ភពសុក្រ

ភពសុក្រ ♀

លក្ខណៈរូបវន្ត 
ការប្រៀបធៀបទំហំរបស់ Venus (ដោយប្រើពណ៌មិនពិត រូបភាពរ៉ាដាផ្អែកលើផ្ទៃ) និង ផែនដី
Venus គឺជាភពមួយក្នុងចំណោម ភពផែនដីទាំងបួន នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដែលមានន័យថាវាជារូបកាយថ្មដូចផែនដី។ វាស្រដៀងទៅនឹងផែនដីក្នុងទំហំ និងម៉ាស់ ហើយជារឿយៗត្រូវបានពិពណ៌នាថាជា "ប្អូនស្រី" ឬ "កូនភ្លោះ" របស់ផែនដី។  អង្កត់ផ្ចិតនៃភពសុក្រគឺ 12,103.6 គីឡូម៉ែត្រ (7,520.8 ម៉ាយ)—តិចជាងផែនដីត្រឹមតែ 638.4 គីឡូម៉ែត្រ (396.7 ម៉ាយ) ហើយម៉ាស់របស់វាគឺ 81.5% នៃផែនដី។ លក្ខខណ្ឌនៅលើផ្ទៃ Venusian មានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងពីបរិយាកាសនៅលើផែនដី ដោយសារតែ បរិយាកាស ក្រាស់របស់វា មាន 96.5% កាបូនឌីអុកស៊ីត ហើយភាគច្រើននៃ 3.5% ដែលនៅសល់គឺជា អាសូត ។  សម្ពាធលើផ្ទៃគឺ 9.3 megapascals (93 bar) និងសីតុណ្ហភាពផ្ទៃជាមធ្យមគឺ 737 K (464 °C; 867 °F) ខាងលើ ចំណុចសំខាន់ៗ ។នៃធាតុផ្សំសំខាន់ៗទាំងពីរ និងធ្វើឱ្យបរិយាកាសលើផ្ទៃក្លាយជា វត្ថុរាវ supercritical ។
រូបភាពពន្លឺនៃភពសុក្រ។ វាស្ទើរតែគ្មានលក្ខណៈពិសេស និងគ្មានពណ៌គ្របដណ្តប់ដោយគម្របពពកក្រាស់ ភ្លឺខ្លាំង មើលឃើញច្បាស់។ (រូបភាពថតដោយ MESSENGER)

បរិយាកាសនិងអាកាសធាតុ 
រចនាសម្ព័ន្ធពពកនៅក្នុង បរិយាកាស Venusian ក្នុងឆ្នាំ 2016 ត្រូវបានបង្ហាញដោយការសង្កេតនៅក្នុង ក្រុមតន្រ្តី ultraviolet ពីរ ដោយ Akatsuki

អត្ថបទដើមចម្បង៖ បរិយាកាសនៃភពសុក្រ

ភពសុក្រមាន បរិយាកាស ក្រាស់បំផុតដែលផ្សំឡើងដោយ កាបូនឌីអុកស៊ីត 96.5% អាសូត 3.5% - ទាំងពីរមានជា វត្ថុរាវលើសលប់ នៅលើផ្ទៃភព - និងដាននៃឧស្ម័នផ្សេងទៀតរួមទាំង ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត ។  ម៉ាសនៃបរិយាកាសរបស់វាគឺ 92 ដងនៃផ្ទៃផែនដី ចំណែកឯសម្ពាធលើផ្ទៃរបស់វាគឺប្រហែល 93 ដងនៃសម្ពាធរបស់ផែនដី — សម្ពាធស្មើនឹងវានៅជម្រៅជិត 1 គីឡូម៉ែត្រ ( 5 ⁄ 8  mi) នៅក្រោមមហាសមុទ្ររបស់ផែនដី។ . ដង់ស៊ីតេនៅលើផ្ទៃគឺ 65 គីឡូក្រាម / ម 3 , 6.5% នៃទឹកឬ 50 ដងក្រាស់ដូចបរិយាកាសផែនដីនៅ 293 K (20 ° C; 68 ° F) នៅកម្រិតទឹកសមុទ្រ។ CO 2 _បរិយាកាសសម្បូរបែបបង្កើតឥទ្ធិពល ផ្ទះកញ្ចក់ ខ្លាំងបំផុត នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ បង្កើតឱ្យមានសីតុណ្ហភាពផ្ទៃយ៉ាងហោចណាស់ 735 K (462 °C; 864 ° F) ។  នេះធ្វើឱ្យផ្ទៃ Venusian ក្តៅជាង ភព Mercury ដែលមានសីតុណ្ហភាពផ្ទៃអប្បបរមា 53 K (−220 °C; −364 °F) និងសីតុណ្ហភាពផ្ទៃអតិបរមា 700 K (427 °C; 801) °F),  ទោះបីជាភពសុក្រមានចម្ងាយជិតពីរដងនៃបារតពីព្រះអាទិត្យ ហើយដូច្នេះទទួលបាន ត្រឹមតែ 25% នៃកាំរស្មីព្រះអាទិត្យរបស់ Mercury ប៉ុណ្ណោះ ។ ដោយសារតែ ឥទ្ធិពលផ្ទះកញ្ចក់ដែល នៅឆ្ងាយរបស់វា ភព Venus ត្រូវបានកំណត់អត្តសញ្ញាណដោយអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដូចជា Carl Sagan ថាជាការព្រមាន និងវត្ថុស្រាវជ្រាវដែលភ្ជាប់ទៅនឹងការប្រែប្រួលអាកាសធាតុ នៅលើផែនដី។ 

បរិយាកាសរបស់ Venus គឺសម្បូរទៅដោយឧស្ម័នដ៏ថ្លៃថ្នូបំផុត បើប្រៀបធៀបទៅនឹងផែនដី។  ភាពសម្បូរបែបនេះបង្ហាញពីភាពខុសគ្នាដំបូងពីផែនដីក្នុងការវិវត្តន៍។ ផលប៉ះពាល់នៃ ផ្កាយដុះកន្ទុយ ធំខុសពីធម្មតា  ឬការបង្កើន បរិយាកាសបឋម ដ៏ធំជាង ពី nebula ព្រះអាទិត្យ  ត្រូវបានស្នើឡើងដើម្បីពន្យល់ពីភាពសំបូរបែប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បរិយាកាសក៏ត្រូវបានបំផ្លាញចោលនូវសារធាតុ argon វិទ្យុសកម្ម ដែលជាប្រូកស៊ីសម្រាប់ degassing mantle ដែលបង្ហាញពីការបិទដំបូងនៃ magmatism ។ 

ការសិក្សាបានណែនាំថា រាប់ពាន់លានឆ្នាំមុន បរិយាកាសរបស់ Venus អាចមានលក្ខណៈដូចបរិយាកាសជុំវិញផែនដីដំបូង ហើយប្រហែលជាមានបរិមាណទឹករាវច្រើននៅលើផ្ទៃ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលពី 600 លានទៅជាច្រើនពាន់លានឆ្នាំ  ការបង្ខំព្រះអាទិត្យ ពីការកើនឡើងពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យបណ្តាលឱ្យមានការហួតនៃទឹកដើម។ ឥទ្ធិពលផ្ទះកញ្ចក់ដែលនៅឆ្ងាយត្រូវបានបង្កើតឡើងនៅពេលដែលកម្រិតដ៏សំខាន់នៃឧស្ម័នផ្ទះកញ្ចក់ (រួមទាំងទឹក) ត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងបរិយាកាសរបស់វា។ ទោះបីជាលក្ខខណ្ឌផ្ទៃនៅលើ Venus លែងមានភាពរាក់ទាក់ចំពោះជីវិតដូចផែនដី ដែលអាចកើតមានមុនព្រឹត្តិការណ៍នេះក៏ដោយ ក៏មានការរំពឹងទុកអំពីលទ្ធភាពដែលថាជីវិតមាននៅក្នុងស្រទាប់ពពកខាងលើនៃ Venus ដែលមានចម្ងាយ 50 គីឡូម៉ែត្រ (30 mi) ឡើងពីភពផែនដី។ ផ្ទៃដែលសីតុណ្ហភាពមានចន្លោះពី 303 ទៅ 353 K (30 និង 80 ° C; 86 និង 176 ° F) ប៉ុន្តែបរិស្ថានមានជាតិអាស៊ីត។  ការរកឃើញ putative នៃ បន្ទាត់ ស្រូបយក phosphine នៅក្នុងបរិយាកាសរបស់ Venus ដោយមិនស្គាល់ផ្លូវសម្រាប់ការផលិត abiotic នាំឱ្យមានការរំពឹងទុកនៅក្នុងខែកញ្ញា 2020 ថាអាចមានជីវិតបន្តមានវត្តមាននៅក្នុងបរិយាកាសនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។ ការស្រាវជ្រាវក្រោយមកបានសន្មតថាសញ្ញា spectroscopic ដែលត្រូវបានបកស្រាយថាជា phosphine ទៅ sulfur dioxide ,  ឬបានរកឃើញថាតាមពិតមិនមានបន្ទាត់ស្រូបយកទេ។ 

និចលភាពកម្ដៅ និងការផ្ទេរកំដៅដោយខ្យល់ក្នុងបរិយាកាសទាប មានន័យថា សីតុណ្ហភាពនៃផ្ទៃរបស់ Venus មិនប្រែប្រួលខ្លាំងរវាងអឌ្ឍគោលទាំងពីររបស់ភពផែនដី គឺអ្នកដែលប្រឈមមុខ និងមិនប្រឈមមុខនឹងព្រះអាទិត្យ ទោះបីជា Venus មានការបង្វិលយឺតខ្លាំងក៏ដោយ។ ខ្យល់នៅលើផ្ទៃគឺយឺតដោយផ្លាស់ទីក្នុងល្បឿនពីរបីគីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង ប៉ុន្តែដោយសារតែដង់ស៊ីតេខ្ពស់នៃបរិយាកាសនៅលើផ្ទៃ ពួកវាបញ្ចេញកម្លាំងយ៉ាងច្រើនប្រឆាំងនឹងការរាំងស្ទះ ហើយដឹកជញ្ជូនធូលី និងថ្មតូចៗឆ្លងកាត់ផ្ទៃ។ នេះ​តែ​ឯង​នឹង​ធ្វើ​ឱ្យ​មាន​ការ​លំបាក​សម្រាប់​មនុស្ស​ក្នុង​ការ​ដើរ​កាត់ ទោះ​ជា​គ្មាន​កម្ដៅ សម្ពាធ និង​ការ​ខ្វះ​អុកស៊ីហ្សែន​ក៏​ដោយ។ 

នៅពីលើស្រទាប់ CO 2 ក្រាស់មានពពកក្រាស់ ដែលភាគច្រើនមាន អាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីក ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត និងទឹកតាមរយៈប្រតិកម្មគីមីដែលបណ្តាលឱ្យអាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីត hydrate ។ លើសពីនេះទៀតបរិយាកាសមានប្រហែល 1% នៃ ក្លរួ ferric ។  ធាតុផ្សំដែលអាចកើតមានផ្សេងទៀតនៃភាគល្អិតពពកគឺ ferric sulfate , aluminium chloride និង phosphoric anhydride ។ ពពកនៅកម្រិតផ្សេងៗគ្នាមានសមាសភាពផ្សេងគ្នា និងការចែកចាយទំហំភាគល្អិត។ ពពកទាំងនេះឆ្លុះបញ្ចាំង និងខ្ចាត់ខ្ចាយប្រហែល 90% នៃពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលធ្លាក់មកលើពួកវាត្រឡប់ទៅក្នុងលំហ និងការពារការសង្កេតដោយមើលឃើញនៃផ្ទៃរបស់ Venus ។ គម្របពពកអចិន្ត្រៃយ៍មានន័យថា ទោះបីភពសុក្រនៅជិតផែនដីទៅព្រះអាទិត្យក៏ដោយ វាទទួលបានពន្លឺព្រះអាទិត្យតិចជាងនៅលើដី។ ខ្យល់ខ្លាំង ៣០០ គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (១៨៥ ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) នៅលើកំពូលពពកវិលជុំវិញភពសុក្ររៀងរាល់ ៤ ទៅ ៥ ថ្ងៃនៃផែនដី។  ខ្យល់នៅលើភពសុក្រផ្លាស់ទីក្នុងល្បឿនរហូតដល់ 60 ដងនៃល្បឿនបង្វិលរបស់វា ចំណែកឯខ្យល់លឿនបំផុតរបស់ផែនដីមានល្បឿនបង្វិលត្រឹមតែ 10-20% ប៉ុណ្ណោះ។ 

ផ្ទៃនៃ Venus មានប្រសិទ្ធិភាព isothermal ; វារក្សាសីតុណ្ហភាពថេរមិនត្រឹមតែរវាងអឌ្ឍគោលពីរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែនៅចន្លោះអេក្វាទ័រ និងប៉ូល។  ទំនោរ អ័ក្ស នាទីរបស់ Venus — តិចជាង 3° បើធៀបនឹង 23° នៅលើផែនដី—ក៏កាត់បន្ថយការប្រែប្រួលសីតុណ្ហភាពតាមរដូវកាលផងដែរ។  កម្ពស់គឺជាកត្តាមួយក្នុងចំណោមកត្តាមួយចំនួនដែលប៉ះពាល់ដល់សីតុណ្ហភាព Venusian ។ ចំណុចខ្ពស់បំផុតនៅលើភពសុក្រ Maxwell Montes គឺជាចំណុចត្រជាក់បំផុតនៅលើភពសុក្រ ដែលមានសីតុណ្ហភាពប្រហែល 655 K (380 °C; 715 °F) និងសម្ពាធបរិយាកាសប្រហែល 4.5 MPa (45 bar) ។  ក្នុងឆ្នាំ 1995 យានអវកាស Magellan បានរូបភាព កសារធាតុដែលឆ្លុះបញ្ចាំងខ្ពស់ នៅលើកំពូលភ្នំខ្ពស់បំផុត ដែលមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងព្រិលនៅលើដី។ សារធាតុនេះទំនងជាត្រូវបានបង្កើតឡើងពីដំណើរការស្រដៀងទៅនឹងព្រិល ទោះបីជានៅសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាងឆ្ងាយក៏ដោយ។ ងាយនឹងបង្កជាហេតុដល់ការកកិតលើផ្ទៃ ហើយវាកើនឡើងក្នុងទម្រង់ជាឧស្ម័នទៅកម្ពស់ខ្ពស់ ដែលជាកន្លែងដែលវាត្រជាក់ជាង និងអាចធ្លាក់ភ្លៀង។ អត្តសញ្ញាណ​នៃ​សារធាតុ​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​ដឹង​ច្បាស់​ទេ ប៉ុន្តែ​ការ​ប៉ាន់ស្មាន​មាន​ចាប់ពី​សារធាតុ tellurium ដល់​សារធាតុ sulfide ( galena )។ 

