ភពព្រហស្បតិ៍

ភព​ព្រហស្បតិ៍ ​ជាភពទី​ប្រាំ​ពីព្រះអាទិត្យ និង ​ធំ​ជាង​គេ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ ។ វាគឺជា ឧស្ម័នយក្ស ដែលមាន ម៉ាស់ ច្រើនជាង 2 ដងកន្លះនៃភពផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅក្នុង ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ រួមបញ្ចូលគ្នា ប៉ុន្តែមានទម្ងន់តិចជាងមួយពាន់នៃព្រះអាទិត្យបន្តិច។ ភពព្រហស្បតិ៍គឺជាវត្ថុធម្មជាតិដ៏ភ្លឺបំផុតទីបីនៅ លើមេឃពេលយប់របស់ផែនដី បន្ទាប់ពី ព្រះ ច័ន្ទ និង ភពសុក្រ ។ ប្រជាជនបានសង្កេតមើលវាតាំងពី សម័យបុរេប្រវត្តិ ។ វា​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​តាម ​ព្រះ​រ៉ូម៉ាំង Jupiter ដែល​ជា​ស្តេច​នៃ​ព្រះ ដោយ​សារ​ទំហំ​របស់​វា​ត្រូវ​បាន​គេ​សង្កេត​ឃើញ។

ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានផ្សំឡើងជាចម្បងដោយ អ៊ីដ្រូសែន ប៉ុន្តែ អេលីយ៉ូម បង្កើតបានមួយភាគបួននៃម៉ាស់របស់វា និងមួយភាគដប់នៃបរិមាណរបស់វា។ វាទំនងជាមានស្នូលថ្មនៃធាតុធ្ងន់ជាង  ប៉ុន្តែដូចភពយក្សដទៃទៀតដែរ ភពព្រហស្បតិ៍ខ្វះផ្ទៃរឹងដែលបានកំណត់យ៉ាងល្អ។ ការកន្ត្រាក់ជាបន្តបន្ទាប់នៃផ្ទៃខាងក្នុងរបស់វាបង្កើតកំដៅលើសពីបរិមាណដែលទទួលបានពីព្រះអាទិត្យ។ ដោយ​សារ​តែ​ការ​បង្វិល​យ៉ាង​លឿន​របស់​វា រូបរាង​របស់​ភព​ផែនដី​គឺ​ជា ​ស្វ៊ែរ​រាង​ស្វ៊ែរ ។ វាមានប៉ោងបន្តិច ប៉ុន្តែគួរឱ្យកត់សម្គាល់នៅជុំវិញអេក្វាទ័រ។ បរិយាកាសខាងក្រៅត្រូវបានបែងចែកទៅជាក្រុមជាច្រើននៅរយៈទទឹងផ្សេងៗគ្នា ដោយមានភាពច្របូកច្របល់ និងព្យុះតាមព្រំដែនអន្តរកម្មរបស់ពួកគេ។ លទ្ធផលដ៏លេចធ្លោមួយនៃ ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យព្យុះដ៏ធំសម្បើមមួយដែលត្រូវបានគេដឹងថាមានតាំងពីសតវត្សទី 17 នៅពេលដែល កែវយឹត បានឃើញវាជាលើកដំបូង។

ជុំវិញ​ភព​ព្រហស្បតិ៍​គឺជា​ប្រព័ន្ធ ​រង្វង់​ភព ​ខ្សោយ ​និង​ជា ​ដែន​ម៉ាញេទិក ​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិពល ។ កន្ទុយម៉ាញេទិច របស់ភពព្រហស្បតិ៍ មានប្រវែងជិត 800 លាន  គីឡូម៉ែត្រ (5.3  AU ; 500 លាន  mi ) ដែលគ្របដណ្តប់ចម្ងាយទាំងមូលទៅ គន្លងរបស់ ភពសៅរ៍ ។ ភពព្រហស្បតិ៍មាន ព្រះច័ន្ទចំនួន 80 ដែលគេស្គាល់ និងប្រហែលជាជាច្រើនទៀត  រួមទាំង ព្រះច័ន្ទ Galilean ដ៏ធំចំនួនបួនដែល ត្រូវបានរកឃើញដោយ Galileo Galilei ក្នុងឆ្នាំ 1610: Io , Europa , Ganymede និង Callisto. Io និង Europa មានទំហំប៉ុនព្រះច័ន្ទរបស់ផែនដី។ Callisto គឺស្ទើរតែមានទំហំប៉ុនភព Mercury ហើយ Ganymede មានទំហំធំជាង។

Pioneer 10 គឺជាយានអវកាសដំបូងគេដែលបានទៅទស្សនាភពព្រហស្បតិ៍ ដោយធ្វើខិតជិតបំផុតរបស់វាទៅកាន់ភពផែនដីក្នុងខែធ្នូ ឆ្នាំ 1973។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបាន រុករក ច្រើនដងដោយ យានអវកាសរ៉ូបូត ដោយចាប់ផ្តើម ពីបេសកកម្ម Pioneer និង Voyager flyby ពីឆ្នាំ 1973 ដល់ឆ្នាំ 1979 និង ក្រោយមកដោយ គន្លង Galileo ដែលបានមកដល់ភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងឆ្នាំ 1995។ ក្នុងឆ្នាំ 2007 យាន New Horizons បានទៅទស្សនាភពព្រហស្បតិ៍ ដោយប្រើទំនាញរបស់វា ដើម្បីបង្កើនល្បឿនរបស់វា ដោយបត់គន្លងរបស់វាដែលកំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់ ភពភ្លុយតូ ។ ការស៊ើបអង្កេតចុងក្រោយបំផុតដើម្បីទៅទស្សនាភពផែនដីគឺ Junoបានចូលគន្លងជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 2016។  គោលដៅនាពេលអនាគតសម្រាប់ការរុករកនៅក្នុងប្រព័ន្ធរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ រួមមានមហាសមុទ្ររាវដែលគ្របដណ្តប់ដោយទឹកកកដែលអាចកើតមាននៃ Europa ។

ឈ្មោះនិងនិមិត្តសញ្ញា 
និមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍នៅចុងបុរាណ (គ. ទី 4) និងអក្សរត្រាស្លឹករឹត Byzantine មជ្ឈិមសម័យ (គ. ទី 11) ចុះពី Ζ (សេតា) ។ 
នៅសម័យបុរាណ ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានចាត់ទុកថាជាស្តេចនៃភពនានា ដោយសារតែរយៈពេលគន្លងដប់ពីរឆ្នាំរបស់វាត្រូវគ្នានឹងតារានិករទាំងដប់ពីរនៃ រាសីចក្រ ដោយវាបានឆ្លងកាត់ក្រុមតារានិករថ្មីជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ ដូច្នេះវាត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះសម្រាប់ស្តេចនៃព្រះ Zeus ទៅក្រិកនិង Jupiter ទៅរ៉ូម។ និមិត្តសញ្ញា ភព សម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍, , ចុះពីសេតាក្រិក ដែលមាន ជំងឺដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលផ្តេក , ⟨Ƶ⟩ , ជាអក្សរកាត់សម្រាប់ Zeus ។ 

ជនជាតិរ៉ូមបានដាក់ឈ្មោះថ្ងៃទីប្រាំនៃសប្តាហ៍ diēs Iovis ("Jove's Day") សម្រាប់ភពព្រហស្បតិ៍។  ភាសាអង់គ្លេសស្មើនឹង ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ (" ថ្ងៃរបស់ Thor ") ។

ការបង្កើតនិងការធ្វើចំណាកស្រុក 
អត្ថបទដើមចំបង៖ សម្មតិកម្មធំ

សូមមើលផងដែរ៖ ការបង្កើត និងការវិវត្តនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ

ភព​ព្រហស្បតិ៍​ទំនង​ជា​ភព​ចាស់​បំផុត​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ។  គំរូបច្ចុប្បន្ននៃការបង្កើតប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ បង្ហាញថា ភពព្រហស្បតិ៍ បង្កើតឡើងនៅ ឬលើសពី បន្ទាត់ព្រិល ; ចម្ងាយពីព្រះអាទិត្យដំបូង ដែលសីតុណ្ហភាពត្រជាក់គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ ដូចជាទឹកដើម្បីបង្រួមទៅជាវត្ថុរឹង។  ដំបូងវាបានប្រមូលផ្តុំស្នូលរឹងដ៏ធំមួយ មុនពេលប្រមូលផ្តុំបរិយាកាសឧស្ម័នរបស់វា។ ជាលទ្ធផល ស្នូលត្រូវតែត្រូវបានបង្កើតឡើង មុនពេល nebula ព្រះអាទិត្យចាប់ផ្តើមរលាយបន្ទាប់ពី 10 លានឆ្នាំ។ គំរូនៃការបង្កើតបង្ហាញថា ភពព្រហស្បតិ៍ បានកើនឡើងដល់ 20 ដងនៃម៉ាស់ផែនដី ក្នុងរយៈពេលតិចជាងមួយលានឆ្នាំ។ ម៉ាស់គន្លងគោចរបានបង្កើតគម្លាតនៅក្នុងឌីស បន្ទាប់មកកើនឡើងបន្តិចម្តងៗរហូតដល់ 50 ម៉ាស់ផែនដីក្នុងរយៈពេល 3-4 លានឆ្នាំ។ 

យោងតាម ​​" សម្មតិកម្មដ៏អស្ចារ្យ " ភពព្រហស្បតិ៍នឹងចាប់ផ្តើមបង្កើតនៅចម្ងាយប្រហែល 3.5  AU (520 លាន  គីឡូម៉ែត្រ ; 330 លាន  mi ) ។ នៅពេលដែលភពវ័យក្មេងបាន បង្កើន ម៉ាស់ អន្តរកម្មជាមួយឌីសឧស្ម័នដែលធ្វើគន្លងជុំវិញព្រះអាទិត្យ និងការវិលជុំវិញ គន្លង ជាមួយភពសៅរ៍  បណ្តាលឱ្យវាធ្វើចំណាកស្រុកខាងក្នុង។ នេះនឹងធ្វើឱ្យគន្លងគោចរនៃអ្វីដែលគេជឿថាជាកំពូលភពផែនដី ដែលធ្វើគន្លងមកជិតព្រះអាទិត្យ ដែលបណ្តាលឱ្យពួកវាបុកគ្នាយ៉ាងមហន្តរាយ។ ក្រោយមក ភពសៅរ៍ក៏ចាប់ផ្តើមធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្នុងផងដែរ ដែលលឿនជាងភពព្រហស្បតិ៍ ដែលនាំឱ្យភពទាំងពីរត្រូវបានចាក់សោក្នុងកម្រិតសំឡេង 3:2 ជាមធ្យមនៃចលនានៅចម្ងាយប្រហែល 1.5 AU (220 លានគីឡូម៉ែត្រ; 140 លាន mi) ។ នេះ​ជា​ការ​ផ្លាស់​ប្តូរ​ទិសដៅ​នៃ​ការ​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ចំណាក​ស្រុក​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះអាទិត្យ និង​ចេញ​ពី​ប្រព័ន្ធ​ខាងក្នុង​ទៅ​កាន់​ទីតាំង​បច្ចុប្បន្ន​របស់​ពួកគេ។  ការធ្វើចំណាកស្រុកទាំងនេះនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេល 800,000 ឆ្នាំ  ជាមួយនឹងការទាំងអស់នេះកើតឡើងក្នុងរយៈពេលរហូតដល់ 6 លានឆ្នាំបន្ទាប់ពីភពព្រហស្បតិ៍ចាប់ផ្តើមបង្កើត (3 លានជាតួលេខទំនងជាង) ។ ការចាកចេញនេះនឹងអនុញ្ញាតឱ្យមានការបង្កើតភពខាងក្នុងពីកម្ទេចថ្ម រួមទាំងផែនដីផងដែរ។ 

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មាត្រដ្ឋានពេលវេលានៃការបង្កើតរបស់ភពផែនដីដែលកើតចេញពីសម្មតិកម្មដ៏ធំ ហាក់ដូចជាមិនស៊ីសង្វាក់គ្នាជាមួយនឹងសមាសធាតុផែនដីដែលបានវាស់វែងនោះទេ។  លើសពីនេះ លទ្ធភាពដែលការធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្រៅពិតជាបានកើតឡើងនៅក្នុង nebula ព្រះអាទិត្យ គឺទាបណាស់។  តាមពិត គំរូខ្លះព្យាករណ៍ពីការបង្កើតអាណាឡូករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដែលលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់វានៅជិតនឹងភពផែនដីនៅសម័យបច្ចុប្បន្ន។ 

