rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Dr John Auguste Clerc (* 22. Jänner 1857; † 9. Oktober 1898 z Nöieburg) isch e Schwiizer Lehrer und Politiker gsi. Dr Clerc isch z Düütschland Lehrer worde und het denn z Saint-Imier und drno am Collège latin und dänn a dr Kantonsschuel z Nöieburg gschaffet. Er isch scho früe für die radikaali Partei Grossroot vom Kanton Nöieburg gsi. Ane 1886 het men en als Nünezwänzgjöörige als Nochfolger vom Albert-Louis Roulet i Regierigsroot gwäält. Er het s Bildigs- und Kultusdepartemänt übernoo. 1890 und 1896 isch er dr Nöieburger Regierigspresidänt gsi. Dr John Clerc het als modärne Pädagoog vill too für d Reform vom Nöieburger Schuelwääse, für d Nöiorganisazioon vo de Schuelhüüser und für divärsi Bildigsagebott, so wie öpe de nöie Schuelchuchine, won är het lo yrichte. Und er het drfüür gluegt, ass früschi Schuelbüecher usecho sind. 1889 het dr Clerc d Idee von ere kantonalen akademische Kulturgselschaft uufprocht und isch au grad dere iren eerscht Presidänt woorde. 1893 isch dr Nöieburger als schwiizerische Bundesdelegierte für d Wältauusstellig vo Chicago uusgwäält woorde. Und er isch au als Schriftsteller uufträtte und het, meischtens under verschidene Psöidonym, für die kantonale Zytige Sache gschribe. Ane 1898 het dr John Clerc i synere Funkzioon als
Dr Jean Bonnard (* 27. Februar 1855 z Lausanne; † 30. Augschte 1915) isch e Schwiizer Romanischt gsi. Er isch vo Lausanne gsi und het z Stroossburg un z Züri und no z Paris a dr Ecile Pratique des Hautes Etudes bim Gaston Paris. Syni Dokterarbet a dr Uni Züri heisst Le Participe passé en vieux français. Und bi synere wytere wüsseschaftlichen Arbet isch s em psunders um s Altfranzösische ggange. Vo 1876 bis 1903 het dr Bonnard am Frédéric Godefroy (1826–1897) sym Projäkt vom Dictionnaire de l’ancienne langue française et de tous ses dialectes du IXe au XVe siècles mitgschaffet. 1888 isch er als eerschte Profässer für Romanischi Filology a die früsch ygrichteti Uni vo Lausanne choo, won er em Gaston Paris syni filologischi Methode für d Interpretazioon vo der alte französische Literatur i dr Wälschschwiiz ygfüert het. Er isch drü Mol Dekan vo dr Filosofische Fakultäät und au mol der Räkter vo dr Uni Lausanne woorde. Und er het em Nöieburger Romanischt Louis Gauchat ghulfe, s Wörterbuechprojäkt vom Glossaire des patois de la Suisse romande z begründe und isch dänn au grad dr eerscht Presidänt vo däm Wäärch synere Filologische Kommissioon gsi. Sälber het er aber nit uf
Dr Ernesto Monaci (* 20. Februar 1844 z Soriano nel Cimino; † 1. Mai 1918 z Rom) isch en iteliänische Romanischt gsi. Dr Monaci het z Rom z’eerscht d Rächtswüsseschaft und drno die romanischi Filology studiert. Vo 1874 bis 1918 isch er a dr Uni La Sapienza Profässer für romanischi Sproochen und Literatur gsi. I dr iteliänische Romanistik isch er synerzyt äine vo de füerende Chöpf gsi. 1872 het er ghulfe d Zytschrift Rivista di filologia romanza gründe. 1882 het er agfange mit der Sery Archivio paleografico italiano und 1883 isch tank iim s Iteliänische Institut für s Middelalter Istituto Storico Italiano per il Medio Evo uf d Bäi gstelt woorde. (als Usegäber) Canti antichi portoghesi tratti dal codice vaticano 4803, con traduzione e note, 1873 Appunti per la storia del teatro italiano, 1874 (als Usegäber) Il Canzoniere Portoghese della Bibliotheca Vaticana, S. 1875 (als Usegäber) Il Mistero provenzale di S. Agnese, 1880 (als Usegäber) Facsimili di antichi manoscritti per uso delle scuole di Filologia neolatina, 1881-1892 (als Usegäber) Gesta di Federico I in Italia, 1887 (als Usegäber) Testi antichi provenzali, 1889 Crestomazia italiana dei primi secoli, 1889-1912, 1912; 1955 I più antichi monumenti della lingua francese, Roma 1894 Appunti
