វិជ្រៈ

' វិជ្រៈ ឬ វជ្រ ( ន. ) ជាភាសាឥណ្ឌា វ៉ាច្រា Vajra ( បា., សំ. ) (វិជ្រៈ; វជ្រ) ពេជ្រ; កាំ​រន្ទះ; ខ្សែ​រស្មី​ផ្លេក​បន្ទោរ; ... ។ អាវុធ​របស់​ព្រះ​ឥន្រ្ទ (ពួក​ជាង​តាំង​ពី​ព្រេង​នាយ​រៀង​មក គូរ​ឬ​ឆ្លាក់ ធ្វើ​ជា​រូប​មាន​ទ្រង់ទ្រាយ​ស្រដៀង​នឹង​ផ្កា​ចំប៉ី​រីក ឬ ​ជួនន​កាល​ធ្វើ​ជា​រូប​ខ្សែ​ស្មើ​ផ្លេក​បន្ទោរ, មាន​ដង​ខ្លី​ដូច​ដង​ព្រះ​ខ័ឌ្គ) ។ គុ. រឹង​ស្រួយ; មាន​លំអ ។ - វិជ្រៈបាណី (វិជរៈប៉ា--;បា. --បាណិ; សំ. វជ្រ--), - វិជរ​ហត្ថ (--ហ័ត; បា.; សំ. វជ្រ​ហស្ត ឬ វិជរាវុធ បា. < វិជរ + អាវុធ; សំ. វជ្រាយុធ < វជ្រ + អាយុធ) អ្នក​ដែល​មាន​ដៃ​កាន់​វជីរ ឬ​អ្នក​ដែល​មាន​វជីរ​ជា​អាវុធ (ព្រះ​ឥន្រ្ទ) ។ - វិជរ​ម័យ ដែល​ប្រដាប់​ដោយ​ពេជ្រ, ដែល​ដាំ​ពេជ្រ ។ល។
វជ្រ អានថា៖ វៈជ្រៈ (អង់គ្លេស: Vajra) (ភាសាសំស្ក្រឹត: វជ្រ) ("Pali" ភាសាបាលី: វជិរៈ) មានន័យថា ពេជ្រ; កាំរន្ទះ; ខ្សែរស្មីផ្លេកបន្ទោរ; . . . ។ អាវុធរបស់ព្រះឥន្ទ្រ 
(ពួកជាងតាំងពីព្រេងនាយរៀងមក គូរឬឆ្លាក់ធ្វើជារូបមានទ្រង់ទ្រាយស្រដៀងនឹងផ្កាចំប៉ីរីក ឬ ជួនកាលធ្វើជារូបខ្សែរស្មីផ្លេកបន្ទោរ, មានដងខ្លីដូចដងព្រះខ័ឌ្គ) ។ គុ. រឹងស្រួយ; មានលំអ ។ វជិរបាណី ( វ:ជិរ:ប៉ា–; បា. –បាណិ; សំ. វជ្រ– ), វជិរហត្ថ ( –ហ័ត; បា.; សំ. វជ្រហស្ដ ឬ វជិរាវុធ បា. < វជិរ + អាវុធ; សំ. វជ្រាយុធ < វជ្រ + អាយុធ ) អ្នកដែលមានដៃកាន់វជីរ ឬអ្នកដែលមានវជីរជាអាវុធ (ព្រះឥន្រ្ទ) ។ វជិរម័យ ដែលប្រដាប់ដោយពេជ្រ, ដែលដាំពេជ្រ ។ ល ។

ប្រភព 
ដកស្រង់ចេញពីវចនានុក្រមខ្មែរ របស់សម្ដេចសង្ឃរាជ ជួន ណាត។

កំណត់

មើលផងដែរ  
 ចូលឆ្នាំខ្មែរ ឬ សង្ក្រាន្តខ្មែរ