ម៉ូដែលផ្សេងទៀតមានភពព្រហស្បតិ៍បង្កើតនៅចម្ងាយឆ្ងាយជាងនេះដូចជា 18 AU (2.7 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ; 1.7 ពាន់លាន mi) ។  ជាការពិត ដោយផ្អែកលើសមាសភាពរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ អ្នកស្រាវជ្រាវបានបង្កើតករណីសម្រាប់ការបង្កើតដំបូងនៅខាងក្រៅបន្ទាត់ ព្រិល ម៉ូលេគុលអាសូត (N 2 ) ដែលត្រូវបានប៉ាន់ស្មាននៅ 20–30 AU (3.0–4.5 ពាន់លានគីឡូម៉ែត្រ; 1.9– 2.8 ពាន់លាន mi),  និងអាចសូម្បីតែនៅខាងក្រៅ argon snowline ដែលអាចមានដល់ទៅ 40 AU (6.0 billion km; 3.7 billion mi)។ ដោយបានបង្កើតឡើងនៅចម្ងាយដ៏ខ្លាំងមួយ នោះភពព្រហស្បតិ៍នឹងធ្វើចំណាកស្រុកចូលទៅក្នុងទីតាំងបច្ចុប្បន្នរបស់វា។ ការធ្វើចំណាកស្រុកខាងក្នុងនេះនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេលប្រហែល 700,000 ឆ្នាំ ក្នុងអំឡុងពេលប្រហែល 2-3 លានឆ្នាំបន្ទាប់ពីភពផែនដីចាប់ផ្តើមបង្កើត។ ភពសៅរ៍ អ៊ុយរ៉ានុស និងណិបទូន នឹងបង្កើតបានឆ្ងាយជាងភពព្រហស្បតិ៍ ហើយភពសៅរ៍ក៏នឹងធ្វើចំណាកស្រុកទៅខាងក្នុងផងដែរ។

លក្ខណៈរូបវន្ត 
ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជាឧស្ម័នយក្សមួយ ក្នុងចំណោម ឧស្ម័នយក្សទាំងពីរ ដែលផ្សំឡើងជាចម្បងនៃឧស្ម័ន និងអង្គធាតុរាវ ជាជាងសារធាតុរឹង។ វា​ជា​ភព​ធំ​បំផុត​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ​ដែល​មាន​អង្កត់ផ្ចិត 142,984 គីឡូម៉ែត្រ (88,846 mi) នៅ ​អេក្វាទ័រ ​របស់​វា ​។  ដង់ស៊ីតេមធ្យមនៃភពព្រហស្បតិ៍ 1.326 ក្រាម / សង់ទីម៉ែត្រ 3 គឺជាភពខ្ពស់បំផុតទីពីរនៃភពយក្ស ប៉ុន្តែទាបជាង ភពផែនដីទាំងបួន ។

ការ​តែង​និពន្ធ 
បរិយាកាសខាងលើរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែល 90% អ៊ីដ្រូសែននិង 10% អេលីយ៉ូមដោយបរិមាណ។ ដោយសារអាតូមអេលីយ៉ូមមានទំហំធំជាងម៉ូលេគុលអ៊ីដ្រូសែន បរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ មានប្រហែល 75% អ៊ីដ្រូសែន និង 24% អេលីយ៉ូមដោយម៉ាស់ ហើយមួយភាគរយទៀតមានធាតុផ្សេងទៀត។ បរិយាកាសមានផ្ទុកបរិមាណ មេតាន ចំហាយទឹក អា ម៉ូ ញាក់ និង សមាសធាតុដែលមានមូលដ្ឋានលើ ស៊ីលីកុន ។ វាក៏មានបរិមាណប្រភាគនៃ កាបូន អេ តាន អ៊ីដ្រូសែនស៊ុលហ្វីត អ៊ីយ៉ូត អុក ស៊ី ហ៊្សែ ន ផូស្វ័រ និង ស្ពាន់ធ័រ ផង ដែរ ។ ស្រទាប់ខាងក្រៅនៃបរិយាកាសមានគ្រីស្តាល់ នៃអាម៉ូញាក់ទឹកកក។ តាមរយៈ ការវាស់ស្ទង់ អ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ និង អ៊ុលត្រាវីយូឡេ បរិមាណដាននៃ benzene និង អ៊ីដ្រូកាបូន ផ្សេងទៀត ក៏ត្រូវបានរកឃើញផងដែរ។  ផ្ទៃខាងក្នុងនៃភពព្រហស្បតិ៍មានផ្ទុកសារធាតុក្រាស់ - ដោយម៉ាស់វាមានប្រហែល 71% អ៊ីដ្រូសែន 24% អេលីយ៉ូម និង 5% ធាតុផ្សេងទៀត។ 

សមាមាត្របរិយាកាសនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូមគឺនៅជិតនឹងសមាសធាតុទ្រឹស្តីនៃ ណុបុល ព្រះអាទិត្យ ដំបូង ។ អ៊ីយូតានៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើមានត្រឹមតែ 20 ផ្នែកប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយលានដោយម៉ាស់ ដែលមានប្រហែលមួយភាគដប់ច្រើនដូចនៅក្នុងព្រះអាទិត្យ។  អេលីយ៉ូមក៏ត្រូវបានបាត់បង់ទៅប្រហែល 80% នៃសមាសធាតុអេលីយ៉ូមរបស់ព្រះអាទិត្យ។ ការថយចុះនេះគឺជាលទ្ធផលនៃ ទឹកភ្លៀង នៃធាតុទាំងនេះដែលជាដំណក់ទឹកដែលសំបូរទៅដោយអេលីយ៉ូមដែលជ្រៅនៅក្នុងផ្នែកខាងក្នុងនៃភពផែនដី។ 

ដោយផ្អែកលើ spectroscopy ភពសៅរ៍ត្រូវបានគេគិតថាមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងភពព្រហស្បតិ៍ ប៉ុន្តែភពយក្សផ្សេងទៀត Uranus និង Neptune មានអ៊ីដ្រូសែន និងអេលីយ៉ូមតិចជាង ហើយ មានធាតុដ៏សម្បូរបែប បន្ទាប់ទៀត ដែលរួមមានអុកស៊ីហ្សែន កាបូន អាសូត និងស្ពាន់ធ័រ។  ដោយសារ សមាសធាតុ ងាយនឹងបង្កជាហេតុ របស់ពួកគេ ភាគច្រើនជាទម្រង់ទឹកកក ពួកវាត្រូវបានគេហៅថា យក្សទឹកកក ។

ម៉ាសនិងទំហំ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ម៉ាស់ភពព្រហស្បតិ៍
អង្កត់ផ្ចិតរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺមួយ លំដាប់នៃរ៉ិចទ័រ តូចជាង (× 0.10045) ជាងព្រះអាទិត្យ និងមួយលំដាប់នៃរ៉ិចទ័រធំជាង (× 10.9733) ជាងផែនដី។ ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យមានទំហំប៉ុនផែនដី។
ម៉ាស់របស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺ 2.5 ដងនៃភពផ្សេងទៀតទាំងអស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យរួមបញ្ចូលគ្នា - នេះគឺធំធេងណាស់ដែល កណ្តាលរបស់វាជាមួយ ព្រះអាទិត្យ ស្ថិតនៅពីលើ ផ្ទៃ ព្រះអាទិត្យ នៅ  ចម្ងាយ 1.068 កាំ ពីកណ្តាលព្រះអាទិត្យ។  ភពព្រហស្បតិ៍មានទំហំធំជាងផែនដី និងក្រាស់គួរឱ្យកត់សម្គាល់៖ បរិមាណរបស់វាគឺប្រហែល 1,321 ផែនដីប៉ុន្តែវាមានទំហំធំជាង 318 ដងប៉ុណ្ណោះ។  កាំរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែលមួយភាគដប់នៃកាំនៃព្រះអាទិត្យ  ហើយម៉ាស់របស់វាគឺមួយពាន់ ម៉ាស់នៃព្រះអាទិត្យ ដូច្នេះដង់ស៊ីតេនៃរូបកាយទាំងពីរគឺស្រដៀងគ្នា។  ​​A " ភពព្រហស្បតិ៍ " ( M J ឬM Jup ) ជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេប្រើជាឯកតាដើម្បីពិពណ៌នាអំពីម៉ាស់នៃវត្ថុផ្សេងទៀត ជាពិសេស ភពក្រៅព្រះអាទិត្យ និង មនុស្សតឿពណ៌ត្នោត ។ ឧទាហរណ៍ ភពក្រៅ ព្រះអាទិត្យ HD 209458 b មានម៉ាស់ 0.69  M J ខណៈ Kappa Andromedae b មានម៉ាស់ 12.8  M J ។ 

គំរូទ្រឹស្ដីបង្ហាញថា ប្រសិនបើភពព្រហស្បតិ៍មានម៉ាស់ច្រើនជាងវានៅពេលបច្ចុប្បន្ន វានឹងថយចុះ។  សម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរតូចមួយនៃម៉ាស់ កាំ នឹងមិនផ្លាស់ប្តូរគួរឱ្យកត់សម្គាល់ទេ ហើយលើសពី 160%  នៃម៉ាស់បច្ចុប្បន្ន ផ្ទៃខាងក្នុងនឹងកាន់តែបង្រួមនៅក្រោមសម្ពាធដែលកើនឡើងដែលបរិមាណរបស់វានឹង ថយចុះ ទោះបីជាបរិមាណនៃសារធាតុកើនឡើងក៏ដោយ។ . ជាលទ្ធផល ភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវបានគេគិតថា មានអង្កត់ផ្ចិតធំប៉ុនភពផែនដី ដែលមានសមាសភាព និងប្រវត្តិវិវត្តន៍អាចសម្រេចបាន។  ដំណើរការនៃការរួញតូចបន្ថែមទៀតជាមួយនឹងការកើនឡើងនៃម៉ាស់នឹងបន្តរហូតដល់ការ បញ្ឆេះផ្កាយ ដែលគួរឱ្យសរសើរត្រូវបានសម្រេច ដូចជានៅក្នុង មនុស្សតឿពណ៌ត្នោត ដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់មានម៉ាសប្រហែល 50 ភពព្រហស្បតិ៍។ 

ទោះបីជាភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវការទំហំធំជាង 75 ដង ដើម្បី បញ្ចូលអ៊ីដ្រូសែន និងក្លាយជា តារា ក៏ដោយ ក៏ មនុស្សតឿក្រហម តូចបំផុត មានទំហំ ត្រឹមតែ 30 ភាគរយប៉ុណ្ណោះក្នុងកាំធំជាងភពព្រហស្បតិ៍។  បើទោះបីជានេះ, Jupiter នៅតែ radiates កំដៅច្រើនជាងវាទទួលបានពីព្រះអាទិត្យ; បរិមាណកំដៅដែលផលិតនៅខាងក្នុងវាគឺស្រដៀងទៅនឹង កាំរស្មីព្រះអាទិត្យ សរុបដែល វាទទួលបាន។  កំដៅបន្ថែមនេះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ យន្តការ Kelvin-Helmholtz តាមរយៈការកន្ត្រាក់។ ដំណើរការនេះបណ្តាលឱ្យភពព្រហស្បតិ៍ធ្លាក់ចុះប្រហែល 1 mm (0.039 in)/yr ។  នៅ​ពេល​ដែល​បាន​បង្កើត​ឡើង​, ភព​ព្រហស្បតិ៍​គឺ​ក្តៅ​ជាង​និង​មាន​ប្រហែល 2 ដង​នៃ​អង្កត់ផ្ចិត​បច្ចុប្បន្ន​របស់​ខ្លួន​។

រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
ដ្យាក្រាមនៃភពព្រហស្បតិ៍ ផ្ទៃខាងក្នុងរបស់វា លក្ខណៈផ្ទៃ ចិញ្ចៀន និងព្រះច័ន្ទខាងក្នុង។
មុនពេលដើមសតវត្សទី 21 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រភាគច្រើនបានរំពឹងថាភពព្រហស្បតិ៍នឹងមាន ស្នូល ក្រាស់ ដែលជាស្រទាប់ជុំវិញនៃ អ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ រាវ (ជាមួយអេលីយ៉ូមខ្លះ) ដែលលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅប្រហែល 80% នៃកាំនៃភពផែនដី  និងបរិយាកាសខាងក្រៅ។ មានភាគច្រើននៃ អ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល ,  ឬប្រហែលជាមិនមានស្នូលទាល់តែសោះ ដែលរួមមានជំនួសឱ្យអង្គធាតុរាវ និងដង់ស៊ីតេ (ភាគច្រើនជាម៉ូលេគុល និងអ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ) រហូតទៅដល់ចំណុចកណ្តាល អាស្រ័យលើថាតើភពផែនដីត្រូវបានបង្កើតដំបូងជារូបកាយរឹង។ ឬដួលរលំដោយផ្ទាល់ពី ថាស protoplanetary ឧស្ម័ន ។ នៅពេលដែល បេសកកម្ម Juno បានមកដល់ក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 2016 វាបានរកឃើញថា ភពព្រហស្បតិ៍មានស្នូលសាយភាយខ្លាំង ដែលលាយចូលទៅក្នុងអាវទ្រនាប់របស់វា។  មូលហេតុដែលអាចកើតមានគឺផលប៉ះពាល់ពីភពផែនដីដែលមានម៉ាស់ផែនដីប្រហែលដប់ពីរបីលានឆ្នាំបន្ទាប់ពីការកកើតរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដែលនឹងរំខានដល់ស្នូល Jovian ដ៏រឹងមាំពីដំបូង។  វាត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាស្នូលគឺ 30-50% នៃកាំរបស់ភពផែនដី និងមានធាតុធ្ងន់ 7-25 ដងនៃម៉ាស់ផែនដី។ 

