rlitschk/wikidir huggingface dataset:
De Histoorsche Kritik is en Methode to'n Unnersöken vun histoorsche Texte. Se is in dat 18. un 19. Johrhunnert upkamen. Bekannt is se sunnerlich vun dat Unnersöken vun Bibeltexte (Bibelexegese). De histoorsche Kritik hett dat dor up afsehn, bi dat Unnersöken vun en (Bibel-) Text rut to finnen, in wat for en Tied de Text instmaals tostanne kamen is, wat dormols los weer un wat for'n Indruck de histoorsche Kontext bi den Text achter laten hett. De Vorgeschicht vun en Text un de Geschicht vun den Text sülms speelt dor en Rull bi. De histoorsche Kritik geiht dor nich vun ut, dat en Bibeltext „vun'n Himmel fullen“ oder vun Gott den Apostel oder Propheten in influstert wurrn is. Se meent anners rüm, de Texte weern vun Minschen in sunnerliche histoorsche Situationen upschreven wurrn un düsse sunnerliche Situation hett de Texte präägt. Wichtige Twiege un Fachrebeede vun de histoorsche Kritik sünd de Textkritik, de Textanalyse, de Redaktionskritik, de Literarkritik, de Formkritik un de Traditionskritik. De histoorsche Kritik is bit up düssen Dag de Standardmethode vun de Bibelutleggen in de evangeelsche un in de kathoolsche Karken.
De Textkritik oder textkritische Methode (ooldgreeksch κρίνω krínō „unnerscheden, utsorteeren, utwählen“) is en Methode, de unnersöken deit, wie Texte un Dokumente, de ut de Historie up us tokamen sünd, tostann kamen un wietergeven wurrn sünd. Se warrt faken bruukt, wenn dat en ganze Reeg vun verscheden Textformen gifft un denn en „kanonischen“, oder „Ur“-Text wedder herstellt weern schall. De Textkritik höört to de Editionsphilologie to, de wedder en Twieg vun de Literaturwetenschop is. Bi en Edition schall meist en kritische Utgave vun en Text torecht maakt weern. Düsse Utgave schall to lesen sien un dat, wat de Rutgevers ännert hefft, is dor in antekent. Textkritik hett dat nich dor up afsehn, en Text ut to leggen. Se scheert sik veel mehr um de Grundlaag vun dat Utleggen un bringt dat Material tostanne, dat denn in de Exegese oder Textinterpretation up den Inholt hen unnersocht warrt. De Textkritik ehre Grundlage is dat Verglieken vun allerhand (handschriftliche oder druckte) Versionen vun en Text. Wenn dat mööglich is, weert se toeerst na de Tied vun ehr Tostannekamen sorteert. Achterna weert se Woort up Woort un Satz up Satz vergleken. Wenn dat Original vun en Handschrift verschütt gahn is, besteiht de Textkritik ehre Upgave
Guinness betekent Guinness, Stout-Beer un Broeree ut Irland, Guinness Storehouse, Museum to de Historie vun’t Beer, Guinness-Book vun de Rekorden, en Översicht över Rekorden, Glen of Guinness, Swiezer Folkmusik-Grupp. Guinness is de Familiennaam von Alec Guinness (1914–2000), engelsch Schauspeler, Arthur Guinness (1725–1803), irisch Broeree-Grünner, Arthur Guinness, 1. Baron Ardilaun (1840–1915), irisch Ünnernehmer, Politiker un Philanthroop, Arthur Guinness, 3. Earl of Iveagh (1937–1992), brietsch-irisch Politiker, Benjamin Guinness (1798–1868), irisch Ünnernehmer un Philanthroop, Bryan Guinness, 2. Baron Moyne (1905–1992), irisch-britisch Schriever un Broereearv, Edward Cecil Guinness, 1. Earl of Iveagh (1847–1927), irisch Ünnernehmer un Philanthroop, Gwendolen Guinness, Countess of Iveagh (1881–1966), brietsche Politikersche, Hugo Guinness (* 1959), brietschen Künstler, Illustrater un Schriever, Ivor Grattan-Guinness (1941–2014), brietschen Mathematikhistoriker, Jasper Jonathan Richard Guinness (1954–2011), brietschen Eddelmann, Jonathan Guinness, 3. Baron Moyne (* 1930), brietsch Peer, Ünnernehmer un Politiker, Judy Guinness (1910–1952), brietsche Fechterin, Kenelm Lee Guinness (1887–1937), brietschen Autorennfohrer, Lulu Guinness (* 1961), brietsche Mood- un Handtaschenmakersche, Mariga Guinness (1932–1989), düütsche Eddelfro, Os Guinness (* 1941), brietschen Sozioloog, Peter Guinness, brietsch Schauspeler, Rupert Guinness, 2. Earl of Iveagh (1874–1967), brietsch-irisch Gewarfsmann, Politiker un Philanthroop, Rupert Guinness, austraalsch Sportjournalist, Walter Guinness, 1. Baron Moyne (1880–1944), irisch-britisch Politiker un Gewarfsmann. Kiek ok bi: McGuinness. Disse Siet
