ឥន្ទ្របុរៈ(ចម្ប៉ា)

ឥន្ទ្របុរៈ ឬ ឦន្ទ្រពុរ ជារាជធានីនៃ នគរចម្ប៉ា ពីឆ្នាំ ៨៧៥ នៃគ.ស ដល់ ៩៨២  ឬរហូតដល់សតវត្សទី ១២ នៃគ.ស  អស់ជាច្រើនទសវត្សរ៍   ក្រោមរជ្ជកាលព្រះបាទឥន្ទ្រវរ្ម័នទី១ (៨៧៧-៨៩០) និង អ្នកបន្តរាជ្យរបស់គាត់មួយចំនួនដែលជាកម្មសិទ្ធិរបស់រាជវង្សទី ៦ នៅដុងឌឿង។  ពាក្យ ឥន្រ្ទបុរៈ មានន័យថា "ទីក្រុងនៃព្រះឥន្ទ្រ " ជា ភាសាសំស្ក្រឹត ព្រះឥន្ទ្រជាព្រះហិណ្ឌូនៃព្យុះ និងសង្រ្គាម និងជាស្តេចនៃទេវៈនៅក្នុង រីកវេតា ។

ឈ្មោះ 
ឥន្ទ្របុរៈ (សព្វថ្ងៃ ដុងសឿង ) ត្រូវបានចម្លងជាភាសាចិន និងវៀតណាមថា ហ្វូសុី/ផាត់ថា (ចិន៖ 佛逝) ឬ ហ្វូសឈីង (ចិន៖ 佛逝城, ទីក្រុង ឥន្ទ្រៈ ឬ 'ទីក្រុងព្រះពុទ្ធ') .  អាហារូបករណ៍បារាំងជំនាន់មុនបានសន្មតថា ហ្វូស៊ី ទៅជា វិជ័យ (ចិន៖ 尸唎皮奈; pinyin: Shīlì Pínài ; វៀតណាម៖ Thị Lợi Bi Nai ; ឆ្លាស់គ្នា៖ Chà Bàn )។

ប្រវត្តិសាស្ត្រ 
ព្រះបាទ​វិក្រវាទ​វរ្ម័ន​ទី​៣ នៃ​ប្រទេស​ចម្ប៉ា​បាន​ដំឡើង​រដ្ឋាភិបាល​របស់​ទ្រង់​នៅ​ក្រុង​វីរៈ​បុរៈ ( ផាន់​រាំង ខេត្ត​និញ​ធួ​ន ​) ។ ដោយ​គ្មាន​អ្នក​ស្នង​មរតក​នោះ គាត់​ត្រូវ​ជ្រើសរើស​កូនប្រុស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​រាជវង្ស​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ខាង​ជើង​ដើម្បី​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។ ស្តេចថ្មី ( ឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ) បានសម្រេចផ្លាស់រាជធានីទៅខាងជើង ដែលជាឥន្ទ្របុរៈ។