ទោះបីជា Venus មិនមានរដូវកាលបែបនេះក៏ដោយ ក៏នៅក្នុងឆ្នាំ 2019 ក្រុមតារាវិទូបានកំណត់ការប្រែប្រួលនៃវដ្តនៃការស្រូបពន្លឺព្រះអាទិត្យដោយបរិយាកាស ដែលអាចបណ្តាលមកពីភាពស្រអាប់ និងស្រូបយកភាគល្អិតដែលផ្អាកនៅក្នុងពពកខាងលើ។ ការបំរែបំរួលនេះបណ្តាលឱ្យមានការសង្កេតការផ្លាស់ប្តូរល្បឿននៃខ្យល់តាមតំបន់របស់ Venus ហើយហាក់ដូចជាកើនឡើង និងធ្លាក់ចុះតាមពេលវេលាជាមួយនឹង វដ្តនៃព្រះអាទិត្យ រយៈពេល 11 ឆ្នាំរបស់ព្រះអាទិត្យ ។ 

អត្ថិភាពនៃផ្លេកបន្ទោរនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពសុក្រគឺមានភាពចម្រូងចម្រាស  ចាប់តាំងពីការផ្ទុះដែលសង្ស័យដំបូងត្រូវបានរកឃើញដោយ ការស៊ើបអង្កេត Venera សូវៀត ។  ក្នុងឆ្នាំ 2006-07 Venus Express បានរកឃើញយ៉ាងច្បាស់នូវ រលករបៀប whistler ដែលជាហត្ថលេខានៃរន្ទះ។ រូបរាង មិនទៀងទាត់ របស់ពួកគេ បង្ហាញពីគំរូដែលទាក់ទងនឹងសកម្មភាពអាកាសធាតុ។ យោងតាមការវាស់វែងទាំងនេះ អត្រាផ្លេកបន្ទោរគឺយ៉ាងហោចណាស់ពាក់កណ្តាលនៅលើផែនដី  ប៉ុន្តែឧបករណ៍ផ្សេងទៀតមិនបានរកឃើញរន្ទះទាល់តែសោះ។  ប្រភពដើមនៃផ្លេកបន្ទោរណាមួយនៅតែមិនច្បាស់លាស់ ប៉ុន្តែអាចមកពីពពក ឬភ្នំភ្លើង។

ក្នុងឆ្នាំ 2007 Venus Express បានរកឃើញថាមាន ខ្យល់អាកាស ពីរដ៏ធំ នៅប៉ូលខាងត្បូង។  Venus Express ក៏បានរកឃើញក្នុងឆ្នាំ 2011 ថា ស្រទាប់ អូហ្សូន មានខ្ពស់នៅក្នុងបរិយាកាសនៃ Venus ។  នៅថ្ងៃទី 29 ខែមករា ឆ្នាំ 2013 អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រ ESA បានរាយការណ៍ថា ionosphere នៃ Venus ហូរចេញទៅខាងក្រៅក្នុងលក្ខណៈស្រដៀងទៅនឹង "កន្ទុយអ៊ីយ៉ុងដែលមើលឃើញហូរចេញពី ផ្កាយដុះកន្ទុយ នៅក្រោមលក្ខខណ្ឌស្រដៀងគ្នា" ។ 

នៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 2015 និងក្នុងកម្រិតតិចជាងនៅក្នុងខែមេសា និងឧសភា 2016 អ្នកស្រាវជ្រាវដែលធ្វើការលើ បេសកកម្ម Akatsuki របស់ប្រទេសជប៉ុន បានសង្កេតឃើញរាងធ្នូនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភព Venus ។ នេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​ចាត់​ទុក​ជា​ភស្ដុតាង​ផ្ទាល់​នៃ​អត្ថិភាព​នៃ ​រលក​ទំនាញ ​ស្ថានី​ធំ​បំផុត ​ក្នុង​ប្រព័ន្ធ​ព្រះអាទិត្យ។ 

សមាសភាពបរិយាកាស

វិសាលគមស្រូបនៃល្បាយឧស្ម័នសាមញ្ញដែលត្រូវគ្នាទៅនឹង បរិយាកាសរបស់ផែនដី

សមាសភាពនៃ បរិយាកាសនៃ Venus ផ្អែកលើ ទិន្នន័យ HITRAN  ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយប្រើ HITRAN នៅលើប្រព័ន្ធបណ្តាញ។ 

ពណ៌បៃតង - ចំហាយទឹក ពណ៌ក្រហម - កាបូនឌីអុកស៊ីត WN - លេខ រលក (ពណ៌ផ្សេងទៀតមានអត្ថន័យខុសៗគ្នា ប្រវែង រលកខ្លី ជាង នៅខាងស្តាំ វែងជាងនៅខាងឆ្វេង)។

ភូមិសាស្ត្រ 
អត្ថបទសំខាន់ៗ៖ ផែនទីនៃភពសុក្រ និង ភូគព្ភសាស្ត្រនៃភពសុក្រ

ផ្ទៃ Venusian គឺជាប្រធានបទនៃការរំពឹងទុករហូតដល់អាថ៌កំបាំងមួយចំនួនរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញដោយ វិទ្យាសាស្ត្រភព នៅសតវត្សទី 20 ។ Venera landers ក្នុងឆ្នាំ 1975 និង 1982 បានត្រលប់មកវិញនូវរូបភាពនៃផ្ទៃដែលគ្របដណ្តប់ដោយដីល្បាប់ និងថ្មជ្រុង។  ផ្ទៃត្រូវបានគូសផែនទីយ៉ាងលម្អិតដោយ Magellan ក្នុងឆ្នាំ 1990-91 ។ ដីបង្ហាញភស្តុតាងនៃ ភ្នំភ្លើង យ៉ាងទូលំទូលាយ ហើយ ស្ពាន់ធ័រ នៅក្នុងបរិយាកាសអាចបង្ហាញថាមានការផ្ទុះនាពេលថ្មីៗនេះ។ 

ប្រហែល 80% នៃផ្ទៃ Venusian ត្រូវបានគ្របដណ្ដប់ដោយវាលទំនាបភ្នំភ្លើងរលោង ដែលមានផ្ទៃទំនាប 70% ជាមួយនឹងជ្រីវជ្រួញ និង 10% រលោង ឬ lobate plains ។  "ទ្វីប" ខ្ពង់រាប ពីរ បង្កើតបានជាផ្ទៃដែលនៅសល់របស់វា ដែលមួយស្ថិតនៅអឌ្ឍគោលខាងជើងរបស់ភពផែនដី និងមួយទៀតស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃអេក្វាទ័រ។ ទ្វីបខាងជើងត្រូវបានគេហៅថា Ishtar Terra បន្ទាប់ពី Ishtar ដែលជា ទេពធីតានៃសេចក្តីស្រឡាញ់របស់ បាប៊ីឡូន ហើយមានទំហំប៉ុនអូស្ត្រាលី។ Maxwell Montes ដែលជាភ្នំខ្ពស់បំផុតនៅលើ Venus ស្ថិតនៅលើ Ishtar Terra ។ កំពូលរបស់វាគឺ 11 គីឡូម៉ែត្រ (7 ម៉ាយ) ពីលើកំពស់មធ្យមនៃផ្ទៃ Venusian ។  ទ្វីបខាងត្បូងត្រូវបានគេហៅថា Aphrodite Terra បន្ទាប់ពីទេពធីតានៃសេចក្ដីស្រឡាញ់ ក្រិក ហើយជាតំបន់ខ្ពង់រាបធំជាងពីរ ដែលមានទំហំប៉ុនអាមេរិកខាងត្បូង។ បណ្តាញនៃការបាក់ឆ្អឹង និងកំហុសគ្របដណ្តប់ភាគច្រើននៃតំបន់នេះ។ 

អវត្ដមាននៃភ័ស្តុតាងនៃ លំហូរក ម្អែភ្នំភ្លើងដែល អមជាមួយ calderas ណាមួយដែលអាចមើលឃើញ នៅតែជាអាថ៌កំបាំង។ ភពផែនដីមាន រណ្តៅប៉ះពាល់ តិចតួច ដែលបង្ហាញថាផ្ទៃខាងលើនៅក្មេងនៅអាយុ 300-600  លានឆ្នាំ។  ភពសុក្រមានលក្ខណៈពិសេសផ្ទៃខាងក្រៅមួយចំនួន បន្ថែមពីលើរណ្ដៅភ្នំភ្លើង ភ្នំ និងជ្រលងភ្នំដែលត្រូវបានរកឃើញជាទូទៅនៅលើភពថ្ម។ ក្នុងចំនោមទាំងនេះគឺជាលក្ខណៈភ្នំភ្លើងដែលមានរាងសំប៉ែតដែលហៅថា " ហ្វារ៉ា " ដែលមើលទៅដូចជានំផេនខេនហើយមានទំហំពី 20 ទៅ 50 គីឡូម៉ែត្រ (12 ទៅ 31 ម៉ាយ) និងពី 100 ទៅ 1,000 ម៉ែត្រ (330 ទៅ 3,280 ហ្វីត) ខ្ពស់; ប្រព័ន្ធប្រេះស្រាំដូចផ្កាយដែលហៅថា "novae"; លក្ខណៈពិសេសជាមួយនឹងការបាក់ឆ្អឹងទាំងរ៉ាឌីកាល់ និងផ្ចិតស្រដៀងនឹងបណ្តាញពីងពាង ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា "arachnoids "; និង "coronae" រាងជារង្វង់មូលនៃការបាក់ឆ្អឹងជួនកាលហ៊ុំព័ទ្ធដោយការធ្លាក់ទឹកចិត្ត។ លក្ខណៈទាំងនេះគឺជាភ្នំភ្លើងដែលមានប្រភពដើម។ 

លក្ខណៈពិសេសផ្ទៃ Venusian ភាគច្រើន ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមស្ត្រីប្រវត្តិសាស្ត្រ និងទេវកថា។  ករណីលើកលែងគឺ Maxwell Montes ដែលដាក់ឈ្មោះតាម James Clerk Maxwell និងតំបន់ខ្ពង់រាប Alpha Regio , Beta Regio និង Ovda Regio ។ លក្ខណៈពិសេសបីចុងក្រោយត្រូវបានដាក់ឈ្មោះមុនពេលប្រព័ន្ធបច្ចុប្បន្នត្រូវបានអនុម័តដោយ សហភាពតារាសាស្ត្រអន្តរជាតិ ដែលជាតួដែលគ្រប់គ្រងលើ នាមនាមរបស់ភព ។ 

រយៈបណ្តោយនៃលក្ខណៈរូបវន្តនៅលើភពសុក្រត្រូវបានបញ្ជាក់ទាក់ទងទៅនឹង meridian សំខាន់ របស់វា ។ មេរីឌាន​បឋម​ដើម​បាន​ឆ្លង​កាត់​ចំណុច​ភ្លឺ​របស់​រ៉ាដា​នៅ​ចំ​កណ្តាល​នៃ​រាង​ពង​ក្រពើ Eve ដែល​មាន​ទីតាំង​នៅ​ភាគ​ខាង​ត្បូង​នៃ Alpha Regio។  បន្ទាប់ពីបេសកកម្ម Venera ត្រូវបានបញ្ចប់, meridian បឋមត្រូវបានកំណត់ឡើងវិញដើម្បីឆ្លងកាត់កំពូលកណ្តាលនៅក្នុង រណ្ដៅ Ariadne នៅលើ Sedna Planitia ។ 

ផ្ទៃដី Tessera ចំណាស់ជាងគេបំផុត មានកម្រិតបញ្ចេញកំដៅទាបជាងតំបន់ទំនាប Basaltic ជុំវិញដែលវាស់វែងដោយ Venus Express និង Magellan ដែលបង្ហាញពីភាពខុសគ្នា អាចជាការ ប្រមូល ផ្តុំ រ៉ែច្រើនជាង។  យន្តការដើម្បីបង្កើតបរិមាណដ៏ច្រើននៃសំបក felsic ជាធម្មតាតម្រូវឱ្យមានវត្តមានរបស់មហាសមុទ្រទឹក និង tectonics ចាន ដែលបញ្ជាក់ថាលក្ខខណ្ឌដែលអាចរស់នៅបានមាននៅដើមភពសុក្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយធម្មជាតិនៃដី Tessera គឺនៅឆ្ងាយពីភាពជាក់លាក់។

ភ្នំភ្លើង 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ភ្នំភ្លើងនៃភពសុក្រ
ផែនទីរ៉ាដាពណ៌មិនពិតរបស់ Maat Mons
ភាគច្រើននៃផ្ទៃ Venusian ហាក់ដូចជាត្រូវបានរាងដោយសកម្មភាពភ្នំភ្លើង។ Venus មានភ្នំភ្លើងច្រើនដងដូចផែនដី ហើយវាមានភ្នំភ្លើងធំចំនួន 167 ដែលមានចម្ងាយជាង 100 គីឡូម៉ែត្រ (60 mi) ឆ្លងកាត់។ ភ្នំភ្លើងតែមួយគត់នៃទំហំនេះនៅលើផែនដីគឺ កោះធំ នៃហាវ៉ៃ។  នេះមិនមែនដោយសារតែ Venus មានសកម្មភាពភ្នំភ្លើងច្រើនជាងផែនដីនោះទេ ប៉ុន្តែដោយសារតែសំបករបស់វាចាស់ជាង ហើយមិនទទួលរងនូវ ដំណើរការ សំណឹក ដូចគ្នា ។ សំបកមហាសមុទ្រ របស់ ផែនដី ត្រូវបានបន្តកែច្នៃឡើងវិញដោយ ការបំប្លែង នៅព្រំដែននៃ បន្ទះប្លា កែ ត ហើយមានអាយុជាមធ្យមប្រហែលមួយរយលានឆ្នាំ  ចំណែកឯផ្ទៃ Venusian ត្រូវបានគេប៉ាន់ស្មានថាមាន 300-600 រាប់លានឆ្នាំ។ 

