រុក្ខជាតិ

រុក្ខជាតិ ភាគច្រើនគឺ ពហុកោសិកា , eukaryotes photosynthetic លើសលុបនៃ នគរ Plantae ។  តាមធម្មតារុក្ខជាតិត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារាជាណាចក្រមួយក្នុងចំណោមរាជាណាចក្រពីរដែលរួមមានអ្វីៗដែលរស់នៅមិនមែនជា សត្វ ហើយគ្រប់ សារាយ និង ផ្សិត ត្រូវបានចាត់ទុកជារុក្ខជាតិ។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយនិយមន័យបច្ចុប្បន្នទាំងអស់របស់ Plantae មិនរាប់បញ្ចូលផ្សិតនិងសារាយខ្លះក៏ដូចជា prokaryotes ( archaea និង បាក់តេរី ) ។  តាមនិយមន័យមួយរុក្ខជាតិបង្កើតជា clade Viridiplantae (ឈ្មោះឡាតាំងសម្រាប់ "រុក្ខជាតិបៃតង") ក្រុមដែលរួមមានទាំងនេះ រុក្ខជាតិចេញផ្កា , កូនឈើ និងផ្សេងទៀត gymnosperms , ferns និង សម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន , hornworts , liverworts , mosses និង សារាយបៃតង , ប៉ុន្តែមិនរាប់បញ្ចូលការ algae ពណ៌ក្រហម និង ពណ៌ត្នោត ។ 

រុក្ខជាតិបៃតងទទួលបានថាមពលភាគច្រើនរបស់ពួកគេពី ពន្លឺព្រះអាទិត្យ តាមរយៈ ការធ្វើរស្មីសំយោគ ដោយ សារធាតុ chloroplasts ដំបូងដែលបានមកពី ការបញ្ឈប់ endosymbiosis ជាមួយ cyanobacteria ។  chloroplasts របស់ពួកគេមាន chlorophylls a និង b ដែលផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវពណ៌បៃតងរបស់ពួកគេ។  រុក្ខជាតិខ្លះមាន ប៉ារ៉ាស៊ីត ឬ ពពួក Mycotrophic ហើយបានបាត់បង់លទ្ធភាពក្នុងការផលិតក្លរ៉ូភីលធម្មតាឬក៏ធ្វើរស្មីសំយោគ។  រុក្ខជាតិត្រូវបានកំណត់លក្ខណៈដោយ ការបង្កាត់ពូជផ្លូវភេទ និងការ ជំនួសនៃជំនាន់ ទោះបីជា ការបន្តពូជមិនទៀងទាត់ ក៏ជារឿងធម្មតាផងដែរ។ 

មានរុក្ខជាតិ ប្រភេទ រុក្ខជាតិប្រហែល 320 ពាន់ ប្រភេទ ដែលភាគច្រើនមានចំនួនពី 260 ទៅ 29 ម៉ឺននាក់ជា រុក្ខជាតិគ្រាប់ពូជ (សូមមើល តារាងខាងក្រោម ) ។   រុក្ខជាតិបៃតងផ្ដល់នូវសមាមាត្រច្រើននៃអុកស៊ីសែនម៉ូលេគុលរបស់ពិភពលោក  ហើយជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃប្រព័ន្ធអេកូឡូស៊ីភាគច្រើនរបស់ផែនដីជាពិសេសនៅលើដី។  រុក្ខជាតិដែលផលិត គ្រាប់ធញ្ញជាតិ ផ្លែឈើ និង បន្លែ ជាអាហារមូលដ្ឋានរបស់មនុស្សជាតិហើយត្រូវបានគេ ថែរក្សាទុក ក្នុងរយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំ។  រុក្ខជាតិមាន វប្បធម៌ និងការប្រើប្រាស់ជាច្រើនទៀតដូចជាគ្រឿងតុបតែង សម្ភារៈសាងសង់សម្ភារៈ សរសេរ និងក្នុងប្រភេទដ៏អស្ចារ្យពួកគេគឺជា ប្រភពនៃឱសថ និង ឱសថ ចិត្តសាស្ត្រ ។  ការសិក្សាវិទ្យាសាស្រ្តនៃរុក្ខជាតិត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា រុក្ខសាស្ត្រ ជាសាខានៃ ជីវវិទ្យា ។

និយមន័យ 
អ្វីៗដែលរស់នៅទាំងអស់ត្រូវបានដាក់ជាប្រពៃណីទៅក្នុងក្រុមមួយនៃរុក្ខជាតិពីរនិងរុក្ខជាតិ។  ចំណាត់ថា្នក់នេះអាចមានកាលបរិច្ឆេទពី អារីស្តូត (384   ម។ - 322   ម។ គ។ ) ដែលបានបង្កើតភាពខុសគ្នារវាងរុក្ខជាតិដែលជាទូទៅមិនផ្លាស់ទីនិងសត្វដែលជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេចល័តដើម្បីចាប់ម្ហូបអាហាររបស់ពួកគេ។  ច្រើនឆ្នាំក្រោយមកនៅពេលដែល លីនណាអេស (1707-1778) បានបង្កើតមូលដ្ឋាននៃប្រព័ន្ធ ចំណាត់ថ្នាក់ ទំនើបនៃ វិទ្យាសាស្រ្ត ក្រុមទាំងពីរនេះបានក្លាយជា នគរ បន្លែ (ក្រោយមកគឺ Metaphyta ឬ Plantae) និង Animalia (ហៅថា Metazoa) ផងដែរ។  ចាប់តាំងពីពេលនោះមកវាបានក្លាយទៅជាច្បាស់ណាស់ថានគររុក្ខជាតិដែលបានកំណត់ដំបូងមានក្រុមមិនទាក់ទងជាច្រើនហើយ ផ្សិត និងក្រុមជាច្រើននៃ សារាយ ត្រូវបានយកចេញទៅនគរថ្មី។  ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយសារពាង្គកាយទាំងនេះនៅតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជារុក្ខជាតិជាពិសេសនៅក្នុងបរិបទដ៏ពេញនិយម។ 

ពាក្យថា "រុក្ខជាតិ" ជាទូទៅសំដៅលើភោគៈដែលមានលក្ខណៈដូចតទៅនេះដែលមានជញ្ជាំងកោសិកាដែលមានសារជាតិ សូលុយស្យែល និងសមត្ថភាពក្នុងការធ្វើរស្មីសំយោគដោយប្រើ chloroplasts ។

និយមន័យបច្ចុប្បន្ននៃរុក្ខជាតិ 
នៅពេលឈ្មោះ Plantae ឬរុក្ខជាតិត្រូវបានគេយកទៅអនុវត្តទៅក្រុមជាក់លាក់នៃសារពាង្គកាយឬ taxon វាជាធម្មតាសំដៅទៅលើគំនិតមួយក្នុងចំណោមបួន។  ចាប់ពីតិចតួចបំផុតរហូតដល់រាប់បញ្ចូលទាំងបួនក្រុមគឺ: 

វិធីមួយទៀតនៃការសម្លឹងមើលទំនាក់ទំនងរវាងក្រុមផ្សេងៗគ្នាដែលត្រូវបានគេហៅថា "រុក្ខជាតិ" គឺតាមរយៈ ផ្ទាំងគំនូរ ដែលបង្ហាញពីទំនាក់ទំនងវិវត្តរបស់ពួកគេ។  ទាំងនេះមិនទាន់ត្រូវបានដោះស្រាយនៅឡើយទេប៉ុន្តែ    ។        អ្វីដែលត្រូវបានគេហៅថា "រុក្ខជាតិ" គឺដិត (ក្រុមតូចៗមួយចំនួនត្រូវបានលុបចោល) ។ 

វិធីដែលក្រុមនៃសាឡាត់ពណ៌បៃតងត្រូវបានបញ្ចូលគ្នានិងឈ្មោះមានភាពខុសគ្នារវាងអ្នកនិពន្ធ។

