rlitschk/wikidir huggingface dataset:
D Methodologii (griechisch μεθοδολογία) isch d Leer vo de wüsseschaftlige Methode. Si behandlet weli Methode für e bestimmti Art von ere Aawändig gäignet si und d Kriterie drfür, wiso mä e bestimmti Methode muess aawände oder wiso e Methode aagwändet wird und nit en anderi. Si kläärt Frooge zum Verständnis vom methodische Wääg. D Methodologii isch also e Metawüsseschaft und e Däildisziplin vo dr Wüsseschaftstheorii. Im Geegesatz drzue bezäichnet Methodik s Wüsse vo de Methode, won e Braktiker oder e Wüsseschaftler het. Uf Änglisch und Französisch macht mä dä Underschiid nit und vor allem s Änglische het en Iifluss druf, wie au im Dütsche sich d Gränze zwüsche de bäide Begriff verwüsche. Under Methodologii verstoot mä vilmol au ‚e Sammlig vo Methode‘, also e Methodebündel. Methodologii wird au im Sinn vo Methodik brucht, was äigetlig falsch isch. Äänligs bassiert mit em Begriff Technologii, wemm mä äigetlig ‚e Technik‘ mäint. Paul Feyerabend: Wider den Methodenzwang. Skizze einer anarchistischen Erkenntnistheorie. Frankfurt 1976. Hans-Georg Gadamer: Wahrheit und Methode. Grundzüge einer philosophischen Hermeneutik. 6. Auflage. Gesammelte Werke 1, Tübinge 1990. K. Lorenz: Methode. In: J. Mittelstraß (Hrsg.): Enzyklopädie Philosophie und Wissenschaftstheorie. Bd. 2, Mannheim/Wien/Züri 1984, S. 876–879. Karl-Dieter Opp: Methodologie der Sozialwissenschaften: Einführung in
Dr Robin McLaurin Williams (* 21. Juli 1951 z Chicago, Illinois; † 11. August 2014 bi Paradise Cay, Kalifornie) isch en amerikanische Schauspiiler, Komiker, Oscar- und fümffache Golden-Globe-Briisdrääger gsi. Er het tragikomischi Rolle gspiilt wie in Good Morning, Vietnam oder Der Club der toten Dichter, psüchopathischi wie in One Hour Photo und Insomnia – Schlaflos. Er het au Familiefilm gmacht wie Flubber oder Mrs. Doubtfire – Das stachelige Kindermädchen und Färnseekomödie wie Mork and Mindy. Dr Williams het si Karriere am Aafang vo de 1970er Joor as Stand-up Comedian aagfange. Berüemt isch er 1978 worde in dr Rolle vom Mork in dr Sitcom Mork and Mindy. Vo 1980 aa isch er au in Kinofilm ufdräte. Si erst grooss Erfolg isch 1987 Good Morning, Vietnam gsi, won er drfür e Golden Globe und en Oscar-Nominierig überchoo het. Dr Williams het an Depression glitte und isch lang drooge- und alkoholabhängig gsi. Commons: Robin Williams – Sammlig vo Multimediadateie Robin Williams in de Internet Movie Database (änglisch) Robin Williams bi Discogs (änglisch) Normdate: GND: 119040468 | LCCN: n99250620 | SUDOC/IdRef: 055391710 | SELIBR: 377300 | VIAF: 93723961
Robin Williams isch de Name vo folgende Persone: Robin Williams (1951–2014), en US-amerikanische Schauspiler Robin Williams (Sozialwissenschaftler) (* 1952), en britische Sozialwüsseschaftler und Hochschuellehrer Robin Murphy Williams (1914–2006), en US-amerikanische Soziolog Lueg au: Robbie Williams (Begriffsklärung)
