root-0/wiki-turkish huggingface dataset:
Ananı Da!

Ananı Da (İspanyolca: Y tu mamá también), 2001 Meksika yapımı Alfonso Cuarón filmidir. Yönetmenin senaryosunu Carlos Cuarón ile birlikte yazdığı film, iki delikanlının, yirmili yaşlarının sonlarında bir kadınla çıktıkları yolculuğu konu alan bir büyüme hikâyesidir. Başrollerini Meksikalı aktörler Diego Luna ve Gael García Bernal ile İspanyol aktris Maribel Verdú paylaşmıştır. Film, 1999 Meksikasının politik ve ekonomik gerçeklerini, özellikle de kesintisiz 71 yıl boyunca devlet başkanlarının Kurumsal Devrimci Parti'den çıkması geleneğinin sona ermesini ve Vicente Fox'un başını çektiği muhalefetin yükselişini gözler önüne serer.

Film cinselliği açıkça tasviriyle bilinir. Bu nedenle birçok ülkede çeşitli yaş sınırlarıyla gösterildi. İngilizce konuşulan ülkelerde de, çevirisi yerine İspanyolca özgün adıyla gösterime girdi. Haziran 2001'de Meksika'da ilk haftasonunda $2,2 milyon hasılat yaparak, Meksika sinema tarihinde rekor kırdı.[1]

Ülkesi dışında da ses getiren film, En İyi Özgün Senaryo dalında Akademi Ödülleri'ne ve Yabancı Dilde En İyi Film dalında Altın Küre'ye aday gösterildi.

Film karakterlerin hikâyelerini anlatırken zaman zaman müzik kesilir, görüntü akmaya devam eder ve bu arada bir dış ses, karakterler, olaylar ya da hikâyenin geçtiği yere ilişkin ek bilgiler verir. Bu bilgiler kimi zaman Meksika'daki ekonomik ve sosyal ortama, özellikle de ülkenin yoksul kırsal kesiminin durumuna dikkat çeker.

Hikâye esas olarak, yetişkinliğe geçme sürecinde iki delikanlıya odaklanır: Orta hâlli solcu bir aileden gelen Julio (Gael García Bernal) ile babası üst düzey bir politikacı olan Tenoch (Diego Luna).

Ananı Da internet sitesi Rotten Tomatoes'ta 127'de 116 olumlu eleştiriyle %91'lik yüzdeye sahiptir.[2] Metacritic'te ise 35 ana akım eleştirmenin değerlendirmesi sonucunda 100 üzerinden 88 ortalamayı yakaladı.[3] Sinema eleştirmeni Roger Ebert filme dört üzerinden dört yıldız verdi.[4]

Film Venedik Film Festivalinde En İyi Senaryo Ödülünü aldı. 2002'de En İyi Özgün Senaryo dalında Oscar'a aday gösterildi.
Diğer Dünya

"Other World" (Diğer Dünya), M.C. Escher'in karmaşık optik illüzyonları ve geometrik dönüşümleriyle tanınan eserlerinden biridir. Bu eser, Escher'in karakteristik tarzını yansıtan detaylı bir litografi çalışmasıdır. Boston Public Library'de bulunmaktadır.

"Other World", Escher'in hayal gücünün sınırlarını zorlayan bir dünya yaratır. İzleyiciyi, yerçekimsiz bir ortamda, imkansız mimari yapılarla dolu bir manzaraya çeker. Eser, sonsuz döngüler, geometrik şekiller ve tekrar eden desenlerle doludur. Escher, perspektif, simetri ve geometriyi ustalıkla birleştirerek, izleyicinin gerçeklik algısını sorgulayan bir yapı oluşturur. "Other World" gibi eserler, Escher'in sanatında gerçeklik ve hayal gücünün kesişimini araştırdığı ve bu konuları izleyiciyle etkileyici bir şekilde paylaştığı önemli örneklerdir. "Other World", Escher'in sanatının derinliklerine inmek isteyenler için önemli bir durak olarak kabul edilir ve sanatçının optik illüzyonlarının ve matematiksel kavramların sanatsal ifadesi konusundaki ustalığını sergiler.[1]

