បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប

" បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប " គឺជាស្លាកមួយដែលត្រូវបានផ្តល់ឱ្យប្រទេសមួយនៅក្នុង ទ្វីបអឺរ៉ុប ដែលជួបប្រទះការលំបាកផ្នែកសេដ្ឋកិច្ច ភាពចលាចលក្នុងសង្គម ឬភាពក្រីក្រ។

អធិរាជនីកូឡាសទី១នៃចក្រភពរុស្ស៊ី ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាមនុស្សដំបូងគេដែលប្រើពាក្យ "បុរសឈឺ" ដើម្បីពិពណ៌នាអំពី ចក្រភពអូតូម៉ង់ នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សទី១៩។   លក្ខណៈនេះមាននៅក្នុង " សំណួរភាគខាងកើត " នៅក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រការទូត ដែលសំដៅទៅលើ ការធ្លាក់ចុះ នៃចក្រភពអូតូម៉ង់ទាក់ទងនឹង តុល្យភាពអំណាចនៅអឺរ៉ុប ។  បន្ទាប់ពី ការរំលាយចក្រភពអូតូម៉ង់ នៅដើមសតវត្សទី២០ ពាក្យនេះត្រូវបានអនុវត្តចំពោះប្រជាជាតិដទៃទៀត។ នៅក្នុងការប្រើប្រាស់សម័យទំនើប ពាក្យនេះបានប្រឈមមុខនឹងការរិះគន់ដោយសារតែប្រភពដើមរបស់វា និងការប្រើប្រាស់ហួសហេតុដែលអាចប្រកែកបាន។ 

ពេញមួយទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០ ដល់ទសវត្សឆ្នាំ១៩៨០ ពាក្យនេះក៏ត្រូវបានប្រើប្រាស់គួរឱ្យកត់សម្គាល់បំផុតសម្រាប់ ចក្រភពអង់គ្លេស នៅពេលដែល បានបាត់បង់ឋានៈជាមហាអំណាចរបស់ខ្លួន នៅពេលដែល ចក្រភព ដួលរលំ ហើយនៅលើ កោះ បានជួបប្រទះនឹងការកាត់បន្ថយឧស្សាហកម្មក្នុងកម្រិតធំ គួបផ្សំនឹងអតិផរណាខ្ពស់ និងចលាចលក្នុងឧស្សាហកម្ម ដូចជា រដូវរងានៃការមិនសប្បាយចិត្ត។ រួមទាំងការស្វែងរកប្រាក់កម្ចីពី មូលនិធិរូបិយវត្ថុអន្តរជាតិ (IMF)។ ចាប់តាំងពីពាក់កណ្តាលទសវត្សឆ្នាំ២០១០ និងដល់ឆ្នាំ២០២០ ពាក្យដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់ប្រទេសអង់គ្លេស បានចាប់ផ្តើមមានការពេញនិយមឡើងវិញបន្ទាប់ពី Brexit  វិបត្តិតម្លៃនៃជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ និង ជម្លោះឧស្សាហកម្ម និងកូដកម្ម បានក្លាយជារឿងធម្មតា។

ប្រភពដើម

ការប្រើប្រាស់ដំបូង 
អធិរាជនីកូឡាសទី១ (ប្រហែល ១៨២៥–១៨៥៥) ដែលកំពុងស្វែងរកការពង្រីកទឹកដីទៅផ្នែកខ្លះនៃចក្រភពអូតូម៉ង់ក្នុងអំឡុងពេល សំណួរភាគខាងកើត បានពិពណ៌នាប្រទេសទួរគីថា "ឈឺ" ឬ "បុរសឈឺ" ក្នុងអំឡុងពេលជួបជាមួយ ព្រះអង្គម្ចាស់អូទ្រីស មីទើនីច (កាន់តំណែងឆ្នាំ១៨០៩–១៨៤៨) នៅ មុនឆេនក្រាត ពីរខែបន្ទាប់ពី សន្ធិសញ្ញាហ៊ុនការអ៊ីគើឡេស៊ី ក្នុងខែកញ្ញា ឆ្នាំ១៨៣៣។ នៅក្នុងការសំណេររបស់គាត់ មីទើនីច បាននិយាយថាគាត់បានប្រកែកប្រឆាំងនឹងការវាយតម្លៃលក្ខណៈនេះ។    តាមធម្មតា រដ្ឋមន្ត្រីការបរទេសមីទើនីច បានជំទាស់នឹងការចាត់តាំងចក្រភពអូតូម៉ង់ថាជា "មនុស្សឈឺនៃច្រក បូសហ្វ័រើស " ពីព្រោះនេះអាចនាំឱ្យប្រទេសរបស់គាត់ ចក្រភពអូទ្រីស ក្លាយជា "មនុស្សឈឺនៃទន្លេដានូបេ" ។  ប្រវត្ដិវិទូផ្សេងទៀតដែលវាយតម្លៃ " សម្ព័ន្ធមិត្តហូលី " អភិរក្សនិយមនៅសម័យនោះ បានឃើញគោលនយោបាយការបរទេសរបស់ មីទើនីច ស្របតាមស្តេចនីកូឡាស រួមទាំងគោលនយោបាយទៅលើចក្រភពអូតូម៉ង់។

