ដូង

ដើមដូង គឺជារុក្ខជាតិស្រដៀងនិងដើមត្នោត ហើយជារុក្ខជាតិនៅលើគោក។  ពាក្យ " ដូង " ( ឬ ពាក្យ បុរាណ " ដូង " )  អាច សំដៅទៅលើដូងទាំងមូលដែលមានគ្រាប់  ឬ ផ្លែដូង ។  ពាក្យCOCO មកពីពាក្យព័រទុយហ្គាល់ មានន័យថា "ក្បាល" ឬ "លលាដ៍ក្បាល" ដោយសារបន្ទាត់ចំនួនបីនៅលើសំបកដូងដែលស្រដៀងទៅនឹងមុខ។រុក្ខជាតិប្រភេទនេះមានគ្រប់ទីកន្លែងនៅក្នុងតំបន់ត្រូពិចឆ្នេរសមុទ្រ និងជារូបតំណាងវប្បធម៌នៃ តំបន់ត្រូពិច ។

ដើមដូងផ្តល់អាហារ ប្រេងឥន្ធនៈ គ្រឿងសំអាង ថ្នាំប្រជាប្រិយ និងសម្ភារៈសំណង់ ព្រមទាំងមានប្រយោជន៍ជាច្រើនទៀត។ សាច់ខាងក្នុងនៃគ្រាប់ពូជចាស់ឬទុំ ក៏ដូចជា ទឹកដោះគោរដូង ដែលចម្រាញ់ចេញពីវា បង្កើតបានជាផ្នែកមួយនៃរបបអាហាររបស់មនុស្សជាច្រើននៅ តំបន់ត្រូពិច និង ត្រូពិច ។ ដូង​មាន​ភាព​ខុស​ប្លែក​ពី​ផ្លែ​ឈើ​ផ្សេង​ទៀត​ដោយ​សារ​តែ អង់ដូស្ពែម របស់​វា​មាន​បរិមាណ​ដ៏​ច្រើន​នៃ​អង្គធាតុ​រាវ​ថ្លា ដែល​គេ​ហៅ​ថា  ​ទឹកដូង ។ ដូងទុំឬចាស់អាចយកគ្រាប់មកបរិភោគបាន ឬកែច្នៃសម្រាប់ ប្រេង និង ទឹកដោះគោរុក្ខជាតិ ពីសាច់របស់វា និងយកសំបកដែលជាអង្កាមធ្វើជាប្រយោជន៍។ សាច់ដូងស្ងួតនិងប្រេងហើយទឹកដោះគោដែលគេប្រើក្នុងការចម្អិនអាហារ - ចៀន ជាពិសេស - ក៏ដូចជានៅក្នុង សាប៊ូ និង គ្រឿងសំអាង ។ ទឹកដូង​ផ្អែម​អាច​ធ្វើ​ជា​ភេសជ្ជៈ ឬ​យកទៅ​ធ្វើ​ជា ​ស្រា​ត្នោត ឬ ​ទឹកខ្មេះ​ដូង ។ សំបករឹង អង្កាម និងស្លឹកដូងវែងអាចប្រើជាសម្ភារៈសម្រាប់ផលិតផលផ្សេងៗនិងជា គ្រឿងសង្ហារឹម ដូចជាការតុបតែងជាដើម។

ដូងមានសារសំខាន់ផ្នែកវប្បធម៌ និងសាសនានៅក្នុងសង្គមមួយចំនួន ជាពិសេសនៅក្នុងវប្បធម៌ អូស្ត្រូណេស៊ី ភាគខាងលិចប៉ាស៊ីហ្វិក ដែលវាមានលក្ខណៈពិសេសនៅក្នុងទេវកថា ចម្រៀង និងប្រពៃណីផ្ទាល់មាត់របស់ពួកគេ។ វាក៏មានសារៈសំខាន់ជាពិធីនៅក្នុងសាសនា បិសាច មុនសម័យអាណានិគមផងដែរ។   វាក៏ទទួលបានសារៈសំខាន់ខាងសាសនានៅក្នុងវប្បធម៌ អាស៊ីខាងត្បូង ដែលវាត្រូវបានគេប្រើនៅក្នុង ពិធីសាសនា ហិណ្ឌូ ។ វាបង្កើតជាមូលដ្ឋាននៃពិធីមង្គលការ និងពិធីបូជាក្នុងសាសនាហិណ្ឌូ។ វាក៏ដើរតួនាទីសំខាន់ក្នុង សាសនារបស់ វៀតណាម ផងដែរ។ ​​ផ្លែ​ចាស់​របស់​វា​បាន​នាំ​ឱ្យ​មាន​ការ​ព្រួយ​បារម្ភ​នៅពេលធ្លាក់ អាចបណ្ដាលឪ្យមាន​ការ​ស្លាប់​ដោយ​សារផ្លែ​ដូង ។  