1940'lar, aynı zamanda dünya tarihinde önemli bir döneme denk gelir. İkinci Dünya Savaşı'nın ardından dünya, yeniden yapılanma sürecine girmiş ve sanat da bu dönemde çeşitli etkiler altında kalmıştır. Escher'in eserleri, bu dönemin karmaşık ve belirsiz atmosferini yansıtabilir. "Other World" gibi eserler, savaş sonrası dönemin belirsizliğini ve izleyicinin gerçeklik algısını sorgulayan bir ruhu yansıtabilir.

Escher, "Other World" gibi eserlerini genellikle litografi tekniğiyle oluştururdu. Litografi, bir taş levha üzerine yağ bazlı mürekkebin uygulanmasıyla gerçekleştirilen bir baskı tekniğidir. Sanatçı, bu teknikle detaylı ve karmaşık desenler oluşturabilir ve dönemine göre oldukça yenilikçi bir yaklaşım sergileyebilirdi.
Çi (roman)

Çi, ilk defa 2014 yılında Azra Kohen tarafından kaleme alınan ve Destek Yayınları tarafından yayınlanan bir Türkçe psikolojik gerilim romanı. Fi isimli romanın devamıdır ve kendisinden sonra gelen roman ise Pi'dir. Üçleme, uzun bir süre çok satan kitaplar arasında kalmıştır. 2017 yılında ise üçlemeyi Ay Yapım isimli Türk yapım şirketi, bu roman serisini bir internet dizisine uyarlamış ve Fi isimli dizi, puhutv üzerinden yayınlanmaya başlamıştır. Kitapta; Can, Duru, Deniz, Bilge, Eti ve Sadık isimli karakterlerin hayatları ve birbirleri ile olan ilişkileri anlatılır.

Can Manay sonunda amacına ulaşmış, Duru'nun aklını çelmiştir. Artık Duru, onun evinde kalmaktadır. Ama Can Manay'ın Duru'ya olan aşkı daha da saplantılı hale gelir ve artık onu kimseye göstermek istemez; başkalarının önünde dans etmesini engellemeye çalışır ve aşırı derecede cinsel bağımlılığı da ortaya çıkmıştır. Her ne kadar başlarda Duru bu ilgiyi sevse de sonraları kendisini hapiste gibi hissetmeye başlar ve Deniz'in ise bu durumu umursamadığını düşünür; fakat bir gece Manay'ın evi gözetlemek için kurduğu kameralardan Deniz'i seyreder ve ağladığını görür. Sonunda Duru ondan nefret etmeye başlar ve Manay, eski sevgilisinde olduğu gibi tekrar aynı hataya düşmüştür ve hastalığının belirtileri tekrar ortaya çıkar. Eti ise onun yanındadır. Duru ile Manay'ın bu halinden sıkılan Deniz ise artık şehirde kendisi için yapılacak bir şey kalmadığını düşünür ve köye işçi olarak yerleşir. Köyde yetişkinler değil, yalnızca çocuklar ile konuşma haline girer. Artık yetişkinlerden tiksinmeye başlamıştır. Çıkardığı Darbe isimli dergisi sansürlenince, Özge bilinmeyen birisinden derginin çalındığı yeri öğrenir. Ama artık dergi işi onun için bitmiş gibi görünür, bu nedenle dergiyi internet üzerinden yayınlamaya kalkar. Karmakarışık sokaklarda eylem yapılan bir günde Özge kalabalık arasında dayak yer ve Sadık Kolhan’la yakınlaşır. Kolhan ona çok garip bir teklifte bulunur. Hem Can Manay'ın son zamanlardaki hallerinden ve kendisine aşık olan Murat'ın polisler tarafından dövülmesinden dolayı Bilge üzüntü üzerine üzüntü yaşamıştır.