សង្គ្រាមគ្រីមៀ 
រដ្ឋបុរសជនជាតិអង់គ្លេស ចន រូសែល ក្នុងឆ្នាំ១៨៥៣ ក្នុងការឈានរហូតដល់ សង្រ្គាមគ្រីមៀ បានរាយការណ៍ថា អធិរាជនីកូឡាសទី១នៃប្រទេសរុស្ស៊ីបានពណ៌នាចក្រភពអូតូម៉ង់ថាជា "បុរសឈឺ - បុរសឈឺខ្លាំង" គឺជា "បុរសដែលបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងស្ថានភាពនៃការចុះខ្សោយ" ។ និង "បុរសឈឺ ... ឈឺធ្ងន់" ។    

មានការជជែកវែកញែកខ្លះៗអំពីប្រភពនៃពាក្យនេះ ដែលជារឿយៗពឹងផ្អែកលើឯកសារប្រវត្តិសាស្ត្រដែលរក្សាទុក ឬទំនាក់ទំនងផ្ទាល់។  ប្រវត្តិវិទូ ហារ៉ូល ធែមភើលី (១៨៧៩–១៩៣៩) បានផ្តល់កាលបរិច្ឆេទសម្រាប់ការសន្ទនាលើកដំបូងនៅថ្ងៃទី៩ ខែមករា ឆ្នាំ១៨៥៣ ដូចជាហ្គោលហ្វ្រេង។   យោងតាមលោកធែមភើលី លោកស៊ីមួរ នៅក្នុងការសន្ទនាឯកជនមួយត្រូវបានជំរុញស្តេចត្សារ ឱ្យកាន់តែមានភាពជាក់លាក់អំពីចក្រភពអូតូម៉ង់។ នៅទីបំផុត ស្តេចត្សារបានមានព្រះបន្ទូលថាប្រទេសទួរគីហាក់ដូចជាកំពុងធ្លាក់ទៅជាបំណែក ៗ ការដួលរលំនឹងក្លាយជាសំណាងអាក្រក់ដ៏ធំមួយ។ វាមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់ដែលអង់គ្លេស និង រុស្សី គួរតែងាកមករកការយោគយល់គ្នាយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ... ហើយ​ថា​មិន​គួរ​ចាត់​វិធាន​ការ​ណា​មួយ​ដែល​ភាគី​ម្ខាង​ទៀត​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​អនុគ្រោះ [ sic ]។  ហើយបន្ទាប់មក ខិតទៅជិតឃ្លាដែលបានកំណត់៖យើង​មាន​បុរស​ឈឺ​ម្នាក់​នៅ​លើ​ដៃ​របស់​យើង បុរស​ម្នាក់​ឈឺ​ធ្ងន់ វា​នឹង​ក្លាយជា​សំណាង​អាក្រក់​មួយ​ប្រសិន​បើ​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​គាត់​រអិលចេញពីដៃ​យើង ជា​ពិសេស​មុន​ពេល​មាន​ការ​រៀបចំ​ចាំបាច់។ ការបកស្រាយផ្សេងៗគ្នាបានកើតឡើងរវាងប្រទេសទាំងពីរលើ "សំណួរបូព៌ា" ដោយនៅក្នុងកំឡុងសង្គ្រាគ្រីមៀ។  ឯកអគ្គរាជទូតអង់គ្លេស ជី អេច ស៊ីមួរ បានយល់ស្របនឹងការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យរបស់ស្តេចត្សារនីកូឡាស ប៉ុន្តែគាត់បានបដិសេធយ៉ាងខ្លាំងចំពោះការព្យាបាលដែលបានណែនាំដោយស្តេចត្សារ ចំពោះអ្នកជំងឺ។ គាត់បានឆ្លើយតបថាបពិត្រ​ព្រះអង្គ​ដ៏​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា សូម​ព្រះអង្គ​អនុញ្ញាត​ឲ្យ​ទូលបង្គំ​ធ្វើ​ការ​សង្កេត​មួយ​បន្ថែម​ទៀត។ ព្រះករុណាមានព្រះបន្ទូលថា បុរសនោះឈឺ។ វាជាការពិតណាស់; ប៉ុន្តែ​ព្រះករុណា​ទ្រង់​នឹង​លើកលែងទោស​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ប្រសិនបើ​ខ្ញុំ​កត់សម្គាល់​ថា វា​ជា​ផ្នែក​នៃ​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​សប្បុរស និង​ខ្លាំង​ក្លា​ក្នុង​ការ​ព្យាបាល​អ្នក​ឈឺ និង​មនុស្ស​ទន់ខ្សោយ​ដោយ​សុភាព។ ធែមភើលី បន្ទាប់មកអះអាងថា'ជំងឺ' នៃប្រទេសទួរគីបានធ្វើឲ្យអធិរាជនីកូឡាងប់ងល់ក្នុងរជ្ជកាលរបស់ទ្រង់។ អ្វី​ដែល​ទ្រង់មានព្រះបន្ទូល​ពិត​ជា​ត្រូវ​បាន​លុប​ចោល​ក្នុង​សៀវភៅ​ខៀវ​ពី​ការ​យល់​ខុស​នៃសីលធម៌។ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថាមិនមែន ជា "បុរសឈឺ" ប៉ុន្តែជា "ខ្លាឃ្មុំស្លាប់ ... ខ្លាឃ្មុំ កំពុងស្លាប់ ... អ្នកអាចផ្តល់ឱ្យវា នូវចំណី ប៉ុន្តែសូម្បីតែចំណី នោះនឹងមិនធ្វើឱ្យវារស់បានយូរទេ" ។ គ្រីស្តូហ្វើ ដឺប៊ែលឡេក បានប្រកែកថា ទាំងនីកូឡាស និងស៊ីមួរ មិនបានបញ្ចប់ការបកស្រាយជាមួយនឹងឃ្លាធ្នាក់ "នៃអឺរ៉ុប" នោះទេ។ 