Byhusen is en Dörp in de Gemeen Farm, Samtgemeen Sürsen in’n Landkreis Rodenborg, Neddersassen. Byhusen liggt op de Geest, in’n Süden löppt de Bever langs un in’n Westen de Otter. De Naveröörd sünd Eßel in’n Noorden, Soors un Kutenhult in’n Noordoosten, Baast in’n Oosten, Farm in’n Süüdoosten, Malst in’n Süden, Plönjeshusen in’n Süüdwesten, Bevern in’n Westen un Heesdörp in’n Noordwesten. In’n Eersten Weltkrieg sünd negen Soldaten ut Byhusen fullen oder vermisst. Byhusen weer von’n 1. Januar 1971 bet 1974 Maat von de Samtgemeen Oostdaal un is denn an’n 1. März 1974 bi de Gemeenreform in Neddersassen mit de Gemeen Farm in de ne’e Samtgemeen Sürsen tohoopleggt worrn. Byhusen is evangeelsch-luthersch präägt un höört to de Karkengemeen von de Lamberti-Kark in Sürsen. För de Kathoolschen is de St.-Michaelskark in Bremervöör tostännig, de siet 1. September 2010 to de Karkengemeen Hillig Geist in Stood tohöört. En Denkmaal för de Fullenen ut Byhusen ut de twee Weltkrieg’ steiht bi de Kark in Sürsen. In Byhusen steit een Klokkenturn darin is de Klock mit den Naam "Anna" ut dat Jahr 1492. Byhusen liggt an de Kreisstraat 127, de in’n Noordwesten na Heesdörp geiht un in’n Süüdoosten na Farm. In’n Noordoosten löppt de K 108
De Redaktionskritik oder Redaktionsgeschichte (vun lat. redactio „Overweggahn“ [over den Text]; greek. kritiké techne „de Kunst [Saken] ut'neen to holen“) is Deel vun de Histoorsche Kritik. For de Bibelexegese geiht se torüch up Willi Marxen siene Habilitationsschrift „Der Evangelist Markus. Studien zur Redaktionsgeschichte des Evangeliums“ ut dat Johr 1956. De Redaktionskritik fraagt na den theoloogschen Achtergrund vun en Schriever oder Redakter vun en Bibeltext. Se unnersocht de Ideen un Gedanken, de em andreven hefft, as he siene Themen utwählt hett, as he Vorlagen for siene Texte tohopensocht hett un as he sien Wark denn tohopenstellt hett. Bi de Text- un Formkritik geiht dat um Details, man de Redaktionskritik kickt dor na, ut wat for'n theoloogsche Gedankenwelt de Slussredakter (i.e. de leste Schriever, de en Text denn tohopen stellt hett) siene Arbeit maakt hett. Wat hett em andreven? Wat sünd siene Motive ween? Wie is dat ut siene Tied un siene Welt herut to verstahn un in to sorteern? De Redaktionskritik hett sik sunnerlich vornahmen, de Bibelschriften, so as de hüdigendags vorliggen doot, to unnersöken, wat de Redakters for Texte tohopenföögt hefft un wie se dor over hen gahn sünd un dor ehr egen Gedanken rinbrocht hefft. De Forschers, de sik
De Literarkritik is een vun de Warktüge vun de histoorsche Kritik. Sunnerlich bi de Bibelexegese warrt se anwennt. Se unnersocht den Bibeltext un finnt rut, wat for schriftliche Vörformen, Vörlagen un Borns bi en Text togrunne legen hefft. En Henwies, dat dat overhoop schriftliche Vorformen gifft, oder dat Borns bruukt wurrrn sünd, is dat, wenn: de Spraak, de in en Text bruukt warrt, nich tohopen passt de Saak, wo dat um geiht, in en Text nich tohopen passt Saken un Geschichten tweedubbelt vertellt weert. dat in'n Loop vun den Text Bröök gifft oder wenn de Geschicht Sprünge maakt Wiethen warrt annahmen, dat de Literarkritik Recht harrt hett, as se de so nömmte Tweeborntheorie over de synoptischen Evangelien upstellt hett. Se seggt, dat Matthäus un Lukas sien Evangelium unafhängig vun'nanner de sülvigen beiden Borns bruukt hefft. Een weer Markus sien Evangelium, dat al vörlegen harr, un de annere weer de so nömmte Born Q (vun de dat keen Text mehr gifft).