ដូងត្រូវបាន ដាំជាលើកដំបូងដោយ ជនជាតិអូស្ត្រូណេស៊ីនៅកោះអាស៊ីអាគ្នេយ៍ ហើយត្រូវបានរីករាលដាលក្នុងកំឡុង យុគថ្មរំលីង តាមរយៈការ ធ្វើចំណាកស្រុកតាមសមុទ្រ របស់ពួកគេរហូតដល់ភាគខាងកើតនៃ កោះប៉ាស៊ីហ្វិក និងនៅភាគខាងលិចដូចជា ម៉ាដាហ្គាស្ការ និង កូម៉ូរ៉ូ ។ ពួកគេបានដើរតួនាទីយ៉ាងសំខាន់ក្នុងការធ្វើដំណើរតាមសមុទ្រដ៏វែងរបស់ជនជាតិអូស្ត្រូណេស៊ី ដោយផ្តល់នូវប្រភពអាហារ និងទឹកដែលអាចចល័តបាន ក៏ដូចជាការផ្តល់សម្ភារសំណង់សម្រាប់ ទូក អូស្ត្រូនិក។ ក្រោយមកដូងក៏ត្រូវបានរីករាលដាលនៅក្នុងសម័យប្រវត្តិសាស្ត្រនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រនៃមហាសមុទ្រ ឥណ្ឌា និង មហាសមុទ្រអាត្លង់ទិក ដោយក្រុមនាវិក អាស៊ីខាងត្បូង អារ៉ាប់ និង អឺរ៉ុប ។ ចំនួនប្រជាជនដូងសព្វថ្ងៃនេះនៅតែអាចបែងចែកជាពីរដោយផ្អែកលើការណែនាំដាច់ដោយឡែកទាំងនេះ - ដូងប៉ាស៊ីហ្វិក និងដូងឥណ្ឌូ - អាត្លង់ទិករៀងគ្នា។ ដូងត្រូវបានណែនាំដោយជនជាតិអឺរ៉ុបទៅកាន់ ទ្វីបអាមេរិក តែក្នុងកំឡុង សម័យអាណានិគម ក្នុងការ ផ្លាស់ប្តូរកូឡុំប៊ី ប៉ុន្តែមានភស្តុតាងនៃការណែនាំ មុនសម័យកូឡុំប៊ី នៃដូងប៉ាស៊ីហ្វិកទៅកាន់ ប៉ាណាម៉ា ដោយនាវិកអូស្ត្រូណេស៊ី។ ដើមកំណើតនៃការវិវត្តន៍នៃដូងកំពុងស្ថិតក្រោមជម្លោះជាមួយនឹងទ្រឹស្ដីដែលបញ្ជាក់ថាវាអាចមានការវិវត្តនៅអាស៊ី អាមេរិកខាងត្បូង ឬនៅលើកោះប៉ាស៊ីហ្វិក។ ដើមឈើដុះលូតលាស់រហូតដល់  មានកំពស់ខ្ពស់ និងអាចផ្តល់ផលបានដល់ទៅ 75 ផ្លែក្នុងមួយឆ្នាំ ទោះបីជាតិចជាង 30 គឺជាប្រភេទធម្មតាក៏ដោយ។ រុក្ខជាតិមិនអត់ធ្មត់នឹងអាកាសធាតុត្រជាក់ ហើយចូលចិត្តទឹកភ្លៀងច្រើន ក៏ដូចជាពន្លឺព្រះអាទិត្យពេញទំហឹង។ សត្វល្អិត និងជំងឺជាច្រើនប៉ះពាល់ដល់ប្រភេទសត្វ និងជាការរំខានដល់ផលិតកម្មពាណិជ្ជកម្ម។ ប្រហែល 75% នៃការផ្គត់ផ្គង់ដូងរបស់ពិភពលោកត្រូវបានផលិតដោយ ប្រទេសឥណ្ឌូនេស៊ី ហ្វីលីពីន និង ឥណ្ឌា រួមបញ្ចូលគ្នា។