Çi, ilk olarak Temmuz 2014'te Destek Yayınları tarafından yayınlanmış ve 300'ün biraz üstünde sayfa sayısı ile ilk romanın yarısı kadar uzunluktadır.[1]

Roman, toplamda 7 tane kitap listesinde çok satanlar arasına girmiştir.[2]

Azra Kohan, bir görüşmesinde "Çi" kelimesinin, suyun buz hali, yaşam enerjisi anlamına geldiğini belirtmiştir.[3]

2017 yılında, üçleme, yapımcılığını Ay Yapım'ın üstlendiği Fi isimli internet dizisine uyarlanmıştır. Dizi, puhutv üzerinden yayınlanmaktadır. Dizide romanın devam serileri de konu edilecektir.[4]

Posta gazetesinin yazarı Şirin Sever; Fi, Çi ve Pi serisinin 2016 yılının en çok konuşulan kitap serisi olduğunu söylemiş ve "Bir solukta okumuş, çok da beğenmiştim" yorumunu yapmıştır.[5] Vatan yazarı Oya Doğan ise romanın diğer kişisel gelişim kitaplarından çok daha fazlası olduğunu belirtmiş ve romanın "hayatta tesadüf diye bir şey olmadığını, seçimlerimizin bizi iyi ya da kötüye götürdüğünü, anlamın önemini, kendi tekamülünüzün peşinde koşmanızı" söylediğini de eklemiştir.[6]
SMS Schleswig-Holstein

SMS Schleswig-Holstein, Alman İmparatorluk Donanması için 1903-1906 yılları arasında üretilen Deutschland sınıfı beş ön dretnot zırhlıdan biridir. Gemi, Kiel'deki Germaniawerft tersanesinde Ağustos 1905'te kızağa konmuş, Temmuz 1908'de filoya katılmıştır.

Birinci Dünya Savaşı sırasında, 31 Mayıs - 1 Haziran 1916 tarihlerinde Jutland Savaşı'nda sonuçlanan, Yüksek Denizler Filosunda ön-hatta hizmet etti. Savaştan sonra, Schleswig-Holstein 1917 yılı başlarında hizmet dışı olmadan önce Elbe Nehri'nin ağzında görev almak için çekilmiştir. Schleswig-Holstein, Versailles Antlaşması şartlarında, Almanya'ya izin verilen birkaç savaş gemilerinden biri olarak, tekrar 1920'lerde filo hizmetine girdi. 1935 yılında, bu eski savaş gemisi, deniz Harbiyelileri için bir eğitim gemisi haline getirilmiştir.

I. Dünya Savaşı'nda savaşan gemi, II. Dünya Savaşı'nın başlangıç tarihi olan 1 Eylül 1939'un sabah erken saatlerde Westerplatte'de Polonya üssüne başlattığı ateş, II. Dünya Savaşı'nda başlatılan ilk ateştir. Gemi, savaşın çoğunluğunda bir eğitim gemisi olarak kullanıldı. 18 Aralık 1944'te İngiliz bombardıman uçakları tarafından 3 kez vurularak batırıldı. Gemi kalıcı olarak devre dışı olduğu için, mürettebatı Marienburg savunmasına yardımcı olmak için karaya gönderildi.

Schleswig-Holstein sonrasında denizden çıkarıldı ve daha sonra bir hedef olarak Sovyet Donanması tarafından kullanılmak üzere karaya oturtuldu. Finlandiya Körfezi'nde Osmussaar adasında kapalı sığ suda bir hedef olarak uzun süreli kullanım için karada bekledi. Son olarak 1966 civarında atış talimi için kullanılan geminin kalıntıları şimdi batık halindedir. 1990'dan beri geminin çanı, Dresden Alman Askeri Tarih Müzesi'nde sergilenmektedir.
Anayasal iktisat

