root-0/wiki-turkish huggingface dataset:
Çad dilleri

Çad dilleri, Kuzey Nijerya, Güney Nijer, Çad, Güney Orta Afrika Cumhuriyeti ve Kuzey Kamerun'un yer aldığı Sahel’in bazı bölgelerinde konuşulan ve 150 dili içeren Afro-Asyatik dil ailesinin bir koludur. En çok konuşulan Çad dili Hausaca, bir lingua franca olarak Batı Afrika'nın doğusunda kalan iç bölgelerde konuşulmaktadır.

Newman (1977), dilleri daha sonraki tüm kaynaklarda da kabul edilmiş dört gruba ayırmıştır. Bununla birlikte, dil grubunun alt dallanması bu kadar sağlam olmamıştır; Örneğin Blench (2006), Doğu Çad dillerinin sadece A/B çatallanmasını kabul etmektedir.[1]

Kuzey Kamerun bölgesindeki Çad dilleri konuşan grupların  üzerinde yapılmış çeşitli modern genetik çalışmalar, bu popülasyonlarda Y-Kromozomu Haplogrup R1b'nin, özellikle R1b'nin R-V88 varyantının, yüksek frekanslarda bulunduğunu gözlemlemiştir. Bu haplogrup Batı Avrasya'nın bazı bölgelerinde yaygın ancak Afrika'da nadir görülür. Cruciani ve diğ. (2010) bu nedenle, Holosen ortasında (~ 7.000 yıl önce) Proto-Çad dilleri konuşmacılarının, Levant'tan Orta Sahra'ya ve oradan Çad Havzası'na yerleştiğini önermektedir.[2]

Çad dilleri, Songhay veya Maban şubelerinden dile geçmiş birçok Nil-Sahara dilleri kökenli sözcük içerir. Bu durum, Çad dilli konuşurları batıya doğru göç ederken, Çad dilleri ile Nil-Sahara dilleri konuşurları arasında gerçekleşmiş erken temasın varlığına kanıt oluşturur.[3]
VU metre

VU metre elektronikte ses şiddetini ölçmek için kullanılan bir ölçü aletidir. Adındaki VU ön eki İngilizce Volume Unit ("Ses şiddeti birimi") kelimelerinin kısaltılmasıdır.

Elektronikte ses cihazlarının girişi  600 



Ω


{\displaystyle \Omega }

 olarak saptanmıştır. Bu yük üzerinde  2.5 mW güç 0 VU olarak tanımlanır. Bu gücü veren gerilim ise şu şekilde bulunur.

VU değeri tıpkı desibel gibi logaritmik bir gösterge üzerinde okunur.
1.225 V yaklaşık olarak 4 dBu düzeyine eşittir.

VU metre gerçekte bir ampermetredir. 600 



Ω


{\displaystyle \Omega }

 girişli yük üzerinde 2.5 mW tüketildiği zaman ampermetre 0 VU ya ayarlanmıştır. Göstergenin bunun üzerini gösteren bölümü aşırı güç uyarısı için genellikle kırmızıdır. Ölçü aletinin diğer bölümü ise genellikle -20 VU ya kadar olan alt değerleri okur.

VU metre ani değerden çok müziğin genel düzeyini göstermek için geliştirilmiştir. Bu sebeple ölçü aletinin girişinde 300 msn zaman sabitine sahip bir alçak geçiren elektronik filtre vardır. Böylelikle müzik içerisindeki çok ani yükselişler VU metrede görünmez.
Türkiye İş Bankası Müzesi

Türkiye İş Bankası Müzesi, Atatürk tarafından kurulmuş olup; Türkiye İş Bankası'nın tarihi ve cumhuriyetin ilanından beri Türkiye'de gelişen iktisadi bağımsızlığa ilişkin objelerin yer aldığı müzedir.

