អតិសុខុមជីវសាស្រ្ត​វេជ្ជសាស្រ្ត

អតិសុខុមជីវសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រ ដែលជាផ្នែកមួយនៃ មីក្រូជីវសាស្រ្ត ដែលត្រូវ បានអនុវត្ត ក្នុង វេជ្ជសាស្ត្រ គឺជាសាខានៃវិទ្យាសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រទាក់ទងនឹងការការពារ ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនិងការព្យាបាល ជំងឺឆ្លង ។ លើសពីនេះទៀតផ្នែកស្រាវជ្រាវវិទ្យាសាស្ត្រនេះសិក្សាពីការអនុវត្តន៍ផ្សេងៗនៃអតិសុខុមប្រាណសម្រាប់ការធ្វើឱ្យប្រសើរឡើងនូវសុខភាព។ មានមីក្រូសរីរាង្គ បួនប្រភេទដែលបង្កឱ្យមានជំងឺឆ្លងគឺ បាក់តេរី ផ្សិត ប៉ារ៉ាស៊ីត និង វីរុស និងប្រូតេអ៊ីនឆ្លងមួយប្រភេទហៅថា ព្រីង ។

អ្នកឯកទេសខាង អតិសុខុមជីវសាស្ត្រ វេជ្ជសាស្ត្រសិក្សាពីលក្ខណៈនៃ ធាតុបង្កជំងឺ របៀបនៃការបញ្ជូនរបស់ពួកគេនៃការឆ្លងនិងការលូតលាស់។ គុណវុឌ្ឍិនៃការសិក្សាគឺជាវេជ្ជបណ្ឌិតខាងគ្លីនិក / វេជ្ជបណ្ឌិតអតិសុខុមវេជ្ជសាស្ត្រនៅក្នុងមន្ទីរពេទ្យឬមជ្ឈមណ្ឌលស្រាវជ្រាវវេជ្ជសាស្រ្តជាទូទៅត្រូវការថ្នាក់អនុបណ្ឌិតផ្នែកមីក្រូជីវវិទ្យារួមជាមួយបណ្ឌិត នៅក្នុងវិទ្យាសាស្ត្រជីវិត (ជីវគីមី មីក្រូ ជីវហ្សែន ហ្សែនជាដើម) ។  ការប្រើប្រាស់ព័ត៌មាននេះការព្យាបាលអាចត្រូវបានបង្កើនឡើង។ អ្នកឯកទេសខាង អតិសុខុមជីវវេជ្ជសាស្ត្រច្រើនតែមានទួលនាទីជាអ្នកពិគ្រោះយោបល់ដល់គ្រូពេទ្យផ្តល់ការសម្គាល់អត្តសញ្ញាណភ្នាក់ងារបង្ករោគនិងណែនាំជម្រើសព្យាបាល។ ភារកិច្ចផ្សេងទៀតអាចរួមបញ្ចូលការកំណត់អត្តសញ្ញាណហានិភ័យសុខភាពមានសក្តានុពលទៅសហគមន៍ឬការតាមដានការវិវត្តន៍នៃសក្តានុពលនេះ ខ្លាំង ឬភាពធន់ទ្រាំនៃអតិសុខុមប្រាណ អប់រំសហគមន៍និងការជួយនៅក្នុងការរចនានៃការអនុវត្តន៍សុខភាព។ ពួកគេក៏អាចជួយក្នុងការការពារឬគ្រប់គ្រងការ រាលដាល និងការផ្ទុះឡើងនៃជំងឺ។ មិនមែនអ្នកឯកទេសខាងអតិសុខុមជីវសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រទាំងអស់សិក្សាពី រោគសាស្រ្ត អតិសុខុមប្រាណទេ។ ការសិក្សាខ្លះមានលក្ខណៈទូទៅមិនមែនជាប្រភេទបង្កជំងឺដើម្បីកំណត់ថាតើលក្ខណៈសម្បត្តិរបស់វាអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីបង្កើត អង់ទីប៊ីយ៉ូទិក ឬវិធីសាស្ត្រព្យាបាលផ្សេងទៀត។

រោគរាតត្បាតសាស្រ្ត ការសិក្សាអំពីលំនាំបុព្វហេតុនិងផលប៉ះពាល់នៃ ស្ថានភាពសុខភាព និង ជំងឺ ចំពោះប្រជាជនគឺជាផ្នែកមួយដ៏សំខាន់នៃអតិសុខុមជីវសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រទោះបីជាផ្នែកវេជ្ជសាស្ត្រនៃវិស័យនេះផ្តោតសំខាន់ទៅលើវត្តមាននិងការលូតលាស់នៃការឆ្លងមេរោគអតិសុខុមប្រាណចំពោះបុគ្គលក៏ដោយក៏ផលប៉ះពាល់របស់វា នៅលើរាងកាយរបស់មនុស្សនិងវិធីនៃការព្យាបាលការឆ្លងទាំងនោះ។ ក្នុងវិស័យនេះទាំងមូលដែលជាវិទ្យាសាស្ត្រដែលត្រូវបានអនុវត្តអាចត្រូវបានបែងចែកទៅជាមុខវិជ្ជាឯកទេសខាងសិក្សានិងគ្លីនិកទោះបីជាការពិតមានការបន្តសារធាតុរាវរវាង អតិសុខុមជីវសាស្ត្រសុខភាពសាធារណៈ និង អតិសុខុមជីវសាស្ត្រគ្លីនិក គ្រាន់តែជាស្ថានភាពសិល្បៈនៅក្នុង មន្ទីរពិសោធន៍វេជ្ជសាស្ត្រ។ អាស្រ័យលើការកែលម្អឥតឈប់ឈរនៅក្នុងវេជ្ជសាស្ត្រសិក្សានិង មន្ទីរពិសោធន៍ស្រាវជ្រាវ ។

