rlitschk/wikidir huggingface dataset:
S Schwizerische Archidektuurmuseum (S AM) befindet sich am Stäinebärg 7 z Baasel im Geböid vo dr Kunsthalle Baasel. Es beschäfdigt sich in wäggselnde Usstellige und Veraastaltige mit de internazional gfüerte Debatte über Archidektuur und Urbanismus und deren iiri gsellschaftspolitische Aspäkt. S Museum organisiert im Durchschnitt 4 Usstellige im Joor mit de Brogrammschwerpünkt „Interdisziplinaridäät“ und „Gschicht und Gegewart“. Es richdet sich derbii an Fachlüt wie Archidekte, Ääschenjöör und Blaaner, aber vor allem au an s bräite Publikum, wo sich für Archidektuur intressiert. Zu jedere Usstellig finde Veraastaltige statt, wo sä begläite wie Füerige, Podiumsdiskussione, Workshops und Wärkvordrääg, und s Museum veröffentligt Publikazione us dr S AM-Räije, wo sä reflektiere und ergänze. S Archidektuurmuseum (AM) isch 1984 uf e brivati Iniziative as Stifdig gründet worde und isch ursprünglig im Domus-Huus din gsi, wo z Baasel zu de sältene Bischbil vo dr modärne Archidektuur us de 1950er Joor zelt und 1958 vom Archidektebüro Rasser & Vadi baut worde isch. Sini Schwerpünkt in deere Zit si uf Schwizer Archidekte us dr Gegewart und dr Vergangehäit glääge und uf Schwizer Archidektuurthemene im allgemäine. Es het aber au monografischi Usstellige über internazionali Archidekte wie dr Rafael Moneo, Frank O. Gehry und dr Rem Koolhaas gmacht. 2004
S Schaulaager isch e Museum und Laagerhuus für Kunst. S Schaulaager isch im Ufdraag vo dr Laurenz-Stifdig vom Baasler Archidekturbüro Herzog & de Meuron z Münchestäi bi Baasel baut worde. 2003 isch s eröffnet worde. Es isch as offnigs Laagerhuus konzipiert mit optimale rüümlige und klimatische Bedingige für zum Kunstwärk uf z bewaare. Vom Konzäpt här isch s e Mischig vom ene öffentlige Museum, eme Kunstlaager und eme Kunstforschigsinstidut. D Sammlig vo dr Emanuel Hoffmann-Stifdig, wo s Härz vom Schaulaager bildet, isch 1933 vo dr Maja Hoffmann-Stehlin, dr spöötere Maja Sacher (1898–1989), begründet worde. S Schaulaager macht jeedes Joor e baar Möönet lang e Sonderusstellig für s bräite Publikum. Usstellige bis jetz: 2003: Roth-Zeit. Eine Dieter Roth Retrospektive 2004: Herzog & de Meuron. No. 250. Eine Ausstellung 2005: Jeff Wall. Photographs 1978–2004 2006: Tacita Dean. Analogue: Films, Photographs, Drawings 1991–2006 Francis Alÿs. «The Sign Painting Project (1993–97): A Revision» 2007: Robert Gober. Work 1976–2007 2008: Andrea Zittel, Monika Sosnowska. 1:1 2009: Holbein bis Tillmans. Prominente Gäste aus dem Kunstmuseum Basel 2010: Matthew Barney. Prayer Sheet with the Wound and the Nail 2011: Francis Alÿs. Fabiola, zu Gast im „Haus zum Kirschgarten“ 2013: Steve McQueen. 2014: Paul Chan. Selected Works Museum