និរុត្តិសាស្ត្រ 

ឈ្មោះ ដូង បានមកពីពាក្យ ព័រទុយហ្គាល់ សតវត្សទី 16 កូកូ មានន័យថា 'ក្បាល' ឬ 'លលាដ៍ក្បាល' បន្ទាប់ពីការចូលបន្ទាត់ទាំងបីនៅលើសំបកដូងដែលស្រដៀងនឹងមុខ។     កូកូ និង ដូង ទំនងបានមកពីការជួបគ្នានៅឆ្នាំ 1521 ដោយអ្នករុករកជនជាតិ ព័រទុយហ្គាល់ និង អេស្បាញ ជាមួយ អ្នកកោះប៉ាស៊ីហ្វិក ដោយសំបកដូងរំឭកពួកគេអំពី ខ្មោច ឬ មេធ្មប់ នៅក្នុងរឿងព្រេងព័រទុយហ្គាល់ហៅថា កូកូ (ក៏ កូកា ) ។   នៅភាគខាងលិចវាត្រូវបានគេហៅថាដើម nux indica ដែលជាឈ្មោះដែលប្រើដោយ Marco Polo ក្នុងឆ្នាំ 1280 ពេលនៅ ស៊ូម៉ាត្រា ។ គាត់​បាន​យក​ពាក្យ​នេះ​មក​ពី​ជនជាតិ​អារ៉ាប់​ដែល​ហៅ​វា​ថា جوز هندي jawz hindī បកប្រែ​ជា 'គ្រាប់​ឥណ្ឌា'។  ថេ នហ្គា ដែលជាឈ្មោះ តាមីល / ម៉ាឡាយ៉ាឡា របស់វាត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅក្នុងការពិពណ៌នាលម្អិតនៃដូងដែលបានរកឃើញនៅក្នុង Itinerario ដោយ Ludovico di Varthema ដែលបានបោះពុម្ពនៅឆ្នាំ 1510 និងនៅក្នុង Hortus Indicus Malabaricus ក្រោយមកផងដែរ។ 

ប្រវត្តិនៃការវិវត្តន៍ និងការចែកចាយ ហ្វូស៊ីល របស់ Cocos nucifera និងសមាជិកដទៃទៀតនៃកុលសម្ព័ន្ធ Cocoseae មានភាពស្រពិចស្រពិលជាងការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ និងការចែកចាយនាសម័យបច្ចុប្បន្ន ជាមួយនឹងប្រភពដើមចុងក្រោយរបស់វា និងការបែកខ្ចាត់ខ្ចាយមុនមនុស្សនៅតែមិនច្បាស់លាស់។ បច្ចុប្បន្នមានទស្សនៈសំខាន់ៗចំនួនពីរលើប្រភពដើមនៃពូជ Cocos មួយនៅឥណ្ឌូប៉ាស៊ីហ្វិក និងមួយទៀតនៅអាមេរិកខាងត្បូង។   ហ្វូស៊ីលដែលស្រដៀងនឹង Cocos ភាគច្រើនត្រូវបានរកឃើញវិញជាទូទៅពីតំបន់តែពីរក្នុងពិភពលោក៖ នូវែលសេឡង់ និងភាគខាងលិចភាគកណ្តាលនៃ ប្រទេសឥណ្ឌា ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដូចជាហ្វូស៊ីលដើមត្នោតភាគច្រើន ហ្វូស៊ីលដែលស្រដៀងនឹង Cocos នៅតែមានលក្ខណៈល្អិតល្អន់ ព្រោះជាធម្មតាវាពិបាកក្នុងការកំណត់អត្តសញ្ញាណ។  ហ្វូស៊ីលដូច កូកូស ដំបូងបំផុតដែលត្រូវបានរកឃើញគឺ "កូកូស" Zeylanica ដែលជាប្រភេទហ្វូស៊ីលពណ៌នាពីផ្លែឈើតូចៗនៅជុំវិញ  ×   ក្នុងទំហំ បានរកឃើញពី Miocene (~23 ទៅ 5.3 លានឆ្នាំមុន) នៃ ប្រទេសនូវែលសេឡង់ ក្នុងឆ្នាំ 1926។ ចាប់តាំងពីពេលនោះមក ហ្វូស៊ីលជាច្រើនផ្សេងទៀតនៃផ្លែឈើស្រដៀងគ្នាត្រូវបានគេរកឃើញនៅទូទាំងប្រទេសនូវែលសេឡង់ពី Eocene, Oligocene និងប្រហែលជា Holocene ។ ប៉ុន្តែការស្រាវជ្រាវលើពួកវានៅតែកំពុងបន្តដើម្បីកំណត់ថាតើពួកវាមួយណា (ប្រសិនបើមាន) តាមពិតជាកម្មសិទ្ធិរបស់ពូជ Cocos ។   Endt & Hayward (1997) បានកត់សម្គាល់ពីភាពស្រដៀងគ្នារបស់ពួកគេទៅនឹងសមាជិកនៃពពួក Parajubaea អាមេរិកខាងត្បូង ជាជាង Cocos ហើយស្នើឱ្យមានប្រភពដើមនៅអាមេរិកខាងត្បូង។    Conran et al ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ (2015) ផ្តល់យោបល់ថាភាពចម្រុះរបស់ពួកគេនៅក្នុងប្រទេសនូវែលសេឡង់បង្ហាញថាពួកគេបានវិវត្តន៍យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរជាជាងត្រូវបានណែនាំទៅកាន់កោះដោយការបែកខ្ញែកពីចម្ងាយ។  នៅភាគខាងលិចភាគកណ្តាលនៃប្រទេសឥណ្ឌា ហ្វូស៊ីលជាច្រើននៃផ្លែឈើ ស្លឹក និងដើមរបស់ Cocos ត្រូវបានរកឃើញពី អន្ទាក់ Deccan ។ ពួកវារួមបញ្ចូល morphotaxa ដូចជា Palmoxylon sundaran, Palmoxylon insignae និង Palmocarpon cocoides ។ ហ្វូ ស៊ី ល ។ ពួកវាក៏រួមបញ្ចូលផ្លែឈើហ្វូស៊ីលដែលត្រូវបានកំណត់ថាជា Cocos nucifera ទំនើប។ ទាំងនេះរួមបញ្ចូលទាំងគំរូពីរដែលមានឈ្មោះថា "Cocos" palaeonucifera និង "Cocos" binoriensis ដែលទាំងពីរត្រូវបានចុះកាលបរិច្ឆេទដោយអ្នកនិពន្ធរបស់ពួកគេទៅកាន់ Maastrichtian – Danian នៃដំណាក់កាល ទីបី ដំបូង (70 ទៅ 62 លានឆ្នាំមុន) ។ C. binoriensis ត្រូវ​បាន​អ្នក​និពន្ធ​អះអាង​ថា​ជា​ហ្វូស៊ីល​ដែល​គេ​ស្គាល់​ដំបូង​បំផុត​នៃ Cocos nucifera ។   