Good Morning, Vietnam isch e Spiilfilm vom Barry Levinson us em Joor 1987 über en amerikanische Radiomoderator z Saigon wääred em Vietnamchrieg. Der Film basiert uf dr Biografii vom AFN-Moderator Adrian Cronauer, wo Koautor vom Dräibuech gsi isch. Dr Cronauer wird vom Robin Williams daargstellt. Anders as vili anderi Film über e Vietnamchrieg (Apocalypse Now, Platoon oder Full Metal Jacket) stoot in däm Film nit dr Chrieg sälber im Middelpunkt, sondern die amerikanische Soldate und die vietnamesisch Zivilbevölkerig im domoolige Saigon. In dere Komödie wäggsle witzigi Szeene sonigi ab, wo äim noochdänklig stimme. Uusestoot d Szene, wo Bombenexplosione und anderi Chriegshandlige, wo ooni dr Lärm zäigt wärde, vom Louis Armstrong sinere Ballade What a Wonderful World begläitet wärde. Dr Film brobiert z zäige, wie absurd dä Chrieg gsi isch und dr Chrieg im allgemäine. Golden Globe 1988: Beste Hauptdaarsteller (Komödie/Musical): Robin Williams Oscar-Nominierig 1988: Beste Hauptdaarsteller: Robin Williams Good Morning, Vietnam in dr Internet Movie Database Normdate: GND: 7751434-8 | VIAF: 316755822
What a Wonderful World isch dr Titel vom ene Lied, wo dr George David Weiss (Melodii) und dr Bob Thiele (Teggst) für e Louis Armstrong gschriibe häi. Es isch am 1. Januar 1968 uf ere Single veröffentligt worde. Im Armstrong si Version isch 1999 in d Grammy Hall of Fame ufgnoo worde. S Lied isch im Film über e Vietnamchrieg Good Morning, Vietnam as Kontrast zu gwaltdäätige Bilder vo Explosione iigsetzt worde. What a Wonderful World verzelt vo dr Schönhäit vo dr Wält und vo de Glücksmomänt im alldääglige Lääbe. S Lied isch mit dr Absicht gschriibe worde, d Luune vo de Lüt z verbessere in ere Zit, wo s politische Klima in de USA immer schlächter worde isch. S Lied singt vo dr Natur, Sunne, Farbe, Fründschafte und Chinderauge. Die ersti Stroofe gooz edo: „I see trees of green, red roses too. I see them bloom for me and you, and I think to myself: What a wonderful world.“ Uf Dütsch: Ich gsee grüeni Böim, roti Roose au. I gsee ass si blüeje für mi und für di, und i dänk mir: Dasch e wundervolli Wält.
Dr St. Louis Blues isch e klassische Bluessong, wo dr W. C. Handy gschriibe het. Er isch äine vo de erste Blues-Songs, wo sich as Jazzstandard etabliert und au as Pop-Song Erfolg gha het. Es isch vo dr Sophie Tucker, dr Bessie Smith, vom Louis Armstrong, Glenn Miller, vom Boston Pops Orchestra und de Die 12 Cellisten bis zum Archie Shepp und Aki Takase aane immer wider interbretiert worde. Au in Spiilfilm wird er immer wider iigsetzt und gältet, wil er eso bekannt isch, as Evergreen. Dietrich Schulz-Köhn: Die Evergreen Story – 40 x Jazz. Berlin 1990, S. 261.
