rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Protactinium is en cheemsch Element vun’t Periodensystem, dat to de Reeg vun de Actinoiden höört. Dorbi hannelt sik dat üm en Swoormetall vun helle sülvern Farv, dat de Atomtall 91 hett un mit dat Atomteken Pa afkört warrt. Ünner 1,4 K warrt Protactinium to’n Supraleiter. 234mPa is 1913 vun Kasimir Fajans un Oswald Helmuth Göhring opdeckt worrn. Wegen de korten Halfweertstiet vun 1,17 Minuuten hebbt se toeerst den Naam Brevium (lat. brevis „kort“). Dat Isotop 231Pa, dat dorgegen en Halfweertstiet vun 32.760 Johren hett is eerst 1918 vun Otto Hahn un Lise Meitner funnen worrn. Se hebbt em den Naam Protoactinium geven (dat cheemsche Element, dat in de Verfallsreeg vun’t U-235 vör’t Actinium steiht). In’t Johr 1922 hett Otto Hahn wieter rutfunnen, dat to dat vun Fajans opdeckte Brevium-234 noch en tweet Isotop mit de glieken Massentall 234 geev, dat Betastrahlen utsennt un sik dör sien längere Halfweertstiet vun 6,7 Stünne utteken deit. Hierbi hannelt sik dat im den roren Fall vun Karnisomeren. Aristid vun Grosse hett 1927 ut Affäll vun de Radiumprodukschoon Protactiniumoxid isoleert. Later hett he metallsch Protactinium ok ut Protactiniumiodid dorstellt. In’t Johr 1949 hett de IUPAC denn fastleggt, dat dat Element mit de Atomtall 91 den
The Tale of Despereaux (op plattdüütsch so veel as „De Geschicht vun Despereaux“; dt. Titel: Despereaux – der kleine Mäuseheld) is de Titel vun en Reekner-Animatschoonsfilm ut dat Johr 2008 na dat Kinnerbook mit glieken Naam vun Kate DiCamillo. Universal Pictures harr den Film as mööglichen Kandidat för en Oscar-Nomineren as Best Animatschoonsfilm vörslahn, de de Film aver nich kregen hett. Dat lütte Königriek Dor is vull vun Freid. All Inwahners sünd tofreden, un jemehr Glück is vullkamen. Se all töövt op de Präsentatschoon vun dat ne’este Rezept vun den königlichen Kööksch an’n Festdag vun de Supp. Man, den gifft dat en gresigen Unfall, de dat Riek in deepe Truer störten deit: De Rott Roscuro fallt in den Suppenteller vun de Königsche, de vör Schreck dat Hart stahn blieven deit. Roscuro warrt jaagt, fallt in en deepen Schacht un lannt in’t Riek vun de Rotten. In’t Riek is de Freid gau vergeten un leevt blots noch in de Gedanken vun de Minschen vun Dor wieter. De Himmel is vull vun Wulken un verdeckt de Sünn. De Feller warrt nich mehr bestellt un de Inwahners vun Dor fangt an, dat Glück to vergeten. Nümms denkt mehr an betere Tieten. In disse
Jim Miller is de Naam von Jim Miller (* 1947), US-amerikaansch Skisportler, Jim Miller (* 1955), US-amerikaansch Filmeditor, Jim Miller (* 1957), US-amerikaansch Footballspeler, Jim Miller (* 1971), US-amerikaansch Footballspeler, Jim Miller (* 1983), US-amerikaansch Kampsportler, Jim Miller, schottisch Curler. Kiek ok bi: James Miller. Disse Siet is över en mehrdüdigen Begreep un vertellt, wat disse Begreep allens bedüden kann. Disse Siet is sotoseggen en „Gavelsiet“, de Weg gavelt sik hier un du kannst di een Siet utsöken, üm mehr över dissen Begreep to lesen.