សារាយ 

សារាយមានក្រុមផ្សេងគ្នាជាច្រើននៃសារពាង្គកាយដែលផលិតអាហារដោយការធ្វើរស្មីសំយោគហើយដូច្នេះត្រូវបានបញ្ចូលជាប្រពៃណីនៅក្នុងនគររុក្ខជាតិ។  ធញ្ញជាតិ មានពីអាល់ហ្សែនចម្រុះទៅជាសរីរាង្គតែមួយកោសិកានិងត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ជាបីក្រុម, សារាយបៃតង , សារាយពណ៌ក្រហម និង សារាយពណ៌ត្នោត ។  មានភ័ស្តុតាងដ៏ល្អដែលថាសារាយពណ៌ត្នោតវិវត្ដន៍ដោយឯករាជ្យពីអ្នកដទៃពីជីដូនជីតាដែលមិនមានពន្លឺព្រះអាទិត្យដែលបង្កើតទំនាក់ទំនង endosymbiotic ជាមួយ algae ពណ៌ក្រហមជាជាងពី cyanobacteria ហើយវាលែងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជារុក្ខជាតិដូចដែលបានកំណត់នៅទីនេះ។   

Viridiplantae, រុក្ខជាតិពណ៌បៃតង - សារាយពណ៌បៃតងនិងរុក្ខជាតិដី - បង្កើតជា clade មួយក្រុមដែលមានកូនចៅទាំងអស់នៃបុព្វបុរសរួមមួយ។  ជាមួយនឹងករណីលើកលែងមួយចំនួន, រុក្ខជាតិពណ៌បៃតងមានលក្ខណៈដូចខាងក្រោមនៅក្នុងទូទៅ; chloroplasts បឋមចេញមកពី cyanobacteria ដែលមាន chlorophylls មួយ និង b , ជញ្ជាំងកោសិកាដែលមាន cellulose និងហាងលក់ម្ហូបអាហារនៅក្នុងសំណុំបែបបទនៃ ម្សៅ ដែលមាននៅក្នុង plastids នេះ។  ពួកវាឆ្លងកាត់ ការបន្សំ ដោយគ្មាន សេនេទិច ហើយជាទូទៅមាន មេតូកូស៊ីន ដែលមានលាមកសត្វ។  ក្លរ៉ូភីល នៃរុក្ខជាតិពណ៌បៃតងត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយភ្នាសពីរដែលបង្ហាញថាពួកគេមានប្រភពដើមដោយផ្ទាល់ពីហ្សូណា ណូបូស្តាយ ។ 

ក្រុមពីរបន្ថែមទៀតដែលជា Rhodophyta (សារាយក្រហម) និង Glaucophyta (សារាយ glaucophyte), មានក្លរ៉ូប្លាសចម្បងដែលលេចឡើងនឹងត្រូវចេញមកដោយផ្ទាល់ពី endosymbiotic ពួកនិលវេត្រាណូ , បើទោះបីជាពួកគេខុសគ្នាពី Viridiplantae នៅក្នុងសារធាតុដែលត្រូវបានប្រើនៅក្នុងការធ្វើរស្មីសំយោគហើយដូច្នេះគឺមានភាពខុសគ្នានៅក្នុងការណ៍ ។  ក្រុមទាំងនេះក៏ខុសគ្នាពីរុក្ខជាតិបៃតងផងដែរដែលថា សារជាតិ ប៉ូលីសស៊ីស៊ីរ៉ាតផ្ទុកទៅដោយ ម្សៅ floridean និងត្រូវបានរក្សាទុកនៅក្នុង cytoplasm ជាជាងនៅក្នុងប្លាស្ទិក។  ពួកគេហាក់ដូចជាមានដើមកំណើតជាទូទៅជាមួយ Viridiplantae ហើយក្រុមទាំងបីបង្កើតបានជាផ្ទាំងថ្ម Archaeplastida ដែលឈ្មោះរបស់វាមានន័យថា chloroplasts របស់ពួកគេត្រូវបានគេមកពីព្រឹត្តិការណ៍តែមួយនៃឧបករណ៏ endosymbiotic ។  នេះគឺជានិយមន័យសម័យទំនើបទូលំទូលាយនៃពាក្យ 'រុក្ខជាតិ' ។ 

ផ្ទុយទៅវិញសារាយផ្សេងៗទៀតជាច្រើន (ឧ។ algae ពណ៌ក្រហម / diatom , haptophytes , dinoflagellates និង euglenids ) មិនត្រឹមតែមានសារធាតុពណ៌ខុសៗគ្នាប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែមានសារធាតុ chloroplasts ដែលមានអង្កត់ផ្ចិតបីឬបួនផងដែរ។  ពួកគេមិនមែនជាសាច់ញាតិជិតស្និទ្ធរបស់ Archaeplastida ដែលសន្មតថាបានទទួល chloroplasts ដាច់ដោយឡែកពីស្វាយបៃតងនិងពណ៌ក្រហម។  ដូច្នេះពួកវាមិនត្រូវបានរាប់បញ្ចូលក្នុងនិយមន័យសម័យទំនើបដ៏ទូលំទូលាយបំផុតនៃនគររុក្ខជាតិនោះទេទោះបីជាពួកគេធ្លាប់មានពីមុនក៏ដោយ។ 

រុក្ខជាតិពណ៌បៃតងឬ Viridiplantae ត្រូវបានបែងចែកជាប្រពៃណីទៅជាសារាយពណ៌បៃតង (រួមទាំងថ្មសសរ) និងរុក្ខជាតិដី។  ទោះជាយ៉ាងណា, ឥឡូវនេះវាត្រូវបានគេស្គាល់ថារុក្ខជាតិដីនេះវិវត្តពីក្នុងក្រុមរបស់សារាយបៃតងមួយដូច្នេះថាសារាយបៃតងដោយខ្លួនឯងគឺជាការ paraphyletic ក្រុមពោលគឺក្រុមដែលមិនរាប់បញ្ចូលមួយចំនួននៃកូនចៅរបស់បុព្វបុរសទូទៅសាមញ្ញមួយ។  ក្រុមថ្នាំ Paraphyletic ត្រូវបានជៀសវាងជាទូទៅក្នុងចំណាត់ថ្នាក់ទំនើបដូច្នេះក្នុងការព្យាបាលថ្មីៗ Viridiplantae ត្រូវបានបែងចែកជា 2 ប្រភេទគឺ Chlorophyta និង Streptophyta (រួមទាំងរុក្ខជាតិដីនិង Charophyta) ។   

Chlorophyta (ឈ្មោះមួយដែលត្រូវបានគេយកទៅប្រើសំរាប់ គ្រប់ កែវពណ៌បៃតង) គឺជាក្រុមបងស្រីដែលមានឈ្មោះថា Charophytes ។  មានប្រភេទសត្វប្រមាណ 4300 ប្រភេទ  ជាសរីរៈសមុទ្រសំខាន់ៗដែលមិនមានកោសិកាឬពហុគ្រាប់ចុចដូចជាសាឡាត់សមុទ្រ Ulva ។ 

ក្រុមផ្សេងទៀតនៅក្នុង Viridiplantae គឺជាទឹកជ្រលក់ឬទឹកដីចម្បង Streptophyta ដែលមានរុក្ខជាតិដីរួមគ្នាជាមួយ Charophyta ដោយខ្លួនវាមានក្រុមមួយចំនួននៃសារាយពណ៌បៃតងដូចជា desmids និង stoneworts ។  សារាយ Streptophyte គឺជា filaments ពពួកសរីរាង្គឬបង្កើតជាខ្សែកោសិកា multicellular, មែកធាងឬ unbranched ។   សរីរៈ Spirogyra គឺជាអាល់កាឡាយដែលស្រដៀងទៅនឹងមនុស្សជាច្រើនដែលវាត្រូវបានគេប្រើជាញឹកញាប់ក្នុងការបង្រៀននិងជាផ្នែកមួយនៃសារពាង្គកាយដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះស្រទាប់ផ្កានៅលើស្រះ។  បង្គោលថ្មនេះស្រដៀងទៅនឹងរុក្ខជាតិដីហើយត្រូវបានគេជឿថាជាសាច់ញាត្តិជិតបំផុត។    ការដុះពន្លឿននៅក្នុងទឹកសាបពួកគេមានដើមកណ្តាលដែលមានដង្កៀប។