Dr Louis Ruffieux (* 6. Jänner 1848 z Saussivue im Kanton Fryburg; † 9. Juni 1909 z Fryburg) isch e Schwiizer Naturforscher und Archivaar gsi. Er het z Greyerz un z Bulle d Schuele bsuecht und isch dänn ufs Kolleegi Saint-Michel z Fryburg ggange. Sit synere Jugend het er sech staarch für d Natur inträssiert und chönnen Artikel für regionaali Zytschrifte schrybe; er het bi dr Bestandsuufnaam vo dr Pflanzewält im Fryburgerland mitghulfe und au sälber es Herbaar agläit. Sys grosse Gebiet sind d Schwümm gsi, syni Fünd het er mäischterhaft i schööne Zeichnige feschtghalte. I synere Schrift Catalogue des champignons observés dans le canton de Fribourg het er meh weder anderthalbtuusig Aarte vo Schwümm dokumäntiert. Mit 46i isch er usem Oberland uf Fryburg abe ggange, won er ane 1894 Regischtraar bim Staatsarchyv vo Fryburg woorden isch. Als Fryburger Uskumftspersoon für dr yhäimisch Dialäkt, dr Fryburger Patois, het ne dr Nöieburger Romanischt Louis Gauchat für sys Wälschschwiizer Wörterbuechprojäkt Glossaire des patois de la Suisse romande gschetzt. Am 9. Juni 1909 isch dr Ruffieux im Bürgerspital Fryburg gstoorbe. Vincent Riuz-Badanelli: Louis François Siméon Ruffieux. Naturaliste et mycologue fribourgeois méconnu (1848–1909). In: Bulletin de la Société Fribourgeoise des Sciences Naturelles, 102, 2013,
Der Ernst Emanuel Tappolet – i französische Täggscht hät er syn Voorname Ernest gschribe – (* 21. Oktoober 1870 z Hittnau; † 2. Novämber 1939 z Basel), isch en Schwyzer Romanischt gsy. Er isch Profässer a der Universitëët Basel gsy, und zäme mit em Louis Gauchat und em Jules Jeanjaquet hät er 1899 s Glossaire des patois de la Suisse romande gründet. Für s Schwyzertüütsch isch er aber au wichtig gsy. Er hät nämli es Buech über di alemanische Leenwöörter i de wältsche Tialäkt gschribe. Und uf in gaat d Uussaag zrugg, um 1900 ume seg s Schwyzertüütsch druuf und draa gsy, em Hoochtüütsch z wyche – was me hüt na gëërn zitiert, aber chuum me öpper wäiss, wëër die Idee i d Wält gsetzt hät. Der Ernst Tappolet chunt us ere Familie, wo um 1800 ume vo Essertines-sur-Yverdon im Wadtland uf Chüsnacht uusgwanderet isch und 1826 s Stadtzürcher Bürgerrächt überchoo hät. Syn Vatter isch Pfarer im Zürioberland gsy. Gstudiert hät der Ernst z Marburg, z Parys, z Floränz und z Züri. Am letschten Oort hät er bim Heinrich Morf über di romaanische Verwandtschaftsnäme tokteriert, s Buech Die romanischen Verwandtschaftsnamen isch 1895 usechoo. Das Wëërch hät der onomasioloogische Forschig i
Dr Michel Gustave Édouard Mayor (* 12. Jänner 1942 z Echallens, Kanton Waadt) isch en Schwyzer Aschtronom, wu as Profässer am Departemänt fir Aschtronomy vu dr Universiteet Gämf schafft. Mit em Didier Queloz het er anne 1995 dr eerscht extrasolar Planet, wu um e sunnenähnlige Stäärn chraist (51 Pegasi b), doderfir hän si 2019 dr Nobelbryys for Physik iberchuu. Dr Michel Mayor het Physik an dr Universiteet Lausanne studiert un isch anne 1971 am Observatorium Gämf im Fachberaich Aschtronomy promoviert woore. Är isch mit