D Bessie Smith [ˈbɛsɪ ˈsmɪθ] (* 15. April 1894 z Chattanooga, Tennessee; † 26. Septämber 1937 z Clarksdale, Mississippi) isch en amerikanischi Bluessängere gsi. Si isch vor allem in de 1920er Joor aktiv gsi. Si het denn mee as 150 Schallblatte ufgnoo und het dr Übernaame Kaiserin vom Blues äberchoo. Si isch noch eme Autiumfall umchoo, wo s verschiideni Wersioone drvo git. Äini verzelt, ass si im ene Spiddaal für Wissi nid ufgnoo worde sig und uf em Wääg zum en andere Spiddal verbluetet sig, das haltet mä aber hüte nid für woor. D Bessie Smith isch 1980 in d Blues Hall of Fame ufgnoo worde und 1984 in d National Women's Hall of Fame. 1989 het si posthum dr Lifetime Achievement Award überchoo. Arrigo Polillo: Jazz. Geschichte und Persönlichkeit der afro-amerikanischen Musik. Beltz, Weinheim 2005, ISBN 3-407-77756-6 Studs Terkel: Giganten des Jazz. Zweitausendeins, Frankfurt 2005 ISBN 3-86150-723-4 David Evans: Big Road Blues: Tradition and creativity in the Folk Blues. University of California Press, August 1982, ISBN 0-520-03484-8. Commons: Bessie Smith – Sammlig vo Multimediadateie Bessie Smith in de Internet Movie Database (änglisch) Bessie Smith. In: FemBio. Frauen-Biographieforschung (mit Literaturaagaben un Zitat). Noch Carlo Bohländer Reclams Jazzführer (1989), Wolf Kampmann
The Beach Boys The Beach Boys si äini vo de erfolgriichste Rock-Bänds uf dr ganze Wält in de 1960er und früeje 1970er Joor gsi. D Brüeder Brian, Dennis und Carl Wilson, iire Gusää Mike Love und iire Schuelfründ Alan Jardine häi sä 1961 im kalifornische Hawthorne gründet. Bis in d Middi vo de 1960er Joor het d Bänd mit Surfmusik e hufe Erfolg in de Hitliste ghaa. Bsundrigi Merkmol vo iirer Muusig si Melodie, wo in s Oor gönge, und e differenzierte Chorsatz, wo hüfig vierstimmig gsi isch, und Harmoniifolge, wo zum Däil ungwöönlig gsi si. Iiri Teggst si am Aafang mäistens über d Seensücht vo Tiineidscher gsi, won es hedonistischs und sorgefreis Lääbe häi welle, spööter häi si au ärnsthafteri und broblematischi Theme behandlet. Mit iirem experimentelle Album Pet Sounds, wo Fachzitschrifte wie Mojo und Rolling Stone zu de bedütendste Album in dr Gschicht vo dr Rockmuusig zele, und de Aarbede am Album Smile häi si die domoolige Strukture vo dr Rock- und Popmuusi ernöijeret und deren iiri musikalische Usdrucksmögligkäite erwiteret. Wo iire Erfolg in de USA vo 1967 aa immer chliiner worde isch, si si in Öiropa aber seer erfolgriich gsi, bis si 1974 mit em Album Endless
D Lauren Bacall [ˌlɔrən bəˈkɔːl] (* 16. Septämber 1924 in dr Stadt Nöi York, Nöi York, as Betty Joan Perske; † 12. August 2014 z Nöi York) isch en amerikanischi Schauspiilere gsi. Si het zu de letschte Kinolegände vo dr „goldige Era“ vo Hollywood ghäärt und het wääred irer Filmkarriere, wo fast siibe Joorzäänt duurt het, an dr Site vo Liinwandgröössene wie iirem Maa Humphrey Bogart, John Wayne, Rock Hudson, Gary Cooper, Marilyn Monroe, Tony Curtis oder Kirk Douglas gspiilt. Zu iire berüemtiste Film ghööre iire erst Film Haben und Nichthaben (1944), d Thriller Tote schlafen fest (1946) und Gangster in Key