Dr Richard Karl Freiherr von Weizsäcker (* 15. April 1920 z Stuttgart; † 31. Januar 2015 z Berlin) isch e dütsche Politiker (CDU) gsi. Er isch vo 1981 bis 1984 dr Regierend Bürgermäister vo Berlin und vo 1984 bis 1994 dr säggsti Bundesbresidänt vo dr Bundesrepublik Dütschland gsi. Dr Weizsäcker het vor allem im Usland vil Anerkennig mit sinere Reed vom 8. Mai 1985 überchoo, won er din dr 8. Mai 1945 as „Daag vo dr Befreijig vom menscheverachtende Süsteem vo dr nazionalsozialistische Gwaltherrschaft“ bezäichnet het. Er het sich drfür iigsetzt, ass Ost und West vorsichdig wurde zämmewaggse und het in sinere Reed zur Widerveräinigung am 3. Oktober 1990 gsäit: „Sich zu vereinen, heißt teilen lernen.“ Werner Filmer, Heribert Schwan (Hrsg.): Richard von Weizsäcker - Profile eines Mannes. Econ-Verlag, Düsseldorf/Wien 1984, ISBN 3-426-03796-3. Thorsten Hinz: Der Weizsäcker-Komplex: Eine politische Archäologie. Edition JF, Berlin 2012, ISBN 978-3-929886-40-5. Gunter Hofmann: Richard von Weizsäcker. Ein deutsches Leben. C. H. Beck, München 2010, ISBN 978-3-406-59809-8. Friedbert Pflüger: Richard von Weizsäcker – Ein Portrait aus der Nähe. Droemer Knaur, München 1993, ISBN 3-426-02437-3 Martin Wein: Die Weizsäckers, Geschichte einer deutschen Familie. Deutsche Verlagsanstalt, Stuttgart 1988, ISBN 3-421-06389-3. Helmut Schmidt: Ein moralischer Wegweiser. Zu Richard von
Dr Sergio Mattarella (* 23. Juli 1941 z Palermo, Sizile) isch en italiänische Jurist und Politiker vom Partito Democratico. Er isch am 31. Januar 2015 zum zwölfte Presidänt vu Italie gwählt worde und hät am 3. Februar 2015 de Amtsaid abglait. Vorhär isch er vo 1983 bis 2008 Mitglid vo de italienische Abgordnetechammer und e paarmol Minister gsii. Vo 2011 bis 2015 isch de Mattarella italiänische Verfassigsrichter gsi. De Matteo Renzi, Regierigschef und Chef vom Partito Democratico, hät de Sergio Mattarella als Nochfolger vom Giorgio Napolitano vorgschlage, wo Mitte Januar zruggträten isch. D Wahl vom Mattarella isch in ere gmainsame Sitzig vo de Abgordnetechammer und em Senat im vierte Wahlgang mit 665 vo 1009 Stimme zstand cho. Es hät mehreri Wahlgäng bruucht, wil am Aafang en Huufe Aahänger vom Silvio Berlusconi sinnere Partei Forza Italia lääri Stimmzädel abgee händ. Commons: Sergio Mattarella – Sammlig vo Multimediadateie Mattarella ist Italiens neuer Präsident, Süddeutsche.de, Artikel vom 31. Januar 2015
47.5520148514657.5913408398628Koordinate: 47° 33′ 7,3″ N, 7° 35′ 28,8″ O S Füsikalische Kabinett vo dr Uniwersidäät Baasel isch e Sammlig vo alte wüsseschaftlige Instrumänt. S Kabinett ghöört zum Historische Museum und befindet sich im Huus zum Kirschgaarde. Dr Benedikt Stäächeli het as Brofässer für Füsik im Stachelschützehuus e Labor iigrichdet, und im ene Aabau die füsikalische Gräät und Instrumänt ufbewaart, won er für Versüech und Vorfüerigszwäck brucht het. Si Noochfolger dr Daniel Bernoulli het die Sammlig erwiteret und vo dene Apparäät si au hüte no e groosse Däil vorhande. Won er 1776 zruggdrätte isch, isch dr Underricht wie au s Kabinett mee und mee vernoochläässigt worde. Schliesslig het mä d Instrumänt us em Stachelschützehuus in s Undere Kollegium am