root-0/wiki-turkish huggingface dataset:
Aşağı Hamam (Divriği)

Aşağı Hamam, Kayaoğlu Hamamı ya da Acı Hamam; Divriği'ndeki bir hamamdır.

Yapının inşasına dair bir kitâbe ya da vakfiyesi tespit edilmediğinden yapım tarihi bilinmez. 17. yüzyılın ilk yarısında bölgeye gelen Evliya Çelebi, Seyahatnâme'sinde Aşağı Hamam'dan bahsetmezken adını andığı Heya Hamamı'nın bu hamam olup olmadığı belirsizdir.[1] 1667 ya da 1668 tarihli[a] vakfiyeye göre birkaç yüzyıl boyunca toprak altında kaldığından ötürü kullanılmayan yapı, Ali Kayaoğlu Hacı Mehmed tarafından onarılıp tekrar işlevselleştirildi.[2] Vakfiyeye göre hamamın ile hamama gelen Pir Eyüp suyollarının bakım ve onarımda kullanılması için, Hikme nahiyesine bağlı Aşuşin köyü gelirlerinin 2/9'si ile Divriği çarşısındaki birbirine bitişik iki dükkânın geliri isteniyordu.[1] Necdet Sakaoğlu; hamamın planı, kemer ve kubbe şekilleri ile kurnalarındaki Selçuklu mozaiklerinin, Anadolu Selçuklu hamamlarına benzediğine; bununla birlikte, Mengücekliler dönemine ait Ulu Camii ile aynı dönemde inşa edildiğine dair "şüphe [olmadığı]"nı belirttiği Bekir Çavuş Hamamı ile aynı plana sahip olduğuna değinerek yapının Mengücek dönemine ait olduğunu öne sürer.[2] Sanat tarihçisi Yıldıray Özbek, o tarihlerde işlevsel olmadığından ötürü Evliya Çelebi'nin hamamdan bahsetmemiş olma ihtimalinden bahseder.[1]

Kayseri Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 10 Haziran 1989 tarih ve 435 sayılı kararıyla "korunması gerekli taşınmaz kültür varlığı" olarak tescil edildi.[3][4]

Divriği'nin Mercan Mahallesi'nde konumlanan yapı, kuzey-güney doğrultusunda uzanır. Sadece erkekler bölümü barındıran hamam; duvarlarının dışı kaba yontu ve moloz taş, duvarlarının içi ve kemerleri ise kesme taştan imal edilen kâgir bir yapıdır. Yol kotunun zaman içerisinde yükselmesinden ötürü günümüzde çukurda kalır.[1]

Döşemesinde yer yer mermer malzeme kullanılmıştır.
Çad-Türkiye ilişkileri

Çad-Türkiye ilişkileri, Çad ile Türkiye arasındaki dış ilişkilerdir. Türkiye, 11 Ağustos 1960'ta Çad'ın bağımsızlığını tanımış ve 27 Ocak 1960'ta iki devlet arasında diplomatik ilişkiler kurulmuştur.[1]

Türkiye'nin Çad'la, özellikle de Kuzey Çad'la uzun süredir kültürel, etnik ve dini bağları vardı.[4] 1980'ler ve 1990'lar boyunca,[5] hem Türkiye'nin hem de Çad'ın 1980'lerde Batı yanlısı dış politikası, komünizmin yayılmasının dünya için bir tehdit oluşturduğu inancında birleşti.[5]

1980'lerde[6] ve 1990'larda, Türkiye ve Çad'ın ekonomik bağları sınırlıydı[7] ancak 1990'ların başındaki kuraklık, tarım, tıbbi ve teknik malzemeler de dahil olmak üzere Çad'a Türk yardımını getirdi.[8]

Çad'ın kara ile çevrili durumu ve sınırlı hava taşımacılığı hizmeti nedeniyle ilişkiler 2010'ların başına kadar sınırlıydı.[4] Türkiye ve Çad büyükelçiliklerinin sırasıyla 1 Mart 2013 ve 10 Aralık 2014 tarihlerinde açılmasının ardından ikili ilişkiler hız kazandı.[1]

Ancak 2020'de, Çad Devlet Başkanı Idriss Déby'nin Türkiye'nin Libya iç savaşındaki rolünü kınaması ve Türkiye'nin çatışmada düşmanı olan Hafter'e yardım etmek için yaklaşık 2.000 asker göndermesinin ardından iki ülke arasındaki ilişkiler bozuldu.[9]
Özgürlük ve Demokrasi Partisi

Özgürlük ve Demokrasi Partisi, Türkiye'de Demokratik Toplum Hareketi sürecinde 1992 yılında kurulmuş siyasi parti. HEP'in kapatılma ihtimaline karşı 19 Ekim 1992'de kuruldu. Ardından kapatma davası açıldı.

