rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Südgeorgie und die Südlige Sandwitschinsle si e Britischs Überseegebiet im Südatlantik. D Insle si nume 3677 km vom Südpol äwägg. Si lige no nördlig vom südlige 60. Bräitigraad, usserhalb vom Gebiet, wo dr Antarktisvertrag gültig isch, wo in sim 4. Ardikel dr Status-quo ratifiziert. S Gebiet wird vo Argentinie beaasprucht, wo sich as Erb vo Spanie gseet, und sich druf stützt, ass d Spanier d Insle scho früener gsee häige. Woorschinlig isch aber Südgeorgie zum erste Mol im April 1675 vom britische Kaufmaa Anthony de la Roché gsichdet worde. Südgeorgie gältet as äins vo de wichdigste Bruetgebiet vom Königspinguin. Mä schetzt, ass dört öbbe 400'000 Königspinguin lääbe. Dr Bestand vo Goldschopfpinguin wird uf öbbe 5 Millione Dier gschetzt. Südgeorgie isch au e wichdige Lääbensruum für See-Elifante und Seelöije. In der Brumftzit chömme bis zu 350'000 See-Elifante an d Küste vo dr Insle, wäärend mä d Zaal vo Seelöije uf öbbe 2 Millione schetzt. Berüemt si d Gebiet St. Andrew's Bay, Gold Harbour, Salisbury Plain und Fortuna Bay. Mensche häi au Süüger iigschlebbt: Rendier, Ratte und Müüs. Commons: Südgeorgien und die Südlichen Sandwichinseln – Sammlig vo Multimediadateie Wikimedia-Atlas: Südgeorgien und die Südlichen Sandwichinseln – geographischi un historischi Charte South Georgia Island
Dr Karl (Kari) Grunder (* 20. November 1880 z Arni BE; † 5. Januar 1963 z Bärn) isch ä Schwizer Mundart-Schriftsteller gsy. Dr Grunder Kari het z Lehrerseminar vo Hofwil absolviert und när aus Lehrer im Wiler Lütiwil bi Arni gschaffet. Speter het är de in Grosshöchstette und vo 1917 bis 1950 ar Pestalozzischuel z Bärn Schuel gä. Är zeut mit sine zahlriche bärndütsche Theaterstück u Liederspiel zu de bekanntischte Mundarttheater-Outore vor Schwiz. Zäme mit em Otto vo Greyerz und em Emil Balmer het er ds Bärner Heimetschutz-Theater gründet. Drei vo sine Erzählbänd si afangs vo de 90er Jahr nöi ufgleit worde. A sim Geburtsort uf dr Hammegg steit hüt es chlises Dänkmal. Bis 2009 het dert ou jährlich im z Ehr d Hammegg-Chilbi stattgfunde. 1940 Ehregab vor Stadt Bärn 1946 Gsamtwärkspris vor Schwizerische Schillerstiftig Tröschteli un angeri Bärndütsch-Gschichte. Benteli, Bümpliz 1924; Emmentaler Druck, Langnau 1990 Ds Wätterloch. Bilder u Begäbeheiten us der Mobilisationszit vom Jahr 1914. Benteli, Bümpliz 1928 Hammegg-Lüt. Erzählungen. Benteli, Bümpliz 1931; Emmentaler Druck, Langnau 1991 Göttiwyl. Vo mene Dörfli u sine Lüte. Francke, Bern 1941; Emmentaler Druck, Langnau 1992 Der Schmied von Höchstette. Volkstragödie i 5 Akte. Künzi-Locher, Bern 1913; Neufassung ebd. 1935 D’ Wättertanne. Mundartstück