ឥទ្ធិពលនៃព្រះពុទ្ធសាសនាមហាយាន 

សម័យ​នេះ​ក៏​បាន​កត់​សម្គាល់​ការ​រីក​ចម្រើន​នៃ​ព្រះពុទ្ធសាសនា​មហាយាន​ចូល​ទៅ​ក្នុង​នគរ​ចំប៉ា​ពី​ជីវិត​សាសនា និង​សង្គម។ ព្រះពុទ្ធសាសនា គឺជាសាសនាផ្លូវការរបស់ប្រទេស ក៏ដូចជារាជវាំងផងដែរ។ ស្តេចចម្ប៉ាឥន្ទ្រវរ្ម័នទី២ ក្នុងឆ្នាំ ៨៧៥ បានផ្តួចផ្តើមសាងសង់វត្តព្រះពុទ្ធដ៏ធំនៅឥន្ទ្របុរៈ ដែលត្រូវបានកត់ត្រាថាជាវត្តដ៏ធំបំផុតនៃអាស៊ីអាគ្នេយ៍នៅពេលនោះ។ ស្នងរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ ជយា សីហៈវរ្ម័នទី ១ និងក្រោយមកទៀតបានបញ្ជាឱ្យគម្រោងព្រះពុទ្ធសាសនាបន្ថែមទៀតនៅឥន្ទ្របុរៈ និងទូទាំងនគរចាម ឧទាហរណ៍ប្រាសាទមួយឈ្មោះ vihara Pramuditalokeśvara នៅ Quang Nam ត្រូវបានសាងសង់ក្នុងឆ្នាំ 902 ដើម្បីឧទ្ទិសដល់ Avalokiteśvara ហើយនៅឆ្នាំ 911 វត្តមហាយានដ៏ធំមួយទៀតត្រូវបានសាងសង់នៅ Quang Trị ។ ដោយ Rajadvara ដែលជាពួកអភិជនជនជាតិចាមដែលគេស្គាល់ថាជាអ្នកបម្រើស្តេចជាច្រើនអង្គ និងបានបំពេញបេសកកម្មការទូតចំនួនពីរទៅកាន់ កោះជ្វា ដែលគ្រប់គ្រងដោយ Mahayana Shailendras ផងដែរ។ ទីសក្ការៈបូជាព្រះពុទ្ធសាសនាមួយត្រូវបានសាងសង់នៅ Kon Klor, Kon Tum, Central Highlands ក្នុងឆ្នាំ 914 ផងដែរ។

ប្រាសាទពុទ្ធសាសនាបានលាតសន្ធឹងទៅភាគខាងជើងឆ្ងាយដូចជា Quang Binh និងឆ្លងកាត់ភាគខាងជើងចំប៉ា។ នោះអាចជាហេតុផលដែលក្នុងកំឡុងសតវត្សទី 13 ស្តេចវៀតណាម Trần Nhân Tông ដែលជាអ្នកកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធ បានចំណាយពេលប្រាំបួនខែសម្រាប់ការធ្វើដំណើររបស់គាត់នៅចំប៉ា ដោយមិនសង្ស័យសម្រាប់ការទស្សនាកន្លែងពុទ្ធសាសនានៅទីនោះ។ 

ពីឆ្នាំ ៨៧៥ ដល់ ៩៨២ ចម្ប៉ាក៏បានរក្សាទំនាក់ទំនងជាមួយ អាណាចក្រខ្មែរ និង ជ្វា ដែលមានឥទ្ធិពលខ្លះលើស្ថាបត្យកម្មចាម។

ការបញ្ចប់និងការបំផ្លិចបំផ្លាញ 

ការកើនឡើងនៃប្រទេសជិតខាងទាំងពីរ Đại Cồ Việt នៅភាគខាងជើង និង អាណាចក្រខ្មែរ នៅលោកខាងលិច គឺជាការគំរាមកំហែងដល់សន្តិសុខជាតិ។ សង្គ្រាមរវាងចក្រភពចាម្ប៉ា និង អាណាចក្រខ្មែរ នៅឆ្នាំ ៩៤៥ និង ដាយក្វាវវៀត ក្រោម រាជវង្សដើមឆ្នាំ ៩៧៩ ដែលនាំឱ្យប្រទេសចុះខ្សោយ។ នៅឆ្នាំ ៩៨២ ស្តេចដាយវៀត ឡេហៀន បានដឹកនាំទ័ព និងវាយបំផ្លាញទីក្រុងមួយនៅចំប៉ាខាងជើង (ក្វាងប៊ិញ) ក្នុង សង្រ្គាមចាម-វៀតណាម (៩៨២) ហើយបានសម្លាប់ស្តេចចាមប៉ាមេសវរៈវរ្ម័ន។ អ្នកស្នងរាជ្យជនជាតិចាម (ប្រហែលជាស្តេចក្នុងស្រុកតូច) បានដកថយ 700 លី (300 គីឡូម៉ែត្រ/186 ម៉ាយ) ទៅទីក្រុងឥន្ទ្របុរៈ ( Fóshì ) ។ 