ការលេចឡើងដំបូងនៃឃ្លា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" លេចឡើងនៅក្នុង កាសែត New York Times (១២ ឧសភា ១៨៦០):ស្ថានភាពនៃប្រទេសអូទ្រីសនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ គឺមានភាពគម្រាមកំហែង ទោះបីជាមិនសូវជាការព្រួយបារម្ភចំពោះសន្តិភាពនៃពិភពលោកក៏ដោយ ជាងស្ថានភាពរបស់ប្រទេសទួរគី នៅពេលដែលស្តេចនីកូឡាសបានអញ្ជើញប្រទេសអង់គ្លេសឱ្យគូរជាមួយទ្រង់នូវឆន្ទៈ និងសក្ខីកម្មចុងក្រោយនៃ ' បុរស​ដែល​ឈឺ​នៅ​អឺរ៉ុប '។ វាគឺពិតជាស្ទើរតែស្មានមិនដល់ដែលដប់ពីរខែទៀត រាជវង្សហាប់ស្បួក ដោយមិននាំមកលើ ចក្រភពអូទ្រីស នូវមហន្តរាយដែលមិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបាននៅក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្តសម័យទំនើបចាប់តាំងពី ការដួលរលំនៃប្រទេសប៉ូឡូញ ។  អ្នក​និពន្ធ​អត្ថបទ​នេះ​អាច​ត្រូវ​បាន​គេ​មើល​ឃើញ​ថា​កំពុង​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​ដើម្បី​ចង្អុល​ទៅ​លើ "បុរស​ឈឺ" ទីពីរ​នៃ​ទ្វីប​អឺរ៉ុប គឺ ​របបរាជានិយមហាប់ស្បួក ។