ភស្តុតាងជាច្រើនចង្អុលបង្ហាញពី សកម្មភាព ភ្នំភ្លើង ដែលកំពុងបន្ត នៅលើភពសុក្រ។ ការប្រមូលផ្តុំ ស្ពាន់ធ័រឌីអុកស៊ីត នៅក្នុងបរិយាកាសបានធ្លាក់ចុះដោយកត្តា 10 ចន្លោះឆ្នាំ 1978 និង 1986 លោតនៅឆ្នាំ 2006 ហើយម្តងទៀតបានធ្លាក់ចុះ 10 ដង។  នេះអាចមានន័យថាកម្រិតត្រូវបានបង្កើនជាច្រើនដងដោយការផ្ទុះភ្នំភ្លើងធំ។  វាត្រូវបានគេណែនាំផងដែរថា ផ្លេកបន្ទោរ Venusian (បានពិភាក្សាខាងក្រោម) អាចមានប្រភពចេញពីសកម្មភាពភ្នំភ្លើង (ពោលគឺ ផ្លេកបន្ទោរភ្នំភ្លើង )។ នៅខែមករាឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូបានរាយការណ៍ពីភស្តុតាងដែលបង្ហាញថាភពសុក្របច្ចុប្បន្ន មានសកម្មភាពភ្នំភ្លើង ជាពិសេសការរកឃើញ អូលីវីន ។ដែលជាផលិតផលភ្នំភ្លើង ដែលនឹងមានអាកាសធាតុយ៉ាងលឿនលើផ្ទៃភពផែនដី។ 

ក្នុងឆ្នាំ 2008 និង 2009 ភស្តុតាងផ្ទាល់ដំបូងសម្រាប់ភ្នំភ្លើងដែលកំពុងបន្តត្រូវបានសង្កេតឃើញដោយ Venus Express ក្នុងទម្រង់ជាចំណុចក្តៅអ៊ីនហ្វ្រារ៉េដដែលបានធ្វើមូលដ្ឋានីយកម្មបណ្តោះអាសន្នចំនួន 4 នៅក្នុងតំបន់ប្រេះឆា Ganis Chasma ,  នៅជិតខែលការពារភ្នំភ្លើង Maat Mons ។ កន្លែងចំនួនបីត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅក្នុងគន្លងបន្តបន្ទាប់គ្នាច្រើនជាងមួយ។ កន្លែងទាំងនេះត្រូវបានគេគិតថាតំណាងឱ្យកម្អែភ្នំភ្លើងដែលទើបនឹងបញ្ចេញដោយការផ្ទុះភ្នំភ្លើង។  សីតុណ្ហភាពពិតប្រាកដមិនត្រូវបានគេដឹងទេ ពីព្រោះទំហំនៃចំណុចក្តៅមិនអាចវាស់បាន ប៉ុន្តែទំនងជាមាននៅក្នុង 800–1,100 K (527–827°C; 980–1,520°F) ជួរដែលទាក់ទងទៅនឹងសីតុណ្ហភាពធម្មតានៃ 740 K (467 ° C; 872 ° F) ។

រណ្ដៅ 
រណ្ដៅ ​ប៉ះ​ពាល់ ​លើ​ផ្ទៃ​នៃ​ភព​សុក្រ (រូបភាព​ពណ៌​មិន​ពិត​បាន​បង្កើត​ឡើង​វិញ​ពី​ទិន្នន័យ​រ៉ាដា)
ស្ទើរតែមួយពាន់រណ្ដៅដែលមានផលប៉ះពាល់នៅលើ Venus ត្រូវបានចែកចាយស្មើៗគ្នាលើផ្ទៃរបស់វា។ នៅលើសាកសពក្រហូងផ្សេងទៀត ដូចជាផែនដី និងព្រះច័ន្ទ រណ្ដៅនានាបង្ហាញពីស្ថានភាពនៃការរិចរិលជាច្រើន។ នៅលើឋានព្រះច័ន្ទ ការរិចរិលគឺបណ្តាលមកពីផលប៉ះពាល់ជាបន្តបន្ទាប់ ចំណែកនៅលើផែនដីវាបណ្តាលមកពីខ្យល់ និងទឹកភ្លៀង។ នៅលើភព Venus ប្រហែល 85% នៃរណ្ដៅគឺស្ថិតនៅក្នុងស្ថានភាពដ៏បរិសុទ្ធ។ ចំនួននៃរណ្ដៅភ្នំភ្លើង រួមជាមួយនឹងស្ថានភាពដែលត្រូវបានថែរក្សាយ៉ាងល្អ បង្ហាញថា ភពផែនដីបានទទួលរងនូវព្រឹត្តិការណ៍រស់ឡើងវិញជាសាកលកាលពី 300-600  លានឆ្នាំមុន  បន្ទាប់មកដោយការរលាយនៃភ្នំភ្លើង។ ខណៈពេលដែលសំបកផែនដីស្ថិតក្នុងចលនាបន្ត ភពសុក្រត្រូវបានគេគិតថាមិនអាចទ្រទ្រង់ដំណើរការបែបនេះបានទេ។ បើគ្មានបន្ទះ tectonics ដើម្បីបញ្ចេញកំដៅចេញពីអាវធំរបស់វា នោះ Venus ជំនួសមកវិញនូវដំណើរការរង្វិល ដែលសីតុណ្ហភាពនៃអាវរងាកើនឡើងរហូតដល់ពួកគេឈានដល់កម្រិតធ្ងន់ធ្ងរ ដែលធ្វើឲ្យសំបកផែនដីចុះខ្សោយ។ បន្ទាប់មក ក្នុងរយៈពេលប្រហែល 100  លានឆ្នាំ ការបំប្លែងកើតឡើងនៅលើមាត្រដ្ឋានដ៏ធំសម្បើម ដោយធ្វើការកែច្នៃឡើងវិញទាំងស្រុងនូវសំបក។ 

រណ្តៅ Venusian មានអង្កត់ផ្ចិតពី 3 ទៅ 280 គីឡូម៉ែត្រ (ពី 2 ទៅ 174 ម៉ាយ) ។ គ្មានរណ្ដៅតូចជាង 3  គីឡូម៉ែត្រទេ ដោយសារតែឥទ្ធិពលនៃបរិយាកាសក្រាស់មកលើវត្ថុដែលចូលមក។ វត្ថុដែលមាន ថាមពល kinetic តិចជាងជាក់លាក់មួយ ត្រូវបានថយចុះយ៉ាងខ្លាំងដោយបរិយាកាស ដែលពួកវាមិនបង្កើតជារណ្ដៅផលប៉ះពាល់។  កាំជ្រួចដែលចូលមកដែលមានអង្កត់ផ្ចិតតិចជាង 50 ម៉ែត្រ (160 ហ្វីត) នឹងបែកខ្ញែក និងឆេះក្នុងបរិយាកាសមុនពេលទៅដល់ដី។

រចនាសម្ព័ន្ធផ្ទៃក្នុង 
រចនាសម្ព័ន្ធ ខុសគ្នា នៃ Venus
បើគ្មាន ទិន្នន័យរញ្ជួយដី ឬចំណេះដឹងអំពី និចលភាព របស់វា នោះព័ត៌មានផ្ទាល់តិចតួចអាចរកបានអំពីរចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុង និង ភូគព្ភសាស្ត្រ របស់ Venus ។  ភាពស្រដៀងគ្នានៃទំហំ និងដង់ស៊ីតេរវាងភពសុក្រ និងផែនដី បង្ហាញថាពួកគេចែករំលែករចនាសម្ព័ន្ធខាងក្នុងស្រដៀងគ្នា៖ ស្នូល មួយ អាវធំ និង សំបក ។ ដូចផែនដីដែរ ស្នូល Venusian ទំនងជាមានសារធាតុរាវមួយផ្នែក ពីព្រោះភពទាំងពីរបានចុះត្រជាក់ក្នុងអត្រាដូចគ្នា  ទោះបីជាស្នូលរឹងទាំងស្រុងមិនអាចបដិសេធបានក៏ដោយ។  ទំហំតូចជាងបន្តិចនៃ Venus មានន័យថាសម្ពាធគឺទាបជាង 24% នៅខាងក្នុងជ្រៅរបស់វាជាងផែនដី។ តម្លៃដែលបានព្យាករណ៍សម្រាប់ពេលនៃនិចលភាពដោយផ្អែកលើគំរូភពបង្ហាញពីកាំស្នូលនៃ 2,900–3,450 គីឡូម៉ែត្រ។  នេះគឺស្របនឹងការប៉ាន់ប្រមាណដោយផ្អែកលើការសង្កេតដំបូងដែលមានចម្ងាយ 3,500 គីឡូម៉ែត្រ។ 

ភាពខុសគ្នាសំខាន់រវាងភពទាំងពីរគឺការខ្វះខាតភស្តុតាងសម្រាប់ បន្ទះប្លាកែ តនៅលើភពសុក្រ ប្រហែលជាដោយសារតែសំបករបស់វាខ្លាំងពេកក្នុងការដក ដោយ គ្មានទឹក ដើម្បីធ្វើឱ្យវាមាន ជាតិ viscous តិច ។ នេះនាំឱ្យមានការថយចុះនៃការបាត់បង់កំដៅពីភពផែនដី ដោយការពារវាពីការត្រជាក់ និងផ្តល់នូវការពន្យល់ដែលទំនងសម្រាប់កង្វះ វាលម៉ាញេទិក ដែលបង្កើតនៅខាងក្នុងរបស់វា ។  ផ្ទុយទៅវិញ Venus អាចបាត់បង់កំដៅខាងក្នុងរបស់វានៅក្នុងព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗដែលកើតឡើងតាមកាលកំណត់។

វាលម៉ាញេទិកនិងស្នូល 
នៅឆ្នាំ 1967 Venera 4 បានរកឃើញ ដែនម៉ាញេទិច របស់ Venus ខ្សោយជាងភពផែនដី។ វាលម៉ាញេទិកនេះត្រូវបានបង្កឡើងដោយអន្តរកម្មរវាង អ៊ីយ៉ូ ណូ និង ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ [  ជាជាងដោយ ឌីណាម៉ូ ខាងក្នុង ដូចនៅក្នុង ស្នូលផែនដី ។ ម៉ាញ៉េតូស្យូ មដែលបំផុសគំនិត តូចរបស់ Venus ផ្តល់ការការពារតិចតួចដល់បរិយាកាសប្រឆាំងនឹង វិទ្យុសកម្មលោហធាតុ ។

ការខ្វះវាលម៉ាញេទិកខាងក្នុងនៅភពសុក្រគឺគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដោយសារវាមានទំហំស្រដៀងនឹងផែនដី ហើយត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងមានឌីណាម៉ូនៅស្នូលរបស់វា។ ឌីណាម៉ូត្រូវការរបស់បីយ៉ាង៖ អង្គធាតុ រាវ ការបង្វិល និង ខ្យល់ ។ ស្នូលត្រូវបានគេគិតថាជាចរន្តអគ្គិសនី ហើយទោះបីជាការបង្វិលរបស់វាត្រូវបានគេគិតថាយឺតពេកក៏ដោយ ក៏ការក្លែងធ្វើបង្ហាញថាវាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីផលិតឌីណាម៉ូ។  នេះ​បញ្ជាក់​ថា ឌីណាម៉ូ​ត្រូវ​បាត់​បង់​ដោយ​សារ​តែ​ការ​ខ្វះ​ការ​វះ​កាត់​ក្នុង​ស្នូល​របស់​ Venus ។ នៅលើផែនដី ការជ្រាបទឹកកើតឡើងនៅក្នុងស្រទាប់ខាងក្រៅរាវនៃស្នូល ដោយសារតែបាតនៃស្រទាប់រាវមានសីតុណ្ហភាពខ្ពស់ជាងផ្នែកខាងលើ។ នៅលើភពសុក្រ ព្រឹត្តិការណ៍ផ្លាស់ប្តូរឡើងវិញជាសាកលអាចបិទបន្ទះប្លាកែត និងនាំឱ្យមានការថយចុះលំហូរកំដៅ តាមរយៈសំបក។ ឥទ្ធិពល អ៊ីសូឡង់ នេះ នឹងធ្វើឱ្យសីតុណ្ហភាពអាវទ្រនាប់កើនឡើង ដោយហេតុនេះកាត់បន្ថយលំហូរកំដៅចេញពីស្នូល។ ជាលទ្ធផល គ្មាន geodynamo ខាងក្នុងអាចរកបានដើម្បីជំរុញវាលម៉ាញេទិក។ ផ្ទុយទៅវិញ កំដៅពីស្នូលកំពុងកំដៅសំបកឡើងវិញ។ 

លទ្ធភាពមួយគឺថា Venus មិនមានស្នូលខាងក្នុងរឹង  ឬថាស្នូលរបស់វាមិនត្រជាក់ ដូច្នេះផ្នែករាវទាំងមូលនៃស្នូលគឺនៅសីតុណ្ហភាពប្រហែលដូចគ្នា។ លទ្ធភាពមួយទៀតគឺថាស្នូលរបស់វាបានរឹងមាំទាំងស្រុងរួចហើយ។ ស្ថានភាពនៃស្នូលគឺពឹងផ្អែកយ៉ាងខ្លាំងទៅលើកំហាប់នៃ ស្ពាន់ធ័រ ដែលមិនទាន់ដឹងនៅឡើយ។ 

