុំវិញ​ពិភព​លោក មាន​ដូច​ជា​រូបភាព ខ្សែ​ភាពយន្ត សំឡេង និង​ឯកសារ​ក្នុង​ទ្រង់ទ្រាយ​ដទៃ​ទៀត។ រាល់​ឯកសារ​ទាំង​នោះ​ត្រូវ​បាន​ចងក្រង និង​សង្គ្រោះ​ឲ្យ​មាន​ជីវិត​ឡើង​វិញ សម្រាប់​ទុក​ឲ្យ​សាធារណជន សិស្ស និស្សិត អ្នក​ស្រាវ​ជ្រាវ អាច​សិក្សា​និង​ទស្សនា​បាន​ដោយ​ឥត​គិត​ប្រាក់។ មជ្ឈមណ្ឌល​ធនធាន​សោត​ទស្សន៍​បុប្ផាណា បាន ​ធ្វើ​ការ​ស្នើ​សុំ​ពី​ប្រទេស​បារាំង​នូវ​ឯកសារ​មួយ​ចំនួន​ដូច​ជា ឯកសារ​ភាពយន្ត​ស្ដី​អំពី​កម្ពុជារបស់​សមាគម​ហ្វ្រែលុយមីញែរ ដែល​ថត​តាំង​ពី​ពេល​កកើត​ភាពយន្ត​ដំបូងម្ល៉េះ, ព្រះ​រាជ​ពិធី​បុណ្យ​អុំទូក​អំឡុង​ទសវត្សរ៍​ទី​៥០ ខ្សែភាពយន្ត និង​ការ​ផ្សាយ​សំឡេង​ឃោសនាតាម​វិទ្យុ​ខ្មែរ​ក្រហម។ គ្រប់​ឯកសារ​ទាំង​នោះ​មាន​ដាក់​ជូន​សាធារណជន​ទស្សនា​នៅ​ក្នុង​មូលដ្ឋាន​ ទិន្នន័យ​របស់មជ្ឈមណ្ឌល ដែលមានជាបីភាសា (ភាសាបារាំង ភាសាអង់គ្លេស និងភាសាខ្មែរ)។

ពង្រឹង​និង​ផ្ដល់​ថាមពល​ឲ្យ​វិស័យ​សោតទស្សន៍​តាមរយៈ​ការ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល 
ដើម្បី​ពង្រឹង និង​លើក​កម្ពស់​ឲ្យ​វិស័យ​សោតទស្សន៍​មាន​ការ​រីក​ចម្រើន មជ្ឈមណ្ឌល​ធនធាន​សោត​ទស្សន៍​បុប្ផាណា បាន ​បើក​វគ្គ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​មួយ​ចំនួន​ដល់​អ្នក​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​លើ​ផ្នែក​នេះ ជា​ពិសេស​គឺ​យុវជន ដោយ​មាន​ការ​បង្ហាត់​បង្ហាញ​ពី​អ្នក​ជំនាញ​ជាជន​ជាតិខ្មែរ និង​បរទេស ហើយ​អនុវត្ត​ផ្ទាល់​តែ​ម្ដង។

ផលិត និង​ធ្វើ​សហប្រតិបត្តិការ​ថត​ខ្សែ​ភាពយន្ត​បរទេស 
មជ្ឈមណ្ឌល​ធនធាន​សោត​ទស្សន៍​បាន​ដំឡើង​ផ្នែក​ផ្គត់ផ្គង់​មួយ​សម្រាប់​ការ​ថត​របស់​ខ្លួន និង​សម្រាប់​ទទួល​ការ​ថត​របស់​បរទេស​នៅ​កម្ពុជា នោះ​គឺ​មជ្ឈមណ្ឌល​បណ្ដុះ​បណ្ដាល​វិជ្ជាជីវៈ និងទទួល​ការ​ថត​ភាពយន្ត​នៅ​កម្ពុជា(CFC)។ ការ​ផលិត និង​ការ​ផ្គត់ផ្គង់​ថត​មាន​ទំនាក់​ទំនង​យ៉ាង​ជិត​ស្និទ្ធ​ជាមួយ​នឹង​វគ្គ​បណ្ដុះ​បណ្ដាល ដែល​ជា​ឱកាស​សម្រាប់​យុវជន​ដែល​បាន​បញ្ចប់​ការ​សិក្សា អាច​បញ្ចេញ​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន និង​ពង្រឹង​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន​ផង​ដែរ។ ផ្នែក​ផ្គតផ្គង់​នេះ​នឹង​ឆ្លើយ​តប​តាម​តម្រូវ​ការ​ដែល​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​វិស័យ​ភាពយន្ត​ចង់​បាន ដោយ​ផ្តល់​នូវធនធាន​មនុស្ស​មាន​សមត្ថភាព និង​សេវាកម្មប្រកប ដោយគុណភាព។ ការ​ធ្វើ​បែប​នេះ​ក៏​ជា​គោល​បំណង​ដើម្បី​គ្រប់គ្រង​ប្រាក់​ចំណូល​ដល់​មជ្ឈមណ្ឌល ដើម្បី​ធានា​ឲ្យ​មាន​សកម្មភាព​ជា​និរន្ដរ៍​ដែរ។

