ហុកកៃដូ

, ឈ្មោះផ្លូវការ​ ខេត្តសៀគ្វីហុកកៃដូ គឺជាកោះធំទីពីររបស់ប្រទេសជប៉ុន និងរួមមានខេត្តធំជាងគេ និងខាងជើងបំផុត ច្រកសមុទ្រត្ស៊ឹហ្គារុបំបែកហុកកៃដូពី កោះហុនស្យ៊ូ កោះទាំងពីរត្រូវបានតភ្ជាប់ដោយផ្លូវរថភ្លើងក្រោមសមុទ្រផ្លូវរូងក្រោមដីសេកាន់

ទីក្រុងធំជាងគេនៅលើកោះហុកកៃដូគឺជារដ្ឋធានីរបស់ខ្លួនគឺទីក្រុងសាប៉ូរ៉ូ ដែលជាទីក្រុងតែមួយគត់ដែលកំណត់ដោយច្បាប់របស់ខ្លួន​ កោះសាហាលីនស្ថិតនៅចម្ងាយប្រហែល 43 គីឡូម៉ែត្រ (26 ម៉ាយ) ទៅភាគខាងជើងរបស់ហុកកៃដូ​ ហើយនៅភាគខាងកើត និងឦសានគឺកោះគូរីល ដែលគ្រប់គ្រងដោយប្រទេសរុស្ស៊ី ទោះ​បី​ជា​បួន​ភាគ​ខាង​ត្បូង​ភាគ​ច្រើន​ត្រូវ​បាន​ទាមទារ​ដោយ​ជប៉ុន ឈ្មោះហុកកៃដូពីមុនត្រូវបានគេស្គាល់ថា អេហ្សូ (អិហ្សុ)

ភូមិសាស្ត្រ

រុក្ខជាតិ និងសត្វ

ឧទ្យាន 
ខេត្តហុកកៃដូរួមកោះតូចដែលជុំវិញកោះហុកកៃដូដូចជា កោះរិស៊ិរិ កោះរេប៊ុង និងកោះអុគឹស៊ិរិ

ក៏មានឧទ្យានជាតិចំនួន 6 ផ្សេងទៀតផងដែរគឺ

 ឧទ្យានជាតិស៊ិរិតុកុ (知床) (មានទាំងសមុទ្រ និងបឹង)
 ឧទ្យានជាតិអាកាំង (阿寒) (ជាបឹង)
 ឧទ្យានជាតិគុស៊ិរ៉ុស៊ិត្ស៊ឹហ្គេន (釧路湿原) (ជាតំបន់ដីសើម)
 ឧទ្យានជាតិដៃសិត្ស៊ឹហ្សាន់ (大雪山) (ជាជួរភ្នំ)
 ឧទ្យានជាតិស៊ីកុត្ស៊ឹ-តូយ៉ា (支笏洞爺) (ជាបឹង)
 ឧទ្យានជាតិរីស៊ីរី-រេប៊ុន-សារ៉ុបិត្ស៊ឹ (利尻礼文サロベツ) (ជាកោះ)

អនុខេត្ត

អាកាសធាតុ 

ក្នុងនាមជាតំបន់ត្រជាក់បំផុតរបស់ប្រទេសជប៉ុន ហុកកៃដូមានរដូវក្តៅត្រជាក់ និងរដូវរងាទឹកកក/ព្រិល ភាគច្រើនរបស់កោះធ្លាក់នៅក្នុងតំបន់អាកាសធាតុទ្វីបសើមជាមួយនឹងការចាត់ថ្នាក់អាកាសធាតុកូប៉ិន Dfb (hemiboreal) នៅក្នុងតំបន់ភាគច្រើនប៉ុន្តែ Dfa (រដូវក្តៅសើមទ្វីប) នៅតំបន់ទំនាបដីគោកមួយចំនួន​ សីតុណ្ហភាពជាមធ្យមខែសីហាមានចាប់ពី 17 ដល់ 22 °C (62.6 ដល់ 71.6 °F) ខណៈពេលដែលសីតុណ្ហភាពខែមករាជាមធ្យមមានចាប់ពី −12 ដល់ −4°C (10.4 ដល់ 24.8°F) ក្នុងករណីទាំងពីរអាស្រ័យលើកម្ពស់ និងចម្ងាយពីមហាសមុទ្រ ទោះបីជាសីតុណ្ហភាពនៅភាគខាងលិចរបស់កោះមាននិន្នាការក្តៅជាងនៅភាគខាងកើតបន្តិច សីតុណ្ហភាពខ្ពស់បំផុតមិនធ្លាប់មានគឺ 39.5°C (103.1°F) នៅថ្ងៃទី 26 ឧសភា 2019