Rhiisprung züüglet. Mit em Peter Meriaa, wo 1820 die meerjöörigi Wakanz gfüllt het, isch e Verbesserig im Underricht choo. 1821 het er zämme mit em Mathematiker Daniel Hueber und em Brofässer für Naturgschicht Christoph Bernoulli d Gründig vom Museum für Naturgschicht im Falkestäinerhoof aagstoosse. Au s füsikalische Kabinett und s chemische Labor si in Falkestäinerhoof verlegt worde. Dr Meriaa het die Füsikalisch Sammlig usbaut. Bi dr Baasler Kantonsdäilig isch au s Füsikalische Kabinett uf s Dabeet cho. Mä het d Instrumänt, wo
Moiry isch de Name vo folgende Ortschafte: Moiry VD, e Gmaind im Bezirk Cossonay, Kanton Waadt, Schwiz Lac de Moiry, en Stausee i de Gmaind Grimentz, Kanton Wallis, Schwiz Moirygletscher, en Gletscher im Kanton Wallis, Schwiz Cabane de Moiry, e Alpevereinshütte bim Moirygletscher Moiry (Ardennes), e Gmaind im Département Ardennes, Frankrych
De Victor Ambartzumyan (armenisch Վիկտոր Համբարձումյան, anderi Schribige; Viktor Hambardzumian, Viktor Amazaspovich Ambartsumian, Wiktor Amasaspowitsch Ambarzumjan, * 5. Septämberjul./18. Septämbergreg. 1908 z Tiflis, Georgie ; † 12. August 1996 z Bjurakan bi Jerewan, Armenie) isch en armenisch-sowjetische Astrophysiker gsii, eine vo de Begründer vo de theoretische Astrophysik. De Victor Ambartzumyan hät uf em Gebiet vo de Physik de Sterne und Nebel, stellare Astronomii und Dynamik vo de Sternesystem und Kosmogoni vo Sterne und Galaxie gschaffed. Er hät 1946 s Bjurakan-Observatorium gründet. I de Liste vo de „wichtigste Persone vom 20. Johrhundert“, wo s Time Magazine im 2000 veröffentlicht hät, isch de Victor Ambartzumyan i de Kategorii „Wichtigsti Wüsseschaftler und Dänker“ uf Platz drüü uufglischted gsii. De Victor Ambartzumyan hät zwaimol, 1946 und 1950 de Stalinpriis gwunne. 1956 hät er de Jules-Janssen-Priis überchoo. Commons: Victor Ambartzumyan – Sammlig vo Multimediadateie The Most Influential People of the 20th Century poll Scientists & Thinkers, Time Magazine 2000 (archivierti Version vom 8. April 2000) Normdate: GND: 122208242 | LCCN: n83827406 | SUDOC/IdRef: 030722594 | SELIBR: 218452 | VIAF: 93188005
D Zitrone isch d Frucht vom Zitronebaum (Citrus × limon) us dr Gattig vo de Zitruspflanze (Citrus). Es handlet sich um e Grubbe vo Sorte, wo us ere Chrüzig zwüsche Bitterorangsche (Citrus × aurantium) und Zitronatzitrone (Citrus medica) entstande isch, woorschinlig im Norde vo Indie. Um s Joor 1000 cha mä die erste sichere Noochwiis z China und au im Mittelmeerruum finde. D Böim si immergrüen und häi lenglig-ovali Frücht öbbe so grooss wien e Fust mit ere gääle oder grüen-gääle Schale. S Fruchtfläisch isch saftig und suur und s het din 3,5–8 % Zitronesüüri und e Hufe Vitamin C. Us Zitrone bechunnt mä Saft, Zitronesüüri, etherischs Ööl und Pektin. W. Reuther, H. J. Webber, L. D. Batchelor (Hrsg.): HTML-VersionThe Citrus Industry. Bd 1 & 2. University of California. Berkeley 1967. A. Schwammberger: Vom Brauchtum mit der Zitrone. Nürnberg 