De Bibelexegese is de wetenschoppliche Naam for dat Utleggen vun Texte ut dat Ole un Nee Testament vun de Bibel in de christliche Theologie. Se will for de Facklüde un for de Laien en Togang finnen to dat, wat in de Bibeltexte in steiht. Dor will se ok bi verklaren, wie de Bibeltexte unner'nanner tosamen hangt un wat de ehr histoorsche Achtergrund is. Lüde, de sik mit düsse Exegese befaat, weert Exegeten nömmt. Dat gifft Utleggers vun de Bibel, de nehmt de Texte ut den Tosamenhang vun de ganze Bibel herut un versöökt, jedeen Text sotoseggen „for sik“ to verstahn in ehren histoorschen Tosamenhang, un dat gifft annere, de meent, de enkelten Bibeltexte könnt blot man in'n Tosamenhang mit de ganze Bibel utleggt un verstahn weern. Al in de eerste Generation vun Christenlüde is dor over snackt wurrn, dat de een oder annere Bibeltext nich for elkeen kloor to verstahn ween is. So heet dat in'n 2. Petrusbreef over Paulus siene Breeve un annere Schriften, dor weern „en poor Saken swaar to verstahn“ (2. Petr.3,16) De Bibelexegese is nich datsülvige, as de Bibelhermeneutik. Bi de Exegese hannelt sik dat um dat Utleggen un Verklaren vun en Bibeltext. De Hermeneutik denkt
Arthur Gardiner Butler (* 27. Juni 1844 in London; † 28. Mai 1925 in Beckenham, Kent) weer en britisch Entomoloog, Arachnoloog Lepidopteroloog un Ornitholoog, de lang Tiet för dat British Museum an de Systematik vun Vagels, Insekten un Spinnen arbeit hett. Arthur Gardiner Butler is in de Londoner Stadtdeel Chelsea an' Cheyne Walk upwussen. He weer de Söhn vun Thomas Butler, en Angestellte vun dat British Museum, de 1857 Assistenzsekretär vun Antonio Panizzi, den Direkter vun de Bibliothek vun dat British Museums, wurr. Butler wurr an de St. Paul’s School utbildt. Later kreeg he en eenjohrigen Kunstünnerricht an de Art School in South Kensington. Van 1863 bit sück sien Gesundheet 1901 verschlechter, hett he för dat British Museum arbeit. 1879 wurr he Assistenzkurator vun de Liddfööter-Afdeelen un 1895 vun de Insekten-Afdeelen. As Anerkennung för sien entomologisch Arbeit kreeg Butler 1893 de Ehrendokterwürde vun de Western University of Pennsylvania. Neben mehreren entomologisch Warken (ok völ över Bottervagels hett Butler ok Böker över Vagels (sünners över de Oologie un över de Vageltucht) un he schreev ok för de Tietschrift The Feathered World. In sien arachnologisch Warken hett he sück ünner annern mit de Arachnofauna vun Australien, den Galápagos-Inseln un vun Madagaskar befaat.