Camille Joseph Etienne Roqueplan [ʀɔ.kə.ˈplɑ̃] (* 18. Februar 1802 in Mallemort, Département Bouches-du-Rhône; † 30. September 1855 in Paris) weer en franzöössch Maler un Lithograf. Roqueplan, Schöler vun Antoine-Jean Gros, hett insbesünnere Genrebiller ut de höhgere Sellschopp as ok Landschapen un Marinen von groot Farvenzauber un vun fesseln Luchtwirken malt. In dat historsch Museum to Versailles befind sück en Dorstellen vun de Slacht vun Elchingen. Schöler vun hüm weern ünner annern Marie-Alexandre Alophe, Gabriel Gervais Chardin, Théodore Frère, Prosper Marilhat, Alfred Stevens un Constant Troyon. Camille Roqueplan. Mehr Biller, Videos oder Audiodateien to’t Thema gifft dat bi Wikimedia Commons. DNB-Katalog Camille Roqueplan. In: Ulrich Thieme, Felix Becker u. a.: Allgemeines Lexikon der Bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart. Band XXVIII, E. A. Seemann, Leipzig 1934, S. 589
Hilarius, ok Hilarus, († 28. Februar? 468), Hilliger, weer Patriarch vun Rom van 461 bit 468. De Sarde Hilarius wurr wohrschienlich an' 17. November 461 to'n Bischop wählt, an' 19. November to'n Bischop weeht un is an' 28. Februar (?) 468 storven. Nah en afwieken Upfaaten düer sien Pontifikat van' 13. November 461 bit to'n 29. Februar 468. Sien Naam bedüüd ‚de Heitere‘. As Arzdiakon ünner Leo den Grooten hett he düütlich de Verdammung vun Flavianus vun Konstantinopel up dat Latrocinium Ephesinum (Konzil vun Ephesos) 449 bekämpt. As Paapst hett he de Politik vun sien Vörgänger fortsett, indem he de Herrschap vun dat Röömsch Episkopat över dat südliche Gallien fordern dee. De spaansch Kark hett he Gesetten verordnet. De Liber Pontificalis priest hüm för sien Gaben an de röömsch Karken un Klöster. Betrucken up sien Umgang mit de Ostkark is en Dekretale erhollen, in de he Häresien veroordeelen, de Primat vun Rom betonen un de Beslüsse vun de Konzilien vun Nicäa in dat Johr 325 un Chalkedon in dat Johr 451 bekräftigen dee. In Italien hett he sück gegen dat Utbreeden vun den Arianismus richt. In sien Amtszeit fallt en Synode in de Basilika Santa Maria Maggiore in dat Johr
Savielly Grigoriewitsch Tartakower (ok Xavier Tartakower, Ksawery Tartakower; * 21. Februar 1887 in Rostow an' Don; † 5. Februar 1956 in Paris) weer en poolsch-franzöösch Schachmester un Schachbookschriever. Savielly Tartakower wurr in Rostow an' Don as Söhn vun en öösterriekschen Vader un en poolsch Moder boren. As he twalf Johr olt weer, wurrn sien jöödsch Öllern bi en Pogrom umbrocht. Tartakower is denn nah Genf flücht un hett dor dat Gymnasium besöcht un ansluutend Rechtswetenschap un Literaturwetenschap an de Universität Genf un in Wien studeert, wo he ok sien Doktertitel (Dokter vun de Rechte) kreeg. An' Eersten Weltkrieg hett Tartakower as Offizier vun de öösterrieksch-ungaarsch Armee deelnommen. Da Schachspeel bedreev Tartakower as Beropsschachspeler. He hett tallriek Turniersiege schafft, dorünner in de Johren dat Turnier vun Hasting in de Johren 1927 (vör Edgar Colle un Frederick Yates) un 1928 (vör Lajos Steiner). Stilistisch hörr he mit Meester as Aaron Nimzowitsch un Richard Réti to de so nömmt hypermodern School. Tartakower weer en begnadeter Schachbookschriever. Sien Hööftwark is Die hypermoderne Schachpartie. Af 1924 leev Tartakower in Frankriek. Wiels den Tweeten Weltkrieg weer he ünner dat Pseudonym G. Cartier Liddmaat vun de Free Franzöösch Strietkraften un harr dor den Rang vun en Leutnant