1965. Ingrid und Peter Schönfelder: Das neue Buch der Heilpflanzen. Franckh-Kosmos Verlag, Stuttgart 2011, ISBN 978-3-440-12932-6. Commons: Zitrone – Sammlig vo Multimediadateie privati Site Pflege von Zitruspflanzen Rezepte mit Zitrone (Memento vom 13. Augschte 2010 im Internet Archive) Zitronenfest (Memento vom 26. Septämber 2007 im Internet Archive) in Menton Zitronen, Mandarinen und Orangen brivati Site Fotene vo dr Riisezitrone (Limón Real)
D Frucht (vo latiin. fructus) von ere Pflanze isch d Blüete wo dr Soome rif worde isch. D Frucht bestoot us alle Organ, wo von ere Blüete chömme, und wo d Soome umschliesse bis dass si rif si. Brinzipiell bilde nume die Pflanze Frücht, wo e zuenige Fruchtchnoote häi (Bedecktsoomer = Angiosperme); bi de Nacktsoomer (Gümnosperme, z. B. Noodelböim oder Ginkgo-Böim) entstöön nume freiji Soome. E Frucht cha usser us em Fruchtblatt au no us deene Organ bestoo: Aggsegwääb (zum Bischbil dr Blüetebode), Blüetehülli, Spelz. Pflanze mache Frücht zum sich usbräite: Dier frässe d Frücht und schäide denn d Soome mit em Gaggi wit äwägg vo dr Mueterpflanze us. Je nochdäm, öb d Soome vo dr Frucht iigschlosse oder im rife Zuestand freigsetzt wärde, underschäidet mä zwüsche Schliess- und Öffnigs- bzw. Ströifrücht. Im allgemäine Sproochgebruuch wird under Frücht au Obst verstande und d Lüt mache mäistens kä Underschiid zwüsche de Soome und dr Frucht. Reinhard Lieberei, Christoph Reisdorff: Nutzpflanzenkunde - begründet von Wolfgang Franke. 7. Uflaag. Thieme-Verlag, Stuttgart 2007, ISBN 978-3-13-530407-6. Commons: Frucht – Sammlig vo Multimediadateie Frucht-Bilder us em Bildarchiv vo dr Uniwersidäät Baasel (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/131.152.161.2 Frücht mit Bild, noch
As Sorghumhirse wärde d Arte vo dr Gattig Sorghum (ˈzɔrgʊm) us dr Familie vo de Süessgreeser (Poaceae) bezäichnet. Sorghum wird mänggisch au ooni h Sorgum gschriibe. Es stammt ursprünglig us Ostafrika und isch an e häisses und drochnigs Klima aabasst. Vo de Geträid isch 2010 d Aabauflechi vo Sorghum uf dr ganze Wält nume chliiner gsi as die vo Wäize, Mais, Riis und Gärste. D Art vo däm Taxon, wo wirtschaftlig am bedütendste isch, isch d Moorehirse (Sorghum bicolor), wo s wichdigste Geträid in Afrika isch und au in Südöiropa, Zentralamerika und Südasie aapflanzt wird. Mä macht vor allem Määl drus und brucht sä as Veefueter. Si wird au as Vogelfueter verwändet. En anderi bekannti Art isch s Sudangras (S. sudanense), wo vor allem as Fueterpflanze, aber au as Energiipflanze aabaut wird. Rafael Govaerts (Hrsg.): World Checklist of Selected Plant Families. Sorghum Royal Botanic Gardens Kew, abgrüeft am 17. Dezämber 2014. Commons: Sorghumhirse (Sorghum) – Sammlig vo Multimediadateie Statistik vo dr FAO, abgrüeft am 25. Dezämber 2014 Arbeitsgemeinschaft Papageien-Netzwerk: Einiges zu Hirsen, Quinoa und Amaranth (Memento vom 24. Septämber 2015 im Internet Archive), abgrüeft am 16. Juli 2011.
