សម្ដេចប៉ាប យូហាន ទី២៣

{| style="clear:both; background:none; color:black;"
|-
| width="80%" style="padding:1em 1em 1em 1em; border:1px solid #A3B1BF; background-color:#ffffff" valign="top"|

សម្ដេចប៉ាប យូហាន ទី២៣ មាន​ព្រះនាម​ប្រសូតជា អែនជេលឡូ ហ្គីសេមផូ រ៉ូលខាលី គឺ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ ព្រះសហគមន៍កាតូលិក និង គ្រប់​គ្រង​​ច្បាប់​វិន័យ​នៅ ទីក្រុងវ៉ាទីកង់ ចាប់ពីឆ្នាំ ១៩៥៨ រហូត​​ដល់​​ពេល​​ដែល​​គាត់ចូលទីវង្គត​​នៅ​​ក្នុង​​ឆ្នាំ ​​១៩៦៣។ គាត់​​ជាសម្ដេចប៉ាបថ្មី​​ជាង​​គេ​​ដែល​​ជ្រើស​​​​ពីសន្តយូហាន​​ទៅ​ជា​​ សម្ដេចប៉ាប។
រ៉ូលខាលី កើត​នៅ​ក្នុង​ថ្ងៃ​ទី ២៥ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ១៨៨១ ហើយ​ចូលទីវង្គត​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​៣ ខែ​មិថុនា ឆ្នាំ​១៩៦៣ គាត់​ជា​កូន​ទី​៣ ក្នុង​​ចំណោម​​កូន​​ទាំង​​១៣ក្នុង​ត្រកូល​របស់​គាត់។​ ​​រ៉ូលខាលី​បាន​​​កើត​​ក្នុង​​ប្រទេស​ អ៊ីតាលី​​ក្នុង​​ភូមិ​​មួយ​​ដែល​ប្រជា​ជន​ភាគ​ច្រើន​ប្រក​ប​របរ​ជា​អ្នក​ចែក​ចាយ​​​កសិ​ផល​​​។ គាត់​​បាន​​​ទទួល​​ការ​​អនុញ្ញាត​​ជា​​បុព្វ​ជិត​​ក្នុង​ឆ្នាំ​​១៩០៤ និង បាន​​កាត់​​បន្ថយ​​តំណែង​​ផ្សេងៗ​​របស់ សម្ដេចប៉ាប ​ដែលមានក្នុង​​កាតូ​លិច​​ក្នុង​​ប្រទេស​​មួយ​​ចំនួនដួចជា បារាំង(១៩៤៤)។ សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២ បាន​តែងតាំង រ៉ូលខាលី ឲ្យមាន​​សមណសក្ដិ​ក្នុង​គ្រិស្ដសាសនា ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៨។ សម្ដេចប៉ាប យូហានបាន​ជាប់​​នូវ​​ការ​​ជ្រើស​រើស​​ក្នុង​​ថ្ងៃ​ទី ២៨ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៥៨ នៅអាយុ​៧៧ឆ្នាំ។ គាត់មាន​ការផ្ញាក់ផ្អើពេល​ដែល​ប្រជាជន​ទាំង​​ឡាយ​​​​មាន​ជំនឿជឿ​ជាក់​លើគាត់ ហើយ​​បានឲ្យគាត់ក្លាយជាអ្នកថែរក្សា សម្ដេចប៉ាប ដែល​តាម​ប្រវត្តិសាស្ដ្រ​គេ​ហៅ​ថាជា​ក្រុម​ព្រឹក្សាវ៉ាទីកាល់ទី២ ក្នុងឆ្នាំ​១៩៦២-១៩៦៥ ត្រូវ​នឹង​បួន​ឆ្នាំ​កន្លះ​បន្ទាប់​ពីការ​ជាប់​ការ​ជ្រើស​រើស​របស់​គាត់ និង​២​ខែ​បន្ទប់​ពីការ​ធ្វើ​រួច​រាល់​នូវការ​ផ្ញើ​សំបុត្រ​របស់​គាត់​ទៅ វិហា​គ្រិស្ដ ទាំង​ឡាយ។