Guy Barker (* 26. Dezember 1957 in Chiswick, London) is en britisch Jazz-Trompeter un Komponist. Barker fung mit twalv Johren an, Trompete to spelen un en Johr later speel he all in dat britisch National Youth Jazz Orchestra. Nah Ünnerrichtsstünnen bi Clark Terry 1975 hett Barker in de 1980er Johren mit John Dankworth, Gil Evans (mit de sien Orchester he 1983 up Tournee gung un bi Upnahmen mitwarken dee), Lena Horne un Bobby Watson. Van 1984 bit 1992 weer Barker Liddmaat vun dat Clark Tracey Quintett, speel buterdem mit Traceys Vader Stan un hörr John Surmans Brass Project an. As völbeschäftigt Sideman war ke in de 1990er bi tallriek Upnahmen mit, so in dat Dedication Orchestra, bi Ornette Coleman, Carla Bley, Georgie Fame, James Carter, Mike Westbrook, Frank Sinatra, Tommy Smith, Colin Towns, as ok den Bands ABC, The The, Erasure, Chris Botti, Wham!, Alphaville, The Moody Blues, buterdem bi Sting, Chris Hunter, Mike Oldfield, Cleo Laine, Acoustic Alchemy un XTC. Siet Anfang vun de 1990er Jahre hett Barker eegen Ensembles leit, in de he ünner annern mit Denys Baptiste, Perico Sambeat, Bernardo Sassetti, Frank Ricotti, Chris Laurence, Geoff Gascoyne un Gene Calderazzo arbeit hett un för de he eegen
Francis Harry Compton Crick OM (* 8. Juni 1916 in Northampton, England; † 28. Juli 2004 in San Diego, USA) weer en engelsch Physiker un Biochemiker. He hett tosommen mit James Watson de Molekularstruktur vun de Desoxyribonukleinsüre (DNA) opdeckt. Crick harr 1937 an dat University College in London en Physikstudium afslooten. För en Tüschentiet weer he för de britisch Marine tätig un hett dor an magnetischen un akustischen Seeminen arbeit. Af 1947 studeer he tosätzlich Biologie un hett sück johrenlang, aber ahn Spood, an dat Cavendish-Laboratorium vun de Universität Cambridge bemüht, sien Dokterarbeit to schrieven. He hett sück mit de röntgenkristallographisch Ünnersöken vun dat Hämoglobinmoleküls befaat, as 1951 de amerikaansch Biochemiker James Watson to hüm stööten dee un sück beid doran maken deen, de Struktur vun de DNA uttofinnen. An' 28. Februar 1953 harrn de beid dat schafft, en rüümlich Modell vun de DNA-Düppelhelix to erstellen, dat up Röntgenbuugensdaten vun Rosalind Franklin un Maurice Wilkins footen dee. Dit Modell, dat se in den Artikel Molecular Structure of Nucleic Acids: A Structure for Deoxyribose Nucleic Acid in de Tietschrift Nature an' 25. April vörstellen deen, wurr weltberühmt un hett bit hüüd Gültigkeit. 1955 stell Crick sien „adapter hypothesis“ vör, de seggt,
The Star Packer is de Titel vun en US-amerikaanschen Western ut dat Johr 1934 mit John Wayne in de Hööftrull. Speelbaas weer Robert N. Bradbury, de ok dat Dreihbook schreven hett. Dreiht weer de Film an verscheden Öörd in’n US-Bundsstaat Kalifornien as ok in de General Service Studios in Hollywood. De Premiere weer an’n 30. Juli 1934 in de USA. En Stadt warrt vun en Verbrekerbande terroriseert. Wokeen de Anföhrer is, weet keeneen, vunwegen dat he nich to faten to kriegen is. Dorüm warrt he ok „Schadden“ nöömt. Üm dat Drieven vun de Bande üm den Schadden en enn to setten, warrt jüst en ne’en Sheriff insett – twee annere sünd vörher al doodschaten worrn. To de sülven Tiet sünd eenige vun de legen Kerls jüst dorbi, de Kutsch to överfallen, vunwegen dat dor veel Geld to halen wesen schall. Man, John Travers is gauer wesen, de tosamen mit sien indiaanschen Fründ Yak ünnerwegens is un dat Geld schulen will. Mit de Kutsch kommt de söte Anita Matlock in de Stadt, de dor en Unkel hett un de Hälft vun den sien Farm arvt hett. Kuum dat se ankamen is, warrt de ne’e Sheriff doodschaten. John springt vör em in,