1890'da bir postane binası olarak yaptırılan tarihi binada bulunmaktadır. Bina, 1927 yılında Türkiye İş Bankası'na aktarılmış ve 2004 yılına kadar banka şubesi olarak kullanılmıştır. 2005 yılında müzeye dönüştürülmüş ve son olarak 14 Kasım 2007 tarihinde halka erişimi sağlanmıştır. 2011 yılından beridir öğrencilere yönelik atölyelere ev sahipliği yapmaktadır.[7]

Müzenin koleksiyonu, İş Bankası şubelerinden alınan, bankanın gündelik yaşamının parçalarından oluşmuş üç boyutlu nesneler ile banka arşivindeki kâğıt ve görsel malzemelerden oluşmaktadır. Resim Koleksiyonu'nda bulunan bazı örnekler müzede sergilenmektedir. Atatürk'ün bankada misafir edildiği odanın da sergilendiği müze, toplamda 3 kattan oluşmaktadır.

Müzenin bodrum katı, ana kasa bölümü ve müşteriler için kiralık kasa ünitesini kapsamaktadır.

Müzenin giriş katı, bankanın giriş katında bulunan banka kasası ve bankoları sergilemek için tasarlanmıştır. Bu katta aynı zamanda İş Bankası Kültür Yayınları kitap mağazası da bulunmaktadır.

Müzenin birinci katında ilk salondan başlayarak toplamda 8 salon boyunca devam eden ve İş Bankası'nın tarihini kronolojik bir biçimde anlatan sabit sergi bulunmaktadır. Bu sergide zengin arşivden toplumsal ve iktisadi hayatı yansıtan belge ve fotoğraflar, farklı dönemlere ait daktilo, hesap makinesi gibi bankacılık aletleri, kumbara, promosyon malzemeleri, reklam filmleri gibi bankaya özgü materyaller sergilenmektedir.[8]
Patricia Highsmith

Patricia Highsmith (19 Ocak 1921 - 4 Şubat 1995)  daha çok psikolojik gerilim romanlarıyla tanınan, kitapları 20'den fazla filme kaynaklık etmiş Amerikalı polisiye yazarı.

19 Ocak 1921'de Mary Patricia Plangman olarak Teksas'ta doğdu. Altı yaşında ailesiyle birlikte New York'a geldi, orada eğitim gördü. Yazar olmaya 16 yaşındayken karar verdi. İngilizce kompozisyon, dramaturji ve kısa hikâye yazımı dersleri aldığı Barnard College'den 1942 yılında mezun oldu. 1942 ve 1948 yılları arasında New York ve Meksiko'da yaşadı, çizgi romanlar için hikâyeler yazdı.

İlk romanı Strangers on a Train (Trendeki Yabancılar) 1950'de yayımlandı ve ses getirdi. Alfred Hitchcock'un 1951'de bu romanı aynı isimle filme uyarlaması ile büyük ün kazandı. Peşi sıra diğer romanları da sinemaya uyarlandı. The Blunderer (Becerksiz) 1954'te, This Sweet Sickness (Tatlı Hastalık) 1960'ta, The Talented Mr. Ripley (Becerikli Bay Ripley) 1955'te, Ripley's Game (Ripley'nin Oyunu) 1974'te sinemaya uyarlandı.

1991'de yazdığı Su Altında Bir Ripley Serüveni adlı kitabını, Filistin intifadasına ve Kürtlerin mücadelesine adadı. İthaf sayfasına şu notu düştü: "İntifada’nın ve Kürtlerin ölülerine, ölenlerin, hangi ülkede olursa olsun baskıyla mücadale edenlere, yalnızca sayılmak için değil de vurulmak için ayağa kalkanlara… "
Ne var ki, bu ithaf yazısı İsrail ve Türkiye edisyonlarında yer almadı.

1963 yılında Avrupa'ya taşındı, ömrünün son 12 yılını İsviçre Locarno'da geçirdi. 4 Şubat 1995'te lösemiden hayata veda etti.

Eleven (The Snail-Watcher and Other Stories) 1970

Little Tales of Misogyny 1974

The Animal-Lover's Book of Beastly Murder 1975

Slowly, Slowly in the Wind 1979

Mermaids on the Golf Course 1985

Tales of Natural and Unnatural Catastrophes 1987

Nothing that Meets the Eye - The uncollected stories of Patricia Highsmith 2002
Man's Best Friend and Other Stories 2004

Çocuklar için şiir ve çizim kitabı:
Yassıçemen Muharebesi

Yassıçemen Muharebesi, 10-12 Ağustos 1230 tarihinde Erzincan yakınlarında, Anadolu Selçuklu Devleti - Eyyubiler ittifakı ile Harezmşahlar Devleti arasında yapılan muharebedir. Kesin Selçuklu ve Eyyubi zaferiyle sonuçlanan bu muharebe sonrasında Harezmşahlar Devleti yıkılma sürecine girmiş ve Anadolu Selçuklu Devleti ile Moğollar sınır komşusu olmuştur.