ÖZDEP'li yöneticiler davanın sonuçlanmasını beklemeden 30 Nisan 1993'te fesih kararı aldılarsa da, bu karar Anayasa Mahkemesi'ne ulaşmadan partinin kapatılmasına karar verildi.[2]

23 Kasım 1993 tarihinde Özgürlük ve Demokrasi Partisi, Türkiye Cumhuriyeti Anayasa Mahkemesi tarafından programındaki devletin ülkesi ve milletiyle bölünmez bütünlüğü aleyhine hükümler bulunması nedeniyle kapatıldı.[3]

ÖZDEP'in avukatı Hasip Kaplan'dı.[4]

30 Nisan 1993 tarihinde Anayasa Mahkemesi'ndeki dava devam ederken ÖZDEP'in kurucu üyelerinin toplantısında ÖZDEP'in kapatılmasına karar verildi. 11 Mayıs 1993 tarihinde Baş Savcı tarafından anayasa mahkemesine davanın esasına ilişkin mütalaasını hazırlamıştır. ÖZDEP'in gönüllü kapatmaya gitmesinden dolayı esasa ilişkin mütalaasını sunmamıştır. 14 Temmuz 1993 tarihinde Anayasa Mahkemesi, programının Devletin bölünmez bütünlüğünü ve ulusun birliğini bozmaya yönelik olduğu ve Anayasa ilesiyasi partilerin kuruluşuna ilişkin Kanunun 78 (a), 81 (a) ve (b) bölümlerini ihlalettiği gerekçesi ile ÖZDEP'in kapatılmasına karar vermiştir. Anayasa Mahkemesinin kararı 14 Şubat 1994 tarihinde Resmî Gazete'de yayınlandı.[5]
Çinka

Çinka (Gürcüce: ჭინკა; okunuşu: "ç'ink'a"), Gürcü ve Laz-Megrel mitolojisinde karada yaşayan küçük yaratıklardır. Hem erkek hem de dişi olabilen Çinkalar, ormanlarda ve ıssız yerlerde yaşarlar.[1]

Latincede ruh cin anlamına gelen genius, Arapçaya cin olarak çevrilmiştir. Gürcücede kelimeye küçüklük, yavruluk anlamı katan -ka ekinin cin kelimesine eklenmesiyle çinka türemiştir.

Bulunduğu yere göre, çinka 3 farklı şekilde tanımlanmaktadır.

Fransız profesör Georges Dumézil, çinkayı şöyle tanımlamaktadır:

Kamparna'daki (Dikyamaç) çinka tanımı ise şöyledir:

Bununla beraber Pazar'daki (Atina) çinka tanımında çinkanın uzun suratlı, uzun boylu, ince yapılı ve ayaklarının ters olduğu yazar. Çinkaların yaşam ortamı ırmaklardaki büyük taşların arasındaki mağaralardır. Akşam ezanından sonra değirmenlerin çevresinde ortaya çıkan çinkalar, horozların ötüşünü takriben yok olurlar. Fırtına Deresi çevresindeki Laz köylerinde yaşayanlar ise çinkayı germakoçi ile ilişkilendirir ve çinkaya çika derler. Zğemi (Aşağıdurak) köyünde ise çinka diğer yerlerdekinin aksine iyi bir ruhtur. İnsanlara kötülüğü dokunmayan, uzun saçlı ve güzel bir kadın olarak tasvir edilir. Güneşli günlerde gölün etrafından açığa çıkan güzel ruh, bebeğinin altın beşiğini gölün üstünde sallar.[2]