នៅឆ្នាំ 988 ស្តេច Foshi Yángtuópái (楊陀排 ឬ Ju-shi-li-he-shen-pai-ma-luo) បានបញ្ជូនបេសកជនមួយរូបទៅកាន់ រាជវង្សសុង ។ ប្រវត្តិសាស្រ្តនៃរាជវង្ស សុង (សុងស៊ី) រាយការណ៍ប្រេសិតជនជាតិចាមនៅឆ្នាំ 1007 ដោយនិយាយថា "ប្រទេសរបស់ខ្ញុំពីមុនស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ជៀវចូវបន្ទាប់មកយើងបានភៀសខ្លួនទៅកាន់ហ្វូស៊ី 700 លី ភាគខាងត្បូងនៃអតីតទីតាំងរបស់យើង" ។ កាលប្បវត្តិរបស់វៀតណាម Khâm định Việt sử Thông giám cương mục រៀបរាប់ថា អតីត Huế គឺជាទឹកដី Foshi ឬធ្លាប់ជាកម្មសិទ្ធិរបស់អាណាចក្រឥន្ទ្របុរៈ។ គ្មានភ័ស្តុតាងណាមួយដែលថា yāï po ku vijaya śrī Harivarman (r. 989–997) ដែលត្រូវបានជ្រើសរើសដោយជនជាតិចាម ដើម្បីផ្តួលរំលំ លូ កែតុង ធ្លាប់បានផ្លាស់ប្តូររាជធានីភាគខាងត្បូងទៅប៊ិញ Ðịnh នោះទេ។  គណនីប្រវត្តិសាស្ត្រទាំងនេះអាចត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាភ័ស្តុតាងសម្រាប់ការវាយប្រហាររបស់វៀតណាមក្នុងឆ្នាំ 982 មិនមែនលើ Indrapura ទេ ប៉ុន្តែជាទីក្រុងដែលគ្រប់គ្រងដោយស្តេចតូចតាចពីរាជវង្សឥន្ទ្របុរៈដូចគ្នានៅ Quảng Bình សម័យទំនើប។ ការបកស្រាយខុសនៃការសិក្សាដំបូងបានបរាជ័យក្នុងការទទួលស្គាល់ការពិតដែលថា 'Foshi' នៅក្នុងប្រភពទាំងចិននិងវៀតណាមគឺពិតជា Indrapura មិនមែន Vijaya ដែលនាំឱ្យមានការភាន់ច្រលំដែលមានរយៈពេលយូរ។ 

មិនមានការសន្និដ្ឋានបន្ថែមទៀតទេដែលថាឥន្ទ្របុរៈត្រូវបានចាមបោះបង់ចោលទាំងស្រុងមុនឆ្នាំ ១៤៧១។ យ៉ាងហោចណាស់ឋានៈរបស់វាប្រហែលជាបានបន្ទាបពីភាពជាអ្នកដឹកនាំដ៏សំខាន់នៃចំប៉ាចំប៉ាក្នុងកំឡុងសតវត្សទីប្រាំបួនដល់ទីដប់ ទៅជាអនីតិជន។

ការស្ទង់មតិបង្ហាញថា ឥន្ទ្របុរៈអាចនឹងត្រូវបានលោះ និងខូចខាតបន្តិចបន្តួចក្នុងអំឡុងការឈ្លានពានសម័យអង្គរឆ្នាំ ១១៤៥-១២០៣។ ទីក្រុងនេះត្រូវបានយួនកាន់កាប់ដោយសង្ខេបនៅឆ្នាំ ១៤០២ ហើយចាម្ប៉ាដណ្តើមមកវិញនៅឆ្នាំ ១៤០៧។ វា​ប្រហែល​ជា​ត្រូវ​បាន​ពួក​ដាយវៀត​ប្លន់​នៅ​ក្នុង​ឆ្នាំ ១៤៧១ ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ទុក​ចោល​បន្ទាប់​មក។

ក្នុងកំឡុងសង្គ្រាមវៀតណាម នៅខែសីហា ឆ្នាំ 1969 ទីភ្នាក់ងារ USAF បានចាប់ផ្តើមយុទ្ធនាការទម្លាក់គ្រាប់បែកកំរាលព្រំដ៏ធំនៅលើ Indrapura/Dong Duong និងតំបន់ជុំវិញប្រឆាំងនឹងកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ Vietcong ដោយកាត់បន្ថយទីក្រុងបុរាណ និងវត្តអារាមរបស់ខ្លួនឱ្យរុះរើសំណង់ទទេ។