ប្រវត្តិសាស្រ្ត 

នៅឆ្នាំ ១៦៧៦ លោក Anton van Leeuwenhoek បានសង្កេតឃើញបាក់តេរីនិងអតិសុខុមប្រាណដទៃទៀតដោយប្រើ មីក្រូទស្សន៍ កែវតែមួយនៃការរចនាផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គាត់។ 

នៅឆ្នាំ 1796, លោក Edward Jenner បានបង្កើតវិធីសាស្រ្តប្រើ វិរុសអុតស្វាយ ដើម្បីបង្ការកុមារប្រឆាំងនឹង ជំងឺអុតស្វាយ មួយដោយជោគជ័យ។ គោលការណ៍ដូចគ្នាត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការបង្កើត វ៉ាក់សាំង សព្វថ្ងៃ។

បន្ទាប់ពីនេះ, នៅក្នុងឆ្នាំ 1857 ក្រុមហ៊ុន Louis ប៉ាស្ទ័រ ផងដែរដែលបានរចនាឡើងវ៉ាក់សាំងប្រឆាំងនឹងជំងឺជាច្រើនដូចជា anthrax fowl, ជំងឺអាសន្នរោគ និង ជំងឺឆ្កែឆ្កួត ព្រមទាំង ប៉ាស្ទ័រ សម្រាប់ ការអភិរក្សម្ហូបអាហារ ។ 

នៅឆ្នាំ ១៨៦៧ យ៉ូសែបលីល ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាឪពុកនៃការវះកាត់មាន ថ្នាំសំលាប់មេរោគ។ តាមរយៈការសំលាប់មេរោគលើឧបករណ៍ជាមួយ ទឹកអាស៊ីត carbolic នឹងប្រើសម្រាប់សំអាតស្នាមរបួស ការឆ្លងក្រោយពេលវះកាត់ត្រូវបានកាត់បន្ថយដែលធ្វើឱ្យការវះកាត់មានសុវត្ថិភាពសម្រាប់អ្នកជំងឺ។

ក្នុងរវាងឆ្នាំ ១៨៧៦ និង ១៨៨៤ រ៉ូប៊ុលកូច បានផ្តល់ការយល់ដឹងច្រើនអំពីជំងឺឆ្លង។ គាត់គឺជាអ្នកវិទ្យាសាស្ត្រដំបូងគេដែលផ្តោតលើបង្កាត់បាក់តេរីដោយលែតនៅក្នុង ថ្នាលបណ្ដុះសុទ្ធ ។ នេះបានផ្តល់ឱ្យ ទ្រឹស្តីហ្សែន ដែលជាមីក្រូសរីរាង្គជាក់លាក់មួយដែលទទួលខុសត្រូវចំពោះជំងឺជាក់លាក់មួយ។ គាត់បានបង្កើតលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យជាច្រើនជុំវិញបញ្ហានេះដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា ការចាត់តាំងរបស់កូច ។ 

ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់មួយក្នុងមីក្រូជីវសាស្រ្តវេជ្ជសាស្ត្រគឺ ការបំពាក់ពណ័ក្រាម ។ នៅឆ្នាំ ១៨៨៤ ហាន់គ្រីមក្រាមបានបង្កើនវិធីសាស្រ្តដាក់ពណ៏អោយបាក់តេរីដើម្បីធ្វើឱ្យពួកវាមើលឃើញកាន់តែច្បាស់និងងាយបែកចែកប្រភេទក្រោមមីក្រូទស្សន៍។ បច្ចេកទេសនេះត្រូវបានគេប្រើយ៉ាងទូលំទូលាយនាពេលបច្ចុប្បន្ននេះ។

នៅឆ្នាំ ១៩១០ ប៉ូលអ៊ែលគ្លីកបានសាកល្បងបន្សំសារធាតុគីមីដែលមានមូលដ្ឋានលើអាសេនិចជាច្រើនលើទន្សាយដែលឆ្លងជំងឺដោយ រោគស្វាយ ។ ក្រោយមកអ៊ែលគ្លីកបានរកឃើញថាថ្នាំអាស្ពីរីនត្រូវបានគេរកឃើញថាមានប្រសិទ្ធភាពប្រឆាំងនឹងមេរោគស្វាយ។ អាស្ពីរីន ក្រោយមកត្រូវបានគេដាក់ឱ្យប្រើប្រាស់នៅឆ្នាំ ១៩១០ ដែលត្រូវបានគេស្គាល់ថា Salvarsan ។ 