Largo (1948), d Liebeskomödie Wie angelt man sich einen Millionär? (1953) und dr Film Liebe hat zwei Gesichter (1996), wo si drfür dr Golden Globe Award und en Oscar-Nominierig überchoo het. In de 1970er Joor het d Bacall au im Theater am Broadway groossi Erfolg ghaa. Für iiri Daarstellige in de Miusikl Applause und Woman of the Year het si zwäi Tony Awards überchoo. S American Film Institute het sä 1999 zu de 25 grösste wiiblige Filmstars gweelt. Im Joor 2009 het d Lauren Bacall dr Eerenoscar für iir Lääbenswärk überchoo. D Lauren Bacall isch e Cousine gsi
Tremble Kids isch e, im Jahr 1951 gründeti, Schwiizer Dixieland-Formation usem Ruum Züri gsie. D’Band isch ab de zweite Hälfti vo de 1950er Jahr diversi Mal in Europa tourt. Sie sind bis i die spate 1990er Jahre regelmässig zämecho. Als Amateurband gründet, isch d’Formation rasch über d’Landesgränze bekannt und erfolgriich worde. So hend sie im Lauf vo de Ziit au verschiedeni internationale Jazzgrösse wie d’Lil Hardin Armstrong oder de Humprey Lyttelton chöne begleite. D’Band hed nach eigene Agabe zerscht Chicago-Jazz mit Tuba und Banjo gspilt, sich aber dänn meh am Stil vom Louis Armstrong und sine Allstars zuegwant. Gründer isch de Klarinettischt Wieni Keller gsie. Er isch bis 1961 au Bandschef gsie. Feschti Bandmitglieder bi de Gründig sind de Eddy Jegge (Trumpetä) und de Erwin Meierhofer (Schlagzüüg) gsie. Wieteri Mitglieder im Lauf vo de Ziit sind dä Walter Leibundgut (Posuune und Gsang), de Henri Chaix (Klavier), de Oscar Klein (Trumpetä), dä Peter Schmidli (Gitarrä), dä Charly Antolini (Schlagzüüg), de Isla (Kontrabass und Posuune), de Rolf Cizmek (Kontrabass), de Peter Giger (Schlagzüüg), de Vinzenz Kummer (Kontrabass), de Peter Lange (Trumpetä) und de Raymond Droz (Posuune) gsie. Erschti Ufnahme exischtiered vom Mai 1956 in Frankfurt (mit Keller, Leibundgut, Czimek, Erwin Meierhofer dr,
Dave Brubeck Quartet S Dave Brubeck Quartet isch e Dschääs-Kwardett gsi, wo 1951 vom Dave Brubeck am Piano zämme mit em Paul Desmond am Saxofoon gründet worde isch. Si häi lang im Blackhawk Club z San Francisco gspiilt und si mit Album wie Jazz at Oberlin, Jazz Goes to College, und Jazz Goes to Junior College berüemt worde. Im Joor 1958, noch verschiidene Schlagzüüger und Bassiste, het sich s so genannte „Classic Quartet“ formiert, wo us em Brubeck, em Desmond, em Joe Morello am Schlaagzüüg und em Eugene Wright am Bass zämmegsetzt het und sich nüm gänderet het, bis d Bänd ufglööst worde isch. Im Joor 1959 het s Dave Brubeck Quartet si Album Time Out veröffentligt. Es si nume Originalkomposizione din gsi, und fast käini von ene isch im gwöönlige 4/4-Takt gstande. Es si Ditel wie „Take Five“, „Blue Rondo à la Turk“ und „Pick Up Sticks“ din gsi und s Album het schnäll dr Platinstatus erräicht. Au d Album wo denn choo si, Time Further Out (1961), Time in Outer Space und Time Changes häi vil Erfolg ghaa. Nid nume het s Kwardett in ene Experimänt mit ungwöönlige Taktarte gmacht, die Album si au bekannt drfür, as si
