root-0/wiki-turkish huggingface dataset:
iPad 2

iPad 2, Apple Inc. tarafından tasarlanan, geliştirilen ve pazarlanan, iOS işletim sistemli bir tablet bilgisayardır. Öncelikle kitap, haber, film, müzik, oyunlar, sunumlar ve web içerikleri de dahil olmak üzere görsel-işitsel medya için bir platform olarak hizmet vermektedir. İlk defa, Face Time uygulaması için tasarlanmış VGA kalitesinde ön kameraya ve 720p kalitesinde arka kameraya, ayrıca li-po bataryaya sahiptir.

16, 32 ve 64 GB'lık Wi-Fi veya Wi-Fi + Cellular modelleri mevcuttur. Apple Inc. tarafından yazılımsal anlamda en çok desteklenen cihazlardan birisidir. [kaynak belirtilmeli]

2 Mart 2011 tarihinde tanıtılmış ve tanıtılırken ilk iPad'in üretiminin devam etmeyeceği açıklanmıştır. iPad 2'nin tanıtımından hemen sonra birinci nesil iPad'in üretimi durduruldu. 11 Mart 2011'de ABD'de; 25 Mart'ta Okyanusya, Kuzey Amerika ve Batı Avrupa'da, 29 Nisan'da 11 Asya ülkesi ve 1 Afrika ülkesinde, 6 ve 27 Mayıs'ta 3 Güney Amerika, Avrupa, 6 Doğu ve üç Asya ülkesinde satışa sunuldu. Cihaz çeşitli bloglardan ve yayınlardan olumlu ve olumsuz tepkiler aldı. Donanımın iyileştirilmiş olması övgüyle karşılanırken iOS yazılımı bazı kullanıcıların tepkisini çekti. [kaynak belirtilmeli]

iPad 2, iPad'den yaklaşık %36 oranında daha az hacme, %34 oranında daha ince bir tasarıma, 601 gr ağırlığı ile %12 oranında daha hafif bir ağırlığa sahiptir. 9.7 inç ekran boyutu bu nesilde de korunmuştur. Siyah renkli bir iPad 2'de siyah, beyaz renkli bir iPad 2'de beyaz bir ön yüz kullanılır. Kasa materyali alüminyumdur.[1]

iPad 2'de çift-çekirdekli Apple A5 işlemci kullanılmaya başlanmıştır. Face Time özelliği için kamera eklenmiştir. Ekran türü olarak TFT LED'ten IPS LED'e geçilmiştir. RAM miktarı 256 MB'ten 512 MB DDR2'ye yükseltilmiştir. Bu da 2 kat daha kesintisiz, daha akıcı bir kullanımı beraberinde getirmiştir. 6930 mAh Li-Po bataryaya, Bluetooth v2.1 ve 802.11 a/b/g/n çift-taşıyıcılı Wi-Fi'a sahiptir.[2]
YIQ

YIQ, analog NTSC renkli televizyon standardı tarafından kullanılan renk uzayıdır..
I in-phase (eş fazlı) anlamına gelirken, Q ise kareleme genlik modülasyonuna atıf yaparak kareleme anlamına gelmektedir.[1] Başka televizyon standartları başka renk uzayları kullanmıştır, mesela YUV PAL tarafından kullanılanken YDbDr SECAM tarafından kullanılır. Sonraki dijital standartlar ise YCbCr kullanmıştır. Bu renk uzayları genel olarak luma isimli bir parlaklık bileşenine krominans isimli bir renklilik bileşeni eklenmesine dayalı olarak çalışır.

YIQ'da Y bileşeni luma bilgisini taşır ve sıyah beyaz televizyonlar tarafından kullanılan tek bileşendir. I ve Q renkliliği iletir. YUV'daki U ve V bileşenleri dikey ve yatay koordinatlar olarak düşünülebilir. I ve Q aynı grafiğin başka bir eksen çiftidir, 33° döndürülmüştür; yani UV ve IQ aynı alanı farklı iki şekilde temsil eder.