Anayasal iktisat teorisi devletin gücü ve yetkilerinin nasıl sınırlandırılabileceğini ve nasıl sınırlandırılması gerektiğini inceleyen bir disiplindir. James M. Buchanan ve Anthony Downs, anayasal iktisadı şu şekilde tanımlamaktadır:

Anayasal politik iktisat teorisinin felsefi temellerini sosyal sözleşme teorisi (ing: social contract theory) oluşturur. Sosyal sözleşme, toplumda birlikte yaşayan bireylerin, temel hak ve özgürlükleri ile toplumun içerisinde uyulması gerekli olan kuralları içeren informel kurallar üzerinde görüş birliğine varmalarını ifade eder. İyi bir toplumsal düzenin temelleri, sosyal sözleşme içerisinde oluşturulmuş kural ve kurumlara dayalıdır. Sosyal sözleşme anayasal demokrasinin normatif ilkelerini içerir.

Sosyal sözleşme anayasalardan başlıca şekil ve amaç yönünden ayrılır:

Kamu tercihi teorisi, esasen anayasal iktisat teorisinin alt yapısını oluşturmaktadır. Kamu tercihi teorisinin gelişimi II. Dünya Savaşı'nı takip eden 1940'lı ve 1950'li yıllara rastlarken, anayasal iktisadın bir disiplin olarak doğuşu ve önem kazanması 1970'li yılların sonlarına rastlamaktadır.

Anayasal iktisat teorisi içerisinde devletin meşrutiyeti konusu felsefi düzeyde incelenmekte, bu çerçevede devletin bireylerin can ve mal güvenliğinin korunmasına karşılık, onun hak ve özgürlüklerine ne tür sınırlamalar getirebileceği konuları irdelenmektedir. Devletin egemenlik hakkının bir sonucu olarak bireyin politik hak ve özgürlükleri yanı sıra ekonomik hak ve özgürlüklerine hangi türde sınırlamalar getirebileceği ve bunların neler olması gerektiği konusu tartışılmaktadır. Örneğin; devletin vergi almak koymak ve değiştirmek, para basmak vb. yetkileri bu çerçevede inceleme konusu yapılmaktadır.
MKE Silahsan Müzesi

MKE Silahsan Özel Müzesi, MKE Silah Sanayi Müzesi ya da yaygın ismiyle Kırıkkale Silah Müzesi, 15 Temmuz 1990'da MKE Kırıkkale Silah Fabrikası bünyesinde kurulan ve 2 Kasım 1993'te yenilenerek tekrar ziyarete açılan silah sanayi müzesi.

Müzede 14. yüzyıldan başlayarak günümüze kadar kullanılmış çok sayıda silah çeşitleri sergilenmektedir. Müzedeki silahlar Türkiye'nin çeşitli şehirlerinden toplanarak bir araya getirilmiştir.

Müze, 1987 yılında Anıtlar ve Müzeler Genel Müdürlüğü'nün kararı ile Kırıkkale şehrinin ilk özel müzesi olmuştur. 15 Temmuz 1990 tarihinde ise yalnızca Müzeler Haftası boyunca halkın ziyaretine açılmaya başlanmıştır.[2] Makina ve Kimya Endüstrisi kurumunun Kırıkkale'deki Silah Fabrikası sınırları içerisinde yer alan müze, eserlerin daha geniş bir salona alınıp yeniden düzenlenmesiyle birlikte 2 Kasım 1993'te tekrar ziyarete açılmıştır.[3]

Müze, Kırıkkale'nin Yahşihan ilçesi sınırları içerisinde, Makina ve Kimya Endüstrisi kurumuna ait Silah Fabrikası arazisi içerisinde, 39°50′48″K 33°30′55″D﻿ / ﻿39.84667°K 33.51528°D﻿ / 39.84667; 33.51528 koordinatlarında yer almaktadır. Kırıkkale merkezine uzaklığı yaklaşık 4 km (2,5 mi)'dir.

