ដីសណ្តមេគង្គ

ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ (     ' ដីសណ្ដទន្លេនាគប្រាំបួន ' ឬសាមញ្ញថា  ) ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាភូមិភាគខាងលិច (   ) ឬភូមិភាគនិរតី (   ) គឺជាតំបន់នៅភាគនិរតីនៃប្រទេសវៀតណាម ដែលទន្លេមេគង្គ ចូលទៅជិតនិងហូរចូលទៅក្នុងសមុទ្រ តាមរយៈបណ្តាញបែងចែក ។ តំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គគ្របដណ្តប់មួយភាគធំនៃភាគនិរតីនៃប្រទេសវៀតណាម ដែលមានជាង ៤០ ៥០០គីឡូម៉ែត្រការ៉េ (១៥,៦០០ម៉ាយញ៍) ។  ទំហំនៃតំបន់គ្របដណ្តប់ដោយទឹកអាស្រ័យលើរដូវ។ ភូមិសាស្ត្រឆ្នេរសមុទ្រសើមធ្វើឱ្យវាក្លាយជាប្រភពកសិកម្មនិងវារីវប្បកម្មដ៏សំខាន់សម្រាប់ប្រទេស។

ដីសណ្តត្រូវបានកាន់កាប់នៅដើមសតវត្សទី៤ មុនគ.ស។ ជាជាក់ស្តែងនៃការតាំងទីលំនៅរបស់ជនជាតិខ្មែរ វៀតណាម ចិន និង បារាំង ក្នុងតំបន់ដីសណ្តនិងផ្លូវទឹកមានឈ្មោះជាច្រើន រួមទាំងពាក្យខ្មែរ ថាបាសាក់ ដើម្បីសំដៅលើអាងខាងក្រោមនិងទីកន្លែងទន្លេធំជាងគេដែលហូរកាត់វា។  បន្ទាប់ពីសន្និសិទទីក្រុងហ្សឺណែវឆ្នាំ១៩៥៤ វៀតណាមត្រូវបានបំបែកជាពីរ  ដោយវៀតណាមខាងត្បូងទទួលមរតកពាក់កណ្តាលភាគខាងត្បូងនៃវៀតណាមក្លាយជារដ្ឋវៀតណាម ហើយទីបំផុតសាធារណរដ្ឋវៀតណាម ត្រូវបានគេស្គាល់ផងដែរថាជាវៀតណាមខាងត្បូងដោយមានរដ្ឋគ្រប់គ្រងផ្ទាល់ខ្លួន (សូមមើល ប្រភេទ៖ ខេត្តវៀតណាមខាងត្បូង)។ ក្រោយឆ្នាំ១៩៧៥ ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គបានឈប់ក្លាយជាផ្នែកមួយនៃសាធារណរដ្ឋវៀតណាម ដែលបានទទួលជោគជ័យដោយប្រជាជាតិវៀតណាមបច្ចុប្បន្ន។ សព្វថ្ងៃនេះ តំបន់នេះមានខេត្តចំនួន ១២៖ ខេត្តកំពង់គោ, ខេត្តផ្សារដែក, ខេត្តមេ-ស, ខេត្តមាត់ជ្រូក, ខេត្តកំពង់ឫស្សី, ខេត្តលង់ហោរ, ខេត្តព្រះត្រពាំង, ខេត្តផ្សំអំបើស, ខេត្តក្រមួនស, ខេត្តឃ្លាំង, ខេត្តពលលាវ និង ខេត្តទឹកខ្មៅ រួមជាមួយនឹងថ្នាក់ខេត្ត-ក្រុង ព្រែកឫស្សី ។
Articles containing Vietnamese-language text
ដីសណ្ត​ទន្លេ​មេគង្គ​ត្រូវ​បាន​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ជា «​កំណប់​ជីវសាស្ត្រ​»។ ប្រភេទសត្វជាង ១០០០ ប្រភេទត្រូវបានកត់ត្រានៅចន្លោះឆ្នាំ១៩៩៧ និង២០០៧ ហើយប្រភេទសត្វថ្មីនៃរុក្ខជាតិ ត្រី ជីងចក់ និងថនិកសត្វត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុងតំបន់ដែលមិនទាន់បានរុករកពីមុន រួមទាំងសត្វកណ្ដុរឡាវដែលគិតថាផុតពូជ។  ភូមិសាស្ត្រ​ឆ្នេរ​ទាប​នៃ​តំបន់​ធ្វើ​ឱ្យ​វា ​ងាយ​រង​គ្រោះ​ដោយ​ការ​ប្រែប្រួល​អាកាស​ធាតុ ​ដែល​បង្ក​ឱ្យ​មាន​ការ​កើនឡើង ​កម្ពស់​ទឹកសមុទ្រ ​រួម​ជាមួយ​នឹង​បញ្ហា​ពាក់ព័ន្ធ​ដូច​ជា ​ការ​ហូរ​ច្រោះ​ឆ្នេរ និង​ការ​ជ្រៀត​ចូល​ទឹកប្រៃ ​។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ

សម័យនគរភ្នំនិងចេនឡា 

ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គទំនងជារស់នៅតាំងពីសម័យបុរេប្រវត្តិមកម្ល៉េះ។ អរិយធម៌របស់នរគភ្នំនិងចេនឡា បានរក្សាវត្តមាននៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គអស់ជាច្រើនសតវត្សមកហើយ។  របកគំហើញបុរាណវត្ថុនៅអូរកែវ និងតំបន់អាណាចក្រភ្នំផ្សេងទៀតបង្ហាញថា តំបន់នេះគឺជាផ្នែកសំខាន់មួយនៃអរិយធម៌នគរភ្នំ ដែលមានភាពអ៊ូអរជាមួយនឹងកំពង់ផែពាណិជ្ជកម្ម និងព្រែកជីកនៅដើមសតវត្សរ៍ទី ១ នៃគ.ស ហើយការតាំងទីលំនៅរបស់មនុស្សយ៉ាងទូលំទូលាយនៅក្នុងតំបន់ប្រហែលជាបានត្រលប់មកវិញរហូតដល់ សតវត្សទី៤មុនគ.ស។ ខណៈពេលដែលមិនមានការយល់ស្របច្បាស់លាស់លើការតុបតែងមុខជនជាតិភាគតិចនៃអ្នករស់នៅក្នុងតំបន់ក្នុងអំឡុងសម័យនគរភ្នំ អ្នកបុរាណវត្ថុវិទូបានណែនាំថា ពួកគេប្រហែលជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយ ជនជាតិអូស្ត្រូអាស៊ីក។ សិលាចារឹកខ្មែរលេចឡើងក្នុងសម័យចេនឡា ។

អង្គរបុរី គឺជាទីតាំងមួយនៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គ ដែលមានអាយុកាលចន្លោះពី ៤០០ មុនគ.ស.-៥០០ គ.ស.។ ទីតាំងនេះមានបណ្តាញពាណិជ្ជកម្មតាមសមុទ្រយ៉ាងទូលំទូលាយនៅទូទាំងអាស៊ីអាគ្នេយ៍និងជាមួយប្រទេសឥណ្ឌា ហើយត្រូវបានគេជឿថាអាចជារាជធានីបុរាណនៃអរិយធម៌នៃនរគភ្នំ។