នៅពីលើស្រទាប់អ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុ មានបរិយាកាសខាងក្នុងថ្លានៃអ៊ីដ្រូសែន។ នៅជម្រៅនេះ សម្ពាធ និងសីតុណ្ហភាពគឺលើសពី សម្ពាធសំខាន់ របស់អ៊ីដ្រូសែនម៉ូលេគុល 1.3 MPa និង សីតុណ្ហភាពសំខាន់ ត្រឹមតែ 33  K (−240.2  °C ; −400.3  °F ) ។  នៅក្នុងរដ្ឋនេះ មិនមានដំណាក់កាលរាវ និងឧស្ម័នច្បាស់លាស់ទេ អ៊ីដ្រូសែនត្រូវបានគេនិយាយថាស្ថិតនៅក្នុង ស្ថានភាព រាវលើសលប់ ។ វាមានភាពងាយស្រួលក្នុងការព្យាបាលអ៊ីដ្រូសែនជាឧស្ម័នដែលលាតសន្ធឹងចុះក្រោមពីស្រទាប់ពពកទៅជម្រៅប្រហែល 1,000  គីឡូម៉ែត្រ (620  ម៉ាយ ), និងជាអង្គធាតុរាវនៅក្នុងស្រទាប់កាន់តែជ្រៅ ប្រហែលជាស្រដៀងនឹងអ្វីម្យ៉ាងដែលស្រដៀងទៅនឹង មហាសមុទ្រ នៃអ៊ីដ្រូសែនរាវ និងវត្ថុរាវលើសលប់ផ្សេងទៀត។ 

ខាងរាងកាយ មិនមានព្រំដែនច្បាស់លាស់ទេ ឧស្ម័នកាន់តែក្តៅ និងកាន់តែក្រាស់ នៅពេលដែលជម្រៅកើនឡើង។  ដំណក់ទឹកភ្លៀងនៃអេលីយ៉ូម និងអ៊ីយូតា ធ្លាក់ចុះក្រោម តាមរយៈបរិយាកាសខាងក្រោម ធ្វើឱ្យបាត់បង់ភាពបរិបូរណ៍នៃធាតុទាំងនេះនៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើ។  ការគណនាបង្ហាញថា អេលីយ៉ូមធ្លាក់ចុះដាច់ដោយឡែកពីលោហធាតុអ៊ីដ្រូសែននៅកាំ 60,000 គីឡូម៉ែត្រ (37,000 ម៉ាយ) (11,000 គីឡូម៉ែត្រ (6,800 ម៉ាយ) នៅខាងក្រោមពពក) ហើយបញ្ចូលម្តងទៀតនៅចម្ងាយ 50,000 គីឡូម៉ែត្រ (31,000 គីឡូម៉ែត្រ) (22,000 គីឡូម៉ែត្រ) (22,000 គីឡូម៉ែត្រ) 14,000 mi) នៅក្រោមពពក) ។  ភ្លៀងនៃ ពេជ្រ ត្រូវបានគេស្នើឱ្យកើតឡើងក៏ដូចជានៅលើភពសៅរ៍  និងយក្សទឹកកក Uranus និង Neptune ។ 

សីតុណ្ហភាព និងសម្ពាធនៅក្នុងភពព្រហស្បតិ៍ កើនឡើងជាលំដាប់នៅខាងក្នុង នេះត្រូវបានសង្កេតឃើញនៅក្នុងការបំភាយមីក្រូវ៉េវ និងត្រូវបានទាមទារ ពីព្រោះកំដៅនៃការបង្កើតអាចគេចផុតបានតែដោយការបំភាយប៉ុណ្ណោះ។ នៅកម្រិតសម្ពាធ 10  បារ (1 MPa ) សីតុណ្ហភាពគឺប្រហែល 340 K (67 ° C; 152 ° F) ។ អ៊ីដ្រូសែនតែងតែមានលក្ខណៈវិសេសវិសាល (ពោលគឺវាមិនដែលជួបប្រទះការ ផ្លាស់ប្តូរដំណាក់កាលដំបូងឡើយ ) ទោះបីជាវាផ្លាស់ប្តូរបន្តិចម្តង ៗ ពីអង្គធាតុរាវម៉ូលេគុលទៅជាសារធាតុរាវលោហធាតុនៅប្រហែល 100-200 GPa ដែលសីតុណ្ហភាពប្រហែល 5,000 K (4,730 ° C ។ 8,540 ° F) ។ សីតុណ្ហភាពនៃស្នូលរលាយរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានប៉ាន់ប្រមាណថាប្រហែល 20,000 K (19,700 °C; 35,500 ° F) ឬច្រើនជាងនេះជាមួយនឹងសម្ពាធប៉ាន់ស្មានប្រហែល 4,500 GPa ។

បរិយាកាស 
ភពព្រហស្បតិ៍មានបរិយាកាសភពជ្រៅបំផុតនៅក្នុង ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដែលលាតសន្ធឹងលើរយៈកម្ពស់ជាង 5,000 គីឡូម៉ែត្រ (3,000 mi) ក្នុងរយៈកម្ពស់។

ស្រទាប់ពពក 
ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ជារៀងរហូតដោយពពកដែលផ្សំឡើងដោយគ្រីស្តាល់អាម៉ូញាក់ហើយប្រហែលជា អាម៉ូញ៉ូមអ៊ីដ្រូស៊ុ លហ្វីត ។ ពពកស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ ត្រូពិច ហើយស្ថិតនៅក្នុងជួរនៃរយៈទទឹងផ្សេងៗគ្នា ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាតំបន់ត្រូពិច។ ទាំងនេះ​ត្រូវ​បាន​បែង​ចែក​ជា ​តំបន់ ​ពណ៌​ស្រាល​ជាង និង ​ខ្សែ​ក្រវាត់ ​ងងឹត ។ អន្តរកម្ម​នៃ ​គំរូ ​ចរាចរ ​ដែល​មាន​ជម្លោះ​ទាំងនេះ ​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ព្យុះ​និង ​ភាព​ចលាចល ​។ ល្បឿនខ្យល់ 100 ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទី (360 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង; 220 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) គឺជារឿងធម្មតានៅក្នុង ស្ទ្រីមយន្តហោះ ក្នុងតំបន់ ។  តំបន់ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញថាមានភាពខុសប្លែកគ្នានៅក្នុងទទឹង ពណ៌ និងអាំងតង់ស៊ីតេពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែពួកវានៅតែមានស្ថេរភាពគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រក្នុងការដាក់ឈ្មោះពួកគេ។ 

ស្រទាប់ពពកមានជម្រៅប្រហែល 50 គីឡូម៉ែត្រ (31 ម៉ាយ) ហើយមានស្រទាប់ពពកយ៉ាងតិចពីរ៖ ស្រទាប់ខាងក្រោមក្រាស់ និងតំបន់ស្តើងជាង។ វាក៏អាចមានស្រទាប់ស្តើងនៃ ពពក ទឹក នៅក្រោមស្រទាប់អាម៉ូញាក់ផងដែរ។ គាំទ្រដល់វត្តមានរបស់ពពកទឹក គឺជាពន្លឺនៃ ផ្លេកបន្ទោរ ដែល បានរកឃើញនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពព្រហស្បតិ៍។ ការឆក់អគ្គិសនីទាំងនេះអាចមានថាមពលខ្លាំងជាងផ្លេកបន្ទោរនៅលើផែនដីដល់ទៅមួយពាន់ដង។  ពពក​ទឹក​សន្មត​ថា​បង្កើត​ព្យុះ​ផ្គរ​រន្ទះ​ដូច​ផ្គរលាន់​នៅ​លើ​ផែនដី ដែល​ជំរុញ​ដោយ​កំដៅ​ឡើង​ពី​ខាងក្នុង ។  បេសកកម្ម Juno បានបង្ហាញវត្តមានរបស់ "ផ្លេកបន្ទោររាក់" ដែលមានប្រភពចេញពីពពកទឹកដែលមានអាម៉ូញាក់ខ្ពស់ក្នុងបរិយាកាស។ ការហូរទឹករំអិលទាំងនេះផ្ទុកនូវ "ដុំផ្សិត" នៃទឹក-អាម៉ូញាក់ គ្របដណ្តប់ដោយទឹកកក ដែលធ្លាក់ចូលទៅក្នុងបរិយាកាសយ៉ាងជ្រៅ។  ផ្លេកបន្ទោរបរិយាកាសខាងលើ ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅក្នុងបរិយាកាសខាងលើរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ពន្លឺភ្លឺចាំងដែលមានរយៈពេលប្រហែល 1.4 មិល្លីវិនាទី។ ទាំងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា "elves" ឬ "sprites" ហើយលេចឡើងពណ៌ខៀវឬពណ៌ផ្កាឈូកដោយសារតែអ៊ីដ្រូសែន។ 
លំដាប់លំហ Time-lapse ពីវិធីសាស្រ្តនៃ យាន Voyager 1 ដែលបង្ហាញពីចលនានៃក្រុមបរិយាកាស និងការចរាចរនៃចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ។ ថតក្នុងរយៈពេល 32 ថ្ងៃជាមួយនឹងរូបថតមួយសន្លឹកដែលថតរៀងរាល់ 10 ម៉ោងម្តង (ម្តងក្នុងមួយថ្ងៃ Jovian) ។ មើល វីដេអូទំហំពេញ ។

ពណ៌ទឹកក្រូច និងពណ៌ត្នោតនៅក្នុងពពកនៃភពព្រហស្បតិ៍គឺបណ្តាលមកពីសមាសធាតុដែលឡើងលើដែលផ្លាស់ប្តូរពណ៌នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានប៉ះពាល់នឹងពន្លឺអ៊ុលត្រាវីយូឡេពីព្រះអាទិត្យ។ ការតុបតែងមុខពិតប្រាកដនៅតែមិនច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែសារធាតុទាំងនោះត្រូវបានគេគិតថាជាផូស្វ័រ ស្ពាន់ធ័រ ឬអាចជាអ៊ីដ្រូកាបូន។  សមាសធាតុចម្រុះពណ៌ទាំងនេះ ដែលគេស្គាល់ថាជា chromophores លាយជាមួយនឹងស្រទាប់ខាងក្រោមដ៏កក់ក្តៅនៃពពក។ តំបន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែល កោសិកា convection កើនឡើង បង្កើតជាគ្រីស្តាល់អាម៉ូញាក់ដែលបិទបាំងពពកខាងក្រោមទាំងនេះពីការមើល។ 

ភាពលំអៀងអ័ក្ស ទាបរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ មានន័យថា ប៉ូលតែងតែទទួល វិទ្យុសកម្មព្រះអាទិត្យ តិច ជាងតំបន់អេក្វាទ័ររបស់ភពផែនដី។ Convection នៅខាងក្នុងនៃភពផែនដីបញ្ជូនថាមពលទៅកាន់ប៉ូល ធ្វើឱ្យមានតុល្យភាពសីតុណ្ហភាពនៅស្រទាប់ពពក។

ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ និងទឹកហូរផ្សេងទៀត។ 
លក្ខណៈពិសេសដែលគេស្គាល់ច្បាស់បំផុតនៃភពព្រហស្បតិ៍គឺ ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ [  ជាព្យុះ ប្រឆាំងស៊ីក្លូន ជាប់លាប់ ដែលមានទីតាំងនៅ 22° ភាគខាងត្បូងនៃអេក្វាទ័រ។ វាត្រូវបានគេដឹងថាមានតាំងពីយ៉ាងហោចណាស់ឆ្នាំ 1831  ហើយប្រហែលជាចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1665  រូបភាពដោយ កែវយឺតអវកាស Hubble បានបង្ហាញ "ចំណុចក្រហម" ជាច្រើនដែលនៅជាប់នឹងចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ។  ព្យុះនេះអាចមើលឃើញតាមរយៈ តេឡេស្កុប ដែលមានមូលដ្ឋានលើផែនដី ជាមួយនឹង ជំរៅ 12 សង់ទីម៉ែត្រ ឬធំជាងនេះ។  វត្ថុ រាងពងក្រពើ បង្វិល ច្រាស ទ្រនិចនាឡិកា ដោយមាន ចន្លោះប្រហែលប្រាំមួយថ្ងៃ។  រយៈកំពស់អតិបរមានៃព្យុះនេះគឺប្រហែល 8 គីឡូម៉ែត្រ (5 mi) ពីលើពពកជុំវិញ។  សមាសភាពរបស់ Spot និងប្រភពនៃពណ៌ក្រហមរបស់វានៅតែមិនច្បាស់លាស់ ទោះបីជា អាម៉ូញាក់ photodissociated reacting ជាមួយ acetylene គឺជាបេក្ខជនដ៏រឹងមាំដើម្បីពន្យល់ពីពណ៌។ 
នៅជិតចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ ដែលថតដោយ យានអវកាស Juno ក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ 2018។
ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យមានទំហំធំជាងផែនដី។  គំរូគណិតវិទ្យា បង្ហាញថា ព្យុះមានស្ថេរភាព ហើយនឹងជាលក្ខណៈអចិន្ត្រៃយ៍នៃភពផែនដី។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងទំហំចាប់តាំងពីការរកឃើញរបស់វា។ ការសង្កេតដំបូងនៅចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1800 បានបង្ហាញថាវាមានចម្ងាយប្រហែល 41,000 គីឡូម៉ែត្រ (25,500 ម៉ាយ) នៅទូទាំង។ នៅពេលយន្តហោះ Voyager flybys ក្នុងឆ្នាំ 1979 ព្យុះនេះមានប្រវែង 23,300 គីឡូម៉ែត្រ (14,500 mi) និងទទឹងប្រហែល 13,000 គីឡូម៉ែត្រ (8,000 mi)។  ការសង្កេតរបស់ Hubble ក្នុងឆ្នាំ 1995 បានបង្ហាញថាវាបានថយចុះក្នុងទំហំដល់ 20,950 គីឡូម៉ែត្រ (13,020 mi) ហើយការសង្កេតក្នុងឆ្នាំ 2009 បានបង្ហាញពីទំហំដល់ទៅ 17,910 គីឡូម៉ែត្រ (11,130 mi)។ គិតត្រឹមឆ្នាំ 2015ព្យុះនេះត្រូវបានវាស់នៅប្រហែល 16,500 គុណនឹង 10,940 គីឡូម៉ែត្រ (10,250 ដោយ 6,800 ម៉ាយ)  ហើយកំពុងថយចុះប្រវែងប្រហែល 930 គីឡូម៉ែត្រ (580 ម៉ាយ) ក្នុងមួយឆ្នាំ។  នៅខែតុលា ឆ្នាំ 2021 បេសកកម្ម Juno flyby បានប្រើប្រាស់ឧបករណ៍វិទ្យាសាស្រ្តពីរដើម្បីវាស់ជម្រៅនៃចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ ដោយដាក់វានៅជម្រៅប្រហែល 300 - 500 គីឡូម៉ែត្រ (186 -310 ម៉ាយ) ។ 