Harezmşahlar Devleti, 12. yüzyıl boyunca günümüzdeki Türkmenistan, Özbekistan ve Afganistan ülkelerinin topraklarında kuvvet kazanan, İran ve Azerbaycan'ı da etki alanında bulunduran bir Türk devletiydi. 1220 yılında Moğol İmparatoru Cengiz Han'ın Orta Asya'ya saldırıya geçmesi sonucu Harezmşahlar, Moğol istilasıyla karşı karşıya kaldılar. Semerkant, Buhara ve Köhne Ürgenç kentlerini ellerine geçiren Moğollar, Harezmşahlar Devleti'ne de büyük bir kayıp verdiler.

Harezmşahların başına geçen Celaleddin Harezmşah, ordusuyla birlikte Hindistan'a doğru kaçmaya başladı. Ancak onlara yetişen Moğollar, İndus Nehri civarında Harezmşah ordusunu tekrar yenilgiye uğrattılar. Bu sefer Celaleddin Harezmşah, en yakın kumandanlarıyla birlikte Doğu Anadolu'ya yöneldi.

1229 yılında Celaleddin Harezmşah, Ahlat kentini kuşattı. 8 aylık bir kuşatmadan sonra şehri ele geçirdi ve yağmaladı. Bu olay üzerine Anadolu Selçuklu Devleti ile Harezmşahlar arasında bir savaş kaçınılmaz hale geldi.

Moğolların Harzemşahları yenmesi üzerine Harzemşahlar, Anadolu Selçuklu Devleti'yle birleştiler. Moğollar, Anadolu Selçuklu Devleti'nin kendilerine karşı tehdit unsuru oluşturacağını anladılar ve Harezmşah askeri görüntüsü altında bazı Selçuklu köylerini talan ettiler. Bunu Celaleddin Harzemşah'ın yaptığını zanneden Selçuk Sultanı; Celaleddin Harzemşah'ın köyleri talan etmediğini bildiren mektubuna inanmadı, bir süre sonra da aralarında soğuklaşma ve ayrılma konusu olmuştur.

Bu esnada eski Ahlat Valisi Hacip Ali de kaybettiği Ahlat Kalesi'ni yeniden ele geçirmişti. Bunu duyan Celaleddin Harzemşah, Ahlat Kalesini tekrar almak için Ahlat'ı kuşatınca Hacip Ali'nin dostluğunu kendi menfaatleri için ilerlettiği Selçuk Sultanı; Celaleddin Mengü Berti'den Ahlat kuşatmasını kaldırmasını istedi. Sultan Celaledddin Ahlat Kalesi'nin zaten kendisinin olduğunu, Hacip Ali'nin orayı işgal ettiğini söylediyse de Selçuk Sultanı onu dinlemedi. Bu mevzu hakkında aralarında geçen sert mektuplar yüzünden aralarında savaş rüzgarları esmeye başlamıştı.

1230 yılında Anadolu Selçuklu Sultanı I. Alaeddin Keykubad Doğu Anadolu Bölgesi'ndeki Harezmşahların üzerine yürüdü. İki ordu Erzincan yakınlarında Yassıçemen mevkiinde karşılaştılar. Anadolu Selçuklu Devleti Harzemşahları büyük bir yenilgiye uğrattı. Celaleddin Harzemşah sonradan hırsızlar tarafından öldürüldü.

I. Alaeddin Keykubad bu zaferden sonra devletin sınırlarının güvenliğini sağladı. Ancak bu başarı aradaki Harzemşahları ortadan kaldırarak Anadolu Selçuklu Devletini Moğollarla karşı karşıya getirdi. Baycu Noyan kumandasındaki Moğollar Anadolu'ya girerek saldırılara başladılar. 1243 yılındaki Kösedağ Savaşı'nda Moğollar, Selçukluları yenilgiye uğratarak Anadolu'yu istila ettiler.
Abat Ayımbetov

Abat Kayratulı Ayımbetov (Kazakça: Абат Қайратұлы Айымбетов; d. 7 Ağustos 1995), Süper Lig takımlarından Adana Demirspor'da forma giyen Kazak millî futbolcudur.