ផ្សិត 
ការបែងចែកដើម របស់ Linnaeus បានដាក់ផ្សិតនៅក្នុងរុក្ខជាតិ Plantae ពីព្រោះពួកគេមិនមានសត្វឬសារធាតុរ៉ែទេហើយទាំងនេះគឺជាជម្រើសផ្សេងទៀតតែប៉ុណ្ណោះ។  ជាមួយនឹងការវិវត្តន៍នៅសតវត្សទី 19 ក្នុង អតិសុខុមជីវវិទ្យា លោក Ernst Haeckel បាន ណែនាំនគរថ្មី Protista បន្ថែមលើ Plantae និង Animalia ប៉ុន្តែថាតើផ្សិតត្រូវបានដាក់នៅល្អបំផុតនៅក្នុង Plantae ឬគួរតែត្រូវបានចាត់ថ្នាក់ឡើងវិញដោយសារតែអ្នកតវ៉ានៅតែមានភាពចម្រូងចម្រាស។  ក្នុងឆ្នាំ 1969 លោក Robert Whittaker បាន ស្នើសុំបង្កើតនគរផ្សិត។  ភស្តុតាងម៉ូលេគុលបានបង្ហាញតាំងពីយូរមកហើយថា បុព្វបុរសទូទៅបំផុត (ស្នងការ) នៃផ្សិតគឺប្រហែលជាស្រដៀងទៅនឹងសត្វព្រៃជាងសត្វរុក្ខជាតិឬនគរឯទៀតដែរ។  

ការធ្វើចំណាត់ថ្នាក់ឡើងវិញរបស់ Whittaker ត្រូវបានផ្អែកលើភាពខុសគ្នាជាមូលដ្ឋាននៃអាហាររូបត្ថម្ភរវាងផ្សិតនិងរុក្ខជាតិ។  មិនដូចរុក្ខជាតិដែលជាទូទៅទទួលបានជាតិកាបូនតាមរយៈរស្មីសំយោគហើយត្រូវបានគេហៅថា autotrophs ផ្សិតមិនមាន chloroplasts ទេហើយជាទូទៅទទួលបានកាបូនដោយបំបែកនិងស្រូបយកវត្ថុធាតុដែលនៅជុំវិញហើយដូច្នេះត្រូវបានគេហៅថា saprotrophs heterotrophic ។  លើសពីនេះទៀត substructure នៃផ្សិតពហុកោសិកានេះគឺខុសគ្នាពីរុក្ខជាតិ, ការទទួលយកសំណុំបែបបទនៃ strands មីក្រូទស្សន៍ chitinous ជាច្រើនដែលគេហៅថាជា hyphae ដែលអាចត្រូវបានបែងចែកទៅជាកោសិកាឬអាចបង្កើតបានជា syncytium មានមនុស្សជាច្រើន eukaryotes ស្នូល ។  សាកសពផ្លែឈើដែល ផ្សិត ជាឧទាហរណ៍ដែលគេស្គាល់ច្រើនបំផុតគឺជារចនាសម្ព័ន្ធនៃតំណពូជនៃផ្សិតហើយមិនដូចរចនាសម្ព័ន្ធណាដែលផលិតដោយរុក្ខជាតិទេ។    
[ ត្រូវការអំណះអំណាង ]

ភាពចម្រុះ 
តារាងខាងក្រោមបង្ហាញពីការប៉ាន់ប្រមាណនូវចំនួននៃការប៉ាន់ស្មាននៃការបែងចែករុក្ខជាតិបៃតងខុស ៗ គ្នា (Viridiplantae) ។  វាបានបង្ហាញថាមានប្រភេទវីតាមីនដែលមានចំនួនប្រហែល 300.000 ប្រភេទដែលក្នុងនោះមាន 85-90% ជារុក្ខជាតិផ្កា។  (ចំណាំ: ដោយសារវាមានប្រភពខុស ៗ គ្នានិងកាលបរិច្ឆេទផ្សេងៗគ្នាវាមិនចាំបាច់ប្រៀបធៀបគ្នាទេហើយដូចជាប្រភេទទាំងអស់ត្រូវបានចាត់ទុកថាមានភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងករណីខ្លះ។  ) 

ការដាក់ឈ្មោះរុក្ខជាតិត្រូវបានគ្រប់គ្រងដោយ ក្រមនាមវលីអន្តរជាតិសម្រាប់សារាយផ្សិតនិងរុក្ខជាតិ និង ក្រមនាមវលីអន្តរជាតិសម្រាប់រុក្ខជាតិដាំដុះ (សូមមើល ប្រភេទវដ្តនៃរុក្ខជាតិដាំដុះ ) ។

Evolution 
ការវិវត្តន៍នៃរុក្ខជាតិបាននាំឱ្យ មានកម្រិតនៃភាពស្មុគស្មាញ កាន់តែខ្លាំងឡើងពី ថ្មភក់ ដំបូងបង្អស់តាមរយៈ bryophytes , lycopods , ferns ទៅ gymnosperms ស្មុគស្មាញនិង angiosperms នៃនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។  រុក្ខជាតិទាំងអស់នៅក្នុងក្រុមទាំងនេះបន្តលូតលាស់ជាពិសេសនៅក្នុងបរិស្ថានដែលពួកគេបានវិវត្ត។ 

ធ្មេញអាល់ហ្គលបានបង្កើតឡើងនៅលើដី 1.200   រាប់លានឆ្នាំមក ហើយប៉ុន្តែវាមិនមែនរហូតដល់ សម័យ Ordovician នៅប្រហែល 450 ឆ្នាំ   រាប់លានឆ្នាំមុន នោះដីធ្លីបានលេចឡើង។   ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយភ័ស្តុតាងថ្មីពីការសិក្សានៃសមាមាត្រអ៊ីសូតូមនៅក្នុងថ្មកំបោរនៅប្រេស៊ីបារៀបានបង្ហាញថារុក្ខជាតិរស្មីសំយោគស្មុគស្មាញដែលបានបង្កើតនៅលើផែនដីជាង 1000   mya   អស់រយៈពេលជាងមួយសតវត្សរ៍មកហើយដែលបុព្វបុរសនៃរុក្ខជាតិបានវិវត្តទៅជាបរិយាកាសខាងទឹកហើយបន្ទាប់មកបានប្រែប្រួលទៅជាជីវិតនៅលើដីដែលជាគំនិតមួយដែលត្រូវបានគេដាក់បញ្ចូលទៅក្នុងទស្សនាវដ្តី ហ្វឹកហាត់ហ្វ្រីឌ្រីកអូផិនប៊ែរឺរ នៅក្នុងសៀវភៅរបស់គាត់ដែលមានចំណងជើងថា "ដើមកំណើតនៃដីធ្លី" ឆ្នាំ 1908 ។  ទស្សនវិស័យថ្មីមួយដែលគាំទ្រដោយភ័ស្តុតាងហ្សែននោះគឺថាវាបានវិវត្តន៍ពីសារាយតែមួយកោសិកាដី។   រុក្ខជាតិដីដើមដំបូងបានចាប់ផ្តើមចម្រុះនៅចុង សម័យ Silurian នៅជុំវិញ 420   រាប់លានឆ្នាំមុន ហើយលទ្ធផលនៃការធ្វើពិពិធកម្មរបស់ពួកគេត្រូវបានបង្ហាញជាលក្ខណៈគួរឱ្យកត់សម្គាល់នៅក្នុងបរិវេណហ្វូស៊ីល វរសេនីយ៍ ដំបូងបង្អស់ពី គោរមាស ។  អ្នកនេសាទនេះបានថែរក្សារុក្ខជាតិដើមនៅក្នុងសាច់ដុំលម្អិត, petrified នៅក្នុងកន្លងភ្នំភ្លើង។  ដោយពាក់កណ្តាលនៃសម័យកាលវរិភោគភាគច្រើនដែលត្រូវបានទទួលស្គាល់នៅក្នុងរុក្ខជាតិនាពេលបច្ចុប្បន្នមានវត្តមានរួមទាំងស្លឹកឈើស្លឹកនិងឈើអនុវិទ្យាល័យនិងដោយចុងសម័យ Devonian ដងបានវិវត្ត។   រុក្ខជាតិយ័រវៃយឺតយ៉ាវបានឈានទៅដល់កម្រិតនៃភាពស្មុគស្មាញដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេបង្កើតព្រៃឈើដែលមានដើមឈើខ្ពស់។  ការច្នៃប្រឌិតវិវត្តន៍បានបន្តនៅក្នុងបរិយាកាសខារ៉ុផូហ្វឺរ៉ូនិងក្រោយមកទៀតហើយកំពុងតែបន្តសព្វថ្ងៃ។  ក្រុមរុក្ខជាតិភាគច្រើនមិនត្រូវបានរងគ្រោះដោយព្រឹត្តិការណ៍ បំផ្លិចបំផ្លាញអវកាសសេរី នោះទេទោះបីជារចនាសម្ព័ន្ធរបស់សហគមន៍បានផ្លាស់ប្តូរក៏ដោយ។  នេះអាចបានកំណត់ឈុតសម្រាប់ការវិវត្តន៍នៃរុក្ខជាតិផ្កានៅក្នុង Triassic នេះ (~ 200   លានឆ្នាំមុន ), ដែលបានផ្ទុះនៅ Cretaceous និងទីបី។  ក្រុមដ៏សំខាន់បំផុតនៃរុក្ខជាតិដើម្បីវិវត្តគឺស្មៅដែលបានក្លាយជាសំខាន់នៅក្នុងពាក់កណ្តាលថ្នាក់ទីពីប្រហែល 40   លានឆ្នាំមុន ។  ស្មៅក៏ដូចជាក្រុមដទៃទៀតបានវិវត្តយន្តការថ្មីនៃការរំលាយអាហារដើម្បីរស់រានមានជីវិតនៅ CO ទាប  </br>  និងអាកាសធាតុក្តៅនិងស្ងួតនៃតំបន់ត្រូពិចក្នុងរយៈពេល 10 លាននាក់ ចុងក្រោយ   ឆ្នាំ ។ 

