អាសវៈ



និយមន័យ
ភាសា​បាលី​ហៅ​ថា អាសវៈ (Āsava) រី​ឯ​ភាសា​សំស្ក្រឹត​ហៅ​ថា អាស្រវៈ (Āśrava) ឬ អាសវកិលេស ជា គ្រឿង​សៅហ្មង​នៃ​ចិត្ត ដែល​ដេក​ត្រាំសម្ងំ ក្នុង​បុថុជ្ជន​ទាំង​អស់ ។ អាសវៈ​​ទុក​ដូច​ជា​គ្រឿងពុល គ្រឿង​ពុករលួយ ដែល​ឃុំឃាំង​សត្វ​លោក​ទុក​ក្នុង​សំសារវដ្ត ។  ​

បណ្ឌិត​ លីលី​ ដេ ស៊ីលវ៉ា (Lily De Silva, PhD) បាន​សរសេរ​ថា អាសវៈ ដែល​ត្រូវ​បាន​គេ​រំឭក​ជា​ញឹកញយ​​នោះ មាន កាមាសវៈ, ភវាសវៈ, ទិដ្ឋាសវៈ​ និង អវិជ្ជាសវៈ ។ លោក​ ហ័រណឺ (Horner) បក​ប្រែ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ​ថា​ជា គ្រឿង​សៅហ្មង​​ក្នុង​អារម្មណ៍​រំភើប (​កាម)​​, គ្រឿង​នាំ​ឲ្យ​ត្រឡប់​ទៅ​កើត​វិញ (ភព), គ្រឿង​នាំ​ឲ្យ​យល់​ខុស (ទិដ្ឋិ) និង អវិជ្ជា ។ ពាក្យ​ថា គ្រឿង​សៅហ្មង បង្កប់​ន័យ​ថា ធ្វើ​ឲ្យ​ពុក​ផុយ​ ឬ រលួយ​បន្តិច​ម្តង​ៗ ។ ន័យ​ប្រៀបធៀប​ទាំង​នេះ ប្រហែល​ជា​ពិពណ៌នា​​លក្ខណៈ​សម្គាល់​មួយ​ចំនួន​នៃ​សញ្ញាណ​​របស់​អាសវៈ ពោល​គឺ បើ​រក្សា​ទុក​យូរ​ពេក​នៅ​ក្នុង​ឃ្លាំង វា​នឹង​ជ្រាប​លេច​ចេញ វា​នឹង​ប្រឡាក់ វា​នឹង​ពុកផុយ ។ល។

លោក​ រដ្ឋាគ្រិសណ័ន (Radhakrishnan) បញ្ជាក់​ថា ពាក្យ អាសវៈ ត្រូវ​បាន​យក​ទៅ​ប្រើ​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​ធម្មបទ នៅ​ត្រង់​ប្រយោគ​លេខ ៩៣, ២២៦, ២៥៣, ២៩២ និង ២៩៣ ។ 

[អរហន្តវគ្គ ៧ ខ ៩៣] ជនណា អស់អាសវៈហើយ ទាំងមិនអាស្រ័យ (តណ្ហា និង ទិដ្ឋិ) ក្នុងអាហារ ជនណា មាន​សុញ្ញតវិមោក្ខ អនិមិត្តវិមោក្ខ និង អប្បណិហិតវិមោក្ខ ជាគោចរ ដំណើររបស់ជននោះ គេកម្រដឹងបាន ដូច​ដំណើរនៃពួកសត្វស្លាបឰដ៏អាកាស ដូច្នោះ ។

[កោធវគ្គ ១៧ ខ ២២៦]​ ...

[មលវគ្គ ១៨ ខ ២៥៣]​ ...

[បកិណ្ណកវគ្គ ២១ ខ ២៩២]​ ...

[បកិណ្ណកវគ្គ ២១ ខ ២៩៣]​ ...

អាសវៈ ៤ យ៉ាង

១- កាមាសវៈ ការជាប់តម្រាំនៅក្នុងកាម
២- ភវាសវៈ ការជាប់តម្រាំនៅក្នុងភព
៣- ទិដ្ឋាសវៈ ការជាប់តម្រាំក្នុងទិដ្ឋិ សេចក្តីយល់ខុស
៤- អវិជ្ជាសវៈ ការជាប់តម្រាំក្នុងអវិជ្ជា សេចក្តីមិនដឹង ។
ព្រះពុទ្ធសាសនា
គន្ថធុរៈ