Uusnahm vu Ufenthalt am Observatorium Cambridge, an dr Europäische Siidstäärnwaart (ESO) z Chile un am Observatorium Hawaii bi däre Inschtituzioon bliibe. Vu 1989 bis 1992 het er dr Wisseschaftli Byyroot vu dr ESO bresidiert, vu 1988 bis 1991 d Kommission zue dr galaktische Struktur bi dr Internazionaale Aschtronomische Union un vu 1990 bis 1993 di Schwyzerisch Gsellschaft fir Aschtrophysik un Aschtronomy. Är isch syter anne 1984 Profässer an dr Universiteet Gämf mit mit syre Emeritierig 2007 ebe dert Honorarprofässer. Dr Mayor het d Spektrographe ELODIE (51pegb), CORALIE un HARPS entwickelt, wu iber 500 Exoplanete dermit entdeckt woore sin. Syt dr Entdeckig vu 51 Pegasi b isch dr Michel Mayor mit sym Foorscherteambi vyl andere extrasolare Planetenentdeckige
Dr Didier Patrick Queloz (* 23. Februar 1966) isch en Schwyzer Aschtronom. Zäme mit em Michel Mayor het er 1995 dr eerscht extrasolar Planet entdeckt, wu um en sunnenähnlige Stäärn chraist (51 Pegasi b), doderfir hän si beedi 2019 dr Nobelbryys fir Physik iberchuu. Dr Didier Queloz het an dr Universiteet Gämf Physik studiert un anne 1990 mit eme Master abgschlosse. Anne 1995 het er dert bim Michel Mayor in Aschtronomy promoviert. Är isch syter 2013 Profässer fir Physik am Cavendish-Laboratorium vu dr Universiteet Cambridge un an dr Universiteet Gämf. D Entdeckig vum extrasolaren Planet, zäme mit em Michel Mayor, chunnt vu Mässige vu dr Radialgschwindigkait noch em Dopplereffäkt, er eerscht gfunden Planet het e Umlaufgeschwindigkait vu 4,2 Dääg. Am 23. Juli 2015 het dr Queloz bi dr NASA di eerscht Entdeckig vun eme äärdähnlige Planet, Kepler-452b, bekannt gee. Dää isch au „zwooti Äärd“ oder „eltere Kusäng vu dr Äärd“ gnännt woore. Anne 1995 sich dr Queloz bi dr Entdeckig vum eerschte extrasolare Planet in eme Orbit um en sunnenähnlige Stäärn derby gsii – 51 Pegasi b. Syter 2013 het Thomson Reuters dr Queloz wäg drt Zahl vu syne Zitatione zue dr Favorite uf en Nobelbryys zellt (Thomson Reuters Citation
Dr Peter Handke (* 6. Dezämber 1942 z Griffen, Kärnte) isch e eeschtryychische Schriftsteller un Ibersetzer. Är isch vylfach uuszaichnet woore un isch ain vu dr bekannteschte zytgnessische dytschsproochige Autore. No syre Kritik an Sprooch- un Bewusstsyyschablone het si dr Handke vor allem mit dr Entfrämdig zwische Subjäkt un Umwält bscheftigt. In dr spoote 1960er Johr isch er dur Friewäärch wie Publikumsbeschimpfung un Die Angst des Tormanns beim Elfmeter waidli bekannt woore. In dr Jugoslawiechrieg vu dr 1990er Johr het er proserbischi Positione verdrätte im Geegesatz zue dr antiserbische Meehaitsmainig. Ane 2019 isch em dr Nobelbryys fir Literatur zuegsproche woore. Peter Handke / Nicolas Born: Die Hand auf dem Brief. Briefwechsel 1974–1979. In: Schreibheft. Zeitschrift für Literatur. Nr. 65, Oktober 2005, S. 3–34. Peter Handke / Hermann Lenz: Berichterstatter des Tages. Briefwechsel. Insel Verlag, Frankfurt am Main 2006, ISBN 3-458-17335-8. Peter Handke / Alfred Kolleritsch: Schönheit ist die erste Bürgerpflicht. Briefwechsel. Jung und Jung, Salzburg/ Wien 2008, ISBN 978-3-902497-38-3. Peter Handke / Siegfried Unseld: Der Briefwechsel, herausgegeben von Raimund Fellinger und Katharina Pektor. Suhrkamp Verlag, Berlin 2012, ISBN 978-3-518-42339-4. Zeichnungen, München (Schirmer Mosel) 2019 Drei Gespräche mit Peter Handke (1971 - 1972–1978), In: André Müller: Entblößungen. Interviews. Wilhelm Goldmann Verlag,