បេសកកម្ម Juno បង្ហាញថា មានក្រុមព្យុះស៊ីក្លូននៅតំបន់ប៉ូលជាច្រើននៅប៉ូលរបស់ Jupiter ។ ក្រុមភាគខាងជើងមានព្យុះស៊ីក្លូន 9 ដោយមានមួយធំនៅកណ្តាលនិងប្រាំបីផ្សេងទៀតនៅជុំវិញវាខណៈពេលដែលសមភាគីភាគខាងត្បូងរបស់វាក៏មានខ្យល់កណ្តាលផងដែរប៉ុន្តែត្រូវបានហ៊ុំព័ទ្ធដោយព្យុះធំចំនួនប្រាំនិងតូចមួយ។  [ ប្រភពល្អប្រសើរជាងមុន ] រចនាសម្ព័ន្ធប៉ូលទាំងនេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយភាពច្របូកច្របល់នៅក្នុងបរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយអាចប្រៀបធៀបជាមួយ hexagon នៅប៉ូលខាងជើងរបស់ Saturn ។
ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យកំពុងថយចុះ (15 ឧសភា 2014) 
នៅឆ្នាំ 2000 លក្ខណៈបរិយាកាសបានបង្កើតឡើងនៅអឌ្ឍគោលខាងត្បូង ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹងចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែតូចជាង។ នេះត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែលព្យុះរាងពងក្រពើពណ៌សតូចជាងបានរួមបញ្ចូលគ្នាដើម្បីបង្កើតជាលក្ខណៈពិសេសតែមួយ - រាងពងក្រពើពណ៌សតូចៗទាំងបីនេះត្រូវបានគេសង្កេតឃើញជាលើកដំបូងនៅក្នុងឆ្នាំ 1938 ។ លក្ខណៈពិសេសដែលបានបញ្ចូលគ្នាត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា Oval BA ហើយត្រូវបានគេដាក់រហ័សនាមថា "Red Spot Junior" ។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក វាបានកើនឡើងនៅក្នុងអាំងតង់ស៊ីតេ និងបានផ្លាស់ប្តូរពីពណ៌សទៅក្រហម។ 

នៅខែមេសា ឆ្នាំ 2017 "ចំណុចត្រជាក់ដ៏អស្ចារ្យ" ត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុងទែម៉ូស្ពែររបស់ភពព្រហស្បតិ៍ នៅ ប៉ូលខាងជើង របស់វា ។ លក្ខណៈពិសេសនេះមានចម្ងាយ 24,000 គីឡូម៉ែត្រ (15,000 ម៉ាយ) ទទឹង 12,000 គីឡូម៉ែត្រ (7,500 ម៉ាយ) និង 200 °C (360 °F) ត្រជាក់ជាងសម្ភារៈជុំវិញ។ ខណៈពេលដែលកន្លែងនេះផ្លាស់ប្តូរទម្រង់ និងអាំងតង់ស៊ីតេក្នុងរយៈពេលខ្លី វាបានរក្សាទីតាំងទូទៅរបស់វានៅក្នុងបរិយាកាសអស់រយៈពេលជាង 15 ឆ្នាំ។ វាអាចជា vortex ដ៏ធំ ស្រដៀងនឹង Great Red Spot ហើយមើលទៅដូចជាមាន ស្ថេរភាព ដូច ទឹកហូរ នៅក្នុងទែម៉ូស្យូមរបស់ផែនដី។ អន្តរកម្មរវាងភាគល្អិតដែលត្រូវបានចោទប្រកាន់ដែលបង្កើតចេញពី Io និងដែនម៉ាញេទិចដ៏ខ្លាំងរបស់ភពផែនដីទំនងជាបណ្តាលឱ្យមានការចែកចាយឡើងវិញនៃលំហូរកំដៅ បង្កើតជាចំណុច។

ម៉ាញេទិក 
ដែនម៉ាញេទិច របស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺខ្លាំងជាងផែនដីដប់បួនដង ចាប់ពី 4.2  gauss (0.42 mT ) នៅអេក្វាទ័រដល់ 10-14 gauss (1.0-1.4 mT) នៅប៉ូល ដែលធ្វើឱ្យវាខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ (លើកលែងតែកន្លែងដែលមាន ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ) ។  វាលនេះត្រូវបានគេគិតថាត្រូវបានបង្កើតដោយ ចរន្ត eddy - ចលនាវិលនៃវត្ថុធាតុ - នៅក្នុងស្នូលអ៊ីដ្រូសែនលោហធាតុរាវ។ ភ្នំភ្លើងនៅលើព្រះច័ន្ទ Io បញ្ចេញឧស្ម័ន ស៊ុលហ្វួឌីអុកស៊ីត ក្នុងបរិមាណដ៏ច្រើន បង្កើតជាឧស្ម័ន នៅតាមបណ្តោយ គន្លង របស់ព្រះច័ន្ទ។ ឧស្ម័ន​នេះ​ត្រូវ​បាន ​អ៊ីយ៉ូដ ​ក្នុង ​ដែន​ម៉ាញេទិក ​ដែល​ផលិត​ស្ពាន់ធ័រ និង​អុកស៊ីហ្សែនអ៊ីយ៉ុង ។ ពួកវារួមជាមួយនឹងអ៊ីយ៉ុងអ៊ីដ្រូសែនដែលមានប្រភពចេញពីបរិយាកាសនៃភពព្រហស្បតិ៍ បង្កើតជា សន្លឹកប្លាស្មា នៅក្នុងយន្តហោះអេក្វាទ័ររបស់ភពព្រហស្បតិ៍។ ប្លាស្មានៅក្នុងសន្លឹករួមបង្វិលជាមួយភពផែនដី ដែលបណ្តាលឱ្យខូចទ្រង់ទ្រាយនៃដែនម៉ាញេទិច dipole ទៅជាម៉ាញ៉េតូឌីស។ អេឡិចត្រុងនៅក្នុងសន្លឹកប្លាស្មាបង្កើតហត្ថលេខាវិទ្យុខ្លាំងដែលបង្កើតការផ្ទុះក្នុងចន្លោះពី 0.6-30  MHz ដែលអាចរកឃើញពីផែនដីជាមួយនឹងអ្នកទទួលវិទ្យុរលកខ្លីកម្រិតអ្នកប្រើប្រាស់។ 

នៅចម្ងាយប្រហែល 75 កាំពីភពព្រហស្បតិ៍ អន្តរកម្មនៃដែនម៉ាញេទិកជាមួយ ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ បង្កើតឱ្យ មានការភ្ញាក់ផ្អើល ។ ជុំវិញដែនម៉ាញេតូស្យុងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជា ម៉ាញេតូប៉ូ ស ដែលមានទីតាំងនៅគែមខាងក្នុងនៃ ម៉ាញេតូ សៀដ ដែល ជាតំបន់មួយរវាងវា និងធ្នូ។ ខ្យល់ព្រះអាទិត្យធ្វើអន្តរកម្មជាមួយតំបន់ទាំងនេះ ដោយពង្រីកដែនម៉ាញេទិកនៅលើ ចំហៀងលី របស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយលាតសន្ធឹងទៅខាងក្រៅរហូតដល់វាជិតដល់គន្លងរបស់ភពសៅរ៍។ ព្រះច័ន្ទធំបំផុតទាំងបួននៃភពព្រហស្បតិ៍ គ្រប់គន្លងក្នុងរង្វង់ម៉ាញេទិក ដែលការពារពួកគេពីខ្យល់ព្រះអាទិត្យ។ 

ដែនម៉ាញេទិកនៃភពព្រហស្បតិ៍ ទទួលខុសត្រូវចំពោះភាគខ្លាំងនៃ ការបំភាយវិទ្យុ ពីតំបន់ប៉ូលរបស់ភពផែនដី។ សកម្មភាពភ្នំភ្លើងនៅលើព្រះច័ន្ទរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ Io ចាក់ឧស្ម័នចូលទៅក្នុងដែនម៉ាញេទិករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ដោយបង្កើតបានជាភាគល្អិតជុំវិញភព។ នៅពេលដែល Io ផ្លាស់ទីតាមទ្រនិចនេះ អន្តរកម្មបង្កើត រលក Alfvén ដែលផ្ទុកសារធាតុអ៊ីយ៉ូដចូលទៅក្នុងតំបន់ប៉ូលនៃភពព្រហស្បតិ៍។ ជាលទ្ធផល រលកវិទ្យុត្រូវបានបង្កើតតាមរយៈ យន្តការ cyclotron maser ហើយថាមពលត្រូវបានបញ្ជូនចេញតាមផ្ទៃរាងកោណ។ នៅពេលដែលផែនដីកាត់កោណនេះ ការបញ្ចេញវិទ្យុពីភពព្រហស្បតិ៍អាចលើសពីទិន្នផលវិទ្យុព្រះអាទិត្យ។

គន្លងនិងការបង្វិល 
ភពព្រហស្បតិ៍ (ក្រហម) បញ្ចប់គន្លងមួយនៃព្រះអាទិត្យ (កណ្តាល) សម្រាប់រាល់ 11.86 គន្លងដោយផែនដី (ពណ៌ខៀវ)
ការបង្វិលពេលវេលានៃភពព្រហស្បតិ៍លើសពី 3 ម៉ោង។

ភពព្រហស្បតិ៍គឺជាភពតែមួយគត់ដែល មាន ចំណុចកណ្តាលនៃព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅខាងក្រៅបរិមាណនៃព្រះអាទិត្យ ទោះបីជាត្រឹមតែ 7% នៃកាំរបស់ព្រះអាទិត្យក៏ដោយ។  ចម្ងាយជាមធ្យមរវាងភពព្រហស្បតិ៍ និងព្រះអាទិត្យគឺ 778 លានគីឡូម៉ែត្រ (ប្រហែល 5.2 ដងនៃចម្ងាយជាមធ្យមរវាងផែនដី និងព្រះអាទិត្យ ឬ 5.2 AU ) ហើយវានឹងបញ្ចប់គន្លងរៀងរាល់ 11.86 ឆ្នាំ។ នេះគឺប្រហែលពីរភាគប្រាំនៃរយៈពេលគន្លងរបស់ភពសៅរ៍ ដែលបង្កើតបានជា សន្ទុះគន្លង ជិត ។  យន្តហោះ គន្លង របស់ភពព្រហស្បតិ៍ មាន ទំនោរ ទៅ 1.31° បើធៀបនឹងផែនដី។ ដោយសារតែ ភាពចម្លែក នៃគន្លងរបស់វាគឺ 0.048 ភពព្រហស្បតិ៍មានចម្ងាយជាង 75 លានគីឡូម៉ែត្រនៅជិតព្រះអាទិត្យបន្តិចនៅ perihelion ។ជាង aphelion ។ 

ទំនោរអ័ក្ស របស់ ភពព្រហស្បតិ៍គឺតូចត្រឹមតែ 3.13° ដូច្នេះរដូវរបស់វាមិនសំខាន់ទេបើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពផែនដី និងភពអង្គារ។ 

ការ បង្វិល របស់ភពព្រហស្បតិ៍ គឺលឿនបំផុតក្នុងចំណោមភពទាំងអស់នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដោយបញ្ចប់ការបង្វិលនៅលើ អ័ក្ស របស់វា ក្នុងរយៈពេលតិចជាងដប់ម៉ោង។ នេះបង្កើតជា ប៉ោងអេក្វាទ័រ ដែល អាចមើលឃើញយ៉ាងងាយស្រួលតាមរយៈតេឡេស្កុប។ ភព​នេះ​ជា​រាង​ស្វ៊ែរ​រាង​ស្វ៊ែរ ដែល​មាន​ន័យ​ថា​អង្កត់ផ្ចិត​ឆ្លងកាត់ ​អេក្វាទ័រ ​របស់​វា ​វែង​ជាង​អង្កត់ផ្ចិត​ដែល​វាស់​នៅ​ចន្លោះ ​បង្គោល ​របស់វា ។ នៅលើភពព្រហស្បតិ៍ អង្កត់ផ្ចិតអេក្វាទ័រគឺ 9,275 គីឡូម៉ែត្រ (5,763 ម៉ាយ) វែងជាងអង្កត់ផ្ចិតប៉ូល 