នៅ​ក្រៅ​ប្រទេស​នូវែលសេឡង់ និង​ប្រទេស​ឥណ្ឌា មាន​តែ​តំបន់​ពីរ​ផ្សេង​ទៀត​ដែល​បាន​រាយការណ៍​អំពី​ហ្វូស៊ីល​ដូច ​កូកូស គឺ ​អូស្ត្រាលី និង ​កូឡុំប៊ី ។ នៅប្រទេសអូស្ត្រាលី ផ្លែឈើហ្វូស៊ីលដូច កូកូស វាស់  ត្រូវបានរកឃើញឡើងវិញពីការបង្កើតខ្សាច់ Chinchilla ចុះកាលបរិច្ឆេទចុងក្រោយបំផុត Pliocene ឬ basal Pleistocene ។ Rigby (1995) បានចាត់ឱ្យពួកគេទៅ Cocos nucifera ទំនើបដោយផ្អែកលើទំហំរបស់វា។   នៅ​ប្រទេស​កូឡុំប៊ី ផ្លែឈើ​ដូច ​កូកូស ​តែមួយ​ត្រូវ​បាន​រក​ឃើញ​ពី ​កណ្តាល​ដល់​ចុង Paleocene Cerrejón Formation ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្លែឈើនេះត្រូវបានបង្រួមនៅក្នុងដំណើរការហ្វូស៊ីល ហើយវាមិនអាចធ្វើទៅបានដើម្បីកំណត់ថាតើវាមានរន្ធញើសចំនួន 3 ដែលត្រូវបានធ្វើរោគវិនិច្ឆ័យដែលបង្ហាញពីសមាជិកនៃកុលសម្ព័ន្ធ Cocoseae នោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយអ្នកនិពន្ធ Gomez-Navarro et al ។ (2009) បានចាត់ឱ្យវាទៅ Cocos ដោយផ្អែកលើទំហំ និងរូបរាងរដុបនៃផ្លែឈើ។ 