សង្គ្រាមលោកលើកទីមួយ 
ក្រោយមក ទស្សនៈនេះបាននាំឱ្យ សម្ព័ន្ធមិត្ត ក្នុង សង្គ្រាមលោកលើកទីមួយ មើលស្រាលចក្រភពអូតូម៉ង់ ដែលនាំឱ្យផ្នែកមួយឈានទៅដល់ យុទ្ធនាការហ្កាលីប៉ូលី ដ៏មហន្តរាយ។     ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ "បុរសឈឺ" នៅទីបំផុតបានដួលរលំបន្ទាប់ពីការបរាជ័យនៅក្នុង ឆាកសមរភូមិមជ្ឈិមបូព៌ានៃសង្គ្រាមលោកលើកទី១ ។

ការប្រើប្រាស់ក្រោយសង្គ្រាមលោកលើកទី១ 
បន្ទាប់ពីការដួលរលំនៃចក្រភពអូតូម៉ង់ អ្នកនិពន្ធបានពិពណ៌នាអំពីប្រជាជាតិជាច្រើនថាជា "បុរសឈឺ" នៃទ្វីបអឺរ៉ុប ឬ ពិភពលោកចាស់ ។

បារាំង 
ក្នុងអំឡុងទសវត្សឆ្នាំ១៩៥០ ប្រទេសបារាំង ត្រូវបានកំណត់ថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" ដោយសារតែការរួមបញ្ចូលគ្នានៃបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ច និងសុទិដ្ឋិនិយមដែលបាត់បង់ចាប់តាំងពីប្រទេសនេះត្រូវបាន បង្កើតឡើងឡើងវិញ បន្ទាប់ពី សង្គ្រាមលោកលើកទីពីរ ។  នៅឆ្នាំ ១៩៥៣ លោក ប៉ូល រេណូត បានពិពណ៌នាអំពីប្រទេសបារាំងដោយប្រើពាក្យនេះចំពោះ សភាជាតិ ។ 

របាយការណ៍ឆ្នាំ២០០៧ ដោយ ម័រហ្កាន ស្តេនលី បានសំដៅទៅប្រទេសបារាំងថាជា "បុរសឈឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ។  ពាក្យនេះត្រូវបានបញ្ជាក់ជាថ្មីក្នុងខែមករា ២០០៤ ដោយកាសែតអឺរ៉ុបដូចជា The Guardian និង .   ពួកគេបានបញ្ជាក់ពីភាពពីតប្រាកដនៃរឿងនេះជាមួយនឹងភាពអត់ការងារធ្វើខ្ពស់របស់ប្រទេសបារាំង កំណើនសេដ្ឋកិច្ចខ្សោយ និងទិន្នផលឧស្សាហកម្មក្រីក្រ។

អាល្លឺម៉ង់ 
នៅចុងទស្សវត្សឆ្នាំ១៩៩០ ប្រទេសអាឡឺម៉ង់ ត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះនេះជាញឹកញាប់ដោយពាក្យនេះ ដោយសារតែបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចរបស់ខ្លួន ជាពិសេសដោយសារតែការចំណាយនៃ ការបង្រួបបង្រួមអាល្លឺម៉ង់ឡើងវិញ ក្រោយឆ្នាំ១៩៩០ ដែលត្រូវបានគេប៉ាន់ប្រមាណថាមានចំនួនលើសពី ១.៥ ពាន់លានអឺរ៉ូ(សេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ Freie Universität Berlin ) ។  វាត្រូវបានបន្តប្រើនៅដើមទសវត្សឆ្នាំ ២០០០ ហើយនៅពេលដែលប្រទេសអាល្លឺម៉ង់បានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចនៅឆ្នាំ ២០០៣។  ផ្ទុយទៅវិញ អត្ថបទឆ្នាំ ២០០៦ របស់ The Guardian បានពិពណ៌នាអំពីសេដ្ឋកិច្ចអាល្លឺម៉ង់ក្រោម ការដឹកនាំរបស់លោកស្រី អេនជេឡា ម៉ាកែល ថាជា "ការរស់ឡើងវិញ" ពីស្ថានភាព "បុរសឈឺ" ពីមុនរបស់ប្រទេស។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលប្រទេសអាឡឺម៉ង់កំពុងជួបប្រទះបញ្ហាសេដ្ឋកិច្ចម្តងទៀតនៅក្នុងទសវត្សឆ្នាំ២០២០ ក្តីបារម្ភអំពីលក្ខណៈ "បុរសឈឺ" បានកើតមានឡើងវិញ ដោយប្រធាន វិទ្យាស្ថានកៀល លោក ម៉ូរីត្ស ស្ល៊ូឡារីក បាននិយាយថា "ប្រសិនបើប្រទេសអាល្លឺម៉ង់មិនចង់ក្លាយជា "បុរសអឺរ៉ុប" ម្តងទៀតទេនោះ ឥឡូវនេះ ត្រូវតែបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ខ្លួនយ៉ាងក្លាហានទៅកាន់វិស័យរីកចម្រើននៅថ្ងៃស្អែក ជាជាងចំណាយប្រាក់រាប់ពាន់លានយ៉ាងភ័យខ្លាច ដើម្បីការពារឧស្សាហកម្មដែលពឹងផ្អែកលើថាមពលកាលពីម្សិលមិញ»។