Dè Begriff Grundschtimmig bezeichnèt dè Notènammè vom klingendè Grunddon von èm Blõsinschtrumänt. Er wörd übblicherwys bi transponyrendè Musiginschtrumänt aagwèndet. Um Unklarheitè uuszschlièßè, wörd übblicherwys i dè Partitur z dè Inschtrumäntènämmè d Grundschtimmig dezuè gschribbè, byschpillswys: Klarinettè in A, Drumbeetè in C, Horn in Es, Paukè in C/G. Au Holzblõsinschtrumänt hèn è Grunddonleiter (luèg Holzblõsinschtrumänt), sell isch normal diè eifachscht Dur-Tonleiter, wo mò schpillè cha: Ein Finger nõch èm anderè wörd vo dè Tonlöcher bezièhogswys Klappè ghobbè. Dè düèfschte erzüügbare Don wörd mengmòl au als Grunddon bezeichnèt, isch abber nit immer dè Don, nôch dèm s Inschtrumänt benamst wörd, so z. B. bi dè B-Klarinettè. Dè Grund für sellèn Umstand lyt dõrin, dass d Klarinettè wiè alli seer èng mensuryrtè Blõsinschtrumänt i dè Duodezimè übberblõst, dè Grunddon abber wiè alli èng mensuryrtè Blõsinschtrumänt nit zum Klingè z bringè isch. Sell bedütet i dè Braxis, dass d Klarinèttèschpiller dè 1. Obberton als düèschte Deilton uff irèm Inschtrumänt intonyrè könned. Heinz Bahnert, Theodor Herzberg, Herbert Schramm: Metallblasinstrumente. 2. Ufflaag. Florian Noetzel Volaag, Wilhelmshavè 1986, ISBN 3-7959-0466-8.
Joseph Victor vo Scheffel (* 16. Februar 1826 z Karlsruè; † 9. April 1886 i dè badischè Hauptschtadt), gadelèt 1876, isch ein im 19. Johrhundert vill gläsenè dütschè Schriftschteller un Dichter, Autor vo Erzelligè un Versepè sowiè meererè bekanntè Lièdtext. Er isch indirekter Schöpfer vom Begriff Bydermeier gsi. Scheffel isch als Älteschtè vo drei Gschwûschter z Karlsruè uffgwachsè. Sin Vater Philipp Jakob Scheffel isch als Ingenieur badischè Obberbaurõt un Major gsi; als Mitglyd vo dè Rhyregulyrungskommission hèt er unter m Tulla am Brojèkt vo dè Rhybegradigung mitgwûrkt. Sini Muètter Maria Josephinè, geboreni Krederer hèt gmõlt sowiè Gedicht un Dramè gschribbè; si hèt ein vo dè èrschtè Salons z Karlsruè gfüürt. Uff Wunsch vo sim Vatter hèt er vo 1843 bis 1847 Rächtswûssèschaftè a dè Universidätè z Münchè, Heidelbärg un Bèrlin schtudyrt. Zuèsätzlich hèt er germanischi Philology un Literadur belait. Z Heidelbärg isch er znägscht Mitglyd vo dè Burschèschaft Allemannia I (1844/1845) gsi, denn vo dè Burschèschaft Teutonia (1845) un schlièßlich vo dè Burschèschaft Frankonia II (1846/1847), wo sich im Summer 1849 uffglöst hèt un mit dè hütigè Burschèschaft Frankonia nu dè Nammè gmein hèt. Z Bèrlin isch er bi dè Aaltè Bèrliner Burschèschaft aktiv gsi. Am 28. Februar 1856 hèt
Dr Hans-Adam II. (volle Name: Johannes Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marko d’Aviano Pius Fürst von und zu Liechtenstein, Herzog von Troppau und Jägerndorf, Graf zu Rietberg, Regierer des Hauses von und zu Liechtenstein; * 14. Februar 1945 z Züri, Schwyz) isch dr regierend Firscht un Staatsoberhaupt vu Liechtestai un Schef vum Firschtehuus Liechtestai. Dr Hans-Adam II. isch anne 1945 z Züri uf d Wält chuu as Suhn vum Firscht Franz Josef II. vu Liechtestai (1906–1989) un sällem syre Frau Firschti Gina (1921–1989). Ä het sy Name no sym Vorfahr Firscht Johann Adam Andreas (Hans-Adam I.) un no sym Getti Papscht Pius XII iberchuu. Är isch