ក្នុងការប៉ុនប៉ងដើម្បីកំណត់ថាតើប្រភេទសត្វនេះមានដើមកំណើតនៅអាមេរិកខាងត្បូង ឬអាស៊ី ការសិក្សាឆ្នាំ 2014 បានស្នើថាវាមិនមែនជាប្រភេទនោះទេ ហើយថាប្រភេទសត្វនេះបានវិវត្តន៍នៅលើអាតូមផ្កាថ្មនៅប៉ាស៊ីហ្វិក។ ការសិក្សាពីមុនបានសន្មត់ថា ដូងបានវិវត្តន៍នៅអាមេរិកខាងត្បូង ឬអាស៊ី ហើយបន្ទាប់មកបានបែកខ្ញែកពីទីនោះ។ ការសិក្សាឆ្នាំ 2014 បានសម្មតិកម្មថា ជំនួសមកវិញ ប្រភេទសត្វបានវិវឌ្ឍន៍ ខណៈពេលដែលនៅលើកោះផ្កាថ្ម នៅប៉ាស៊ីហ្វិក ហើយបន្ទាប់មកបានបែកខ្ញែកទៅទ្វីប។ វាបានអះអាងថា វានឹងផ្តល់នូវសម្ពាធការវិវត្តន៍ចាំបាច់ ហើយនឹងរាប់បញ្ចូលកត្តារូបវិទ្យា ដូចជាអង្កាមក្រាស់ ដើម្បីការពារប្រឆាំងនឹងការរិចរិលនៃមហាសមុទ្រ និងផ្តល់ឧបករណ៍ផ្ទុកសំណើមដែលដុះនៅលើអាតូលតូចៗ។ 

នៅខែមីនាឆ្នាំ 1521 ការពិពណ៌នាអំពីដូងត្រូវបានផ្តល់ឱ្យដោយ លោក Antonio Pigafetta សរសេរជាភាសាអ៊ីតាលីហើយប្រើពាក្យ " cocho " / " cochi " ដូចដែលបានកត់ត្រានៅក្នុងទិនានុប្បវត្តិរបស់គាត់បន្ទាប់ពីការឆ្លងកាត់ទ្វីបអ៊ឺរ៉ុបដំបូងនៃមហាសមុទ្រប៉ាស៊ីហ្វិកកំឡុងពេល ធ្វើ នាវាចរណ៍ Magellan និងជួប។ អ្នក​ស្រុក​នៃ​អ្វី​ដែល​នឹង​ត្រូវ​បាន​គេ​ស្គាល់​ថា​ជា ​កោះ Guam និង ​ហ្វីលីពីន ។ គាត់បានពន្យល់ពីរបៀបនៅ Guam "ពួកគេបរិភោគដូង" (" mangiano cochi ") ហើយថាអ្នកស្រុកនៅទីនោះក៏បាន "លាបរាងកាយនិងសក់ជាមួយដូងនិងប្រេង beniseed " (" ongieno el corpo et li capili co oleo de cocho et de giongioli ")

ការពិពណ៌នា

រុក្ខជាតិ 

ដើមដូង គឺជាផ្នែកធំមួយដុះរហូតដល់  កំពស់ មានស្លឹក  វែង និង pinnae  វែង; ស្លឹកចាស់បែកចេញយ៉ាងស្អាត ទុកឱ្យដើមរលោង។  នៅលើដីមានជីជាតិ ដើមដូងខ្ពស់អាចផ្តល់ផលបានដល់ទៅ 75 ផ្លែក្នុងមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែច្រើនតែផ្តល់ផលតិចជាង 30ផ្លែ ។    ដោយ​មាន​ការ​ថែរទាំ និង​លក្ខខណ្ឌ​លូតលាស់​ត្រឹមត្រូវ ដូង​អាច​បង្កើត​ផល​ដំបូង​ក្នុង​រយៈពេល​ពី ៦ ទៅ ១០ ឆ្នាំ ដោយ​ប្រើ​ពេល ១៥ ទៅ ២០ ឆ្នាំ​ដើម្បី​ឈាន​ដល់​ទិន្នផល​ខ្ពស់​បំផុត។ 

