ប្រភេទប្រាសាទខ្មែរ

ប្រាសាទបុរាណខ្មែរ ចែកចេញជាបីប្រភេទដូចជា៖

 ប្រាសាទដែលមានប្រាង្គតែមួយ ហើយសង់ដាច់តែឯង។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រាសាទប្រាសាទភ្នំបាយ៉ង ប្រាសាទថ្មដុះ។ល។
 ប្រាសាទដែលមានប្រាង្គច្រើននៅលើខឿនតែមួយជាន់។ ឧទាហរណ៍៖ប្រាសាទព្រះគោ ប្រាសាទលលៃ។ល។
 ប្រាសាទដែលសង់លើដីរាបគ្នានខឿន ហើយសង់ផ្ទាល់និងដីរាបស្មើ។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រាសាទព្រះខាន់ ប្រាសាទតាព្រហ្មតាកែវ។ល។
 ប្រាសាទភ្នំជាប្រាសាទសង់ខ្ពស់ដូចភ្នំមានទំហំធំ មានខឿនច្រើនជាន់ ប្រាសាទភ្នំចែកចេញជា២គឺ ប្រាសាទភ្នំដែលសង់លើភ្នំធម្មជាតិ។ ឧទាហរណ៍៖ ប្រាសាទភ្នំបាខែង ប្រាសាទភ្នំជីសូរ្យ ប្រាសាទព្រះវិហារ ។ល។ ប្រាសាទភ្នំដែលសង់នៅលើដី។ ឧទាហរណ៍ ប្រាសាទអង្គរវត្ត ប្រាសាទបាយ័ន ប្រាសាទបាពួន ប្រាសាទធំ។ល។

គេសាងសង់ប្រាសាទភ្នំ ដើម្បីតំណាងភ្នំ ព្រោះមានទស្សនៈឥណ្ឌា គេនិយមគោរពភ្នំសុមេរុ ដែលជាទីឋាននៃអាទិទេព។ ការសាងសងប្រាសាទតាមបែបពុទ្ធសាសនា គេច្រើននិយមសង់លើដីរាបស្មើតាមបែបវត្តអារាមពុំមានជាន់ថ្នាក់ខ្ពស់ៗដូចជា ប្រាសាទបែបព្រាហ្មណ៍និយមទេ។ សំណង់ប្រាសាទប្រភេទនេះ បញ្ជាក់ឱ្យយើងដឹងថា ព្រះពុទ្ធជាមនុស្សនៅលើលោកនេះរស់នៅជាមួយមនុស្សគ្រប់គ្នាគឺមិនស្ថិតនៅលើមេឃឆ្ងាយដាច់ពីមនុស្សដូចជាអាទិទេពនៃសាសនាព្រាហ្មណ៍ឡើយ។

ឯកសារយោង