YIQ sistemi insan renk algısına dayalı olarak çalışır. İnsan gözü turuncu-mavi (I) aralığına mor-yeşil (Q) aralığından daha duyarlı olduğundan Q için daha az bant genişliği gerekir. NTSC yayınında I'ya 1.3 MHz ve Q'ya 0.4 MHz ayrılır. I ve Q sinyalleri 4 MHz Y sinyaline gömülmüştür. YUV sistemlerinde turuncu-mavi bilgisi her iki kanalda da barındığı için benzer renk doğruluğu algısını elde etmek iki kanala da I ile aynı bant genişliği vermeyi gerektirebilir.

Maliyetler sebebiyle az sayıda televizyon gerçek IQ kod çözme yapabilir, zira I ve Q sinyallerinin arasında bant genişliği farkları bulunur ve Q sinyalinin gecikmesi daha çoktur.

YIQ gösterimi görüntü işlemede de kullanılır. RGB kanallarına histogram eşitleme uygulamak renk dengesini değiştirir, ama YIQ verisinin sadece Y kanalına histogram eşitleme yapmak sadece parlaklığı normalleştireceği için renk dengesi değişmez.

Bu formüller YIQ ve RGB arasında (RGB değerleri gama düzeltmeye sahipse geçerlidir) dönüşüm yapmak için kullanılır:

Üst satır YUV'unki ile aynıdır.
SLC24A5

SLC24A5 veya NCKX5, insanların doğal cilt rengini büyük ölçüde etkileyen SLC24A5 geni tarafından kodlanan proteindir.[1] NCKX5 proteini, potasyuma bağımlı sodyum/kalsiyum değiştirici ailesinin bir üyesidir. SLC24A5 genindeki 111. amino asitte gerçekleşen ve alanini treonine dönüştüren tek nükleotid polimorfizimi, cilt rengindeki farklılıklarla ilişkilendirilmektedir.[2]

SLC24A5 geninden türeyen treonin veya Ala111Thr alelinin (rs1426654[3]), Avrupalıların Sahra altı Afrikalılara kıyasla daha açık tenli olmasında önemli rol oynadığı kanıtlanmıştır. Bu alelin Avrupalılar ve Batı Afrikalılar arasındaki ortalama cilt tonunu %25-%40 farklı gösterdiğine inanılmaktadır.[1][4] Avrupa'daki son seçimlere konu olan bu gen, Avrupa halklarında görülmektedir.[5][6][7]

SLC24A5, Avrupalıların ten renginin açılmasında önemli rol oynamıştır. Genin pigmentasyondaki işlevi ilk kez zebra balığından keşfedilmiştir. Zebra balığının evcil hayvan mağazalarında satılan altın renkli çeşidinin oluşumunda kullanılan pozisyonel klonlamada bu genin etkili olduğu görülmüştür. Uluslararası HapMap Projesi'ndeki genetik veritabanı, "CEU" nüfusuyla gösterilen Avrupalılarda iki primer alel olduğu kanıtlamıştır. İki alel arasındaki tek fark, 111. amino asidi alaninden treonine dönüştüren ve "A111T" olarak adlandırılan nükleotittir.[1][8][9]

Türetilmiş treonin aleli (Ala111Thr; A111T veya Thr111 olarak da bilinir) Avrupalıların alellerinde %98.7 ila %100'ünde görülürken, bu genin mutasyona uğramamış hali Sahra Altı Afrikalılar, Doğu Asyalılar ve Amerika yerlilerinde %93 ile %100 arasında görülmektedir. Varyasyonun tek nükleotid polimorfizmi rs1426654 olarak adlandırılmaktadır. rs1426654, soy bilgisi veren işaretler sıralamasında 3011 tek nükleotid polimorfizmi arasında ikinci sıradadır. SLC24A5'teki bu tek değişiklik, Sahra altı Afrika ve Avrupalılar arasındaki cilt melanin indeksindeki farkı %25 ile %38 arasında değiştirmektedir.[1]

rs2470102 genindeki polimorfizm, Güney Asyalılardaki cilt pigmentasyonu bağımsız olarak etkilemektedir.[10]

