ស្គីក្ដា

ស្គីក្តារ គឺជាប្រភេទ សម្ភារៈកីឡាដែលត្រូវបានប្រើជាចម្បងសម្រាប់កីឡា ជិះស្គី,ឧបករណ៍​កីឡា ។ ជារឿយៗវាមានក្តារក្រដាស ក្រដាសដែល ត្រូវបានរចនាឡើងយ៉ាងពិសេសរួមជាមួយនឹងថ្នាំកូតធ្វើពីប៉ូលីយូថេនដែលប្រើសម្រាប់ធ្វើឱ្យរលោងរលោងនិងយូរអង្វែង។ ផ្ទាំងក្តារស្គីភាគច្រើនត្រូវបានផលិតឡើងដោយបន្ទះឈើ 
ផ្ទាំងក្តារបន្ទះត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរដោយការរុញជាមួយនឹងជើងម្ខាងខណៈដែលមួយទៀតនៅលើក្តារឬដោយ ច្រានជើងរបស់ខ្លួននៅក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធដូចជាចានឬ បំពង់ពាក់កណ្តាល ។ 
 " និងច្រាសមកវិញ។ អ្នកជិះស្គីជាទូទៅមានផាសុខភាពជាមួយនឹងជើងរបស់ពួកគេ។ ការជ្រើសរើសយករុញច្រានដោយជើងមុខត្រូវបានគេសំដៅជាទូទៅថាជាការជិះម៉ូតូ "ម៉នហ្គូ" ហើយមានន័យអវិជ្ជមាននៃរចនាបថនិងប្រសិទ្ធភាពនៅក្នុងសហគមន៍ជិះស្គីបន្ទះក្តារ។

ការអភិវឌ្ឍរបស់ស្គីក្ដា 

ថ្មីៗនេះ ផ្ទាំងក្តារអេឡិចត្រូនិក ក៏លេចឡើងផងដែរ។ ទាំងនេះមិនតម្រូវឱ្យមានចលនានៃការជិះបន្ទះក្តាររអិលដោយជើងនៃជើង។ ផ្ទុយទៅវិញម៉ូទ័រអេឡិចត្រិចធ្វើឱ្យបន្ទះក្តារដែលរុញដោយថាមពលថ្ម។
មិនមានគណៈគ្រប់គ្រងដែលប្រកាសបទបញ្ជាណាមួយអំពីអ្វីដែលបង្កើតបន្ទះក្តារក្ដារឬផ្នែកដែលវាត្រូវបានប្រមូលផ្តុំនោះទេ។ ប្រវត្តិសាស្រ្ត, ជិះបន្ទះក្តារកែងបានស្របទៅនឹងនិន្នាការសហសម័យនិងអារេដែលមានការវិវឌ្ឍន៍ដែលមិនធ្លាប់មានដែលបានអនុវត្តដោយអ្នកជិះកង់ / អ្នកប្រើ, ដែលត្រូវការមុខងារជាក់លាក់ពីក្រុមប្រឹក្សាភិបាល។ រូបរាងក្តារពឹងផ្អែកលើមុខងារដែលចង់បាន។ ជញ្ជីងឡុង គឺជាប្រភេទមួយនៃ skateboard ដែលមាន wheelbase វែងនិងមានទំហំធំជាងមុន។

ប្រភេទ ស្គីក្ដា 
ពីរប្រភេទគឺក្ដារលាយនិងក្តារខៀនខ្លី។ រូបរាងរបស់ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលក៏មានសារៈសំខាន់ផងដែរ: ជិះបន្ទះក្តាររអិលត្រូវតែត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដើម្បីអនុវត្តល្បិច។ [1] ជញ្ជាំងវែងជាទូទៅមានល្បឿនលឿនហើយភាគច្រើនត្រូវបានគេប្រើសម្រាប់ការបើកបរនិងការប្រណាំងខណៈដែលក្តារចុចត្រូវបានគេប្រើច្រើនដើម្បីធ្វើល្បិច។