ជីវប្រវត្តិ

ជីវិតនៃការបូសយ៉ាងឆាប់

អែនជេលឡូ ហ្គីសេមផូ រ៉ូលខាលី បាន​ប្រសូតនៅ សូតតូ អីល ម៉ូនតេ ដែល​ជា​ភូមិ​ក្នុង​ប្រទេស​តូច​មួយ​នៅ ប៊ើហ្កាម៉ូ ភូមិ​នៃ​សាសនា​ឡាបា​ឌី​ ប្រទេស​អ៊ីតាលី។ គាត់​ជា​កូ​ន​ទី​មួយ​របស់ ជីអូវ៉ានី បាទីស្តា រ៉ូលខាលី​ រវាយ​ឆ្នាំ(១៨៥៤-១៩៣៥) ជាមួយ​ប្រពន្ធ​របស់​គាត់ មារីអាណា ហ្គូលីយា ម៉ាស៊ូឡា ​រវាង​ឆ្នាំ​ (១៨៥៤-១៩៣៩) និង ជា​កូន​ទី​៣​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ទាំង​១៣​ក្នុង​ត្រកូលរបស់គាត់​រួម​មាន​ អែនជែឡូ ហ្គូសេប៉េ អាល់ហ្វ្រេដូ (១៨៨៩–១៩៧២) ម៉ារៀកាទ័ររីណា (១៨៧៧–១៨៨៣)​ តេរ៉េសា(១៨៧៩–១៩៥៤) អាន់ស៊ីឡា(១៨៨០–១៩៥៣) ដូមីនីកូ គូសេប៉េ(២២ កុម្ភៈ ១៨៨៨–១៤ មិនា ១៨៨៨) ហ្វ្រេនសេសកូ ហ្សាវើរីអូ(១៨៨៣–1976) ម៉ារៀ អេលីសា(១៨៨៤–១៩៥៥) អូសសូនតា កាស៊ីដា(១៨៨៦–??) ជីអូវ៉ានី ហ្វ្រេសស្កូ(១៨៩១–១៩៥៦) អ៊ើនរីកា(១៨៩៣–១៩១៨) ហ្គូសេប៉េ លុជី(១៨៩៤–??) និង លូជី (១៨៩៦–១៨៩៨)។ គ្រួសារ​របស់​គាត់​ធ្វើ​ការ​ជា​អ្នក​ចែក​ចាយ​កសិ​ផល ដូចជា​មនុស្ស​ភាគ​ច្រើន​នៅ​ សូតតូ អីល ម៉ូនតេ​ភាព​គួរ​ឲ្យ​ចាប់​អារម្ម​មួយ​ដែល​ខុស​ប្លែក​គឺ​បុព្វធីការី អ៊ីជេនិអូ ប៉ាសេលី សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២ ជា​អ្នក​ដែល​មក​ពី​គ្រួសារ​អារីស្តូក្រាធីក បុរាណ​ដែល​ជាគ្រួសារធ្លាបធ្វើជា ​សម្ដេចប៉ាប។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ គាត់​នៅ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​នៃ​គ្រួសារ​អភិជន​អ៊ីតាលី ដែល​មក​ពី​ជនដែល​មាន​ឋានៈ​តូច​ទាប​និង​អ្នក​ក្រ។
ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩០៤ រ៉ូខាលីបាន​​ក្លាយ​ជា​បណ្ឌិត​យ៉ាង​ពេញ​លេញ​ក្នុង​ទេវា​វិទ្យា និង បាន​បួស​ជា​បុព្វជិត​ក្នុង ​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅសាន់តាម៉ារៀ ​ម៉ុនតេ សាន់តូ ក្នុងទីក្រុងរ៉ូមប្រទេសអ៊ីតាលី។

បុព្វជិត និង សង្ឃរាជ

ក្នុងឆ្នាំ​១៩០៥ ជីអាកូម៉ូ រ៉ាឌីនី តេដេសឆី ដែលជាសម្ដេចប៉ាប​ថ្មី​នៅ ប៊ីហ្កាម៉ូ ដែលបានតែងតាំង រ៉ូលខាលី ឲ្យ​ទៅ​ជា​លេខា​ធី​ការ​របស់​គាត់។ រ៉ូខា​លី បាន​ធ្វើ​ការ​​ឲ្យ រ៉ាឌីនី តេដេស្កី រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ដែល ​សម្ដេចប៉ាបរូបនោះចូលទីវង្គត​ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩១៤។ ក្នុង​កំឡុង​ពេល​របប​ជា​ប៉ាប​របស់ រ៉ូលខាលី គាត់បាន​ទេសនា​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្រុក ស៊ើមីណារី​​ក្នុងទីក្រុង​ប៊ីហ្កាម៉ូ។