D' Albedo (lat. albidum = wisslich; lat. album = wiss) isch ä Maß fer s'Ruckstrahlvermöge vu diffus reflekteerende (remitteerende), also nit spiegelnde un nit selber lüchtende Oberfläche. Es werre verschidini Arte vu de Albedo underschide: Die geometrisch Albedo isch der vu ere senkrecht bestrahlte Chuglehalbflächi diffus in de Halbruum gstrait Bruchdail vu de uffallende Leechtmengi, im Verhältnis zue de Ruckstrahlig vu ere wisse, diffus reflekteerende Halbchugle mit de gliche Größi un in de gliche Entfernig mit em Phasewinkel 0° zum Beobachter. Die sphärisch Albedo (au Bondsche Albedo gnennt) isch s'Verhältnis vu de vu ere Chugleoberflächi nooch alle Richtige gestraite Leechtmengi zue de parallel igstrahlte Leechtmengi. Die hemisphärisch Albedo isch de Adail vum ifallende Leecht, wo vu de Oberflächi in Abhängigkait vum Ifallswinkel gstrait wird. S'Verhältnis vu de Ruckstrahlig zue de Istrahlig cha theoretisch Werte vu 0 bis 1 anämme. Je größer de Adail vu de reflekteerte Strahlig isch, desto heller isch d'Oberflächi un um so höcher isch d'Albedo. Die sphärisch Albedo isch bi glichem Material maistens äweng größer als die geometrisch. De Zämmenhang zwische ihne wird mathematisch dur s'sognennt Phaseintegral vermiddlet. In de Astronomi ermöglicht de Vergliich mit de Albedowerte vu irdische Substanze, Ruckschlüss uf d'Beschaffehait vu andere planetare Oberfläche
D IATA-Codes für Fluggsellschafte oder ou Zwöi-Buechstabe-Codes uf (änglisch: tow letter codes) wärde vo der Internationale Air Transport Association (IATA) ufgrund vo der Resolution 762 vergäh u besöh us ere Kombination vo zwöi Buechstabe und/oder ere Zahl. Si findet sech vor allem, aber nid nur, bi der Usgabe vom Flugschyn (änglisch ticketing) u i Fluggaschtinformationssystem Awändig. Si bildet ou der erschti teil vo der Flugnummere. (Zum Byspiil SR 111 für d Swissair-Flug 111) Ufgrund vo der sehr gringe Azahl vo Kombinationsmüglechkeite (36 × 36 = 1296) het me im verlouf vo der Gschicht vili Codes mehrmals vergäh. Der glych Codes cha aber ou glychzytig a zwöi verschidenei Fluggsellschafte vergäh wärde. allerdings nur wenn di beträffendi Fluggsellschafte nid ds glyche Gebiet bediene. So het di US-amerikanischi Regionalfluggsellschaft Skyway Airlines u di wyssrussischi Fluggsellschaft glychzytig der Code AL über cho. Bi eltere Fluggsellschafte chunnt's hüüffiger zu Verwächslige zwüschem IATA-Code u em ICAO-Code. Da beidi Instituone bis i ds Jahr 1982 identischi Codes gnutzt hei u die usschliesslech zwöitrangig si gsi, hets der Begriff IATA-Code u ICAO-Code no nid gä. Me het aber scho vom two-letter-airline-designators gred. Aber allei uf grund vom Code vo nere Fluggsellschaft isch es unmöglech gsi, Rückschlüss z zieh,
Dr Denis Coquoz, wo vom 24. Septämber 1887 bis am 15. März 1962 gläbt het, isch e Bärgbuur, Heimetforscher und Dialäktoloog gsi. Dr Coquoz het z Salvan bi Les Marécottes im Trienttal im undere Wallis gläbt. Er het näbe synere Arbet als Bärgbuur Sache vo dr Gschicht und vo der Natur us sym Tal undersuecht und ufgschribe. Als guete Botaniker isch er wyt übere Kanton Wallis use bekant woorde; me het sogar ere Blueme i dr botanische Sistematik syn Name gää. Ganz psunders het en dr Patois, der Dialäkt vo sym Tal, wo zwüsche Martinach und Chamonix lyt, inträssiert. Das isch e regionali Variante vo dr Frankoprovänzalische Sprooch. Dr Coquoz het – mit Hilf vo sym Vatter Louis Coquoz – sit 1916 alles, was er vo deren alte, vom Französische starch uf d Syte trükte Mundart gfunde het, ufgschribe. Das het men au bi de Redaktoore vom Wälschschwiizer Mundartwörterbuech Glossaire des patois de la Suisse romande gmerkt, und dr Denis Coquoz isch eine vo de gueten Informante vom Louis Gauchat für das grosse Wörterbuech gsi. Mit syne vile Zedel über d Patoiswörter het dr Denis Coquoz i de 1950er Joor es Manuskript für s Wäärch Le glossaire du patois de