ផ្នែកម្ខាងនៃបន្ទះក្តាររអិលមួយ 
ការពិពណ៌នាដូចខាងក្រោមគ្របដណ្តប់ផ្នែកស្គ្រីបដែលមានច្រើនបំផុតនៅក្នុងទម្រង់ពេញនិយមនិងសម័យទំនើបនៃការជិះបន្ទះក្តាររអិល។ ផ្នែកជាច្រើនមានសំណង់កម្រនិងអសកម្ម។ បន្ទះក្តាររំអិលបែបប្រពៃណីដែលមានលក្ខណៈជាប្រពៃណីមានទុកឡាន (ជាញឹកញាប់ត្រូវបានដាក់នៅលើកំពូលដើម្បីបង្កើនកម្លាំងរុញច្រាន) រថយន្តដឹកទំនិញ (ជាមួយធ្យូងអ៊ុយទែន) កង់ (ជាមួយរង្វង់ដែលបិទជិត) ធ្យូងថ្មគ្រាប់ស្វាយចន្ទីដើម្បីភ្ជាប់គ្រឿងម៉ាស៊ីននិងរថយន្តទៅផ្នែកខាងក្រោម។ នាវា។ នាវាចាស់ៗក៏មានផ្នែកប្លាស្ទិកដូចជាផ្នែកកន្ទុយនិងកន្ទុយច្រមុះ។

ទំហំ 
ទំហំខុស ៗ គ្នាប៉ុន្តែភាគច្រើនមានទំហំពី 7 ទៅ 10,5 អ៊ីង (18 ដល់ 27 សង់ទីម៉ែត្រ) ។ នាវាធំ ៗ អាចត្រូវបានប្រើសម្រាប់ស្ថេរភាពខ្ពស់នៅពេលជិះបន្ទះក្តាររអិល។ ទូកក្ដាររំអិលស្តង់ដារមានប្រវែងចន្លោះពី 28 ទៅ 33 អ៊ីញ (71 និង 84 សង់ទីម៉ែត្រ) ។ ផ្នែកខាងក្រោមនៃនាវាអាចត្រូវបានបោះពុម្ពដោយអ្នករចនាដោយទទេរឬតុបតែងដោយមធ្យោបាយផ្សេងៗ។

ប្រវែង 
ជាទូទៅផ្ទាំងក្ដារវែងមានប្រវែង 91 សង់ទីម៉ែត្រ។ បន្ទះ កាក់ " ជ័រ " មានប្រវែងប្រហែល 22 អ៊ីញ (56 សង់ទីម៉ែត្រ) ។ ក្តារធំ ៗ ដែលមានប្រវែង 69 សង់ទីម៉ែត្រត្រូវបានគេហៅថា "ក្ដាកំពូល" ។ 

ជញ្ជាំងវែង ដែលជាវ៉ារ្យ៉ង់ធម្មតារបស់ជិះបន្ទះក្តារប្រណាំងត្រូវបានប្រើសម្រាប់ល្បឿនខ្ពស់និងការរអិលលើផ្ទៃរាបស្មើហើយវាមានតម្លៃថ្លៃជាង។ ក្រុម "សាលារៀនចាស់" (អ្នកដែលធ្វើនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 ឬសម័យទំនើបដែលធ្វើត្រាប់តាមរូបរាងរបស់ពួកគេ) ។