Özel müze statüsünde olması sebebiyle yalnızca Müzeler Haftası'nda 18-24 Mayıs tarihleri arasında ücretsiz olarak halkın ziyaretine açıktır. Diğer günlerde ise, hafta sonları haricinde Makina ve Kimya Endüstrisi Kurumundan özel izin alınarak ziyaret edilebilmektedir.[2][4] Müzenin yıllık ziyaretçi sayısı yaklaşık 2.500'dür.[1] Özel izinle gezilen müzenin şehrin merkezine de taşınması gündeme gelmiştir.[5][6][7]

Müzede sergilenen eserlerin ağırlığı Türk Kurtuluş Savaşından sonra İstanbul ve Karadeniz halkından toplanarak Anadolu'ya kaçırılan eserlerdir.[1] Bir kısmı da koruma altına alınmak üzere, İstanbul Tophane'de bulunan silah fabrikasından gönderilmiştir.[3] Müzedeki eserler, 13.-14. yüzyıldan başlayarak günümüze kadar koruyucu, delici, kesici, ateşleyici olmak üzere kronolojik sıraya göre sergilenmektedir.[1]

Sergilenen eserler arasında kılıç, ok, gürz haricinde, Osmanlı ordusu'nun ilk kullandığı ateşli silahlar ile batı devletlerinde 15. ve 16. yüzyıllarda kullanılan silahlar ve çeşitli savaş aletleri de yer almaktadır. Yaklaşık 500 parça eserden oluşan müzede, en dikkat çeken eserlerden birisi de; 28 kilo ağırlığa sahip zırh gömleği ve miğferdir. 14'üncü yüzyıla ait olan bu eser, dövüşçüyü düşmanından gelen ok ve kılıç darbelerine karşı korumak amacıyla kullanılmıştır. Müzede sergilenen eserlerin hepsi envanter defterine kayıtlı orijinal parçalardan oluşmaktadır.[1][2]
Rasterleştirme

Rasterleştirme (İngilizce: rasterisation), bilgisayarda çizilen şekillerin veya grafiklerin ekranda görüntülenebilmesi için küçük noktalara (piksel) dönüştürülmesi işlemine denir. Bu yöntem sayesinde çizgiler, daireler ve diğer şekiller ekran çözünürlüğüne uygun bir şekilde gösterilebilir.

Rasterleştirme sırasında şekillerin hangi piksellere denk geldiği hesaplanır. Bu süreçte çeşitli algoritmalar kullanılır. Kenarların düzgün görünmesi için kenar yumuşatma (antialiasing) yöntemleri de uygulanabilir.

"Rasterleştirme" terimi Almanca Raster 'ızgara, desen, şema' ve Latince rastrum 'kazıyıcı, tırmık' kelimelerinden gelmektedir.

Rasterleştirme, ilk olarak basit şekillerin ekranda gösterilmesinde kullanılmıştır.. Başlangıçta sadece düz çizgiler ve temel geometrik şekiller rasterleştirilebiliyordu. Bu işlemler genellikle yazılımla yapılıyordu ve çok fazla zaman alıyordu.

İlerleyen süreçte  grafik kartları ortaya çıktı ve rasterleştirme işlemleri donanım tarafından yapılmaya başlandı. Bu sayede işlem çok daha hızlı hale geldi. 1990’lı yıllarda 2D oyunlarda kullanıcı arayüzleri rasterleştirme kullanılarak geliştirilmeye başlandı. Bu dönemde kullanılan rasterleştirme yöntemleri çok basit yöntemlerdi.

2000’li yıllara gelince 3D grafikler yaygınlaşmaya başladı.Bununla birlikte daha karmaşık rasterleştirme teknikleri kullanıldı. Işık, gölge, doku ve renk geçişleri gibi ayrıntılar da eklenmeye başlandı. Antialiasing (kenar yumuşatma) gibi yöntemlerle görüntü kalitesi artırıldı.