ដើមកំណើត ជំពូករបស់រុក្ខជាតិឆ្នាំ 1997 ត្រូវបានគេស្នើឡើងបន្ទាប់ពី Kenrick និង Crane  គឺមានដូចខាងក្រោមដោយការកែប្រែទៅ Pteridophyta ពី Smith et al ។   នេះ Prasinophyceae ជា paraphyletic ង្គុំបែកពូជ algal នៃដើមបៃតងទេតែត្រូវបានចាត់ទុកជាក្រុមមួយនៅខាងក្រៅ Chlorophyta នេះ:  អ្នកនិពន្ធនៅពេលក្រោយមិនបានអនុវត្តតាមសំណើនេះ។ 

រុក្ខជាតិដែលទំនងជាស្រដៀងនឹងយើងគឺជារុក្ខជាតិដី ពហុ ដីដែលហៅថា អំប្រ៊ីយ៉ុង ។  រុក្ខជាតិដែលមានសរសៃឈាមបណ្តាលមកពីរុក្ខជាតិសរសៃឈាម ដូចជាពពួកផូស៊ីលនិងរុក្ខជាតិផ្កាជាដើម។  វាក៏រួមបញ្ចូលទាំង bryophytes , ដែល mosses និង liverworts គឺទូទៅបំផុត។ 

រុក្ខជាតិទាំងអស់នេះមានកោសិកា eukaryotic ជាមួយ ជញ្ជាំងកោសិកាដែល មាន សូលុយស្យែ លហើយភាគច្រើនទទួលបានថាមពលរបស់ពួកគេតាមរយៈ ការ ប្រើ រស្មីសំយោគ ដោយប្រើ ពន្លឺ ទឹកនិង កាបូនឌីអុកស៊ីត ដើម្បីសំយោគអាហារ។  ប្រហែលបីរយប្រភេទរុក្ខជាតិមិនមានរស្មីសំយោគទេប៉ុន្តែជា ប៉ារ៉ាស៊ីត លើប្រភេទដទៃទៀតនៃរុក្ខជាតិរស្មីសំយោគ។  សរីរាង្គបន្តពូជមានភាពខុសគ្នាពី សារាយពណ៌បៃតង ដែលតំណាងឱ្យរបៀបរស់រានមានរស្មីស្រដៀងទៅនឹងប្រភេទរុក្ខជាតិសម័យថ្មីដែលត្រូវបានគេជឿថាមានការវិវត្តពីការមានសរីរៈបន្តពូជដែលត្រូវបានការពារដោយជាលិកាមិនបន្តពូជ។ 

Bryophytes បានលេចឡើងជាលើកដំបូងក្នុងអំឡុងពេលដំបូង Paleozoic ។  ពួកវាភាគច្រើនរស់នៅក្នុងជម្រកដែលមានសំណើមសម្រាប់រយៈពេលដ៏យូរទោះបីជាប្រភេទសត្វមួយចំនួនដូចជា <i id="mwAZY">Targionia</i> ត្រូវបានគេអត់ធ្មត់។  ប្រភេទសត្វ bryophytes ភាគច្រើននៅតូចនៅក្នុងវដ្ដជីវិតរបស់ពួកគេ។  នេះជាប់ទាក់ទងនឹងការឆ្លាស់គ្នារវាងពីរជំនាន់: ដំណាក់កាល អ័រផ្លូវ ដែលហៅថា ហ្គូអេហ្វហ្វហ្យូត និងដំណាក់កាលនៃ ទ្វេរដង ហៅថា sporophyte ។  នៅក្នុង bryophytes, sporophyte តែងតែត្រូវបានដកហូតនិងនៅតែអាស្រ័យលើអាហារូបត្ថម្ភអាស្រ័យលើ gametophyte មេរបស់ខ្លួន។  អំប្រ៊ីយ៉ុងមានសមត្ថភាពបង្ហូរ កាត់ស្បែក នៅលើផ្ទៃខាងក្រៅរបស់វាដែលជាស្រទាប់គ្រួសមួយដែលផ្តល់នូវភាពធន់ទ្រាំទៅនឹងការសេក។  នៅក្នុង ស្លាបព្រា និង ស្នែងថ្គាម cuticle មួយជាធម្មតាត្រូវបានផលិតតែនៅលើ sporophyte នេះ។  Stomata មិនមានពី liverworts ទេប៉ុន្តែកើតឡើងនៅលើ sporangia នៃ mosses និង hornworts ដែលអនុញ្ញាតឱ្យការផ្លាស់ប្តូរឧស្ម័ន។ 

រុក្ខជាតិសរសៃឈាមបានបង្ហាញខ្លួនជាលើកដំបូងក្នុងអំឡុងពេល សម័យស៊ីលឡឺរី ហើយដោយពួក កាតូលិក បានចម្រុះនិងរីករាលដាលទៅក្នុងបរិយាកាសដីផ្សេងគ្នាជាច្រើន។  ពួកគេបានបង្កើតការសម្របសម្រួលមួយចំនួនដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរីករាលដាលទៅកន្លែងដែលមិនសូវហ្មត់ចត់ជាងនេះទៀតជាពិសេសកោសិកាសរសៃឈាម xylem និង phloem ដែលដឹកជញ្ជូនទឹកនិងចំណីអាហារនៅក្នុងរាងកាយ។  ប្រព័ន្ធឫសមានសមត្ថភាពក្នុងការទទួលបានដីទឹកនិងសារធាតុចិញ្ចឹមក៏វិវត្តនៅក្នុងអំឡុងពេល Devonian នេះ។  នៅក្នុងរុក្ខជាតិសរសៃឈាមទំនើប sporophyte ជាធម្មតាមានទំហំធំ, សាខា, ឯករាជ្យផ្នែកអាហារូបត្ថម្ភនិងយូរអង្វែង, ប៉ុន្តែមានភស្តុតាងកាន់តែច្រើនឡើងថាភេតូហ្សូអ៊ីកហ្គាអូតូភីតមានភាពស្មុគស្មាញដូច sporophytes ។  gametophytes នៃក្រុមរុក្ខជាតិសរសៃឈាមទាំងអស់វិវត្តទៅជាការថយចុះនៅក្នុងទំហំនិងលេចធ្លោក្នុងវដ្តជីវិត។ 