ដែនម៉ាញេទិកខ្សោយនៅជុំវិញភពសុក្រមានន័យថា ខ្យល់ព្រះអាទិត្យ កំពុងធ្វើអន្តរកម្មដោយផ្ទាល់ជាមួយបរិយាកាសខាងក្រៅរបស់វា។ នៅទីនេះអ៊ីយ៉ុងនៃអ៊ីដ្រូសែន និងអុកស៊ីហ៊្សែនកំពុងត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយការ បំបែក ម៉ូលេគុលទឹកពី វិទ្យុសកម្ម អ៊ុលត្រាវីយូឡេ ។ បន្ទាប់មកខ្យល់ព្រះអាទិត្យផ្គត់ផ្គង់ថាមពលដែលផ្តល់ល្បឿនអ៊ីយ៉ុងទាំងនេះគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគេចចេញពីវាលទំនាញរបស់ភពសុក្រ។ ដំណើរការសំណឹកនេះនាំឱ្យបាត់បង់ស្ថិរភាពនៃអ៊ីដ្រូសែន អេលីយ៉ូម និងអុកស៊ីដអ៊ីយ៉ុងដែលមានម៉ាស់ទាប ខណៈពេលដែលម៉ូលេគុលដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់ ដូចជាកាបូនឌីអុកស៊ីត ទំនងជាត្រូវបានរក្សាទុក។ ការបំផ្លាញបរិយាកាសដោយខ្យល់ព្រះអាទិត្យអាចនាំឱ្យបាត់បង់ទឹកភាគច្រើនរបស់ Venus ក្នុងអំឡុងពេលពាន់លានឆ្នាំដំបូងបន្ទាប់ពីវាបានបង្កើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភពនេះអាចរក្សាបាននូវឌីណាម៉ូសម្រាប់រយៈពេល 2-3 ពាន់លានឆ្នាំដំបូងរបស់វា ដូច្នេះការបាត់បង់ទឹកអាចនឹងកើតឡើងនាពេលថ្មីៗនេះ។  សំណឹកបានបង្កើនសមាមាត្រនៃ deuterium ដែលមានម៉ាស់ខ្ពស់ជាង ទៅនឹងអ៊ីដ្រូសែនទាបនៅក្នុងបរិយាកាស 100 ដងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដែលនៅសល់។

គន្លងនិងការបង្វិល 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ គន្លងនៃភពសុក្រ
Venus គឺជាភពទីពីរពីព្រះអាទិត្យ ដែលធ្វើគោចរប្រហែល 1.6 ដង (ផ្លូវពណ៌លឿង) ក្នុងរយៈពេល 365 ថ្ងៃរបស់ផែនដី (ផ្លូវពណ៌ខៀវ) ។
Venus គោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យនៅចម្ងាយជាមធ្យមប្រហែល 0.72  AU (108 លាន  គីឡូម៉ែត្រ ; 67 លាន  mi ) ហើយបញ្ចប់គន្លងរៀងរាល់ 224.7 ថ្ងៃ។ ទោះបីជា គន្លងរបស់ភព ទាំងអស់ មានលក្ខណៈ រាងអេលីប ក៏ដោយ ក៏គន្លងរបស់ Venus បច្ចុប្បន្នគឺនៅជិតបំផុតទៅនឹង រាងជារង្វង់ ដែលមាន ភាពខុសប្លែក គ្នា តិចជាង 0.01 ។  ការក្លែងធ្វើនៃឌីណាមិកគន្លងរបស់ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដំបូងបានបង្ហាញថា ភាពប្លែកនៃគន្លងនៃភពសុក្រអាចមានទំហំធំជាងកាលពីអតីតកាល ដោយឈានដល់តម្លៃខ្ពស់រហូតដល់ 0.31 និងអាចប៉ះពាល់ដល់ការវិវត្តនៃអាកាសធាតុដំបូង។ គន្លងជិតរង្វង់បច្ចុប្បន្នរបស់ Venus មានន័យថានៅពេលដែល Venus ស្ថិតនៅចន្លោះផែនដី និងព្រះអាទិត្យនៅក្នុង ការភ្ជាប់គ្នាទាប វាធ្វើឱ្យខិតជិតផែនដីបំផុតនៃភពណាមួយនៅចម្ងាយជាមធ្យម 41 លានគីឡូម៉ែត្រ (25 លាន mi) ។  ភពឈានដល់ការភ្ជាប់អន់ជាងរៀងរាល់ 584 ថ្ងៃជាមធ្យម។  ដោយសារតែការ ថយចុះ eccentricity នៃគន្លងរបស់ផែនដី ចម្ងាយអប្បបរមានឹងកាន់តែធំជាងរាប់ម៉ឺនឆ្នាំ។ ចាប់ពីឆ្នាំ  ទី ១ ដល់ ៥៣៨៣ មានផ្លូវ ៥២៦ តិចជាង ៤០  លាន  គីឡូម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មកមិនមានសម្រាប់ប្រហែល 60,158 ឆ្នាំ។ 

ភពទាំងអស់នៅក្នុងប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យគោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យក្នុង ទិសដៅច្រាសទ្រនិចនាឡិកា ដូចដែលបានមើលពីលើប៉ូលខាងជើងរបស់ផែនដី។ ភពភាគច្រើនក៏បង្វិលនៅលើអ័ក្សរបស់ពួកគេក្នុងទិសដៅផ្ទុយទ្រនិចនាឡិកា ប៉ុន្តែ Venus បង្វិលតាមទ្រនិចនាឡិកាក្នុង ការបង្វិលថយក្រោយ រៀងរាល់ 243 ថ្ងៃនៃផែនដី ដែលជាការបង្វិលយឺតបំផុតនៃភពណាមួយ។ ដោយសារតែការបង្វិលរបស់វាយឺតពេក ភពសុក្រគឺនៅជិតស្វ៊ែរ។  ដូច្នេះ ថ្ងៃ sidereal របស់ Venusian មានរយៈពេលយូរជាងឆ្នាំ Venusian (243 ធៀបនឹង 224.7 ថ្ងៃផែនដី) ។ អេក្វាទ័ររបស់ Venus បង្វិលក្នុងល្បឿន 6.52 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (4.05 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង) ចំណែកផែនដីវិលក្នុងល្បឿន 1,674.4 គីឡូម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (1,040.4 ម៉ាយក្នុងមួយម៉ោង)។  រយៈពេលបង្វិលរបស់ Venus វាស់ជាមួយ Magellanទិន្នន័យរបស់យានអវកាសក្នុងរយៈពេល 500 ថ្ងៃគឺតូចជាងរយៈពេលបង្វិលដែលបានវាស់វែងក្នុងអំឡុងពេល 16 ឆ្នាំរវាងយានអវកាស Magellan និង ការទស្សនា Venus Express ជាមួយនឹងភាពខុសគ្នាប្រហែល 6.5  នាទី។  ដោយសារតែការបង្វិលថយក្រោយ ប្រវែងនៃ ថ្ងៃព្រះអាទិត្យ នៅលើភពសុក្រគឺខ្លីជាងថ្ងៃ sidereal យ៉ាងខ្លាំងគឺនៅ 116.75 ថ្ងៃផែនដី (ធ្វើឱ្យថ្ងៃព្រះអាទិត្យ Venusian ខ្លីជាង 176 ថ្ងៃនៃភពពុធរបស់ Mercury — តួលេខ 116 ថ្ងៃគឺ យ៉ាង​កៀក​នឹង​ចំនួន​មធ្យម​នៃ​ថ្ងៃ​ដែល​វា​ត្រូវ​ចំណាយ​ពេល​ភព​ពុធ​រអិល​ចុះ​ក្រោម​ផែនដី​ក្នុង​គន្លង​របស់វា)។  មួយឆ្នាំ Venusian គឺប្រហែល 1.92  ថ្ងៃព្រះអាទិត្យ Venusian ។ ចំពោះអ្នកសង្កេតលើផ្ទៃនៃភពសុក្រ ព្រះអាទិត្យនឹងរះឡើងនៅ ភាគខាងលិច ហើយកំណត់នៅទិសខាងកើត  ទោះបីជាពពកស្រអាប់របស់ Venus រារាំងការសង្កេតព្រះអាទិត្យពីផ្ទៃភពផែនដីក៏ដោយ។ 

Venus ប្រហែលជាត្រូវបានបង្កើតឡើងពី nebula ព្រះអាទិត្យ ជាមួយនឹងរយៈពេលបង្វិល និងការយឺតពេលខុសៗគ្នា ដោយឈានដល់ស្ថានភាពបច្ចុប្បន្នរបស់វា ដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូរវិលជុំដ៏ច្របូកច្របល់ដែលបណ្តាលមកពីការរំខាននៃភព និង ឥទ្ធិពល ជំនោរ លើបរិយាកាសក្រាស់របស់វា ដែលជាការផ្លាស់ប្តូរដែលនឹងកើតឡើងក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់លានឆ្នាំ។ . រយៈពេលបង្វិលនៃភព Venus អាចតំណាងឱ្យស្ថានភាពលំនឹងរវាងជំនោរជាប់នឹងទំនាញរបស់ព្រះអាទិត្យ ដែលមានទំនោរក្នុងការបង្វិលយឺត និងជំនោរបរិយាកាសដែលបង្កើតឡើងដោយកំដៅព្រះអាទិត្យនៃបរិយាកាស Venusian ដ៏ក្រាស់។  ចន្លោះពេលជាមធ្យម 584 ថ្ងៃរវាងការចូលទៅជិតផែនដីជាបន្តបន្ទាប់គឺស្ទើរតែស្មើនឹង 5  ថ្ងៃនៃព្រះអាទិត្យ Venusian (5.001444 ដើម្បីឱ្យច្បាស់លាស់) ប៉ុន្តែសម្មតិកម្មនៃការវិលជុំវិញគន្លងវិលជាមួយផែនដីត្រូវបានបញ្ចុះតម្លៃ។ 

Venus មិនមានផ្កាយរណបធម្មជាតិទេ។  វាមាន អាចម៍ផ្កាយ Trojan ជាច្រើន : quasi-satellite 2002 VE 68 និង trojan បណ្តោះអាសន្នពីរផ្សេងទៀត, 2001 CK 32 និង 2012 XE 133 ។  នៅសតវត្សទី 17 លោក Giovanni Cassini បានរាយការណ៍ថាព្រះច័ន្ទវិលជុំវិញភព Venus ដែលត្រូវបានគេហៅថា Neith និងការមើលឃើញជាច្រើនត្រូវបានគេរាយការណ៍ដូចខាងក្រោម។200 ឆ្នាំ ប៉ុន្តែភាគច្រើនត្រូវបានកំណត់ថាជាតារាដែលនៅជិតនោះ។ ការសិក្សាឆ្នាំ 2006 របស់ Alex Alemi និង David Stevenson លើគំរូនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យដំបូងនៅ វិទ្យាស្ថានបច្ចេកវិទ្យាកាលីហ្វ័រញ៉ា បង្ហាញថា Venus ទំនងជាមានព្រះច័ន្ទយ៉ាងហោចណាស់មួយដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ ព្រឹត្តិការណ៍ផលប៉ះពាល់ ដ៏ធំកាលពី រាប់ពាន់លានឆ្នាំមុន។  ប្រហែល 10  លាន  ឆ្នាំក្រោយមក យោងតាមការសិក្សា ផលប៉ះពាល់មួយផ្សេងទៀតបានបញ្ច្រាសទិសដៅវិលរបស់ភពផែនដី ហើយបណ្តាលឱ្យព្រះច័ន្ទ Venusian វិលបន្តិចម្តងៗចូលខាងក្នុង រហូតដល់វាបុកជាមួយ Venus ។ ប្រសិនបើនៅពេលក្រោយមានផលប៉ះពាល់ដល់ព្រះច័ន្ទដែលបានបង្កើត វត្ថុទាំងនេះត្រូវបានយកចេញតាមរបៀបដូចគ្នា។ ការពន្យល់ជំនួសសម្រាប់កង្វះផ្កាយរណប គឺឥទ្ធិពលនៃជំនោរព្រះអាទិត្យខ្លាំង ដែលអាចធ្វើឲ្យផ្កាយរណបធំ ៗ វិលជុំវិញភពផែនដីខាងក្នុងមានអស្ថិរភាព។

ការសង្កេត 
ភពសុក្រ ដែលរូបភាពកណ្តាលស្តាំ គឺតែងតែភ្លឺជាងភព ឬផ្កាយទាំងអស់ ដូចដែលបានឃើញពីផែនដី។ ភពព្រហស្បតិ៍អាចមើលឃើញនៅផ្នែកខាងលើនៃរូបភាព។
ដោយ ភ្នែកទទេ ភពសុក្រលេចឡើងជាចំណុចពណ៌សនៃពន្លឺភ្លឺជាងភព ឬផ្កាយផ្សេងទៀត (ក្រៅពីព្រះអាទិត្យ)។  មាត្រដ្ឋាន ជាក់ស្តែង នៃភពផែនដី គឺ −4.14 ជាមួយនឹងគម្លាតស្តង់ដារនៃ 0.31 ។  រិចទ័រភ្លឺបំផុតកើតឡើងក្នុងដំណាក់កាលអឌ្ឍចន្ទប្រហែលមួយខែមុន ឬក្រោយការភ្ជាប់អន់ជាង។ ភពសុក្ររលត់ទៅប្រហែល −3 នៅពេលដែលវាត្រលប់មកវិញដោយព្រះអាទិត្យ។  ភពផែនដីមានពន្លឺភ្លឺច្បាស់ល្មមនឹងឃើញក្នុងពន្លឺថ្ងៃដ៏ធំទូលាយ  ប៉ុន្តែអាចមើលឃើញយ៉ាងងាយនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យទាបនៅលើជើងមេឃ ឬកំណត់។ ក្នុងនាម​ជា ​ភព​ទាប វា​តែងតែ​ស្ថិត​ក្នុង​រង្វង់​ប្រហែល 47° នៃ ​ព្រះអាទិត្យ ។ 