As Elektrophon warrt anlehnt an de Hornbostel-Sachs-Systematik vör allen de Grupp vun de Musikinstrumenten betekent, de to’n Afspelen vun den tüügten Schall en Kopphörer oder en an de Ruumümstännen anpassten Audio-Verstarker mit anslaten Luutspreker bruken doot. De egentliche Technologie to’n Toontügen un de Speelwies is dorbi bannig verscheden. In’n wieteren Sinn künnt to de Elektrophonen ok MIDI-Reedschoppen tellt warrn, de keen egene Tooningaav hebbt un blots to’n Afspiekern vun MIDI-Befehlen (Sequenzer) deent. De Övergang to de Reekner-Technologie is hierbi nich kloor afgrenzt, so dat en nipp un naue Indeelen in Kategorien nich mööglich is. De egentliche Anwenner sütt dat tomeist ok nich as nödig an, akkerat zu ünnerscheeden. Man künn ünnerscheeden na de Oort vun’t Toontügen oder na de Speelwies. In de düütschsprakigen Literatur fallt den mährschen Prediger Prokop Diviš de Ehr to, dat eerste Elektrophon maakt to hebben: He hett al af 1730 anfungen, dat Denis d’or uttoklamüstern. De franzöösche Jesuit Jean Baptiste de la Borde folg 1759 mit dat Clavicin électrique. Sünners dat eerste warrt faken in Nakieksels nöömt, man jümmers ahn en naue Beschrieven, woans dat funkschoneert hett. Curt Sachs hett in sien Nakieksel vun 1913 schreven: „Denis d’or“, en elektrischen Mutatschoonsflögel mit een Pedal, utfunnen 1730
Stinst betekent Stinst, Oort in de Gemeen Stinst in’n Landkreis Cuxhoben, Neddersassen, Stinst, Oort in de Gemeen Lox in’n Landkreis Cuxhoben, Neddersassen. Disse Siet is över en mehrdüdigen Begreep un vertellt, wat disse Begreep allens bedüden kann. Disse Siet is sotoseggen en „Gavelsiet“, de Weg gavelt sik hier un du kannst di een Siet utsöken, üm mehr över dissen Begreep to lesen.
Stinst (hoochdüütsch Stinstedt) is en Dörp in de Gemeen Stinst, Samtgemeen Loomst in’n Landkreis Cuxhoben, Neddersassen. Bi Stinst höört ok siet öllers al de lüttjeren Öörd Sankt Joost un Eekhoffsbarg mit to. Stinst liggt op de Loomster Geest an’n Rand na dat Moor. In’n Noordoosten is de Balksee un in’n Westen loopt de Stinster Randkanaal un de Gösch an Stinst langs. De Naveröörd sünd Sankt Joost in’n Noorden, Eekhoffsbarg in’n Noordoosten, Nordahn un Mittelsnohn in’n Oosten, Sticht un Hoorn in’n Süüdoosten, Maurismaur in’n Süden, Neebachenbrook in’n Süüdwesten un Ooldbachenbrook in’n Westen. In’n Eersten Weltkrieg sünd 17 Soldaten ut Stinst fullen oder vermisst un in’n Tweten 48. In de Franzosentied von 1810 bet 1814 hett de Oort to de Mairie Loomst in’n Kanton Bremervöör höört. Dat Rebeed hett in disse Tied 1810 to dat Königriek Westfalen un von 1811 bet 1814 to dat Franzöösche Kaiserriek ünner Napoleon höört. Vör 1859 weer Stinst in de Böörd Loomst von dat Amt Bremervöör un denn von 1859 bet 1885 in dat Amt Oosten. 1885 is dat an’n Kreis Neehuus gahn un 1932 an’n Kreis Land Hadeln. 1977 is dat Deel von’n Landkreis Cuxhoben worrn. De Oort is an’n 1. Juli 1972 mit de Gemeenreform
De Kanon is en Reeg vun Böker (kanoonsche Böker), de in dat Jodendom un in de christlichen Karken tohopenfaat sünd to de ganze Bibel. En kanoonsch Book is also een vun düsse Böker, de tohopen de ganze Bibel utmaakt. Dor sünd se denn Maat un Regel (Kanon) vun ehre Religion mit. In dat Jodendom is toeerst de Tora as de normative Hillige Schrift ankeken wurrn. Se is in de Johre twuschen um un bi 800 un 250 v. Chr. tostanne kamen. Later sünd annere Schriften vun de Propheten un ut de Wiesheit an de Tora ehre Sieten stellt wurrn un hören dor denn ok mit to den jöödschen Bibelkanon mit to. Um un bi 100 n. Chr. is denn up Duer afmaakt wurrn, wecke vun de Schriften, de in Hebrääsche Spraken upschreven weern, to denn Tanach mit siene dree Deele tohören schollen. Dor weer denn de jöödsche Bibelkanon mit afmaakt. En Reeg vun Schriften, de dat blot in Greeksche Spraken geev, sünd nich in den Kanon upnahmen wurrn. In de christlichen Karken is de jöödsche Kanon (Tanach) overnahmen wurrn. De latiensche Westen hett dor noch en Reeg annere Böker ut de Septuaginta in sien Kanon upnahmen, ofschoonst de nich hebrääsch,