នៅក្នុងរុក្ខជាតិគ្រាប់ពូជ microgametophyte ត្រូវបានកាត់បន្ថយពីអង្គការជីវិតដោយឥតគិតថ្លៃ multicellular ទៅកោសិកាមួយចំនួននៅក្នុងគ្រាប់ធញ្ញជាតិ pollen មួយនិង megagametophyte miniaturized នៅខាងក្នុង megasporangium ដែលបានភ្ជាប់ទៅនិងពឹងផ្អែកលើរោងចក្រមេ។  Megasporangium មួយដែលរុំព័ទ្ធទៅក្នុងស្រទាប់ការពារមួយដែលត្រូវបានគេហៅថាជាប៉ារីសត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ពងអូវុល ។  បន្ទាប់ពីការបង្កាត់ដោយមេជីវិតឈ្មោលដែលផលិតដោយគ្រាប់ធញ្ញជាតិ លំអង អំប្រ៊ីយ៉ុង sporophyte លូតលាស់នៅខាងក្នុងអូវុល។  ផ្នែកខាងចុងក្លាយទៅជាសម្លៀកបំពាក់គ្រាប់ហើយពងអូវុលបង្កើតបានជាគ្រាប់។  រុក្ខជាតិដែលមានគ្រាប់ពូជអាចរស់រានមានជីវិតនិងបង្កើតឡើងវិញក្នុងស្ថានភាពក្ដៅខ្លាំងព្រោះវាមិនអាស្រ័យលើទឹកដោយឥតគិតថ្លៃសម្រាប់ចលនាមេជីវិតឈ្មោលឬការអភិវឌ្ឍហ្សែនជីវីតដោយឥតគិតថ្លៃ។ 

ដើមរុក្ខជាតិដំបូង pteridosperms (ferns គ្រាប់ពូជ) ដែលឥឡូវនេះផុតពូជបានបង្ហាញខ្លួននៅក្នុង Devonian និងចម្រុះតាមរយៈការ Carboniferous នេះ។  ពួកគេជាជីដូនជីតារបស់ក្រុម កាយសម្ព័ន្ធ ទំនើបដែលបច្ចុប្បន្នក្រុមមនុស្សដែលនៅរស់រានមានជីវិត 4 នាក់បានរីករាលដាលនៅសព្វថ្ងៃនេះជាពិសេស កូនកណ្ដុរ ដែលជា ដើមឈើ ដែលគ្របដណ្ដប់លើ ជីវមាត្រ ជាច្រើន។  ឈ្មោះ gymnosperm គឺមកពីពាក្យ ក្រិកដែលមាន សមាសភាព ដូចជាហ្សិនហ្រ្វូមសូកូឡា អាក្រាតនិងស្រោមពងមាន់ជាដើមខណៈដែលពងអូវុលនិងគ្រាប់ជាបន្តបន្ទាប់មិនត្រូវបានដាក់ក្នុងរចនាសម្ព័ន្ធការពារ (carpel ឬផ្លែឈើ) ជាធម្មតានៅលើមាត្រដ្ឋានកោណ។ 

រុក្ខជាតិ ហ្វូស៊ីល រួមមានឫសឈើ, ស្លឹក, គ្រាប់, ផ្លែឈើ, លំអង , ស្ព័ , phytoliths និង លឿងខ្ចី (ជ័រហ្វូស៊ីលដែលផលិតដោយរោងចក្រមួយចំនួន) ។  រុក្ខជាតិដីហ្វូស៊ីលត្រូវបានគេកត់ត្រានៅក្នុងដីល្បាប់ដីគោកក្រាសខ្ទត់ដីល្បាប់ទន្លេនិងទឹកហូរ។  Pollen , spores និង algae ( dinoflagellates និង acritarchs ) ត្រូវបានគេប្រើសម្រាប់ការណាត់ជួបថ្ម sedimentary ។  សំណល់នៃរុក្ខជាតិហ្វូស៊ីលមិនមានលក្ខណៈធម្មតាដូចសត្វហ្វូស៊ីលឡើយបើទោះបីជាហ្វូស៊ីលរបស់រុក្ខជាតិមានច្រើននៅតាមតំបន់ជាច្រើននៅទូទាំងពិភពលោកក៏ដោយ។ 

សារធាតុផូស៊ីលដំបូងគេដែលអាចចារឹកបានយ៉ាងពិតប្រាកដសម្រាប់ចក្រភពកម្ពុជាគឺជាសណ្តែកបៃតងផូស៊ីលពី Cambrian ។  ហ្វូស៊ីលទាំងនេះគឺស្រដៀងទៅនឹង ពហុកោសិកាដែល មានជាតិកាល់ស្យូម របស់ Dasycladales ។  មុននេះហ្វូស៊ីល បុព្វបុរស ត្រូវបានគេដឹងថាមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងសារាយបៃតងតែមួយកោសិកាប៉ុន្តែអត្តសញ្ញាណច្បាស់លាស់ជាមួយក្រុមនៃសារាយគឺមិនប្រាកដប្រជា។ 

សារធាតុបដ្ឋាយូលីនដំបូងបង្អស់ដែលត្រូវបានគេកំណត់ថាជាខៀវបៃតងកាលបរិច្ឆេទពី ប្រេស៊ីប្រារីន (ប្រហែល 1200 មីលី) ។    ជញ្ជាំងខាងក្រៅធន់ទ្រាំនឹង prasinophyte ក (ដែលគេស្គាល់ថាជា phycomata) ត្រូវបានអភិរក្សយ៉ាងល្អនៅក្នុងការដាក់ប្រាក់បញ្ញើហ្វូស៊ីលនៃ Paleozoic ( ca. 250-540 Mya) ។  ផូស៊ីលហ្វូស៊ីល ( Proterocladus ) ពីស្រទាប់រ៉ែ Neoproterozoic កណ្តាល (ប្រហែល 750 មីល្លា) ត្រូវបានកំណត់គុណលក្ខណៈ ក្លេដផូប្រូឡែ លខណៈដែលកំណត់ត្រាដែលគួរឱ្យទុកចិត្តបំផុតរបស់ បុរីពិសីដាឃីដ ឌីដាន ( Bryopsidales , Dasycladales ) និង ដុំថ្ម ពី ថ្ម គឺមកពី Paleozoic ។   

ហ្វូស៊ីលដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាមានអាយុច្រើនជាងគេបំផុតមកពី Ordovician ទោះបីជាហ្វូស៊ីលទាំងនេះត្រូវបានបែងចែកក៏ដោយ។  ដោយ ស៊ីរ៉ីរី នហ្វូស៊ីលនៃរុក្ខជាតិទាំងមូលត្រូវបានគេថែរក្សារួមទាំងរុក្ខជាតិសរសៃឈាមសាមញ្ញគឺ ឃុកសុន នៅពាក់កណ្តាល Silurian និង ពពួក Lyagwanathia longifolia lycophyte ដែល មានទំហំធំនិងស្មុគស្មាញច្រើននៅចុង Silurian ។  ពី Devonian ដើម chert Rhynie , បាសាណីភូតលម្អិតនៃ lycophytes និង rhyniophytes ត្រូវបានរកឃើញថាការបង្ហាញសេចក្តីលម្អិតនៃកោសិកាបុគ្គលក្នុងសរីរាង្គរុក្ខជាតិនិងសមាគមសហជីវិតនៃរុក្ខជាតិទាំងនេះជាមួយនឹងផ្សិតនៃលំដាប់ Glomales ។  សម័យ Devon ក៏បានមើលឃើញពីការវិវត្តន៍នៃស្លឹកនិងឫសនិងដើមឈើទំនើបដំបូងគេគឺ អាស្ទូអេផេរីធី ។  ដើមឈើនេះមានស្លឹកដូចច fern និង trunk ជាមួយឈើដូច conifer មួយគឺ heterosporous ផលិត spores នៃទំហំពីរផ្សេងគ្នាដែលជាជំហានដំបូងក្នុងការវិវត្តន៍នៃគ្រាប់។  