D' Masse isch ä Grundgrößi vu de Physik. Si beschribt, klassisch betrachtet, ainersits s'Bestrebe vume Körper si Bewegigszuestand nit z'verändere (Träghait), anderersits quantifizeert si ä Aziegigschraft, also s'Vermöge, de Bewegigszuestand vu andere Masse z'beiflusse (Gravitation). Iber de Zämmehang zwische Masse un Trägheit chännt d'Masse uf ä Proportionalitätsfaktor zwische Chraft un Beschlünigig zruckgfüehrt werre, un als abglaititi Größi defineert werre. Im übliche Größekanon vu de Physik wird d'Masse aber nit als abglaititi Größi igfüehrt, sundern als Grundgrößi defineert1. Sälli folgt dur Festlegig vu ere Referenzmasse, wo die zueghörig SI-Basisainhait Kilogramm (kg) defineert: S'Kilogramm isch glich de Masse vum internationale Kilogrammprototyp2. Ä Messig isch ohni Ruckbezug uf anderi Größe möglich, ällai dur Verglich mit de Referenzmasse. Näbe de Träghait isch mit de Masse au s'Gwicht verbunde, d. h. d'Masse isch d'Quelle vu de Gravitationschraft: F = − G m M r 2 {\displaystyle F=-G{\frac {mM}{r^{2}}}} , wobi m {\displaystyle m} un M {\displaystyle M} die bedailigte schwere Masse im Abstand r {\displaystyle r} sin. G {\displaystyle G} isch d'Gravitationskonstante, ä Naturkonstante, wo d'Stärchi vu de Gravitation beschribt. D'Äquivalenz vu träger un schwerer Masse isch in de klassische Mechanik ä empirischi, nit witter begründbari Feststellig. Sie füehrt dazue, dass Körper im Gravitationsfeld (im
Dompierre chan eini vo däne Bedütige haa: François Dompierre (* 1943), en kanadische Komponist Dompierre isch de Name vo däne Ortschafte i de Schwiz: Dompierre FR, es Dorf und ehmolegi Gmeind im Broyebezirk, Kanton Friburg Dompierre VD, e Gmeind im Bezirk Broye-Vully, Kanton Waadt Dompierre isch de Name vo däne Gmeinde z Frankriich: Dompierre (Oise) im Département Oise Dompierre (Orne) im Département Orne Dompierre (Vosges) im Département Vosges Dompierre-aux-Bois im Département Meuse Dompierre-Becquincourt im Département Somme Dompierre-du-Chemin, im Département Ille-et-Vilaine Dompierre-en-Morvan, im Département Côte-d'Or Dompierre-les-Églises im Département Haute-Vienne Dompierre-les-Ormes im Département Saône-et-Loire Dompierre-les-Tilleuls im Département Doubs Dompierre-sous-Sanvignes im Département Saône-et-Loire Dompierre-sur-Authie im Département Somme Dompierre-sur-Besbre im Département Allier Dompierre-sur-Chalaronne im Département Ain Dompierre-sur-Charente im Département Charente-Maritime Dompierre-sur-Helpe im Département Nord Dompierre-sur-Héry im Département Nièvre Dompierre-sur-Mer im Département Charente-Maritime Dompierre-sur-Mont im Département Jura Dompierre-sur-Nièvre im Département Nièvre Dompierre-sur-Veyle im Département Ain Dompierre-sur-Yon im Département Vendée Lueg au: Kanton Dompierre-sur-Besbre, Wahlchreis im Département Allier, Region Auvergne-Rhône-Alpes Dampierre