ក្នុង​កំឡុង​ពេល​សង្គ្រាម​លោក​លើក​ទីមួយ​ រ៉ូខាលី បាន​ជាប់​កំណែន​ទៅ​ធ្វើ​ជា​ទាហាន​នៃរាជាណាចក្រអ៊ីតាលី ដែលគាត់​មាន​ដំណែង​ជា​ពលបាល​ត្រី ​បម្រើ​ការ​ក្នុងផ្នែក​ជា​ពេទ្យ​ ជា​អ្នក​សែង​ស្នែង​ជញ្ជូន​អ្នក​របួស​ បន្ទាប់មកក៏បាន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​បួស​ក្នុង​សាសនា​គ្រិស្ដ​។ បន្ទាប់​​ពី​​បាន​​ចេញ​ពី​ការ​ធ្វើជា​ទាហ៊ាន​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩១៩ គាត់​មាន​កេរ្ដិ៍​ឈ្មោះ​ខាង​ សិក្ខា​សាលា​ស្ដីពី​ការ​គ្រប់​គ្រង​ខាង​ផ្លូវ​ចិត្ត។

ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩២១ សម្ដេចប៉ាប ប៊េណេឌីក ទី១៥ បាន​តែង​តាំង​គាត់​ទៅ​ជា​ប្រធានសង្គម​សម្រាប​ជំនឿ​លទ្ធិ​សាសនា។ ក្នុងឆ្នាំ១៩១៥ សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១១ បាន​តែង​តាំង​គាត់​ជា​សាវក​​របស់​ ​ព្រះយេស៊ូគ្រិស្ដ នៅប៊ុលការីឆ្នាំ (១៩២៥–១៩៣៥) ហើយ​បាន​ឲ្យ​នាម​គាត់​ជា​អ្នក​ប្រសិទ្ធនំប៉័ង​និង​ស្រា​ដូច​ជា ​សម្ដេចប៉ាប​មាន​យសខ្ពស់​នៅ អារ៉េអូប៉ូលីស ប្រទេស​ក្រិច។ គាត់​បាន​ជ្រើស​រើស​អ្នក​​អេរ៉ែករបស់គាត់ ម៉ូតតូ ដែល​មក​ពី​អ្នក​ដែល​គាត់ធ្លាប់​ណែនាំ​បង្ហាញ​ផ្លូវ។

អ្នកការទូតក្នុងកាតូលិច

ក្នុង​ឆ្នាំ​១៩៣៥ គាត់​បាន​ទទួល​សិទ្ធ​សញ្ញាជាសាវក ​ព្រះយេស៊ូ ប្រចាំ​ប្រទេស​ទួកគឺនិងក្រិច។ រ៉ូខាលី​បាន​ប្រើ​ការិយាល័យ​​ដើម្បី​ជួយ​ជនជាតិ​ស្វីស​ដោយ​លួចលាក់​ក្នុង​ការ​ជួយ​ជនភាស​ខ្លួន​រាប់​ពាន់​នាក់​នៅ​អ៊ីរ៉ុប  ថ្នាក់​ដឹង​នាំ​មួយ​ចំនួន​គិត​ថា​គាត់​ជា​មនុស្ស​ដ៏​ត្រឹម​ត្រូវ​ម្នាក់​។ ក្នុង​ឆ្នាំ ១៩៩៤ ក្នុង​កំឡុង​ពេល​សង្គ្រាម​លោក​លោក​ទី​២​ សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២ បាន​ឲ្យ​នាម​គាត់​ជា​រាជ​ទូត​នៃ​សាវក​របស់ ព្រះ​យេស៊ូ ​ទៅ​ប្រទេស​បារាំង។ ក្នុង​រឿង​នេះ​គាត់​បាន​សុំចូល​និវត្ត​ជា សម្ដេចប៉ាប​ដែល​​ជា​​អ្នក​​ធ្វើ​​ការសហការ​​ជា​​​មួយ​​អ្នក​​មាន​​អំនាច​​កាន់​​កាប់​​នៅ​​អាឡឺម៉ង់​​។

ការ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ក្នុង​កំឡុង​ពេល​ជាបូជាចារ្យ

