rlitschk/wikidir huggingface dataset:
D Lübecker Mariechille (offiziell St. Marien zu Lübeck) isch vo 1250 bis 1350 baut worde. Zu iirer Zit isch si die höggsti Bachstäichille mit Gwölb gsi. 1942 isch si bim ene Lufaagriff usbrennt und 1947 het mä aagfange si wider ufzbaue. 1980 het män e vergoldete Dachriter noch alte Zäichnige uf s Dach vom Hoochschiff gsetzt. D Lübecker Bürger- und Määrtchille isch scho immer e Sümbool für d Macht und dr Woolstand vo dr alte Hansestadt gsi und si befindet sich uf em höggste Punkt vo dr Lübecker Altstadtinsle. D Chille und d Altstadt vo Lübeck si Däil vom UNESCO-Wältkulturerb. Gsamtlengi: 103 m Lengi vom Mittelschiff: 70 m Hööchi vom Gwölb im Hauptschiff: 38,5 m Hööchi vom Gwölb in de Siteschiff: 20,7 m Hööchi vo de Dürm: 125 m Flechi vom Fuessboode: 3300 m² Heike Barth: Der Fredenhagen-Altar des Thomas Quellinus in der Marienkirche zu Lübeck. Marburg 1996 Max Hasse: Die Marienkirche zu Lübeck. Deutscher Kunstverlag, München 1983, ISBN 3-422-00747-4 Günther Grundmann: Lübeck In: Deutsche Kunst und Denkmalpflege Jahrgang 1955 Seite 81 ff. Deutscher Kunstverlag München/Berlin 1955 Gustav Schaumann, Friedrich Bruns (Bearbeiter): Die Bau- und Kunstdenkmäler der Freien und Hansestadt Lübeck. Hrsg. von der Baudeputation. Band 2, Teil 2: Die
Dr Dietrich Buxtehude oder Dieterich Buxtehude (* öbbe 1637 woorschinlig z Helsingborg; † 9. Mai 1707 z Lübeck) isch e dänisch-dütsche Organist und Komponist im Barock gsi. Im Dieterich Buxtehude (sprich: [ˈdiːtəʁɪç buksdǝˈhuːdǝ]) si Vater isch 1641 Organist an dr St. Olaichille z Helsingør, wo dr Dieterich woorschinlig uf d Latiinschuel gangen isch. 1657 isch er Organist z Helsingborg, 1660 bis 1668 z Helsingør. Am 11. April 1668 isch er dr Noochfolger vom Franz Tunder an dr Mariechille z Lübeck worde und het im Tunder si jüngsti Dochder Anna Margaretha ghürootet. Er het witer gmacht mit de Oobemuusike, wo si Schwiigervater mit ene aagfange het. 1705 isch dr Johann Sebastian Bach uf Lübeck gange, zum vom Buxtehude z leere. Zwäi Joor druf isch dr Buxtehude gstorbe. Er isch dr berüemtisti Verdräter vo dr Norddütsche Orgleschuel. Dr Buxtehude het e Hufe Wärk komponiert, bi de wältlige vor allem Triosonate und Klavierwärk. As gäistligi Muusig het er vili Wärk für d Orgle gschriibe, es git sonigi undern ä wo käi liturgische Charakter häi, sondern e konzertante. Anderi cha mä as Vor- oder Noochspiil bim Gottesdienst uffüere wie au an Konzärt. Mee Wärk as für d Orgle het dr Buxtehude für Sänger gschriibe.
D'Schwyzer Urkantön sin d drei erschte Kantön vo dr Eidgnosseschaft, also Uri, Schwyz un Unterwalde. Diä drei Urkantön hanged mit dr Tellsgschicht zäme. Diä drei Kantön händ nämlich mitgholfe, de Gessler z bekämpfe. Als Datum vum Zommeschluss gilt s Unterzeichnungsdatum vum Bundesbrief, de 1. August 1291. S het abr zwische de Urkanton e allmählich ufbouts Gflecht vun Bündniss un gegesytige Hilfeleischtunge gä, ohne dass e einzels Ereignis, wu als eigentlichi Gryndung vun de Schwyz bezeichnet werre kon, bsunders hervorsticht. Us däm Bund het sich im Louf vo de Jôhrhundart durch witri Bündniss un teilwis au durch kriegerischi Expansion d Schwyz in ihrem hitige Umfông entwickelt. Geschichte der Schweiz Rütli-Schwur Eidgenossenschaft