វិធានការធ្យូងថ្ម គឺជាប្រភពដ៏ចម្បងមួយនៃហ្វូស៊ីលហ្វូស៊ីលរុក្ខជាតិ ប៉េសូហ្សូអ៊ី ចដោយមានក្រុមរុក្ខជាតិជាច្រើននៅមាននៅពេលនេះ។  ការប្រមូលផ្តុំមីនធ្យូងជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំដ៏ល្អបំផុត។ ធ្យូងថ្ម ខ្លួនឯងគឺជាសំណល់នៃរុក្ខជាតិហ្វូស៊ីលទោះបីជារូបរាងនៃរូបធាតុហ្វូស៊ីលរបស់រុក្ខជាតិកម្រឃើញនៅក្នុងធ្យូងថ្មក៏ដោយ។  នៅក្នុង ហ្វូស៊ីលព្រៃ នៅ សួន Victoria ក្នុង ទីក្រុង Glasgow នៃប្រទេសស្កុតឡែនដើមឈើរបស់ Lepidodendron ត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងទីតាំងដើមរបស់ពួកគេ។ 

នេះជាសំណល់ហ្វូស៊ីល កូនឈើ និង angiosperm ឫស , ដើម និង មែកដែល អាចមាននៅក្នុងស្រុកសម្បូរបែបនៅក្នុងបឹងនិង inshore sedimentary ថ្ម ពី Mesozoic និង Cenozoic សម័យ។  Sequoia និងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ខ្លួន, magnolia , ដើមឈើអុក និង ដូង ត្រូវបានរកឃើញជាញឹកញាប់។ 

ឈើផះ មានជាទូទៅនៅក្នុងផ្នកខ្លះនផ្នាកផាល់ហើយជាញឹកញាប់បំផុតរកឃើញក្នុងតំបន់ស្ងួតឬវាលខ្សាច់ដាលវាងាយរងការប៉ះពាល់ដោយសារ សំណឹក ។  ឈើធ្យូងថ្មជាញឹកញាប់ត្រូវបានគេធ្វើឱ្យ ស្ងួត យ៉ាងខ្លាំង ( សម្ភារៈសរីរាង្គ ត្រូវបានជំនួសដោយ សារធាតុស៊ីលីកុនឌីអុកស៊ីត ) ហើយជាលិកាដែលមានសំណើមត្រូវបានរក្សាទុកយ៉ាងល្អិតល្អន់។  គំរូទាំងនេះអាចត្រូវបានកាត់និងលាងសម្អាតដោយប្រើប្រាស់ឧបករណ៍ សន្សំសំចៃ ។  ព្រៃឈើហ្វូស៊ីលនៃឈើដែលមានជាតិផ្ទុះត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងទ្វីបទាំងអស់។ 

ហ្វូស៊ីលនៃពពុះគ្រាប់ដូចជា Glossopteris ត្រូវបានចែកចាយយ៉ាងទូលំទូលាយនៅទូទាំងទ្វីបជាច្រើននៃ អឌ្ឍគោលខាងត្បូង ដែលជាការពិតដែលបានផ្តល់ការគាំទ្រដល់គំនិតដំបូងរបស់ Alfred Wegener ទាក់ទងនឹងទ្រឹស្តីដ ង្ហាត់ទ្វីប ។

រចនាសម្ព័ន្ធកំណើននិងការអភិវឌ្ឍ 

ភាគច្រើននៃវត្ថុធាតុរឹងនៅក្នុងរោងចក្រមួយត្រូវបានយកចេញពីបរិយាកាស។  តាមរយៈដំណើរការនៃ រស្មីសំយោគ រុក្ខជាតិភាគច្រើនប្រើថាមពល ពន្លឺព្រះអាទិត្យ ដើម្បីបម្លែង កាបោនឌីអុកស៊ីត ចេញពីបរិយាកាសបូក ទឹក ទៅជា ជាតិស្ករ សាមញ្ញ។  ស្ករទាំងនេះត្រូវបានគេប្រើជាប្លុកអាគារនិងបង្កើតជាសមាសធាតុរចនាសម្ព័ន្ធសំខាន់នៃរោងចក្រ។  Chlorophyll , ពណ៌បៃតង - ពណ៌, ម៉ាញេស្យូម - ភាយ ពណ៌ដែល មានសារៈសំខាន់ចំពោះដំណើរការនេះ; ជាទូទៅវាមានវត្តមាននៅក្នុង ស្លឹក រុក្ខជាតិហើយជារឿយៗនៅក្នុងផ្នែកផ្សេងទៀតនៃរុក្ខជាតិផងដែរ។  ផ្ទុយទៅវិញ រុក្ខជាតិ ផាសស៊ីសប្រើធនធានរបស់ម៉ាស៊ីនរបស់ពួកគេដើម្បីផ្តល់សម្ភារៈដែលត្រូវការសម្រាប់ការរំលាយអាហារនិងការលូតលាស់។ 

រុក្ខជាតិភាគច្រើនពឹងផ្អែកលើដីជាចម្បងសម្រាប់ការគាំទ្រនិងទឹក (ក្នុងន័យបរិមាណ) ប៉ុន្តែពួកគេក៏ទទួលបាន សមាសធាតុ នៃ អាសូត ផូស្វ័រ ប៉ូតាស្យូម ម៉ាញ៉េស្យូមនិងធាតុ ជីវជាតិ ផ្សេងៗទៀតពីដី។  រុក្ខជាតិ ពពក និង លីចូភីស៊ី ពឹងផ្អែកលើខ្យល់និងកំទេចកំទីនៅក្បែរនោះសម្រាប់សារធាតុចិញ្ចឹមហើយ រុក្ខជាតិដែលស៊ីសាច់ផ្កា បំពេញបន្ថែមតម្រូវការជីវជាតិរបស់ពួកគេជាពិសេសសម្រាប់អាសូតនិងផូស្វ័រដែលមានសត្វព្រៃសត្វដែលពួកគេចាប់បាន។  ចំពោះភាគច្រើននៃរុក្ខជាតិដើម្បីដុះលូតលាស់ដោយជោគជ័យពួកគេក៏ត្រូវការ អុកស៊ីសែន នៅក្នុងបរិយាកាសនិងនៅជុំវិញឫសរបស់ពួកគេ ( ឧស្ម័នដី ) សម្រាប់ ការដកដង្ហើម ។  រុក្ខជាតិប្រើអុកស៊ីសែននិង គ្លុយកូស (ដែលអាចផលិតចេញពី ម្សៅដែល ត្រូវបានរក្សាទុក) ដើម្បីផ្តល់ថាមពល។   រុក្ខជាតិខ្លះដុះលូតលាស់ដូចទឹកកកក្រោមទឹកដោយប្រើអុកស៊ីសែនរំលាយនៅជុំវិញទឹកនិងរុក្ខជាតិសរសៃឈាមតូចៗមួយចំនួនតូចដូចជា ដើមកោងកាង និងដើមត្រែង ( Phragmites australis )  អាចលូតលាស់ជាមួយឫសរបស់ខ្លួនក្នុងស្ថានភាព មិនប្រក្រតី ។

កត្តាដែលប៉ះពាល់ដល់កំណើន 
ហ្សែននៃរោងចក្រគ្រប់គ្រងការលូតលាស់របស់វា។  ឧទាហរណ៍ពូជដែលជ្រើសរើសឬប្រភេទហ្សែននៃស្រូវសាលីលូតលាស់យ៉ាងឆាប់រហ័សនិងលូតលាស់ឆាប់រហ័សក្នុងរយៈពេល 110 ថ្ងៃចំណែកឯអ្នកដទៃទៀតក្នុងស្ថានភាពបរិស្ថានដូចគ្នានឹងកើនឡើងយឺតនិងចាស់ទុំក្នុងរយៈពេល 155 ថ្ងៃ។  

កំណើនក៏ត្រូវបានកំណត់ដោយកត្តាបរិស្ថានដូចជា សីតុណ្ហភាព ទឹក ដែលអាចរកបាន ពន្លឺព្រះអាទិត្យ កាបោនឌីអុកស៊ីត និង សារធាតុចិញ្ចឹមដែលមាន នៅក្នុងដី។  រាល់ការផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងលក្ខខណ្ឌខាងក្រៅដែលអាចរកបាននឹងត្រូវបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីការរីកចម្រើនរបស់រោងចក្រនិងពេលវេលានៃការអភិវឌ្ឍន៍របស់វា។    
[ ត្រូវការអំណះអំណាង ]
កត្តាជីវសាស្រ្តក៏ប៉ះពាល់ដល់ការលូតលាស់របស់រុក្ខជាតិដែរ។  រុក្ខជាតិអាចមានមនុស្សច្រើនណាស់ដែលមិនមានបុគ្គលណាម្នាក់បង្កើតកំនើនធម្មតាដែលបណ្តាលអោយមាន ការបំផ្លាញ និង ការបាត់បង់ជាតិក្លរ៉ូភីលនោះ ទេ។  កំណើនលូតលាស់ល្អបំផុតរបស់រុក្ខជាតិអាចត្រូវបានរារាំងដោយសត្វដែលស៊ីសាច់, សមាសធាតុដីតិចតួច, កង្វះនៃ ផ្សិត mycorrhizal និងការវាយប្រហារដោយសត្វល្អិតឬ ជំងឺរុក្ខជាតិ រួមទាំងបណ្តាលមកពីបាក់តេរីផ្សិតវីរុសនិងនោម។  