ប្រវត្តិសាស្រ្ត
ស្គីក្ដាបន្ទះបានចាប់ផ្តើមនៅកាលីហ្វ័រញ៉ានៅទសវត្សឆ្នាំ1950
ក្តារបន្ទះក្តារលើកដំបូងត្រូវបានផលិតពីអ្នកជិះបន្ទះក្តាររុញ។ ការជិះបន្ទះក្តាររុញ​ បានទទួលប្រជាប្រិយភាពដោយសារតែការរុករក។ ជាការពិតជិះបន្ទះក្តាររអិលត្រូវបានគេសំដៅដំបូងថាជា "ការជិះកង់តាមចិញ្ចើមផ្លូវ" ។ ដំបូងផ្ទាំងក្តារត្រូវបានផលិតដោយដៃពីប្រអប់ឈើ និងបន្ទះឈើដោយមនុស្ស។ ខណៈពេលដែលកីឡានេះកាន់តែមានការពេញនិយមក្រុមហ៊ុនបានចាប់ផ្តើមផលិតបន្ទះក្ដារប៉ាតា។
ការជិះបន្ទះក្តារក្រាលបានកន្លងផុតទៅហើយ។ យ៉ាងណាក៏ដោយតាំងពីឆ្នាំ 2000 មកដោយសារតែការយកចិត្តទុកដាក់លើប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនិងផលិតផលដូចជាការលេងវីដេអូហ្គេមជិះបន្ទះក្តាររអិលរបស់កុមារនិងការធ្វើពាណិជ្ជកម្ម
ការជិះបន្ទះក្តាររអិលលើទឹកកកត្រូវបានទាញចូលទៅក្នុងចរន្តអាកាស។ ខណៈដែលចំណាប់អារម្មណ៍និងប្រាក់កាន់តែច្រើនត្រូវបានវិនិយោគទៅក្នុងជិះបន្ទះក្តារក្ដារអាកាសសួនច្បារជិះស្គីកាន់តែច្រើនផ្ទាំងក្តារប៉ាតាកាន់តែល្អប្រសើរឡើង។ លើសពីនេះទៀតការបន្តការចាប់អារម្មណ៍បានជម្រុញឱ្យក្រុមហ៊ុនជិះបន្ទះក្តាររអិលត្រូវបន្តការច្នៃប្រឌិតនិងបង្កើតនូវអ្វីថ្មីៗ។
ជិះបន្ទះក្ដារមិនតម្រូវអោយមានវិធីត្រឹមត្រូវដើម្បីជិះស្គីទេ ។ការជិះស្គីក្តារនៅតែមិនបានបញ្ឈប់ការវិវឌ្ឍនិងអ្នកជិះស្គីបានមកជាមួយគំនិតថ្មីគ្រប់ពេលវេលា។
ក្រុមប្រឹក្សាភិបាលក៏កំពុងបន្តវិវឌ្ឍផងដែរដោយសារតែក្រុមហ៊ុនព្យាយាមធ្វើឱ្យពួកគេកាន់តែស្រាលនិងរឹងមាំឬបង្កើនសមត្ថភាពរបស់ពួកគេ។

នៅឆ្នាំ 2020 ស្គីក្ដាបន្ទះ បានបង្ហាញខ្លួនជាលើកដំបូងនៅក្នុងកីឡាអូឡាំពិកនៅតូក្យូប្រទេសជប៉ុន។

វ៉ារ្យ៉ង់នៃឆ្នាំ 1970 ជាញឹកញាប់មានតិចតួចឬគ្មាន concavity ខណៈពេលដែលម៉ូដែល 1980 កម្លាំងនៃល្បឿនកាន់តែខ្លាំង។

ទំហំក្ដាស្គី 
ជាទូទៅទំហំទទឹងរបស់អ័ក្សគួរតែត្រូវបានជ្រើសរើសដែលជិតនឹងទទឹងរបស់នាវាវានឹងត្រូវបានប្រើជាមួយ។ ឧទាហរណ៏ដំបូលទទឹង 7.75 "ជាធម្មតាត្រូវបានបំពាក់ដោយឡានដឹកទំនិញធុនតូចមានទទឹង 7.5" និងទទឹង 8.0 "។ (ប្រភេទរថយន្តដឹកជញ្ជូនស្តង់ដាមានទំហំ 5/16" -24tpi UNF និង "យាន" រចនាប័ទ្មជាមួយនឹងសោ nylon ស្រេចចិត្ត។ ) រថយន្តដែលមានទំហំធំពេកអាចធ្វើឱ្យល្បិចពិបាកនិងអាចបណ្តាលឱ្យកង់ឡើងលើផ្លូវនៅពេលជិះបន្ទះក្តាររអិល។ រថយន្តដែលមានទំហំតូចពេកអាចពិបាកក្នុងការរក្សាលំនឹងហើយអាចបណ្តាលឱ្យខាំកង់កើតឡើងនៅពេលងាក។