D`Membrandeschtillation (MD) isch ä Mischung us eme thermische un eme Membran-Entsalzungsverfahre. D'Trennung vum Wasser un Salz gschieht durch ä microporesi, hydrophobi Membran (z. B. us PTFE), wo uf de eine Sit durch ihri Oberflächeigenschafte vum flissige Wasser nid bnetzt wird, uf de andere Sit durch ihri hohi Porosität Wasserdampf sehr gued durchlosst. D'tribendi Kraft isch do debi d'Temperaturdifferenz zwische'me Kondensator- un eme Verdampferkanal. Zwischen dene zwei Kanäle liegt de Deschtillatkanal, weller vum kalde Kondensatorkanal durch ä Folie un vum heiße Verdampferkanal durch obe gnannti Membran abtrennt isch. Dodurch, doss blos Dampf durch d'Membran durchdringe ka, entsteht ä arg reins Deschtillat, wo noch Mineralie zugehn were misse um's trinkbar z'mache. Vorteil Verfahre arbeitet bi niedrige Temperature vun 60 – 95°C. Dodurch kenne Solarkollektore oder d'Abwärmi vun Kraftwerk un Motore als Energiequelle diene. Verwendedi Membrane sin unempfindlicher wie Membrane wo fir Umkehrosmose (RO) verwendet were (Ustrockne, Alge, chemische Verunreinigunge). Durch selli niedrigen Betriebstemperature entstehn weniger Ablagerunge in de Rohrleitunge un Module. Anlage laufe bi Umgebungsdruck un sin wege dem billiger z'baue. Funktioniert au mit hohe Salzkonzentratione im Rohwasser. 'S entstehende Deschtillat isch arg rein (elektrischi Leitfähigkeit κ < 10 µS/cm). D'Anlage sin durch de modulare Ufbau beliebig erwiterbar. Nachteil Were d'Anlage mit
Schoggi oder Schoggelaa, Schoggolaa oder Schoggelaade isch es Läbes- und e Gnussmiddel. Ihri wesentliche Bestandteil si Gaggooprodukt und verschideni Zuckerarte, im Fall vo Milchschoggi si no zuesätzlich Milchprodukt din. Schoggi wird i reiner Form gnosse und als Halbfertigprodukt wiiterverarbeitet. S Wort leitet sich vom Name vom erschte gaggohaltige Getränk ab, em xocóatl (Nahuatl: xócoc ‚bitter‘, atl ‚Wasser‘; also ‚bitters Wasser‘) vo de Azteke z Mexiko. Debii handlets sich um e Mischig us Wasser, Gaggoo, Vanille und Cayennepfäffer. S erschte Mal isch de Gaggobaum (Theobroma cacao) vermuetlich um 1500 vor Chrischtus vo de Olmekä, wo im Tüüfland vo de mexikanische Golfküschte glebt hend, gnutzt worde. Öppe um 600 n. Chr. isch de Gaggo denn vo de Maya abaut worde. D Azteke hend dem Gaggoogetränk, wo mit chaltem Wasser gmacht gsi isch, de Name xocóatl gä. Mit Hilf vo me Holzquirl, hütt spanisch "Molinillo" gnännt, het mer d Flüssigkeit schuumig ufgschlage. Nach de Überliferig isch d Gaggoopflanze vo göttlichem Ursprung. Em «Kakaogott» Ek Chuah z Ehre isch im April es Fäscht mit Tieropfer und Verteile vo Gschänk gfiiret worde. In Mexiko si vergliichbari Fiire beleit. Det si d Same vo de Pflanze usschliesslich als Getränk zuebereitet worde. Das Getränk isch allerdings de
Ascension (au Himmelfaartsinsle) isch e chliini dropischi Insle im Südatlantik zwüsche Afrika und Südamerika, wo zum britische Überseegebiet St. Helena, Ascension und Tristan da Cunha ghöört. Iiri Hauptstadt isch Georgetown. Dr Ursprung vo dr Insle isch vulkanisch. Si lit 80 km westlig vom Mittelatlantische Rugge. Vo Norde ud Süüde isch si öbbe 12 km grooss, vo Oste uf Weste öbbe 14 km. D Flechi isch öbbe 91 km² und dr höggsti Punkt („The Peak“, Green Mountain) isch 859 m über em Meer. Uf dr Insle lääbe weniger as duusig Lüt. Reginald Aldworth Daly: The geology of Ascension Island. In: Proceedings of the American Academy of Arts and Sciences, 