រុក្ខជាតិសាមញ្ញដូចជាសារាយអាចមានអាយុខ្លីៗជាបុគ្គលតែប៉ុណ្ណោះប៉ុន្តែជាទូទៅមានចំនួនច្រើន។  រុក្ខជាតិប្រចាំឆ្នាំ ដុះលូតលាស់និងបន្តពូជក្នុង រដូវ ដាំដុះដំណាំ ដុះលូតលាស់ពីរឆ្នាំលូតលាស់ពីររដូវហើយជាទូទៅត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញក្នុងឆ្នាំទីពីរហើយ រុក្ខជាតិមានអាយុច្រើនឆ្នាំ រស់នៅក្នុងរដូវលូតលាស់ជាច្រើនហើយនៅពេលដែលចាស់ទុំនឹងត្រូវបង្កើតជារៀងរាល់ឆ្នាំ។  ការចង្អុលបង្ហាញទាំងនេះជារឿយៗអាស្រ័យទៅលើអាកាសធាតុនិងកត្តាបរិស្ថានដទៃទៀត។  រុក្ខជាតិដែលមានប្រចាំឆ្នាំនៅក្នុង ដើមឈើ ឬ អាកាសធាតុបង្គួរ តំបន់ដែលអាចត្រូវបានពីរឆ្នាំម្តងឬច្រើនឆ្នាំនៅក្នុងអាកាសធាតុកក់ក្តៅ។  ក្នុងចំណោមរុក្ខជាតិសរសៃឈាម, មានអាយុច្រើនឆ្នាំរួមបញ្ចូលទាំង បៃតង ដែលរក្សាស្លឹករបស់ពួកគេកាលពីឆ្នាំទាំងមូលនិង deciduous រុក្ខជាតិដែលបាត់បង់ស្លឹករបស់ពួកគេសម្រាប់ជាផ្នែកមួយចំនួនរបស់វា។  នៅក្នុង អាកាសធាតុក្តៅ និង boreal , ពួកគេជាទូទៅបាត់បង់ស្លឹករបស់ពួកគេក្នុងអំឡុងពេលរដូវរងារ; រុក្ខជាតិ ត្រូពិក ជាច្រើនបានបាត់បង់ស្លឹករបស់ខ្លួនក្នុង រដូវប្រាំង ។    
[ ត្រូវការអំណះអំណាង ]
អត្រាកំណើននៃរុក្ខជាតិគឺអថេរយ៉ាងខ្លាំង។  ស្លសខ្លះដុះតិចជាង 0.001   មីល្លីម៉ែត្រក្នុងមួយម៉ោង (មម / ម៉ោង) ខណៈពេលដែលដើមឈើភាគច្រើនកើនឡើង 0,025-0,250   មម / ម៉ោង។  ប្រភេទសត្វដែលកំពុងលូតលាស់ខ្លះដូចជា kudzu ដែលមិនត្រូវការផលិតជាលិកាគាំទ្រក្រាស់ប្រហែលជាធំរហូតដល់ 12.5   មម / ម៉ោង។     
[ ត្រូវការអំណះអំណាង ]
រុក្ខជាតិការពារខ្លួនពីការ សាយសត្វ និង ខ្វះជាតិទឹក ភាពតានតឹងជាមួយ ប្រូតេអ៊ីនការរបឆាមងនឹងកមនក , ប្រូតេអ៊ីនកំដៅឆក់ និងស្ករ ( sucrose គឺជារឿងធម្មតា) ។  ការបញ្ចេញប្រូតេអ៊ីនរបស់អេអេស ( Embryogenesis Abundant ) ត្រូវបានបង្កឡើងដោយភាពតានតឹងនិងការពារប្រូតេអ៊ីនដទៃទៀតពីការប្រមូលផ្តុំដែលជាលទ្ធផលនៃ ការអស់កំលាំង និងការ ត្រជាក់ ។

ផលប៉ះពាល់នៃការត្រជាក់ 
នៅពេលដែលទឹកត្រជាក់នៅក្នុងរុក្ខជាតិផលវិបាកសម្រាប់រុក្ខជាតិអាស្រ័យយ៉ាងខ្លាំងទៅលើថាតើការត្រជាក់កើតឡើងនៅក្នុងកោសិកា (នៅខាងក្នុង) ឬនៅខាងក្រៅកោសិកានៅចន្លោះចន្លោះ។   ត្រជាក់ Intracellular ដែលជាធម្មតាសម្លាប់កោសិកានេះ  ដោយមិនគិតពី hardiness នៃរោងចក្រនេះនិងជាលិការបស់ខ្លួន, កម្រកើតឡើងនៅក្នុងធម្មជាតិដោយសារតែអត្រានៃការធ្លាក់ចុះគឺកម្រខ្ពស់គ្រប់គ្រាន់ដើម្បីគាំទ្រវា។  អត្រានៃភាពត្រជាក់នៃអង្សាសេជាច្រើនអង្សាក្នុងមួយនាទីជាធម្មតាត្រូវបានគេត្រូវការជាចាំបាច់ដើម្បីបង្កើតការបង្កើតទឹកកកនៃទឹកកក។   នៅឯអត្រានៃការត្រជាក់នៃពីរបីអង្សាសេក្នុងមួយម៉ោង, segregation នៃទឹកកកកើតឡើងនៅចន្លោះចន្លោះ intercellular ។   នេះអាចឬមិនអាចមានដ៍សាហាវអាស្រ័យលើភាពរឹងនៃជាលិកា។  នៅសីតុណ្ហភាពត្រជាក់ទឹកក្នុងចន្លោះកោសិកានៃកោសិកាដំណាំបង្កកដំបូងទោះបីទឹកអាចនៅតែមិនរលាយរហូតទាល់តែសីតុណ្ហភាពធ្លាក់ចុះក្រោម      ។   បន្ទាប់ពីការបង្កើតជាដំបូងនៃទឹកកក intercellular កោសិកាថយចុះដូចជាទឹកត្រូវបានបាត់បង់ទៅទឹកកក segregated និងកោសិកាឆ្លងកាត់ការត្រជាក់ - ស្ងួត។  ការខះជាតិទឹកនេះត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមូលហេតុចម្បងនៃការបង្កក។

ការខូចខាត DNA និងការជួសជុល 
រុក្ខជាតិត្រូវបានប៉ះពាល់ជាបន្តបន្ទាប់ទៅនឹងភាពតានតឹងជីវសាស្រ្តនិងជីវចម្រុះ។  ភាពតានតឹងទាំងនេះជារឿយៗបណ្តាលឱ្យ ខូចខាត DNA ដោយផ្ទាល់ឬដោយប្រយោលតាមរយៈជំនាន់ អុកស៊ីសែនដែលបញ្ចេញសកម្មភាព ។   រុក្ខជាតិមានសមត្ថភាពឆ្លើយតប DNA ខូចដែលជាយន្តការសំខាន់មួយដើម្បីរក្សាស្ថេរភាពហ្សែន។   ការឆ្លើយតបខូច DNA គឺមានសារៈសំខាន់ជាពិសេសក្នុងអំឡុងពេល គ្រាប់ពូជ ដំណុះ , ចាប់តាំងពីមានគុណភាពគ្រាប់ពូជមាននិន្នាការកាន់តែយ៉ាប់យ៉ឺនជាមួយអាយុនៅក្នុងសមាគមជាមួយ DNA ដែលប្រមូលផ្តុំការខូចខាត។   ក្នុងកំឡុងពេលដំណើរការជួសជុលត្រូវបានធ្វើសកម្មភាពដើម្បីដោះស្រាយជាមួយនឹងការខូចខាត DNA ដែលប្រមូលបាន។   ជាពិសេសការបំបែកខ្សែតែមួយនិងពីរដងក្នុង DNA អាចត្រូវបាន ជួសជុល ។   ចំនុចពិនិត្យ DNA Kinase ATM មានតួនាទីសំខាន់ក្នុងការធ្វើសមាហរណកម្មការរីកចម្រើនតាមរយៈដំណុះដោយការជួសជុលឆ្លើយតបទៅនឹងការខូចខាត DNA ដែលប្រមូលបានដោយគ្រាប់ពូជចាស់។