Arhavi'de çinkanın saçını koparan kişinin çok zengin olacağına inanılır. Pazar'da ise akşamları değirmenlerin yanından yalnız başına geçmek çinka çıkacağı korkusuyla tercih edilmez. Kazayla çinkalarla konuşulması halinde çinkaların insanları mağaralarına götürüp boğduğuna inanılır. En olumlu olasılık ise insanın konuştuğu şeyin çinka olduğunu idrak etmesidir. Bu durumda kişi çarpılır (elipardalen). Çinka insan tarafından tanındığını fark ederse insanı anında öldürür. Altın madenlerini bulan kişilere çinkaların musallat olacağı ise bir başka inanıştır. Çinkayı germakoçi ile ilişkilendirenler ise çinka ile karşılaştıklarında başparmaklarını saklarlar. Çünkü başparmağı olmayan ve başparmağı olan insanları kıskanan germakoçi, başparmağı fark ederse ısırarak kopartır. Çinka doğum yaparken ona yardım eden kişilerin çinka tarafından altınla ödüllendirildiğine dair bir söylenti vardır. Zğemi (Aşağıdurak) köyündeki bir söylenti, çinkanın yüzünü görenin köşeyi döneceği yönündedir.[3]
VJ

Video Jokey (kısaltılmış VJ veya bazen veejay), televiyondaki bazı müzik kanallarında müzik videoları ve canlı performanslar sunan spikerdir.[1][2]

"Video jokey" terimi, radyoda kullanılan "disk jokey", "DJ" ("deejay") teriminden gelmektedir. Müzik Televizyon Ağı (MTV) 1980'lerde terimi popüler hale getirdi (bkz. MTV VJ'lerin Listesi). MTV kurucuları, VJ ev sahibi kişilikleri hakkında fikirlerini Merrill Aldighieri'nin kulübünü incelemekten aldılar. Aldighieri, New York City gece kulübü olan Hurray'da çalıştı. bar ve dans pistinde asılı birden fazla monitör var. Hurray, Aldighieri'yi deneysel filmini göstermeye davet ettiğinde, DJ müziğini tamamlayacak bir video geliştirip geliştiremeyeceğini sordu, böylece filmi bir kulüp ambiyansının bir parçası olacak ve akşamları bir mola olarak görülmeyecekti. Deney orada tam zamanlı bir işe neden oldu.[3]

Birkaç ay sonra, gelecekteki MTV kurucuları kulübü desteklediler, onunla röportaj yaptı ve notlar aldı. İlk maaş bordrosuna eklemek için için bir personel ile icat ettiği terim olan VJ olduğunu söyledi. [Kaynak belirtilmeli] Video jokey anıları, VJ mola sırasında belgelediği canlı müziği listeliyor. Bir VJ olarak gösterme yöntemi, bir video kamera kullanarak canlı klipler, yansıtılmış film döngüleri ve iki U-matic video deseni arasında geçiş yapmayı içeriyordu. Halkı işbirliğine davet etti. Kulüp, ham ve bitmiş eserlere katkıda bulunan birçok video sanatçısını tanıttı. Çalışmaları ayrıca stok görüntüleri içeriyordu. Aldighieri daha sonra, video salonu ve dans pisti ayrı seviyelerde bulunan Danceteria'da çalıştı.

Ancak Sound & Vision, VJ'nin yaratılmasını, ikinci Şehir Televizyonu'ndaki Gerry Todd kişisi altında televizyonda müzik klipleri tanıtan komedyen ve eski DJ'nin kendisi olan Rick Moranis'e kredi verir. Eskizler MTV'nin Amerika Birleşik Devletleri'nde girişine başlamadan önce kaçtı. “O kadar çok şey yoktu” diyene kadar Moranis’in SCTV oyuncusu Martin Short’u doğruladı, yani “şaka böyle bir şey olacaktı”.[4][5]
RKK Energiya

RKK Energiya (Rusça: Ракетно-космическая корпорация «Энергия» имени С.П.Королёва – Raketno-Kosmitsçeskaya Korporaziya Energiya, S.P. Korolev Roket ve Uzay Şirketi Energiya), uzay araçları ve uzayda kullanılan çeşitli malzemeler üreten Rus şirketi. Adını Sovyet döneminin ünlü baştasarımcısı Sergey Korolyov'dan alır.

16 Mayıs 1946'da SSCB Savunma Bakanlığı'na bağlı Jet Silahları Arge Enstitüsü, NII-88 (Rusça: НИИ-88) kuruldu. Korolyov, enstitüye bağlı Özel Tasarım Bürosu 1 veya OKB-1 (Rusça: ОКБ-1)'in başına getirildi. Büro, Sovyetler'in kıtalararası balistik füzesi R-7'yi, uzaya çıkan ilk uydu Sputnik 1'i, uzaya ilk insanı taşıyan Vostok uzay gemisi ve roketini, Ay'a insan götürmesi planlanan N1 roketini 21. yüzyılda hala kullanılan Soyuz uzay gemisi ve roketlerini tasarladı.