1925 (60), 3–80. Philip Ashmole und Myrtle J. Ashmole: St Helena and Ascension Island. A natural history. Nelson, Oswestry 2000, ISBN 978-0-904614-61-9. Commons: Ascension – Sammlig vo Multimediadateie Offiziell Website (änglisch) Ascension Conservation Office Rageetestart vo Ascension us Spiegel.de: Großbritannien erhebt Anspruch auf riesiges Atlantik-Gebiet Economist.com: Ascension as Bischbil für Terraforming (änglisch) Normdate: GND: 4086002-4 | LCCN: n80040468 | VIAF: 154765323
Fernando de Noronha isch e brasilianischi Inselgrubbe im Atlantik. Iire Ursprung isch vulkanisch. D Insle ligge öbbe 350 km östlig vom brasilianische Festland und ghööre zum Bundesstaat Pernambuco. Dr Naame vom Archipel chunnt vom portugiisische Händler Fernão de Noronha, wo d Insle vo dr portugiisische Chrone gschänkt überchoo het für sini Verdienst um e Holzimport us Brasilie. D Inselgrubbe bestoot us 21 separate Landflechene mit ere Gsamtflechi vo 26 km². D Hauptinsle, won dr gliich Naame wie dr Archipel het, isch die grössti Insle und die äinzigi, wo bewoont isch. Si het e Flechi vo 17 km². Dr Morro do Pico isch die höggsti Erhebig uf dr Insle und isch 321 m hooch. Näbe dr Hauptinsle het s non e baar chliini Insle: S Klima isch s ganze Joor lang dropisch häiss. Die durchschnittligi Tämpratur isch 28 °C. Es git zwäi Jooreszite, d Drochezit (September bis Februar) und d Räägezit (Merz bis August). D Hauptinsle isch sit öbbe 400 Joor besiidlet und het jetz fast 3'000 Iiwooner. Die mäiste lääbe im Hauptort Vila dos Remédios. Vor zää Joor het d Bevölkerig no fast usschliesslig vom Fischfang und vo dr Landwirtschaft gläbt. Hüte schaffe nume no öbbe 40 Persone in dene
D Azore (port. Ilhas dos Açores [ɐ'soɾɨʃ], uf Dütsch: Habichtsinsle) si e Grubbe vo nüün gröössere und meerere chliinere portugiisische Atlantikinsle. D Hauptinsle isch São Miguel. D Azore lige 1'369 km westlig vom öiropäische Festland (Cabo da Roca) und 4.382 km ostwärts vo Nordamerika (US-Bundesstaat Virginia). D Insle Flores isch am nöggste zum nordamerikanische Festland, 2'342 km vo Nöifundland in Kanada äwägg. Verwaltigstechnisch bilde d Azore en autonomi Region vo Portugal, d Região Autónoma dos Açores. Si si zwar zimlig wit vom öiropäische Festland äwägg, aber as Däil vo Portugal ghööre si zur Öiropäische Union. Es läbe fast e Viertel Million Lüt uf de Azore, wo Landwirtschaft betriibe und Milch, Rindfläisch, Tee und Ananas broduziere oder im Turismus schaffe. Michael Bussmann: Reiseführer Azoren. Michael Müller Verlag, 5. Uflag 2013, ISBN 978-3-89953-576-1. Roman Martin: Azoren – die 77 schönsten Küsten- und Bergwanderungen. Rother Bergverlag, 3. Uflag 2012, ISBN 978-3-7633-4367-6. Autokarte: Azoren. Freytag + Berndt, 2012, ISBN 978-3-7079-1060-5. Andreas Stieglitz: Azoren: das subtropische Inselparadies. Books on Demand, 1. Uflag 2009, ISBN 978-3-8370-3443-1. Wikimedia-Atlas: Azoren – geographischi un historischi Charte Commons: Azoren – Sammlig vo Multimediadateie Governo Regional dos Açores – Website vo dr Regionalregierig (portugiisisch, änglisch) Normdate: GND: 4004066-5 | LCCN: n50000028
