Ries Mulder

Ries dibesarkan dalam keluarge dengan sepuluh anak. Setelah tiga tahun di HBS dia belajar melukis di Utrecht. Uiteindelijk besloot hij kunstschilder te willen worden. Ries ging in de leer bij de kunstschilder Piet van Wijngaerdt . Hij kwam verder in aanraking met Otto van Rees, Lambert Simon en Charles Eyck. Tussen 1933 en 1939 assisteerde hij Charles Eyck bij het maken van verscheidene wandschilderingen, onder andere fresco’s in het klooster Genazzano van de zusters Augustinessen te Utrecht en in kerken in Limburg (onder andere Sint-Hubertuskerk (Genhout). Ries werkte ook mee aan de inzending van Charles Eyck op de wereldtentoonstelling in Parijs van 1937.
Van 1936 tot 1939 nam hij deel aan diverse groepstentoonstellingen van de zogenaamde “Utrechtse Jongeren”, ook wel de “Utrechtse School” genaamd . Veel van deze tentoonstellingen werden georganiseerd door het Genootschap Kunstliefde (opgericht 1807) dat nog steeds gevestigd is aan de Nobelstraat 12 te Utrecht. In deze tijd schilderde Ries vooral landschappen en stillevens. Ook exposeerde hij in het Consthuys Sint Pieter, Achter Sint Pieter 16 te Utrecht. Deze tentoonstellingen hadden het motto “Kunst behoeft niet duur te zijn” en het eerste jaar waren de prijzen van een kunstwerk maximaal 25 gulden. Vanwege het grote verkoopsucces werd de prijs in 1937 al verhoogt naar 50 gulden. Er hingen werken van Breitner, Paul Citroen, Wally Moes, Otto van Rees en vele anderen.
Halverwege de jaren dertig deelde hij een atelier aan de Oude Gracht 55 met Otto van Rees en Gerrit Rietveld. Dit atelier bevond zich boven het kantoor van de uitgeverij van het tijdschrift “De Gemeenschap, maandschrift voor Katholieke Reconstructie”. Uit dit tijdschrift ontstond de afsplitsing “De Nieuwe Gemeenschap” waarvoor Ries enkele illustraties maakte. Verder maakte hij veel werk voor onder andere De Windroos 1940 (jaarboek voor de Katholieke jeugd) en Zonnewijzer 1940 (de Almanak voor het Katholieke gezin).