អ្នកការ​ទូត រ៉ូខាលីបាន​ធ្វើការ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​ក្នុង​កំឡុង​ពេលគាត់ជា ​បូជាចារ្យ​ដើម្បី​ជួយ​ជន​ភាគ​ខ្លួន ជា​ពិសេស​ប្រជាជន​ទ្វីស​មក​ពី ណាហ្សីស។ ក្នុង​ចំណោម​ការ​ខំ​​ប្រឹង​​ប្រែង​ទាំង​នោះ​រួម​មាន៖
•	ជន​ភាស​ខ្លួន​ជន​ជាតិ​ទ្វីស ដែល​ជាអ្នក​មក​ដល់​នៅ​អ៊ីស្តានប៊ូលនិង​កំពុង​បន្ត​ជួយ​ទៅ​ប៉ាលេស្ទីន​។​
•	ក្មេង​ៗ​ស្លូវ៉ាគី ដោយមានការ​ថែរ​រក្សា​ឲ្យ​ចាក​ចេញ​ពី​ប្រទេស​ក្នុង​ការ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​របស់​គាត់​។ 
•	ជន​ភាស​ខ្លួន​ទ្វីស ក្រោមព្រះនាមរបស់​គាត់​ត្រូវគេ​បាន​បញ្ចូល​ទៅ​ក្នុង​បញ្ជី​​រ៉ាប៊ីម៉ាខូសនៅអ៊ីស្តាប៊ូល។
•	ជនជាតិ​ទ្វីស​បាន​កាន់​កាប់​ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​នៅ​ឯជេសេនណូវ៉ាកជិតស្តារ៉ា ហ្គ្រាឌិស្កា​មាន​ការ​ដោះ​លែង​ឲ្យ​រួច​ខ្លួន​ក្រោម​ការ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​របស់​គាត់​។
•	ជនជាតិ​នៃ​ប្រទេស​ប៊ូលការរីបាន​ចាកចេញ​ពី​ប៊ូលការរីជា​លិទ្ធិផល​នៃ​ការ​សំណូមពរ​របស់​គាត់​ទៅ​ស្ដេច​ប៊ូរ៉ុសនៃ​ប្រទេស​ប៊ុលការរី។
•	ជនជាតិរ៉ូម៉ានៀមក​ពី​ត្រេនស្នីសត្រៀបាន​ចាក​ចេញ​ពី​រ៉ូម៉ានៀក្រោម​ការ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​របស់​គាត់​។
•	ជនជាតិ​អ៊ីតាលីបាន​ជួយ​ដោយ​ ទីក្រុងវ៉ាទីកង់ក្រោម​កា​រ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​របស់​គាត់។
•	គ្រិស្ថាន​គាំពារកុមារ​កំព្រា​នៅ​ត្រេនស្នីសត្រៀឲ្យឡើងទៅ​លើក​ប៉ាល់​ជន​ភាស​ខ្លួន​ចេញពីខុនស្តានតាទៅអ៊ីស្តាប៊ុលនិង​បន្ទាប់​ពិការ​មក​ដល់​នៅ​ផ្លេសស្ទីងក្រោម​ការ​ធ្វើ​អន្តរាគមន៍​របស់​គាត់​។
•	ជនជាតិ​ជីហ្វ​បាន​កាន់កាប់​នៅ​ជំរុំ​ប្រមូល​ផ្ដុំស៊ើរីដដែល​ជា​អ្នក​បាន​ធ្វើការពលីកម្មចាប់​ពី​ការ​និរទេស​ពី​ជំរុំ​ស្លាប់​របស់​អាឡឺម៉ង់​ក្រោមការ​ធ្វើអន្តរាគមន៍​របស់​គាត់​។
•	ជនជាតិ​ហុងគ្រីជា​អ្នក​ជួយ​ពួក​គេ​ទាំង​ការ​ធ្វើ​បរវត្តន៍​សាសនារបស់​ពួក​គេ​ទៅ​ជា ​គ្រិស្ដសាសនា សូម្បី​តែ​ពិធី​លាង​បាប សំបុត្រ​បរិសុទ្ធដែល​ផ្ញើ​ដោយ រ៉ូខាលី ទៅ​សាវក​ព្រះយេស៊ូ​នៅប្រទេស​ហុងគ្រីនៅ​មុនស៊ីងណូ អាជេឡូ រ៉ូតា

ក្នុងឆ្នាំ​១៩៦៥​អ្នកយក​ពាក្យ​របស់​សម្ដេច​ប៉ាប យូហាន​បាន​និយាយ​ថា៖

ថ្ងៃនេះ​យើង​មាន​ការ​ផ្ញាក់​រលឹកអំពី​រឿង​កាល​ពី​ច្រើន​សតវត្សរ៍​មក​ហើយ ដោយ​សារ​មាន​របស់អាក្រក់​មក​រុំបិត​បាំង​ភ្នែក​របស់​ពួក​យើង​ ដូចនេះ​ពួក​យើង​មិន​អាច​មើល​ឃើញ​អ្វី​ៗបាន​ឆ្ងាយនឹង​មើល​ពី​សម្រស់​នៃ​ប្រជាជន​ជាទីសំណប​ចិត្ត​ដែល​គ្មានសំណាងនិង​រាសី​នៅ​លើ​ផ្ទៃមុខ​របស់​ពួកគេ​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​ផ្ទាល់​របស់​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​។

