ឝ៊ីនមីណោ

ឝ៊ីនមីណោ ( ) ធ្លាប់ជាមហេសីធំនៃព្រះបាទមិនហ្កោនទី១នៃអវៈចាប់ពីឆ្នាំ ១៤០០ ដល់ ១៤០៧។ ព្រះនាងត្រូវជាព្រះមាតានៃព្រះរាជបុត្រស្នងរាជ្យមិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វា ដែលជាមេទ័ពម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកមេទ័ពល្បីៗបំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រភូមា និងក៏ជាព្រះមាតានៃព្រះបាទសីហសុនៃអវៈផងដែរ។ មីណោត្រូវជាបុត្រីនៃហ្សង៉ាំហ្ផា ជា ចៅហ្វា (មេកន្ទ្រាញ)នៃរដ្ឋម៉ូញីនរបស់ឝាន។ ព្រះនាងបានរៀបអភិសេកនឹងមិនហ្កោន បុត្រានៃព្រះបាទស្វេស៊កឺនៃអវៈ នៅពេលដែលអវៈ និងម៉ូញីនស្ថិតនៅក្នុងសម័យកាលមួយដ៏កំរនឹងមាន ដែលរដ្ឋទាំងពីរមានទំនាក់ទំនងល្អនឹងគ្នាក្នុងឆ្នាំ១៣៨៩។  ចាប់ពីឆ្នាំ១៣៩១ ដល់ ១៣៩៥ ព្រះនាងបានផ្ដល់ព្រះជន្មដល់ព្រះរាជបុត្រាពីរអង្គ មិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វា និង សីហសុ ហើយនិងបុត្រីមួយអង្គ ចៅផ្យ៉េចន្ទនៅព្យីនស៊ី ដែលត្រូវជាសក្ដិភូមិរបស់មិនហ្កោន។ 

មីណោបានក្លាយជាព្រះម្ចាស់ក្សត្រីនៃអវៈ នៅថ្ងៃ ២៥ វិច្ឆិកា ១៤០០ នៅពេលមិនហ្កោនបានឡើងសោយរាជ្យនៅអវៈ។ អវៈនៅពេលនោះកំពុងធ្វើសង្គ្រាមតទល់នឹងនគរហង្សាវត្តីនៅភាគខាងត្បូង។ នៅខែមេសា ១៤០៧ មិនហ្កោនបានលុកលុយចូលទៅប្រទេសហង្សាវត្តី ហើយបានទៅដល់ជាយក្រុងបារគូ។ ដូចទំលាប់រាល់ដងក្នុងថ្ងៃនោះ ព្រះនាងបានយាងទៅជាមួយព្រះបាទមិនហ្កោនកំឡុងបេសនកម្មយោធារបស់ទ្រង់។ បីខែក្រោយមក រ.ខែកក្កដា ១៤០៧ កងទ័ពហង្សាវត្តីបានវាយបក និងលឺថាបានបង្ក្រាបកងទ័ពអវៈទៀតផង។ ក្នុងដំណើរនៃការដកទ័ពថយក្នុងភាពចលាចល ព្រះមីណោត្រូវបានចាប់ព្រះកាយបានដោយកងទ័ពហង្សាវត្តី។ ព្រះបាទរាជាធិរាជនៃហង្សាវត្តីបានតែងតាំងព្រះនាងជាព្រះមហេសីរបស់ទ្រង់។ នៅខាងក្នុងដំណាក់ស្រីស្នំរបស់រាជាធិរាជគឺមានព្រះរាជបុត្រីរបស់ព្រះនាងចៅផ្យ៉េចន្ទ ដែលត្រូវបានចាប់ព្រះកាយបាននៅរក្ខៈ ដោយកងទ័ពហង្សាវត្តី និងក៏ត្រូវបានតែងតាំងជាព្រះមហេសីនៃព្រះរាជាធិរាជផងដែរ។

ចំណែកមិនយ៉ឺទ្ជ៏ហ្ស្វាមិនបានអត់អោនឱ្យព្រះបាទរាជាធិរាជចំពោះការរៀបចំឱ្យព្រះមាតានិងព្រះភគិនីរបស់ព្រះអង្គគង់នៅក្នុងព្រះរាជដំណាក់ស្រីស្នំឡើយ។ ទ្រង់បានប្ដេជ្ញាបង្ក្រាបរាជាធិរាជឱ្យបានក្នុងសង្គ្រាម ហើយស្ទើរតែបង្ក្រាបបានទៅហើយ ក៏ប៉ុន្តែព្រះអង្គនៅតែមិនអាចរំដោះព្រះមាតា និង ព្រះភគិនីរបស់ព្រះអង្គបានឡើយ រហូតដល់ព្រះអង្គបានចូលទិវង្គតដោយសារតែរបួសក្នុងសមរភូមិនៅខែមីនា ១៤១៧។

កំណត់

ឯកសារយោង

គន្ថនិទ្ទេសន៍
 
 
 
 

រាជវង្សអវៈ
អ្នកភូមាដើមកំណើតឝាន