Ayımbetov, 2004 yılında ailesiyle birlikte Aktobe'ye taşındı ve on yaşında futbol oynamaya başladı. Profesyonel kariyerine 2012 yılında Aktobe kulübünde başladı. Daha sonra sırasıyla Kairat, Krılya Sovyetov, Astana kulüplerinde oynadı.

2012 sezonunda profesyonel takımda teknik direktör Vladimir Muhanov ile çalıştı. Ayımbetov, Kazakistan Premier Ligi'ndeki ilk maçına 26 Eylül 2012'de FC Akzhayik karşısında oynanan maçta çıktı.[1]

1 Temmuz 2013'te  Aktobe ile profesyonel sözleşme imzaladı ve Aktobe formasıyla 2013 sezonunda toplam on kez sahaya çıktı. Premjer Liga'daki ilk golünü Shakhtar Karagandy'ye karşı galip gelinen 19 Ekim 2013'teki maçta attı. İlk profesyonel sezonunda kulüp ile Kazak şampiyonluğunu kazanmayı başardı. Bir sonraki sezonda toplam 13 maçta yer aldı. Ayrıca uluslararası ilk maçına UEFA Şampiyonlar Ligi'nde çıktı. Dinamo Tbilisi'e karşı iç sahada oynanan maçta 86. dakikada oyuna girdi; duraklama süresinin beşinci dakikasında 3-0'lık galibiyet sonucu tayin eden golü kaydetti.

Premyer Liga'da 2019 sezonunda Ayımbetov takımın en iyi oyuncularından biriydi. 29 lig maçında sahaya çıktı ve 16 gol kaydetti. Sezon sonunda Kazakistan Futbol Federasyonu tarafından Premjer Ligi'nin en iyi forveti olarak gösterildi ve ligdeki gol krallığı listesinde üçüncü sırada yer aldı.

27 Ocak 2020'de Kayrat FK, Ayımbetov ile opsiyonlu bir yıllık sözleşme imzaladığını duyurdu.[2] 21 Şubat 2021'de Krılya Sovyetov'a transfer oldu.[3] 2 Nisan 2021'de Astana ile kiralık olarak anlaştı.[4]

2024 kış transfer sezonunda Türkiye'ye transfer oldu ve 1,5 yıllığına Adana Demirspor ile anlaştı.[5] Bu takımda ilk maçına 4 Şubat 2024 tarihinde Pendikspor deplasmanında çıktı.[6] İlk golünü ise 17 Mayıs 2024'te Antalyaspor deplasmanında attı.[7]
Namazgah-Tepe

Namazgah-Tepe veya Namazga-depe, Türkmenistan'ın Aşkabat iline yaklaşık 100 km mesafede, İran sınırına yakın bir konumda yer alan ve Tunç Çağı'na (BMAB) tarihlenen bir arkeolojik sit alanıdır. 1950'lerden itibaren Vadim Mikhailovich Masson, Viktor Sarianidi ve I. N. Khlopin tarafından kazılan site, Türkmenistan'daki Tunç Çağı siteleri (Namazgah III-VI) için kronoloji oluşturması açısından (tarihi belgelemesi açısından) önemlidir.

Namazgah kültüründen önce Ceytun kültürü bölgede varlık sürdürmekteydi.

Türkmenya Anav kültürünün bölgedeki Namazgah kültüründen çok daha önce bölgede varlığını sürdürdüğüne inanılmaktadır. Namazgah I dönemi (MÖ 4000-3500),[1] Anav IB2 dönemi ile çağdaş kabul edilir.[kaynak belirtilmeli] Geç Kalkolitik Çağ'da bir köy yerleşimi olarak Namazga III (yaklaşık olarak MÖ 3200-2800) ve proto-kentsel bir alan olarak Namazgah IV (yaklaşık olarak MÖ 2800-2400), Geç Bölgeselleşme Dönemi'ne aittir.[1]

Namazgah V (yaklaşık olarak MÖ 2400-2000),[1] çok az sulama yapılan veya hiç sulama yapılmayan Anadolu modelini takip eden Entegrasyon Dönemi'ne veya "kentsel devrim" dönemine tarihlenmektedir. Namazgah-Tepe, yaklaşık 60 hektarı kapsayan üretim ve muhtemel hükûmet merkezi olarak ortaya çıkmaktadır ve Altıntepe ile birlikte muhtemelen ikincil bir başkenttir. MÖ 1600 yıllarında Altıntepe terk edilmiş ve Namazgah-Tepe eski boyutuna göre küçülmüştür.