អ៊ីតាលី 
នៅឆ្នាំ១៩៧២ អ្នកនយោបាយ PSDI លោក ល្វីហ្គី ព្រែទី បានសរសេរសៀវភៅមួយដែលមានចំណងជើងថា Sick Italy ( ) នៅក្នុងនោះ គាត់និយាយថា ប្រទេសអ៊ីតាលី មានហានិភ័យក្នុងការក្លាយជា "បុរសឈឺរបស់អឺរ៉ុប ដែលបង្ហាញថាមិនអាចបន្តជំហានបានភ្លាមៗ នៅពេលដែលប្រទេសបានឈានដល់ដំណាក់កាលដំបូងនៅលើផ្លូវទៅកាន់សុខុមាលភាព"។ 

នៅខែឧសភាឆ្នាំ២០០៥ ចំណងជើងនេះត្រូវបានគេសន្មតថាជាប្រទេសអ៊ីតាលីម្តងទៀតដោយ The Economist បានពិពណ៌នាថាវាជា "បុរសឈឺពិតប្រាកដនៃអឺរ៉ុប" ។ នេះសំដៅទៅលើភាពលំបាកខាងរចនាសម្ព័ន្ធ និងនយោបាយរបស់ប្រទេសអ៊ីតាលី ដែលគិតថានឹងរារាំងកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ច ដើម្បីចាប់ផ្តើមកំណើនសេដ្ឋកិច្ចឡើងវិញ។ នៅឆ្នាំ២០១៨ប្រទេសអ៊ីតាលី ត្រូវបានគេហៅម្តងទៀតថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីជាប់គាំងក្រោយការបោះឆ្នោត។   នៅក្នុងឆ្នាំ ២០០៨ នៅក្នុងគំនិតមួយដែលរិះគន់វិធីសាស្រ្តរបស់ប្រទេសក្នុងការធ្វើកំណែទម្រង់សេដ្ឋកិច្ច កាសែត Daily Telegraph ក៏បានប្រើពាក្យនេះដើម្បីពិពណ៌នាអំពីប្រទេសអ៊ីតាលី  ដូចទៅនឹង CNBC op-ed ក្នុងឆ្នាំ២០២០ ដែរ

រុស្ស៊ី 
ចក្រភពរុស្ស៊ី នៅឆ្នាំ១៩១៧ ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជា "បុរសឈឺនៃទ្វីបអឺរ៉ុប" នៅក្នុងការបោះពុម្ពនៃ កាសែត New York Times ពីឆ្នាំនោះ។ នៅក្នុងអត្ថបទឆ្នាំ១៩១៧ ដោយ លោក ឆាល រីឆាត ក្រេន ពាក្យប្រៀបធៀបជំងឺត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយផ្ទាល់បន្ថែមទៀត ដោយចក្រភពបានពិពណ៌នាថាជា "ការរងទុក្ខពីការលេបថ្នាំហួសកម្រិតនៃសម័យទំនើបនិយមជ្រុលក្នុងគំនិតកំណែទម្រង់សង្គមនិយម" និង "គ្រោះថ្នាក់សម្រាប់អ្នកជំងឺស្ថិតនៅក្នុងការពិតដែលថាការក្លែងបន្លំច្រើនពេក។ ហើយ​អ្នក​ជំនាញ​ដែល​ល្ងង់ខ្លៅ​កំពុង​ប្រជែង​គ្នា​ទាមទារ​សិទ្ធិ​ឱ្យ​ចូល​ដេក​នៅលើ​គ្រែ និងដឹក​ច្រមុះ»។  