Ayrıca Avrupalılarda görülen bu mutasyonunun CEU HapMap veri tabanındaki en sık görülen genetik varyasyon olduğu tespit edilmiştir. Bu durum, Avrupalılarda seleksiyonla yok olmamak için A111T mutasyonunun geliştiğini düşündürmektedir.[1] Bu alelin, temel besinlerden D vitaminini üretmek için gerekli güneş ışığına duyulan ihtiyaç sonucunda ortaya çıktığı sanılmaktadır. Güneş ışığından yoksun ve soğuk iklimlerde D vitamini bakımından zengin besinler bulunmamaktadır. Bu yüzden açık ten rengi hayatta kalmak için neredeyse bir gereksinimdir.[11]

Bilinen en eski treonin alel örneği Batı Gürcistan'daki Satsurblia Mağarası'nda bulunmuştur ve 13.000 yıl öncesine tarihlenmektedir.[12] Alel, Neolitik çağın başlangıcında Anadolu, Ukrayna ve İran'da görülmekteydi.[13][14]

Bu alel, adli araştırmalarda pigmentasyonu tahmin etmek için kullanılan HIrisplex DNA testinin parçasıdır.[15][16]
Türk Medeni Kanunu

Türk Medeni Kanunu (Resmî olarak Kanun no. 4721) kısaca TMK, Türkiye Cumhuriyeti'nde, 1 Ocak 2002 tarihinde yürürlüğe giren, medeni hukuk sisteminin temelini oluşturan yasal kanundur. 22 Kasım 2001'de ülkenin yasama organı olan Türkiye Büyük Millet Meclisinin kabul ettiği bu kanun Türk Kanunu Medenisi'nin yerini almıştır. Yaklaşık 1030 maddeden oluşmakta ve beş kitap halindedir.

Ülkenin geçmiş medeni kanunu olan, Türk Kanunu Medenisine göre daha güncel bir Türkçeye yer verilmiş ve madde metinlerinin yazımında daha sade bir dil kullanılmıştır.

Türk Medeni Kanunu öncesinde 17 Şubat 1926'da Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından kabul edilen Türk Kanunu Medenisi, dönemin önde gelen medeni kanunlarından İsviçre Medeni Kanununu esas almış ve hukukçu milletvekilleri ve hukukla ilgilenen kişilerce oluşan 26 kişilik komisyon tarafından doğrudan çevrilmiş ve ülkenin yasalarına eklenmiştir.[1][2] Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından maddelerine ayrıntılı esas alınmadan kanun yalnız bir kere okunarak kabul edilmiştir.[2]

İlerleyen dönemlerde koşullarının değişmesiyle  kanunun yenilenmesi gerektiği fikri ortaya çıkmıştır. Türk Kanunu Medenisi'nde   değişiklikler yapılarak yenilenme hedeflendiğinden daha sonrasında (1994 tarihinde) yeni bir medeni kanun için bir komisyon çalışmalarına başladı. Komisyon 2 yıl içerisinde 620 madde kadar oluşturmuş, dönemin başbakanı Necmettin Erbakan'ın istifasıyla ise çalışmalar yarıda bırakılmıştır. 57. hükûmette Adalet bakanı olarak görev yapan Hikmet Sami Türk, yeni medeni kanunun tasarısını hızlandırılarak yasalaşması için çalışmalar yürütmüştür.