Geç Tunç Çağı'nda Namazgah VI (MÖ 1800–1500),[1] Yerelleşme Çağının bir parçası olarak, göçebe  Andronovo kültüründen ve/veya Srubna kültüründen göçebe pastoralistlerin saldırısı ile karakterizedir.

Sitede detaylı boyalı çanak çömlekler bulunmaktadır.[2]

Aşağıdaki tablo Namazgah kültürünün kronolojisini açıklamaktadır.
Utupursi

Utupursi, Proto Güney Kafkas dilini konuşan halkların yaşadığı düşünülen  Diaohi Krallığı'nın bilinen son hükümdarıdır. Saltanatı otuz yıl süren Utupursi, bu süre zarfında komşu krallık Urartular'ın yayılmacı politikasıyla mücadele etti. MÖ 8. yüzyılın ilk yarısında kral Menua ve I. Argişti'nin ordularına karşı savaştı. Saltanatı Urartu metinlerinde geçmektedir.

Utupursi, Kuzeydoğu Anadolu'daki halklar konfederasyonu Diaohi Krallığı'nın bilinen son hükümdarıdır.[1] MÖ 9. yüzyılın sonlarında ve MÖ 8. yüzyılın başlarında [1] krallığının başkenti Sasilu'dan (günümüz Tortum civarı)  Kolhis'e kadar uzunan bölgede yaşayan düzinelerce Proto-Kartvel (Gürcü-Laz) kabileye hükmetti.[2]

Urartu kralı Menua'nın (MÖ 810 - 786) Güney Kafkasya'ya doğru yayılmacı politikasıyla mücadele etti.[3] Menua, iki krallık arasındaki savaştan sonra Diaohi'nin başkenti Sasilu'yu ele geçirdi. Utupursi, krallığının kuzeydoğusuna sığındı. Menua, yol üstündeki birkaç kaleyi ve Zua şehrini ele geçirerek seferine devam etti.[4]

Utupursi, son kalesi Utu'nun düşmesinin ardından yenilgiyi kabul etmek zorunda kaldı. Kendisini Urartu'nun tebaası olarak tanıdı ve işgal sırasında ele geçirilen Diaohili mahkûmlarının serbest bırakılmasına karşılık yıllık altın ve gümüş haraç ödemeye zorlandı.[1]

Utupursi, Urartu'ya sadık kalmadı. Menua'nın MÖ 786'daki ölümünü fırsat bilgi ve, MÖ 785'te Menua'nın yerine geçen I. Argişti'ye (MÖ 786-764) haraç ödemeyi reddederek bağımsızlığını ilan etti.[5] Utupursi, krallığın yeni başkenti belirlediği Zua'nın ele geçirilmesinin ardından kısa sürede mağlup oldu ve Urartu'nun krallığı üzerindeki hakimiyetini bir kez daha kabul etti. I. Argişti, zaferini Zua'daki bir binaya yazdırdı.[4]

Birkaç yıl sonra Urartular Asurlularla savaşırken Utupursi bir kez daha isyan etti. Bunun üzerine Argişti Diaohi'ye döndü ve Zua şehrini yaktı. Buna karşın Utupursi'yi tahttan indirmedi.[4]

MÖ 768'de Utupursi üçüncü bir isyan başlattı ancak Diaohi'nin güney topraklarını ilhak eden I. Argişti [4] tarafından bir kez daha yenilgiye uğratıldı. [6] Urartu, Utupursi'nin yeniden isyan çıkarma ihtimaline karşılık isyanlara daha hızlı cevap verebilmek için Diaohi sınırlarında birkaç kale inşa etti.[7] I. Argişti dört yıl sonra öldü ve bu tarihten sonra Utupursi'den bahseden bir kaynak yayımlanmadı. Utupursi, Diaohi krallığının Kolhis-Urartu ittifakı sonucu yıkıldığı dönemde veya krallığın yıkılışından kısa bir süre sonra öldü.[1]
NGC 3887