ភពសុក្រ "ឆ្លងកាត់" ផែនដីរៀងរាល់ 584 ថ្ងៃនៅពេលដែលវាគោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យ។  ដូចដែលវាធ្វើដូច្នេះ វាផ្លាស់ប្តូរពី "ផ្កាយពេលល្ងាច" ដែលអាចមើលឃើញបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច ទៅជា "ផ្កាយព្រឹក" ដែលអាចមើលឃើញមុនពេលថ្ងៃរះ។ ទោះបីជា ភព Mercury ដែលជាភពទាបជាងផ្សេងទៀត ឈានដល់ការ ពន្លូត អតិបរមា ត្រឹមតែ 28° ហើយជារឿយៗពិបាកក្នុងការសម្គាល់នៅពេលព្រលប់ ប៉ុន្តែ Venus ពិបាកនឹងនឹកពេលដែលវាភ្លឺបំផុត។ ការពន្លូតអតិបរមារបស់វាមានន័យថាវាអាចមើលឃើញនៅលើមេឃងងឹតយូរបន្ទាប់ពីថ្ងៃលិច។ ក្នុងនាម​ជា​វត្ថុ​ដែល​មាន​ពន្លឺ​ភ្លឺ​បំផុត​នៅលើ​មេឃ ភពសុក្រ​គឺជា​វត្ថុ​ដែល​គេ ​មិន​ស្គាល់​អត្តសញ្ញាណ​ដែល ​គេ​រាយការណ៍​មិន ​ពិត​។ 
ដំណាក់កាលនៃ Venus និងការវិវត្តនៃអង្កត់ផ្ចិតជាក់ស្តែងរបស់វា។

ដំណាក់កាល 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ដំណាក់កាលនៃភពសុក្រ

នៅពេលដែលវាគោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យ ភពសុក្របង្ហាញ ដំណាក់កាល ដូច ព្រះច័ន្ទ នៅក្នុង ទិដ្ឋភាព កែវពង្រីក ។ ភព​នេះ​លេច​ចេញ​ជា​ឌីស​តូច​និង​ពេញ​នៅ​ពេល​ដែល​វា​នៅ​ខាង​ទល់​មុខ​ព្រះអាទិត្យ (នៅ ​ការ​ភ្ជាប់​គ្នា ​ល្អ​ជាង )។ Venus បង្ហាញឌីសធំជាង និង "ដំណាក់កាលត្រីមាស" នៅឯការ ពន្លូត អតិបរមារបស់វា ពីព្រះអាទិត្យ ហើយលេចឡើងភ្លឺបំផុតនៅលើមេឃពេលយប់។ ភពនេះបង្ហាញពី "អឌ្ឍចន្ទ" ស្តើងជាងនៅក្នុងទិដ្ឋភាពកែវពង្រីក នៅពេលដែលវាឆ្លងកាត់តាមផ្នែកជិតរវាងផែនដី និងព្រះអាទិត្យ។ Venus បង្ហាញទំហំធំបំផុតរបស់វា និង "ដំណាក់កាលថ្មី" នៅពេលដែលវាស្ថិតនៅចន្លោះផែនដី និងព្រះអាទិត្យ (នៅចំនុចប្រសព្វទាបជាង)។ បរិយាកាស​របស់​វា​អាច​មើល​ឃើញ​តាម​រយៈ​តេឡេស្កុប​ដោយ​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ដែល​ឆ្លុះ​ជុំវិញ​វា។ ដំណាក់កាលអាចមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងកែវយឺត 4 "។

ការឆ្លងកាត់ 
អត្ថបទសំខាន់ៗ៖ ដំណើរឆ្លងកាត់នៃភពសុក្រ និង ដំណើរឆ្លងកាត់នៃភពសុក្រ ឆ្នាំ ២០១២
ការឆ្លងកាត់នៃ Venus, 2004
គន្លង Venusian មានទំនោរបន្តិចទាក់ទងទៅនឹងគន្លងរបស់ផែនដី។ ដូច្នេះហើយ នៅពេលដែលភពផែនដីឆ្លងកាត់រវាងផែនដី និងព្រះអាទិត្យ វាជាធម្មតាមិនឆ្លងកាត់មុខព្រះអាទិត្យទេ។ ការឆ្លងកាត់របស់ Venus កើតឡើងនៅពេលដែលការរួមតូចរបស់ភពផែនដី ស្របគ្នា ជាមួយនឹងវត្តមានរបស់វានៅក្នុងយន្តហោះនៃគន្លងរបស់ផែនដី។ ការឆ្លងកាត់នៃ Venus កើតឡើងនៅក្នុងវដ្តនៃ243 ឆ្នាំ ជាមួយនឹងគំរូនៃការឆ្លងកាត់បច្ចុប្បន្នជាគូនៃការឆ្លងកាត់ដែលបំបែកដោយប្រាំបីឆ្នាំនៅចន្លោះពេលប្រហែល105.5 ឆ្នាំ ឬ121.5 ឆ្នាំ —គំរូមួយត្រូវបានរកឃើញដំបូងនៅឆ្នាំ 1639 ដោយតារាវិទូជនជាតិអង់គ្លេស Jeremiah Horrocks ។ 

គូចុងក្រោយគឺ ថ្ងៃទី 8 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 2004 និង ថ្ងៃទី 5-6 ខែមិថុនា ឆ្នាំ 2012 ។ ការឆ្លងកាត់អាចត្រូវបានគេមើលផ្ទាល់ពីហាងអនឡាញជាច្រើន ឬសង្កេតឃើញនៅក្នុងមូលដ្ឋានជាមួយនឹងឧបករណ៍ និងលក្ខខណ្ឌត្រឹមត្រូវ។ 

ការឆ្លងកាត់គូមុនបានកើតឡើងនៅ ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1874 និង ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1882 ; គូខាងក្រោមនេះនឹងកើតឡើងនៅខែធ្នូ ឆ្នាំ 2117 និងខែធ្នូ ឆ្នាំ 2125។  ការឆ្លងកាត់ឆ្នាំ 1874 គឺជាប្រធានបទនៃខ្សែភាពយន្តចាស់បំផុតដែលគេស្គាល់ថា Passage de Venus ឆ្នាំ 1874 ។ តាមប្រវត្តិសាស្ត្រ ការឆ្លងកាត់របស់ Venus មានសារៈសំខាន់ ពីព្រោះពួកគេបានអនុញ្ញាតឱ្យតារាវិទូកំណត់ទំហំនៃ អង្គភាពតារាសាស្ត្រ ហេតុដូច្នេះហើយ ទំហំនៃប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ ដូចដែលបានបង្ហាញដោយ Horrocks ក្នុងឆ្នាំ 1639 ។  ការរុករករបស់ ប្រធានក្រុម Cook នៃឆ្នេរសមុទ្រភាគខាងកើតនៃប្រទេសអូស្ត្រាលីបានកើតឡើងបន្ទាប់ពីគាត់បានជិះទូកទៅ តាហ៊ីទី ក្នុងឆ្នាំ 1768 ដើម្បីសង្កេតមើលការឆ្លងកាត់នៃភព Venus ។

Pentagram នៃ Venus 
pentagram នៃ Venus ។ ផែនដីស្ថិតនៅចំកណ្តាលនៃដ្យាក្រាម ហើយខ្សែកោងតំណាងឱ្យទិសដៅ និងចម្ងាយរបស់ភពសុក្រ ជាមុខងារនៃពេលវេលា។
pentagram នៃ Venus គឺជា ផ្លូវ ដែល Venus បង្កើត ដូចដែលបានសង្កេតពី ផែនដី ។ ការភ្ជាប់អន់ថយ ជាបន្តបន្ទាប់ នៃភពសុក្រកើតឡើងវិញនៅជិតសមាមាត្រ 13:8 (ផែនដីវិលជុំប្រាំបីដងសម្រាប់គ្រប់គន្លងទាំង 13 នៃភពសុក្រ) ផ្លាស់ប្តូរ 144° ទៅតាមការភ្ជាប់អន់ជាងជាបន្តបន្ទាប់។ សមាមាត្រ 13:8 គឺប្រហាក់ប្រហែល។ 8/13 គឺប្រហែល 0.61538 ខណៈដែល Venus គោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យក្នុងរយៈពេល 0.61519 ឆ្នាំ។

ការបង្ហាញពន្លឺថ្ងៃ 
ការសង្កេតដោយភ្នែកអាក្រាតនៃ Venus ក្នុងអំឡុងពេលថ្ងៃពន្លឺមាននៅក្នុង រឿងខ្លីៗ និងកំណត់ត្រាមួយចំនួន។ តារាវិទូ Edmund Halley បានគណនាពន្លឺភ្នែកអាក្រាតអតិបរមារបស់វានៅឆ្នាំ 1716 នៅពេលដែលប្រជាជនទីក្រុងឡុងដ៍ជាច្រើនមានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះរូបរាងរបស់វានៅពេលថ្ងៃ។ ព្រះចៅអធិរាជបារាំង ណាប៉ូឡេអុង បូណាផាត (Napoleon Bonaparte) ធ្លាប់បានឃើញទិដ្ឋភាពពេលថ្ងៃនៃភពផែនដី ពេលកំពុងទទួលភ្ញៀវក្នុង ប្រទេសលុចសំបួ ។  ការសង្កេតជាប្រវត្តិសាស្ត្រមួយផ្សេងទៀតនៃភពផែនដីបានធ្វើឡើងក្នុងអំឡុងពេលសម្ពោធប្រធានាធិបតីអាមេរិក អាប្រាហាំ លីនខុន នៅ វ៉ាស៊ីនតោនឌីស៊ី នៅថ្ងៃទី 4  ខែមីនា ឆ្នាំ 1865 ។ ទោះបីជាការមើលឃើញដោយភ្នែកទទេនៃដំណាក់កាលរបស់ Venus ត្រូវបានជំទាស់ក៏ដោយ កំណត់ត្រាមានការសង្កេតនៃអឌ្ឍចន្ទរបស់វា។

ពន្លឺ Ashen 
អាថ៌កំបាំងដ៏យូរអង្វែងនៃការសង្កេត Venus គឺជាអ្វីដែលគេហៅថា ពន្លឺ ashen ដែលជាការបំភ្លឺខ្សោយជាក់ស្តែងនៃផ្នែកងងឹតរបស់វា ដែលមើលឃើញនៅពេលដែលភពផែនដីស្ថិតក្នុងដំណាក់កាលអឌ្ឍចន្ទ។ ការ​សង្កេត​ដំបូង​នៃ​ពន្លឺ​ផេះ​ត្រូវ​បាន​គេ​អះអាង​ថា​ត្រូវ​បាន​ធ្វើ​ឡើង​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ 1643 ប៉ុន្តែ​អត្ថិភាព​នៃ​ការ​បំភ្លឺ​នេះ​មិន​ត្រូវ​បាន​គេ​បញ្ជាក់​គួរ​ឱ្យ​ទុក​ចិត្ត​។ ក្រុមអ្នកសង្កេតការណ៍បានប៉ាន់ស្មានថា វាអាចបណ្តាលមកពីសកម្មភាពអគ្គិសនីនៅក្នុងបរិយាកាស Venusian ប៉ុន្តែវាអាចជាការបំភាន់ ដែលបណ្តាលមកពីឥទ្ធិពលសរីរវិទ្យានៃការសង្កេតវត្ថុភ្លឺ និងរាងអឌ្ឍចន្ទ។

ការសង្កេត និងការរុករក 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ការសង្កេត និងការរុករកភពសុក្រ

ការសង្កេតដំបូង 
" ឥទ្ធិពលធ្លាក់ចុះខ្មៅ " ដូចដែលបានកត់ត្រាក្នុងអំឡុងពេលឆ្លងកាត់ឆ្នាំ 1769
ដោយសារតែចលនារបស់ Venus ហាក់ដូចជាមិនបន្ត (វាបាត់ដោយសារតែនៅជិតព្រះអាទិត្យ ជាច្រើនថ្ងៃក្នុងមួយពេល ហើយបន្ទាប់មកលេចឡើងនៅលើផ្តេកផ្សេងទៀត) វប្បធម៌មួយចំនួនមិនបានទទួលស្គាល់ Venus ជាអង្គភាពតែមួយទេ។  ផ្ទុយទៅវិញ ពួកគេបានសន្មត់ថាវាជាផ្កាយពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នានៅលើផ្តេកនីមួយៗ៖ ផ្កាយព្រឹក និងផ្កាយល្ងាច។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ត្រាស៊ីឡាំង ពី សម័យ Jemdet Nasr និង ថេប្លេត Venus នៃ Ammisaduqa ពី រាជវង្សបាប៊ីឡូនទី 1 បង្ហាញថាជនជាតិ Sumerians បុរាណបានដឹងរួចហើយថាផ្កាយពេលព្រឹកនិងពេលល្ងាចគឺជាវត្ថុសេឡេស្ទាលដូចគ្នា។  នៅ បាប៊ីឡូន ចាស់សម័យកាល ភព Venus ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា Ninsi'anna ហើយក្រោយមកជា Dilbat ។  ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ ឈ្មោះថា និស្ស័យ ប្រែថា ទេវលោក បំភ្លឺឋានសួគ៌ សំដៅលើភពសុក្រ ជាផ្កាយដែលឃើញភ្លឺច្បាស់។ អក្ខរាវិរុទ្ធនៃឈ្មោះដំបូងត្រូវបានសរសេរដោយ សញ្ញា cuneiform si4 (= SU មានន័យថា "ក្រហម") ហើយអត្ថន័យដើមអាចជា "ស្ត្រីដ៏ទេវភាពនៃពណ៌ក្រហមនៃស្ថានសួគ៌" ដោយយោងទៅលើពណ៌នៃពេលព្រឹកនិង មេឃពេលល្ងាច។ 

តាមប្រវត្តិសាស្ត្រចិនបានហៅ Venus ពេលព្រឹកថាជា "The Great White" ( Tàibái太白 ) ឬ "The Opener (Starter) of Brightness" ( Qǐmíng 啟明) ហើយ Venus ពេលល្ងាចថាជា "The Excellent West One" ( Chánggēng 長庚)។ 