2000 yılında Türkiye Büyük Millet Meclisinde yeni medeni kanun tasarısı üzerine görüşmeler yapılmaya başlandı.[3] Fikir ayrılıkları ve değişen maddeleri için meclis 170 saat çalışmaların ardından 9 Mayıs 2001 tarihinde komisyon son toplantısını gerçekleştirdi.[4] 22 Kasım 2001 tarihinde Türkiye Büyük Millet Meclisi tarafından maddelerine ayrıntılı esas alınmadan tasarıda yer alan bölümler halinde görüşülüp kabulü sonrasında kabul edildi.[2][4]

Türk Medeni Kanunu, yaklaşık beş kitaptan oluşmaktadır. Medeni kanun, kişiler, aileler, miraslar ve eşyalar üzerine münasebetleri düzenleyen kanundur. Kişilerin hak ve ödevleri, ailenin kuruluşu, miras ilişkilerinin düzenlenmesi, medeni kanunun konuları içine girer.

Türk Medeni Kanunun yapısı:

Başlangıç esasları, hukukun uygulanması için içerikler, hukuki ilişkiler, genel nitelikli hükümler, İspat kurallarını içermektedir. Hukuki ilişkiler kapsamında, dürüst davranma, iyiniyet, hakimin takdir yetkisi ele alınırken, ispat kurallarında kişinin yaptığı suçlamayı ispatlamakla yükümlü olduğu ve resmi belgelerle bunu ispatlaması gerektiği belirtilir.
Dandalo Köprüsü

Dandalo Köprüsü (Gürcüce: დანდალოს ხიდი) Dandalo kasabası yakınlarındaki Adcaristskali nehri üzerinde yer alan kemerli bir Orta Çağ taş köprüsüdür. Gürcistan'daki ulusal öneme sahip bir anıttır.

Dandalo kasabası yakınlarında konumlanmış olan köprü, Adcaristskali nehrinin üzerinde, şehrin 60 km doğusunda ve Batum otoyoluna çok uzakta olmayan Keda Belediyesi, Acara'da bulunmaktadır.

Bölgedeki kaldırım ve kireç taşları kullanılarak yapılan Dandalo köprüsünün inşası, 11 ve 12. yüzyıla kadar dayanmaktadır.

Köprü 20 metre genişliğindedir ve her iki tarafında da sürüklenmesini engelleyen bir kayaya dayanmaktadır. Uzunluğu 34.5 metre olan köprünün, baş tarafının genişliği 2.8 metredir (Lavanta Patikası). Köprünün sol taraftaki girişinin genişliği ise 4.7 metredir. Yapının, Gürcü kemerli taş köprülerine örnek bir anıt olduğu düşünülmektedir.

Köprü, Latin alfabesindeki "S" harfine benzemektedir. İnşaat teknikleri açısından, yükler eşit dağılmadığı için böyle bir köprü inşa etmek çok daha zordur. Sağ köprü payandası, sol köprü payandasının suyla temasını azaltmak amacıyla doğrudan kayaya yerleştirilmiştir.

Köprü, 2006 yılında Gürcistan devlet başkanı Mihail Saakaşvili'nin kararnamesiyle Gürcistan'ın Ulusal Öneme Sahip Kültür Anıtları listesine eklenmiştir.[1]
Türkiye'deki ormanlar

Türkiye'deki ormanlar, Türkiye Cumhuriyeti sınırları içerisindeki orman varlığıdır.

1923'te Cumhuriyet'in kurulmasından önceki orman örtüsü çok iyi bilinmemektedir.[1] İlk büyük ağaçlandırma projesi 1939'da yapıldı.[2]

Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 169. maddesi uyarınca  mülkiyeti devlete aittir ve devlet tarafından yönetilir ve işletilir. Zamanaşımı ile mülk edinilemez ve kamu yararı dışında irtifak hakkına konu olamaz.[3] 6831 Sayılı Orman Kanunu ile kamu yararına kullanımı, süresi vb. durumlar tanımlanır.[4]

Türkiye'de orman dağılışında en önemli faktör yağış ve nemdir. Yağış miktarı ile orman dağılımı arasında çok sıkı bir ilişki vardır. Karadeniz Bölgesinde yağışın fazla olması sayesinde ormanlar çok iken Güneydoğu ve İç Anadolu bölgelerinde kuraklıktan dolayı ormanlar çok az yer kaplar.