រថយន្តដឹកទំនិញដែលមានបណ្តោយវែងគឺជាការអភិវឌ្ឍថ្មីៗ។ ឡានដឹកទំនិញវែងមួយមានស្នូលស្តេចដាក់នៅមុំធំជាង (ជាទូទៅរវាងពី 38 ទៅ 50 ដឺក្រេ  ) ដើម្បីផ្តល់នូវកម្រិតខ្ពស់នៃការបង្វិលនៃភាពលំអៀងដូចគ្នានឹងនាវា។ ឡានដឹកទំនិញវែងៗជាច្រើនក៏មានការរៀបចំស្តេចបញ្ច្រាសទិសជាមួយនឹងស្តេចដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងខាងក្រៅ។

កង់ស្គីក្ដារ 
កង់របស់ក្ដាររំអិលតែងតែត្រូវបានផលិតពី ប៉ូលីយូធ្យូណា តនិងមានទំហំនិងរូបរាងផ្សេងៗគ្នាដើម្បីឱ្យសមនឹងប្រភេទនៃការជិះស្គីខុសៗគ្នា។ អង្កត់ផ្ចិតធំជាង (55 ទៅ 85 មិល្លីម៉ែត្រ) រមៀលកាន់តែលឿននិងផ្លាស់ទីបានយ៉ាងងាយស្រួលជាងស្នាមប្រេះនៅលើចិញ្ចើមផ្លូវនិងល្អប្រសើរជាងមុនសម្រាប់ការជិះស្គីឆ្លងកាត់។ អង្កត់ផ្ចិតតូចជាង (48-54 មម) រក្សាឱ្យក្តារជិតទៅនឹងដីត្រូវការកម្លាំងតិចដើម្បីពន្លឿននិងបង្កើតមជ្ឈដ្ឋានទំនាញទាបដែលអាចឱ្យពេលវេលាឆ្លើយតបល្អប្រសើរជាងមុនក៏ប៉ុន្តែវាក៏ធ្វើឱ្យមានល្បឿនលឿនជាងមុននិងល្អជាងសម្រាប់ជិះស្គីលើផ្លូវ។ ។ 
កង់ក៏អាចរកបានក្នុងភាពខុសគ្នាជាច្រើនដែលជាធម្មតាត្រូវបានវាស់លើខ្នាត ទ្រនាប់ "A" ។ ជាថ្មីម្តងទៀតដូចជាសំបកកង់រថយន្តកង់មានចាប់ពីទន់ខ្លាំង (ប្រហែល Shore A 75) ទៅខ្លាំងណាស់ (ប្រហែល Shore A 101) ។ នៅពេលដែកឈប់នៅ 100 កង់ទាំងឡាយដែលមានស្លាកយីហោ 101A ឬខ្ពស់ជាងនេះគឺពិបាកប៉ុន្តែកុំប្រើខ្នាតទ្រព្យ័រម៉ាស់។ ឥឡូវនេះអ្នកផលិតកង់មួយចំនួនប្រើជញ្ជីង "B" ឬ "D" ដែលមានទំហំរឹងមាំនិងធំជាង។ អ្នកជិះលើផ្លូវទំនើបចូលចិត្តកង់ខ្នាតមធ្យម (ជាធម្មតា 51-54 មម) នៅពេលដែលកង់តូចៗដែលមានឡានធុនស្រាលអាចបង្កើត ល្បិច ដូចជា កន្សែងរាបស្មើ និង កន្សែង ផ្សេងទៀតងាយស្រួលដោយរក្សាកណ្តាលនៃក្តាររំអិលជិះបន្ទះក្តារជិតទៅនឹងនាវាដូច្នេះធ្វើឱ្យនាវា ងាយស្រួលក្នុងការបង្កើនបន្ថយ។ ផ្លូវកង់ពិបាក (A 100 / A 101) ។ ការ ជិះស្គីកង់ បញ្ឈរ ឬកង់ "បៃតង" តម្រូវឱ្យមានកង់ធំ ៗ (ជាធម្មតា 55-65 មីលីម៉ែត្រ) ព្រោះវាមានល្បឿនលឿនជាង។ កង់កង់ក៏មានសភាពទន់បន្តិច (A 98 / A 99) ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរក្សាល្បឿនខ្ពស់នៅលើផ្លូវរថភ្លើងដោយមិនមានការរអិល។ ការជិះបន្ទះក្តាររអិលប្រភេទ Slalom ទាមទារឱ្យមានកង់ធំ (60-75 មម) ដើម្បីទ្រទ្រង់ល្បឿនខ្ពស់បំផុត។ ពួកគេក៏ត្រូវមានភាពទន់ភ្លន់និងមានការក្តាប់ល្អប្រសើរជាងមុនក្នុងការធ្វើឱ្យការប្រណាំងរាំស្លាញនិងតៗគ្នាប្រែប្រួល។ សូម្បីតែកង់ធំ ៗ ក៏ត្រូវបានប្រើនៅលើក្តាររំអិលវែងៗនិងជិះស្គីចុះពីលើ។ ទំហំមានចាប់ពី 65 មមទៅ 100 ម។ ម។ ទំហំកង់ទាំងនេះតែងតែមានស្នូលប្លាស្ទិករឹងដែលអាចធ្វើឱ្យស្តើងនិងស្រាលជាងកង់យូស្ទ័រធន់។ វាត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ដោយអ្នកថតវីដេអូជិះបន្ទះក្តារផងដែរខណៈពេលដែលកង់ទន់ដ៏ធំអនុញ្ញាតឱ្យមានចលនារលូននិងងាយស្រួលជាងដីណាមួយ។