ជនជាតិក្រិចបុរាណក៏បានជឿដំបូងថា Venus ជាផ្កាយពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នាគឺ Phosphorus ផ្កាយព្រឹក និង Hesperus ដែលជាផ្កាយពេលយប់។ Pliny the Elder បានផ្តល់កិត្តិយសដល់ការដឹងថាពួកគេគឺជាវត្ថុតែមួយចំពោះ Pythagoras ក្នុងសតវត្សទីប្រាំមួយមុនគ.ស,  ខណៈដែល Diogenes Laërtius បានប្រកែកថា Parmenides ប្រហែលជាទទួលខុសត្រូវចំពោះការរកឃើញនេះ។  ទោះបីជាគេទទួលស្គាល់ Venus ជាវត្ថុតែមួយក៏ដោយ ក៏ពួករ៉ូមបុរាណបានបន្តកំណត់ទិដ្ឋភាពពេលព្រឹករបស់ Venus ជា Lucifer តាមព្យញ្ជនៈ "Light-Bringer" និងទិដ្ឋភាពពេលល្ងាចជា Vesper , ទាំងពីរនេះគឺជាការបកប្រែតាមព្យញ្ជនៈនៃឈ្មោះក្រិកបុរាណរបស់ពួកគេ។

នៅសតវត្សរ៍ទី 2 នៅក្នុងសន្ធិសញ្ញាតារាសាស្ត្ររបស់គាត់ Almagest លោក Ptolemy បាន ទ្រឹស្តីថា ភពពុធ និងភពសុក្រស្ថិតនៅចន្លោះព្រះអាទិត្យ និងផែនដី។ Avicenna តារាវិទូជនជាតិពែរ្ស នៅសតវត្សរ៍ទី 11 បានអះអាងថាបានសង្កេតមើលការ ឆ្លងកាត់របស់ Venus ,  ដែលក្រោយមកអ្នកតារាវិទូបានយកជាការបញ្ជាក់ពីទ្រឹស្ដីរបស់ Ptolemy ។  នៅសតវត្សទី 12 តារាវិទូ Andalusian Ibn Bajjah បានសង្កេត "ភពពីរជាចំណុចខ្មៅនៅលើមុខនៃព្រះអាទិត្យ"; ទាំងនេះត្រូវបានគេគិតថាជាការឆ្លងកាត់នៃ Venus និង Mercury ដោយ តារាវិទូ Maragha សតវត្សទី 13 Qotb al-Din Shiraziទោះបីជានេះមិនអាចជាការពិតទេ ព្រោះថាមិនមានការឆ្លងកាត់ Venus នៅក្នុងជីវិតរបស់ Ibn Bajjah ក៏ដោយ។ 
ការរកឃើញរបស់ Galileo ដែល Venus បានបង្ហាញដំណាក់កាល (ទោះបីជានៅសល់នៅជិតព្រះអាទិត្យនៅលើមេឃរបស់ផែនដីក៏ដោយ) បានបង្ហាញថាវាវិលជុំវិញ ព្រះអាទិត្យ ហើយមិនមែន ផែនដី ទេ។
នៅពេលដែលរូបវិទូជនជាតិអ៊ីតាលី Galileo Galilei បានសង្កេតមើលភពផែនដីជាលើកដំបូងនៅដើមសតវត្សទី 17 គាត់បានរកឃើញថាវាបង្ហាញ ដំណាក់កាល ដូចជាព្រះច័ន្ទ ដោយប្រែប្រួលពីអឌ្ឍចន្ទទៅអឌ្ឍចន្ទរហូតដល់ពេញ និងច្រាសមកវិញ។ នៅពេលដែល Venus ស្ថិតនៅឆ្ងាយបំផុតពីព្រះអាទិត្យនៅលើមេឃ វាបង្ហាញពី ដំណាក់កាលពាក់កណ្តាលពន្លឺ ហើយនៅពេលដែលវានៅជិតព្រះអាទិត្យបំផុតនៅលើមេឃ វាបង្ហាញជាអឌ្ឍចន្ទ ឬដំណាក់កាលពេញ។ នេះអាចកើតឡើងបានលុះត្រាតែ Venus គោចរជុំវិញព្រះអាទិត្យ ហើយនេះជាការសង្កេតដំបូងដែលផ្ទុយយ៉ាងច្បាស់ពី គំរូភូមិសាស្ត្រ Ptolemaic ដែលប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យផ្តោត និងផ្តោតលើផែនដី។ 

ការ ឆ្លងកាត់ 1639 នៃ Venus ត្រូវបានព្យាករណ៍យ៉ាងត្រឹមត្រូវដោយ Jeremiah Horrocks និងបានសង្កេតឃើញដោយគាត់និងមិត្តរបស់គាត់ William Crabtree នៅផ្ទះនីមួយៗរបស់ពួកគេនៅថ្ងៃទី 4  ខែធ្នូឆ្នាំ 1639 (ថ្ងៃទី 24 ខែវិច្ឆិកាក្រោម ប្រតិទិន Julian ដែលប្រើនៅពេលនោះ) ។ 

បរិយាកាស នៃភពសុក្រ ត្រូវបានរកឃើញនៅឆ្នាំ ១៧៦១ ដោយប៉ូលីម៉ាតរុស្ស៊ី Mikhail Lomonosov ។  បរិយាកាសរបស់ Venus ត្រូវបានគេសង្កេតឃើញនៅឆ្នាំ 1790 ដោយតារាវិទូអាល្លឺម៉ង់ Johann Schröter ។ Schröter បាន​រក​ឃើញ​នៅ​ពេល​ដែល​ភព​ផែន​ដី​ជា​អឌ្ឍចន្ទ​ស្តើង ហើយ​ដុំ​ពក​បាន​លាតសន្ធឹង​ជាង 180° ។ គាត់​បាន​សន្និដ្ឋាន​យ៉ាង​ត្រឹមត្រូវ​ថា នេះ​មក​ពី ​ការ​ខ្ចាត់ខ្ចាយ ​នៃ​ពន្លឺ​ថ្ងៃ​ក្នុង​បរិយាកាស​ដ៏​ក្រាស់។ ក្រោយមក តារាវិទូជនជាតិអាមេរិក Chester Smith Lyman បានសង្កេតឃើញរង្វង់មូលពេញលេញជុំវិញផ្នែកងងឹតនៃភពផែនដី នៅពេលដែលវាស្ថិតនៅ កម្រិតទាបជាង ដែលផ្តល់ភស្តុតាងបន្ថែមសម្រាប់បរិយាកាសមួយ។ បរិយាកាសបានធ្វើឱ្យស្មុគស្មាញដល់កិច្ចខិតខំប្រឹងប្រែងដើម្បីកំណត់រយៈពេលបង្វិលសម្រាប់ភពផែនដី ហើយអ្នកសង្កេតការណ៍ដូចជាតារាវិទូជនជាតិអ៊ីតាលី Giovanni Cassini និង Schröter បានប៉ាន់ស្មានមិនត្រឹមត្រូវរយៈពេលប្រហែល24 ម៉ោង ពីចលនានៃការសម្គាល់លើផ្ទៃជាក់ស្តែងរបស់ភពផែនដី។

ការស្រាវជ្រាវមូលដ្ឋាន 
កែវពង្រីកទំនើបនៃ Venus ពីផ្ទៃផែនដី
បន្តិចទៀតត្រូវបានគេរកឃើញអំពី Venus រហូតដល់សតវត្សទី 20 ។ ឌីសស្ទើរតែគ្មានលក្ខណៈពិសេសរបស់វា មិនបានផ្តល់ការណែនាំថាផ្ទៃរបស់វាអាចទៅជាយ៉ាងណានោះទេ ហើយវាគ្រាន់តែជាមួយនឹងការអភិវឌ្ឍន៍នៃ spectroscopic , radar និង ultraviolet observations ដែលអាថ៌កំបាំងកាន់តែច្រើនរបស់វាត្រូវបានបង្ហាញ។ ការសង្កេតអ៊ុលត្រាវីយូឡេលើកដំបូងត្រូវបានអនុវត្តនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1920 នៅពេលដែល លោក Frank E. Ross បានរកឃើញថា រូបថតអ៊ុលត្រាវីយូឡេ បានបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតគួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែលមិនមាននៅក្នុងកាំរស្មីដែលអាចមើលឃើញ និង អ៊ីនហ្វ្រារ៉េដ ។ លោក​បាន​ស្នើ​ថា នេះ​គឺ​ដោយ​សារ​បរិយាកាស​ខាងក្រោម​មាន​ពណ៌​លឿង​ក្រាស់​ជាមួយ​នឹង ​ពពក​សណ្ឋាន ​ខ្ពស់ ​នៅ​ពីលើ​វា។ 

ការសង្កេតដោយ Spectroscopic ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1900 បានផ្តល់តម្រុយដំបូងអំពីការបង្វិល Venusian ។ Vesto Slipher បានព្យាយាមវាស់ការ ផ្លាស់ប្តូរ Doppler នៃពន្លឺពី Venus ប៉ុន្តែបានរកឃើញថាគាត់មិនអាចរកឃើញការបង្វិលណាមួយឡើយ។ គាត់បានសន្មត់ថា ភពផែនដីត្រូវតែមានរយៈពេលបង្វិលវែងជាងការគិតពីមុន។  ការងារក្រោយៗមកក្នុងទស្សវត្សរ៍ឆ្នាំ 1950 បានបង្ហាញថាការបង្វិលគឺថយក្រោយ។ ការសង្កេតរ៉ាដា នៃភព Venus ត្រូវបានអនុវត្តជាលើកដំបូងនៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 ហើយបានផ្តល់នូវការវាស់វែងដំបូងនៃរយៈពេលបង្វិលដែលនៅជិតតម្លៃទំនើប។ 

ការសង្កេតរ៉ាដានៅក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1970 បានបង្ហាញព័ត៌មានលម្អិតនៃផ្ទៃ Venusian ជាលើកដំបូង។ រលកវិទ្យុត្រូវបានបន្លឺឡើងនៅភពផែនដីដោយប្រើតេឡេស្កុបវិទ្យុចម្ងាយ 300 ម៉ែត្រ (1,000 ហ្វីត) នៅ Arecibo Observatory ហើយអេកូបានបង្ហាញឱ្យឃើញតំបន់ឆ្លុះបញ្ចាំងខ្ពស់ចំនួនពីរ កំណត់តំបន់ អាល់ហ្វា និង បេតា ។ ការ​សង្កេត​ក៏​បាន​បង្ហាញ​ឱ្យ​ឃើញ​ពី​តំបន់​ភ្លឺ​មួយ​ដែល​សន្មត​ថា​ជា​ភ្នំ​ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​ហៅថា Maxwell Montes ។  លក្ខណៈទាំង ៣ យ៉ាងនេះឯង ម្នាលភិក្ខុទាំងឡាយ តថាគត មិនមាននាមស្រី។

ការរុករក 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ការសង្កេត និងការរុករកភពសុក្រ

បេសកកម្ម ស៊ើបអង្កេតអវកាស មនុស្សយន្ត ដំបូងគេ ទៅកាន់ភព Venus និងភពណាមួយគឺ Venera 1 នៃ កម្មវិធី Venera សូវៀត ដែល បានចាប់ផ្តើមនៅឆ្នាំ 1961 ទោះបីជាវាបានបាត់បង់ទំនាក់ទំនងនៅពេលធ្វើដំណើរក៏ដោយ។ 
គំរូនៃ យានអវកាស Venera 1
បេសកកម្មជោគជ័យដំបូងទៅកាន់ភពសុក្រ (ក៏ដូចជា បេសកកម្មអន្តរភព ដែលទទួលបានជោគជ័យដំបូងបង្អស់របស់ពិភពលោក ) គឺ បេសកកម្ម Mariner 2 ដោយសហរដ្ឋអាមេរិក ដោយឆ្លងកាត់នៅថ្ងៃទី 14 ខែធ្នូ ឆ្នាំ 1962 នៅចម្ងាយ 34,833 គីឡូម៉ែត្រ (21,644 ម៉ាយ) ពីលើផ្ទៃនៃភពសុក្រ និងការប្រមូលទិន្នន័យនៅលើភពផែនដី។ បរិយាកាស។ 
ចំណាប់អារម្មណ៍របស់វិចិត្រករចំពោះ យាន Mariner 2 ដែលត្រូវបានដាក់ឱ្យដំណើរការនៅឆ្នាំ 1962៖ យានអវកាសដែលមានរាងដូចដប គ្រោងឆ្អឹង ជាមួយនឹងចានវិទ្យុដ៏ធំមួយនៅលើកំពូល។

នៅថ្ងៃទី 18 ខែតុលា ឆ្នាំ 1967 យានសូវៀត Venera 4 បានចូលដោយជោគជ័យ ជាអ្នកស៊ើបអង្កេតបរិយាកាសដំបូង និងដាក់ពង្រាយការពិសោធន៍វិទ្យាសាស្ត្រ។ Venera 4 បានបង្ហាញថាសីតុណ្ហភាពផ្ទៃគឺក្តៅជាង Mariner 2 បានគណនានៅស្ទើរតែ 500 °C (932 °F) បានកំណត់ថាបរិយាកាសគឺ 95% កាបូនឌីអុកស៊ីត ( CO ។

២) ហើយបានរកឃើញថាបរិយាកាសរបស់ Venus មានសភាពក្រាស់ជាង អ្នក រចនា Venera 4 បានរំពឹងទុក។  ទិន្នន័យរួម Venera 4 – Mariner 5 ត្រូវបានវិភាគដោយក្រុមវិទ្យាសាស្ត្រសូវៀត-អាមេរិករួមបញ្ចូលគ្នានៅក្នុងស៊េរីនៃ colloquia ក្នុងឆ្នាំបន្ទាប់  នៅក្នុងឧទាហរណ៍ដំបូងនៃកិច្ចសហប្រតិបត្តិការអវកាស។ 