Jugoslawje (serbokroatisch Југославија/Jugoslavija, ungarisch Jugoszlávia; werdlich ybersätzt Südslawie) isch vu 1918/1929 bis 1992 bzw. vu 1992 bis 2003 en Schdaat im Südoschde vu Europa gsi. Er hät s Gebiet vu de hütige Schdaate Slowenie, Kroazie, Bosnie und Herzogowina, Serbie, Montenegro und Mazedonie umfasst. Mr mueß drbyy zwischem erschde chenigliche Jugoslawje (zwische 1918 un 1944), em zwaide sozialistische Jugoslawje (zwische 1943/45 un 1991/92) un dr Bundesrepublik Jugoslawje (1992–2003), wo us Serbie und Montenegro bschdande hät, undrscheide. Entschdande isch Jugoslawje als "Viilvölkerstaat" dür di Zerschlagig vu Österreich-Ungarn. Im Zweite Wältchrieg isch s Land vo Italie und Nazi-Dütschland bsetzt worde. Zerfalle isch där Schdaat aber z Lätscht dür di Autonomiibewegige vu dene einzelne Völker, was denn au dä Balkanchrieg usglöst hät. D Lüt sind Slawe, wo zu de ethnische Gruppe vo Serbe, Kroate, Slowene, Albaner, Mazedonier usw. ghöred. D Bevölkerig redt verschidnigi slawischi Sproche und ghört zu underschidlige Religione. Marie-Janine Calic: Geschichte Jugoslawiens im 20. Jahrhundert. Beck, München 2010, ISBN 978-3-406-60646-5. Alex N. Dragnich: The First Yugoslavia. Search for a Viable Political System. Hoover Press, Stanford (CA) 1983, ISBN 0-8179-7841-0. Johannes Grotzky: Balkankrieg. Der Zerfall Jugoslawiens und die Folgen für Europa. Serie Piper, München [u. a.] 1993, ISBN 3-492-11894-1. Kurt Hielscher: Jugoslavien: Slovenien,
S Old Royal Naval College, früener Royal Naval College und ursprünglig Greenwich Hospital, z Greenwich isch äins vo de bedütendste Barockbauwärk z Ängland und ghöört sit 1997 zum Wältkulturerb vo dr UNESCO. Dr William III. het s 1696 as Hospital für alti und verwundeti Seelüt noch em Vorbild vom Hotel des Invalides z Bariis lo baue.Dr Christopher Wren und si Assistänt Nicholas Hawksmoor häi d Blään gmacht und uf e Bezaalig verzichdet. Die erste Bangsionär si 1705 iizooge, d Kapälle isch aber erst 1752 fertig worde. Vo 1873 bis 1998 si d Geböid as Royal Naval College brucht worde, wo us Portsmouth do aane verläit worde isch. Hüte si si Däil vo dr Universidäät Greenwich, im King Charles’ Block befindet sich s Trinity College of Music. Commons: Royal Naval College – Sammlig vo Multimediadateie UNESCO World Heritage Centre: Maritime Greenwich Website vom Old Royal Naval College UNESCO World Heritage Centre: Maritime Greenwich. Abgruefen am 17. Januar 2012. 51.483333333333-0.0055555555555556Koordinate: 51° 29′ 0″ N, 0° 0′ 20″ W
D Nordwestpassaasche isch dr Seewääg, wo im Norde vom amerikanische Kontinänt dr atlantisch mit em pazifische Ozean verbindet. Si goot über s Nordpolarmeer und sini Randmeer und dur d Meerstroosse, wo drzueghööre, dur dr kanadisch-arktisch Archipel. D Rute isch öbbe 5'780 Kilometer lang und wurd dr Seewääg vo Ostasie zur Ostkuüste vo Nordamerika und Öiropa wääsentlig verchürze. Mä cha sä aber wäge de klimatische Bedingige wirtschaftlig nid usnütze. 