ដោយសារ​ភព​ព្រហស្បតិ៍​មិន​មែន​ជា​តួ​រឹង បរិយាកាស​ខាង​លើ​របស់​វា​ទទួល​រង ​ការ​បង្វិល​ឌីផេរ៉ង់ស្យែល ។ ការបង្វិលនៃបរិយាកាសប៉ូលរបស់ភពព្រហស្បតិ៍គឺប្រហែល 5 នាទីយូរជាងបរិយាកាសអេក្វាទ័រ។ ប្រព័ន្ធបីត្រូវបានប្រើជាស៊ុមនៃសេចក្តីយោង ជាពិសេសនៅពេលធ្វើក្រាហ្វិកចលនានៃលក្ខណៈបរិយាកាស។ ប្រព័ន្ធ I អនុវត្តចំពោះរយៈទទឹងពី 10 ° N ដល់ 10 ° S; រយៈពេលរបស់វាគឺខ្លីបំផុតរបស់ភពគឺនៅម៉ោង 9h 50m 30.0s ។ ប្រព័ន្ធ II អនុវត្តនៅគ្រប់រយៈទទឹងខាងជើង និងខាងត្បូងនៃទាំងនេះ។ រយៈពេលរបស់វាគឺ 9h 55m 40.6s ។ ប្រព័ន្ធ III ត្រូវបានកំណត់ដោយ តារាវិទូវិទ្យុ និងត្រូវគ្នាទៅនឹងការបង្វិលនៃដែនម៉ាញេទិករបស់ភពផែនដី។ រយៈពេលរបស់វាគឺការបង្វិលផ្លូវការរបស់ Jupiter ។

ការសង្កេត 
ជាធម្មតា ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជា វត្ថុភ្លឺបំផុតទីបួននៅលើមេឃ (បន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យ ព្រះច័ន្ទ និង ភពសុក្រ );  នៅ ភព ព្រះអង្គារ អាចលេចឡើងភ្លឺជាងភពព្រហស្បតិ៍។ អាស្រ័យលើទីតាំងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ទាក់ទងនឹងផែនដី វាអាចប្រែប្រួលក្នុងទំហំដែលមើលឃើញពី −2.94  នៅ ទល់មុខ ចុះទៅ  −1.66 កំឡុងពេល ភ្ជាប់ ជាមួយព្រះអាទិត្យ។ រ៉ិចទ័រជាក់ស្តែងជាមធ្យមគឺ −2.20 ជាមួយនឹងគម្លាតស្តង់ដារនៃ 0.33 ។  អង្កត់ផ្ចិតមុំ នៃ ភពព្រហស្បតិ៍ក៏ប្រែប្រួលពី 50.1 ទៅ 29.8 ធ្នូវិនាទី ។ ការប្រឆាំងអំណោយផលកើតឡើងនៅពេលដែលភពព្រហស្បតិ៍កំពុងឆ្លងកាត់ perihelion ដែលជាព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងម្តងក្នុងមួយគន្លង។ 

ដោយសារតែគន្លងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ស្ថិតនៅក្រៅផែនដី មុំដំណាក់កាល នៃភពព្រហស្បតិ៍ដូចដែលបានមើលពីផែនដីមិនលើសពី 11.5° ឡើយ។ ដូច្នេះហើយ ភពព្រហស្បតិ៍ តែងតែលេចចេញជាពន្លឺស្ទើរតែពេញលេញ នៅពេលដែលមើលតាមរយៈតេឡេស្កុបដែលមានមូលដ្ឋានលើផែនដី។ វាគ្រាន់តែជាអំឡុងពេលបេសកកម្មយានអវកាសទៅកាន់ភពព្រហស្បតិ៍ប៉ុណ្ណោះ ដែលទិដ្ឋភាពអឌ្ឍចន្ទនៃភពផែនដីត្រូវបានទទួល។  កែវយឺតតូចមួយជាធម្មតានឹងបង្ហាញ ព្រះច័ន្ទកាលីឡេ ទាំងបួនរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ និងខ្សែក្រវាត់ពពកលេចធ្លោឆ្លងកាត់ បរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ។  តេឡេស្កុបដ៏ធំមួយនឹងបង្ហាញចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ នៅពេលដែលវាបែរមុខមកផែនដី។

ប្រវត្តិនៃការស្រាវជ្រាវ និងការរុករក

ការស្រាវជ្រាវមុនកែវពង្រីក 
ការសង្កេតលើភពព្រហស្បតិ៍ មានតាំងពីយ៉ាងហោចណាស់អ្នក តារាវិទូបាប៊ីឡូន នៃសតវត្សទី 7 ឬទី 8 មុនគ។  ជនជាតិចិនបុរាណបានស្គាល់ភពព្រហស្បតិ៍ថាជា " ផ្កាយ Suì " ( Suìxīng 歲星) ហើយបានបង្កើតវដ្តរបស់ពួកគេនៃ 12 សាខានៅលើផែនដី ដោយផ្អែកលើចំនួនប្រហាក់ប្រហែលនៃឆ្នាំរបស់វា។ ភាសា ចិន នៅតែប្រើឈ្មោះរបស់វា ( សាមញ្ញ ថា歲) នៅពេលសំដៅទៅលើអាយុ។ នៅសតវត្សទី 4 មុនគ្រឹស្តសករាជ ការសង្កេតទាំងនេះបានវិវត្តទៅជា រាសីចក្រចិន [  ដោយជារៀងរាល់ឆ្នាំមានទំនាក់ទំនងជាមួយ តារា Tai Sui និង ព្រះ ។គ្រប់គ្រងតំបន់នៃមេឃទល់មុខទីតាំងរបស់ Jupiter នៅលើមេឃពេលយប់; ជំនឿទាំងនេះបានរស់រានមានជីវិតនៅក្នុង ការអនុវត្តសាសនា តាវ មួយចំនួន និងនៅក្នុងសត្វទាំងដប់ពីរនៃរាសីចក្រអាស៊ីបូព៌ា ដែលឥឡូវនេះ ត្រូវបានគេសន្មត់ថា ជាញឹកញយ ទាក់ទងនឹងការមកដល់នៃសត្វមុនពេល ព្រះពុទ្ធ ។ ប្រវត្តិវិទូចិន Xi Zezong បានអះអាងថា Gan De ដែលជា តារាវិទូចិន បុរាណ បានរាយការណ៍ថាមានផ្កាយតូចមួយ "នៅក្នុងសម្ព័ន្ធភាព" ជាមួយភពផែនដី  ដែលអាចបង្ហាញពីការមើលឃើញនៃព្រះច័ន្ទមួយរបស់ Jupiter ដោយភ្នែកទទេ។ ប្រសិនបើជាការពិត នេះនឹងកំណត់ការរកឃើញរបស់ Galileo ជិតពីរសហស្សវត្សរ៍។ 

ក្រដាសឆ្នាំ 2016 រាយការណ៍ថា ក្បួន trapezoidal ត្រូវបានប្រើដោយ ជនជាតិបាប៊ីឡូន មុនឆ្នាំ 50 BCE សម្រាប់ការរួមបញ្ចូលល្បឿននៃភពព្រហស្បតិ៍តាមបណ្តោយ សូរ្យគ្រាស ។  នៅក្នុងការងារសតវត្សទី 2 របស់គាត់ Almagest ដែលជាតារាវិទូ Hellenistic Claudius Ptolemaeus បានបង្កើត គំរូភពផែនដីកណ្តាលដោយផ្អែកលើ deferents និង epicycles ដើម្បី ពន្យល់ពីចលនារបស់ Jupiter ទាក់ទងទៅនឹងផែនដី ដោយផ្តល់រយៈពេលគន្លងរបស់វាជុំវិញផែនដីជា 4332.38 ថ្ងៃ ឬ 11.86 ឆ្នាំ។

ការស្រាវជ្រាវកែវពង្រីកមូលដ្ឋាន 
Galileo Galilei អ្នករកឃើញព្រះច័ន្ទធំបំផុតទាំងបួននៃភពព្រហស្បតិ៍ ដែលឥឡូវនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ព្រះច័ន្ទ Galilean
នៅឆ្នាំ 1610 ប៉ូលីម៉ាតអ៊ីតាលី Galileo Galilei បានរកឃើញព្រះច័ន្ទធំបំផុតទាំងបួននៃភពព្រហស្បតិ៍ (ឥឡូវនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ព្រះច័ន្ទ Galilean ) ដោយប្រើតេឡេស្កុប។ វាត្រូវបានគេគិតថាជាការអង្កេតកែវពង្រីកដំបូងបង្អស់នៃព្រះច័ន្ទក្រៅពីផែនដី។ មួយថ្ងៃបន្ទាប់ពីកាលីលេ លោក Simon Marius បានរកឃើញព្រះច័ន្ទដោយឯករាជ្យនៅជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ ទោះបីជាគាត់មិនបានបោះពុម្ពការរកឃើញរបស់គាត់នៅក្នុងសៀវភៅរហូតដល់ឆ្នាំ 1614។  វាគឺជាឈ្មោះរបស់ Marius សម្រាប់ព្រះច័ន្ទសំខាន់ៗដែលជាប់គាំង: Io, Europa, Ganymede និង ខាលីស្តូ ។ របកគំហើញទាំងនេះ គឺជារបកគំហើញដំបូងនៃ ចលនាសេឡេស្ទាល ដែល មើលទៅមិនស្ថិតនៅកណ្តាលផែនដី។ របកគំហើញនេះគឺជាចំណុចសំខាន់មួយក្នុងការពេញចិត្តនៃ heliocentric របស់ Copernicus ទ្រឹស្តីនៃចលនារបស់ភព; ការគាំទ្រដោយឥតសំចៃមាត់របស់ Galileo ចំពោះទ្រឹស្ដី Copernican បាននាំឱ្យគាត់ត្រូវបានកាត់ទោស និងថ្កោលទោសដោយ Inquisition ។ 

ក្នុងកំឡុងឆ្នាំ 1660 លោក Giovanni Cassini បានប្រើតេឡេស្កុបថ្មីមួយ ដើម្បីស្វែងរកចំណុច និងក្រុមចម្រុះពណ៌ សង្កេតឃើញថា ភពផែនដីមានសភាពអាប់អួរ និងប៉ាន់ស្មានរយៈពេលបង្វិលរបស់ភពផែនដី។  នៅឆ្នាំ 1690 Cassini បានកត់សម្គាល់ថាបរិយាកាសឆ្លងកាត់ការបង្វិលឌីផេរ៉ង់ស្យែល។ 

ចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យអាចត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅដើមឆ្នាំ 1664 ដោយ Robert Hooke និងនៅឆ្នាំ 1665 ដោយ Cassini ទោះបីជានេះត្រូវបានជំទាស់ក៏ដោយ។ ឱសថការី Heinrich Schwabe បានផលិតគំនូរដែលគេស្គាល់ដំបូងបំផុតដើម្បីបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតនៃចំណុចក្រហមដ៏អស្ចារ្យក្នុងឆ្នាំ 1831។  ចំណុចក្រហមត្រូវបានគេរាយការណ៍ថាបានបាត់បង់ពីការមើលឃើញជាច្រើនដងនៅចន្លោះឆ្នាំ 1665 និង 1708 មុនពេលក្លាយជាជាក់ស្តែងនៅក្នុងឆ្នាំ 1878។ វាត្រូវបានកត់ត្រាថារសាត់ ម្តងទៀតនៅឆ្នាំ 1883 និងនៅដើមសតវត្សទី 20 ។ 

ទាំង Giovanni Borelli និង Cassini បានធ្វើតារាងយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ននៃចលនានៃព្រះច័ន្ទរបស់ Jupiter ដោយអនុញ្ញាតឱ្យមានការទស្សន៍ទាយថាតើនៅពេលណាដែលព្រះច័ន្ទនឹងឆ្លងកាត់មុនឬនៅពីក្រោយភពផែនដី។ នៅទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1670 គេសង្កេតឃើញថានៅពេលដែលភពព្រហស្បតិ៍ស្ថិតនៅម្ខាងនៃព្រះអាទិត្យពីផែនដីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះនឹងកើតឡើងប្រហែល 17 នាទីយឺតជាងការរំពឹងទុក។ Ole Rømer បានសន្និដ្ឋានថា ពន្លឺមិនធ្វើដំណើរភ្លាមៗទេ (ការសន្និដ្ឋានដែល Cassini បានបដិសេធមុននេះ)  ហើយភាពខុសគ្នានៃពេលវេលានេះត្រូវបានប្រើដើម្បីប៉ាន់ប្រមាណ ល្បឿននៃពន្លឺ ។ 