Hirse isch e Sammelbezäichnig für Spelzgeträid mit chliine Frücht und 10–12 Gattige ghööre drzue. Si ghööre zur Familie vo de Süessgreeser (Poaceae). Dr Naame Hirse chunt us em Altgermanische (ahd. hirsa näbe hirsi und hirso) und isch vom ene indogermanische Wort für „wachse, Wachstum“ abgläitet (lueg die römischi Göttin vom Ackerbau und vo dr Fruchtbarkäit Ceres). Scho vor 8000 Joor het mä us Hirse unggsüürts Flaadebroot gmacht. In China wird d Rispehirse sit mindestens 4000 Joor landwirtschaftlig gnützt. D Rispehirse oder Ächti Hirse (Panicum miliaceum) isch früener au in Öiropa as Naarigsmiddel aabaut worde. Vo de Hirsearte isch d Sorghumhirse wirtschaftlig am bedütendste. Vo alle Geträid isch 2010 d Aabauflechi vo Sorghum uf dr ganze Wält nume chliiner gsi as die vo Wäize, Mais, Riis und Gärste. D Hirsearte cha mä in zwäi Hauptgrubbe iidäile: Sorghumhirse (Sorghum) wo dütlig gröösseri Chörner het und dorum au hööcheri Erdrääg pro Hektare (14–17 dt/ha). Millethirse Zu dene ghööre die mäiste Gattige, wie z. B. Rispehirse (Panicum), Choöbehirse (Setaria), Perlhirse (Pennisetum), Fingerhirse (Eleusine) und Teff (Eragrostis). D Chörner vo dene Gattige si zimlig chlii, d Erdrääg entsprächend niidrig (öbbe 7–9 dt/ha). Dr Begriff „Millet“ wird vor allem uf Änglisch und Franzöösisch brucht. In Afrika
Dr Kulturöpfel (Malus domestica Borkh., Syn. Pyrus malus L.) umgangssproochlig Öpfel, isch en Art us dr Gattig vo de Öpfel in dr Familie vo de Roosegwäggs (Rosaceae) und isch wit bekannt. Dr Frucht vom Öpfelbaum, wo botanisch gsee äigetlig e Schiinfrucht isch, säit mä Öpfel, und si isch wirtschaftlig e seer bedütendi Obstart. Öpfelböim wärde as Naarigsmiddel im Obstaabau und au as Zierpflanze aapflanzt. Dr Kulturöpfel stammt woorschinlig us Asie. Mä dänngt hüte ass er vom Asiatische Wildöpfel (Malus sieversii) chunnt, wo mit em Kaukasusöpfel (Malus orientalis) krüzt worde isch. Hauptardikel: Öpfel Öpfel wärde as Obst ooni Verarbäitig gässe, vili Sorte chönne e langi Zit glaageret wärde und si doorum in dr Vergangehäit au im Winter e wichdigi Kwelle für Witamin gsi. Si chönne, je noch Sorte, kocht und bacht wärde, oder vermostet und as Most oder Öpfelwii drunke wärde. Usserdäm wird ene e Wirkig as Häilmiddel zuegschriibe. As d Frucht schlächthii sümbolisiere dr Öpfel und dr Öpfelbaum d Themeberiich vo dr Sexualidäät, dr Fruchtbarkäit und vom Lääbe, Erkenntnis, Entschäidig, aber au Riichdum. Eckart Brandt: Brandts Apfellust. Mosaik, Münche 2000, ISBN 3-576-11441-6. Eckart Brandt: Mein großes Apfelbuch. Bassermann, Münche 2003, ISBN 3-8094-1533-2. Pierre-Marie Valat, Pascale de Bourgoing: Der Apfel und