នៅរុស្ស៊ី សម័យក្រោយសូវៀតក៏ត្រូវបានគេសំដៅទៅលើរឿងនេះផងដែរនៅក្នុងសៀវភៅ 2007 Kremlin Rising: Vladimir Putin's Russia and the End of Revolution ដោយ ភីទ័រ ប៊ែកឃើ និង ស៊ូសាន ក្លាស៊ើ  និងដោយ ម៉ាក ស្តេន នៅក្នុងសៀវភៅឆ្នាំ២០០៦ របស់គាត់ America Alone: The End of the World as We Know It  ។ 

បន្ទាប់ពី ការបះបោររបស់ក្រុមវ៉ាកនើ ក្នុងអំឡុងពេល ការឈ្លានពានរបស់រុស្ស៊ីលើអ៊ុយក្រែន (ហើយការយល់ឃើញនៃភាពទន់ខ្សោយរបស់ វ្ល៉ាឌីមៀពូទីន ក្នុងការប្រឈមមុខនឹងវា) អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រនយោបាយ អាឡិចសង់ដឺ ដូគីក បាននិយាយនៅឆ្នាំ ២០២៣ ថា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" ហាក់ដូចជាសមសម្រាប់ រុស្ស៊ីរបស់ពូទីន។

ចក្រភពអង់គ្លេស 
ពេញមួយចុងទសវត្សឆ្នាំ១៩៦០ និង ១៩៧០ ចក្រភពអង់គ្លេស ជួនកាលត្រូវបានកំណត់ថាជា "បុរសអឺរ៉ុប" ជាលើកដំបូងដោយអ្នកអត្ថាធិប្បាយ និងក្រោយមកនៅក្នុងស្រុកដោយអ្នករិះគន់រឿង អាណត្តិទាំងបីរបស់វីលសុន និងកាឡាហ្កាន ដោយសារតែជម្លោះឧស្សាហកម្ម និងដំណើរការសេដ្ឋកិច្ចមិនល្អបើប្រៀបធៀបជាមួយប្រទេសអឺរ៉ុបផ្សេងទៀត។  អ្នកសង្កេតការណ៍ខ្លះចាត់ទុកថាសម័យនេះបានចាប់ផ្តើមជាមួយនឹងការទម្លាក់តម្លៃលុយផោនក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧ ដោយបញ្ចប់ដោយអ្វីដែលគេហៅថា រដូវរងានៃការមិនសប្បាយចិត្ត នៃឆ្នាំ១៩៧៨-៧៩។ នៅចំណុចផ្សេងៗគ្នាពេញមួយទសវត្សនេះ ប្រទេសជាច្រើនដូចជា អ៊ីតាលី អេស្ប៉ាញ ព័រទុយហ្គាល់ បារាំង និងក្រិក ត្រូវបានសារព័ត៌មានពាណិជ្ជកម្មអាមេរិកលើកឡើងថាកំពុង "ជិតដល់ជំងឺ" ផងដែរ។ នៅរដូវក្តៅឆ្នាំ២០១៧ ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានគេហៅម្តងទៀតថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីលទ្ធផលនៃ ផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ច អវិជ្ជមាននៃ ការធ្វើប្រជាមតិចេញពីសហភាពអឺរ៉ុប កាលពីឆ្នាំមុនដែលនាំឱ្យមាន Brexit ។ 

ស្កុតឡេន - ប្រទេស ដែលជាផ្នែកមួយនៃ ចក្រភពអង់គ្លេស - ត្រូវបានគេហៅថា "បុរសឈឺអឺរ៉ុប" ជាច្រើនដង ប៉ុន្តែភាគច្រើនសម្រាប់បញ្ហាទាក់ទងនឹងវិស័យសុខាភិបាលរបស់ខ្លួនជាជាងហេតុផលសេដ្ឋកិច្ច។ 

ក្នុងអំឡុងពេលនៃ ជំងឺរាតត្បាត COVID-19 ចក្រភពអង់គ្លេសត្រូវបានគេដាក់ឈ្មោះថាជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" បន្ទាប់ពីមេរោគឆ្លងវីរុសប្រភេទថ្មី ដែលជាប្រភេទអាល់ហ្វា ដែលនាំឱ្យប្រទេសមួយចំនួនបិទព្រំដែនរបស់ពួកគេចំពោះការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវអាកាសរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស។ 