នៅឆ្នាំ ១៩២៩ Alexander Fleming បានបង្កើតសារធាតុថ្នាំអង់ទីប៊ូទិចដែលត្រូវបានប្រើជាទូទៅបំផុតទាំងនៅពេលនិងឥឡូវគឺ ប៉េនីស៊ីលីន ។

ក្នុងឆ្នាំ 1939 លោក Gerhard Domagk រកឃើញ Prontosil ក្រហមការពារសត្វកណ្តុរពីធាតុបង្កជំងឺដូចជា streptococci និង staphylococci ដោយគ្មានការពុល។ Domagk បានទទួលរង្វាន់ណូបែលផ្នែកសរីរវិទ្យាឬវេជ្ជសាស្ត្រសម្រាប់ការរកឃើញ ថ្នាំស៊ុលហ្វា ។ 

លំដាប់ឌីអិនអេ ដែលជាវិធីសាស្ត្រមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយ Walter Gilbert និង Frederick Sanger ក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៧  បណ្តាលឱ្យមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងឆាប់រហ័សនូវការវិវត្តនៃ វ៉ាក់សាំង ការព្យាបាលវេជ្ជសាស្ត្រនិងវិធីសាស្ត្រធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។ ថ្នាំទាំងនេះរួមមាន អាំងស៊ុយលីន សំយោគដែលត្រូវបានផលិតក្នុងឆ្នាំ ១៩៧៩ ដោយប្រើ ឌីអិនអេបង្កើតឡើងវិញ ហើយវ៉ាក់សាំងដែលត្រូវបានបង្កើតដោយហ្សែនដំបូងត្រូវបានបង្កើតឡើងក្នុងឆ្នាំ ១៩៨៦ សម្រាប់ ជំងឺរលាកថ្លើមប្រភេទបេ ។

នៅឆ្នាំ ១៩៩៥ ក្រុមមួយនៅ វិទ្យាស្ថានស្រាវជ្រាវពន្ធុវិទ្យាបាន បង្កើតហ្សែនបាក់តេរីដំបូង។ គ្រុនផ្តាសាយ Haemophilus ។  ពីរបីខែក្រោយមក eukaryotic ដំបូងត្រូវបានសម្រេច។ នេះអាចបង្ហាញថាមិនអាចកាត់ថ្លៃបានសម្រាប់បច្ចេកទេសធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យ។

ព្យាបាលជំងឺឆ្លងជាទូទៅ 
បាក់តេរី

 ជំងឺ pharyngitis Streptococcal 
 Chlamydia 
 ជំងឺគ្រុនពោះវៀន 
 ជំងឺរបេង 

វិរុស

 វិរុសរាគរូស 
 ជំងឺរលាកថ្លើមប្រភេទ C 
 វីរុស papillomavirus របស់មនុស្ស (HPV) 

ប៉ារ៉ាស៊ីត

 ជំងឺគ្រុនចាញ់ 
 ហ្គីតាដាឡាឡាឡៀ 
 Toxoplasma gondii 

ផ្សិត

 Candida 
 ជំងឺតេស្តូស្តេរ៉ូអ៊ីត 
 អង្គែស្បែកក្បាល

មូលហេតុនិងការចម្លងជំងឺឆ្លង 
ការឆ្លងអាចបណ្តាលមកពី បាក់តេរី វីរុស ផ្សិត និង ប៉ារ៉ាស៊ីត ។ ភ្នាក់ងារបង្កជំងឺដែលបណ្តាលឱ្យមានជំងឺនេះអាចមានលក្ខណៈល្អប្រសើរ (ទទួលបានពីប្រភពខាងក្រៅបរិស្ថានសត្វឬមនុស្សដទៃទៀតឧទាហរណ៍ គ្រុនផ្តាសាយ ) ឬមាន endogenous (ពីរុក្ខជាតិធម្មតាឧ ជំងឺ Candidiasis ) ។ 

ទីកន្លែងដែលមីក្រូសរីរាង្គចូលក្នុងខ្លួនបានគេហៅថាវិបផតថល។  ទាំងនេះរួមមាន បំពង់ផ្លូវដង្ហើមរលាក ក្រពះពោះវៀន ប្រព័ន្ធតំណពូជ ស្បែក និង ភ្នាសរំអិល ។  វិបផតថលនៃច្រកចូលសម្រាប់មីក្រូសរីរាង្គជាក់លាក់មួយជាធម្មតាពឹងផ្អែកលើរបៀបដែលវាធ្វើដំណើរពីជម្រកធម្មជាតិរបស់វាទៅម្ចាស់។ 