កោសិការុក្ខជាតិ 

កោសិការុក្ខជាតិត្រូវបានសម្គាល់ជាធម្មតាដោយរបស់ខ្លួនដែលមានទំហំធំទឹកដែលពោរពេញទៅកណ្តាល vacuole , chloroplasts និងរឹង ជញ្ជាំងកោសិកា ដែលត្រូវបានបង្កើតឡើងពី សែលុយឡូស , hemicellulose និង pectin ។  ការបែងចែកកោសិកា ក៏ត្រូវបានកំណត់ដោយការអភិវឌ្ឍនៃ ខួរក្បាល សម្រាប់ការសាងសង់ បន្ទះកោសិកា នៅក្នុងដំណាក់កាលចុងក្រោយនៃ cytokinesis ។  គ្រាន់តែនៅក្នុងសត្វ, កោសិការុក្ខជាតិខុសគ្នានិងអភិវឌ្ឍទៅជាប្រភេទកោសិកាច្រើន។  Totipotent meristematic កោសិកាអាចមានលក្ខណៈខុសប្លែកចូលទៅក្នុង សរសៃឈាម , ការផ្ទុក, ការពារ (ឧ ស្រទាប់ epidermal ) ឬ បន្តពូជ ជាលិកា, ជាមួយនឹងការខ្វះខាតច្រើនជាងរុក្ខជាតិបុព្វកាលប្រភេទជាលិកាមួយចំនួន។

សរីរវិទ្យា

ភាពរស្មីសំយោគ 
រុក្ខជាតិមាន រស្មីសំយោគ ដែលមានន័យថាពួកគេផលិតម៉ូលេគុលម្ហូបអាហាររបស់ខ្លួនដោយប្រើថាមពលដែលទទួលបានពី ពន្លឺ ។  រុក្ខជាតិយន្តការបឋមមានសម្រាប់ការចាប់យកថាមពលពន្លឺគឺជា សារធាតុ chlorophyll នេះ ។  រុក្ខជាតិពណ៌បៃតងទាំងអស់មានផ្ទុកនូវក្លរ៉ូភីលចំនួនពីរប្រភេទគឺ chlorophyll <i id="mwAoc">a</i> និង chlorophyll <i id="mwAok">b</i> ។  ក្រោយមកសារធាតុពណ៌ទាំងនេះមិនត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុងសារាយពណ៌ក្រហមឬពណ៌ត្នោតទេ។  សមីការដ៏សាមញ្ញនៃការធ្វើរស្មីសំយោគមានដូចខាងក្រោម: 

6CO2{} + 6H2O{} ->[\text{in the presence of light and chlorophyll}] C6H12O6{} + 6O2{}  6CO2{} + 6H2O{} ->[\text{in the presence of light and chlorophyll}] C6H12O6{} + 6O2{}

ប្រព័ន្ធ​ភាពស៊ាំ 
តាមរយៈកោសិកាដែលមានលក្ខណៈដូចជាសរសៃប្រសាទរុក្ខជាតិទទួលនិងចែកចាយនៅក្នុងប្រព័ន្ធរបស់ពួកគេនូវពត៌មានអំពីអាំងតង់ស៊ីតេនិងគុណភាពពន្លឺ។  ពន្លឺឧប្បត្តិហេតុដែលរំញោចប្រតិកម្មគីមីមួយនៅលើស្លឹកមួយនឹងធ្វើឱ្យប្រតិកម្មខ្សែសង្វាក់នៃសញ្ញាទៅរោងចក្រទាំងមូលតាមរយៈប្រភេទនៃកោសិកាដែលហៅថា កោសិកាស្រទប ។  ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវមកពី សាកលវិទ្យាល័យ Warsaw នៃវិទ្យាសាស្ត្រជីវិត នៅប៉ូឡូញបានរកឃើញថារុក្ខជាតិមានការចងចាំជាក់លាក់សម្រាប់ការផ្លាស់ប្តូរលក្ខខណ្ឌពន្លឺដែលរៀបចំប្រព័ន្ធភាពស៊ាំរបស់ពួកគេប្រឆាំងនឹងធាតុបង្កជំងឺតាមរដូវ។   រុក្ខជាតិប្រើប៉ារ៉ាម៉ែត្រទទួលស្គាល់លំនាំដើម្បីទទួលស្គាល់ហត្ថលេខាមីក្រុប។  ការទទួលស្គាល់នេះបណ្តាលឱ្យមានប្រតិកម្មភាពស៊ាំ។  អ្នកទទួលរុក្ខជាតិដំបូងនៃហត្ថលេខាមីក្រុបត្រូវបានរកឃើញនៅក្នុងស្រូវ (XA21, 1995)  និងនៅក្នុង Arabidopsis thaliana (FLS2, 2000) ។   រុក្ខជាតិក៏អនុវត្តការទទួលយកប្រព័ន្ធភាពស៊ាំដែលទទួលស្គាល់ប្រសិទ្ធភាពធាតុផ្សំដែលប្រែប្រួលខ្ពស់។  ទាំងនេះរួមមានប្រូតេអ៊ីន NBS-LRR នៃប្រូតេអ៊ីន។

ការចែកចាយផ្ទៃក្នុង 
រុក្ខជាតិសរសៃឈាម ខុសគ្នាពីរុក្ខជាតិដទៃទៀតនៅក្នុងសារធាតុចិញ្ចឹមទាំងនោះត្រូវបានដឹកជញ្ជូនរវាងផ្នែកផ្សេងៗគ្នារបស់ពួកគេតាមរយៈរចនាសម្ព័ន្ធពិសេសដែលហៅថា xylem និង phloem ។  ពួកគេក៏មាន ឫស សម្រាប់យកទឹកនិងសារធាតុរ៉ែ។  xylem ផ្លាស់ទីទឹកនិងសារធាតុរ៉ែពី root ទៅសល់នៃរុក្ខជាតិនិង phloem ផ្តល់ឫសជាមួយស្ករនិងសារធាតុចិញ្ចឹមផ្សេងទៀតដែលផលិតដោយស្លឹក។

Genomics 
រុក្ខជាតិមាន ហ្សែនជាច្រើន ក្នុងចំណោម ហ្សែន ទាំងអស់។   ហ្សែនរុក្ខជាតិធំបំផុត (ទាក់ទងនឹងហ្សែន) គឺ ស្រូវសាលី ( Triticum asestivum ) ដែលត្រូវបានគេព្យាករណ៍ថានឹងបញ្ចូលហ្សែនចំនួន 94.000 ហ្សែន  ហើយដូច្នេះស្ទើរតែ 5 ដងច្រើនជាង ហ្សែនរបស់មនុស្ស ។  ហ្សែនរុក្ខជាតិដំបូងដែលត្រូវបានគេ ហៅថា Arabidopsis thaliana ដែលបានបញ្ចូលហ្សែនប្រហែល 25.500 ហ្សែន។   នៅក្នុងលំដាប់ឌីអេនអេដែលត្រូវបានបោះពុម្ភផ្សាយតូចបំផុតគឺថា ប្លាសដឺរវ៉ូដ ( Utricularia gibba) មាន ចំនួន 82 មេហ្គាប៊ីប៊ែរ (ទោះបីជាវានៅតែសរសេរលេខ 28.500 ហ្សែន)  ខណៈពេលដែលធំជាងគេបំផុតពី ន័រវែសអៀរឡង់ ( Picea abies ) 19,600 Mb (អ៊ិនកូដប្រហែល 28,300 ហ្សែន) ។  

រុក្ខជាតិ