នៅឆ្នាំ 1974 យាន Mariner 10 បានបក់ដោយ Venus ដើម្បីបត់ផ្លូវឆ្ពោះទៅកាន់ភព Mercury ហើយបានថតរូបអ៊ុលត្រាវីយូឡេនៃពពក ដោយបង្ហាញពីល្បឿនខ្យល់ខ្លាំងមិនធម្មតានៅក្នុងបរិយាកាស Venusian ។ នេះ​ជា ​ជំនួយ​ទំនាញ ​អន្តរ​ភព​ដំបូង​គេ ​ដែល​មិន​ធ្លាប់​ប្រើ ជា​បច្ចេកទេស​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​ដោយ​ការ​ស៊ើបអង្កេត​ក្រោយៗ​ទៀត ជាពិសេស ​យាន Voyager 1 និង 2 ។
ទិដ្ឋភាព​ពណ៌​មិន​ពិត​ជា​សាកល​នៃ​ភព Venus ក្នុង​កាំរស្មី​អ៊ុលត្រាវីយូឡេ​ដែល​ធ្វើ​ដោយ Mariner 10
នៅឆ្នាំ 1975 អ្នកចុះចតសូវៀត Venera 9 និង 10 បានបញ្ជូនរូបភាពដំបូងពីផ្ទៃនៃ Venus ដែលមានពណ៌ខ្មៅនិងស។ នៅឆ្នាំ 1982 រូបភាពពណ៌ដំបូងនៃផ្ទៃត្រូវបានទទួលជាមួយនឹងអ្នកចុះចតសូវៀត Venera 13 និង 14 ។
រូបភាព ទេសភាព 180 ដឺក្រេនៃផ្ទៃរបស់ Venus ពី Soviet Venera 9 lander ឆ្នាំ 1975 ។ រូបភាពសខ្មៅនៃថ្មដែលស្រោបខ្មៅ និងដូចផ្ទាំងថ្មទល់នឹងផ្ទៃមេឃរាបស្មើ។ ដី​និង​ការ​ស៊ើបអង្កេត​គឺ​ជា​ការ​ផ្តោត​។ ខ្សែជាច្រើនត្រូវបានបាត់ដោយសារតែការបញ្ជូនទិន្នន័យវិទ្យាសាស្ត្រក្នុងពេលដំណាលគ្នា។

NASA ទទួលបានទិន្នន័យបន្ថែមក្នុងឆ្នាំ 1978 ជាមួយនឹងគម្រោង Pioneer Venus ដែលមានបេសកកម្មពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នា៖  Pioneer Venus Orbiter និង Pioneer Venus Multiprobe ។  កម្មវិធី Venera របស់សូវៀតជោគជ័យបានឈានដល់ការបិទនៅខែតុលាឆ្នាំ 1983 នៅពេលដែល Venera 15 និង 16 ត្រូវបានដាក់ក្នុងគន្លងដើម្បីធ្វើផែនទីលម្អិតនៃ 25% នៃដីរបស់ Venus (ពីប៉ូលខាងជើងដល់រយៈទទឹង 30°N) 

បេសកកម្មជាច្រើនផ្សេងទៀតបានរុករកភព Venus ក្នុងទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1980 និងឆ្នាំ 1990 រួមមាន Vega 1 (1985), Vega 2 (1985), Galileo (1990), Magellan (1994), Cassini–Huygens (1998) និង MESSENGER (2006)។ ទាំងអស់លើកលែងតែ Magellan គឺជាជំនួយទំនាញ។ បន្ទាប់មក Venus Express ដោយ ទីភ្នាក់ងារអវកាសអឺរ៉ុប (ESA) បានចូលទៅក្នុងគន្លងជុំវិញភពសុក្រក្នុងខែមេសា ឆ្នាំ 2006។ បំពាក់ដោយឧបករណ៍វិទ្យាសាស្ត្រចំនួនប្រាំពីរ Venus Express បានផ្តល់ការសង្កេតរយៈពេលវែងដែលមិនធ្លាប់មានពីមុនមកនៃបរិយាកាសរបស់ Venus ។ ESA បានបញ្ចប់ បេសកកម្ម Venus Express នៅខែធ្នូ 2014។ 

គិតត្រឹមឆ្នាំ 2020 យាន Akatsuki របស់ប្រទេសជប៉ុន ស្ថិតនៅក្នុងគន្លងដែលមានភាពចម្លែកខ្លាំងនៅជុំវិញភពសុក្រ ចាប់តាំងពីថ្ងៃទី 7  ខែធ្នូ ឆ្នាំ 2015 ហើយមាន សំណើសាកល្បងជាច្រើនដែលកំពុង ស្ថិតក្រោមការសិក្សាដោយ Roscosmos , NASA, ISRO , ESA និងវិស័យឯកជន (ឧទាហរណ៍ដោយ Rocketlab )។

នៅក្នុងវប្បធម៌ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ Venus នៅក្នុងវប្បធម៌
Venus ត្រូវ​បាន​គេ​ថត​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​នៃ​ដើម​ត្របែក​ធំ​នៅ​ក្នុង ​រូប​គំនូរ​ឆ្នាំ ១៨៨៩ របស់ ​លោក Vincent van Gogh គឺ The Starry Night ។ 

ភពសុក្រគឺជាលក្ខណៈពិសេសចម្បងនៃមេឃពេលយប់ ហើយដូច្នេះវាមានសារៈសំខាន់គួរឱ្យកត់សម្គាល់នៅក្នុង ទេវកថា ហោរាសាស្រ្ត និង រឿងប្រឌិតទូទាំងប្រវត្តិសាស្ត្រ និងក្នុងវប្បធម៌ផ្សេងៗគ្នា។

នៅក្នុង សាសនា Sumerian Inanna ត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងភព Venus ។  ទំនុកតម្កើងជាច្រើន សរសើរឥន្ទ្រិយ ក្នុងតួនាទីជាព្រះនាងនៃភព Venus ។  សាស្រ្តាចារ្យទ្រឹស្ដី Jeffrey Cooley បានប្រកែកថា នៅក្នុងទេវកថាជាច្រើន ចលនារបស់ Inanna អាចត្រូវគ្នាជាមួយនឹងចលនារបស់ភព Venus នៅលើមេឃ។  ចលនាមិនជាប់នៃភពសុក្រ ទាក់ទងនឹងទេវកថា ក៏ដូចជាធម្មជាតិពីររបស់ឥន្ទ្រិយ។  ម្នាលឥន្ទ្រិយ ចុះទៅ​ក្នុង ​ភពមិនដូចអាទិទេពដទៃទៀតទេ អ៊ីណាណាអាចចុះចូលទៅក្នុងពិភពលោហិត ហើយត្រឡប់ទៅឋានសួគ៌វិញ។ ភព Venus ហាក់ដូចជាមានតំណពូជស្រដៀងគ្នា ដោយស្ថិតនៅភាគខាងលិច ហើយបន្ទាប់មកកើនឡើងម្តងទៀតនៅបូព៌ា។  ទំនុកតម្កើង ពិពណ៌នា​ថា ឥន្ទ្រិយ​ចាក​ឋានសួគ៌ ហើយ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅកាន់ ​គុម្ព ភ្នំ​ចម្លង​នូវ​ការ​ឡើង​ហើយ តាំង​ឥន្ទ្រិយ​ទៅ​ខាង​លិច។ ម្នាលឥន្ទ្រិយ និងសក្កៈ និង​ឥន្ទ្រិយ ​របស់ ​ឥន្ទ្រិយ ចុះ​ទៅ ​ក្នុង ​ឋាននរក លេច​ឡើង​ស្រប​នឹង​ចលនា​នៃ​ភព​សុក្រ។  ម្នាលឥន្ទ្រិយ និងសុគ តៈ, Shukaletuda ត្រូវបានពិពណ៌នាថាជាការស្កេនផ្ទៃមេឃក្នុងការស្វែងរក Inanna ដែលអាចស្វែងរកជើងមេឃខាងកើត និងខាងលិច។  ក្នុងទេវកថាដូចគ្នា ខណៈពេលដែលកំពុងស្វែងរកអ្នកវាយប្រហាររបស់នាង អ៊ីណាណាខ្លួនឯងធ្វើចលនាជាច្រើនដែលត្រូវគ្នានឹងចលនារបស់ Venus នៅលើមេឃ។ 

កវីបុរាណដូចជា Homer , Sappho , Ovid និង Virgil បាននិយាយអំពីផ្កាយ និងពន្លឺរបស់វា។  កវី ដូចជា William Blake , Robert Frost , Letitia Elizabeth Landon , Alfred Lord Tennyson និង William Wordsworth បានសរសេរ odes ទៅវា។ 

នៅក្នុង ភាសាចិន ភពនេះត្រូវបានគេហៅថា Jīn-xīng (金星) ដែលជាភពមាសនៃ ធាតុលោហៈ ។ នៅប្រទេសឥណ្ឌា Shukra Graha ("ភព Shukra") ត្រូវបានដាក់ឈ្មោះតាមពួកបរិសុទ្ធដ៏មានឥទ្ធិពល Shukra ។ Shukra ដែល​ត្រូវ​បាន​ប្រើ​នៅ​ក្នុង ​ហោរាសាស្ត្រ Vedic ឥណ្ឌា  មាន​ន័យ​ថា "ច្បាស់​, បរិសុទ្ធ​" ឬ "ភ្លឺ, ច្បាស់​" ជា ​ភាសា​សំស្ក្រឹត ​។ មួយក្នុងចំណោម Navagraha ទាំង ប្រាំបួន , វាត្រូវបានប្រារព្ធឡើងដើម្បីប៉ះពាល់ដល់ទ្រព្យសម្បត្តិ, ការសប្បាយនិងការបន្តពូជ; វាជាកូនប្រុសរបស់ Bhrgu ដែលជាបូជាចារ្យរបស់ Daityas និង Guru នៃ Asuras ។  ពាក្យថា ម្នាលអាវុសោ ក៏មាន ជាប់នឹងទឹកកាម ឬជំនាន់។ Venus ត្រូវបានគេស្គាល់ថា Kejora ជាភាសា ឥណ្ឌូនេស៊ី និងម៉ាឡេស៊ី ម៉ាឡេ ។ វប្បធម៌ ចិន ជប៉ុន និង កូរ៉េ សម័យទំនើប សំដៅលើភពផែនដីតាមព្យញ្ជនៈថាជា "ផ្កាយដែក" (金星) ដោយផ្អែកលើ ធាតុទាំងប្រាំ ។ 

Maya បាន ចាត់ទុក Venus ជារាងកាយសេឡេស្ទាលដ៏សំខាន់បំផុត បន្ទាប់ពីព្រះអាទិត្យ និងព្រះច័ន្ទ។ គេ​ហៅ​វា​ថា Chac ek ,  ឬ Noh Ek ', "The Great Star"។  វដ្ដនៃភពសុក្រមានសារៈសំខាន់ចំពោះប្រតិទិនរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវបានពិពណ៌នានៅក្នុងសៀវភៅមួយចំនួនរបស់ពួកគេដូចជា Maya Codex នៃប្រទេសម៉ិកស៊ិក និង Dresden Codex ។

ប្រជាជន អេហ្ស៊ីបបុរាណ និង ក្រិក ជឿថា Venus គឺជារូបកាយពីរដាច់ដោយឡែកពីគ្នា គឺផ្កាយព្រឹក និងផ្កាយពេលយប់។ ជនជាតិអេស៊ីបស្គាល់ផ្កាយព្រឹកថាជា ទីអូមូតរី និងផ្កាយពេលរាត្រីជា អូអាទី។  ក្រិកបានប្រើឈ្មោះ Phosphoros (Φωσϕόρος) មានន័យថា "អ្នកនាំពន្លឺ" ( នៅពេល ដែល ធាតុ ផូស្វ័រ ; មានន័យថា "លោកខាងលិច" សម្រាប់ផ្កាយពេលល្ងាច។  ទោះបីក្នុងសម័យរ៉ូម៉ាំង គេទទួលស្គាល់ថាជាវត្ថុសេឡេស្ទាលមួយ ដែលគេស្គាល់ថាជា «តារានៃ ភពសុក្រ ។" ភាសាក្រិកបុរាណទាំងពីរបានបន្តប្រើ ទោះបីជាជាធម្មតាត្រូវបានបកប្រែជាឡាតាំងថា Lūcifer និង Vesper ក៏ដោយ។

រឿងប្រឌិតទំនើប 
សូមមើលផងដែរ៖ Venus ក្នុងរឿងប្រឌិត

ជាមួយនឹងការបង្កើតកែវយឺត គំនិតដែលថា Venus គឺជាពិភពរូបវន្ត ហើយគោលដៅដែលអាចកើតមានបានចាប់ផ្តើមកើតឡើង។

គម្របពពក Venusian ដែលមិនអាចជ្រាបចូលបានផ្តល់ឱ្យអ្នកសរសេរប្រឌិតបែបវិទ្យាសាស្ត្រដោយឥតគិតថ្លៃដើម្បីធ្វើការប៉ាន់ស្មានលើលក្ខខណ្ឌនៅលើផ្ទៃរបស់វា។ កាន់តែពិសេសទៅទៀត នៅពេលដែលការសង្កេតដំបូងបានបង្ហាញថា វាមិនត្រឹមតែមានទំហំប៉ុនផែនដីប៉ុណ្ណោះទេ វាមានបរិយាកាសដ៏ច្រើនផងដែរ។ ខិតទៅជិតព្រះអាទិត្យជាងផែនដី ភពនេះច្រើនតែត្រូវបានពណ៌នាថាក្តៅជាង ប៉ុន្តែនៅតែ អាចរស់នៅ បានដោយមនុស្ស។  ប្រភេទនេះ បាន ឈានដល់កម្រិតកំពូលនៅចន្លោះទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1930 និងឆ្នាំ 1950 នៅពេលដែលវិទ្យាសាស្ត្របានបង្ហាញពីទិដ្ឋភាពមួយចំនួននៃភពសុក្រ ប៉ុន្តែមិនទាន់ដឹងពីការពិតដ៏អាក្រក់នៃស្ថានភាពផ្ទៃរបស់វា។ ការរកឃើញពីបេសកកម្មដំបូងទៅកាន់ភព Venus បានបង្ហាញការពិតថាមានភាពខុសគ្នាខ្លាំង ហើយបាននាំយកប្រភេទពិសេសនេះដល់ទីបញ្ចប់។ នៅពេលដែលចំណេះដឹងផ្នែកវិទ្យាសាស្ត្ររបស់ Venus មានភាពជឿនលឿន អ្នកនិពន្ធប្រឌិតបែបវិទ្យាសាស្ត្របានព្យាយាមរក្សាល្បឿន ជាពិសេសដោយការប៉ាន់ស្មានការប៉ុនប៉ងរបស់មនុស្សដើម្បី បង្កើតភព Venus ។

និមិត្តសញ្ញា 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ និមិត្តសញ្ញា Venus