NGC 3887, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksidir. Gökyüzünde Kupa takımyıldızı yönünde bulunur. SBbc tipi bir çubuklu sarmal galaksidir. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.[4]

NGC 3863 |
NGC 3864 |
NGC 3865 |
NGC 3866 |
NGC 3867 |
NGC 3868 |
NGC 3869 |
NGC 3870 |
NGC 3871 |
NGC 3872 |
NGC 3873 |
NGC 3874 |
NGC 3875 |
NGC 3876 |
NGC 3877 |
NGC 3878 |
NGC 3879 |
NGC 3880 |
NGC 3881 |
NGC 3882 |
NGC 3883 |
NGC 3884 |
NGC 3885 |
NGC 3886 |
NGC 3887 |
NGC 3888 |
NGC 3889 |
NGC 3890 |
NGC 3891 |
NGC 3892 |
NGC 3893 |
NGC 3894 |
NGC 3895 |
NGC 3896 |
NGC 3897 |
NGC 3898 |
NGC 3899 |
NGC 3900 |
NGC 3901 |
NGC 3902 |
NGC 3903 |
NGC 3904 |
NGC 3905 |
NGC 3906 |
NGC 3907 |
NGC 3908 |
NGC 3909 |
NGC 3910 |
NGC 3911 |
NGC 3912
OH 7

OH 7 (Olduvai Hominidi № 7), "Johnny'nin Çocuğu" olarak da bilinir,[1] Homo habilis'in tip örneğidir. Fosiller 4 Kasım 1960'ta Tanzanya, Olduvai Vadisi'nde Jonathan ve Mary Leakey tarafından keşfedildi. Kalıntılar yaklaşık 1.75 milyon yıl öncesine tarihleniyor ve alt çene kemiğinin parçalanmış parçalarından (hala on üç dişin yanı sıra çıkmamış yirmilik dişleri de tutuyor), izole bir üst azı dişi, iki parietal kemik ve yirmi bir parmak ile bilek kemiklerinden oluşan bir eli içeriyor.[2]

OH 7 eli, insanlarınkine benzer şekilde geniş bir başparmak ve geniş parmak uçlarıyla geniştir; bununla birlikte, insanların aksine parmaklar nispeten uzundur ve şempanze benzeri bir eğrilik sergiler. Ayrıca, başparmağın diğer parmaklara göre oryantasyonu büyük insansıların anatomisine benzer.[1] Parietal kemikler - neredeyse tam bir sol paryetal ve parçalanmış sağ paryetal - fosillerin 12 veya 13 yaşındaki bir erkek çocuğa ait olması nedeniyle 663 cc'ye yerleştirilen hominidin kafatası kapasitesini belirlemek için kullanıldı. Bu, Phillip Tobias tarafından hominidin tam yetişkin potansiyeli için 674 cc tahmin edildi.[3] Bununla birlikte, diğer bilim insanları, kafatası kapasitesini 590 cc[4] ila 710 cc olarak tahmin etmişlerdir.[5]

Louis Leakey, John Napier ve Phillip Tobias, fosilleri kapsamlı bir şekilde inceleyen ilk kişiler arasındaydı. Leakey ekibi ve diğerleri, genişletilmiş kraniyal kapasite,[3] gnatik küçülme, nispeten küçük post-köpek dişleri (Paranthropus boisei ile karşılaştırıldığında),[6] Homo benzeri kraniyofasiyal gelişim modeli[7] ve el parçalarında hassas bir kavrama becerisi olduğunu (ki bu  alet kullanımı yeteneğini gösterdi) savundu. OH 7'yi Australopithecus africanus ve Homo erectus arasında bir geçiş türü olarak ayırdılar.