នៅឆ្នាំ 1892 EE Barnard បានសង្កេតមើលផ្កាយរណបទី 5 នៃភពព្រហស្បតិ៍ជាមួយនឹង 36-inch (910 mm) refractor នៅ Lick Observatory ក្នុងរដ្ឋ California ។ ព្រះច័ន្ទនេះក្រោយមកត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា Amalthea ។  វាគឺជាព្រះច័ន្ទចុងក្រោយបង្អស់ដែលត្រូវបានរកឃើញដោយផ្ទាល់ដោយការសង្កេតដោយភ្នែក។  ផ្កាយរណបចំនួនប្រាំបីបន្ថែមទៀតត្រូវបានគេរកឃើញមុនពេលការហោះហើររបស់ យាន Voyager 1 ក្នុងឆ្នាំ 1979។ 
រូបភាពអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដនៃភពព្រហស្បតិ៍ ថតដោយ តេឡេស្កុបដ៏ធំ របស់ ESO
នៅឆ្នាំ 1932 លោក Rupert Wildt បានកំណត់អត្តសញ្ញាណក្រុមស្រូបយកអាម៉ូញាក់ និងមេតាននៅក្នុងវិសាលគមនៃភពព្រហស្បតិ៍។ 

លក្ខណៈពិសេស anticyclonic ដែលមានអាយុយូរបីហៅថា រាងពងក្រពើពណ៌ស ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញក្នុងឆ្នាំ 1938 ។ អស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍មកហើយ ដែលពួកវានៅតែជាលក្ខណៈពិសេសដាច់ដោយឡែកនៅក្នុងបរិយាកាស ពេលខ្លះខិតជិតគ្នាទៅវិញទៅមក ប៉ុន្តែមិនដែលបញ្ចូលគ្នាទេ។ ទីបំផុត រាងពងក្រពើពីរបានបញ្ចូលគ្នាក្នុងឆ្នាំ 1998 បន្ទាប់មកស្រូបទីបីក្នុងឆ្នាំ 2000 ក្លាយជា Oval BA ។

ការស្រាវជ្រាវវិទ្យុតេឡេស្កុប 
នៅឆ្នាំ 1955 លោក Bernard Burke និង Kenneth Franklin បានរកឃើញរលកសញ្ញាវិទ្យុដែលចេញមកពីភពព្រហស្បតិ៍នៅ 22.2 MHz ។  រយៈពេលនៃការផ្ទុះទាំងនេះត្រូវគ្នានឹងការបង្វិលនៃភពផែនដីហើយពួកគេបានប្រើព័ត៌មាននេះដើម្បីកែលម្អអត្រាបង្វិល។ ការផ្ទុះវិទ្យុពីភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគេរកឃើញថាមានពីរទម្រង់៖ ការផ្ទុះវែង (ឬ L-bursts) មានរយៈពេលច្រើនវិនាទី និងការផ្ទុះខ្លី (ឬ S-bursts) មានរយៈពេលតិចជាងមួយរយវិនាទី។ 

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្របានរកឃើញថា មានសញ្ញាវិទ្យុចំនួនបីដែលបញ្ជូនពីភពព្រហស្បតិ៍៖

 ការផ្ទុះវិទ្យុ decametric (ជាមួយរលកចម្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រ) ប្រែប្រួលជាមួយនឹងការបង្វិលរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ហើយត្រូវបានជះឥទ្ធិពលដោយអន្តរកម្មនៃ Io ជាមួយដែនម៉ាញេទិចរបស់ Jupiter ។ 
 ការបំភាយវិទ្យុ decimetric (ជាមួយប្រវែងរលកវាស់ជាសង់ទីម៉ែត្រ) ត្រូវបានសង្កេតឃើញជាលើកដំបូងដោយ Frank Drake និង Hein Hvatum ក្នុងឆ្នាំ  ។ សញ្ញានេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយ វិទ្យុសកម្ម cyclotron ពីអេឡិចត្រុងដែលត្រូវបានបង្កើនល្បឿននៅក្នុងដែនម៉ាញេទិករបស់ភពព្រហស្បតិ៍។ 
 វិទ្យុសកម្មកំដៅត្រូវបានផលិតដោយកំដៅនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពព្រហស្បតិ៍។

ការរុករក 
ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1973 មក យានអវកាសស្វ័យប្រវត្តិមួយចំនួនបានទៅទស្សនាភពព្រហស្បតិ៍ ជាពិសេសយានអវកាស Pioneer 10 ដែលជាយានអវកាសដំបូងគេដែលចូលទៅជិតភពព្រហស្បតិ៍ ដើម្បីបញ្ជូនព័ត៌មានត្រឡប់អំពីលក្ខណៈសម្បត្តិ និងបាតុភូតរបស់វា។  ការហោះហើរទៅកាន់ភពនានាក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យត្រូវបានសម្រេចដោយតម្លៃថាមពល ដែលត្រូវបានពិពណ៌នាដោយការផ្លាស់ប្តូរសុទ្ធនៃល្បឿននៃយានអវកាស ឬ delta-v ។ ការចូលទៅក្នុង គន្លងផ្ទេរ Hohmann ពីផែនដីទៅភពព្រហស្បតិ៍ ពី គន្លងផែនដីទាប តម្រូវឱ្យមាន delta-v នៃ 6.3 គីឡូម៉ែត្រ/s,  ដែលអាចប្រៀបធៀបទៅនឹង 9.7 km/s delta-v ដែលត្រូវការដើម្បីទៅដល់គន្លងផែនដីទាប។  ទំនាយជួយ ដល់ភពflybys អាចត្រូវបានប្រើដើម្បីកាត់បន្ថយថាមពលដែលត្រូវការដើម្បីទៅដល់ភពព្រហស្បតិ៍ ទោះបីក្នុងតម្លៃនៃការហោះហើរយូរជាងនេះក៏ដោយ។

បេសកកម្មហោះហើរ 

ចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1973 យានអវកាសជាច្រើនបានធ្វើសមយុទ្ធហោះហើរដោយភពព្រះហឫទ័យ ដែលនាំពួកវានៅក្នុងជួរសង្កេតនៃភពព្រហស្បតិ៍។ បេសកកម្ម Pioneer ទទួលបានរូបភាពជិតស្និទ្ធដំបូងនៃបរិយាកាសរបស់ Jupiter និងព្រះច័ន្ទមួយចំនួនរបស់វា។ ពួកគេបានរកឃើញថា វាលវិទ្យុសកម្មនៅជិតភពផែនដីខ្លាំងជាងការរំពឹងទុក ប៉ុន្តែយានអវកាសទាំងពីរអាចរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងបរិយាកាសនោះ។ គន្លងនៃយានអវកាសទាំងនេះត្រូវបានប្រើប្រាស់ដើម្បីកែលម្អការប៉ាន់ស្មានដ៏ធំនៃប្រព័ន្ធ Jovian ។ ការចាប់យក វិទ្យុ ដោយភពផែនដីបាននាំឱ្យមានការវាស់វែងកាន់តែប្រសើរឡើងនៃអង្កត់ផ្ចិតរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ និងបរិមាណប៉ូលដែលរុញភ្ជាប់។ 

ប្រាំមួយឆ្នាំក្រោយមក បេសកកម្មរបស់ យាន Voyager បានធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវការយល់ដឹងអំពី ព្រះច័ន្ទ Galilean និងបានរកឃើញចិញ្ចៀនរបស់ Jupiter ។ ពួកគេ​ក៏​បាន​បញ្ជាក់​ថា​ចំណុច​ក្រហម​ដ៏អស្ចារ្យ​គឺ​ជា​សារធាតុ​ប្រឆាំង​នឹង​ស៊ីក្លូន។ ការប្រៀបធៀបរូបភាពបានបង្ហាញថា ចំណុចក្រហមបានផ្លាស់ប្តូរពណ៌លាំៗចាប់តាំងពីបេសកកម្មត្រួសត្រាយ ប្រែពីពណ៌ទឹកក្រូចទៅជាពណ៌ត្នោតចាស់។ អាតូមដែលមានអ៊ីយ៉ូដត្រូវបានរកឃើញនៅតាមបណ្តោយគន្លងគន្លងរបស់ Io ហើយភ្នំភ្លើងត្រូវបានរកឃើញនៅលើផ្ទៃព្រះច័ន្ទ ដែលខ្លះស្ថិតក្នុងដំណើរការផ្ទុះ។ នៅពេលដែលយានអវកាសឆ្លងកាត់ពីក្រោយភពផែនដី វាបានសង្កេតឃើញពន្លឺផ្លេកបន្ទោរនៅក្នុងបរិយាកាសពេលយប់។ 

បេសកកម្មបន្ទាប់ដើម្បីជួបជាមួយភពព្រហស្បតិ៍ គឺ យាន Ulysses របស់ ព្រះអាទិត្យ។ នៅក្នុងខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 1992 វាបានធ្វើសមយុទ្ធហោះហើរដើម្បីទៅដល់ គន្លងរាងប៉ូល ជុំវិញព្រះអាទិត្យ។ ក្នុងអំឡុងពេលឆ្លងកាត់នេះ យានអវកាសបានសិក្សាពីដែនម៉ាញេទិចរបស់ភពព្រហស្បតិ៍។ Ulysses មិនមានកាមេរ៉ា ដូច្នេះគ្មានរូបភាពត្រូវបានថត។ ការហោះហើរលើកទីពីរប្រាំមួយឆ្នាំក្រោយមកគឺនៅចម្ងាយឆ្ងាយជាងនេះ។ 

នៅឆ្នាំ 2000 យាន Cassini បានហោះហើរដោយភពព្រហស្បតិ៍ ឆ្ពោះទៅកាន់ភពសៅរ៍ ហើយបានផ្តល់រូបភាពដែលមានគុណភាពបង្ហាញខ្ពស់។ 

យាន New Horizons បានហោះហើរដោយភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងឆ្នាំ 2007 សម្រាប់ជំនួយទំនាញនៅតាមផ្លូវទៅកាន់ ភពភ្លុយតូ ។  កាមេរ៉ារបស់យានស៊ើបអង្កេតបានវាស់វែងទិន្នផលប្លាស្មាចេញពីភ្នំភ្លើងនៅលើ Io និងសិក្សាព្រះច័ន្ទ Galilean ទាំងបួនយ៉ាងលម្អិត ព្រមទាំងធ្វើការសង្កេតពីចម្ងាយនៃព្រះច័ន្ទខាងក្រៅ Himalia និង Elara ។

បេសកកម្ម កាលីលេ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ Galileo (យានអវកាស)
ភពព្រហស្បតិ៍ ដូចដែលបានឃើញដោយយានអវកាស Cassini
យានអវកាសដំបូងគេដែលធ្វើដំណើរទៅកាន់គន្លងភពព្រហស្បតិ៍គឺយាន Galileo probe  បាន ចូលគន្លងនៅថ្ងៃទី ៧ ខែធ្នូ ឆ្នាំ ១៩៩៥ យានអវកាសនេះក៏បានឃើញពីផលប៉ះពាល់នៃ Comet Shoemaker-Levy 9 នៅពេលដែលវាចូលទៅជិតភពព្រហស្បតិ៍ក្នុងឆ្នាំ 1994 ដោយផ្តល់នូវចំណុចពិសេសមួយសម្រាប់ព្រឹត្តិការណ៍នេះ។ សមត្ថភាពដែលបានរចនាដំបូងរបស់វាត្រូវបានកំណត់ដោយការបរាជ័យក្នុងការដាក់ពង្រាយអង់តែនវិទ្យុដែលទទួលបានកម្រិតខ្ពស់របស់វា ទោះបីជាព័ត៌មានទូលំទូលាយនៅតែទទួលបានអំពីប្រព័ន្ធ Jovian ពី Galileo ក៏ដោយ។ 

ការស៊ើបអង្កេតបរិយាកាស ទីតាញ៉ូមទម្ងន់ 340 គីឡូក្រាម ត្រូវបានបញ្ចេញចេញពីយានអវកាសក្នុងខែកក្កដា ឆ្នាំ 1995 ដោយចូលទៅក្នុងបរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍នៅថ្ងៃទី 7 ខែធ្នូ។  វាបានលោតឆ័ត្រយោងឆ្លងកាត់បរិយាកាស 150 គីឡូម៉ែត្រ (93 ម៉ាយ) ក្នុងល្បឿនប្រហែល 2,575 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (1600 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង។ )  ហើយបានប្រមូលទិន្នន័យអស់រយៈពេល 57.6 នាទីមុនពេលសញ្ញាត្រូវបានបាត់បង់នៅសម្ពាធប្រហែល 23 បរិយាកាស និងសីតុណ្ហភាព 153 អង្សារសេ។  ក្រោយមកទៀត វាបានរលាយ ហើយអាចទៅជាចំហាយ។ គន្លង របស់ Galileo ខ្លួនវាផ្ទាល់បានជួបប្រទះនូវកំណែលឿនជាងមុននៃជោគវាសនាដូចគ្នា នៅពេលដែលវាត្រូវបានកាច់ចង្កូតដោយចេតនាចូលទៅក្នុងភពផែនដីនៅថ្ងៃទី 21 ខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2003 ក្នុងល្បឿនជាង 50 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ដើម្បីជៀសវាងនូវលទ្ធភាពដែលវាធ្លាក់ចូល និងអាចបំពុលព្រះច័ន្ទ Europa ។ ,ដែលអាចផ្ទុកជីវិតបាន ។ 