23 milyon hektarlık orman arazisinin; %95'ı koruluk, %5'i baltalık durumundadır.[5]

Türkiye'deki ormanlık alanın toplamı 22.933.000 ha'dır ve bu da ülke genelinin %29,4'üne denk gelmektedir. Bu alanın %32'sini yapraklı ormanlar, %48'ini iğne yapraklı -ibreli- ormanlar ve %20'sini ise ibreli ve yapraklı karışık ormanlar kaplamaktadır. 2024 yılında toplamda çıkan 3 bin 800 orman yangınında 27 bin hektar alan zarar gördü.[6]

Türkiye'nin bitki örtüsünde doğal olarak yetişen 550'ü aşkın ağaç ve çalı bulunur.[8] 2020 itibarıyla bu dağılışta yer alan ilk beş ağaç şu şekildedir:[7]

Türkiye'de ormanlardan orman ve ağaç sanayi ile ekonomik olarak yararlanılır. 2010 yılı orman ürünleri ihracatı 3.15 milyar $'dır. 2000 yılında 11 milyon $, 2010 yılında 14,9 milyon $ ihracat yapan kereste sektörü, 2010'da 132,3 milyon $ ithalat yapmıştır.[9]

Türkiye'deki istihdam oranlarına göre mobilya bölgeleri: İstanbul, Ankara, Bursa, Kayseri, İzmir ve Adana önemli üretim alanlarıdır. Ayrıca Bolu, Eskişehir, Sakarya, Zonguldak, Trabzon, Balıkesir, Antalya, Isparta, Burdur mobilya üretilen diğer alanlardır.[kaynak belirtilmeli]

Yapılan hesaplamaya göre Türkiye ormanları 2019 yılı için 84 milyon ton karbondioksit tutmuştur.[10]:309
SMS Emden (1908)

SMS Emden, I. Dünya Savaşı'nda görev yapmış Alman İmparatorluk Donanması'na bağlı bir hafif kruvazör idi. 6 Nisan 1906 tarihinde kızağa konuldu ve 10 Temmuz 1909'da göreve başladı. Emden, Hint Okyanusu'nda müttefiklerin deniz nakliyesine saldırılarda bulundu; bunun sonucunda otuz tane müttefik ticaret gemisi ve savaş gemisi ya ele geçirildi ya da batırıldı. Emden, 9 Kasım 1914 tarihinde yapılan Cocos Muharebesi'nde kendisine nazaran daha güçlü bir savaş gemisi olan HMAS Sydney tarafından batırılmamak için kaptanın emri gereği karaya oturtuldu. Geminin uzunluğu 118 m, genişliği 13.4 m ve su çekimi de 5.3 metre idi.

Karaya oturtulduktan sonra, Teğmen Von Mücke komutasında 150 kadar asker kaçıp saklandılar. Daha sonra bir yelkenli ele geçirerek önce Kızıldeniz'e oradan da Osmanlı topraklarına ulaştılar. Geri kalan mürettebat tutuklanarak Malta'ya götürüldü. 1921'de serbest kalıp Almanya'ya döndüklerinde aralarında yaklaşık 2000 Osmanlı altını toplayarak kurtuluş savaşı veren Ankara Hükümetine yolladılar.[1]
Daha sonra Kayzer II.Wilhelm sağ kalan mürettebatın soyadlarına "Emden" adını ekleyebilmek hakkını vermiştir.[1]

Emden'in yaptığı "akın harekâtı"nın benzerini daha önce Balkan Savaşları sırasında Rauf Orbay komutasında Hamidiye kruvazörü yapmıştır. Emden'e örnek olmuştur.
Şüpheci Kimyager

Şüpheci Kimyager: Kimyasal-Fiziksel Şüpheler ve Paradokslar, Robert Boyle'un 1661'de Londra'da yayınladığı bir kitabının adıdır. Bir diyalog biçiminde, Şüpheci Kimyager Boyle'un maddenin hareket halindeki parçacıklardan ve parçacık kümelerinden oluştuğu ve her fenomenin hareket halindeki parçacıkların çarpışmalarının sonucu olduğu hipotezini sunmuştur.