Sovyet rejiminin yıkılmasının ardından tasarım bürosu özel bir şirket haline getirildi.

RKK Energiya, Kliper ve Parom gibi yeni nesil uzay araçlarını tasarlamayı sürdürmektedir.

Energiya, Rus uzay endüstrisinin en büyük şirketidir ve başlıca oyuncularından biridir. İnsanlı uzay uçuşu ile ilgili tüm operasyonlardan sorumludur ve Soyuz ve Progress uzay araçlarının tasarım ve üretimcisi ve Uluslararası Uzay İstasyonunun Rus tarafının başında gelen geliştiricisidir. 2000'li yılların ortalarında, şirket 22.000-30.000 kişiyi istihdam etmiştir.[1]

Şirket, 4 Lenin Nişanı, Ekim Devrimi Nişanı ile ödüllendirildi ve Rusya Federasyonu Başkanı'nın Teşekkür Mektubu ile takdir edildi. Ayrıca, şirket tarafından çalıştırılan 14 kozmonot, "Rusya Federasyonu Kahramanı" unvanını almıştır.[2]

Şirket, aşağıdaki bağlı ortaklıklar ve şubelerden oluşmaktadır:[2]

2009 yılı itibarıyla, şirketin %38'i Rusya devletine aitti.[2]

"OKB-1", "TsKBEM", "NPO Energiya", "S. P. Korolev RSC Energiya" ve "Korolev tasarım bürosu" burada yönlendiriliyor.
Şirket 16 Mayıs 1946'da kurulmuş ve şu şekilde adlandırılmıştır:

Tasarım bürosu ilk şefi Sergey Korolev'in (1946-1966) adını aldı. Baş tasarımcıların halefleri şunlardı: Vasiliy Mişin (1966–1974), Valentin Gluşko (1974–1989), Yuriy Semenov (1989–2005), Nikolay Sevastyanov (2005–2007). Başkan ve Baş Tasarımcısı, 1 Ağustos 2014'e kadar Vitaly Lopota'ydı.[3]

RKK Energiya internet sitesi5 Eylül 2004 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Madonna di San Luca

Madonna di San Luca, Bologna'da yer alan bir bazilikadır. Ormanlık bir tepenin üzerine kurulan tapınak, şehir merkezinin 300 metre üzerindedir. Tapınağa 3.8 kilometrelik kemerli (arkat) merdivenlerden yürünerek ulaşılabilir. Aynı zamanda araç yolu da bulunur.

Şimdiki tapınağın bulunduğu tepede bir kilise ve şapel bin yıl boyunca bulunmuştur. Anlatılanlara göre, 12. yüzyılda Bizans imparatorluğundan bir hacı, Bizans'ın başkenti Konstantinopolis'teki Ayasofya tapınağından bir Meryem ikonuyla Bologna'ya geldi. 1160'ta Bologna piskoposu Gerardo Grassi, Meryem ikonunu Azzolina ve Beatrice Guezi isimli iki kadın tarafından yürütülen tepe üstündeki şapele atadı. 1194'te kilise yapımına başlandı. 1294'te Dominikan tarikatından bazı keşişler bölgeye geldi ve tarikat 1799'a kadar burada kaldı.

Şimdiki bazilikanın yapımına Carlo Francesco Dotti'nin tasarımları kullanılarak 1723'te başlandı. 42 sene sonra 1765'te tamamlandı.

Kiliseye çıkan yol profesyonel bisiklet yarışlarında sıkça kullanılmaktadır. Her yıl İtalya'da düzenlenen Giro dell'Emilia yarışında, yarışmacılar bu yolu birkaç kez tırmanır.