Kanon („allgemeen Maat, Regel“, vun latiensch canon „Richtsnoor“, vun ooldgreeksch κανών kanón, plattdüütsch „Rohr, Stang, Maat“) betekent Kanon, Bibelschriften, de all tohopen to de Bibel tohören doot, Kanon, Regeln, de in Religionen gellen doot, Kanon, Leed mit Stimmen, de mit Tiedafstand sungen weert, Kanon, Lösung vun en Problem in de Mathematik, de allgemeen gellen deit, Kanon, in de röömsche Kaisertied de Stüer (an Gold, Sülver, Korn, Kledaasch u. a.), de fastsett weer un elk Johr betahlt weern möss. Disse Siet is över en mehrdüdigen Begreep un vertellt, wat disse Begreep allens bedüden kann. Disse Siet is sotoseggen en „Gavelsiet“, de Weg gavelt sik hier un du kannst di een Siet utsöken, üm mehr över dissen Begreep to lesen.
De Landkreis Cuxhoben is en Landkreis in Neddersassen. He hett 198.670 Inwahners (Stand 31. Dezember 2016). De Landkreis Cuxhoben liggt twüschen de Münnen von Elv un Werser in’n Noordwesten von dat Elv-Werser-Dreeeck. Na Oosten to grenzt de Kreis an’n Landkreis Stood, in’n Süüdoosten an’n Landkreis Rodenborg un in’n Süden an’n Landkreis Oosterholt. In’n Westen liggt de Stadt Bremerhoben, de to dat Bundsland Bremen tohöört, un de Landkreis Wersermasch güntsied de Werser. In’n Noordoosten op dat annere Över von de Elv liggt de Kreis Dithmarschen in Sleswig-Holsteen. De Landkreis is an’n 1. August 1977 grünnt worrn, as de Kreise Wersermünn un Hadeln mit de Stadt Cuxhoben to en ne’en Kreis tohoopslaten worrn sünd. Kort na de Fusion hett de Kreisdag beslaten, en neet Kreishuus in de Vincent-Lübeck-Straat to boon. De Boarbeiden hebbt 1981 anfungen un 1984 is dat Kreishuus trech worrn. 500 Lüüd doot in dat Gebüüd arbeiden. Baas von de Kreisarchäologie is siet Januar 2018 Andreas Hüser, as Nafolger von Matthias Schön. Dat Wapen wiest op gollen Grund den Hilligen Bischop Nikolaus, in gröön Ornat mit sülvern Rannen, sülvern Schoh un sülvern Krummstaff, den sien Krümm in en gröön Roos mit veer Bläder ennt. De Hillige hett de rechte Hand
De Verfallsenergie is de Energie, de bi’n radioaktiven Verfall vun en unbestännigen Atomkarn freesett warrt. Se warrt as kineetsche Energie op de Verfallsprodukten un den Dochterkarn överdragen, in Form vun Gammaquanten afstrahlt („γ-Strahlen“) un/oder as Anreegenergie in de Elektronenhüll vun den Restkarn spiekert. An’n eenfachsten to meten un tomeist in Tabellen angeven is de Energie vun de aftrahlten Alpha-, Beta- un Gamma-Deelken. Wenn kalorische Ünnersöken maakt warrt, mutt aver ok de Energie vun de Trüchstöötkarns un de Energie vun möögliche Folgreakschonen (as to’n Bispeel Elektron-Positron-Annihilatschoon na’n β+-Verfall oder de Neutroneninfang na’t Utsennen vun Neutronen) mit inrekent warrn. En Deel vun de Verfallsenergie kann op Deelken överdragen warrn, de blots swoor natowiesen sünd. So warrt to’n Bispeel bi’n Betaverfall en Elektron-Antineutrino tüügt un freesett, dat en ünnerscheedlichen Andeel vun de kineetschen Energie opnehmen deit. Meten un angeven warrt de Verfallsenergie normalerwies in Elektronenvolt (tyypscherwies in’t kilo- oder Mega-Rebeet. Een Elektronenvolt (eV) ist de Energie, de en Elektron opnehmen deit, wenn dat mit en Spannung vun 1 Volt versnellt warrt. Dat is üm un bi dat glieke as 1,6·10-19 J. Naverfallswarms
Exegese (greek.: ἐξήγησις exēgesis = „Utleggen“, „Verklaren“) is dat Utleggen oder de Interpretation vun Texte. Wo en Text up to will, wat dor in steiht un wie de Text tohopenstellt is, schall for den Leser düütlich maakt weern, so, dat he dor en Togang to finnen kann. In de Alldagsspraak warrt düsse Begreep meist for de Bibelexegese oder for dat Utleggen vun annere hillige Schriften bruukt. Man de Utdruck hett ok sienen Platz for dat Utleggen vun Gesette un Texte, wo dat um dat Recht in geiht. Ganz allgemeen kann ok overhoop bi dat Utleggen vun Schriften vun Exegese snackt weern.