មានវិធីជាច្រើនដែលជំងឺអាចចម្លងរវាងបុគ្គល។ ទាំងនេះរួមមានៈ 

 ប៉ះពាល់ផ្ទាល់ - ប៉ះរបស់ដែលមានផ្ទុកមេរោគរួមទាំង ទំនាក់ទំនងផ្លូវភេទ
 ទំនាក់ទំនងដោយប្រយោល - ប៉ះលើផ្ទៃដែលមានជាតិកខ្វក់
 ប៉ះពាល់ដំណក់ទឹក - ក្អកឬកណ្តាស់
 ផ្លូវមាត់​-លាមក - - ការទទួលទានចំណីអាហារឬប្រភពទឹកដែលមានជាតិកខ្វក់
 ការបញ្ជូនតាមអាកាស - ភ្នាក់ងារបង្ករោគដែលផ្ទុក ស្ព័រ
 ការចម្លងវ៉ិចទ័រ - សារពាង្គកាយមួយដែលមិនបង្កឱ្យមានជំងឺដោយខ្លួនឯងប៉ុន្តែបញ្ជូនការឆ្លងតាមរយៈការបញ្ជូនភ្នាក់ងារបង្ករោគពីបុគ្គលមួយទៅមួយទៀត។
 ការបញ្ជូន Fomite - វត្ថុឬសារធាតុគ្មានជីវិតដែលមានសមត្ថភាពផ្ទុកមេរោគឆ្លងឬប៉ារ៉ាស៊ីត
 បរិស្ថាន - ការឆ្លងមេរោគដែលទទួលបានពីមន្ទីរពេទ្យ ( ការឆ្លង Nosocomial )

ដូចជាភ្នាក់ងារបង្ករោគដទៃទៀតវីរុសប្រើវិធីបញ្ជូនទាំងនេះដើម្បីចូលក្នុងសាពារង្គកាយដែលប៉ុន្តែវាខុសគ្នាត្រង់ថាវាត្រូវតែចូលទៅក្នុងកោសិកាគោលរបស់ម្ចាស់ផងដែរ។ នៅពេលដែលវីរុសអាចចូលទៅដល់កោសិការបស់ម្ចាស់បានហើយនោះអង្គធាតុបន្ដពូជរបស់វិរុស ( RNA ឬ ឌីអិនអេ ) ត្រូវតែ ណែនាំដល់កោសិកា ។ ការចម្លងរវាងវីរុសមានភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងហើយវាអាស្រ័យលើប្រភេទហ្សែនដែលពាក់ព័ន្ធនឹងពួកវា។ ឌីអិនអេវីរុសភាគច្រើនប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្នុងនុយក្លេអ៊ែរខណៈពេលដែលវីរុស RNA ភាគច្រើនវិវឌ្ឍន៍តែនៅក្នុងស៊ីតូស៊ីមប៉ុណ្ណោះ។  

យន្តការសម្រាប់ការឆ្លងការ​ រស់នៅនិងការបន្តកើតនៃវីរុសនៅក្នុងកោសិការបស់ម្ចាស់គឺមានសារៈសំខាន់ណាស់សម្រាប់ការរស់រានរបស់វា។ ឧទាហរណ៍ជំងឺមួយចំនួនដូចជា កញ្ជ្រឹល ប្រើយុទ្ធសាស្រ្តដែលវាត្រូវតែរាលដាលដល់ស៊េរីនៃម្ចាស់។ នៅក្នុងទម្រង់នៃការឆ្លងវីរុស ជំងឺនេះជារឿយៗត្រូវបានព្យាបាលដោយការ ឆ្លើយតបនៃប្រព័ន្ធភាពស៊ាំរបស់រាងកាយ ហើយដូច្នេះវីរុសត្រូវបានគេតម្រូវឱ្យបំបែកទៅឱ្យម្ចាស់ថ្មីមុនពេលវាត្រូវបានបំផ្លាញដោយ ប្រឆាំងនឹងប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ឬការស្លាប់របស់​កោសិកាម្ចាស់។  ផ្ទុយទៅវិញភ្នាក់ងារបង្ករោគមួយចំនួនដូចជា វីរុសជំងឺមហារីកឈាមស អាចទប់ទល់នឹងការឆ្លើយតបរបស់ប្រព័ន្ធភាពស៊ាំនិងមានសមត្ថភាពក្នុងការទទួលបានការស្នាក់នៅយូរអង្វែងនៅក្នុងម្ចាស់ម្នាក់ៗខណៈពេលដែលរក្សាបាននូវសមត្ថភាពក្នុងការរាលដាលទៅជាម្ចាស់ផ្ទះជាបន្តបន្ទាប់។

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យរោគវិនិច្ឆ័យ 
ការកំណត់អត្តសញ្ញាណភ្នាក់ងារបង្ករោគសម្រាប់ជំងឺស្រាលអាចមានលក្ខណៈសាមញ្ញដូចការបង្ហាញខាងគ្លីនិក; ដូចជា ជំងឺក្រពះពោះវៀន និងការឆ្លងមេរោគលើស្បែក។ ដើម្បីធ្វើការប៉ាន់ស្មានដែលមានការសិក្សាថាតើមីក្រូសរីរាង្គណាមួយអាចបណ្តាលឱ្យកើតជំងឺនេះ កត្តាអ្វីខ្លះដែលចាំបាច់ត្រូវពិចារណា។ ដូចជាលទ្ធភាពរបស់អ្នកជំងឺក្នុងការប៉ះពាល់ទៅនឹងសរីរាង្គដែលសង្ស័យនិងវត្តមាននិងអត្រាប្រេវ៉ាឡង់នៃអតិសុខុមប្រាណនៅក្នុងសហគមន៍។

ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យជំងឺឆ្លងស្ទើរតែត្រូវបានផ្តួចផ្តើមឡើងដោយពិគ្រោះប្រវត្តិជំងឺនិងធ្វើការពិនិត្យរាងកាយ។ បច្ចេកទេសកំណត់អត្តសញ្ញាណលម្អិតបន្ថែមទៀតទាក់ទងនឹង ថ្នាលបណ្ដុះ អតិសុខុមប្រាណមីក្រូទស្សន៍ តេស្តជីវគីមី និង ហ្សែន ។ បច្ចេកទេសទូទៅតិចជាងនេះ (ដូចជា កាំរស្មីអ៊ិច ការស្កេន CAT ការស្កេន PET ឬ អិនអឹមអរ ) ត្រូវបានប្រើដើម្បីផលិតរូបភាពនៃភាពមិនប្រក្រតីខាងក្នុងដែលបណ្តាលមកពីការរីកលូតលាស់នៃភ្នាក់ងារបង្ករោគ។

វប្បធម៌អតិសុខុមប្រាណ 

ថ្នាលបណ្ដុះអតិសុខុមជីវសាស្រ្ត គឺជាវិធីសាស្រ្តចម្បងដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់ញែកដាច់ពីជំងឺឆ្លងសម្រាប់ការសិក្សានៅក្នុងមន្ទីរពិសោធន៍។ ជាលិកាឬទឹកសេរីរះត្រូវបានអនុវត្តសម្រាប់វត្តមាននៃ ធាតុបង្កជំងឺ ជាក់លាក់មួយដែលត្រូវបានកំណត់ដោយការលូតលាស់នៅក្នុង មជ្ឈដ្ឋាន ជ្រើសរើសឬឌីផេរ៉ង់ស្យែល។

ថ្នាល ៣ ប្រភេទសំខាន់ៗដែលត្រូវបានប្រើសម្រាប់តេស្តៈ 

 មជ្ឈដ្ឋានបណ្ដុះរឹង: ផ្ទៃរឹងមួយត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយលាយសារធាតុចិញ្ចឹមអំបិលនិង ចាហួយ(អាហ្គាល) ។ អតិសុខុមប្រាណតែមួយនៅលើថ្នាលអាហ្គាលមួយបន្ទាប់មកអាចរីកលូតលាស់ទៅជាក្លូនឡូនី (ក្លូនឡូនីដែលជាកោសិកាមានលក្ខណៈដូចគ្នាបេះបិទនឹងគ្នា) ដែលមានកោសិការាប់ពាន់។ ទាំងនេះត្រូវបានប្រើជាចម្បងដើម្បីបណ្ដុះបាក់តេរីនិងផ្សិត។
 មជ្ឈដ្ឋានបណ្ដុះរាវ: កោសិកាត្រូវបានលូតលាស់នៅខាងក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរាវ។ ការលូតលាស់នៃអតិសុខុមប្រាណត្រូវបានកំណត់ដោយពេលវេលាដែលអង្គធាតុរាវបង្កើតការ ល្បាយសារធាតុស្អិត ។ បច្ចេកទេសនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យពពួកប៉ារ៉ាស៊ីតនិងការរកឃើញ ពពួក mycobacteria ។ 
 មជ្ឈដ្ឋានបណ្ដុះដោយកោសិកា មនុស្សឬសត្វត្រូវបានឆ្លងជាមួយនឹងអតិសុខុមប្រាណនៃចំណាប់អារម្មណ៍។ បន្ទាប់មកបណ្ដុះមេរោគទាំងនេះត្រូវបានគេសង្កេតឃើញដើម្បីកំណត់ពីផលប៉ះពាល់ដែលមីក្រូសរីរង្គមាននៅលើកោសិកា។ បច្ចេកទេសនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់កំណត់អត្តសញ្ញាណមេរោគ។

មីក្រូទស្សន៍ 
បច្ចេកទេសបណ្ដុះមេរោគ នឹងប្រើការពិនិត្យមីក្រូទស្សន៍ជារឿយៗដើម្បីជួយក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណមីក្រូ។ ឧបករណ៍ដូចជា មីក្រូទស្សន៍ពន្លឺផ្សំ អាចត្រូវបានប្រើដើម្បីវាយតម្លៃទិដ្ឋភាពសំខាន់ៗនៃសារពាង្គកាយ។ នេះអាចត្រូវបានអនុវត្តភ្លាមៗបន្ទាប់ពីសំណាកត្រូវបានយកចេញពីអ្នកជំងឺហើយត្រូវបានប្រើក្នុងការភ្ជាប់ជាមួយបច្ចេកទេសបំពាក់ព័ណគីមីជីវៈ អនុញ្ញាតឱ្យមានដំណោះស្រាយលក្ខណៈកោសិកា។ មីក្រូទស្សន៍អេឡិចត្រូនិច និង មីក្រូទស្សន៍បាច់ពន្លឺ ក៏ត្រូវបានប្រើសម្រាប់ការសង្ខេតមើលអតិសុខុមប្រាណយ៉ាងលម្អិតសម្រាប់ការស្រាវជ្រាវ។