Hendrik "Henk" van der Grift (* 25. Dezember 1935 in Breukelen) is en ehmalger nedderlannsch Iesflinklöper. 1960 hett he an de Olympisch Winterspelen deelnommen un keem över 500 Meter up den 10. Platz. Van der Grift wurr 1961 in Göteborg Weltmeester in’ Mehrkamp. Dat weer de eerste Titel för en nedderlannsch Iesflinklöper siet över 55 Johr. Dorbi wunn he noch vör Wiktor Iwanowitsch Kossitschkin un Rudie Liebrechts. 1962 in Moskau wunn he noch en Sülvermedaille, ditmal achter Kossitschkin aber vör Ivar Nilsson ut Schweden. Bi de Europameesterschap 1961 wunn he ebenfalls en Sülvermedaille. Statistik bi SpeedSkatingStats Henk van der Grift in de Datenbank vun Sports-Reference.com (engelsch)
August Raillard (* 16. Februar 1821 in Basel; † 1. September 1888 in Amden) weer en Swiezer Alpinist un Grünnensliddmaat vun den Swiezer Alpen-Club. August Raillard weer en Basler Fabrikant un Bargstieger. He weer Deelnehmer vun de Versammeln vun «35 schweizerischen Berg- und Gletscherfahrern» an’ 19. April 1863 in dat Bahnhofbuffet Olten, de up Inlaaden vun Rudolf Theodor Simler den Schweizer Alpen-Club (SAC) grünnd hemm. Raillard weer ok Mitbegrünner vun de Sektschoon Basel vun den SAC. Mit Abraham Roth, Georg Sand, Führer Heinrich Elmer un zwee Draager gelung hüm an’ 6. September 1863 de Eerstbestiegen vun den Bifertenstock. Neben völ Tippen in de Swiezer Alpen hett he 1864 ok de darte Bestiegen vun den Gross Windgällen schafft. An’ 1. September 1888 is Raillard vun en Wannern vun Weesen an’ Walensee nah Amden nich mehr torüchkommen. Een Dag later hett man hüm dood an den Foot vun en Felswand dicht bi dat Seeufer funnen. As Grund för den Afstört in dat ehrder licht Gelände nimmt man Schlechtwurrn oder Schwindel an. Dicht bi de Afstörrtstäe an de Straat vun Weesen nah Betlis erinnert en groot Gedenktafel an den Alpenpionier. Daniel Anker (Hrsg): Helvetia Club. 150 Jahre Schweizer Alpen-Club. Verlag des SAC, Bern
De Messier-Kataloog is en List vun 110 astronoomsche Objekten, de twüschen 1764 un 1782 in en eerste Faten vun den franzööschen Astronom Charles Messier tosamenstellt un later tosamen mit sien Kolleeg Pierre Méchain utwiet worrn is. In den Kataloog staht vör allen Galaxien, Steernhopens un Nevels. De meisten dorvun weern vörher noch nich bekannt to de Tiet. De Messier-Kataloog weer un is ok hüüt noch vun grote praktische Bedüden. He weer de Grundlaag för’t systemaatsche Utforschen vun Galaxien, Nevels un Steernhopens, und vele vun de Messier-Tallen sünd ok vundaag noch as Beteken för vele vun disse Objekten begäng. Messier weer vör allen an Kometen intresseert. Bit 1801 hett he twintig ne’e Kometen opdeckt. Bi sien Söök hett je jümmer wedder mol diffuse Placken funnen, de jüst so utsehn deen as Kometen, man jemehr Positschoon an’n Himmel nich ännern. Vunwegen dat de Objekten keen Egenbewegen opwiest hebbt, weer dat wohrschienlich, dat se wiet weg vun dat Sünnsystem stahn müssen. Üm disse Objekten nich mit Kometen to verwesseln un dorop Tiet to verswennen, hett Messier sik en Kataloog tosamenstellt, in den he disse nevelordigen Objekten, jemehr Positschoon un de sichtboren Egenschoppen fasthollen hett. Dat eerste Objekt („Messier 1“), dat he opschreven hett,