នៅ​ថ្ងៃទី៧ ខែកញ្ញា ឆ្នាំ២០០០ មូលនិធិ ​រ៉ាអ៊ូល វ៉ាលលេនប៊ើកអន្តរជាតិ​បាន​ធ្វើ​ការ​ឃោសនា​ទៅ​អន្តរជាតិ​សម្រាប់​ឲ្យមានការ​ទទួល​ស្គាល់​ពី​សកម្មភាព​មនុស្សធម៌​ក្រោម​ការ​អនុវត្តន៍​របស់​សាវក ​ព្រះយេស៊ូ នៅទីក្រុងវ៉ាទីកង់គឺរ៉ូខាលីធ្វើសម្រាប់​ប្រជាជន​ភាគ​ច្រើនជាជនជាតិ​ទ្វីសដែល​ទទួលរង​ការ​ធ្វើ​បាប​ពី​របប​ណាស៊ី។ ការ​ធ្វើបែប​នេះ​បាន​បន្ត​​ទៅ​ដល់​កន្លែង​មួយ​ចំនួន ដែលវា​ជា​បេសកកម្ម​អចិន្ត្រៃ​របស់​ ទីក្រុងវ៉ាទីកង់ ទៅ​អង្គកា​សហប្រជាជាតិ។ បច្ចុប្បន្ន​រដ្ឋលេខាធិការ​ ទីក្រុងវ៉ាទីកង់ ជាពិសេស​ សម្ដេចប៉ាប អេនជេឡូ សូដាដូ។

សមណសក្ដិក្នុងគ្រិស្ដសាសនា

ក្នុង​ឆ្នាំ១៩៥៣ គាត់ត្រូវបានគេ​តែងតាំង​ជា​ព្រឹទ្ធចារ្យ​នៅ​ ទីក្រុងវ៉ាទីកង់ ហើយបានធ្វើឲ្យមា​នការ​លេចចេញឡើង​នូវឋានៈ​នៃ​បុព្វជិ​ត​​ក្នុង​ គ្រិស្ដសាសនា​នៅសាន់តា ព្រីស ដោយ សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២​បាន​ចុះហត្ថលេខា​ធ្វើ​ការ​សរសើ​គាត់។

ការជ្រើសរើសសម្ដេចប៉ាប

ដោយសារការទទួល​មរណភាពរបស់ សម្ដេចប៉ាបភីអូសទី ១២​ ក្នុងឆ្នាំ១៩៥៨។ រ៉ូលខាលីបាន​ជាប់​ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​ជា សម្ដេចប៉ាបគាត់​មាការភ្ញាក់ផ្អើយ៉ាងខ្លាំង​ហើយ​គាត់​​បាន​មក​ដល់​នៅទីក្រុងវ៉ាទីកង់វិញ​ជាមួយ​សំបុត្រ​រថភ្លើង​ត្រលប់​មក​វិញរបស់គាត់នៅទីក្រុងវ៉ាទីកង់។ ព្រោះនៅពេលនោះមនុស្ស​ជា​ច្រើន​បាន​ចាត់​ទុក ជីអូវ៉ានី បាតធីសតា ម៉ូនធីនី ជា​បេក្ខជន​ម្នាក់​ដែល​ឈរ​ឈ្មោះ​ជា​ប្រធាន​អ្នក​បួស​ក្នុង​សាសនា​នៃ​ទីក្រុង​ មីលែន ព្រោះ​គាត់​ជា​​ប្រធាន​​អ្នក​បួស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​​ប្រធាន​អ្នកបួសបុរាណ​ជា​ច្រើន​មាន​ភាព​លេច​ធ្លោ​ក្នុង​ប្រទេស​អ៊ីតាលី​ តែគាត់​មិន​ទាន​មាន​សមណសក្ដិ​ក្នុង​សាសនានៅឡើយទេ ទោះ​បី​ជា​មានវត្ត​មាន​របស់​គាត់​ក្នុងសន្និបាត​រើស សម្ដេចប៉ាបនៅឆ្នាំ​១៩៥៨​ ​ក៏មិន​អាច​ឲ្យ​គាត់​ជាប់​​ក្នុង​​ការ​ជ្រើសរើស​ ព្រោះដោយសារតែច្បាប់​ខានូន និង​អ្នក​សាសនា​កាតូលិច​ដែល​មាន​ឋានៈ​ស្មើ​នឹង​សមណសក្ដិ​ក្នុង​សាសនា​គ្រិស្ដ​តែងតែ​ជ្រើស​យក​សម្ដេច​ប៉ាប​ពី​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​របស់​ពួក​គេ។​ 