Formkritik oder Formgeschicht is en Methode, de in de Bibelexegese bruukt warrt. Se höört to de Warktüge vun de Histoorsche Kritik. De Formkritik unnersocht de Textsoort, to de en Bibeltext tohören deit: Hannelt sik dat dor um en Gedicht bi oder um en Leed? Un wat for en Leed? Is dat en Leed vunwegen en Sieg over de Feende, oder en Leed over de Leev? Höört en Text to de Soort vun Gebeden oder Töverspröök? Is dat en Reed? Hannelt sik dat um en Verdrag, en List oder um en Breef? De Formkritik maakt en Unnerscheed twuschen Hymnentexte, as in den Psalter, wo dat sunnerlich um den Gloven un nich so veel um Historie geiht, un Geschichtsböker, as de Königsböker oder de Krönk. De Formkritik will ok rutfinnen, of en Text en Legenn is, en Mythos, en Märken, en Dööntje oder en Bericht.
Léon Houa (* 8. November 1867 in Lüttich; † 31. Januar 1918 in Bressoux) weer en belgisch Radrennfohrer. To sien gröttsten Spood tellen de dree Siege in dat Radrennen Lüttich-Bastogne-Lüttich in de Johren 1892–1894, wobi de Utdragen 1892 un 1893 noch Amateurrennen weern. Doröver herut wurr he jeweils eenmal belgisch Straatenmeester bi de Amateure (1893) un de Profis (1894). Van 1894 bit 1896 harr Houa en Profiverdrag. Ok ahn Profiverdrag is Léon Houa wiederhen Rad fohren, ünner annern stell he sück en spektakuläär Duell mit en Peerd vun Buffalo Bill in de Lütticher „Boveripark“. Nahderhenn kunn he sück mehr för Autos begeistern. Af 1912 weer he Warksfohrer för Renault un keem 1918 bi de Auto-Rallye „Ronde van België“ to Malör. Herman Laitem, Jozef Hamels: De Tricolore Trui. 1882–2007. 125 Jaar Belgische Kampioenschappen. Pinguin Productions u. a., Balegem u. a. 2008, ISBN 978-90-73322-21-9, S. 22f. Léon Houa in de Datenbank vun Radsportseiten.net
Otto — Der Außerfriesische (op platt so veel as „Otto — De Butenfreesche“) is de Titel vun en düütsche Filmkummedie ut dat Johr 1989 vun un mit Otto Waalkes. Dat is na Otto – Der Film un Otto – Der neue Film de drüdde Kinofilm wesen, den de oostfreesche Komiker maakt hett. As bi all sien Filmen, verarbeit he ok in dissen sien tyypschen Humor, de sünners op Woortspelen un Situatschoonskomik baseert. In Düütschland is de Film an’n 13. Juni 1989 in de Kinos kamen. De Industriemulti „High Speed Unlimited“ plaant, in Oostfreesland en Testbahn för sien Tempo-1000-Hoochsnelligkeitstöög to boen. Blots noch eens gifft dat, wat jem imn’n Weg steiht, neemlich de olle geel-ro’e Lüüchttoorn nipp un nau an’n Diek to’t Wattenmeer. In den ollen Toorn leevt Otto Groß, en fründlichen Minschen, de sien Ünnerholt as Frömmenföhrer verdeent un de Touristen lütte namaakte Lüüchttoorns ut Klopapeerrullen andreiht. He deit un maakt aver ok sonst allerhand för siene Mitminschen. Verkeken hett sik Otto in de Kinnergoornersche Frauke, wat de Nichte vun den Baron vun Platt is, de dor vör Oort wahnt. Frauke hett för Otto aver nix över, vun wegen dat se vörher mit sien Broder Benno tosamen weer un ehr
Hermeneutik betekent Hermeneutik, Begreep ut de Philosophie, Hermeneutik, Methode, de in de Philosophie un annerwegens anwennt warrt, Hermeneutik, Begreep ut de Theologie, de sik up de Grundlagen vun dat Verstahn vun Bibeltexte betrecken deit. Disse Siet is över en mehrdüdigen Begreep un vertellt, wat disse Begreep allens bedüden kann. Disse Siet is sotoseggen en „Gavelsiet“, de Weg gavelt sik hier un du kannst di een Siet utsöken, üm mehr över dissen Begreep to lesen.