Hydrophobie is en Begreep, de sik stammt ut dat Ooltgreeksche ὕδωρ hýdor „Water“ un φόβος phóbos „Angst“) tohopensett un bedüüt so veel as „dat Water mieden“. Wo stark de Hydrophobie utprägt is, warrt mit de Hydrophobizität angeven. En Stoff, de disse Egenschop opwiest warrt as hydrophob betekent. Bekannt is de Begreep vör allen in de Chemie, woneem dorna cheemsche Stoffen beschreven warrt, de sik nich mit Water mischen laat oder Water tomeist an jemehr Böverflach afperlen laat. In de Biologie warrt dormit Planten un Deerten betekent, de dat Water mieden doot. Hydrophoob sünd nich-polare Stoffen, as Wass, Alkoholen mit lange Alkylresten (also mit Utnahm von Methanol, Ethanol un Propanol), Fetten, Alkanen, Alkenen un so wieter. Wenn hydrophobe in Water lööst warrn schüllt, gifft dat dorbi den so nöömten hydrophoben Effekt. Bi eenige lütte, hydrophobe Molekülen as Methan oder Xenon billt sik dorbi sogors entropisch ungünstige Klathrat-Strukturen. De Lööslichket vun hydrophobe Stoffen in Water is dorüm jümmer siet. Op de annern Siet sünd hydrophobe Stoffen meist jümmer lipophil – dat heet se lööst sik gooot in Ööl un Fett. En Utnahm vun disse Regel billt de Fluorcarbonen un eenige ionische Fletigkeiten as to’n Bispeel BMIIm, de normalerwies un in Water as
Firewall (op plattdüütsch so veel as „Füürwand“) is de Titel vun en US-amerikaanschen Thriller ut dat Johr 2006 mit Harrison Ford in de Hööftrull. Dat Dreihbook hett Joe Forte schreven, Speelbaas weer Richard Loncraine. Jack Stanfield föhrt en tofreden Leven mit sien Fro und twee Kinner un sien Arbeit as Systemadministrater un Baas vun’t IT-Afdeel vun en regionale Bankkeed in Seattle. Een Avend hett he en Drapen mit den Ünnernehmer Bill Cox, wat sik an’t Enn as en Vörwand rutstellt. In de Twüschentiet neemlich heebt Cox sien Lüüd de Familie vun Jack ünner jemehr Gewalt bröcht un dat Huus mit Kameras un allerhand Technik inricht. Cox un sien Bande hebbt den Plaan vun de rieksten Kunnen vun de Bank je 10.000 US-Dollar op en Konto op de Kaiman-Eilannen to överwiesen. Jack schall jüm den nödigen Togang to dat Reekner inrichten. Mit sien Familie as Börgen schall he den annern Dag wedder in’t Büro gahn un arbeiten. Üm to hinnern, dat he heemlich üm Hülp nafraagt warrt he mit Mikrofonen un Kameras utrüst. Liekers kann jack dör en Trick den Kugelschriever mit de Mini-Kamera an sien Sekretärsche wietergeven, ahn dat de Macker, de op en oppassen schall dorvun wat markt. Lang
Robert North Bradbury (egentlich Ronald Bradbury; * 23. März 1886 in Walla Walla, Washington; † 24. November 1949 in Glendale, Kalifornien) weer en US-amerikaanschen Filmspeelbaas, Dreihbookschriever un Filmproduzent, de twüschen 1918 un 1941 alltohopen 125 Speelfilmen inszeneert hett. Bradbury is bit Enn vun de 1910er Johren mit en Vaudeville-Show dör de Lannen tingelt, vördem he sik mit de Familie in Hollywood ansiedelt hett. In’t Johr 1916 füng he sien Loopbahn bi’n Film an, as sien eerst Dreihbook mit den Titel Along the Malibu as Stummfilm ümsett worrn is. Twee Johren later weer he dat eerste mol Speelbaas bi den Western The Wooing of Riley. In de Stummfilm-Tiet hett he en grote Tall vun Filmen inszeneert un hett faken ok sülvst dat Dreihbook dorto schreven. 1920 hett he mit sien Söhnen Bill Bradbury un Bob Steele den Aventüerfilm The Adventures of Bob and Bill dreiht, wat de Anfang vun en Reeg weer. Dorna kemen noch dörteihn wietere Filmen mit de glieke Besetten. Twüschen 1933 un 1935 hett he veerteihn B-Filmen mit den dormols noch jungen John Wayne dreiht, de fröher en Schoolkameraad vun sien Söhn an de Glendale High School wesen is. Robert N. Bradbury. Mehr Biller, Videos oder Audiodateien to’t