1520 het dr Magellan e Wääg um e Südspitz vo Südamerika gfunde und vo denn aa het d Idee von ere Nordwestpassaasche d Mensche nüm loosgloo. 1534 isch dr franzöösisch Kapitän Jacques Cartier um e Norde vo Nöifundland gseeglet zum Sankt-Lorenz-Strom aber in de neggste fast vier Joorhundert isch mä nid vil witer choo, und Expedizioone häi mänggisch draagisch gändet. Erst dr Roald Amundsen het e Wääg gfunde, und er het für d Räis vo 1903 bis 1906 brucht. Mit de Iisbrächer het im 20. Joorhundert e nöiji Epoche aagfange. Dr amerikanisch Iisbrächer SS Manhattan isch 1969 s erste Schiff gsi, wo nid het müesse überwintere und het für d Räis vo Weste uf Oste e chli mee as vier Wuche brucht. Hützudags git s e baar Schifflinie, wo im Spootsummer Faarte
Dr Vitus Jonassen Bering (au Behring; russisch Витус Ионассен Беринг oder Иван Иванович Беринг Iwan Iwanowitsch Bering; dauft am 21. Augustjul./31. Augustgreg. 1681 z Horsens in Jütland; † 8. Dezemberjul./19. Dezembergreg. 1741 uf dr Insle Awatscha, dr Beringinsle) isch e Marineoffizier und Entdecker vo dänischer Herkumft gsi, wo in russische Dienst gstande isch. Mä het em au dr „Kolumbus vom Zar“ gsäit. Er het under anderem bewiise, ass Asie und Nordamerika nit mitenander verbunde si. 1728 isch dr Bering vo Kamtschatka us dr Küste vo Sibirie nooch ins Nordpolarmeer gseeglet. 1730 isch er zrugg uf St. Petersburg und isch 1733 dr Läiter vo dr Zwäite Kamtschatka-Expedizioon worde, wo au as die Groossi Nordischi Expedizion bekannt worde isch (1733–1743). 1741 isch er bis uf Alaska choo, het sich scho bald uf d Zruggräis gmacht und isch an dr Küste vo dr Awatscha-Insle, wo mä rä spööter dr Naame Beringinsle gee het, gstrandet. Am 19. Dezämber 1741 isch er dört gstorbe, woorschinlig an Skorbut. Raymond H. Fisher: Bering’s Voyages, Whither and Why, 1977. Orcutt William Frost: Bering: The Russian Discovery of America, Pacific Northwest Quarterly 86, No. 1, Winter, 2003. Frank A. Golder: Bering’s Voyages. An Account of the Efforts of the
D Bakterie (Bacteria) (griechisch βακτήριον baktērion „Stäbli“, Singular: s Bakterium, veraltet au: d Bakterie) bilde näbe dr Eukaryoten un Archaeen aini vu dr drei Domäne, wu hite alli Läbewäse dry yydailt wäre. Bakterie sin wie d Archäe Prokaryote, des haißt, ihri DNA isch nit in eme Zällchärn din, wo vum Cytoplasma dur e Doppelmembran abgränzt isch, sunder bi ihne lyt d DNA wie bi allne Prokaryote frei im Cytoplasma, un zwar zämmedrängt in eme änge Ruum, em Nucleoid (Chärnequivalänt). D Wisseschaft un Lehr vu dr Bakterien isch d Bakteriology. Bakterie sin zum erschte Mol vum Antoni van Leeuwenhoek mit Hilf vun eme sälberböute Mikroskop in Gwässer un im mänschlige Speiz beobachtet un anne 1676 vun em in Bricht an d Royal Society of London bschribe wore. Bis am Änd vum 20. Johrhundert isch dr Uusdruck „Bakterien“ in dr Mikrobiology fir alli mikroskopisch chlaine, zmaischt aizälligen Organisme bruucht wore, wu kai ächte Zällchärn hän un wäge däm zue dr Prokaryote ghere. Des drifft aber au zue uf d Archäe, wu syter eppe 1990 ere separate Domäne zuegordnet wäre. Fir d Abgränzig vu dr Archäe het mer in dr Ibergangszyt bis zue dr Definition vu dr drei Läbewäse-Domänen au d Uusdruck „Aigetligi