សម័យកម្ពុជា 
<div class="thumb tmulti tright"><div class="thumbinner multiimageinner" style="width:532px;max-width:532px"><div class="trow"><div class="tsingle" style="width:249px;max-width:249px"><div class="thumbimage" style="height:380px;overflow:hidden"></div> ១៧១០ ផែនទីដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ</div><div class="tsingle" style="width:279px;max-width:279px"><div class="thumbimage" style="height:380px;overflow:hidden"></div>គ.សឆ្នាំ ១៨២៥ ផែនទីដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ</div></div></div></div>
Pages using multiple image with auto scaled images
រួមគ្នាជាមួយភាគអាគ្នេយ៍(វៀតណាម) តំបន់ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាកម្ពុជាក្រោម ដល់អាណាចក្រខ្មែរដែលទំនងជារក្សាការតាំងទីលំនៅនៅទីនោះជាច្រើនសតវត្សមុនការងើបឡើងនៅសតវត្សទី១១ និង១២ ។  អាណាចក្រចម្ប៉ា ទោះបីភាគច្រើនមានមូលដ្ឋាននៅតាមបណ្តោយឆ្នេរសមុទ្រនៃវៀតណាមកណ្តាលសម័យទំនើបក៏ដោយ ត្រូវបានគេដឹងថាបានពង្រីកទៅភាគខាងលិចចូលទៅក្នុងដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ ដោយដណ្តើមបានការគ្រប់គ្រងព្រៃនគរ (មុនគេនៃ ទីក្រុងព្រៃនរគសម័យទំនើប) នៅចុងសតវត្សទី១៣   អ្នកនិពន្ធ បានផ្តល់យោបល់ថាវត្តមានជនជាតិចាមពិតជាមាននៅក្នុងតំបន់នេះមុនការកាន់កាប់របស់ខ្មែរ។  ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី នេះមិនគិតពីកម្ពុជាក្រោម(រួមទាំងព្រៃនគរ) តាំងពីសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រ ឬយ៉ាងហោចណាស់ ហ្វូណន  និងការពិតដែលថានៅចន្លោះសតវត្សទី១០-១២  មានការប៉ះទង្គិចគ្នាជាច្រើនរវាង អាណាចក្រខ្មែរ និង ចម្ប៉ា (ភាគច្រើនផ្អែកលើវៀតណាមកណ្តាលសម័យទំនើប)។  

នៅដើមសតវត្សទី១៥ ពួកចម្ប៉ាបានចាប់ផ្តើមការលុកលុយជាច្រើននៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គ។ អាណាចក្រកម្ពុជាដែលកំពុងធ្លាក់ចុះបានសុំឱ្យអាណាចក្រមីងចិនធ្វើអន្តរាគមន៍នៅឆ្នាំ១៤០៨ និង១៤១៤។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី នៅឆ្នាំ១៤២១ ព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី៦ នៃចម្ប៉ាបានដណ្តើម និងបញ្ចូលផ្នែកខាងកើតនៃដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ រួមទាំងទីប្រជុំជនផ្សារបៀរហ្វាផងដែរ។ ទ្រង់​បាន​ដំឡើង​រូបសំណាក​ព្រះ​ត្រៃបិដកៈ ព្រះវិស្ណុ​នៅ​ទីនោះ ដើម្បី​សម្គាល់​តំបន់​ភាគ​ខាងត្បូង​នៃ​ប្រទេស​ចម្ប៉ា។  

ចាប់ពីទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៦២០ ព្រះបាទជ័យជេដ្ឋាទី២ (១៦១៨-១៦២៨) បានអនុញ្ញាតឲ្យជនជាតិយួនមកតាំងទីលំនៅក្នុងតំបន់នោះ ហើយបានតាំងលំនៅនៅព្រៃនគរ ដែលគេនិយមហៅថាសាយហ្គន។  ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គបានក្លាយជា ជម្លោះទឹកដីរវាងជនជាតិខ្មែរនិងយួនក្នុងសតវត្សន៍ជាបន្តបន្ទាប់។ នៅឆ្នាំ១៧៥៧ ស្តេចយួនបានកាន់កាប់ទីរួមខេត្តទឹកខៅ្ម។ នៅ​ទស្សវត្សរ៍​ឆ្នាំ១៨៦០ អាណានិគម​បារាំង​បាន​បង្កើត​ការ​គ្រប់​គ្រង​លើ​ដីសណ្ដ​ទន្លេ​មេគង្គ និង​បាន​បង្កើត​អាណានិគម​នៃកូសាំងស៊ីន​បារាំង ។