អ័ក្ស 
កង់ជិះបន្ទះក្តាររអិលនីមួយៗត្រូវបានដាក់នៅលើអ័ក្ស រុញ របស់វាតាមរយៈរន្ធចំនួនពីរ។ ជាមួយនឹងករណីលើកលែងតិចតួច, ស្នប់គឺជាស្តង់ដារឧស្សាហកម្ម "608" មានទំហំ 8mm (ឬ 10mm អាស្រ័យលើ axle) អង្កត់ផ្ចិតខាងក្រៅនៃ 22 មមនិងទទឹង 7 មម។ ទាំងនេះត្រូវបានធ្វើឡើងជាធម្មតានៃដែកថែប, ទោះបីជាស៊ីលីកូនី nitide, ជាសេរ៉ាមិចបច្ចេកវិទ្យាខ្ពស់, ពេលខ្លះត្រូវបានគេប្រើ។ ក្តាររំអិលជិះបន្ទះក្តាររអិលជាច្រើនត្រូវបានកំណត់តាម មាត្រដ្ឋាន ABEC ។ ទំហំនេះចាប់ផ្តើមពី ABEC1 ជាកម្រិតទាបបំផុតហើយបន្ទាប់មកគឺ 3, 5, 7 និង 9 ។ វាគឺជាការយល់ច្រឡំទូទៅមួយដែល ABECs មានភាពល្អប្រសើរសម្រាប់ការជិះបន្ទះក្តារក្ដារាបក្សីព្រោះថាការវាយតម្លៃរបស់ ABEC មានតែការវាស់ស្ទង់ប៉ុណ្ណោះដែលមិនចាំបាច់អនុវត្តលើផ្ទាំងស្គីទេ។ ការទទួលផលប្រយោជន៍ត្រូវបានកំណត់ដោយការថែរក្សាបានល្អ។ ការថែទាំលើការរុំព័ទ្ធដោយការសម្អាតនិងរំអិលវាឱ្យបានទៀងទាត់ [1] ។ 
សត្វខ្លាឃ្មុំដែលមិនត្រូវបានថែរក្សាបានធ្វើឱ្យការសម្តែងរបស់ពួកគេថយចុះយ៉ាងខ្លាំងហើយនឹងត្រូវការជំនួសវិញ។ ការលាងសម្អាតសម្ភារៈអនាម័យជាធម្មតាមាននៅលើទីផ្សារ។ ការវាយតម្លៃ ABEC មិនកំណត់ល្បឿនឬភាពធន់ទ្រាំនៃការជិះស្គីលើទឹកកកនោះទេ។ ជាពិសេសចំណាត់ថ្នាក់របស់ ABEC មិនមានអ្វីបញ្ជាក់ពីការផ្ទុករបស់អ័រស៊ី (ចំហៀងទៅម្ខាង) ទេដែលជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងកម្មវិធីជិះបន្ទះក្តារបន្ទះស្គី។ ក្រុមហ៊ុនជាច្រើនមិនបង្ហាញពីការវាយតម្លៃ ABEC ដូចជា Bones Bearings ដែលបង្កើតឱ្យមានការរុញច្រានសម្រាប់ជិះបន្ទះក្តារក្ដារដែលជារឿយៗត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថា "Skate Rated" ។ សត្វខ្លាឃ្មុំនីមួយៗជាធម្មតាមាន 7 គ្រាប់ដែកឬសេរ៉ាមិចប៉ុន្តែទោះបីជាការកំណត់រចនាសម្ព័ន្ធផ្សេងទៀតត្រូវបានប្រើក៏ដោយ។