ពាក្យ "មនុស្សឈឺអឺរ៉ុប" ក៏ត្រូវបានគេប្រើដើម្បីពិពណ៌នាអំពីចក្រភពអង់គ្លេសនៅដើមទសវត្សឆ្នាំ២០២០ ក្រោមការដឹកនាំ គណបក្សអភិរក្ស ជាពិសេសទាក់ទងនឹងផលប៉ះពាល់សេដ្ឋកិច្ចនៃការចាកចេញពីសហភាពអឺរ៉ុបរបស់ចក្រភពអង់គ្លេស សកម្មភាពឧស្សាហកម្មដែលកំពុងបន្តក្នុងវិស័យសាធារណៈ ភាពចលាចលនៃភាពជាអ្នកដឹកនាំក្នុងបក្ស និងវិបត្តិជីវភាពរស់នៅ។   

គិតត្រឹមខែមិថុនា ឆ្នាំ២០២៣ ស្លាកសញ្ញានេះនៅតែត្រូវបានប្រើជាជាញឹកញាប់ចំពោះចក្រភពអង់គ្លេស ដោយសារអតិផរណា និងការកើនឡើងតម្លៃបន្តបង្កើតភាពមិនច្បាស់លាស់ផ្នែកសេដ្ឋកិច្ចនៅក្នុងប្រទេស។

ការប្រើប្រាស់ផ្សេងទៀត 
អ្នកការទូតស៊ុយអែត និងជាអតីតនាយករដ្ឋមន្ត្រី ខាល ប៊ីដ ធ្លាប់បានសំដៅទៅ ប្រទេសស៊ែប៊ី ក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ ស្លូបូដាន មីឡូសេវិច ជាបេក្ខជនសម្រាប់ "បុរសឈឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៧។ នេះគឺដោយសារតែអស្ថិរភាពនយោបាយនៅ យូហ្គោស្លាវី និងអតីតទឹកដីរបស់ខ្លួនដែលបណ្តាលមកពី សង្គ្រាមយូហ្គោស្លាវី ដែលបានអង្រួនតំបន់បាល់កង់ពីឆ្នាំ១៩៩១ ដល់ឆ្នាំ ២០០១។ 

ក្នុងឆ្នាំ២០០៧ សេដ្ឋវិទូ បានពណ៌នា ព័រទុយហ្គាល់ ថាជា "អ្នកជម្ងឺថ្មីនៃអឺរ៉ុប" ។ 

នៅខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០៩ ការប្រមាថនេះត្រូវបានផ្តល់ដោយ EurActiv ដល់ ប្រទេសក្រិក ក្នុងទិដ្ឋភាពនៃ កុបកម្មក្រិកឆ្នាំ២០០៨ ការកើនឡើង ភាពអត់ការងារធ្វើ និង អំពើពុករលួយផ្នែកនយោបាយ ។ 

នៅនិទាឃរដូវ ឆ្នាំ២០១១ Eurozine បានស្នើថា សហភាពអឺរ៉ុប គឺជា "បុរសឈឺនៃអឺរ៉ុប" ដោយទទួលបានព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលផ្តោតលើ វិបត្តិអឺរ៉ូ "សហភាពអឺរ៉ុប: បុរសឈឺពិតប្រាកដរបស់អឺរ៉ុប?" 

ក្នុងឆ្នាំ២០១៥ និង ២០១៦ ប្រទេសហ្វាំងឡង់ ត្រូវបានគេហៅថា "បុរសឈឺនៃទ្វីបអឺរ៉ុប" ដោយសារតែវិបត្តិសេដ្ឋកិច្ច និងការរីកចម្រើនយឺតយ៉ាវ នៅក្នុងពេលវេលាដែលស្ទើរតែគ្រប់ប្រទេសអឺរ៉ុបផ្សេងទៀតបានជាសះស្បើយពី វិបត្តិសេដ្ឋកិច្ចធំ ។

សូម​មើល​ផង​ដែរ 

 សាច់រឿងជុំវិញការដួលរលំចក្រភពអូតូម៉ង់
 PIGS (សេដ្ឋកិច្ច)
 បុរសឈឺនៃអាស៊ី

ឯកសារយោង

តំណ​ភ្ជាប់​ខាងក្រៅ