Ebb និងលំហូរ

វដ្តមួយ (cushion) គឺជាបាតុភូតមួយដែលកម្រិតសមុទ្រ "ងើបឡើង" ឬ "ធ្លាក់" ក្នុងរង្វង់ថេរ។ ដូចដែលយើងដឹងពីគម្ពីរនេះ មនុស្សដំបូងដែលទទួលបានជោគជ័យក្នុងការផ្សារភ្ជាប់បាតុភូតដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលដល់ព្រះច័ន្ទគឺអ្នករុករកជនជាតិក្រិក Pythas ។ កម្លាំង ដែល បង្ក ឲ្យ មាន បាតុភូត នេះ ត្រូវ បាន គេ ហៅ ថា កង កម្លាំង ជើង ទឹក ហើយ តំបន់ ឆ្នេរ ដែល រង ផល ប៉ះ ពាល់ គឺ ជា តំបន់ ខ្នើយ ។

បាតុភូត នេះ ត្រូវ បាន បង្ហាញ យ៉ាង ខ្លាំង នៅ លើ ឆ្នេរ ដែល ប៉ះ ពាល់ ដល់ មហា សមុទ្រ ( ទាំង នេះ គឺ ជា ភាព ខុស គ្នា 6-8 ម៉ែត្រ ) ។ រីឯ នៅ ក្នុង សមុទ្រ មេឌីទែរ៉ាណេ ដែល ជាប់ នៅ ចន្លោះ ទ្វីប អាហ្វ្រិក និង អឺរ៉ុប បាតុភូត នេះ មាន ភាព ទន់ ខ្សោយ ខ្លាំង (ប្រហែល កន្លះ ម៉ែត្រ ពី ឆ្នេរ សមុទ្រ អ៊ីស្រាអែល)។ វដ្ដ ដ្យ ក្បល កើត ឡើង ពីរ ដង ក្នុង មួយ ថ្ងៃ ។ ពេល វេលា រវាង ទឹក ជំនន់ ខ្ពស់ គឺ ប្រហែល 12 ម៉ោង 24 នាទី ដែល ជា លទ្ធ ផល នៃ ការ បញ្ចូល គ្នា នៃ ការ បង្វិល ផែន ដី ជុំវិញ ខ្លួន ឯង ជាមួយ នឹង គន្លង ព្រះ ច័ន្ទ នៅ ជុំវិញ ផែន ដី ។

កន្លែង ដែល បាតុភូត នេះ ឈាន ដល់ កំពូល របស់ ខ្លួន ទាក់ ទង នឹង ភាព ខុស គ្នា រវាង កម្រិត ទឹក និង ទឹក ជំនន់ គឺ ឆក សមុទ្រ នៃ មូលនិធិ នៅ ប្រទេស កាណាដា និង សហ រដ្ឋ អាមេរិក ។

ការពន្យល់រាងកាយសម្រាប់បាតុភូត 

យោងតាមច្បាប់ ទំនាញ សកលរបស់ ញូតុន កម្លាំងទំនាញថយចុះនៅពេលដែលចម្ងាយកើនឡើង ដូច្នេះនៅចំណុច B វាខ្សោយជាងនៅកណ្តាលផែនដី ហើយនៅកណ្តាលផែនដីវាខ្សោយជាងចំណុច A ។ កម្លាំងជំនោរ គឺពិតជាភាពខុសគ្នានៃវ៉ិចទ័ររវាងកម្លាំង centrifugal (ថេរគ្រប់ចំណុច) និង កម្លាំងទំនាញ របស់ព្រះច័ន្ទ (ដែលប្រែប្រួលតាមចម្ងាយ)។