ការធ្វើតេស្តជីវគីមី 
ការធ្វើតេស្តជីវគីមី រហ័សនិងសាមញ្ញអាចត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់ភ្នាក់ងារបង្ករោគ។ ចំពោះការកំណត់អត្តសញ្ញាណបាក់តេរីការប្រើប្រាស់លក្ខណៈ មេតាប៉ូលីស ឬអង់ស៊ីមគឺជារឿងធម្មតាដោយសារតែសមត្ថភាពក្នុងការបង្កាត់ កាបូអ៊ីដ្រាត តាមលំនាំលក្ខណៈនៃ ហ្សែន និង ប្រភេទថ្នាក់ របស់វា។ អាស៊ីត អាល់កុលនិងឧស្ម័នជាធម្មតាត្រូវបានគេរកឃើញនៅក្នុងការធ្វើតេស្តទាំងនេះនៅពេលដែលបាក់តេរីត្រូវបានលូតលាស់នៅក្នុង មជ្ឈដ្ឋានរាវឬ​ មជ្ឈដ្ឋានរឹង ដូចដែលបានរៀបរាប់ខាងលើ។ ដើម្បីអនុវត្តការធ្វើតេស្តទាំងនេះម៉ាស៊ីនស្វ័យប្រវត្តិជាច្រើនត្រូវបានប្រើប្រាស់។ ម៉ាស៊ីនទាំងនេះធ្វើតេស្តិ៍ជីវគីមីជាច្រើនក្នុងពេលដំណាលគ្នាដោយប្រើកាតដែលមានអណ្តូងជាច្រើនផ្ទុកសារធាតុគីមីអុីដ្រាតផ្សេងៗគ្នា។ អតិសុខុមប្រាណដែលផ្ដោតនឹងមានប្រតិកម្មជាមួយសារធាតុគីមីនីមួយៗតាមរបៀបជាក់លាក់ដែលជួយក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណរបស់វា។

វិធីសាស្រ្តសេរ៉ូសាស្រ្ត គឺមានភាពឆ្លើយតបខ្ពស់ ជាក់លាក់និងជាញឹកញាប់ការធ្វើតេស្តមន្ទីរពិសោធន៍យ៉ាងឆាប់រហ័សដែលត្រូវបានប្រើដើម្បីកំណត់ប្រភេទមីក្រូសរីរាង្គផ្សេងៗគ្នា។ ការធ្វើតេស្តគឺផ្អែកទៅលើសមត្ថភាពនៃ អង្គបដិប្រាណ ដើម្បីចងភ្ជាប់ជាពិសេសទៅនឹង អង់ទីហ្សែន ។ អង់ទីហ្សែន (ជាធម្មតាគឺប្រូតេអ៊ីនឬកាបូអ៊ីដ្រាតដែលផលិតដោយភ្នាក់ងារបង្ករោគ) ត្រូវបានចងភ្ជាប់ដោយអង្គបដិប្រាណដែលអនុញ្ញាតឱ្យតេស្តប្រភេទនេះត្រូវបានប្រើសម្រាប់សារពាង្គកាយជាជាងបាក់តេរី។ ការចងនេះនឹងបង្កើតជាខ្សែសង្វាក់នៃព្រឹត្តិការណ៍ដែលអាចត្រូវបានគេសង្កេតឃើញយ៉ាងងាយស្រួលនិងច្បាស់លាស់អាស្រ័យលើការធ្វើតេស្ត។ បច្ចេកទេសសេរ៉ូសាស្រ្តដែលស្មុគស្មាញជាងនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថា immunoassays ។ ដោយប្រើមូលដ្ឋានស្រដៀងគ្នាដូចដែលបានពិពណ៌នាខាងលើនេះ immunoassays អាចរកឃើញឬវាស់ អង់ទីហ្សែន ពីភ្នាក់ងារបង្ករោគឬប្រូតេអ៊ីនដែលបង្កើតដោយម្ចាស់ចម្លងដើម្បីឆ្លើយតបនឹងការឆ្លង។