Dr Jakob Ulrich (* 13. Septämber 1856 z Waltalinge; † 5. Septämber 1906 z Züri) isch e Schwiizer Romanischt gsi. Dr Ulrich het a dr Uni Züri und z Paris a dr Sorbonne indoeuropäischi Sproochwüsseschaft und romanischi Filology und z London Anglistik studiert. Er het dänn als Gymilehrer gschaffet, und nach synere Promozioon z Züri bim Heinrich Schweizer-Sidler isch er 1880 Privatdozänt und 1884 Profässer für romanischi Filology a dr Uni Züri woorde. Dr Jakob Ulrich het vil zu dr Gschicht vo romanische Wörter und zu dr eltere Literaturgschicht vo de romanische Sprooche und meischtens vom Französischen, em Provänzaalischen, em Iteliänischen und psunders em Rätoromanische gforschet. Vo iim sind nöji Uusgabe vo der Engadinische Chrestomathie, vo dr Oberländische Chrestomathie, vom Ulrich Campell sym Engadynische Psalter und vo anderne Wäärch i de verschidene bünderromanischen Idioom. Do drmit isch dr Ulrich en bedüütende früene Forscher zum Rätoromanische gsi. Anne 1893 het er dr Tegscht vom ene mittelalterliche Theaterstuck us Züri useggää. Won er ane 1906 mit erscht füfzg Joor wägen ere schwääre Chranket gstorben isch, isch dr Louis Gauchat syn Noochfolger woorde. Miracles de Notre Dame en provençal, 1879 Deutsche Verba im Romanischen, 1879 Rhätoromanische Chrestomathie: Texte, Anmerkungen, Glossar, 1882 Bifrun’s Übersetzung
Dr Basile Joseph Luyet (* 10. Juli 1897 z Savièse im Wallis; † 29. März 1974) isch e Schwiizer Volkskundler, Naturforscher und Ordensprieschter gsi. Dr Luyet isch im chlyne Dorf Chandolin bi Savièse als Soon vom Müller Joseph Frédéric Luyet und vo dr Wäberin Marguerite Héritier uf d Wält cho. Er isch ane 1909 is Gimnasium vo de Missionaar vom häilige Franz vo Sales im fryburgische Givisiez ggangen und het sit 1917 z Fryburg d Theology studiert. Er isch em Oorde vo de Missionaar vom Franz vo Sales byträtte und het 1921 d Prieschterweih übercho. Er het z Gämf studiert und i de Fächer Biology und Füsik dokteriert. 1929 isch er uf Amerika ggange, won er als Forscher und Hochschuellehrer gschaffet het, zerscht no a dr Uni Yale und am Rockefeller Institute und sit 1931 a dr Jesuiten-Uni z Saint-Louis im Bundesstaat Missouri als Profässer für Biology und Biofüsik. 1934 het er e Zytschrift gründet, wo Biodynamica gheisse het, und do drin isch vom Forschigsgebiet vo der Zälle d Reed gsi, wo immer im Zäntrum vom Luyet synen Undersuechige gsi isch. Sys spezielle Forschigsgebiet isch d Kryobiology gsi, also d Forschig über läbigi Zälle bi ganz tüüfe Tämperatuure. Er het
Dr Ernest Bovet (* 24. Mai 1870 z Lausanne; † 25. August 1941 au dört) isch e Schwiizer Romanischt gsi. Dr Bovet het z Züri d Romanistik studiert und 1895 bim Heinrich Morf syni Dokterarbet gschribe. Er het denn a dr Uni z Rom gschaffet und isch 1901 als Nochfolger vom Heinrich Morf a dr Uni Züri Profässer für französischi und iteliänischi Literaturgschicht gsi. Bis 1907 isch mit iim dr Jakob Ulrich Profässer am Romanischen Institut vo dr Uni Züri gsi, und sit 1907 dr Louis Gauchat. Vo 1912 bis 1918 isch er dr Presidänt vom Schwiizer Heimetschutz gsi. Nach synere Zyt z Züri het er vo 1922 bis 1939 als Generalsekretär für die Schwiizerischi Vereinigung füre Völkerbund gschaffet. Martin Rizek: Bovet, Ernest. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Ernest Bovet, seine Persönlichkeit, sein Werk: Festschrift zu seinem 70. Geburtstag. hrsg. von der Schweizerischen Vereinigung für den Völkerbund. Bern 1940. Geoges Büttiker: Ernest Bovet, 1870–1941. Basel/Stuttgart 1971. Landry Charrier: Ernest Bovet, la Société des Nations et l’idée d’Europe unie (1914-1923). In: Traverse. Zeitschrift für Geschichte. Revue d’histoire 2, 2010, S. 108-118. Normdate: GND: 118662465 | LCCN: n84052467 | SUDOC/IdRef: 077312082 | VIAF: 3264424