Boyle ayrıca Aristoteles ve Paracelsus tarafından öne sürülen elementer cisim tanımlarına da itiraz etmiştir. Bunun yerine elementleri "tamamen karışmamış cisimler" olarak tanımlamıştır. Bu nedenlerle Robert Boyle bazen modern kimyanın kurucusu olarak anılmaktadır.[1]

Kitabın ilk bölümü, 5 arkadaşın (Ev sahibi ve Şüpheci Carneades, Kimyager Philoponus, Aristotelesçi Themistius, tarafsız Yargıç Eleutherius ve isimsiz bir anlatıcı) Carneades'in bahçesinde buluşup karışık cisimlerin bileşenleri hakkında sohbet etmeleri ile başlamaktadır. Birinci bölümde, Carneades (Boyle), kitabın geri kalanının temelini oluşturan toplantı için dört öneri ortaya koymaktadır. Bunlar aşağıdaki gibidir:

Boyle önce, Jean Beguin ve Joseph Duchesne'in aksine, ateşin tüm cisimleri öğelerine ayırmada evrensel ve yeterli bir çözümleyici olmadığını savunmuştur. Bunu kanıtlamak için, Alkahest'in evrensel bir analizci olduğu bilinen Jan Baptist van Helmont'tan destek istemiştir.

Boyle, Aristoteles'in dört element (toprak, hava, ateş ve su) teorisini ve ayrıca Paracelsus tarafından önerilen üç prensibi (tuz, kükürt ve cıva) reddetmiştir. Kitabın ilk beş bölümünde klasik elementleri ve kimyasal ilkeleri tartıştıktan sonra, altıncı bölümde Boyle, kimyasal elementi modern konsepte daha yakın bir halde şu şekilde tanımlamaktadır:

Ancak Boyle, bilinen herhangi bir maddi maddenin bu tür "mükemmel şekilde karışmamış cisimlere" tekabül ettiğini reddetmiştir. Onun görüşüne göre, bilinen tüm malzemeler, hatta altın, gümüş, kurşun, kükürt ve karbon gibi maddeler bile bileşiktir.

E. J. Dijksterhuis'e göre, "Şüpheci Kimyager Aristoteles'in dört element doktrininin ve Paracelsus'un üç principia teorisinin ortaya çıkmasından sonra yavaş yavaş kullanım dışı kalmaktadır."[5]

Kitabın etkisi Nicholas Brady'nin Ode to St. Cecilia adlı eserinde "sarsıcı tohumlar"a yaptığı göndermede görülmektedir. (Henry Purcell tarafından 1691'de, Daniel Bernoulli'nin kinetik teorisinden çok önce kurulmuştur):

Maddenin sarsıcı Tohumları kabul etti,

Sen yaptın Dağınık Atomları bağladın,

Gerçek orantı Kanunlarınla birleşti,

Çeşitli Parçalardan oluşan mükemmel bir Uyum.

Bilim felsefecisi Thomas Kuhn, bilim tarihi yazımı konusundaki görüşlerini tartışırken, Bilimsel Devrimlerin Yapısı adlı kitabının on birinci bölümünde Şüpheci Kimyager'e atıfta bulunmaktadır.[6]

Şüpheci Kimyager'e Quicksilver romanında atıfta bulunulmaktadır
Fabrika

Fabrika, üretimevi ya da imalathane, içerisinde işlenmemiş veya yarı işlenmiş ürünün işçiler tarafından, makine, araç ve aygıtlar yardımıyla işlenerek tüketime hazır duruma getirildiği sanayi kuruluşu. Fabrika terimi, söz konusu işlemlerin gerçekleştirildiği, belli bir büyüklüğe sahip endüstriyel yapılar için de kullanılmaktadır. Fabrikalar gerekli işgücü, ana para ve tesis kaynaklarının bir araya gelmesi ile oluşur ve etkinlik gösterir.