ការ​ផលិត

ភាពយន្ត

តន្ត្រី 
 កំណប់តន្ត្រីដូនតា (វ៉ុល១ និង វ៉ុល២)
 អ្នកចម្រៀងពនេចរ

រាមកេរ្តិ៍ តាគ្រុឌ 
ខ្សែ​អាត់​សំឡេង រាមកេរ្តិ៍ តាគ្រុឌ គឺ​ជា​ការ​និទាន​រឿង​រាមកេរ្តិ៍​របស់​តាគ្រុឌ ដែល​មាន​ដើមកំណើត​នៅ​ភូមិ​ស្ដើងជ័យ ស្រុក​ជើងព្រៃ ខេត្តកំពង់ចាម។ ខ្សែ​អាត់​សំឡេង​នេះ​មាន​រយៈ​ពេល​ដប់​ម៉ោង​នេះ គឺ​ជា​ឯកសារ​ដ៏​កម្រ​បំផុត​ដែល​នៅ​មាន​ជីវិត​មក​ដល់​ពេល​បច្ចុប្បន្ន​នេះ។ មួយ​ផ្នែក​នៃ​ខ្សែ​អាត់​សំឡេង​ត្រូ​វបាន ចង​ក្រង​ឡើង​ក្នុង​អំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៦៥ ក្នុង​ស្ទូឌីយូ​វិទ្យុ​ឃោសនាការ​ជាតិ​ខ្មែរ។ កាល​នោះ តាគ្រុឌ​បាន​កាន់​កម្មវិធី​និទាន​រឿង​នៅ​ទីនោះ ទើប​ធ្វើ​ឲ្យ​លោក ហ្សាក់ ប្រ៊ុយណេ (Jacques Brunet) អាច​រក្សា​ទុក​បាន​មួយ​ច្បាប់។ ផ្នែក​ទី​ពីរ​នៃ​ខ្សែអាត់​សំឡេង​ត្រូវ​បាន​ចង​ក្រង​ឡើង​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៦៨ តាមរយៈ​ការ​ស្នើ​សុំ​របស់​លោក ហ្សាក់ ប្រ៊ុយណេ ដោយ​ឱ្យ​តាគ្រុឌ​និទាន​រឿង​រាមកេរ្តិ៍ ដោយ​ផ្ទាល់​នៅ​មុខ​សាធារណជន​ក្នុង​ភូមិ​រកាកោង។ លោក ហ្សាក់ ប្រ៊ុយណេ ចង់​ធ្វើ​ការ​ប្រៀបធៀប​របៀប​និទាន​ទាំង​ពីរ​របស់​តាគ្រុឌ។ ការ​ប្រៀបធៀប​នេះ​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ថា​បរិយាកាស​នៃ​សំឡេង​និទាន​មាន​ភាព​ខុស​គ្នា​ជា​ខ្លាំង​នៅ​ក្នុង​ស្ទូឌីយូ និង​នៅ​មុខ​សាធារណជន។

ស៊ីឌី​ខ្សែ​អាត់​នេះ​ត្រូវ​បាន​ផ្ដួចផ្ដើម​គំនិត​ផលិត​ដោយ​លោក​បណ្ឌិត អាឡាំង ដានីញ៉ែល និង​មជ្ឈមណ្ឌល​សោត​ទស្សន៍​បុប្ផាណា ក្រោម​ការ​ឧបត្ថម្ភ​របស់​អង្គការ​យូណេស្កូ និង​គណៈកម្មការ​ជាតិ​យូណេស្កូ។

វិចិត្រសាល

ឯកសារ​យោង 

មជ្ឈមណ្ឌល
ខ្សែភាពយន្ត