បន្ទាប់​ពី​ជាប់ជា សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២ក្នុងគ្រិស្ដសាសនា លោក​បានជ្រើស​បុរស​ម្នាក់ ទុក​គ្រាន់​ប​ម្រុង​ប៉ុណ្ណោះ​ព្រោះ​គេ​មិន​ដឹង​ថា​អាយុ​របស់​គាត់​នៅ​ត្រឹម​ប៉ុណ្ណានោះ​ទេ​ និង​ដើម្បី​ឲ្យ​​បុរស​នោះ​​ជំនួស​នៅ​រយៈពេល​ខ្លី​ដើម្បី​កុំ​ឲ្យ​ខ្វះ​អ្នក​គ្រប់​គ្រង​ជា ​សម្ដេចប៉ាបមុននឹងរើស សម្ដេចប៉ាបថ្មី។ ក្នុង​សភា​នៃ​សាសនា​ក្នុង​របប​ សម្ដេចប៉ាប យូហាន ​ទី២៣ ដំបូង ម៉ូនធីនី មាន​​សមណសក្ដិ​ជា​យូហាន​ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់​ក្នុងការជ្រើសរើសក្នុង​ឆ្នាំ​១​៩៦៣បានក្លាយជាសម្ដេចប៉ាប​ ហើយ​ត្រូវ​គេ​ឲ្យ​ឈ្មោះ​ថា ប៉ូលទី៦។ រ៉ូខាលី បានជ្រើ​រើស​ពាក្យ​យូហាន​ជា​ឈ្មោះ​រាជ្ជកាល​របស់​គាត់។ វាជា​លើក​ដំបូង​ក្នុង​រវាង​៥០០​ឆ្នាំ​ដែល​ឈ្មោះ​នេះ​បាន​ជ្រើសរើស សម្ដេចប៉ាប​​កាល​ពីមុន​បាន​គេច​វេស​ក្នុង​ការ​ប្រើ​ឈ្មោះ​របស់​វា​នេះ​តាំង​ពី​ពេល​ដែល​រើស​ សម្ដេចប៉ាប យូហាន ទី២៣ ក្នុង​កំឡុង​ពេល​មាន​ការ​បែង​ចែក​អំណាច​ភាគ​ខាង​លិច។​

ក្នុង​ការ​ជ្រើស​រើស​ឈ្មោះ​របស់​គាត់​នេះ​ សម្ដេចប៉ាប យូហាន ទី២៣ បាន​និយាយ​ថា៖

ខ្ញុំ​ជ្រើស​រើស​ពាក្យ​ថា​យូហាន .... ជា​ឈ្មោះ​មួយ​ដែល​ល្អ​សម្រាប់​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​ព្រោះ​វា​ជា​ឈ្មោះ​ឪពុក​របស់​យើង។ ហើយ​វា​ជា​សំណប​ចិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ព្រោះ​វា​ជា​ឈ្មោះ​នៃ​ភាព​សុភាព​ទន់​ភ្លន​នៃ​អ្នក​ចំនុះ​នៃ​ព្រះវិហា​រ​ដែល​ជា​កន្លែង​មួយ​ដែរ​ខ្ញុំ​បាន​ចូល​រួម​ក្នុង​សាសនា និង​ឈ្មោះ​វិហារ​ដែល​មាន​ចំនួន​តិចតួច​ នៃ​វិសាល​ភាព​ព្រះវិហារ​ដែល​បាប​ផ្សព្វផ្សាយ​ជា​ទូទៅ​ទៅ​កាន់​ពិភព​លោក​ រួម​បញ្ចូល​អាគារ​សារធារណៈ​ផ្ទាល់​របស់​ពួក​យើង​នៅ​លើ​ផ្លូវ​ យូហាន​ ឡាធើរេន។ យូហាន២២រូប​នៃ​ក្បួន​ដែល​មិន​ចាច​លុប​ចោល​បាន​ ត្រូវ​បាន​ក្លាយ​ជា​សម្ដេច​ប៉ាប​និង​ភាគ​ច្រើន​នៃ​អ្នក​​ទាំង​នេះ​បាន​ទម្លាក់​សមណសក្ដិ​ជា សម្ដេចប៉ាប។ ពួកយើង​មិន​ចង់​ឲ្យ​មាន​ភាព​ទន់​ខ្សោយ​នៃ​ឈ្មោះ​របស់​ពួក​យើង ​ក្រោយ​ភាព​ល្អ​ប្រសើ​ថ្លៃ​ថ្លា និង ជោក​ជ័យ​នៃសម្ដេច​ប៉ាប ​រ៉ូមុំានោះ​ទេ។
ក្រោយ​ការ​ជ្រើសឈ្មោះ​នេះ​ដែរ​ក៏​មាន​ការ​យល់​ច្រលំ​គឺ​ទោះ​ជា​គាត់​បាន​ដឹង​ថា​​ យូហាន​ ទី២៣ ឬ យូហាន ទី២៤ ក៏ដោយ ចម្លើយ​ដែ​ឆ្លើយ​តប​នៃ​រឿង​នេះ​ យូហាន​បាន​ថ្លែង​ការណ៍​ប្រកាស ដែល​គាត់​គឺជា​ យូហាន ទី២៣។
មុន​ពេល​រឿង​នេះមាន​ សម្ដេចប៉ាប ជា​ច្រើន​បាន​ហៅ​ យូហាន គឺជា យូហានទី ២២ (១៣១៦-១៣៣៤) និង យោហានទី ២៣ (១២៧៦-១២៧៧)។ ទោះ​ជា​យ៉ាង​ណាក៏​ដោយ​ក៏​គ្មាន​ យូហានទី ២០ ការ​យល់​ច្រលំ​តាម​គ្នា​បណ្ដាល​មក​ពី​កា​​រ​យល់​ខុស​នៃ​ប្រវត្តិ​យុគ​កណ្ដាល លីប៉ើ ផូធីហ្វីខាលីស ដែល​យោង​ទៅ​តាម​យូហាន​ដទៃ​ទៀត​ដែល​ជា​យូហាន​នៅ​ចន្លោះ​ យូហាន​ទី១៤ និង យូហានទី១៥