សម័យវៀតណាម 
នៅឆ្នាំ ១៦៩៨ ស្តេចង្វៀននៃហ្វេ បានបញ្ជូន ង្វៀន ហ៊ីវកាញ់ ដែលជាអភិជនយួនទៅកាន់តំបន់នោះ ដើម្បីបង្កើតរចនាសម្ព័ន្ធរដ្ឋបាលរបស់យួននៅក្នុងតំបន់។  ជាជាងការនិទានរឿងរបស់រដ្ឋអំពីការពង្រីកជនជាតិយួនភាគច្រើនទៅកាន់ភាគខាងត្បូង បារាំងឯកសារវៀតណាមនិង ជនជាតិចាម(កម្ពុជា) ចាត់ទុកខ្លួនឯងថាជាអ្នកតាំងទីលំនៅដំបូងបំផុតនៅតំបន់ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គក្នុងសតវត្សទី១៧និង១៨ ដែលជាអ្នកតាំងលំនៅមុនជនជាតិចិន និងយួន។ ស្តេចង្វៀន បានបង្កើតអាណានិគមយោធាចាម-ម៉ាឡេជាលើកដំបូង ដើម្បីបង្កើតនិងគ្រប់គ្រងលើដីសណ្ដសម្រាប់ការតាំងទីលំនៅរបស់យួននៅពេលក្រោយ។ នៅចុងសតវត្សទី១៨ នៅពេលដែលលក្ខខណ្ឌត្រូវបានដោះស្រាយយ៉ាងល្អ អ្នកតាំងលំនៅចាម-ម៉ាឡេទាំងនោះត្រូវបានជំនួសដោយអាណានិគមយួនបន្តិចម្តងៗ។  ការរឹបអូសយកដីជនជាតិដើមភាគតិចរបស់វៀតណាម និងការធ្វើអាណានិគមនៃដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ ក្រោយមកត្រូវបានបញ្ចូលទៅក្នុងទ្រឹស្ដីជាតិនិយមនិយមសម័យទំនើប ណាំទៀង ។ ក្នុងអំឡុងសង្រ្គាមរាជវង្សតៃសឺននិងរាជវង្សង្វៀន ជាបន្តបន្ទាប់ព្រំដែនរបស់យួនត្រូវបានរុញច្រានរហូតដល់ជ្រោយទឹកខ្មៅ ។ នៅឆ្នាំ១៨០២ ង្វៀនអាញ់បានឡើងគ្រងរាជ្យជាអធិរាជយ៉ាឡុង និងបង្រួបបង្រួមទឹកដីទាំងអស់ដែលរួមមានយួនទំនើប រួមទាំងដីសណ្ដទន្លេមេគង្គផងដែរ។

នៅពេលបញ្ចប់ យុទ្ធនាការកូសាំងស៊ីនក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៨៦០ តំបន់នេះបានក្លាយជាផ្នែកនៃកូសាំងស៊ីនដែលជាអាណានិគមដំបូងរបស់បារាំងនៅវៀតណាម ហើយក្រោយមកទៀតជាផ្នែកមួយនៃឥណ្ឌូចិនរបស់បារាំង ។  ចាប់ផ្តើមក្នុងអំឡុងសម័យអាណានិគមបារាំង ពួកបារាំងបានល្បាត និងប្រយុទ្ធតាមផ្លូវទឹកនៃតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គជាមួយនឹងកងនាវាចរការវាយប្រហារ ដែលជាយុទ្ធសាស្ត្រមួយដែលបានបន្តពេញមួយសង្រ្គាមឥណ្ឌូចិនលើកទីមួយ ហើយក្រោយមកត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយកងនាវាចរសហរដ្ឋអាមេរិក។ កម្លាំងទន្លេរីន  ក្នុងកំឡុង សង្គ្រាមវៀតណាម ដែលហៅថាសង្រ្គាមឥណ្ឌូចិនលើកទីពីរ តំបន់ដីសណ្តបានឃើញការប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវរវាង ទ័ពព្រៃវៀតកុង (NLF) និងកងពលធំថ្មើរជើងទី៩ របស់សហរដ្ឋអាមេរិកនិងអង្គភាពនៃ កប៉ាល់រហ័សរហួនរបស់ កងទ័ពជើងទឹកសហរដ្ឋអាមេរិក (PACVs) បូក។ កងទ័ពនៃសាធារណរដ្ឋវៀតណាម កងពលធំទី៧ ទី៩ និងកងពលថ្មើរជើងលេខ២១ ។ ជា​តំបន់​យោធា ដីសណ្ដ​មេគង្គ​ត្រូវ​បាន​ហ៊ុមព័ទ្ធ​ដោយតំបន់​យុទ្ធវិធី​កងពល​ទី IV (IV CTZ) ។