Ibach isch de Name vo folgende Ort: Ibach (Schwarzwald), e Gmaind im Landchrais Waldshuet, Bade-Würtebärg Ibach SZ, en Gmaindstail vo Schwyz im Kanton Schwyz, Schwiz Ibach (Oppenau), en Gmaindstail vo Oppenau im Ortenauchrais, Bade-Würtebärg Ibach (Wipperfürth), en Ortschaft vo Wipperfürth, Oberbergische Chrais, Nordrhy-Westfale Ibach (Remscheid), en Hof i de Stadt Remscheid, Nordrhy-Westfale Ibach (Wuppertal), en Hof im Bezirk Uellendahl-Katernberg vo de Stadt Wuppertal, Nordrhy-Westfale Ibach isch de Name vo folgende Flüss: Ibach (Alb), Zuefluss vo de Alb (Hochrhein), Südschwarzwald (Bade-Würtebärg) Ibach (Birs), Zuefluss vo de Birs, Schwizer Jura Ibach (Losse), Zuefluss vo de Losse, Werra-Meißner-Chrais und Landchrais Kassel, Hesse Ibach (Rot), Zuefluss vo de Rot (Murg) (Murg (Aare)), Schwiz Ibach (Wupper), Zuefluss vo de Wupper, Wipperfürth-Ibach, Oberbergische Chrais, Nordrhy-Westfale Ibach isch de Name vo folgende Persone: Alfred Ibach (1902–1948), dütsche Dramaturg, Schauspiler, Verleger und Autor Johannes Adolph Ibach (1766–1848), Orgelbauer und Gründer vo de Barmer Klavierbauerdynasti Ibach Peter Adolph Rudolph Ibach oder Rudolf Ibach der Ältere (1843–1892), Barmer Klavierfabrikant und Instrumäntesammler, Enkel vom vorgnannte Albert Rudolf Ibach oder Rudolf Ibach der Jüngere (1873–1940), Wuppertaler Klavierfabrikant und Kunstsammler, Sohn vom vorgnannte Hartmann Ibach (* um 1487–1533 oder spöter), Theolog und evangelische Prediger vo de Reformazionszyt Johannes Ibach (1825–1908), katholische Priester, Limburger
Dr John Webber, äigentlig Johann Wäber (* 6. Oktober 1751 z London; † 29. April 1793 z London), isch en änglische Mooler vo schwizerischer Härkumft gsi. Dr John Webber isch dr Soon vom Bärner Bildhauer Abraham Wäber gsi, wo uf London usgwanderet isch, und isch dört uf d Wält choo. Vo 1757 aa het er z Bärn gläbt bi sinere umverhürooteti Dante Rosina Wäber, wo d Schwöögere vom Ebenist Mathäus Funk gsi isch. Vo 1767 bis 1770 isch er Leerling bim Landschaftsmooler Johann Ludwig Aberli gsi und het denn an dr Académie Royale z Bariis studiert. E groosse Däil vo sinere Zit het dr Webber z London gläbt. Vo 1776 bis 1780 isch er as Zäichner uf die dritti Südsee-Expedizioon vom James Cook gange. Zrugg us dr Südsee het dr Webber bi Ustellige vo dr Royal Academy sini Wärk zäigt, und isch 1791 en R.A. (Köönigliche Akademiker) vo dr Royal Academy worde. Er het vor allem Landschafte gmoolt, mänggisch mit Gstalte din wie im Bild A Party from H.M.S. Resolution shooting sea horses, wo 1784 in dr Royal Academz usgstellt worde isch, und si The Death of Captain Cook isch as Stich bekannt worde. Dr Webber isch 1793 z London