ពូជ ដូងតឿ ប៉ាស៊ីហ្វិក ពូជដូងតឿ ដែលត្រូវបានដាំដុះដោយ ជនជាតិអូស្ត្រូណេស៊ី តាំងពីបុរាណកាលមកហើយ។ ពូជទាំងនេះត្រូវបានជ្រើសរើសសម្រាប់ការលូតលាស់យឺត ទឹកដូងផ្អែម ហើយផ្លែវាមានពណ៌ភ្លឺ។  ពូជទំនើបៗជាច្រើនត្រូវបានដាំដុះផងដែរ រួមមាន ដូង Maypan, King coconut និង Macapuno ។ ទាំងនេះប្រែប្រួលទៅតាមរសជាតិនៃទឹកដូង និងពណ៌នៃផ្លែឈើ ក៏ដូចជាកត្តាហ្សែនផ្សេងៗទៀត។ 

តាមបែប រុក្ខសាស្ត្រ ផ្លែ ដូងគឺជា ផ្លែត្របែក មិនមែនជា គ្រាប់ ពិតទេ។  ដូចផ្លែឈើដទៃទៀតដែរ វាមាន បីស្រទាប់ ៖ exocarp, mesocarp និង endocarp ។ exocarp គឺជាស្បែកខាងក្រៅរលោង ដែលជាធម្មតាមានពណ៌លឿងពីបៃតងទៅលឿងត្នោត។ mesocarp ត្រូវបានផ្សំឡើងពី ជាតិសរសៃ ហៅថា coir ដែលមានការប្រើប្រាស់ជាប្រពៃណី និងពាណិជ្ជកម្មជាច្រើន។ ទាំង exocarp និង mesocarp បង្កើតបានជា "អង្កាម" នៃដូងខណៈពេលដែល endocarp បង្កើតជា "សំបក" ដូងរឹង។ endocarp គឺប្រហែល  ក្រាស់ និងមានរន្ធ ដំណុះ ពិសេសបី ( មីក្រូភីល ) នៅលើចុងចុង។ រន្ធញើសចំនួនពីរត្រូវបានដោត ("ភ្នែក") ខណៈដែលរន្ធមួយមានមុខងារ។  

ផ្ទៃខាងក្នុងនៃ endocarp គឺប្រហោង ហើយត្រូវបានតម្រង់ជួរជាមួយនឹងសំបក គ្រាប់ ពណ៌ត្នោតស្តើងនៅជុំវិញ  ក្រាស់។ ដំបូងឡើយ endocarp ត្រូវបានបំពេញដោយ multinucleate liquid endosperm ( ទឹកដូង )។ នៅពេលដែលការអភិវឌ្ឍន៍នៅតែបន្ត ស្រទាប់កោសិកានៃស្រទាប់ endosperm នៅតាមជញ្ជាំងនៃ endocarp រហូតដល់  ក្រាស់ចាប់ផ្តើមពីចុងចុង។ នៅទីបំផុតពួកវាបង្កើតបានជា endosperm រឹងដែលអាចបរិភោគបាន ("សាច់ដូង" ឬ "សាច់ដូង") ដែលរឹងតាមពេលវេលា។ អំប្រ៊ីយ៉ុង រាងស៊ីឡាំងតូចត្រូវបានបង្កប់នៅក្នុង endosperm រឹងដោយផ្ទាល់នៅក្រោមរន្ធមុខងារនៃ endosperm ។ កំឡុងពេលដំណុះ អំប្រ៊ីយ៉ុងរុញចេញពីរន្ធញើសដែលមានមុខងារ និងបង្កើតជា Haustorium ( ពន្លកដូង ) នៅខាងក្នុងបែហោងធ្មែញកណ្តាល។ Haustorium ស្រូបយក endosperm រឹងដើម្បីចិញ្ចឹមសំណាប។   

ទម្រង់ទាំងពីរនេះត្រូវបានសំដៅដោយពាក្យ សាម័រ niu kafa សម្រាប់ដូងព្រៃពន្លូត និង niu vai សម្រាប់ដូងប៉ាស៊ីហ្វិកដែលមានរាងមូល។   

ផ្លែដូងពេញមួយផ្លែមានទម្ងន់ប្រហែល  ។ ដូងដែលលក់ក្នុងស្រុកនៅក្នុងប្រទេសដែលផលិតដូងជាធម្មតាមិនត្រូវបានលុបចោលទេ។ ជាពិសេស ដូងមិនទាន់ពេញវ័យ (អាយុពី 6 ទៅ 8 ខែទើបចេញផ្កា) លក់សម្រាប់ទឹកដូង និងសាច់ដូងទន់ដូចចាហួយ (ដែលគេស្គាល់ថាជា "ដូងបៃតង" "ដូងខ្ចី" ឬ "ដូងទឹក") ដែលពណ៌ដើមរបស់ផ្លែគឺ កាន់តែមានសោភ័ណភាព។  