Leakey ekibi, Nature dergisinin Nisan 1964 sayısında[8] yeni Homo habilis türünü duyurdu ve antropoloji topluluğu arasında 1970'ler boyunca süren tartışmayı ateşledi. Daha 1964 Mayısı gibi erken bir tarihte Kenneth Oakley ve Bernard Campbell, Nature'da kendi yayınlarıyla Leakey ekibinin bulguları hakkında endişelerini dile getirmişlerdi ve aynı yılın Temmuz ayında Sir Wilfrid Le Gros Clark, H. habilis'in "hemen geçersiz bir taksona dönüşeceğine" dair umudunu açıkça belirtti.[1] Yeni adlandırılan türe karşı olan ihtilaf ve önyargı, bazı antropologların H. habilis'i Australopithecus habilis olarak adlandırmasına veya ilişkili fosil kalıntılarını diğer Homo türlerine atfetmesine yol açtı, bu eğilim, 1971'de Le Gros Clark'ın ölümünden çok sonra da devam etti.[1]

Diğer eleştirmenler, OH 7'nin P. boisei fosilleri içerdiği bilinen bir bölgede bulunduğunu, olgunlaşmamış bir bireye ait olduğunu ve H. habilis ile P. boisei arasındaki farkların yeni bir tür ortaya çıkarmak için yeterli olmadığını belirtti. Bazıları OH 7'nin A. africanus'a daha çok benzediğine inanıyor.
Şadiye (kruvazör)

Şadiye, Osmanlı İmparatorluğu için inşa edilen ama tamamlanmadan sökülen kruvazör. Mayıs 1889'de sipariş edilen geminin yapımına İstanbul Tersane-i Amire'de 9 Kasım 1891'de başlandı. 1897'de çalışmalar durdurulduğunda iskeleti inşa edilmiş ve bordaları kısmen kaplanmıştı. 1906-1909 yılları arasında kızaktayken söküldü.[1]

Şadiye tamamlandığında 68,5 m uzunluğunda, 10,6 m genişliğinde ve 4,2 m su çekiminde olacaktı. Deplasmanı 1.612 ton (1.587 emperyal ton; 1.777 küçük ton) olarak planlanmıştı. Gemi demir ve tahtadan kompozit olarak inşa edilmişti ve tahta kaplıydı.[1]

Gemi, gücünü iki vida pervaneyi çeviren üç silindirli iki adet dikey üçlü genleşme buhar motorundan alıyordu. Tersane-i Amire tarafından üretilmesi planlanan motor, buharını Tersane-i Amire imalatı olacak olan, kömürle çalışan dört kazandan alıyordu. Motorun 3.500 nominal beygirgücü (2.600 kW) üretmesi planlanıyordu. Geminin tasarlanan azami hızı 17 knot (31 km/sa; 20 mph) idi.[1]

Geminin orijinal tasarımında silahları altı adet 150 mm L/45 seri ateşli top Krupp top, dört adet 47 mm seri ateşli Hotchkiss top ve beş adet 450 mm torpido tüpü olarak planlanmıştı.[1] Daha sonraki planlarda 6 adet 120 mm seri ateşli top, 4 adet 47 mm top, 4 adet 37 mm top ve biri burunda sabit, dördü bordaya konumlu beş adet 450 mm torpido tüpü ile donatılması düşünüldü.[2]

Mayıs 1889'da sipariş edilen geminin Tersane-i Amire'de yapımına 9 Kasım 1891'de başlandı. 1897'de gemi üzerindeki çalışmalar durduğunda iskeleti ve bazı kaplamaları tamamlanmıştı. 1904'te iskelet haldeydi fakat tamamen çürümüştü.[2] 1906-1909 yıları arasında tamamlanan kısım sökülerek kızak temizlendi.[1]
o1

o1, OpenAI tarafından geliştirilen ve çok adımlı problemleri analiz edebilme yeteneğine sahip önceden eğitilmiş üretken dönüştürücü yapay zekâ modeli. 12 Eylül 2024 tarihinde duyurulmuştur.[1]

Temmuz 2024'te, Reuters OpenAI'ın "Strawberry" kod adıyla bilinen bir önceden eğitilmiş üretken dönüştürücü geliştirdiğini bildirdi.[2]

o1, 12 Eylül 2024 tarihinde ChatGPT Plus ve Team kullanıcıları için piyasaya sürüldü.[1] GitHub o1'i Copilot hizmetinde uygulamaya başladı.[3]