Liechtmäss isch e chrischtli Fescht, wu am 2. Februar, em vierzgschte Dag no dr Wynäächte, gfyyrt wird. S chilchli Fescht Praesentatio Jesu in Templo goht uf s 4. Johrhundert zrugg. S isch z Jerusalem as Näbefescht vu Christi Geburt entstande. Scho im Bricht vu dr Egeria iber ihri Rais in s Hailig Land (um 400) wird s gnännt. S Feschtdatum isch aafangs dr 14. Februar gsii (40 Däg no Dreichenig, 6. Jänner), ab em 6. Johrhundert dr 2. Februar (40 Däg noch em Hochfescht vu dr Geburt Jesu Christi am 25. Dezämber). Dr 25. Dezämber isch no dr liturgische Zellwys dr erscht vu dr 40 Däg. Im Zäntrum vum Fescht stoht d Gschicht vum Rainigungsopfer vu dr Maria un dr Begegnig vum Herr im Tämpel, wie si im Lukas-Evangelium (Lk 2,21 EU) iberlifert isch. Noch em biblische Gsetz vum Mose giltet e Frau no dr Geburt vun eme Bue 40 Däg; (Lev 12,2–4 EU) un no dr Geburt vun eme Maidli 80 Däg, (Lev 12,5 EU) as uurain (Lev 12,1–8 EU). No däne Däg het si eme Prieschter e Rainigungsopfer mieße bringe (Lev 12,8 EU). In dr Oschtchilche wird Liechtmäss me as Fescht vu dr Begegnig vum Herr (Hypapante) gfyyrt:
«Helvetia auf Reisen» isch e Skulptur am Chläibaasler Kopf vo dr Middlere Brugg. Es isch äins vo de Kulturgüeter z Baasel, wo für d Region vo Bedütig si. D Skulptur us Bronse isch 1980 vo dr Bärner Bildhauere Bettina Eichin gmacht worde. Si zäigt d Helvetia as Frau, wie si uf em Zwäifränggler vorchunnt. Si het iire Speer und iir Schild abgläit und sä mit iirem Koffer hinde am Gländer vo dr Brugg aanegstellt und sitzt oobe uf em Gländer und luegt dr Rhii aabe. Uf ere Daafele stoot die Erkläärig vo dr Künstlere: Eines Tages verlässt Helvetia ein Zweifrankenstück, mischt sich unter das Volk und unternimmt eine längere Reise. Unterwegs kommt sie auch nach Basel. Nach einem anstrengenden Gang durch die Stadt stellt sie Schild, Speer und Koffer ab, legt den Mantel über die Brüstung und ruht sich aus und blickt nachdenklich rheinabwärts. Für die Skulptuur het d Eichin 1980 dr erst Briis bim Wettbewärb «Middleri Rhiibrugg Baasel» vom Baasler Kunstkredit bekhoo. D Statue vo hinde D Daafele mit dr Erkläärig vo dr Eichin 150 Years of Strubeli Helvetia on the Journey © BETTINA EICHIN Commons: D Helvetia uf Raise – Sammlig vo Multimediadateie
D Bettina Eichin (* 16. Januar 1942 z Bärn) isch e Schwizer Bildhauere. Vo 1960 bis 1964 isch si uf d Kunstgwärbeschuel Bärn gange. 1964 het si as ersti Frau in dr Schwiz iiri Usbildig zur Stäimetzin fertig gmacht, drei Joor spööter het si as Stäibildhauere abgschlosse. 1964 het si ersti unabhängigi Aarbete uf Patmos gmacht: Figure us Lavagstäi. 1965 het si iiri ersti Äinzelusstellig z Bärn ghaa. Vo 1965 bis 1966 het si in dr Münsterbauhütte Bärn (Bärner Münster) gschafft bim Ernöiere vo de schlaue und dumme Jungfraue am Hauptportal vom Münster. Si het bim Kampf um dr gliich Loon für Fraue und Manne as ersts wiibligs Mitgliid vom Bau- und Holzarbäiterverband vo dr Schwiz mitgmacht. 1966 het si antiki Skulpture bi Usgraabige und in Museum uf Samos restauriert. 1967 het si dr ööstriichisch Archeolog Gerhard Hiesel ghürootet und Restaurierigsaarbäite bi dr Usgraabig im Kabirion bi Thebe gmacht. Vo 1967 bis 1977 si äigeni Aarbäite us griechischem Marmor, Tessiner Cristallinamarmor und spanischem Chalchstäi in Hamburg, Athen, Freiburg und Wildtal entstande, und z Tiryns het si bi Usgraabige Restaurierigsaarbäite gmacht. 1969 isch iir Soon Florian uf d Wölt choo. Vo 1972 bis 1980 het si z Freiburg im Brisgau für