De Hermeneutik (vun ooldgreeksch ἑρμηνεύειν hermēneuein ‚ verklaren, utleggen, oversetten) is en Theorie over dat Utleggen un over dat Verstahn. Bi dat Verstahn bruukt de Minsch Symbole. He is Deel vun en Welt vun Teken un höört to en Meende, de en gemeensame Spraken bruken deit. Nich blot in Texte, man in allens, wat Minschen tostanne brocht hefft, liggt Sinn in. Düssen Sinn rut to finnen, is de Upgave vun de Hermeneutik. In de Antike un in dat Middeloller hett de Hermeneutik as en Wetenschop un Kunst vun de Exegese (dat Utleggen) vun Texte deent, de en sunnerliche Rull spelen döen. So'n Texte weern sunnerlich de Bibel un de Gesette. In de Nutied is de Hermeneutik noch to annere Saken bruukt wurrn. Se is to en allgemeene Lehr dor vun wurrn, wat bi de richtige Interpretation vorutsett weern mutt un wat for Methoden dor passen doot. Dor is se to en „Philosophie vun dat Verstahn“ mit wurrn. Nadem Immanuel Kant de Grenzen vun dat minschliche Begriepen rutstellt un bekanntmaakt hett, hett de Hermeneutik vun dat 19. Johrhunnert af an fraagt, wie wiet un wie duchtig dat minschliche Denken un Verstahn afhangt vun de Tiedumstänn. Hans-Georg Gadamer hett in de philosoophsche
Eosinophilie oder ok Azidophilie (in de Histologie as Mitochondrienriekdom betekent), is en medizinschen Fackbegreep för en to hoge Tall vun eosinophile Granulozyten (kort: Eosinophilen) in’t Bloodbild. Se stellt en Sünnerform vun de Leukozytoos dor. Eosinophilen warrt in’t Knakenmark ünner dat Inwirken vun Interleukin-5 produzeert. Se verholt sik, wat dat Spiekern un dat Freesetten angeiht, jüst so as de neutrophilen Granulozyten. De Eosinophilen sünd en Hööftkumponent, wenn dat in’n LIef üm Överfienföhligkietsreakschonen geiht. Wenn sik Antigenen vun Pareasiten oder Allergenen an sünnere IgE an Mastzellen binnt, warrt dor Histamin freesett, dat de Eosinophilen anlocken deit. De Eosinophilentall in’t Blood wiest de Knakenmarksprodukschoon oder de Nafraag un den Verbruuk vun disse witten Bloodkörpers an. En Reeg vun Krankheiten hebbt en düütliche eosinophile Sweerantwoort to Folg, wat aver nich jümmer as en Eosinophilie in’t Blood to sehn wesen mutt. De Referenzweerten för de normale Tall vun Eosinophilen ännert sik bannig över vescheedene gograafsche Rebeden. In’n Süüden gellt düütlich högere Weerten as normal as in de nöördlichen Rebeden. Wenn de Tall vun de Eosinophilen anstiegen deit, is dat faken en Teken dorför, dat Krankheiten indämmt warrt. Dorüm warrt se ok faken as „Morgenroot vun’t Gesundwarrn“ betekent. En fakene Oorsaak för de Eosinophilie stellt de