ផ្នែកខាងជើងរបស់ហុកកៃដូធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជីវមាត្រតៃកា (Taiga biome) ដែលមានព្រិលធ្លាក់ខ្លាំង ការធ្លាក់ព្រិលប្រែប្រួលយ៉ាងទូលំទូលាយចាប់ពី 11 ម៉ែត្រ (400 អ៊ិន្ឈ៍) នៅលើភ្នំដែលនៅជាប់នឹងសមុទ្រជប៉ុនចុះដល់ប្រហែល 1.8 ម៉ែត្រ (71 អ៊ិន្ឈ៍) នៅលើឆ្នេរសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក កោះនេះមានទំនោរទៅរកព្យុះព្រិលដាច់ស្រយាលដែលបង្កើតជាផ្ទាំងទឹកកកយូរអង្វែង ទឹកភ្លៀងសរុបប្រែប្រួលពី 1,600 មីលីម៉ែត្រ (63 អ៊ិន្ឈ៍) នៅលើភ្នំរបស់សមុទ្រជប៉ុនឆ្នេរសមុទ្រប្រហែល 800 មីលីម៉ែត្រ (31 អ៊ិន្ឈ៍) (ទាបបំផុតនៅក្នុងប្រទេសជប៉ុន)​ នៅលើឆ្នេរសមុទ្រអុកហុតស្គ៍និងតំបន់ទំនាបខាងក្នុង និងរហូតដល់ប្រហែល 1,100 មីលីម៉ែត្រ (43 in) នៅខាងប៉ាស៊ីហ្វិក ជាទូទៅគុណភាពខ្ពស់របស់ព្រិលម្សៅ និងភ្នំជាច្រើននៅហុកកៃដូ ធ្វើឱ្យវាក្លាយជាតំបន់ពេញនិយមសម្រាប់កីឡាព្រិល​ ការធ្លាក់ព្រិលជាធម្មតាចាប់ផ្តើមយ៉ាងខ្លាំងនៅក្នុងខែវិច្ឆិកា និងរមណីយដ្ឋានជិះស្គី  (ដូចជានៅនិសេកុ ហ្វុរ៉ាណុ តេអ៊ីណិ និង រុស៊ុត្ស៊ឹ​) ជាធម្មតាដំណើរការនៅចន្លោះខែធ្នូ និងខែមេសា កោះហុកកៃដូប្រារព្ធអាកាសធាតុរដូវរងារបស់ខ្លួននៅឯពិធីបុណ្យព្រិលសាប៉ូរ៉ូ

ក្នុងរដូវរងា ការឆ្លងកាត់សមុទ្រអុកហុតស្គ៍ច្រើនតែមានភាពស្មុគស្មាញដោយផ្ទាំងទឹកកករសាត់ រួមផ្សំជាមួយនឹងខ្យល់បក់ខ្លាំងដែលកើតឡើងក្នុងរដូវរងា នេះជារឿយៗនាំឱ្យការធ្វើដំណើរតាមផ្លូវអាកាស និងសកម្មភាពផ្លូវសមុទ្រត្រូវបញ្ឈប់ហួសពីឆ្នេរភាគខាងជើងរបស់កោះហុកកៃដូ​ កំពង់ផែនៅមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិក និងសមុទ្រជប៉ុន ជាទូទៅមិនមានទឹកកកពេញមួយឆ្នាំ ទោះបីជាទន្លេភាគច្រើនត្រជាក់ក្នុងរដូវរងាក៏ដោយ

ខុសពីកោះធំៗផ្សេងទៀតរបស់ជប៉ុន ហុកកៃដូជាធម្មតាមិនរងផលប៉ះពាល់ដោយរដូវវស្សាខែមិថុនាដល់ខែកក្កដា និងកង្វះសំណើមដែលទាក់ទង និងជាធម្មតាក្តៅ ជាជាងក្តៅ អាកាសធាតុនៅរដូវក្តៅធ្វើឱ្យអាកាសធាតុរបស់ខ្លួនក្លាយជាការទាក់ទាញសម្រាប់ភ្ញៀវទេសចរមកពីផ្នែកផ្សេងទៀតនៃប្រទេសជប៉ុន

វិចិត្រសាល

សេដ្ឋកិច្ច 
ទោះបីជាមានឧស្សាហកម្មធុនស្រាលក៏ដោយ (ជាពិសេសការកិនក្រដាស និងផលិតស្រាបៀរ) ប្រជាជនភាគច្រើនត្រូវបានជួលដោយវិស័យសេវាកម្ម ក្នុងឆ្នាំ 2001 វិស័យសេវាកម្ម និងឧស្សាហកម្មទីបីផ្សេងទៀត បានបង្កើតច្រើនជាង 3/4 នៃផលិតផលក្នុងស្រុកសរុប