Nicoletti, Giovanna (2001), Miracoli dipinti : per dire grazie alla Madonna di San Luca, Edizioni Nautilus, ISBN 978-88-86909-31-0

https://www.sanlucabo.org/storia1.html 4 Mart 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

https://web.archive.org/web/20140908133616/http://www.impossibleliving.com/italy/emilia-romagna/bologna/funivia-di-san-luca/
Volkswagen Beetle

Volkswagen Type 1, Alman otomobil üreticisi Volkswagen'in 1938'den 2003'e kadar ürettiği ekonomik otomobil modeli. 21,5 milyondan fazla (21.529.464. adet) satılan dünyanın en çok satan modelidir. Üretildiği 1938 yılında fiyatı 990 RM (eski Alman para birimi) olup, aracın ana hatlarının tasarımı Hitler'in isteği üzerine Ferdinand Porsche tarafından yapılmıştır ancak Ferdinand Porsche'nin özgün tasarımı, üretime geçmiş halinden daha basitti. Onun üretim haline kavuşturan detaylarını ise Adolf Hitler tasarlamıştır. 1131-1584 CC'lik 4 zamanlı otto motoru  18Kw 40 beygirlik güç üretmektedir. 1974 yılına kadar Almanya'da üretilmiş, daha sonra üretim Meksika ve Brezilya'da 2003 yılının sonuna kadar devam etmiştir. Yerine VW Golf üretilmeye başlanmıştır. Ağırlığı 730–900 kg'dır. Direksiyonun ortasındaki resimde su kenarında bir kale ve köpek figürleri yer alır. Bu resimdeki su, arabanın su gibi aktığını; kale, arabanın sağlamlığını; köpek ise aracın sahibine bir köpek kadar sadık olduğunu temsil eder. Ayrıca ateş böceği Herbie adıyla bir film serisine (1969-2019) konu olmuştur (6 adet film  1 adet tv filmi).

Türkiye'de halk diliyle "vosvos" "tostos" "tosbağa" ve "kaplumbağa" olarak da tanınıyordu.

Klasik Beetle'in 2003'te Meksika'da üretiminin durmasının ardından Meksika Pueblan'da yeni nesil teknolojiye uygun bu model üretilmiştir.
Şaduf

Şaduf, seren[1] veya tapındırık bir su aracıdır. MÖ 3000'den bu yana Mezopotamyalılar,[2] MÖ 2000'de Antik Mısırlılar[3] ve daha sonra Minos Uygarlığı, Çin (MÖ 1600) tarafından sulamada kullanılmış kaldıraç mekanizmasına sahip ilkel vinç benzeri bir alettir.[4] Genellikle ekinleri sularken havzaları, hendekleri, duvarları, kanalları ve su yollarını kullanan sulama sistemlerinde kullanılır. Nehir veya gölden karaya veya başka bir nehir veya göle suyu taşımaya yarar. Ucuna kova takılı uzun bir direğe benzer.[5] Günümüzde hala Afrika ve Asya'nın Hindistan'ın kırsal bölgelerinden Ganj ovasının "dhenki" olarak adlandırılan Bhojpuri kuşağında olduğu gibi birçok bölgesinde çok yaygın kullanılır.

Şaduf, boyunun bir ucundan yaklaşık beşte biri kadar uzaklıkta uzun bir direk veya dal asılı dik bir çerçeveden oluşur. Bu kutbun uzun tarafının ucunda bir kova, deri bir çanta veya bitüm kaplı kamış bir sepet asılıdır. Kova, bazen düzgün olmayan bir tabana veya derinin üst kısmı açılabilen bir parçaya sahip şekilde birçok farklı tarzda yapılabilir. Bu, suyun elle boşaltması yerine anında dağıtılmasını sağlar. Kısa uç, levyenin karşı kuvveti olarak iş gören bir ağırlık (kil, taş veya benzeri) taşır. Doğru dengelendiğinde, karşı ağırlık yarım dolu kovayı destekler böylece boş kova az bir kuvvetle aşağıdaki suya doğru bırakılır ama dolu kova gene aynı az kuvvetle yukarı çekilir.

Neredeyse zahmetsiz bir batırma ve çıkarma hareketiyle, su geçirmez kap su kütlesinden (tipik olarak bir nehir veya göl) karaya veya başka bir su kütlesine su taşımak için kullanılır. Her hareketin sonunda, su, sulama hendekleri boyunca suyu istenen yöne taşıyan su kanallarına boşaltılır.

Seren, Arapçada شادوف (šādūf); İngilizcede swape[6], counterpoise lift, well pole, well sweep veya sweep;[7] Çincede ise Jiégāo olarak adlandırılır. Alet Macaristan'ın Büyük Ovaları'nda yaygın olarak kullanılır, burada "gémeskút" olarak bilinir (anlamı: "heron kuyuları") ve bölgenin sembolü olarak kabul edilir.[8] Serenin Antik Yunancada adı kēlōn (Yunanca: κήλων) veya kēlōneion (Yunanca: κηλώνειον) olup, bu terim לוןילון şekliyle Talmud İbranicesi'ne alıntılanmıştır.[9]
Volkswagen Polo

Volkswagen Polo, Volkswagen'in 1975'ten beri küçük sınıfta ürettiği otomobil modeliydi.