ផ្នែករឹង 
ឧបករណ៍ម៉ោនគឺជាសំណុំនៃរន្ធចំនួន 10-32 UNF ជាធម្មតាក្បាលរបស់ Allen ឬ Phillips និងការ ចាក់សោរជាប់សោរ ណុល។ ពួកវាត្រូវបានប្រើដើម្បីភ្ជាប់រថយន្តដឹកទំនិញ (និងប្រភេទផ្សេងៗនៃរថយន្តស្ទូច) ទៅនឹងបន្ទះ។ ឈុតមួយចំនួនមានប៊ុលពណ៌ខុស ៗ គ្នាមួយដើម្បីបង្ហាញថាតើផ្នែកណាគឺជាច្រមុះនៃផ្ទាំងក្តារបន្ទះ។ ផ្នែករឹងគឺអាចរកបានក្នុងប្រវែងខុសៗគ្នាសម្រាប់ការដំឡើងឡានដឹកទំនិញដោយមានឬគ្មានគ្រឿងបញ្ឆេះ។

ផ្នែកបន្ទះក្តារ 
នៅផ្នែកខាងក្រោមនៃចុងកន្ទុយរបស់ក្តារបន្ទះកន្ត្រកការពារកន្ទុយ (ដែលគេស្គាល់ផងដែរថាជាចានរាងកោង) បានការពារចុងចុងនៃកន្ទុយពីកន្លែងចតនិងកន្លែងផ្សេងទៀតដែលអាចនឹងរលត់ទៅក្រៅ (ដែលគេស្គាល់ជាទូទៅថាជាកន្ទុយកន្ទុយ) និង កាត់បន្ថយភាពជាប់បាននៃកន្ទុយ។ ជាទូទៅត្រូវបានផលិតពីផ្លាស្ទិចវាត្រូវបានគេនិយមប្រើប្រាស់យ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 80 ប៉ុន្ដែការប្រើប្រាស់របស់ពួកគេបានថយចុះយ៉ាងឆាប់រហ័សជាមួយនឹងការមកដល់នៃការរចនាក្តារបន្ទះកន្ទុយដែលកាន់តែមានប្រជាប្រិយភាពនៅក្នុងទសវត្សរ៍ទី 90 ។
Tail Devil

ផ្នែកកន្ទុយក្ដាស្គី 
គឺជាឧបករណ៍ដែលបង្កើតឡើងដាក់នៅលើកន្ទុយឬច្រមុះរបស់ក្តារស្គី  ដើម្បីបង្កើតជាឥទ្ធិពលលេចធ្លោដែលអាចមើលឃើញជាទូទៅក្រោយពេលងងិតនៅពេលកន្ទុយឬច្រមុះរបស់ក្ដារបំពង់កកិននឹងដី។

ឯកសារយោង 

.  គេហទំព័រយូធូប RIDE Channel https://www.youtube.com/watch?v=YGNwvTv_2n4.  គេហទំព័រ DAZED http://www.dazeddigital.com/fashion/article/26698/1/five-cult-skate-documentaries-that-you-need-to-watch

.  Skateboarder (magazine) https://en.wikipedia.org/wiki/Skateboarder_(magazine)

.  1940s–1960s    https://en.wikipedia.org/wiki/Skateboarding#1940s%E2%80%931960s

.  Skateboarding https://en.wikipedia.org/wiki/Skateboarding#History

ទំព័រទាំងឡាយដែលដាច់តំណភ្ជាប់
កីឡា