im Firschtehuus z Vaduz ufgwachsen un het d Volksschuel z Vaduz absolviert, voreb er an s Schottengymnasium z Wien gangen isch. Anne 1960 isch er uf Zuoz uf s Gymnasium Lyceum Alpinum gange, wun er mit dr Schwyzer Matura un em dytschen Abitur abgschlosse het. Är het derno z London ne Praktikum gmacht bin ere Bank. Anne 1969 het er s Studium an dr Universitet St. Galle mit em Lizentiat in Betribs- un Volkswirtschaft abgschlosse. Am 30. Juli 1967 het dr domolig Erbprinz Hans-Adam in dr katholische Stadtpfaarchilche St. Florin z Vaduz d Grefi
Dr Georges Holderith (* 18. Septamber 1912 z'Lüterburi; † 27. Àwrìl 1978) ìsch a elsassischer Ditschlehrer un a hocher Stààtsbeàmta gsìì. Ar hàt s Ditschlehra ìm Elsàss un ìn dr Mosel greformiart, dur a Methode wo d Kenntniss vu'ma ditscha Dialekt àls Hìlf benutzt fer s Hochditscha z'lehra. Dr Georges Holderith hàt z'Lüterburi sina Kìndheit un Jugend verbrocht. D greeßera Schüel, wo-n'r àls junger Büe gsìì ìsch, ìsch jetz a collège wo si Nàmma trajt. Ànna 1929 hàt'r z'Owernàh gstudiart fer Lehrer z'wara. Sina Kàrriar hàt'r ànna 1932 z'Lüterburi ààgfànga. Ar hàt aui a Kìndergsàng grìnda: „les Petits Chanteurs de Lauterbourg“. Ànna 1939 sìn d elsassischa Iwohner nooch àn dr ditscha Granza han ìns Ìnnerfrànkrìch müeßa flìchta, do ìsch sina Fàmìlia uf Haute-Vienne kumma un ar ìsch noh-n-em Kriag aui a Zitt làng därt ge wohna. Ar hàr sina Kàrriar ìm Südfrànkrìch witterschtgmàcht, bis ànna 1944 wo-n-r ìns Elsàss zruckkumma ìsch. Ànna 1954 ìsch'r Àkàdemie-Ìnschpektor worra un sina Kàrriar hàt sìch mehr um àdminischtrativa Veràntwortunga entwìckelt. Ar hàt d Sprochbsunderheit vum Elsàss un vu dr Mosel gschätzt un sa àls Chance fer s Ditschlehra wälla vorstella. Üs dam Wìlla sìn d Holderith-Reform un d Holderith-Methode entstànda. „Vati sucht seine Pfeife“,
Louis Armstrong and his Hot Five isch e Hot Dschääs Studio-Bänd z Chicago in de Joor 1925 bis 1928 gsi. Si het 65 Ufnaame gmacht. D Bänd isch öffentlig nume zwäimol ufdräte, am 27. Februar 1926 und am 12. Juni 1926 – bäidi Mol im Coliseum Theatre z Chicago. Das isch die ersti Bänd gsi, wo Dschääsufnaame gmacht het, wo d Soliste din mee Ruum überchoo häi, zum improwisiere, und wo dr Dschääs zun ere Kunstform erhoobe het, wie mä s hüte kennt. Dr Kritiker Gary Giddins dänggt, ass es sich um „s iiflussriichste Ufnaame-Brojekt vom Dschääs handlet, villicht sogar vo dr ganze amerikanische Muusig“. D Mitgliider vo dere erste Hot Five si dr Louis Armstrong gsi, zerst am Kornett und gläägentlig au as Sänger, vo 1927 aa an dr Dschääsdrumbeete, mit sinere zwäite Frau Lil Hardin Armstrong am Klavier, em Johnny Dodds an dr Klarinette und am Altsaxofoon und em Kid Ory an dr Posuune und em Johnny St. Cyr am Banjo. 1926 isch mänggisch d Sängere May Alix drbii gsi, im Septämber und Dezämber 1927 dr legendäri Dschääs- und Blues-Gitarrist Lonnie Johnson. Im Mai 1927 isch die Bsetzig vo de „Hot Five“ zämme mit em Pete Briggs an