Dr Íñigo Ortiz de Retez isch e spanische Seefahrer un Entdecker im 16. Johrhundert gsii. Am 16. Mai 1545 isch dr Ortiz de Retez as Kommandant vu dr San Juan vum Hafe vu Tidore, ere Insle vu dr Molukke, losgsäglet. Im Juni isch er zue dr Insle Neiginea chuu un isch an dr Nordkischte lang gsäglet. Am 16. Juni isch er an drei Insle verbychuu, wun er La Sevillana (Supiori Island), La Callega (Biak Island) un Los Martyre (Numfor Island) gnännt het. Am 20. Juni isch er dr Mindig vum Mamberamo glandet, wun er San Augustin gnännt het. Är het d Insle fir di spanisch Chrone in Bsitz gnuu un si „Nueva Guinea“ gnännt, wel ihn d Kischte un d Yywohner an die vum weschtafrikanische Ginea gmahnt het. Dr Ortiz de Retez isch derno no Norde un schließli wider uf Tidore zruckgsäglet, wun er am 3. Oktober 1545 aachuu isch. J. L. Whittaker, N. G. Gash, J. F. Hookey, R. J. Lacey: Documents and Readings in New Guinea History. The Jacaranda Press, Milton, 1975
Dr George Vancouver (* 22. Juni 1757 z King’s Lynn, Norfolk; † 10. Mai 1798 z Petersham bi Richmond upon Thames, Surrey) isch en Offizier in dr britische Royal Navy gsi und en Entdecker. Er isch für d Erforschig vo dr Pazifikküste vo Nordamerika vo Kalifornie über Oregon, Washington und British Columbia bis uf Alaska bekannt worde. Er het au d Südwestküste vo Australie erforscht und mit em Kamehameha I., wo spööter Köönig vo Hawaii worde isch, Verhandlige gfüert. Noch iim si d Groossstedt Vancouver in dr kanadische Browinz British Columbia, Vancouver im US-Bundesstaat Washington und d Insle Vancouver Island benennt. Dr Vancouver isch Midshipman uf em Cook sim Schiff HMS Discovery, won dä si dritti Südseeräis (1776–1779/1780) gmacht het. 1780 isch er zum Lütnant befürderet worde. 1782 isch er bi dr Schlacht vo Les Saintes drbii gsi. 1791 isch er mit dr HMS Discovery und und dr HMS Chatham d Südwestküste vo Australie go kartografiere und drbii häi si d Snaresinsle und d Chatham-Insle entdeggt. denn si si über Tahiti uf Hawaii. Vo 1792 bis 1794 het er d Westküste vo Noramerika erforscht und isch jede Winter uf Hawaii go überwintere. Dört het er em Kamehameha I. ghulfe d
Dr Heinrich Zimmermann (* 17. Oktober 1741 z Wiesloch; † 3. Mai 1805 z Starnberg) isch bi dr letschte Räis vom James Cook drbii gsi. Dr Zimmermann het Gürtler gleert und isch scho jung us siner kurpfälzische Häimet drvo. Er isch zerst uf Gämf, denn uf Lyon und spööter uf Bariis. Im Joor 1776 isch er uf London und isch Matroos uf em Cook sim Schiff worde, wo d Nordwestpassaasche vo Asie uf Öiropa het welle go sueche. Die änglischi Admiralidäät het s zwar verbote, aber dr Zimmermann het äinwääg uf dr Räis Notize gmacht. 1781 isch er wider z Dütschland gsi und het s Buech Heinrich Zimmermanns von Wissloch in der Pfalz, Reise um die Welt, mit Capitain Cook veröffentligt. Das het Erfolg ghaa und dr Kurfürst Karl Theodor het dr Zimmermann zum „Churfürstliche Liibschiffmäister“ ernennt. Im Joor 1787 het dr Zimmermann e zwäijöörigi Räis uf Ostasie gmacht, und isch z China und z Bengale gsi. Robert J. King, "Heinrich Zimmermann and the Proposed Voyage of the Royal and Imperial Ship Cobenzell to the North West Coast in 1782-1783", The Northern Mariner/Le Marin du Nord, vol.21, no.3, July 2011, pp.235-262. Heinrich Zimmermanns von Wissloch in der Pfalz, Reise um