និមិត្តសញ្ញា តារាសាស្ត្រ សម្រាប់ Venus គឺដូចគ្នាទៅនឹងអ្វីដែលប្រើក្នុងជីវវិទ្យាសម្រាប់ភេទស្រី៖ រង្វង់ដែលមានឈើឆ្កាងតូចមួយនៅខាងក្រោម។  និមិត្តសញ្ញា Venus ក៏តំណាងឱ្យ ភាពជាស្ត្រី ផងដែរហើយនៅក្នុង alchemy លោកខាងលិច បានឈរសម្រាប់ទង់ដែក។  ទង់ដែងប៉ូឡូញត្រូវបានប្រើប្រាស់សម្រាប់កញ្ចក់ពីបុរាណកាល ហើយនិមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ Venus ពេលខ្លះត្រូវបានគេយល់ថាឈរសម្រាប់កញ្ចក់របស់នាគរាជ ទោះបីជាវាអាចមិនមែនជាប្រភពដើមពិតរបស់វាក៏ដោយ។  នៅក្នុងភាសាក្រិក Oxyrhynchus Papyri និមិត្តសញ្ញាសម្រាប់ Venus និង Mercury មិនមានរបារឆ្លងកាត់នៅលើដាច់សរសៃឈាមខួរក្បាលខាងក្រោមទេ។

ភាពអាចរស់នៅបាន។ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ជីវិតនៅលើភពសុក្រ

ការប៉ាន់ស្មានលើលទ្ធភាពនៃការរស់នៅលើផ្ទៃរបស់ Venus មានការថយចុះយ៉ាងខ្លាំងបន្ទាប់ពីដើមទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1960 នៅពេលដែលវាច្បាស់ថាលក្ខខណ្ឌគឺខ្លាំងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងភពផែនដី។ សីតុណ្ហភាព និងសម្ពាធបរិយាកាសខ្លាំងរបស់ Venus ធ្វើឱ្យ ជីវិត ផ្អែកលើទឹក ដូចដែលគេស្គាល់ថាមិនទំនងទាល់តែសោះ។

អ្នកវិទ្យាសាស្ត្រមួយចំនួនបានប៉ាន់ស្មានថា អតិសុខុមប្រាណ thermoacidophilic extremophile អាច មាននៅក្នុងស្រទាប់ខាងលើដែលមានជាតិអាស៊ីត និងត្រជាក់ជាងនៃបរិយាកាស Venusian ។  ការប៉ាន់ស្មានបែបនេះត្រលប់ទៅ ឆ្នាំ 1967 នៅពេលដែល Carl Sagan និង Harold J. Morowitz បានស្នើនៅក្នុង អត្ថបទ Nature ថា វត្ថុតូចៗដែលបានរកឃើញនៅក្នុងពពករបស់ Venus អាចជាសារពាង្គកាយស្រដៀងទៅនឹង បាក់តេរី របស់ផែនដី (ដែលមានចំនួនប្រហែលដូចគ្នា ទំហំ):

 ខណៈពេលដែលលក្ខខណ្ឌផ្ទៃនៃ Venus ធ្វើឱ្យសម្មតិកម្មនៃជីវិតនៅទីនោះមិនអាចយល់បាន ពពកនៃ Venus គឺជារឿងខុសគ្នាទាំងស្រុង។ ដូចដែលបានចង្អុលបង្ហាញកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ទឹក កាបូនឌីអុកស៊ីត និងពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដែលជាតម្រូវការជាមុនសម្រាប់ ការធ្វើរស្មីសំយោគ — មានច្រើននៅតំបន់ជុំវិញពពក។ 

នៅក្នុងខែសីហា ឆ្នាំ 2019 តារាវិទូដែលដឹកនាំដោយ Yeon Joo Lee បានរាយការណ៍ថា គំរូរយៈពេលវែងនៃការស្រូបទាញ និង ការផ្លាស់ប្តូរ albedo នៅក្នុងបរិយាកាសនៃភព Venus ដែលបង្កឡើងដោយ "សារធាតុស្រូបយកមិនស្គាល់" ដែលអាចជាសារធាតុគីមី ឬសូម្បីតែអាណានិគមដ៏ធំនៃអតិសុខុមប្រាណដែលឡើងខ្ពស់ក្នុងបរិយាកាស។ នៃភពផែនដីប៉ះពាល់ដល់អាកាសធាតុ។  ការ ស្រូបយកពន្លឺ របស់ពួកគេ គឺស្ទើរតែដូចគ្នាទៅនឹងមីក្រូសរីរាង្គនៅក្នុងពពករបស់ផែនដី។ ការសន្និដ្ឋានស្រដៀងគ្នានេះត្រូវបានឈានដល់ដោយការសិក្សាផ្សេងទៀត។ 

នៅខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2020 ក្រុមតារាវិទូដែលដឹកនាំដោយ Jane Greaves មកពី សាកលវិទ្យាល័យ Cardiff បានប្រកាសពីការរកឃើញ សារធាតុ phosphine ដែលជាឧស្ម័នដែលមិនស្គាល់ថាត្រូវបានផលិតដោយដំណើរការគីមីណាមួយដែលត្រូវបានគេស្គាល់នៅលើផ្ទៃ Venusian ឬបរិយាកាសនៅកម្រិតខាងលើនៃពពករបស់ភពផែនដី។  ប្រភពមួយដែលបានស្នើឡើងសម្រាប់ phosphine នេះគឺជាសារពាង្គកាយមានជីវិត។  ផូស្ភីនត្រូវបានគេរកឃើញនៅកម្ពស់យ៉ាងហោចណាស់ 30 ម៉ាយពីលើផ្ទៃ ហើយជាចម្បងនៅពាក់កណ្តាលរយៈទទឹង ដែលមិនបានរកឃើញនៅបង្គោល។ ការរកឃើញនេះបានជំរុញឱ្យ អ្នកគ្រប់គ្រង NASA លោក Jim Bridenstineដើម្បីអំពាវនាវជាសាធារណៈឱ្យមានការផ្តោតអារម្មណ៍ថ្មីលើការសិក្សាអំពីភពសុក្រ ដោយពណ៌នាការរកឃើញផូស្ហ្វីនថាជា "ការវិវឌ្ឍន៍ដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងការកសាងករណីសម្រាប់ជីវិតនៅលើផែនដី" ។ 

សេចក្តីថ្លែងការណ៍មួយត្រូវបានចេញផ្សាយនៅថ្ងៃទី 5 ខែតុលា ឆ្នាំ 2020 ដោយគណៈកម្មាធិការរៀបចំនៃ គណៈកម្មការ F3 របស់ សហភាពតារាសាស្ត្រអន្តរជាតិ ស្តីពីតារាសាស្ត្រ ដែលអ្នកនិពន្ធនៃកាសែតខែកញ្ញា ឆ្នាំ 2020 អំពី phosphine ត្រូវបានចោទប្រកាន់ពីអាកប្បកិរិយាគ្មានសីលធម៌ ហើយបានរិះគន់ថាមិនមានវិទ្យាសាស្រ្ត និងបំភាន់។ សាធារណៈជន។  ចាប់តាំងពីពេលនោះមក សមាជិកនៃគណៈកម្មាការនោះបានឃ្លាតឆ្ងាយពីសេចក្តីថ្លែងការណ៍របស់ IAU ដោយអះអាងថា វាត្រូវបានបោះពុម្ពដោយគ្មានចំណេះដឹង ឬការយល់ព្រមរបស់ពួកគេ។ សេចក្តីថ្លែងការណ៍នេះត្រូវបានដកចេញពីគេហទំព័រ IAU ភ្លាមៗ។ ទំនាក់ទំនងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយរបស់ IAU លោក Lars Lindberg Christensen បាននិយាយថា IAU មិនយល់ស្របនឹងខ្លឹមសារនៃលិខិតនោះទេ ហើយវាត្រូវបានបោះពុម្ពដោយក្រុមមួយនៅក្នុងគណៈកម្មការ F3 មិនមែន IAU ខ្លួនឯងនោះទេ។ 

ការវិភាគជាបន្តបន្ទាប់នៃដំណើរការទិន្នន័យដែលប្រើដើម្បីកំណត់អត្តសញ្ញាណ phosphine នៅក្នុងបរិយាកាសនៃ Venus បានបង្កើនការព្រួយបារម្ភថាបន្ទាត់រាវរកអាចជាវត្ថុបុរាណមួយ។ ការ​ប្រើ​សម​ពហុនាម​លំដាប់​ទី 12 អាច​បង្កើន​សំឡេង​រំខាន និង​បង្កើត​ការ​អាន​មិន​ពិត (សូម​មើល ​បាតុភូត​របស់ Runge )។ ការសង្កេតបរិយាកាសនៃភព Venus នៅផ្នែកផ្សេងទៀតនៃវិសាលគមអេឡិចត្រូម៉ាញ៉េទិច ដែលខ្សែស្រូបស្រូបយកផូស្ហ្វីននឹងត្រូវបានគេរំពឹងថានឹងមិនរកឃើញផូស្ហ្វីនទេ។  នៅចុងខែតុលាឆ្នាំ ២០២០ ការវិភាគឡើងវិញនៃទិន្នន័យជាមួយនឹងការដកផ្ទៃខាងក្រោយត្រឹមត្រូវមិនបណ្តាលឱ្យមានការរកឃើញសារធាតុ phosphine ទេ។

ការការពារភព 
គណៈកម្មាធិការ ​ស្រាវជ្រាវ​អវកាស គឺជា​អង្គការ​វិទ្យាសាស្ត្រ​មួយ​ដែល​បង្កើត​ឡើង​ដោយ ​ក្រុមប្រឹក្សា​វិទ្យាសាស្ត្រ​អន្តរជាតិ ។ ក្នុង​ចំណោម​ការ​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​របស់​ពួក​គេ​គឺ​ការ​បង្កើត​អនុសាសន៍​សម្រាប់​ការ​ជៀស​វាង​ការ ​ចម្លង​មេរោគ​អន្តរភព ។ ចំពោះគោលបំណងនេះ បេសកកម្មអវកាសត្រូវបានបែងចែកជា 5 ក្រុម។ ដោយសារតែបរិស្ថានផ្ទៃដ៏អាក្រក់នៃភពសុក្រ Venus បានស្ថិតនៅក្រោមការ ការពារភព ប្រភេទទី 2 ។  នេះបង្ហាញថា មានតែឱកាសពីចម្ងាយទេ ដែលការបំពុលដោយយានអវកាសអាចសម្របសម្រួលការស៊ើបអង្កេត។ ទោះបីជាជាមួយនឹងការរកឃើញ ដានដែលអាចកើតមាននៃជីវិតជនជាតិដើមភាគតិច នៅក្នុង បរិយាកាសនៃភព Venus ក៏ដោយក៏ការបែងចែកប្រភេទនេះត្រូវបានចោទសួរ។

វត្តមានរបស់មនុស្ស 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ បញ្ជីបេសកកម្មទៅកាន់ភពសុក្រ

ភពសុក្រ គឺជាកន្លែងនៃវត្តមានមនុស្សអន្តរភពដំបូងបំផុត ដែលសម្រុះសម្រួលតាមរយៈបេសកកម្មមនុស្សយន្ត ជាមួយនឹងការចុះចតដោយជោគជ័យលើកដំបូងនៅលើភពមួយផ្សេងទៀត និងរាងកាយក្រៅភពក្រៅពីព្រះច័ន្ទ។ Venus គឺនៅដើមដំបូងនៃ យុគសម័យអវកាសដែល ត្រូវបានទៅទស្សនាជាញឹកញាប់ដោយ យានអវកាស រហូតដល់ទសវត្សរ៍ឆ្នាំ 1990 ។ បច្ចុប្បន្ននៅក្នុងគន្លងគឺ Akatsuki ហើយ Parker Solar Probe តែងតែប្រើ Venus សម្រាប់ ការធ្វើសមយុទ្ធ ជំនួយទំនាញ ។ 

ប្រទេសតែមួយគត់ដែលបានបញ្ជូន យានចុះចត ទៅកាន់ផ្ទៃនៃភពសុក្រគឺសហភាពសូវៀត  ដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយមន្ត្រីរុស្ស៊ីដើម្បីហៅ Venus ថាជា "ភពរុស្ស៊ី" ។

ទម្លាប់ 
អត្ថបទដើមចម្បង៖ ទីក្រុង និងកោះបណ្តែតក្នុងរឿងប្រឌិត § Venus និង Terraforming of Venus

សូមមើលផងដែរ៖ អាណានិគមនៃភពសុក្រ

ខណៈពេលដែលស្ថានភាពផ្ទៃរបស់ Venus គឺមិនអាចទទួលយកបាន សម្ពាធបរិយាកាស និងសីតុណ្ហភាពហាសិបគីឡូម៉ែត្រពីលើផ្ទៃគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹងផ្ទៃផែនដី។ ដោយគិតពីចំណុចនេះ វិស្វករសូវៀត Sergey Zhitomirskiy (Сергей Житомирский, 1929–2004) ក្នុងឆ្នាំ 1971 [ 244  និងបច្ចុប្បន្នជាងនេះទៅទៀត វិស្វករអវកាសរបស់ NASA លោក Geoffrey A. Landis ក្នុងឆ្នាំ 2003  បានស្នើរសុំឱ្យប្រើប្រាស់នូវផែនការនេះ។ សម្រាប់ " ទីក្រុងបណ្តែតទឹក " ជាអចិន្ត្រៃយ៍ នៅក្នុងបរិយាកាស Venusian ដែលជាជម្រើសមួយចំពោះគំនិតដ៏ពេញនិយមនៃការរស់នៅលើ ផ្ទៃភព ដូចជា Mars ។ ក្នុងចំណោមបញ្ហាប្រឈមផ្នែកវិស្វកម្មជាច្រើនសម្រាប់វត្តមានរបស់មនុស្សនៅក្នុងបរិយាកាសនៃភពសុក្រ គឺបរិមាណ អាស៊ីតស៊ុលហ្វួរីក នៅក្នុងបរិយាកាស។ 

គោលគំនិតនៃប្រតិបត្តិការខ្ពស់ Venus Venus ( HAVOC) ដោយ NASA គឺជាគំនិតបេសកកម្មដែលស្នើឡើងនូវការរចនាយានអវកាស។
ភព
ប្រព័ន្ធព្រះអាទិត្យ