D Zytschrift für romanischi Filology isch e Fachzytschrift vo dr Romanischtik. Dr dütsch Filoloog Gustav Gröber het se anne 1877 ggründet. Fachlüüt vo dr Sproochwüsseschaft un dr Literaturgschicht bsunders zu de romanische Sprooche schrybe d Arbete, wo drin veröfentlicht wärde. D Artikel sind in ere romanische Sprooch oder uf Düütsch. Für psunderi Abhandlige wäre separati Byheft trukt. D Zytschrift chunt bim Max Niemeyer Verlag use, wo zerscht z Halle und dänn z Diebinge gsi isch und sit 2006 zum Verlag de Gruyter z Berlin ghört. d Websyte vom Verlag
Dr Ernest Schüle (* 5. Novämber 1912 z Herisau; † 23. Novämber 1989 z Montana) isch e Schwiizer Romanischt, Dialäktoloog, Lexikograf und Ethnoloog gsi. Dr Schüle isch dr Soon vom Dokter Ernst Schüle und vo dr Helen geb. Schiess gsi. Er het z Züri bim Jakob Jud studiert. 1940 het en dr Louis Gauchat als Redakter as Glossaire des patois de la Suisse romande gholt. 1949 isch er däm syn Scheffredakter woorde. Dr Arbetsplatz vo dr Redakzioon vo däm Wälschschwiizer Wörterbuech isch am Afang z Züri, sit 1955 z Lausanne und ab 1972 z Nöieburg gsi. 1953 het dr Schüle d Romanischtin und Volkskundlerin Rose-Claire Balderer (1921–2015) ghürootet, wo e Zyt lang d Läiterin vo de Walliser Kantonsmuseeè gsi isch. Anne 1974 isch a dr Uni Nöieburg s Centre de dialectologie et d’étude du français régional ggründet woorde un dr Schüle isch däm syn erscht Diräkter gsi. 1967 bis 1983 het er als Profässer romanischi Dialäktology a dr Uni Nöieburg glehrt. François Zufferey / ALI: Schüle, Ernest. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Dialectologie, histoire et folklore. Mélanges offerts à Ernest Schüle pour son 70e anniversaire. Bern 1983. Zygmunt Marzys: Ernest Schüle. In: Vox Romanica 48, 1989, S. 388–394. Georges
Pfäfike (hoochtütsch Pfäffikon) isch e Oberländer Gmäind und de Hauptort vom Bezirk Pfäfike im Kanton Züri. Pfäfike liit im Züri-Oberland am Nord- und Oschtufer vom Pfäfikersee. D Noochbergmäinde vo Pfäfike sind Wetzike, Bäretschwiil, Hittnau, Russike, Fehraltorf, Seegräbe und Uschter. Pfäfike het e ganzi Tschupple Ussewachte. Di mäischte vonene sind früener äigeti Zivilgmäinde gsi. D Ussewachte sind: Auslike, Ober Balm, Under Balm, Buessehuuse, Oberwil, Sulzbèrg, Hermetschwiil, Schüür, Walike, Rick, Ravespüel, Fäichrüti und Ruetschbèrg. Vom Piet vo de Gmäind sind 42,2 % landwirtschaftlichi Flèchi, 22,8 % Wald, 13,3 % Sidligsflèchi, 4,3 % Vercheersflèchi und 11,8 % Gwässerflèchi. Pfäfike taucht zum ertschte Mool im Joor 811 als Faffinchova (965 Phaffinchova) in ere Urkunden uuf. Quäle: Bundesamt für Statistik 2005 Der Ussländeraatäil liit bi 18,7 % (Stand 2011). 44,2 % vo den Iiwoner sind evangelisch-reformiert, 23,7 % sind römisch-katholisch (Stand 2011). Bi de Kantonsrootswaale 2011 hät s das Ergebnis ggèè: BDP 3,6 %, CVP 3,3 %, EDU 3,8 %, EVP 9,0 %, FDP 10,0 %. GLP 11,4 %, GP 10,0 %, SP 15,5 %, SVP 33,0 %, Suschtigi 0,4 %. Gmäindspresidänt isch de Bruno Erni (Stand 2012). D Aarbetsloosigkäit isch im Joor 2010 bi 3,7 % gläge. De züritütsch Tieläkt vo Pfäfike ghöört zu