1996 yılında üçüncü nesli satışa sunuldu. 2000 model yılı için yenilenen Polo, 2002 yılında bir kez daha yenilendi ve dördüncü nesline kavuştu. Polo, 2005 yılında Golf V şasisi üzerine geliştirilerek yenilendi. Polo, bu nesilde 1.0, 1.2, 1.4, 1.6, 1.8 benzinli, 1.2 TSI, 1.4 TSI turbo benzinli ve 1.4 TDI dizel motor seçenekleriyle satıldı. BlueMotion modelleri Polo'nun çevre dostu modelleridir. BlueMotion modellerinde verimli motorlara ek olarak Start-Stop sistemi, aerodinamik geliştirmeler ve düşük sürtünme katsayılı lastikler bulunur.[1] Bu modeller; 1.2 TSI, 1.4 TSI benzinli ve 1.4 TDI dizel motor seçenekleriyle birlikte satılmaktadır. 2006 yılından itibaren Polo GTI'ın makyajlanmış versiyonu satışa sunulmuştur. Polo GTI, 1.8 benzinli motora ve özel Cup versiyonuna sahiptir. Aynı zamanda Polo, arazi aracı görünümlü Cross modeline de sahiptir. 18 Eylül 2024'te Volkswagen resmi hesabından Polo'nun artık üretilmeyeceğini açıkladı.

Birinci nesil Polo, Audi 50'nin yeniden yapılandırılmış versiyonudur. 1979 yılına kadar 500.000 adet üretildi. Audi 50'ye kıyasla çok daha hesaplı olduğundan onun yerini kısa sürede aldı. 1979 yılında makyajlandı.[2]

Polo'nun ikinci nesli 13 yıl boyunca satışlarını sürdürdü.1990 yılında makyaj geçirdi.Üretimi 1994 yılında sona erdi.[3]

Polo, bu neslinde daha modern görünüme kavuştu. Beş kapılı gövde tipi sunulmaya başlandı. Sedan versiyonu da Seat Cordoba üzerine inşa edildi.[2]

Eylül 2001’de piyasaya sürülen MK4 2002’nin başlarında satışa çıktı. Dışarıdan en çok fark edilen değişiklik, Lupo’dakilere benzer dörtlü yuvarlak farların kullanılmasıdır. Oldukça iyi sattı, ancak Top Gear gibi tanınmış otomotiv dergileri tarafından yapılan pek çok müşteri memnuniyeti anketlerinde Polo çok düşük puanlar aldı. 2005 yılında geçirdiği makyajla önü biraz daha Passat'a benzemiştir.[2]
Çad bayrağı

Çad bayrağı, günümüzde kullanılan hâli ile ilk olarak 1959 yılında Fransa'ya bağlı özerk bir bölge olduğunda kullanılmaya başlanmış, ülkenin 1960 yılında bağımsızlığını kazanması ile yeni ülkenin resmî bayrağı olarak göndere çekilmiştir.

Bayrağı oluşturulurken Fransa bayrağı ve Pan-Afrika renkleri baz alınmış ve her iki bayrağı anımsatacak renkler yeni bayrakta kullanılmıştır.

Bayrak dikey olarak bayrağı üç eşit parçaya bölen şeritlerden oluşmaktadır. Bu şeritler sırasıyla mavi, sarı ve kırmızı olarak sıralanmaktadır. Bayrağın göndere çekilen tarafta bulunan mavi renk açık gökyüzünü, umudu ve ülkenin güney bölgelerini temsil ederken, orta şeride rengini veren sarı güneşi ve ülkenin kuzey bölgesinde bulunan çölleri, dalgalanan tarafta bulunan kırmızı renk ise ilerlemeyi, birliği ve Çad halkının ülkesi için ölüme hazır olduğu ifade etmektedir.