Günümüzde rasterleştirme, gelişmiş grafik işlemciler tarafından saniyede milyonlarca üçgeni işleyebilecek şekilde çalıştırılmaktadır. Gerçek zamanlı oyunlar, animasyonlar ve hatta artırılmış gerçeklik (AR) uygulamaları da bu teknik sayesinde mümkün hale gelmiştir.

Bilgisayar oyunlarında, animasyonlarda ve grafik tasarım programlarında rasterleştirme çok etkin bir şekilde kullanılır. 3 boyutlu nesneler, bu teknikle 2 boyutlu ekrana aktarılır. Grafik işlemciler (GPU), bu işlemi hızlı bir şekilde yapar.

Harita uygulamalarında, vektör tabanlı yollar, sınırlar veya yapılar rasterleştirme yöntemi ile piksel tabanlı görüntüler elde edilir.

Yazıcılarda çıktı almak için belgeleri ve görselleri rasterleştirme yöntemini kullanarak basar. Metinler ve grafikler, küçük noktacıklara ayrılarak kağıda aktarılır.
Ubeydullah bin Ziyâd

Ubeydullah bin Ziyad bin Ebih (Arapça: عبيد الله بن زياد; d. 648, Basra - ö. 5 Ağustos 686, Musul), Emevîler'in Irak valisi.

Babası, Emevîlerin Irak valisi Ziyâd bin Ebih, annesi Fars olan Mercane'dir. Babasının 673 yılında ölümünden sonra Horasan valiliğine getirildi. 674 yılında Mâverâünnehir'e sefer düzenleyerek Buhara şehrini ele geçirdi ve pek çok ganimetle birlikte Türk okçularını da yanına alarak Basra'ya geri döndü. 675 yılında Basra valiliğine tayin edildi. Ancak ertesi sene Horasan valiliğinden azledildi. Hüseyin'in kendisine biat toplaması için Kufe'ye gönderdiği Müslim bin Akil'in icraatları karşısında başarısız olan Kufe valisi azledilince yerine Ubeydullah getirildi. Babası gibi Basra ve Kufe valiliklerini uhdesinde toplamıştır.

Ubeydullah Kufe valisi olarak şehre yüzü peçeli bir şekilde girdi. Halk kendisini Hüseyin bin Ali zannederek sevinç gösterileri düzenledi. Bu duruma kızan Ubeydullah, camide halkı tehdit etti ve sonrasında sert önlemler aldı. Müslim bin Akil'i yakalattı ve taraftarlarını kabile reislerini korkutarak dağıttı. Akil'i evinde ağırlayan Hani bin Urve'yi de öldürttü ve Müslim ile beraber kesik başlarını Yezid'e gönderdi. Hüseyin'in Kufe'ye gelmesini engellemek için adam yolladı. Gönderdiği kişiler onu Kerbela'da konaklamaya zorladılar. Ardından Ömer bin Sad'ı 4.000 kişilik kuvvetle Hüseyin'i Kufe'ye getirmesi ve Yezid'e biat etmesi için Kerbela'ya gönderdi. Yezid'e biati reddeden Hüseyin geriye dönmeyi veya Yezid ile görüşmek üzere Şam'a gitmeyi talep etti. Ubeydullah bu durum üzerine Ömer bin Sad'a, Hüseyin'i Kufe'ye göndermesini bunu kabul etmezse onunla savaşmasını emretti. Kerbela Olayı neticesinde Hüseyin öldürüldü. Sopa ile Hüseyin'in yüzüne ve başına vurduğu rivayet edilmektedir.