វិស័យកសិកម្ម និងឧស្សាហកម្មចម្បងផ្សេងទៀតដើរតួយ៉ាងធំនៅក្នុងសេដ្ឋកិច្ចរបស់ហុកកៃដូ ហុកកៃដូមានដីដាំដុះសរុបជិតមួយភាគបួននៃប្រទេសជប៉ុន ជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខមួយនៅក្នុងប្រទេសក្នុងការផលិតផលិតផលកសិកម្មជាច្រើន រួមមាន ស្រូវសាលី សណ្តែកសៀង ដំឡូង មើមស្ពៃផ្អែម ខ្ទឹមបារាំង ល្ពៅ ពោត ទឹកដោះគោឆៅ និងសាច់គោ ហុកកៃដូក៏មានព្រៃឈើចំនួន 22% របស់ប្រទេសជប៉ុន ដែលមានឧស្សាហកម្មឈើធំ ខេត្ត​នេះ​ជា​ខេត្ត​ដំបូង​គេ​ក្នុង​ប្រទេស​ក្នុង​ការ​ផលិត​ផលិតផល​សមុទ្រ និង​វារីវប្បកម្ម ទំហំកសិដ្ឋានជាមធ្យមនៅហុកកៃដូគឺ 26 ហិកតាសម្រាប់កសិករម្នាក់ក្នុងឆ្នាំ 2013 ដែលមានទំហំធំជាងមធ្យមភាគជាតិចំនួន 2.4 ហិកតាជិត 11 ដង

ទេសចរណ៍ជាឧស្សាហកម្មសំខាន់ ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេលរដូវក្តៅដ៏ត្រជាក់ នៅពេលដែលភ្ញៀវទេសចរត្រូវបានទាក់ទាញទៅកាន់កន្លែងបើកចំហរបស់ហុកកៃដូពីផ្នែកក្តៅ និងសើមកាន់តែច្រើនរបស់ប្រទេសជប៉ុន និងបណ្តាប្រទេសអាស៊ីផ្សេងទៀត ក្នុងអំឡុងពេលរដូវរងា ជិះស្គី និងកីឡារដូវរងាផ្សេងទៀតនាំអ្នកទេសចរផ្សេងទៀត និងអន្តរជាតិកាន់តែខ្លាំងឡើងទៅកាន់កោះនេះ

ការជីកយករ៉ែធ្យូងថ្មបានដើរតួយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការអភិវឌ្ឍន៍ឧស្សាហកម្មរបស់ហុកកៃដូ ជាមួយវាលធ្យូងថ្មអ៊ីស៊ិការិ ទីក្រុងដូចជាមុរ៉ុរ៉ាន់ត្រូវបានបង្កើតឡើងជាចម្បងដើម្បីផ្គត់ផ្គង់តំបន់ដែលនៅសល់នៃប្រជុំកោះជាមួយនឹងធ្យូងថ្ម.

ទំនាក់ទំនង​អន្តរជាតិ 
ហុកកៃដូមានទំនាក់ទំនងជាមួយខេត្ត រដ្ឋ និងអង្គភាពផ្សេងៗទៀតនៅទូទាំងពិភពលោក

  អាល់ប៊ឺតា ប្រទេសកាណាដា តាំងពីឆ្នាំ 1980
  ហីឡុងជាំង, ប្រទេសចិន, តាំងពីឆ្នាំ 1980
  ម៉ាសាឈូសេត, សហរដ្ឋអាមេរិក, តាំងពីឆ្នាំ 1988
  តំបន់សាហាលីន, ប្រទេសរុស្ស៊ី, តាំងពីឆ្នាំ 1998
  ប៊ូសាន, ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង, តាំងពីឆ្នាំ 2005
  ខេត្តក្យង់សាំងខាងត្បូង, ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង, តាំងពីឆ្នាំ 2006
  សេអ៊ូល, ប្រទេសកូរ៉េខាងត្បូង, តាំងពីឆ្នាំ 2010
  ខេត្តឈៀងម៉ៃ, ប្រទេសថៃ, តាំងពីឆ្នាំ 2013
  ធីមប៊ូ, ប្រទេសភូតាន
  រដ្ឋហាវ៉ៃ, សហរដ្ឋអាមេរិក

គិតត្រឹមខែមករា ឆ្នាំ 2014 ទីក្រុងបុគ្គលចំនួន 74 នៅហុកកៃដូមានកិច្ចព្រមព្រៀងទីក្រុងបងប្អូនជាមួយទីក្រុងចំនួន 114 នៅក្នុងប្រទេសចំនួន 21 ផ្សេងៗគ្នានៅទូទាំងពិភពលោក

ឯកសារយោង 
ប្រទេសជប៉ុន

ខេត្តរបស់ប្រទេសជប៉ុន
ភាគតំបន់ហុកកៃដូ
ភូមិសាស្ត្រអៃនុ
ប្រជុំកោះជប៉ុន