De evangeelsch-luthersche Karkenkreis Soltau is en Karkenkreis in Neddersassen. He höört bi’t Sprengel Lümborg von de Evangeelsch-luthersche Landskark Hannover. To’n Karkenkreis Soltau höört üm un bi 60.000 Liddmaten (Stand 2005) in 14 Kaspels. Supperndent is siet 2000 Heiko Schütte. He hett sien Seet in de Straat Rühbarg 5 in Soltau. De Karkenkreis Soltau liggt in de Midd von Neddersassen. Dat Rebeed is de ole Landkreis Soltau ahn de Gemenen Snevern un Neenkerken un de Noorden von’n Landkreis Celle. De Karkenkreis grenzt in’n Noorden an’n Karkenkreis Lümborg un an’n Karkenkreis Winsen, in’n Oosten an’n Karkenkreis Ülzen, in’n Süden an’n Karkenkreis Celle, in’n Süüdwesten an’n Karkenkreis Wasra un in’n Westen an’n Karkenkreis Rodenborg (in’n Sprengel Stood). 1887–1921: Robert Stalmann 1932–1956: Wilfried Wolters 1956–1968: Walter Moritz 1968–1993: Friedrich Hoyer 1993–2000: Eckhard Gorka 2000–: Heiko Schütte Lamberti-Kark in Bargen Antoniuskark in Bissen Friedenskark in Breloh Michaelskark in Faßbarg Peter-un-Paul-Kark in Harmsborg Laurentius-Kark in Müen Martinskark in Munste Stephanus-Kark (Militärkark) in Munste Urbani-Kark in Munste St.-Johannis-Kark in Soltau Lutherkark in Soltau Fabian-un-Sebastian-Kark in Sülten Jacobi-Kark in Witzendörp Hillig-Geist-Kark in Woltern Ole Kark in Bissen Heidenhoff-Kapell in’n Heid-Park in Soltau Kapell in’t Olenhuus Huus Toflucht in Soltau Websteed von’n Karkenkreis (hoochdüütsch) Karkenkreise von’n Sprengel Lümborg Bleikd
Christian René de Duve (* 2. Oktober 1917 in Thames Ditton, Grootbritannien, † 4. Mai 2013) weer en belgisch Biochemiker un Nobelpriesdräger. De Öllern vun de Duve, de ut Belgien stammen deen, weern wiels den Eersten Weltkrieg nah England flücht un sünd mit hüm 1920 nah Antwerpen trüggkommen. 1941 hett he sien Medizinstudium in Löwen mit den Doktertitel afslooten. Nah Studienupenhollen in Stockholm un Washington D.C. wurr de Duve 1951 Perfesser in Löwen. He hett twee nee Zellbestanddeelen opdeckt: de Lysosomen, Bläschen, worin sück hydrolytische Enzyme befinnen, de defekte oder nich mehr bruukt wurrn Zellorganelle oder vun buterhelv vun de Zelle in Nehrensvakuolen upnommen Stoffe afbauen, as ok de Peroxisomen, de ebenfalls en Entgiftensfunktschoon hemm. 1960 kreeg he den Francqui-Pries, en renommeerten belgischen Wetenschapspries, för sien Arbeiten to de Biochemie. 1962 wurr he Perfesser an dat Rockefeller-Institut in New York, wo Albert Claude in de 1940er Johren de eersten elektronenmikroskopischen Forschungen an Zellen dörführen de un wor George Emil Palade tätig weer. Siet 1973 weer he Liddmaat vun de Deutschen Akademie der Naturforscher Leopoldina. 1974 kreeg he, tosommen mit Claude un Palade, den Nobelpries för Physiologie oder Medizin för sien Ünnersöken to de Struktur un Funktschoon vun de Zelle. In