នៅ​ឆ្នាំ​១៩៧៥ ទាហាន​វៀតណាម​ខាង​ជើង និង​ទាហាន​វៀតកុង បាន​បើក​ការ ​លុកលុយ​យ៉ាង​ធំ​នៅ​ផ្នែក​ជាច្រើន​នៃ​ប្រទេស​វៀតណាម​ខាង​ត្បូង ។ ខណៈពេលដែលកងពល I, II, និង III បាន ដួលរលំយ៉ាងខ្លាំង កងពល IV នៅតែរក្សាភាពរឹងមាំដដែល ដោយសារតែក្រោមការដឹកនាំរបស់ឧត្តមសេនីយ Nguyen Khoa Nam បានត្រួតពិនិត្យប្រតិបត្តិការយោធាដ៏រឹងមាំដើម្បីការពារ VC កាន់កាប់ស្រុកក្នុងតំបន់សំខាន់ៗណាមួយ។ ឧត្តមសេនីយទោ Le Van Hung មេបញ្ជាការកងពលធំលេខ ២១ បានស្នាក់នៅការិយាល័យនៅទីក្រុង Can Tho ដើម្បីបន្តការពារដោយជោគជ័យប្រឆាំងនឹង VC ។ នៅថ្ងៃទី 29 ខែមេសា ឆ្នាំ 1975 អគ្គកុងស៊ុលអាមេរិកចុងក្រោយបង្អស់ Terry McNamara និងអ្នកការទូតរបស់គាត់បានជម្លៀសតាមទូកសមុទ្រពី Can Tho ទៅកាន់សមុទ្រចិនខាងត្បូង។  នៅពេលដែលប្រធានាធិបតីវៀតណាមខាងត្បូង Duong Van Minh បញ្ជាឱ្យចុះចាញ់ដោយគ្មានលក្ខខណ្ឌ ឧត្តមសេនីយ៍ទាំងពីរ ARVN នៅ Can Tho ឧត្តមសេនីយ៍ Le Van Hung និង Nguyen Khoa Nam បានធ្វើអត្តឃាត។ នៅ មូលដ្ឋានទ័ពអាកាស Binh Thuy ទាហាន ARVN និងបុគ្គលិកមូលដ្ឋានអាកាសមួយចំនួនដែលការពារមូលដ្ឋានអាកាសត្រូវបានជម្លៀសដោយឧទ្ធម្ភាគចក្រ និងយន្តហោះចម្បាំងជាច្រើននាក់ទៅកាន់ ប្រទេសថៃ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបានឮការចុះចាញ់របស់ Minh ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានម៉ោង ទាហាន VC បានកាន់កាប់មូលដ្ឋាន ហើយចាប់បាន ARVN និងបុគ្គលិកមូលដ្ឋានអាកាសទាំងនោះ ដែលមិនបានរត់គេចខ្លួន។  នៅទីក្រុង My Tho ឧត្តមសេនីយ៍ត្រី Tran Van Hai ដែលទទួលបន្ទុកការពារ ផ្លូវជាតិលេខ ៤ (ឥឡូវ NH1A) ពី Saigon ទៅ Can Tho បានធ្វើអត្តឃាត។ Tran គឺជាមេទ័ពម្នាក់ក្នុងចំណោមមេទ័ព ARVN ទាំងបីនាក់ដែលបដិសេធមិនព្រមជម្លៀសដោយជនជាតិអាមេរិក នៅពេលដែលទាហានវៀតណាមខាងជើងឈ្លានពានទីក្រុង Saigon ។  ទាហាន ARVN ជាច្រើននាក់បានបន្តប្រយុទ្ធជាមួយ VC ប៉ុន្តែក្រោយមកបានចុះចាញ់ ឬត្រូវបានរំសាយនៅពេលប្រឈមមុខនឹងការវាយបករបស់ VC ។ 

នៅចុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ១៩៧០ របបខ្មែរក្រហមបានវាយប្រហារវៀតណាមក្នុងការប៉ុនប៉ងដណ្តើមយកតំបន់ដីសណ្តឡើងវិញ។ យុទ្ធនាការនេះបានធ្វើឱ្យមានការឈ្លានពានរបស់វៀតណាមមកលើប្រទេសកម្ពុជា និងការដួលរលំជាបន្តបន្ទាប់នៃខ្មែរក្រហម។