D Creole Jazz Band isch e Dschääsbänd gsi, wo vom King Oliver gläitet worden isch und 1923 Studioufnaame gmacht het, wo sä zu äinere vo de iiflussriichste Bänd im Dschääs gmacht häi. 1922 häi dr Oliver und his Bänd z Chicago im Royal Gardens Nachtklub afo ufdräte, wo spööter dr Naame Lincoln Gardens überchoo het. Dr Oliver isch am Kornett gsi, si Schüeler Louis Armstrong am zwäite Kornett, dr Baby Dodds am Schlaagzüüg, dr Johnny Dodds an dr Klarinette, d Lil Hardin, wo spööter dr Armstrong ghürootet het, am Klavier, dr Honoré Dutrey an dr Posuune und dr William Manuel Johnson am Bass. D Bänd het zwüschen em April und em Dezämber 1923 37 Ufnaame für d Leibel Gennett, Okeh, Columbia und Paramount gmacht. D Blatte si akustisch ufgnoo worde und die äinzelne Instrumänt si seer unusgwooge: Vilmol ghöört mä d Klarinette und d Posuune z stark, was denn uf Chöste vo de bäide Kornett goot. D Ufnaame dokumentiere aber s äinzigartige Kollektivspiil vo dr Creole Jazz Band und die zwäistimmige Breaks vom Oliver und Armstrong, wo legendär worde si. Vili dängge, ass es sich um Kollektivimprowisazione handlet, aber es si doch eender Rutiine, wo im Lauf vo dr Zit
Dr François Asselineau (* 14. September 1957 z Paris) isch e franzöösische Politiker, isch Generalinspäkter für d Finanze gsi und het d UPR grindet. Er isch zerst Mitgliid vom Rassemblement pour la France (RPF) worde, het denn aber si äigeni politischi Bardei gründet, d Union Populaire Républicaine (UPR), wo im Brogramm het, ass Frankriich us dr Europäische Union, dr Eurozone und dr NATO wurd usdrätte. Im Joor 2012 het er bi dr Bresidäntschaftswaal welle kandidiere, es isch em aber nid glunge, 500 Underschrifte vo Mandatsdrääger z sammle, wo mä brucht für dass d Kandidatur offiziell anerkennt wurd. Bi dr Bresidäntschaftswaal 2017 het er fir d UPR kandidiert. Blog vom François Asselineau Offizielli Site vo dr UPR François Asselineau. Les Échos, 27. Juli 2000, abgruefen am 7. Dezember 2013 (französisch).
Die Dreigroschenoper isch e Theaterstück vom Bertolt Brecht mit Muusig vom Kurt Weill. Es basiert uf The Beggar's Opera vom John Gay, wo dr Johann Christoph Pepusch d Muusig drfür gschriibe het, und isch as „Stück mit Musik in einem Vorspiel und acht Bildern“ beschriibe worde. D Uruffüerig het am 31. August 1928 im Theater am Schiffbauerdamm z Berlin stattgfunde und isch bis 1933 die erfolgriichsti dütschi Theateruffüerig gsi. E baar vo de Muusignummere wie d Moritat von Mackie Messer si Wälthit worde. Im Stück goots um e Konkurränz- und Existänzkampf zwüsche zwäi „Gschäftslüt“, em Aafüerer vo dr Londoner Bättelmafia Peachum, wo Bättler erbrässt und si eso usstattet, ass d Passante mit ene Mitläid öberchömme, und em Verbrächer Macheath, wo gueti Beziejigen zum Bolizeischef vo London Brown het. Es spiilt, je noch dr Interbretazioon, im Londoner Stadtdäil Soho in dr erste Helfti vom 18. Joorhundert, wo dennzumol d Gauner gherrscht häi oder aber in de 1920er Joor, wo d Dreigroschenopere entstande isch. Die Dreigroschenoper (The Beggar's Opera). Ein Stück mit Musik in einem Vorspiel und acht Bildern nach dem Englischen des John Gay. Übersetzt von Elisabeth Hauptmann. Deutsche Bearbeitung von Bert Brecht. Musik von Kurt Weill. Wien: Universal-Edition A. G.