Romalılar tarafından çeşitli üretim birimleri ve büyük değirmenler kurulduğu halde çağdaş anlamda fabrikanın ilk örneği Venedikliler tarafından kullanılmış Venetian Arsenal yapısıdır. Endüstri devriminden yüzyıllar önce, 1104 yılında Venedik şehrinde kurulmuş olan tesislerde birleşim (montaj) hatları kullanılmış, belli parçaların bir araya getirilmesi yoluyla gemi üretilmiştir. Fabrikanın üretim şekli çağdaş seri üretim tarzına benzemekteydi. Venetian Arsenal'in en verimli döneminde fabrikada 16.000 işçi çalışmakta, günde hemen hemen bir gemi üretilmekteydi.[1]

Sanayi Devrimi, Avrupa'da 18. ve 19. yüzyıllarda yeni buluşların üretime olan etkisi ve buhar gücüyle çalışan makinelerin makineleşmiş endüstriyi doğurması, bu gelişmelerin de Avrupa'daki sermaye birikimini arttırmasına denir. Sanayi Devrimi, ilk olarak Birleşik Krallık'ta ortaya çıkmış, ardından Batı Avrupa, Kuzey Amerika ve Japonya'ya sıçramış ve bütün dünyaya yayılmıştır.

Fabrika sistemi ile üretim, talep artışı doğrultusunda bir gereksinme olarak ortaya çıktı. Büyük makineler ev üretimi için elverişsizdi. Bu nedenle evler yerine işçilerin makinelerin bulunduğu büyük binalara giderek çalışma sistemi, başka deyişle fabrika sistemi süreç içinde meydana geldi. Fabrika sistemi hızlı üretim ve teknolojik avantajlardan ötürü artizan üretime karşı önemli avantajlar elde etti.[2] Fabrikaların geniş ölçekte elektrikle çalışır hale gelmesi 1900'lerin başında meydana geldi.[3]
Koç Özel Lisesi

Koç Özel İlkokulu, Ortaokulu ve Lisesi (The Koç School), Tuzla'da bulunan, 1988 yılında Vehbi Koç Vakfı'na bağlı kurulan bir özel okuldur. 1998 yılında K-12 eğitimi verebilmek için ilköğretim okulu da açılmıştır. Avrupa Uluslararası Okullar Konseyi (ECIS) ile Amerika Ulusal Üniversite Danışmanlığı Komisyonu'nun (NACAC) üyesi olan okul, 1994'ten beri yurt dışında ve bazı Türk vakıf okullarında geçerli olan Uluslararası Bakalorya programını sunmaktadır.

Okulun hedefi, gerek Türk gerekse uluslararası eğitim sistemlerini en iyi şekilde öğrencilere sunmaktır. Bu kapsamda İngilizce eğitimi ana sınıfında başlatılır ve yoğunluğu giderek arttırılır. Ortaokuldan itibaren çift dilli eğitim yapan Koç öğrencileri yurt içi ve yurt dışı üniversitelere hazırlanır. Okulun sunduğu MUNDP, Ramfest, Springfest ve Talent Show faaliyetleri her eğitim-öğretim yılında tekrarlanır.

Özel Okullar Birliğine üye olan Koç Özel Okulu, öğrencilerini Milli Eğitim Bakanlığının tertiplediği Seviye Belirleme Sınavı (SBS, TEOG veya LGS) ve ilköğretim okulunun düzenlediği sınavlarla alır.