ភូមិសាស្ត្រ 

ដីសណ្ដទន្លេមេគង្គ ជាតំបន់មួយ ស្ថិតនៅភាគខាងលិចនៃ ទីក្រុងហូជីមិញ (ហៅម្យ៉ាងទៀតថា សៃហ្គន ដោយអ្នកស្រុក) បង្កើតជាត្រីកោណមួយលាតសន្ធឹងពី Mỹ Tho នៅភាគខាងកើតទៅ Châu Đốc និង និគមពាម នៅភាគពាយ័ព្យចុះដល់ Cà Mau នៅចុងភាគខាងត្បូងនៃប្រទេសវៀតណាម និងរួមទាំងកោះ Phu Quốc ផងដែរ។

តំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គនៃប្រទេសវៀតណាមបង្ហាញទេសភាពរូបវន្តផ្សេងៗគ្នា ប៉ុន្តែត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយវាលទំនាបលិចទឹកនៅភាគខាងត្បូង ជាមួយនឹងភ្នំមួយចំនួននៅភាគខាងជើង និងខាងលិច។ ភាពសម្បូរបែបនៃដីនេះភាគច្រើនជាលទ្ធផលនៃការកើនឡើង និង បត់ នៃ ផ្ទៃផែនដី ដែលកើតឡើងដោយការបុកគ្នានៃបន្ទះផែនដី ឥណ្ឌូណេស៊ី និង អឺរ៉ាស៊ី ប្រហែល 50 លានឆ្នាំមុន។ ដីនៃដីសណ្ដខាងក្រោមមានភាគច្រើននៃដីល្បាប់ពី ទន្លេមេគង្គ និងដៃទន្លេរបស់វា ដែលទុករាប់ពាន់ឆ្នាំ ដោយសារទឹកទន្លេបានផ្លាស់ប្តូរផ្លូវរបស់វា ដោយសារភាពរាបស្មើនៃដីទំនាប។ 

ប្រព័ន្ធ​ដីសណ្ត​ទន្លេមេគង្គ​បច្ចុប្បន្ន​មាន​បណ្តាញ​ចែកចាយ​ធំៗ​ចំនួន​ពីរ ទាំង​ការ​បញ្ចេញ​ដោយផ្ទាល់​ទៅកាន់ ​សមុទ្រ​ខាងកើត ​។ ប្រវត្តិ Holocene នៃដីសណ្ដមេគង្គ បង្ហាញពីការរីកដុះដាលនៃដីសណ្តប្រហែល 200 គីឡូម៉ែត្រ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​៦​គ. ក្នុងអំឡុងមជ្ឈិម Holocene ទន្លេមេគង្គបាននឹងកំពុងបញ្ចេញទឹកចូលទៅក្នុងសមុទ្រខាងកើត និង ឈូងសមុទ្រថៃ ។  ទឹកដែលចូលឈូងសមុទ្រថៃបានហូរតាមច្រកប៉ាឡៅអូ ដែលមានទីតាំងនៅភាគខាងលិចនៃដីសណ្ដ។ ភាគខាងជើងនៃឧបទ្វីប Camau ។  ដីល្បាប់ Pleistocene prodeltaic និងដីសណ្តខាងមុខ ត្រូវបានបកស្រាយថាជាប្រាក់បញ្ញើនៃទន្លេ Palaeo-Mekong ត្រូវបានរាយការណ៍ពីអាងកណ្តាលនៃ ឈូងសមុទ្រថៃ  

តំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គ គឺជាតំបន់ដែលមានព្រៃឈើតូចជាងគេនៅក្នុងប្រទេសវៀតណាម។  ឬ 7.7% នៃផ្ទៃដីសរុបត្រូវបានព្រៃឈើគិតត្រឹមឆ្នាំ 2011 ។ ខេត្តតែមួយគត់ដែលមានព្រៃឈើធំគឺ ខេត្ត Cà Mau និងខេត្ត Kiên Giang រួមផ្សំ គ្នាសម្រាប់ 2/3 នៃផ្ទៃដីព្រៃឈើក្នុងតំបន់ ខណៈដែលព្រៃឈើគ្របដណ្តប់តិចជាង 5% នៃផ្ទៃដីនៃខេត្ត និងក្រុងចំនួនប្រាំបីផ្សេងទៀត។