Çad bayrağı, 1989 yılında devrim neticesinde sosyalist devlet armasını bayrağından çıkardıktan sonra ortaya çıkan Romanya bayrağı ile neredeyse birebir örtüşmektedir. Renklerin sırası, bayrak oranı eşit olan her iki ülke bayrağını ayırt eden tek ve ilk bakışta görülemeyecek kadar ufak olan farkı ise mavi renginin tonudur. Çad bayrağında kullanılan mavi ton, Romanya bayrağında kullanılan maviye göre biraz daha koyu bir tondadır. Romanya bayrağının dışında Moldova bayrağı ve Andorra bayrağı da aynı renkleri aynı sıralama ile kullanmakta olup, bu ülkeler ayrıca orta şeritte devlet armalarını bulundurmaktadırlar.Bu ülkenin bayrağındaki mavi çivit mavisidir.
Babadağ (dağ)

Babadağ güney-batı Türkiye'de, Batı Akdeniz Bölgesi'ndeki  Muğla ilinin Fethiye ilçesinde bulunan bir dağ'dır.

Bu dağın üç zirvesi bulunmaktadır. En yüksek rakımlı zirvenin irtifası 1,969 metredir. "Karatepe" adı verilien ikinci zirvenin rakımı  1,400 metredir. Ayrıca 1200 metre pisti kış aylarında kullanılmaktadır. Bu üç zirve karşı karşıya bulunmakta ve aralarından derince bir sel vadisi geçmektedir. Her  üç zirve de kireçtaşı/kalkerden oluşmuştur. Üç zirvenin birbirinde ayrık olması dolayısıyla bazı coğrafyacılar Babadağı'nı bir  "sıradağ" olarak nitelendirmektedirler.

Babadağ çok zengin olan bitki türleri ile dikkati çekmektedir. Bu bitkiler arasında 1,400 m ile 1,800 m rakımlı arazide gayet yaygın (Acer undulatum) Latince sınıflanma isimli bu bölgeye has akçaağaç türünden ağaçlar ve (Cedrus libani) Latince sınıflanma isimli Türkiye'ye has sedir türü ağaç ormanları çok önemlidir.

Babadağı zirvesi ve "Karatepe" adı verilen alt-zirve denize çok yakındır; denizden uzaklık 5 km yi geçmez. Bu nedenle Fethiye ve civarına gelen turistler için bu zirvelerden denize doğru rotalı "yamaç paraşütü" sporu geliştirilmiştir.
İncirlitepe Düz Yerleşmesi

İncirlitepe Düz Yerleşmesi, Isparta il merkezinin kuzeybatısında, Gönen İlçesi'nin güneybatısında, Gümüşgün Köyü'nde yer alan bir düz yerleşmedir. Burdur Gölü'nün kuzey ucuna doğru, İncirlikaya'nın ovaya bakan güney terası üzerindedir. Yüzey buluntularına bakılarak yerleşmenin 100 x 30 metrelik bir alana yayılmış olduğu düşünülmektedir. Ovada, Gümüşgün Köyü ile Gölbaşı Köyleri arasındaki İncirlipınar Höyüğü ile karıştırılmaması için İncirli 1 adıyla da bilinmektedir.[2] Yerleşme, günümüzde ova seviyesinden 7 metre yüksekliktedir.[3]

Yerleşmeyle ilgili ilk bilgiler Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi'nden Enver Yaşar Bostancı tarafından 1959 yılında verilmiştir. Bostancı, yüzeyden obsidiyen ve çakmak taşı yontmataş endüstrisi ürünleri toplamıştır. Daha sonra 1983 yılında bölgede araştırma yapan Mehmet Özsait yerleşmede incelemeler yapmıştır.[2]

Gerek Enver Yaşar Bostancı'nın, gerek Mehmet Özsait'in yüzey toplamalarında ele geçen buluntular Geç Neolitik Çağ ve Erken Kalkolitik Çağ buluntularıdır.[2]

Mehmet Özsait yüzeyden topladığı çanak çömlek buluntularını Geç Neolitik Çağ'a tarihlemektedir. Bu çanak çömlek buluntuları devetüyü, kahverengi ve açık kahverengi renkli, ince kum ve mika katkılı hamurlu, devetüyü kahverengi astarlı, bazıları kırmızı, krem ve kahverengi boyalı, iyi pişirilmiş mallardır. Tümü el yapımıdır.[2]

Mehmet Özsait, buluntuların Hacılar buluntularına benzediğini belirtmektedir.[3]

Bölgenin Epipaleolitik Çağ'dan Neolitik Çağ'a geçişte, avcı – toplayıcı topluluklar tarafından yurt yeri olarak kullanılmış olduğu ileri sürülmektedir.[2]