Kısaca MUNDP, her yıl Koç Özel Lisesinde gerçekleştirilen Model Birleşmiş Milletler konferansıdır. Diğer Model Birleşmiş Milletler konferanslarından farkı ise bir "kalkınma programı" olmasıdır. Bu sayede katılan delegeler belirlenen konular hakkında çözümler yaratır, tartışır ve bir belge haline getirip üst meclise sunar. Genel olarak hazırlanan belgeler Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı'na iletilir ve bunları Birleşmiş Milletler Kalkınma Programı dikkate alarak gerçek hayatta uygulamaya koyar.

Konferansa delegeler dışında, her seneki genel konu üzerine bilgi sahibi akademisyenler, figürler veya Birleşmiş Milletler üyeler katılır ve bir açılış konuşması ile katılımcılara konu üzerine derinlemesine bir bilgi verir.

Toplam dört günlük bir konferanstır. Konferans süresince yemekler ve çeşitli sosyal organizasyonların yanı sıra komite toplantıları olur. Son gün ise genel mecliste bütün komitelerden çıkan belgeler herkes ile paylaşılır.

2012 yılında The Hague International Model United Nations (THIMUN) tarafından afiliye olmaya hak kazanmıştır. Bu akreditasyon, konferansın en üst standartlarda beklentileri sorunsuz karşıladığının MUN camiasında resmi bir simgesidir.[kaynak belirtilmeli]
Büyük Advent Antifonları

Büyük Advent Antifonları (O Antifonları veya Büyük O'lar olarak da bilinir) Batı Hristiyan geleneklerinde Advent'in son yedi gününde Magnificat sırasında Vespers'ta kullanılan antifonlardır.[1] Muhtemelen Boethius'un Felsefenin Tesellisi'nde metne atıfta bulunduğu altıncı yüzyıl İtalya'sına dayanırlar.[2] Daha sonra Noel'e kadar geçen günlerin temel müzikal özelliklerinden biri haline geldiler.[3]

İngilizce konuşulan dünyada bunlar en çok "O Come, O Come, Emmanuel" ilahisinin birleştirilmiş hali olarak bilinir.[4]

Orijinal Latince'deki her metin, "O" çağrı parçacığıyla (edat) başlar. Her antifon, Kutsal Yazılarda bahsedilen niteliklerinden biri olan Mesih'in bir unvanıdır. Bunlar şunlardır:

Roma ayininde O Antifonları, 17 Aralık'tan 23 Aralık'a kadar Vespers'teki Magnificat için söylenir veya okunur.

Antifon metinlerinin altıncı yüzyılda veya öncesinde İtalya'da ortaya çıktığına inanılıyor.[1] Boethius'un Felsefenin Tesellisi adlı eserinde Leydi Felsefe'nin diziye atıfta bulunduğu bir pasaj yer alıyor:

Altta yatan referans Süleyman'ın Hikmeti 8:1'e aittir[5] ancak kesin ifade neredeyse kesinlikle O sapientia'ya atıfta bulunmaktadır.[2]

Orta Çağ boyunca bunların icrası etrafında pek çok gelenek oluşmuştu ve Amalarius dokuzuncu yüzyılda bunlar hakkında ayrıntılı bir yorum yazmıştı.[1]

Başlıkların ilk harfleri, sondan başa doğru, antifonların temasını yansıtan, 'Yarın [orada] olacağım' anlamına gelen bir Latince akrostiş, Ero cras oluşturuyor gibi görünüyor. Bu, her başlığın ilk harfinden oluşturulmuştur - E mmanuel, R ex, O riens, Clavis , R adix, A donai, S apientia. Bu tür akrostişler erken ortaçağ yazarları arasında popülerdi ve bazı bilim insanları bunu antik çağlarına dair daha fazla kanıt olarak aldılar, ancak bu görüş evrensel olarak kabul görmedi.[3][1]

Çeşitli ortaçağ dua kitaplarında bir dizi başka antifon da bulunmuştur.[6]