ទិន្នន័យពីបេសកកម្មនេះបានបង្ហាញថា អ៊ីដ្រូសែនបង្កើតបានរហូតដល់ 90% នៃបរិយាកាសរបស់ភពព្រហស្បតិ៍។  សីតុណ្ហភាពដែលបានកត់ត្រាគឺលើសពី 300 °C (570 ° F) ហើយល្បឿនខ្យល់បានវាស់ច្រើនជាង 644 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (> 400 mph) មុនពេលការស៊ើបអង្កេតត្រូវបានបញ្ចេញ។

បេសកកម្ម Juno 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ Juno (យានអវកាស)ថតនៃភពព្រហស្បតិ៍ ថតដោយ យានអវកាស Juno នៅចុងបញ្ចប់នៃការហោះហើរជិតមួយ

(ខែកញ្ញា 2018)
ភពព្រហស្បតិ៍ ដូចដែលបានឃើញដោយ យានអវកាស Juno
(ថ្ងៃទី 12 ខែកុម្ភៈ ឆ្នាំ 2019)

បេសកកម្ម Juno របស់ NASA បានមកដល់ភពព្រហស្បតិ៍ នៅថ្ងៃទី 4 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2016 ហើយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងបញ្ចប់គន្លងចំនួន 37 ក្នុងរយៈពេលម្ភៃខែខាងមុខ។  ផែនការបេសកកម្មបានអំពាវនាវឱ្យ Juno សិក្សាភពដោយលម្អិតពី គន្លងរាងប៉ូល មួយ ។  នៅថ្ងៃទី 27 ខែសីហា ឆ្នាំ 2016 យានអវកាសបានបញ្ចប់ការហោះហើរជាលើកដំបូងរបស់ខ្លួនដោយភពព្រហស្បតិ៍ ហើយបានបញ្ជូនរូបភាពដំបូងដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនៃប៉ូលខាងជើងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍។ 

Juno នឹងបញ្ចប់គន្លងវិទ្យាសាស្ត្រចំនួន 12 មុនពេលការបញ្ចប់នៃផែនការបេសកកម្មដែលបានកំណត់របស់ខ្លួនដោយបញ្ចប់ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2018  នៅក្នុងខែមិថុនានៃឆ្នាំនោះ អង្គការ NASA បានបន្តផែនការប្រតិបត្តិការបេសកកម្មដល់ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2021 ហើយនៅក្នុងខែមករានៃឆ្នាំនោះ បេសកកម្មត្រូវបានបន្តដល់ខែកញ្ញា។ ឆ្នាំ 2025 ជាមួយនឹងការហោះហើរតាមច័ន្ទគតិចំនួនបួន៖ មួយនៃ Ganymede, មួយនៃ Europa និងពីរនៃ Io ។  នៅពេលដែល Juno ឈានដល់ចុងបញ្ចប់នៃបេសកកម្ម វានឹងអនុវត្ត deorbit ដែលត្រូវបានគ្រប់គ្រង និងបំបែកចូលទៅក្នុងបរិយាកាសរបស់ Jupiter ។ ក្នុងអំឡុងពេលបេសកកម្ម យានអវកាសនឹងត្រូវប៉ះពាល់ទៅនឹងកម្រិតវិទ្យុសកម្មខ្ពស់ពី ដែនម៉ាញេទិករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដែលអាចបណ្តាលឱ្យមានការបរាជ័យនៃឧបករណ៍មួយចំនួននាពេលអនាគត និងការប៉ះទង្គិចជាមួយព្រះច័ន្ទរបស់ភពព្រហស្បតិ៍។

បេសកកម្មដែលបានលុបចោល និងផែនការអនាគត 
មានការចាប់អារម្មណ៍យ៉ាងខ្លាំងក្នុងការសិក្សាអំពីព្រះច័ន្ទទឹកកករបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ដោយសារតែលទ្ធភាពនៃផ្ទៃទឹកនៃមហាសមុទ្រនៅលើ Europa, Ganymede និង Callisto ។ ការលំបាកក្នុងការផ្តល់មូលនិធិបានពន្យារពេលដំណើរការ។ JIMO របស់ NASA ( Jupiter Icy Moons Orbiter ) ត្រូវបានលុបចោលក្នុងឆ្នាំ 2005។  សំណើជាបន្តបន្ទាប់ត្រូវបានបង្កើតឡើងសម្រាប់បេសកកម្មរួមគ្នា របស់ NASA / ESA ដែលមានឈ្មោះថា EJSM/Laplace ជាមួយនឹងកាលបរិច្ឆេទនៃការបាញ់បង្ហោះបណ្តោះអាសន្ននៅប្រហែលឆ្នាំ 2020។ EJSM/Laplace នឹងមានសមាសភាពពី NASA - ដឹកនាំ Jupiter Europa Orbiter និង ESA ដែលដឹកនាំដោយ Jupiter Ganymede Orbiter ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ESA បានបញ្ចប់ភាពជាដៃគូជាផ្លូវការនៅខែមេសា ឆ្នាំ 2011 ដោយលើកឡើងពីបញ្ហាថវិកានៅ NASA និងផលវិបាកនៅលើតារាងពេលវេលាបេសកកម្ម។ ផ្ទុយទៅវិញ ESA គ្រោងនឹងបន្តបេសកកម្មអឺរ៉ុបតែមួយគត់ដើម្បីប្រកួតប្រជែងក្នុងការជ្រើសរើស L1 Cosmic Vision របស់ខ្លួន ។  ផែនការទាំងនេះត្រូវបានសម្រេចក្នុងនាមជា Jupiter Icy Moon Explorer (JUICE) របស់ ទីភ្នាក់ងារអវកាសអឺរ៉ុប (JUICE) ដោយសារតែការបាញ់បង្ហោះនៅឆ្នាំ 2023  បន្ទាប់មកដោយបេសកកម្ម Europa Clipper របស់ NASA ដែលគ្រោងនឹងបាញ់បង្ហោះនៅឆ្នាំ 2024 ។ 

បេសកកម្មដែលបានស្នើឡើងផ្សេងទៀតរួមមានបេសកកម្ម Gan De របស់ រដ្ឋបាលអវកាសជាតិចិន ដែលមានបំណងបាញ់បង្ហោះគោចរទៅកាន់ប្រព័ន្ធ Jovian (និងអាចទៅ Callisto និង Uranus ) ប្រហែលឆ្នាំ 2029 និង Interstellar Express របស់ CNSA និង Interstellar របស់ NASA ដែលនឹងប្រើប្រាស់ទំនាញរបស់ Jupiter ដើម្បី ជួយពួកគេទៅគែមនៃ heliosphere ។

ព្រះច័ន្ទ 
ភពព្រហស្បតិ៍មាន ផ្កាយរណបធម្មជាតិចំនួន 80 ដែលគេស្គាល់ ។  ក្នុងចំណោមទាំងនេះ 60 មានអង្កត់ផ្ចិតតិចជាង 10 គីឡូម៉ែត្រ។  ព្រះច័ន្ទធំជាងគេទាំងបួនគឺ Io, Europa, Ganymede និង Callisto ដែលត្រូវបានគេហៅថាជា " ព្រះច័ន្ទ Galilean " ហើយអាចមើលឃើញពីផែនដីដោយប្រើកែវយឹតនៅពេលយប់ច្បាស់លាស់។

ព្រះច័ន្ទកាលីឡេ 
ព្រះច័ន្ទដែលត្រូវបានរកឃើញដោយ Galileo-Io, Europa, Ganymede និង Callisto - ស្ថិតក្នុងចំណោមភពដ៏ធំបំផុតនៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ គន្លងនៃពួកគេទាំងបី (Io, Europa, និង Ganymede) បង្កើតបានជាលំនាំដែលគេស្គាល់ថាជា Laplace resonance ; សម្រាប់រាល់គន្លងទាំងបួនដែល Io ធ្វើជុំវិញភពព្រហស្បតិ៍ Europa បង្កើតគន្លងពីរយ៉ាងពិតប្រាកដ ហើយ Ganymede បង្កើតបានតែមួយ។ អនុភាពនេះបណ្តាលឱ្យឥទ្ធិពលទំនាញរបស់ព្រះច័ន្ទធំទាំងបីបង្វែរគន្លងរបស់វាទៅជារាងអេលីប ដោយសារតែព្រះច័ន្ទនីមួយៗទទួលបានទាញបន្ថែមពីអ្នកជិតខាងរបស់វានៅចំណុចដូចគ្នានៅគ្រប់គន្លងដែលវាបង្កើត។ ម៉្យាងវិញទៀត កម្លាំង ទឹករលក ពីភពព្រហស្បតិ៍ ធ្វើការ បង្វិល គន្លង របស់វា។ 

ភាព ខុសប្រក្រតីនៃ គន្លង របស់ពួកគេ បណ្តាលឱ្យមានការបត់បែនជាទៀងទាត់នៃរាងរបស់ព្រះច័ន្ទទាំងបី ដោយទំនាញរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ លាតសន្ធឹងពួកវានៅពេលពួកគេចូលទៅជិតវា និងអនុញ្ញាតឱ្យពួកវាវិលត្រលប់ទៅជារាងស្វ៊ែរបន្ថែមទៀត នៅពេលវាហោះទៅឆ្ងាយ។ ការបត់បែននៃជំនោរនេះ កំដៅ ផ្នែកខាងក្នុងរបស់ព្រះច័ន្ទដោយការ កកិត ។  នេះត្រូវបានគេមើលឃើញយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុង សកម្មភាពភ្នំភ្លើង នៃ Io (ដែលជាកម្មវត្ថុនៃកម្លាំងជំនោរខ្លាំងបំផុត)  និងក្នុងកម្រិតតិចជាងនៅក្នុងយុគសម័យភូគព្ភសាស្ត្រនៃ ផ្ទៃរបស់ Europa ដែលបង្ហាញពីការរស់ឡើងវិញថ្មីៗនៃផ្នែកខាងក្រៅរបស់ព្រះច័ន្ទ។

ចំណាត់ថ្នាក់ 
ព្រះច័ន្ទរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាបួនក្រុមនៃ 4 ដោយផ្អែកលើភាពធម្មតានៃ ធាតុគន្លង របស់វា ។  រូបភាពនេះមានភាពស្មុគស្មាញដោយការរកឃើញនៃព្រះច័ន្ទខាងក្រៅតូចៗជាច្រើនចាប់តាំងពីឆ្នាំ 1999 ។ ព្រះច័ន្ទរបស់ Jupiter បច្ចុប្បន្នត្រូវបានបែងចែកទៅជាក្រុមផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន ទោះបីជាមានព្រះច័ន្ទជាច្រើនដែលមិនមែនជាក្រុមណាមួយក៏ដោយ។ 

ព្រះច័ន្ទធម្មតា បំផុតទាំងប្រាំបី ដែលមានគន្លងរាងជារង្វង់ជិតនឹងយន្តហោះនៃអេក្វាទ័ររបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវបានគេគិតថាបានបង្កើតឡើងនៅជាប់នឹងភពព្រហស្បតិ៍ ខណៈពេលដែលនៅសល់គឺជា ព្រះច័ន្ទមិនទៀងទាត់ ហើយត្រូវបានគេគិតថាជា អាចម៍ផ្កាយចាប់យក ឬបំណែកនៃអាចម៍ផ្កាយចាប់យកបាន។ ព្រះច័ន្ទមិនទៀងទាត់ដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់ក្រុមមួយចែករំលែកធាតុគន្លងស្រដៀងគ្នា ហើយដូច្នេះអាចមានដើមកំណើតទូទៅ ប្រហែលជាព្រះច័ន្ទធំជាង ឬរាងកាយចាប់យកដែលបានបំបែក។

ចិញ្ចៀនរបស់ភព 
ភពព្រហស្បតិ៍មានប្រព័ន្ធ រង្វង់ភព ខ្សោយ ដែលផ្សំឡើងដោយផ្នែកសំខាន់ៗចំនួនបី៖ ផ្នែកខាងក្នុង នៃ ភាគល្អិត ដែលគេស្គាល់ថាជាហាឡូ ចិញ្ចៀនមេដែលមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់ និងចិញ្ចៀនខាងក្រៅ។  ចិញ្ចៀន​ទាំង​នេះ​លេច​ចេញ​ពី​ធូលី ជាជាង​ទឹកកក ដូច​ចិញ្ចៀន​របស់​សៅរ៍។  ចិញ្ចៀនសំខាន់គឺប្រហែលជាធ្វើពីវត្ថុធាតុដែលត្រូវបានច្រានចេញពីផ្កាយរណប Adrastea និង Metis ។ វត្ថុធាតុដែលជាធម្មតានឹងត្រលប់ទៅព្រះច័ន្ទវិញត្រូវបានទាញចូលទៅក្នុងភពព្រហស្បតិ៍ដោយសារតែឥទ្ធិពលទំនាញខ្លាំងរបស់វា។ គន្លងនៃវត្ថុធាតុឆ្ពោះទៅរកភពព្រហស្បតិ៍ ហើយសម្ភារៈថ្មីត្រូវបានបន្ថែមដោយផលប៉ះពាល់បន្ថែម។  ម្នាលភិក្ខុ ​ទាំង​ឡាយ អរហន្ត តិAmalthea ប្រហែល​ជា​ផលិត​សមាសធាតុ​ពីរ​ផ្សេង​គ្នា​នៃ​ចិញ្ចៀន gossamer ដែល​មាន​ធូលី។  ក៏មានភស្ដុតាងនៃរង្វង់ថ្មដែលចងនៅតាមបណ្តោយគន្លងរបស់អាម៉ាល់ធី ដែលអាចមានកំទេចកំទីដែលបុកពីព្រះច័ន្ទនោះ។