ប្រតិកម្ម​ខ្សែ​សង្វាក់ polymerase 
ប្រតិកម្មខ្សែសង្វាក់ Polymerase (PCR) អះអាងថាជាបច្ចេកទេសម៉ូលេគុលដែលត្រូវបានប្រើជាទូទៅបំផុតដើម្បីរកនិងសិក្សាអតិសុខុមប្រាណ។  បើប្រៀបធៀបទៅនឹងវិធីសាស្រ្តផ្សេងទៀតលំដាប់និងការវិភាគមានលក្ខណៈច្បាស់លាស់អាចទុកចិត្តបានត្រឹមត្រូវនិងឆាប់រហ័ស។  សព្វថ្ងៃនេះ  PCRបរិមាណ គឺជាបច្ចេកទេសចម្បងដែលត្រូវបានប្រើព្រោះវិធីសាស្រ្តនេះផ្តល់នូវទិន្នន័យលឿនជាងបើប្រៀបធៀបទៅនឹងស្តង់ដារ PCR ។ ឧទាហរណ៍បច្ចេកទេស PCR បែបបុរាណតម្រូវឱ្យប្រើ ជែលអេឡិចត្រុសស៊ីស ដើម្បីមើលឃើញម៉ូលេគុលចម្លងឌីអិនអេបន្ទាប់ពីប្រតិកម្មបានបញ្ចប់។ PCR បរិមាណ មិនត្រូវការនេះទេព្រោះប្រព័ន្ធស្វែងរកដោយប្រើ ពន្លឺភ្លើង និង ប្រអូម(Probe) ដើម្បីរកម៉ូលេគុលឌីអិនអេនៅពេលពួកវាកំពុងចម្លងក្រម។  បន្ថែមលើបញ្ហានេះ PCRបរិមាណ  ក៏បំបាត់ហានិភ័យនៃការចម្លងរោគដែលអាចកើតឡើងក្នុងនីតិវិធី PCR ស្តង់ដារ (ដឹកផលិតផល PCR ទៅ PCRs ជាបន្តបន្ទាប់) ។  អត្ថប្រយោជន៍មួយទៀតនៃការប្រើប្រាស់ PCR ដើម្បីរកនិងសិក្សាអតិសុខុមប្រាណគឺលំដាប់ឌីអិនអេនៃអតិសុខុមប្រាណដែលឆ្លងថ្មីអាចត្រូវបានប្រៀបធៀបទៅនឹងអ្វីដែលបានចុះបញ្ជីនៅក្នុងមូលដ្ឋានទិន្នន័យដែលជាហេតុជួយបង្កើនការយល់ដឹងអំពីសារពាង្គកាយណាមួយដែលបង្កឱ្យមានជំងឺឆ្លងហើយដូច្នេះអ្វី វិធីសាស្រ្តនៃការព្យាបាលដែលអាចធ្វើបានអាចត្រូវបានប្រើ។  បច្ចេកទេសនេះគឺជាស្តង់ដារបច្ចុប្បន្នសម្រាប់ការរកឃើញវីរុសដូចជា អេដស៍ និង ជំងឺរលាកថ្លើម ។

ការព្យាបាល 
នៅពេលដែលការឆ្លងត្រូវបានគេធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនិងកំណត់អត្តសញ្ញាណជម្រើសនៃការព្យាបាលសមស្របត្រូវវាយតម្លៃដោយគ្រូពេទ្យនិងពិគ្រោះជាមួយអ្នកជំនាញខាងមីក្រូជីវសាស្រ្តវេជ្ជសាស្ត្រ។ ការឆ្លងមួយចំនួនអាចត្រូវបានដោះស្រាយដោយ ប្រព័ន្ធភាពស៊ាំ ផ្ទាល់របស់រាងកាយប៉ុន្តែការឆ្លងធ្ងន់ធ្ងរជាងនេះត្រូវបានព្យាបាលដោយ ថ្នាំប្រឆាំងនឹងមេរោគ ។ ការឆ្លងមេរោគបាក់តេរី ត្រូវបានព្យាបាលដោយ ថ្នាំប្រឆាំងបាក់តេរី (ជាញឹកញាប់គេហៅថាថ្នាំ antibiotics) ចំណែកឯ ផ្សិត និង វិរុស ឆ្លងមេរោគត្រូវបានព្យាបាលដោយ ថ្នាំប្រឆាំងនឹងផ្សិត និង ថ្នាំប្រឆាំងវិរុស ផ្សេងគ្នា។ ថ្នាំមួយក្រុមធំត្រូវបានគេស្គាល់ថា ថ្នាំប្រឆាំងប៉ារ៉ាសុីត នឹងការព្យាបាលត្រូវបានប្រើដើម្បីព្យាបាល ជំងឺប៉ារ៉ាស៊ីត ។

អ្នកឯកទេសខាងអតិសុខុមជីវសាស្ត្រវេជ្ជសាស្ត្រតែងតែផ្តល់អនុសាសន៍ព្យាបាលដល់គ្រូពេទ្យរបស់​អ្នកជំងឺដោយផ្អែកទៅលើពូជមីក្រូសីរីរង្គ និង ភាពប្រឆាំងនៃថ្នាំអង់ទីប៊ូ៉ទិច កន្លែងឆ្លងមេរោគការ  សក្តានុពលនៃថ្នាំប្រឆាំងនឹងមេរោគនិង ប្រតិកម្មថ្នាំ ណាមួយដែលអ្នកជំងឺមាន។