ការ​ទស្សនា​ជុំវិញ​ក្រុង​រ៉ូម

នៅ​ថ្ងៃ​ទី​២៥ ខែធ្នូ ឆ្នាំ១៩៥៨ គាត់​បាន​ក្លាយ​ជា​ សម្ដេចប៉ាបទីមួយ​​តាំង​​ពី​ឆ្នាំ ១៨៧០ ដែល​បាន​​ចុះ​ទៅ​ទី​ជនបទនៅកសិដ្ឋានមួយ​របស់​គាត់​ ឌីអូសេស នៅទីក្រុង រ៉ូម ពេល​គាត់​បាន​ឃើញ​ក្មេងៗ​មាន​ក្លិន​មិន​ល្អ ​រូបរាង​អាក្រក់ ​ជាមួយ​នឹង​រោគ​ខួរឆ្អឹង​ខ្នង នៅ​មន្ទីពេទ្យ ប៉ាមប៉ីណូ ហ្គូស៊ូ និង​នៅ​ពេល​គាត់​ទៅ​ទស្សនា​នៅ​មន្ទីពេទ្យ សាន់តូ ស្ពីរីតូ។ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ផង​ដែរ​ គាត់​បាន​ទៅ​មើល​នៅ​ពន្ធនាគារ រីជីណា ខូលី របស់​ទីក្រុងរ៉ូមទៀត ដែល​ជា​កន្លែង​មួយ​ដែរ​គាត់​បាន​ប្រាប់​អ្នក​ដែល​នៅ​ទីនោះថា ”អ្នក​មិន​អាច​មក​រក​ខ្ញុំ​បាន​ទេ ដូច​ច្នេះ​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​រក​អ្នក​” ក្នុង​សកម្មភាព​នេះ​ធ្វើ​ឲ្យ​មាន​ចំណាប់​អាម្មរណ៍​ខ្លាំង ហើយ​គាត់​បាន​សរសេរ​ក្នុង​កំណត់​ត្រា​ប្រចាំ​ថ្ងៃ​របស់​គាត់​​ភាព​រំភើប ​និង​គួរ​ឲ្យ​ភ្ញាក់​ផ្អើ​មួយ​បាន​កើត​ឡើង​ក្នុង​ទីក្រុង​រ៉ូម ប្រទេស​អ៊ីតាលី និង​ជាអន្តរ​ជាតិ ខ្ញុំគឺភ្ជាប់​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នាគ្រប់​ទី​កន្លែង អជ្ញាធរ អ្នកថតរូប អ្នកទោស មេព្រៃ អ្នកយាម..... 