Riders of Destiny is de Titel vun en US-amerikaanschen B-Western ut dat Johr 1933 mit John Wayne in de Hööftrull vun en singen Revolverhelden. De Film is an verscheden Öörd in’n US-Bundsstaat Kalifornien dreiht worrn. De Premiere weer an’n 10. Oktober 1933 in de USA. Sandy Saunders dröpt in de Wildnis op Sheriff Baxter un reddt em dat Leven, vunwegen dat he anschaten un swoor besehrt is. ’N beten later warrt he Tüüg, as de Postkutsch överfallen warrt. Dat Peerd vun den Rover warrt dorbi dootschaten. Unvermodes stellt sik de Rover as de junge Buersdochter Fay Denton rut, de vertellt, dat se op disse Wies blots dat Geld seker stellen wull, dat ehr un ehrn Vadder tosteiht – neemlich vördem de Bande üm James Kincaid dat Geld in en vörtüüschten Överfall in de Finger kriggt. Saunders hülpt ehr uttoneihn un dröpt ehr later in de Stadt, woneem de rieke Koopmann un Landbesitter Kincaid in Afwesenheit vun’n Sheriff dat Regeer övernahmen hett. Op Denton sien Farm kummt Saunders ünner un warrt hier wies, wat Kincaid sien Plaan is: he will de Lännereen vun all de Farmers in de Stadt för en Appel un’n Ei opköpen. Op Kincaid sien Land neemlich verswinnt
Calixt II., eegentlich Guido vun Burgund oder Guido vun Vienne (* um 1060 in Quingey; † 13. Dezember 1124 in Rom), weer af 1119 Paapst. He weer en jüngere Söhn vun den Grafen Wilhelm I. von Burgund. As sien Bröer Hugo († 13. November 1101), de 1086 Arzbischop vun Besançon wurr, hett he en geistlich Loopbahn inslahn un wurr 1088 Arzbischop vun Vienne, dessen Territorium to dat Hillig Röömsch Riek hörr. För de weltliche Herrschap över de Lännereen vun sien Arzbisdom weer he insofern Lehnsmann vun den röömsch-düütschen Kaiser Heinrich V.. Nah den Dood vun Paapst Gelasius II. wurr he an' 2. Februar 1119 to'n Paapst wählt un he nehm den Naam Calixt II. an. In' April 1121 gelung hüm dat, den Gegenpaapst Gregor VIII. in Sutri to verhaften, aftosetten un inkerkern to laaten. An' 23. September 1122 hett he ok de Investiturstriet mit Kaiser Heinrich V. dör dat Wormser Konkordat bileggt. De Kaiser hett den Anspröök vun de Kark up dat Recht, Bischöpen un Äbte sülvst uttowählen un to ernennen (so nömmt Investitur) akzepteert. In’ Gegentoog hett de Paapst tostimmt, dat de Wahl vun de düütsch Bischöpen un Äbte in Anwesenheit vun kaiserlich Afordneten to verhanneln weer, un dat
Randolph Denard Ornette Coleman (* 9. März 1930 in Fort Worth, Texas; † 11. Juni 2015 in New York City) weer en US-amerikaansch Jazz-Musiker (vör allen Alt-, af un to ok Tenorsaxophon, Trompeet un Vigelien) un Komponist. Ornette Coleman gellt as Pionier vun den Free Jazz un is de Schöpper vun de „Harmolodie“. Coleman broch sück af 1944 dat Saxophonspeel un Notenlesen sülvst bi. Mit 19 Johr is he vun to Huus utreeten, um den Düvelskreis ut Armoot un Rassendiskrimineeren in' Süden vun de USA to verlaaten. In Los Angeles hett sück Ornette Coleman mit Hülpsjobs över Water hollen un broch sück 1950 ok weer in Sülvststudium de Harmonielehre un de Musiktheorie bi. Hier entwickel he ok sien up de Logik vun de Mathematik footen musikalischen Konzepte un funn eenig Mitspeler in Don Cherry (Trompeet), Bobby Bradford (Trompeet), Walter Norris (Klaveer), Ed Blackwell (Slagtüüch), Billy Higgins (Slagtüüch) un Charlie Haden (Bass). De beid toletzt nömmt Musiker hett he 1958 in de Band vun Paul Bley (Klaveer) kennen lehrt, de um Coleman un Cherry wieder maakt wurr, bevör se dör den Utstieg vun Bleys to'n Ornette Coleman Quartet wurr. Tosommen sünd se dör lütt Clubs in Los Angeles tourt. Ehrn eersten