ដូងចាស់ទាំងមូល (ពី 11 ទៅ 13 ខែពីការចេញផ្កា) លក់សម្រាប់ការនាំចេញ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាធម្មតាត្រូវយកអង្កាមចេញ ដើម្បីកាត់បន្ថយទម្ងន់ និងបរិមាណសម្រាប់ការដឹកជញ្ជូន។ លទ្ធផលនេះធ្វើឱ្យដូងអាក្រាត "សំបក" ជាមួយនឹងរន្ធញើសចំនួន 3 ដែលធ្លាប់ស្គាល់នៅក្នុងប្រទេសដែលដូងមិនត្រូវបានគេដាំដុះក្នុងស្រុក។ ដូង​ដែល​មាន​អង្កាម​មាន​ទម្ងន់​ប្រហែល  ។ ដូង​ដែល​បក​ចេញ​ក៏​ងាយ​ស្រួល​សម្រាប់​អ្នក​ប្រើ​ក្នុង​ការ​បើក​ដែរ ប៉ុន្តែ​មាន​អាយុកាល​ស្តុក​ទុក​ខ្លី​ជាង​ប្រហែល ២ ទៅ ៣ សប្តាហ៍​នៅ​សីតុណ្ហភាព  ។ ឬរហូតដល់ 2 ខែនៅ  ។ ជា​ការ​ប្រៀប​ធៀប ដូង​ចាស់​ដែល​មាន​អង្កាម​នៅ​ដដែល អាច​រក្សា​ទុក​បាន​រយៈ​ពេល ៣ ទៅ ៥ ខែ​នៅ​សីតុណ្ហភាព​បន្ទប់​ធម្មតា។  

ខុស​ពី​រុក្ខជាតិ​ដទៃ​ទៀត ដើម​ត្នោត ​មិន​មាន ​ឫស​គល់ ឬ ​រោម ​ឡើយ ប៉ុន្តែ​មាន ​ប្រព័ន្ធ​ឫស​សរសៃ ។  ប្រព័ន្ធឫសមានច្រើនក្រៃលែងនៃឫសស្តើងដែលដុះចេញពីរុក្ខជាតិនៅជិតផ្ទៃ។ មានតែឫសពីរបីប៉ុណ្ណោះដែលជ្រាបចូលជ្រៅទៅក្នុងដីដើម្បីស្ថេរភាព។ ប្រភេទនៃប្រព័ន្ធឫសនេះត្រូវបានគេស្គាល់ថាជាសរសៃ ឬផ្សងព្រេង ហើយជាលក្ខណៈនៃប្រភេទស្មៅ។ ប្រភេទដើមឈើធំៗផ្សេងទៀតបង្កើតឫសគល់ដែលលូតលាស់ចុះក្រោម ដែលមានឫសចំណីមួយចំនួនដុះចេញពីវា។ ឫសផ្សងព្រេង 2,000-4,000 អាចដុះលូតលាស់  ធំ។ ឫសដែលពុកផុយត្រូវបានជំនួសជាទៀងទាត់នៅពេលដែលដើមឈើដុះថ្មី។

ការចែកចាយ 

ដើមដូងដុះនៅលើដីខ្សាច់ ហើយមានភាពធន់នឹង ជាតិប្រៃ ខ្លាំង។ វាចូលចិត្តតំបន់ដែលមានពន្លឺព្រះអាទិត្យច្រើន និងមានភ្លៀងធ្លាក់ទៀងទាត់ (  ប្រចាំឆ្នាំ) ដែលធ្វើឱ្យតំបន់ឆ្នេរនៃតំបន់ត្រូពិចមានភាពសាមញ្ញ។  ដូងក៏ត្រូវការ សំណើម ខ្ពស់ (យ៉ាងហោចណាស់ 70-80%) សម្រាប់ការលូតលាស់ល្អបំផុត ដែលជាមូលហេតុដែលពួកវាកម្រឃើញនៅតំបន់ដែលមានសំណើមទាប។ ទោះយ៉ាងណាក៏ដោយ គេអាចរកឃើញនៅតំបន់សើមដែលមានទឹកភ្លៀងប្រចាំឆ្នាំទាប ដូចជានៅ ទីក្រុង Karachi ប្រទេសប៉ាគីស្ថាន ដែលទទួលតែប្រហែល  ប៉ុណ្ណោះ។ នៃទឹកភ្លៀងក្នុងមួយឆ្នាំ ប៉ុន្តែមានភាពកក់ក្តៅ និងសើមជាប់លាប់។