Yezid'in ölümünden sonra Mervan bin Hakem'in Şam'dan Medine'ye giderek Abdullah bin Zübeyr'e biat ettiğini öğrenince Mervan'a kendisinin halife olması gerektiğini söylediği rivayet ediliyor. Muhtar es-Sekâfî'nin gönderdiği İbrahim bin Eşter kumandasındaki ordu ile Musul yakınlarında yaptığı savaşta yenilerek öldürüldü ve kesik başı Muhtar'a gönderildi.[1]
RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası

RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası (Rusça: Медаль «За освоение недр и развитие нефтегазового комплекса Западной Сибири»), Rusya Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyeti'nin siyah-olmayan bölgelerinde Sovyet tarımının gelişmesinde üç yıllık özverili çalışmaları tanımak için 30 Eylül 1977'de SSCB Yüksek Sovyet Başkanlığı kararı ile kurulan Sovyetler Birliği devletinin sivil madalyasıydı.Madalya tüzüğü 18 Temmuz 1980'de SSCB № 2523-X Yüksek Sovyet Başkanlığı kararı ile değiştirildi.[1]

RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası Rus Sovyet Federatif Sosyalist Cumhuriyetinin siyah olmayan toprak bölgelerinin tarımı için geliştirilmesi için uzun vadeli bir programın uygulanması üzerinde etkili olan işçiler, çiftçiler ve çalışanlara ve bu alanda üç yıldan az olmamak üzere kural olarak çalışan ve devlet ya da kolektif çiftliklerde bulunan ya da doğrudan faaliyetleri doğrudan siyah-olmayan toprağın dönüşümü ile ilgili olan işletmeler, kuruluşlar ya da kurumlarda çalışan kişiler verildi.[2]

RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyasının verilmesine ilişkin tavsiyeler, işletmelerin, kurumların, kuruluşların, kolektif çiftliklerin yönetim kurullarının, partinin, sendikanın veya Komsomol örgütleri emek gruplarının idari başkanları tarafından yapıldı ve inceleme için İlçe Belediye Meclisi Yürütme Komitesine gönderildi.[3] Alıcıların isimleri, otonom cumhuriyetin Yüksek Sovyet Halk Vekilleri Bölgesel Sovyetinin yürütme komitesine ilerletti. Nihai değerlendirmeden sonra, RSFSR Yüksek Sovyet Başkanlığı adına alıcıların topluluklarında madalya verdi.

"RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası" göğüsün sol tarafında ve SSCB'nin diğer emir ve madalyalarının yanında giyildi ve "Baykal-Amur Demiryolunun İnşası Madalyası"nın hemen ardından yer aldı. Rus federasyonunun emir ve madalyaları eşliğinde giyilirse, ikincisi önceliğe sahiptir.[4]

Her madalya ödül teyidi ile geldi; bu tasdik, ödülün ismini taşıyan küçük, 8 cm x 11 cm karton kitapçık, alıcının ayrıntıları ve içeride resmi damga ve imza şeklinde geldi.

"RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası", tombak'dan yapılan 32 mm çaplı dairesel madalyondur. Sağ tarafta, yükselen bir güneşin altındaki bir tarlayı uzak bir ağaç çizgisi üzerinde çeken bir traktörün kabartma görüntüsü; solda ahırların kabartma görüntüleri, tahıl asansörü ve güç nakil kuleleri vardır.[5] Madalyanın alt çevresi boyunca, "RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası" (Rusça:«За преобразование Нечерноземья РСФСР») kabartma kitabesi bulundu. Sol üst çevre boyunca bir buğday paniği; Ön yüzde yükseltilmiş bir ağız kenarı vardı.

Madalya, madalyon süspansiyon halkası vasıtasıyla bir halka tarafından standart bir Rus beşgen kulvarına sabitlendi.[6] Montaj, 2 mm sarı kenar çizgili 24 mm genişliğinde çakışan yeşil ipek moire şerit ve 6 mm orta mavi şerit ile örtülmüştür.[7]

Aşağıdaki kişiler, "RSFSR'in Siyah-olmayan Topraklarında Dönüşüm Madalyası"sının alıcılarıydı.
Atatürk Bulvarı, Ankara

Atatürk Bulvarı; Ankara'nın Altındağ ve Çankaya ilçelerini birbirine bağlayan bir bulvardır. Alman şehir plancı Hermann Jansen tarafından tasarlanan plana göre II. TBMM binası ile Çankaya Köşkü arasında kesintisiz bir hat inşa etmek amacıyla açılmıştır.