សំណឹកឆ្នេរសមុទ្រ 

ពីឆ្នាំ 1973 ដល់ឆ្នាំ 2005 កំណើននៃច្រាំងសមុទ្រនៃដីសណ្ដទន្លេមេគង្គបានថយចុះបន្តិចម្តងៗពីមធ្យម 7.8 m/yr ទៅ 2.8 m/yr ក្លាយជាអវិជ្ជមានបន្ទាប់ពីឆ្នាំ 2005 ជាមួយនឹងអត្រាដកថយ −1.4 m/yr។ ការកើនឡើងនៃតំបន់ដីសណ្តសុទ្ធក៏កំពុងថយចុះផងដែរ ដោយអត្រាជាមធ្យមបានធ្លាក់ចុះពី 4.3 គីឡូម៉ែត្រ 2 / ឆ្នាំ (1973-1979) ដល់ 1.0 គីឡូម៉ែត្រ 2 ឆ្នាំ (1995-2005) ហើយបន្ទាប់មកទៅ −0.05 គីឡូម៉ែត្រ 2 / ឆ្នាំ (2005-2015) ។ ដូច្នេះហើយ នៅប្រហែលឆ្នាំ 2005 ដីសណ្ដមេគង្គក្រោមបាតសមុទ្របានផ្លាស់ប្តូរពីរបៀបស្ថាបនាទៅជារបៀបសំណឹក (ឬបំផ្លិចបំផ្លាញ)។

ការព្រួយបារម្ភអំពីការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ

ប្រជាសាស្រ្ត 

អ្នក​ស្រុក​នៃ​តំបន់​ដីសណ្ត​ទន្លេ​មេគង្គ​គឺ​ជា​ជនជាតិ ​វៀតណាម ​លើស​លុប។ វាជាផ្ទះដែលមានប្រជាជន ខ្មែរ ច្រើនជាងគេនៅក្រៅប្រទេសកម្ពុជា។ ជនជាតិភាគតិចខ្មែររស់នៅជាចម្បងនៅ Trà Vinh, Sóc Trăng និង Muslim Chăm នៅ Tân Châu ខេត្ត An Giang ។ ក៏មានប្រជាជន Hoa (ជនជាតិចិន) ដែលមានទំហំប៉ុនគ្នានៅក្នុង ខេត្ត Kiên Giang និង ខេត្ត Tra Vinh ផងដែរ។ តំបន់នេះមានប្រជាជនចំនួន 17.33 លាននាក់ក្នុងឆ្នាំ ២០១១។ 

ចំនួនប្រជាជននៅតំបន់ដីសណ្តទន្លេមេគង្គបាននិងកំពុងកើនឡើងបន្តិចម្តងៗក្នុងប៉ុន្មានឆ្នាំថ្មីៗនេះ ដែលភាគច្រើនដោយសារតែការធ្វើចំណាកស្រុកក្រៅ។ ចំនួនប្រជាជនក្នុងតំបន់បានកើនឡើងត្រឹមតែ 471,600 នាក់នៅចន្លោះឆ្នាំ 2005 និង 2011 ខណៈដែលមនុស្ស 166,400 នាក់បានធ្វើចំណាកស្រុកក្នុងឆ្នាំ 2011 តែម្នាក់ឯង។ រួមជាមួយនឹងតំបន់ឆ្នេរកណ្តាល វាមានប្រជាជនរីកលូតលាស់យឺតបំផុតមួយនៅក្នុងប្រទេស។ អត្រាកំណើនប្រជាជនមានចន្លោះពី 0.3% ទៅ 0.5% ចន្លោះឆ្នាំ 2008 និង 2011 ខណៈដែលពួកគេមានជាង 2% នៅក្នុង តំបន់ភាគអាគ្នេយ៍ ជិតខាង។  ការធ្វើចំណាកស្រុកសុទ្ធមានភាពអវិជ្ជមាននៅក្នុងឆ្នាំទាំងអស់នេះ។ តំបន់នេះក៏មាន អត្រាមានកូន ទាបផងដែរ គឺនៅកុមារ 1.8 នាក់ក្នុងម្នាក់ក្នុងឆ្នាំ 2010 និង 2011 ធ្លាក់ចុះពី 2.0 ក្នុងឆ្នាំ 2005។

ខេត្ត

ឯកសារយោង 

Pages with unreviewed translations