អន្តរកម្មជាមួយប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ 
ដ្យាក្រាមបង្ហាញពី អាចម៍ផ្កាយ Trojan នៅក្នុងគន្លងរបស់ Jupiter ក៏ដូចជា ខ្សែក្រវ៉ាត់អាចម៍ផ្កាយ សំខាន់
រួមជាមួយនឹងព្រះអាទិត្យ ឥទ្ធិពលទំនាញរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ បានជួយបង្កើតប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។ គន្លង​នៃ​ភព​ភាគច្រើន​របស់​ប្រព័ន្ធ​ស្ថិតនៅ​កៀក​នឹង ​គន្លង​គោចរ​របស់​ភព​ព្រហស្បតិ៍​ជាង​យន្តហោះ ​អេក្វាទ័រ ​របស់​ព្រះអាទិត្យ ( បារត ​គឺជា​ភព​តែមួយគត់​ដែល​ខិត​ជិត​ខ្សែអេក្វាទ័រ​របស់​ព្រះអាទិត្យ​ជាង​ក្នុង​គន្លង​គន្លង)។ គម្លាត Kirkwood នៅក្នុង ខ្សែក្រវាត់អាចម៍ផ្កាយ ភាគច្រើនបណ្តាលមកពីភពព្រហស្បតិ៍ ហើយភពនេះអាចទទួលខុសត្រូវចំពោះ ព្រឹត្តិការណ៍ ទម្លាក់គ្រាប់បែកដ៏ធ្ងន់ បំផុតនៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យខាងក្នុង។ 

បន្ថែមពីលើព្រះច័ន្ទរបស់វា វាលទំនាញរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ គ្រប់គ្រង អាចម៍ផ្កាយ ជាច្រើន ដែលបានតាំងទីលំនៅក្នុងតំបន់នៃ ចំណុច Lagrangian មុន និងតាមពីក្រោយភពព្រហស្បតិ៍ ក្នុងគន្លងរបស់វាជុំវិញព្រះអាទិត្យ។ ទាំងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា អាចម៍ផ្កាយ Trojan ហើយត្រូវបានបែងចែកទៅជា "ជំរុំ" ក្រិក និង Trojan ដើម្បីរំលឹកដល់ Iliad ។ ដំបូងបង្អស់ 588 Achilles ត្រូវបានរកឃើញដោយ Max Wolf ក្នុងឆ្នាំ 1906 ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក​ជាង​ពីរ​ពាន់​នាក់​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ។  ធំបំផុតគឺ 624 Hektor ។ 

ផ្កាយដុះកន្ទុយរយៈពេលខ្លី ភាគច្រើន ជាកម្មសិទ្ធិរបស់គ្រួសារ Jupiter ដែលត្រូវបានកំណត់ថាជាផ្កាយដុះកន្ទុយដែល មានអ័ក្សពាក់កណ្តាលធំ តូចជាងភពព្រហស្បតិ៍។ ផ្កាយដុះកន្ទុយគ្រួសាររបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ត្រូវបានគេគិតថា បង្កើតឡើងនៅក្នុង ខ្សែក្រវ៉ាត់ Kuiper នៅខាងក្រៅគន្លងនៃភពណិបទូន។ កំឡុងពេលជួបជិតៗជាមួយភពព្រហស្បតិ៍ គន្លងរបស់ពួកវាត្រូវបាន រំខាន ទៅជារយៈពេលតូចជាង ហើយបន្ទាប់មកបានវិលជុំវិញដោយអន្តរកម្មទំនាញទៀងទាត់ជាមួយព្រះអាទិត្យ និងភពព្រហស្បតិ៍។ 

ដោយសារតែទំហំដ៏ធំនៃភពព្រហស្បតិ៍ ចំណុចកណ្តាលនៃទំនាញ រវាងវា និងព្រះអាទិត្យស្ថិតនៅពីលើផ្ទៃព្រះអាទិត្យ ដែលជាភពតែមួយគត់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដែលនេះជាការពិត។

ផលប៉ះពាល់ 
អត្ថបទដើមចំបង៖ ព្រឹត្តិការណ៍ជះឥទ្ធិពលលើភពព្រហស្បតិ៍
រូបភាព Hubble ថតនៅថ្ងៃទី 23 ខែកក្កដា ឆ្នាំ 2009 ដែលបង្ហាញពីស្នាមជាំប្រហែល 8,000 គីឡូម៉ែត្រ (5,000 mi) ដែលបន្សល់ទុកដោយ ព្រឹត្តិការណ៍ផលប៉ះពាល់របស់ Jupiter ឆ្នាំ 2009 ។ 
ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគេហៅថា ម៉ាស៊ីនបូមធូលី នៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ  ដោយសារតែ អណ្តូងទំនាញ ដ៏ធំរបស់វា និងទីតាំងនៅជិតប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យខាងក្នុង មានផលប៉ះពាល់ច្រើនជាងលើភពព្រហស្បតិ៍ ដូចជាផ្កាយដុះកន្ទុយ ជាងនៅលើភពផ្សេងទៀតនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ។  វាត្រូវបានគេគិតថា ភពព្រហស្បតិ៍ បានការពារផ្នែកខាងក្នុងពីការទម្លាក់គ្រាប់បែក cometary ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ការក្លែងធ្វើកុំព្យូទ័រនាពេលថ្មីៗនេះបានបង្ហាញថា ភពព្រហស្បតិ៍មិនបណ្តាលឱ្យមានការថយចុះសុទ្ធនៃចំនួនផ្កាយដុះកន្ទុយដែលឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យខាងក្នុងនោះទេ ដោយសារតែទំនាញរបស់វារំខានដល់គន្លងរបស់វានៅខាងក្នុងប្រហែលជាញឹកញាប់នៅពេលដែលវា កើនឡើង ឬបញ្ចេញពួកវា។ ប្រធានបទនេះនៅតែមានភាពចម្រូងចម្រាសក្នុងចំណោមអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ ដោយសារអ្នកខ្លះគិតថាវាទាញផ្កាយដុះកន្ទុយមកផែនដីពី ខ្សែក្រវ៉ាត់ Kuiper ខណៈដែលអ្នកផ្សេងទៀតគិតថា Jupiter ការពារផែនដីពី ពពក Oort ។  ភពព្រហស្បតិ៍មានផលប៉ះពាល់ អាចម៍ផ្កាយ និង ផ្កាយដុះកន្ទុយ ប្រហែល 200 ដង ច្រើនជាងផែនដី។ 

នៅខែកក្កដាឆ្នាំ 1994 ផ្កាយដុះកន្ទុយ Comet Shoemaker-Levy 9 បាន បុកជាមួយ Jupiter ។  ព្រឹត្តិការណ៍នេះត្រូវបានគេសង្កេតឃើញយ៉ាងជិតស្និតដោយអ្នកសង្កេតការណ៍ជាច្រើនជុំវិញពិភពលោក រួមទាំង កែវយឺតអវកាស Hubble និងការស៊ើបអង្កេត Galilio ។  ព្រឹត្តិការណ៍នេះត្រូវបានគ្របដណ្តប់យ៉ាងទូលំទូលាយដោយប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ។ 

ការស្ទង់មតិឆ្នាំ 1997 នៃកំណត់ត្រាតារាសាស្ត្រដំបូងនិងគំនូរបានបង្ហាញថាលក្ខណៈពិសេសផ្ទៃងងឹតជាក់លាក់ដែលបានរកឃើញដោយតារាវិទូ Giovanni Cassini ក្នុងឆ្នាំ 1690 អាចជាស្លាកស្នាមផលប៉ះពាល់។ ការស្ទង់មតិដំបូងបានបង្កើតគេហទំព័របេក្ខជនចំនួនប្រាំបីបន្ថែមទៀតជាការសង្កេតផលប៉ះពាល់សក្តានុពលដែលគាត់និងអ្នកផ្សេងទៀតបានកត់ត្រានៅចន្លោះឆ្នាំ 1664 និង 1839។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយក្រោយមកវាត្រូវបានគេកំណត់ថាគេហទំព័របេក្ខជនទាំងនេះមានលទ្ធភាពតិចតួចឬគ្មាននៃលទ្ធផលនៃផលប៉ះពាល់ដែលបានស្នើឡើង។

ទេវកថា 
ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគេស្គាល់តាំងពីបុរាណកាល។ វាអាចមើលឃើញដោយភ្នែកទទេនៅលើមេឃពេលយប់ ហើយអាចឃើញម្តងម្កាលនៅពេលថ្ងៃនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យទាប។  ចំពោះពួក បាប៊ីឡូន វត្ថុនេះតំណាងឱ្យព្រះរបស់ពួកគេ Marduk ។ ពួកគេបានប្រើគន្លងប្រហែល 12 ឆ្នាំរបស់ភពព្រហស្បតិ៍តាមបណ្តោយ សូរ្យគ្រាស ដើម្បីកំណត់ ក្រុមតារានិករ នៃ រាសីចក្រ របស់ពួកគេ ។ 

ជនជាតិរ៉ូមបានហៅវាថា "ផ្កាយនៃ ភពព្រហស្បតិ៍ " ( Iuppiter Stella ) ដូចដែលពួកគេជឿថាវាពិសិដ្ឋចំពោះ ព្រះ សំខាន់ នៃ ទេវកថារ៉ូម៉ាំង ដែលឈ្មោះរបស់វាបានមកពី សមាសធាតុ Proto-Indo-European vocative * Dyēu-pəter (តែងតាំង: * Dyēus -pətēr មានន័យថា "បិតាមេឃ-ព្រះ" ឬ "ថ្ងៃបិតា-ព្រះ") ។  នៅក្នុងវេន, ភពព្រហស្បតិ៍គឺជាសមភាគីទៅនឹង ទេវកថាក្រិក Zeus (Ζεύς) សំដៅផងដែរថាជា Dias (Δίας) ឈ្មោះភពដែលត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុង ក្រិក សម័យទំនើប ។  គហបតិបុត្ត ស្គាល់ភពPhaethon ( Φαέθων ) មានន័យថា "ភ្លឺមួយ" ឬ "ផ្កាយភ្លឺ" ។  ក្នុងឋានៈជាព្រះដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតនៃ ភេនធីអុន រ៉ូម៉ាំង ភពព្រហស្បតិ៍ គឺជាព្រះនៃផ្គរលាន់ ផ្លេកបន្ទោរ និងខ្យល់ព្យុះ ហើយត្រូវហៅថា ព្រះនៃពន្លឺ និងមេឃ។

អាទិទេពក្រិកដើម Zeus ផ្គត់ផ្គង់ឫស zeno- ដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កើតពាក្យមួយចំនួនដែលទាក់ទងនឹងភពព្រហស្បតិ៍ដូចជា zenographic ។  Jovian គឺជា ទម្រង់ គុណនាម នៃភពព្រហស្បតិ៍។ ទម្រង់គុណនាមវ័យចំណាស់ រីករាយ ដែលប្រើដោយពួកហោរាក្នុង មជ្ឈិមសម័យ បានមកមានន័យថា "រីករាយ" ឬ "រីករាយ" អារម្មណ៍ដែលត្រូវបានកំណត់ចំពោះ ឥទ្ធិពលហោរាសាស្រ្តរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ ។  នៅក្នុង ទេវកថាអាឡឺម៉ង់ ភពព្រហស្បតិ៍គឺស្មើនឹង Thor ដែលឈ្មោះអង់គ្លេស ថ្ងៃព្រហស្បតិ៍ សម្រាប់រ៉ូម៉ាំង ស្លាប់ Jovis ។ 

ក្នុង ​ហោរាសាស្ត្រ Vedic ហោរា ​ហិណ្ឌូ​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​ភព​នេះ​តាម​ឈ្មោះ Brihaspati ជា​គ្រូ​បង្រៀន​សាសនា​របស់​ព្រះ ហើយ​ច្រើន​តែ​ហៅ​វា​ថា " Guru " ដែល​មាន​ន័យ​ត្រង់​ថា "ធ្ងន់"។  នៅក្នុង ទេវកថាទួគីអាស៊ីកណ្តាល ភពព្រហស្បតិ៍ត្រូវបានគេហៅថា Erendiz ឬ Erentüz មកពី eren (នៃអត្ថន័យមិនច្បាស់លាស់) និង yultuz ("ផ្កាយ") ។ មានទ្រឹស្តីជាច្រើនអំពីអត្ថន័យរបស់ អ៊ីរ៉ែន ។ ប្រជាជនទាំងនេះបានគណនារយៈពេលនៃគន្លងរបស់ភពព្រហស្បតិ៍ថាជា 11 ឆ្នាំ 300 ថ្ងៃ។ ពួកគេជឿថាព្រឹត្តិការណ៍សង្គម និងធម្មជាតិមួយចំនួនបានភ្ជាប់ជាមួយនឹងចលនារបស់Erentüzនៅលើមេឃ។ ជនជាតិចិន វៀតណាម កូរ៉េ និងជប៉ុនបានហៅវាថា "ផ្កាយឈើ" ( ចិន :木星; pinyin : mùxīng ) ដោយផ្អែកលើ ធាតុទាំងប្រាំ របស់ចិន ។