Dr Tobias Streck (* 1976 z Offeburg) isch e dytsche Germanischt un syt 2009 Laiter vu dr Arbetsstell Badisches Wörterbuch. Dr Streck isch z Zell-Weierbach, eme Stadtdail vu Offeburg, ufgwachse. Vu 1983 bis 1992 isch er uf d Grund- un Hauptschuel Zell-Weierbach gange un vu 1992 bis 1994 uf di Gwärbli-Tächnischi Beruefsfachschuel z Offeburg mit dr Fachrichtig Elektrotächnik. Derno isch dr Streck uf s Tächnisch Gymnasium z Offeburg un het dert anne 1997 s Abitur gmacht. Ab em Augschte 1997 bis zum Augschte 1998 het er sy Zivildienscht glaischtet im Kolpinghuus uf Schönburg bi Oberwesel. Dr Tobias Streck het derno im Wintersemeschter 1998/99 an dr Universitet Fryburg e Studium mit dr Fächer Wisseschaftligi Bolitik un Dytsch uf Lehramt aagfange. As Studänt het dr Streck vu 1999 bis 2003 as Wisseschaftligi Hilfschraft im DFG-Projäkt „Dialektintonation“ unter dr Laitig vum Profässor Peter Auer gschafft. Im Mai 2004 het er s 1. Staatsexame gmacht mit dr Arbet „Finale Dehnung im Deutschen. Eine kontrastive Untersuchung zu den städtischen Varietäten von Mannheim und Hamburg“. Uf Wärchverdragsbasis het er anne 2004 vier Monet lang im Forschigsprojäkt „Südwestdeutsche Dialektsyntax“ unter dr Laitig vum Peter Auer mitgschafft. Im Dezämber 2004 het er derno sy Studium mit em Magister
D Neiginea-Kompany isch e Gsellschaft gsii, wu anne 1882 z Berlin dur Bankier un Großfinanzier as Neuguinea-Konsortium grindet woren isch. Ihre Ziil isch dr Ufchauf vu Kolonialbsitz in dr Sidsee gsii, vor allem z Neiginea, im Bismarck-Archipel un dr Salomone. Zue dr Grindungsmitglider hän unter anderem dr Bankier Adolph von Hansemann un dr Gerson von Bleichröder ghert. Wu Großbritannien im Augschte 1884 dr Oschtdail vu Neiginea fir d Chrone annektiert het, het dr Agänt vum Neiginea-Konsortium Otto Finsch im Dezämber vum nämlige Johr dr Aaspruch uf d Nordoschtkischte vu Neiginea un dr Bismarck-Archipel gstellt. Doderdur het er verhinderet, ass Großbritanne s ganz Biet in Bsitz gnuu het, was vor allem dur di britisch Kolonialverwaltig z Queensland (Auschtralie) gforderet woren isch. Großbritannie het ab 1884 dr Sidostdail vu Neiginea regiert (→ Britisch-Neiginea) un ab 1889 isch dr Weschtdail zuen ere Kolony vu dr niderlande wore (→ Niderländisch-Neiginea). Im Friejohr 1885 isch s Neuguinea-Konsortium dur dr Hansemann umgnännt wore in Neuguinea-Kompagnie, wu dur wyteri Finanzier wie dr Guido Henckel von Donnersmarck, dr Christian Kraft zu Hohenlohe-Öhringen un dr Adolph Woermann unterstitzt woren isch. Noch em Aaschluss vu dr Hamburger Firma Robertson & Hernsheim an d Kompany het die am 17. Mai 1885
S Arrondissement Brest (frz. Arrondissement de Brest, bret. Arondisamant Brest) isch e Verwaltigbezirk vum Département Finistère in dr franzesische Region Bretagne. Verwaltigssitz (Unterpräfektur) isch Brest. S bstoht us 12 Kanton un 77 Gmaine. Brest-1 Brest-2 Brest-3 Brest-4 Brest-5 Guipavas Landerneau Landivisiau Lesneven Plabennec Pont-de-Buis-lès-Quimerch (13 vu 17 Gmaine) Saint-Renan