47.5777237.588254Koordinate: 47° 34′ 39,8″ N, 7° 35′ 17,7″ O; CH1903: 611258 / 269680 S Insleschuelhuus isch e Schuel im Stiil vom Juugedstiil und befindet sich an dr Inslestrooss 41-45 im Klybeckkwardier im Chläibaasel. Es isch äins vo de Baasler Kulturgüeter, wo für d Region vo Bedütig si. Dr Baasler Archidekt und Hochbauinspäkter Theodor Hünerwadel (1864-1956) het d Blään für s Schuelhuus gmacht. 1906 het mä s afo baue. Im Joor druf isch e Sträik usbroche und wäge däm isch s Schuelhuus erst 1908 fertig worde. Ursprünglig isch s e Sekundarschuel für Buebe gsi; hüte isch s e Brimarschuel. Dr Naame vom Schuelhuus chunnt vo dr Strooss, wo s dra lit und die het dr Naame von ere Insle, wo s mee as hundert Joor vorhär dört im Rhii gee het und wo bin ere Rhiiuferkorrekzioon verlandet isch. «Das neue Knabensekundarschulhaus an der Inselstrasse in Basel: Architekt Hochbauinspektor Th. Hünderwadel in Basel» in Schweizerische Bauzeitung Band (Jahr): 53/54 (1909), Heft 6 - As PDF abrüefbar Eric Bertels: Hindernisfreies Bauen bei schützenswerten Gebäuden und Anlagen - Beispiel Kanton Basel-Stadt (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/www.proinfirmis.ch Woher stammt der Name des Inselschulhauses? uf altbasel.ch, abgrüeft am 2. Februar
S Bläsischuelhuus stoot an dr Müllhäimerstrooss 94 im Mattyskwardier z Baasel. Es isch äini vo säggs Chläibaasler Kwardierschuele, und umfasst as sogenannti Brimarstuefe dr zwäijöörig Kindergaarde und die säggsjöörigi Brimarschuel mit öbbe 350 Brimarschüelerinne und -schüeler und 120 Mäitli und Buebe im Kindergaardenalter. Si wärde vo öbbe 75 Leerchreft underrichdet. S Bläsischuelhuus isch äins vo de Baasler Kulturgüeter, wo für d Region vo Bedütig si, stoot aber nid under Dänggmolschutz. S Bläsi isch 1882/83 vom Kantonsbaumäister und Regierigsroot Heinrich Reese im Stiil vom Historismus baut worde, wo an dr Spootrönessans und am Manierismus aagläänt isch. Es het uf drei Stögg vierezwanzig Klassezimmer ghaa mit eme bräite Middelgang zwüschene und zwäi Iigäng. Im lingge Flüügel vom Geböid häi d Mäitli gleert und im rächte d Buebe. Im Estrig vom Middelbau het s Sääl für d Handarbetsschuel ghaa. Die vorderi und die hinderi Fassaade si fast gliich gsi. Us Gsundhäitsgründ het mä d Klassezimmer gege Südoste usgrichdet. 2010 het mä e baar Umbaute gmacht, für dass s Geböid au für Behindereti zuegänglig sig. Mä het e Rollstuel-WC iibaut und e Lift im Hauptgang und an dr Front e nöije Iigang. 2013/14 isch s Geböid umfassend saniert worde. Eric Bertels: Hindernisfreies Bauen bei
Dr Daniel Renkonen (* 25. Februar 1970) isch e dytsche Bolitiker (Bindnis 90/Di Griene). Syter anne 2011 isch er Abgordnete im Landdag vu Bade-Wirttebärg. Dr Renkonen isch glehrte Zytigsredaktor mit dr Schwärpinkt Lokales un Sport. Voreb er in dr Landdag gwehlt woren isch, het er as freie Schurnalischt fir d Leabärger Zytig gschafft. Syter anne 1994 isch dr Renkonen Mitglid vu dr Griene. Fimf Johr lang isch er Gmaindsrot z Damm gsii. Vu 1994 bis 2014 isch er Mitglid vum Kraisdag vum Landkrais Ludisburg gsii un dert vu 2000 bis 2014 au Fraktionsvorsitzer. Zue dr