OpenAI'a göre, o1 yeni bir optimizasyon algoritması ve bu algoritmaya özel olarak hazırlanmış bir veri kümesi kullanılarak eğitilmiştir. Eğitim, pekiştirmeli öğrenme yöntemini kullanmıştır.[4]

o1, bir yanıt üretmeden önce ek süre harcayarak düşünmektedir, bu da onu özellikle bilim ve programlama gibi karmaşık akıl yürütme görevlerinde daha etkili hale getirmektedir.[1] Önceki modellere kıyasla, o1, nihai yanıtı vermeden önce kullanıcıdan gizli "Chain-Of-Thought" oluşturacak şekilde eğitilmiştir.[5][6] OpenAI CTO'su Mira Murati'ye göre o1'deki yanıt vermeden önce düşünme yeteneği, yeni bir yaklaşımı temsil ediyor. Bu yöntem, yanıt üretirken daha fazla hesaplama gücü kullanarak modelin çıktısını geliştiriyor; Diğer taraftan, modelin ölçeklenmesi yaklaşımı, çıktıları artırmak için modelin boyutunu, eğitim verilerini ve hesaplama gücünü artırıyor.[7] OpenAI'ın test sonuçları, yanıt vermeden önce düşünülen hesaplama miktarının logaritması ile doğruluk arasında bir korelasyon olduğunu göstermektedir.[5][6]

o1-preview, fizik, kimya ve biyoloji ile ilgili soruları yanıtlarken yaklaşık olarak bir doktora (PhD) seviyesinde performans göstermiştir. Uluslararası Matematik Olimpiyatları (IMO) seçme sınavında, o1-preview %83 oranında doğru çözüm sağlarken, GPT-4o'nun oranı %13'tür. Ayrıca, Codeforces kodlama yarışmalarında en iyi %89'luk yüzde diliminde yer almıştır.[8] o1-mini, o1-preview'den %80 oranında daha hızlı ve ucuzdur. Özellikle programlama ve STEM alanlarıyla ilgili görevler için daha uygundur, ancak o1-preview kadar geniş bir "genel dünya bilgisi"ne sahip olmamaktadır.[9]

OpenAI, o1'in akıl yürütme yeteneklerinin, verilen güvenlik kurallarına uyma konusunda daha etkili olduğunu belirtmiştir. OpenAI, bir test sırasında o1-preview'ün, bir hata nedeniyle başarısız olması gereken bir görevde bir yapılandırma hatasını kullanarak başarı sağladığını rapor etmiştir.[10][11] OpenAI ayrıca Birleşik Krallık ve ABD'deki yapay zekâ güvenlik enstitülerine erken erişim sağlamış, bu sayede araştırma, değerlendirme ve testler yapılmıştır. Araştırmacı Dan Hendrycks, o1 hakkında, "Model, biyolojik silahlarla ilgili soruları yanıtlamada çoğu zaman doktora seviyesindeki bilim insanlarını geride bırakıyor." açıklamasını vermiştir.[12]
NGC 3099

NGC 3099A, Yeni Genel Katalog'da yer alan bir galaksi çiftidir. Gökyüzünde Küçük Aslan takımyıldızı yönünde yaklaşık olarak 681,66 Mly (209 Mpc)uzaklıkta bulunur. İngiliz astronom William Herschel tarafından 1785 yılında 47,5 cm (18,7 inç) çaplı aynalı tip bir teleskopla keşfedilmiştir.[3]

NGC 3075 |
NGC 3076 |
NGC 3077 |
NGC 3078 |
NGC 3079 |
NGC 3080 |
NGC 3081 |
NGC 3082 |
NGC 3083 |
NGC 3084 |
NGC 3085 |
NGC 3086 |
NGC 3087 |
NGC 3088 |
NGC 3089 |
NGC 3090 |
NGC 3091 |
NGC 3092 |
NGC 3093 |
NGC 3094 |
NGC 3095 |
NGC 3096 |
NGC 3097 |
NGC 3098 |
NGC 3099 |
NGC 3100 |
NGC 3101 |
NGC 3102 |
NGC 3103 |
NGC 3104 |
NGC 3105 |
NGC 3106 |
NGC 3107 |
NGC 3108 |
NGC 3109 |
NGC 3110 |
NGC 3111 |
NGC 3112 |
NGC 3113 |
NGC 3114 |
NGC 3115 |
NGC 3116 |
NGC 3117 |
NGC 3118 |
NGC 3119 |
NGC 3120 |
NGC 3121 |
NGC 3122 |
NGC 3123 |
NGC 3124