ទំនាញផែនដីគឺខ្លាំងជាងព្រះច័ន្ទ និងកម្លាំងកណ្តាលរាប់សិបដង ដូច្នេះហើយនៅចំណុច A និង B ឥទ្ធិពលនៃកម្លាំងមិនគ្រប់គ្រាន់ដើម្បី "ទាក់ទាញ" ដំណក់ទឹកនោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅចំណុច C និង D ឥទ្ធិពលនៃកម្លាំងនឹងមានអារម្មណ៍ ពីព្រោះនៅចំណុចទាំងនេះ ទម្ងន់ប្រឆាំងមានសមាសធាតុស្របគ្នានៅពីមុខផែនដី ដែលមិនធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងទំនាញផែនដី។ សមាសធាតុនៃកម្លាំងនេះបណ្តាលឱ្យទឹកធ្លាក់ចុះ "រអិល" ឆ្ពោះទៅរកព្រះច័ន្ទឬក្នុងទិសដៅផ្ទុយ។ សមាសធាតុនេះផ្លាស់ប្តូរទំហំ ហើយតូចជាងនៅពេលអ្នកចូលទៅជិតចំណុច A និង B។ នៅចំណុច A និង B កម្លាំងមិនមានសមាសធាតុដែលត្រូវគ្នានៅលើផ្ទៃផែនដីទេដូច្នេះទឹក "កកកុញ" នៅក្នុងតំបន់ A និង B ។ នៅពេលដែលផែនដីវិល ចំណុចជាក់លាក់មួយនៅលើផ្ទៃរបស់វា ពេលខ្លះផ្លាស់ប្តូរទីតាំងរបស់វា កំឡុងពេលបង្វិលពី A ទៅ C ទៅ B និង D ដូច្នេះជួនកាលវាស្ថិតនៅក្នុងតំបន់ដែលមានទឹក "ច្រើន" (ឧទាហរណ៍។ A និង B; ចំនុចដែលស្ថិតនៅលើអ័ក្ស "ផែនដី-ព្រះច័ន្ទ")

ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃទ្រឹស្តីនៃជំនោរ 
នៅក្នុងសមាសភាពរបស់គាត់ "ការរាប់ពេលវេលា" ពីឆ្នាំ 725 នៃគ.ស. លោក de Venerbilis បានភ្ជាប់បាតុភូតនៃវដ្តពាក់កណ្តាលប្រចាំថ្ងៃនៃជំនោរ និងភាពខុសគ្នាកម្ពស់នៃជំនោរជាមួយនឹងព្រះច័ន្ទ និងការបង្ហាញរបស់វា។ Bede ចាប់ផ្តើមដោយបញ្ជាក់ថា ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ជំនោរបានជន់លិចឆ្នេរ ហើយស្រកពីវាប្រហែល 4/5 នៃមួយម៉ោង (48 នាទី) យឺតជាងថ្ងៃមុន ដូចជាព្រះច័ន្ទរះ ហើយកំណត់នៅចន្លោះពេលប្រហែល 4/5 នៃមួយម៉ោង។ រវាងថ្ងៃ។ គាត់បន្តសង្កត់ធ្ងន់ថា ក្នុងរយៈពេលពីរខែតាមច័ន្ទគតិ (59 ថ្ងៃ) ព្រះច័ន្ទវិលជុំវិញផែនដីចំនួន 57 ដងក្នុងអំឡុងពេលនោះ 114 ព្រឹត្តិការណ៍ជំនោរកើតឡើង។ Beda បន្ទាប់មកចង្អុលបង្ហាញថាកម្ពស់នៃជំនោរផ្លាស់ប្តូរក្នុងអំឡុងពេលខែ; គាត់ហៅព្រឹត្តិការណ៍ទឹករលកខ្លាំងជាង malinae និងអ្នកដែលខ្សោយជាង ledones ដោយកត់សម្គាល់ថាទាំងនេះឆ្លាស់គ្នាបែងចែកខែជាបួនផ្នែកស្មើគ្នាដែលនីមួយៗមានរយៈពេលពី 7 ទៅ 8 ថ្ងៃ។