ក្នុង​​កំឡុង​ពេល​ដំណើ​ទស្សនា​នេះ យូហាន ទី២៣ បាន​ងាក​ទៅ​រក​ភាព​ជា​ សម្ដេចប៉ាប ធម្មតា​វិញ​នៃ​ភាព​ជា​ផ្លូវ​ការ​ដោយ​សំអាង​លើ​ខ្លួន​គាត់​ផ្ទាល់​។ ដូចជា​ពេល​ដែល​គាត់​ទៅ​ទស្សនា​នៅ​សាលា​អប់រំ​អ្នកទោស​សម្រាប់​​យុវវ័យ ដែល​ប្រព្រឹត្តបទ​ល្មើសនៅ​ទីក្រុងរ៉ូម ហើយ​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា​​ “នៅ​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ចង់​មក​ទីនេះ​”។ រឿង​នេះ​វា​បាន​កត់​សម្គាល់​ដោយ​ពត៌មាន​ដែល​មាន​លក្ខណៈ​ជា​សេចក្ដីរាយការណ៍ ​”គាត់​បាន​និយាយ​ទៅ​កាន់​យុវជន​ទាំង​នោះ​តាម​ភាសា​របស់​​ពួក​គេ​”។

| valign="top" style="padding:1em; border:1px solid #A3B1BF; background-color:#ffffff" |

{| class="infobox" style="width:20em;"
|- style="text-align:center;"
!style="background: #F4AF09;" colspan="3"|ប្លេស យូហាន ទី២៣
|- style="text-align:center;"
|colspan="3"|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #F4AF09;" colspan="3"|ព័ត៌មាន​មួយ​ចំនួន​ពី​ រ៉ូលខាលី
|- style="background: #f1f5fc;"
|- style="vertical-align:top;"
|ព្រះនាម​កំណើត
|colspan="2"|អែនជេលឡូ ហ្គីសេមផូ រ៉ូលខាលី
|- style="vertical-align:top;"
|ផ្ដើមរបប
|colspan="2"|២៨ តុលា ១៩៥៨ 
|- style="vertical-align:top;"
|បញ្ចប់របប
|colspan="2"|៣ មិថុនា ១៩៦៣
|- style="vertical-align:top;"
|សម្ដេចប៉ាបមុន
|colspan="2"|សម្ដេចប៉ាបភីអូស ទី១២
|- style="vertical-align:top;"
|សម្ដេចប៉ាបស្នង
|colspan="2"|សម្ដេចប៉ូលទី៦
|- style="vertical-align:top;"
|ចេញក្រិត្យអនុញ្ញាត
|colspan="2"|១០ កក្កដា ១៩០៤
|- style="vertical-align:top;"
|ចេញក្រិត្យដោយ
|colspan="2"|គូសេបប៉េ សេផេតធេលលី
|- style="vertical-align:top;"
|ប្រសិទ្ធតែងតាំង
|colspan="2"|១៩ មិនា ១៩២៥
|- style="vertical-align:top;"
|ប្រសិទ្ធតែងតាំងដោយ
|colspan="2"|ជីអូវ៉ានី តាស៊ី ផូសេលលី
|- style="vertical-align:top;"
|ក្លាយជាប៉ាប
|colspan="2"|១២ មករា ១៩៥៣
|- style="vertical-align:top;"
|តែងតាំងជាប៉ាបដោយ
|colspan="2"|ភីអូស ទី៧
|- style="vertical-align:top;"
|កន្លែងប្រសូត្រ
|colspan="2"|សូតតេ អីល ម៉ូនតេ រាជាណាចក្រអ៊ីតាលី
|- style="vertical-align:top;"
|កន្លែងទទួលមរណភាព
|colspan="2"|ទីក្រុងវ៉ាទីកង់
|- style="vertical-align:top;"
|ប្រារព្ឋពិធីមរណភាព
|colspan="2"|៣ វិឆ្ឆិកា ២០០០
|- style="vertical-align:top;"
|ប្រារព្ឋពិធីមរណភាពដោយ
|colspan="2"|សម្ដេចប៉ាបយូហានប៉ូលទី ២
|- style="vertical-align:top;"
|colspan="3"|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #F4AF09;" colspan="3"|រូបសញ្ញាជាប៉ាបរបស់សម្ដេចប៉ាប យូហាន ទី២៣
|- style="background: #f1f5fc;"
|- style="vertical-align:top;"
|ពាក្យរបស់សញ្ញា
|colspan="2"|សន្តិភាពរបស់អ្នក
|- style="vertical-align:top;"
|សាសនារបស់សញ្ញា
|colspan="2"|ឪពុកដ៏ពិសិដ្ឋ
|- style="vertical-align:top;"
|ពាក្យក្រោយពេលស្លាប់
|colspan="2"|ប្លេសសេដ
|- style="vertical-align:top;"
|colspan="3"|
|- style="text-align:center;"
!style="background: #F4AF09;" colspan="3"|អែនជេលឡូ ហ្គីសេមផូ រ៉ូលខាលី នៅប៉ូតូ វីរ៉ូ
|- style="background: #f1f5fc;"
|- style="vertical-align:top;"

ព្រះសហគមន៍កាតូលិក
សម្ដេចប៉ាប
គ្រិស្តសាសនា
សាសនា