ដូងដូងត្រូវការលក្ខខណ្ឌក្តៅសម្រាប់ការលូតលាស់ប្រកបដោយជោគជ័យ និងធន់នឹងអាកាសធាតុត្រជាក់។ ការប្រែប្រួលតាមរដូវខ្លះត្រូវបានអត់ឱន ដោយមានការលូតលាស់ល្អ ដែលសីតុណ្ហភាពរដូវក្តៅជាមធ្យមមានចន្លោះពី  និងការរស់រានមានជីវិតដរាបណាសីតុណ្ហភាពរដូវរងាគឺលើសពី  ; ពួកគេនឹងរួចផុតពីការធ្លាក់ចុះរយៈពេលខ្លីដល់  ។ សាយសត្វធ្ងន់ធ្ងរជាធម្មតាស្លាប់ ទោះបីជាពួកវាត្រូវបានគេដឹងថាអាចជាសះស្បើយពីសីតុណ្ហភាព  ។ ។  ពួក​វា​អាច​ដុះ​លូតលាស់ ប៉ុន្តែ​មិន​ចេញ​ផ្លែ​បាន​ត្រឹម​ត្រូវ​ក្នុង​តំបន់​ដែល​មាន​ភាព​កក់ក្តៅ​មិន​គ្រប់គ្រាន់​ដូច​ជា Bermuda ។

ដូង​ព្រៃ​ត្រូវ​បាន​កំណត់​ដោយ​ធម្មជាតិ​ចំពោះ​តំបន់​ឆ្នេរ​ក្នុង​ដី​ខ្សាច់ និង​ដី​ប្រៃ។ ផ្លែ​នេះ​ត្រូវ​បាន​សម្រប​សម្រាប់​ការ​បែកខ្ញែក​នៃ​មហាសមុទ្រ។ ដូងមិនអាចទៅដល់ទីតាំងដីគោកបានទេ បើគ្មានការអន្តរាគមន៍ពីមនុស្សទេ (ដើម្បីដឹកគ្រាប់ បណ្តុះកូនរុក្ខជាតិ។ 

ដូងសព្វថ្ងៃនេះអាចត្រូវបានដាក់ជាក្រុមទៅជាក្រុមរងដែលមានហ្សែនខុសគ្នាខ្លាំងពីរ៖ ក្រុមឥណ្ឌូ-អាត្លង់ទិក មានប្រភពមកពីភាគខាងត្បូង ប្រទេសឥណ្ឌា និងតំបន់ជិតៗ (រួមទាំង ស្រីលង្កា ឡាកា ឌីវ និងម៉ាល់ឌីវ ) ; និងក្រុមប៉ាស៊ីហ្វិកដែលមានប្រភពមកពីតំបន់រវាង ដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍ និង មេឡាណេស៊ី ។ ភ័ស្តុតាងភាសាវិទ្យា បុរាណវត្ថុវិទ្យា និងហ្សែនទាំងអស់ចង្អុលទៅការបង្កាត់ពូជដើមដូងនៅប៉ាស៊ីហ្វិកដោយ ជនជាតិអូស្ត្រូណេស៊ី ក្នុងដែនសមុទ្រអាស៊ីអាគ្នេយ៍កំឡុងពេល ការពង្រីក Austronesian (គ.ស. 3000 ដល់ 1500 មុនគ.ស.)។ ទោះបីជាបុរាណវត្ថុវិទ្យានៅតែមានអាយុកាលតាំងពីឆ្នាំ 1000 ដល់ 500 មុនគ.ស. ក៏បង្ហាញផងដែរថា ដូងឥណ្ឌូ-អាត្លង់ទិក ក្រោយមកក៏ត្រូវបានដាំដុះដោយឯករាជ្យដោយ ប្រជាជន Dravidian ដែរ មានតែដូងនៅប៉ាស៊ីហ្វិកប៉ុណ្ណោះដែលបង្ហាញសញ្ញាច្បាស់លាស់នៃចរិតលក្ខណៈក្នុងស្រុកដូចជាទម្លាប់មនុស្សតឿ លំអងដោយខ្លួនឯង និងផ្លែឈើរាងមូល។ ផ្ទុយទៅវិញ ដូងឥណ្ឌូ-អាត្លង់ទិក សុទ្ធតែមានលក្ខណៈដូនតានៃទម្លាប់ខ្ពស់ និងផ្លែឈើរាងត្រីកោណវែង។    

Pages with unreviewed translations