ក្រៅពីថ្នាំសម្រាប់ប្រើអោយសរីរាង្គជាក់លាក់នីមួយៗ(បាក់តេរី, ផ្សិត, ល), ថ្នាំមួយចំនួនទៀតជាក់លាក់ចំពោះក្រុមឬថ្នាក់នៃសរីរាង្គមួយ, ហើយនឹងមិនមានប្រសិទ្ធភាពនៅលើសរីរាង្គផ្សេងទៀតទេ។ ដោយសារតែភាពជាក់លាក់នេះអ្នកឯកទេសខាងអតិសុខុមប្រាណវេជ្ជសាស្ត្រត្រូវតែពិចារណាពីប្រសិទ្ធភាពនៃថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចជាក់លាក់នៅពេលធ្វើការណែនាំ។ លើសពីនេះទៀត ពូជ នៃសរីរាង្គមួយអាចមានភាពធន់ទ្រាំទៅនឹងថ្នាំជាក់លាក់មួយប្រភេទឬប្រភេទថ្នាំទោះបីជាវាមានប្រសិទ្ធិភាពជាធម្មតាប្រឆាំងនឹងប្រភេទថ្នាក់ក៏ដោយ។ ប្រភេទទាំងនេះហៅថាជាខ្សែប្រឆាំង ​វាបង្ហាញពីកង្វល់សុខភាពសាធារណៈធ្ងន់ធ្ងរនៃសារៈសំខាន់ដែលកំពុងកើនឡើងដល់ឧស្សាហកម្មវេជ្ជសាស្រ្តខណៈដែលការរីករាលដាលនៃ ភាពប្រឆាំងនឹងអង់ទីប៊ីយ៉ូទិក កាន់តែអាក្រក់ទៅ ៗ ។ ភាពស៊ាំនឹងមេរោគ គឺជាបញ្ហាដែលកាន់តែខ្លាំងឡើងដែលនាំឱ្យមានការស្លាប់រាប់លាននាក់ជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ 

ទោះបីជាភាពស៊ាំនឹងថ្នាំជាធម្មតាជាប់ទាក់ទងនឹងអតិសុខុមប្រាណដែលមិនមានសកម្មភាពគីមីក៏ដោយថ្នាំអង់ទីប៊ីយ៉ូទិកឬកោសិកាបញ្ឈប់ការលេបថ្នាំដោយប្រើទំរង់មួយទៀតនៃភាពធន់នឹងថ្នាំអាចកើតឡើងពីការបង្កើត ជីវគីមី ។ បាក់តេរីខ្លះអាចបង្កើតជាជីវៈជីវសាស្ត្រដោយប្រកាន់ខ្ជាប់នូវផ្ទៃលើឧបករណ៍ផ្សាំដូចជាបំពង់ខ្យល់និងប្រូសេសនិងបង្កើត ម៉ាទ្រីសបន្ថែម សម្រាប់កោសិកាផ្សេងទៀតប្រកាន់ខ្ជាប់។  នេះផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវបរិយាកាសមានស្ថេរភាពដែលបាក់តេរីអាចបំបែកនិងឆ្លងផ្នែកផ្សេងទៀតនៃម្ចាស់ដើម។ លើសពីនេះទៀតម៉ាទ្រីសបន្ថែមស្រទាប់ខាងក្រៅក្រាស់នៃកោសិកាបាក់តេរីអាចការពារកោសិកាបាក់តេរីខាងក្នុងពីថ្នាំប្រឆាំងនឹងមេរោគ។ 

អតិសុខុមជីវសាស្រ្តវេជ្ជសាស្ត្រមិនត្រឹមតែផ្តោតលើការធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យនិងព្យាបាលជំងឺប៉ុណ្ណោះទេវាក៏ពាក់ព័ន្ធនឹងការសិក្សាអំពីអតិសុខុមប្រាណដែលមានប្រយោជន៍ផងដែរ។ អតិសុខុមប្រាណត្រូវបានបង្ហាញថាមានប្រយោជន៍ក្នុងការប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងជំងឺឆ្លងនិងលើកកម្ពស់សុខភាព។ ការព្យាបាលអាចត្រូវបានបង្កើតពីអតិសុខុមប្រាណដូចដែលបានបង្ហាញតាមរយៈការរកឃើញរបស់លោក Alexander Fleming ចំះ Penicillin ព្រមទាំងការអភិវឌ្ឍនៃថ្នាំ antibiotics ថ្មីពីអំបូរបាក់តេរី Streptomyces ក្នុងចំណោមអ្នកដទៃទៀតជាច្រើន។  មីក្រូជីវសាស្រ្តមិនត្រឹមតែជាប្រភពនៃថ្នាំអង់ទីប៊ីយោទិចប៉ុណ្ណោះទេប៉ុន្តែខ្លះក៏អាចដើរតួជា ប្រូបាយ៉ូទិត ដើម្បីផ្តល់នូវអត្ថប្រយោជន៍ដល់សុខភាពដល់ម្ចាស់ផងដែរដូចជាផ្តល់នូវសុខភាពក្រពះពោះវៀនល្អប្រសើរជាងមុនឬរារាំងភ្នាក់ងារបង្ករោគ។

ឯកសារយោង