Atatürk Bulvarı projesi hayata geçirilmeden önce, günümüzde kabaca Ulus ve Opera meydanları arasında kalan bölgede, bulvarın başlangıcı olarak kabul edilebilecek olan Bankalar Caddesi bulunmaktaydı. Böylesi bir bulvara yönelik ilk ihtiyaç ise Cumhuriyet'in ilk yıllarındaki kent merkezini Altındağ'dan Çankaya'ya doğru taşıma planları kapsamında inşa edilen Yenişehir bölgesi ile eski kent merkezinin birbirine bağlanması gerektiğinde ortaya çıktı.[1] Şehrin güneye doğru büyümeye devam etmesi sonucunda ise bulvar günümüzdeki haline ulaştı.

Kuzey-güney boylamında inşa edilmiş olan Atatürk Bulvarı; Altındağ sınırları içerisinde bulunan Cumhuriyet, Çankırı ve Anafartalar caddelerinin kesişim noktasındaki Ulus Meydanı'ndan başlayıp yaklaşık 6 kilometrelik bir hat boyunca uzanarak Çankaya Caddesi'yle bağlandığı noktada son bulur. Bulvarın izlediği güzergah boyunca sırasıyla Opera, Sıhhiye, Zafer, Kızılay ve Atatürk meydanları yer alır.

Ankara şehir merkezindeki en önemli ulaşım arterlerinden biri olan bulvar, Opera Meydanı'nda İstiklal ve Ahmet Adnan Saygun caddeleri ile birleşerek Sıhhiye yönüne doğru devam eder. Anafartalar sınırları içerisinde bulunan bir köprülü kavşak aracılığıyla Talatpaşa Bulvarı'na; Kızılay Meydanı'nda ise batı-doğu ekseninde devam eden Gazi Mustafa Kemal Bulvarı ve Ziya Gökalp Caddesi'ne entegre olur. Akay Kavşağı, İsmet İnönü Bulvarı ve Esat Caddesi'yle bağlantıyı sağlayan noktayken; Kuğulu Kavşağı'nda Cinnah, Kavaklıdere ve Polonya caddeleri ile kesişir.
İnsidans

İnsidans, insidans hızı (IH) veya insidans oranı, belirli bir nüfusta belirli bir zaman dilimi içerisinde belirli bir hastalık veya hastalıkların yeni olgularının sayısını ifade eder. Epidemiyoloji ve birçok sosyal tıp biliminde sıklıkla kullanılır.

Sık sık prevalans hızı ile karıştırılır. Prevalans risk altındaki nüfusta hastalığa sahip olguların sayısıyken insidans risk altındaki nüfustaki hastalığı yeni edinenlerin yani yeni olguların sayısıdır. İki anlam arasındaki fark, şu tip bir örnekle daha rahat anlaşılabilir: kolayca ve hızla bulaşan fakat kısa bir sürede yok olan bir hastalık yüksek bir insidansa fakat düşük bir prevalansa sahiptir. Veya tam tersi biçimde, nüfusta zor ve yavaş yayılım gösteren fakat kronikleşen veya uzun bir dönem devam eden bir hastalık, nüfusta düşük bir insidans fakat yüksek bir prevalans gösterecektir.

Örneğin, Türkiye'de tüberküloz insidansı 100.000'de 35 denildiğinde, Türkiye'de yaşamakta olan her 100.000 kişiden 35'inin, bir yıl içinde tüberküloz olduğu anlaşılır. Çok sık görülen hastalıklar 1000 kişi üzerinden, nadir görülen hastalıkları ise bir milyon kişi üzerinde ifade edilir.[1]