Columbus ischt a Opr en drei Doil vom Kombonischda Werner Egk, wo us-em boirischa Schwôbalendle stammt. Der Môô hôt au s Libreddo vorfasst. En sellem Werk gôht’s om de hischdorisch Figur Christoph Kolumbus, wo als Entdecker vo Amerika gilt. A Uffihrong dauret rond zwoiahalb Stond. Drei Fleeda, gleichviil Oboa, Klarinedda ond Fagodd, viir Herner, drei Drombeeda, viir Tenor-Posauna, a Tscheleschda, a grauß Schlagwerk, a Celesta ond a graußa Streicher-Grubbe Dui Opr schbiilt zom Doil en Schbania ond zom Doil en Amerika en dr Zeit vo 1484 bis 1506 Dr Columbus, a ganz oifacher Seefahrer, hôt dui Idee, ibrs Meer en weschtlicher Richdong nôch Indien zo segla, weil’r glaubt, dass d Erde a Kugl ischt ond drom der Plôô klabba miaßt. Wia-nr abr seine Gedanka am schbanischa Hof vortregt, wuud’r vo älle Adlige ausglacht. A Ausnahm abr bildet d Keenigin Isabella. Dui vorschbricht deam Seefahrer, dass-se sich fir-en eisetza dät. D Zeit vorgôht. De schbanische Heerschara isch’s glonga, d Maura zo vrtreiba. Durch dean wiidrerwachda Stolz ibr sei Land zeigt sich dr Keenich jetzt bereit, drei Karavella fir-em Columbus sei Fahrt nôch Indien auszorischda. En dr Nacht vôr-em Auslaufa us-em Hafa beddet dr Columbus ganz inbrinschdig en dr Kloschtrkirch vo de
Dr James Brown (äigetlig James Joseph Brown, Jr., * 3. Mai 1933 in dr Nööchi vo Barnwell, South Carolina; † 25. Dezämber 2006 z Atlanta, Georgia) isch en amerikanische Musiker gsi. Er het chönne Orgle spiile, Klavier, Gitarre und Schläägzüüg. Er isch aber fast nume as Sänger und Dänzer ufdräte. Er isch drzue au Bändliider und Muusigbroduzänt gsi. Er isch im Rhythm and Blues und Soul in de 1950er und 1960er Joor e Figuur gsi, wo uusegstande isch. Er het riisige Iifluss uf s Entstoo vom e nöije Stil vom Soul, vom Funk ghaa, und isch dorum äine vo de bedütendste Pop-Musiker im 20. Joorhundert. In dere Dabälle si d Songs, wo in de Tscharts vo Dütschland, Groossbritannie und de USA Räng iignoo häi. 1986: In The Jungle Groove 1991: Star Time 1991: 20 All-Time Greatest Hits! 1965 häi The Who d Songs „Please Please Please“, „I Don’t Mind“ und „Shout and Shimmy“ gsunge und häi sä uf iirem Debütalbum uusegee und uf B-Site als Hard-Rock-Wersion. James Brown with Bruce Tucker: The Godfather of Soul (Änglisch), 1988 Geoff Brown: James Brown: Let's Get Personal - Die Biografie (Dütsch), Bosworth Music 2008, ISBN 978-3-86543-364-0 Dr James Brown hette in de bäide