Kommunalwahl 2014 isch er nimi as Kandidat aadrätte. Bi dr Landdagswahl z Bade-Wirttebärg 2011 isch er mit 25,0 % vu dr Stimme iber s Zwaitmandat im Wahlkrais 14 Bietge-Bissenga in dr Landdag vu Bade-Wirttebärg gwehlt wore. Dert ischer Mitglid im Uusschuss fir Umwält, Klima un Energywirtschaft un im Uusschuss fir Verchehr un Infrastruktur, derzue stellverdrättend Mitglid in dr Uuschiss fir Finanze, Wisseschaft, Ländlige Ruum, Integration, im Innen- un im Petitionsusschuss. Är isch Sprächer vu syre Bartei fir Stuttgart 21 um Vorsitzer vu griene Arbetskrais Umwält un Energy. Jugendschöffe am Amtsgricht Ludisburg Mitglid im Verwaltigsrot vu dr Kraissparkass Ludisburg Mitglid vum Ufsichtsrot vu dr Abfallverwertungsgesellschaft des
D Karneia sind ais vo de wichtigste Fest bi de Dorer gsii, bsunders z Sparta, uf de Insle Thera und i de libysche Kolonii Kyrene het da Fest e grossi Bidüttig ghaa. Si sind im Monet Karneios (Augste/September) gfiiret wore und hend nüü Tääg lang duuret. De Ablauf vom Fest cha ahand us verschidnige Aagoobe bi antike Autoore rekonstruiert were, doch bliibet vili Frooge und Ainzelhaite offe. D Karneia sind e Fruchtbarkaitsfest gsii, wo in Aafang vo de Erntezitt gfalen isch, si hend aber o e militärische Zuug agnoo, bsunders z Sparta. S Fest isch em Gott Apollon Karneios gwait gsii und am Fest hend nume Mane tailgnoo. Organisiert wore isches vo de Karneate (καρνεᾶται), wo all vier Joor noi gwäält wore sind. Debii isch us jedere vo de fööf spartanische Oba e junge Maa uusgwäält wore, wo nöd verhürootet gsii isch. D Karneate hend müese völig enthaltsam lebe. De Priester wo s Fest glaitet het isch Agetes (ἀγητής ‘Füerer’) gnennt wore. S nüütägige Fest het us merere Aaläss bistande, doch isch nöd gnau bikannt, i welere Raiefolg die Aaläss stattgfunde hend. De letscht Taag isch uf de Vollmoo vom Monet Karneios gfale. Zom Laubhüttefest sind nüü Mane uusglese wore,
Diè dütschi Bundesschtrõß 314 (Abkürzig: B 314) fangt z Lauchringè (Landchreis Waldshuèt) aa als Abzwyg vo dè B 34 un füürt durch s Wuètèdal de Wuètè nõch übber Stüèlingè un Wizä (Aafang vo dè Museumsbaan Sauschwänzlebaan) gu Grimmelzofè. Dört unterquert si durch è „Nòdelöör“ d Baanschtreggi un volòt s Wuètèdal. D B 314 schlängelt witer durchs Dal vom Fiètzèmer Müllibach, wo si sich vom Grimmelzofer Steibruch wèg d B 314 durch d Müllibach-Schlucht schlänglèt, vorby a dè Viadukt vo dè Sauschwänzlebaan un dè Ort Fiètzè un Epfèhoffè, windet sich d B 314 uff d Höchi vom Große Randè, wo si bi öppè 800 m Höchi s Dorf Randè tangyrt. Dõ isch dè Chrützigspunkt mit dè B 27, welli gu Nordè hy d Vobindig vo dè öschtlichè Hochrhy-Region zum dütschè Autobaannetz bi Donaueschingè sicherschtellt un nõch Südè hy d Gränz zuè dè Schwiz erreicht. Ab dè Gränz gòt d B 27 als A4 witer, übber Schaffhuusè gu Winti. Durch selli Vobindig mit èm dütschè Autobaannetz ergit sich diè großi Bedütig vo dè B 314 für diè östlichi Hochrhy-Region. Bis zum Dorf Randè volauft d B 314 vo Südwescht nõch Nordoscht. Ab dört schwenkt si nõch Südoscht, zwygt vor èm Gränzübbergang Neuhuus-Bargè