Vrahovice (uff Dytsch: Wrahowitz) isch en Ort z Tschechie. Er hätt ca. 3400 Iwohner. Vrahovice befindet sich uf dr lingge Site vom Flüssli Romže in dr Obermährische Sänki (Hornomoravský úval). Im Süde vom Dorf fliesst d Romže in d Hloučela und häisst vo denn aa Valová. Am nördlige Rand vom Ort goot d Baanstrecki Prostějov - Olomouc duure und e Kilometer westlig d Schnällstrooss R46. Nochberort si Olšany u Prostějova und Hablov im Norde, Dubany, Vrbátky und Štětovice im Nordoste, Kraličky und Hrdibořice im Oste, Čechůvky und Kralice na Hané im Südoste, Bedihošť im Süde, Prostějov im Südweste und Držovice im Nordweste. D Chille St. Bartholomäus, baut 1831 bis 1837. D Glogge stammt us em Joor 1586. Franz Josef Schwoy. Topographie vom Markgrafthum Mähren. Band 1: Olmützer Kreis. Wien 1793, S. 503-504. Gregor Wolny. Kirchliche Topographie von Mähren meist nach Urkunden und Handschriften. Abtheilung 1: Olmüzer Erzdiöcese: Band 1. Brno 1855, S. 405-408. Gregor Wolny. Die Markgraftschaft Mähren, topographisch, statistisch und historisch geschildert. V. Band. Olmützer Kreis. Brünn 1839, S. 536-537. www.vrahovice.eu
De Antoni Grabowski (* 11. Juni 1857 z Nowe Dobre bi Chełmno, Pole; † 4. Juli 1921 z Warschau, Pole) isch an polnische Chemii-Ingeniör gsi. Er isch eine vo de erschte Esperanto-Aktivischte gsi und het insbesonderi dur sini Übersetzige Iifluss uf d'Entwicklig fo Esperanto gnoo. De Grabowski isch i sehr ärmliche Verhältnis uufgwachse. D'Familie vom Grabowski isch scho churz nach sinere Geburt vo Nowe Dobre uf Torun züglet. Well sini Eltere nöd gnueg verdient hend, het er na vorem Abschluss vo de Primarschuel d'Schuel müesse uufhöre und id Fabrik go schaffe. Im Selbschtschtudium het er sich nach de Arbet uf d Gymiprüefig vorbereitet und si mit Uuszeichnig bestande. Er het zwoo Klasse chöne überspringe. Well sich d Finanzlag vo sine Eltere verbesseret het, het er nach em Abschluss vom Gymi chöne a de Uni Wrocław Naturwüsseschafte und Philosophii studiere. Wäred sim Stuudium het er als Chemie-Ingeniör in Zawiercie gschaffet. Dank sine vilne technische Erfindige und Publikatione isch er als Techniker in de Fachwelt in ganz Europa berüemt worde. Er het au s erschti polnische Fachwörterbuech über Chemitechnologie mitverfasst. Scho werend sim Studium het er sini grossi Liebi zur Literatur entdeckt. Er ischt Mitgliid vo de Literarische Slawische Gsellschaft gsii. Er
Dr Marcus Antonius (iidütscht Mark Anton, churz Antonius; * 14. Januar 82, 83 oder 86 v. d. Z.; † 1. August 30 v. d. Z.) isch e römische Politiker und Fäldheer gsi. Zerst isch er en Aahänger vom Gaius Iulius Caesar gsi und het eso Karriere gmacht. Wo dr Caesar im Joor 44 v. d. Z. ermordet worde isch, isch er äine vo de mächdigste Manne z Rom gsi. Er het mit em Octavian, wo spööter as Kaiser Augustus ghäisse het, und em Marcus Aemilius Lepidus s zwäite Triumvirat abgschlosse. 42 v. d. Z. het er d Partei vo de Mörder vom Caesar entmachdet und het sithär dr Oste vom Römische Riich verwaltet und isch dr Gliebti vo dr egüptische Köönigin Kleopatra worde. Dr Geegesatz zum Octavian isch aber immer grösser worde und het schliesslig im Joor 32 v. d. Z. zum offene Chrieg gfüert. 31 v. d. Z. isch s zur entschäidende Schlacht bi Actium cho wo dr Marcus Antonius verloore het. Im Joor druf häi är und d Kleopatra Sälbstmord begange. Dr Wääg vom Octavian zur Elläiheerschaft über Rom isch frei gsi. Hermann Bengtson: Marcus Antonius. Triumvir und Herrscher des Orients. Beck, Münche 1977, ISBN 3-406-06600-3. Simon Benne:
De Monte Verità ([ˈmonte veri'ta]; «Woret-Berg») isch e kulturgschichtlichs Ensemble und e 321 m höche Hoger oberhalb vo Ascona im Tessin. Uf em Monte Verità isch ane 1900 e Naturhailastalt aaglait woore und isch hüt e Konferenz- und Tagigszentrum. De Monte Verità isch ais vo de erste Zentre vo de moderne Alternativbiwegig, wo im uusgeende 19. Joorhundert uufchoo isch. Im iigeende 20. Joorhundert hend sich dai vili riichi Uusstiiger gfunde, bsundrigs Theosophe, Anthroposophe, Vegitarier, Pazifiste, Anarchiste. Vili wichtigi Chünstler, aber au Politiker hend e Verbindig zom Monte Verità ghaa, drunder au de Hermann Hesse oder de Hans Arp. De Monte Verità het uursprüngli Monescia ghaisse und het ends 19. Jh. em Nationalroot Alfredo Pioda (1848–1909) ghört. Er isch e Theosoph gsii und het zäme mit de Grööfi Constance Wachtmeister (1838–1910) und em Franz Hartmann (1838–1912) plaanet dai s theosophisches Laiechloster Fraternitas („Brüederlichkait“) z gründe. De Plan isch aber nie uusgfüert woore. Im November 1900 het de industrielli Uusstiiger Henri Oedenkoven (1875–1935) d Monescia gchaufft und zäme mit de Pianistin Ida Hofmann (1864–1926) vo Münche und anderne Lütt afange e Naturhailastalt uufbaue. Irer Astalt hend si ab 1902 Monte Verità, „Woret-Berg”, gsait (de Name isch denn bald au zom Name vom
De Eduard von der Heydt (* 26. September 1882 z Elberfeld; † 3. April 1964 z Ascona) isch e tütsche Bänkler us Wuppertal gsii. Er isch e wichtige Chunschtsammler und Mäzen gsii. Sini Sammlig bildet hütt de Grundstock vom Museum Rietberg z Zöri. Noch em isch s Heydt-Museum z Wuppertal binennt. Er isch au de früenrig Bsitzer vom Monte Verità z Ascona gsii, won er em Kantoo Tessin vermacht hett. So wiener no hütt as Chunstsammler gschätzt werd, ase froogwürdig isch sini politischi Iistelig gsii. Er isch Mitgliid vo de NSDAP gsii, het aber nochdem er Schwiizer Bürger woren isch, us dere Partai uustrete. Nochem Zwaite Weltchrieg isch er i de Schwiiz ane 1946 wege Landesveroot aagchlagt woore, aber 1948 fraigsproche wore. De Vorwurf, as sini Sammlig us Naziraubguet bistöchi, isch haltlos, do sini Sammlig scho vorde Machtöbernamm vo de Nationalsozialiste i Büecher guet dokumentiert woren isch und s isch erwise, ass er sini Sammlig rechtmässig erworbe ghaa het. De Eduard isch em 26. Settember 1882 as Bueb vom August von der Heydt (1851-1929) und vo de Selma (Maitliname: Haarhaus; 1862-1944) z Elberfeld bi Wuppertal uf d Welt choo. Er het z Friiburg im Briisgi studiert und 1905 as Doctor
De Tonhallekrawall isch e meetägige Uufruer z Zöri vom 9. März bis zom 12. März 1871 gsii, mit merere Toote und Verletzte. De Krawall het sich gege die Tütsche grichtet, wo doozmol e Siigesfiir abghalte hend. As Motiiv vo de Verhaftete sind e latente Tütschehass aggee wore, wo dozmol vo de Press gschüüret woren isch. De Tonhallekrawall isch aine vo de wenige Aless gsii, wo s Schwiizer Militeer för de inneri Aktivtienst iigsetzt woren isch. Em 2. Settember 1870 hett de Nordtütschi Bund d Franzoose underem Chaiser Napoleon III. bisigt. De Bismarck het drufabe afange, mit de süüdtütsche Chliistaate verhandle und im November isch bischlosse wore, en noie Tütsche Bund z gründe. D Folg dodevo isch d Gründig vom Tütsche Chaiserriich gsii und em 3. März 1871 het die ersti Riichtagswaal stattgfunde. Di Tütsche, wo denn z Zöri glebt hend, hend drufabe e Siigesfiir i de Tonhalle planet, wo vo de Zörcher Regierig biwiligt woren isch. D Siigesfiir isch uf de 9. März plaanet gsii. Di domooligi Tonhalle isch bi de hüttige Sächsilüütewiise z Zöri gstande. Si isch vorene s Chornhuus gsii und 1867 zo de Tonhalle umbaut wore. Di Tütsche hend sich em Dunschtigoobed, em 9. März 1871, i
Dr Kontrapunkt (vo lat. punctus contra punctum = „Note gege Note“) isch die wichdigsti Komposizionstechnik vo dr Rönessans und vom Barock. Si het under em Johann Sebastian Bach e Höhepunkt erläbt. In dr Muusigtheorii isch die äifachsti Variante vom Kontrapunkt d „Gegestimm“ zun eer Melodii, wo vorgee isch. E Fuge het son e Melodii, wo men ere Thema bzw. Soggetto säit; dr Kontrapunkt spilt um s Thema ume und begläitet s as zwäiti Stimm. Vo do us bezäichnet dr Begriff Kontrapunkt au d Kunst bzw. Technik, Gegestimme zu Doonfolge z erfinde, dass e vertikal (harmonisch) sinnvolle Zämmeklang entstoot und si au e horizontal-lineari (melodisch) sinnvolli Äigeständigkäit ufwiise. As Komposizionstechnik het dr Kontrapunkt in dr Gschicht vo dr Muusig immer wider nöiji Reegle überchoo, wo drvo abghange häi, wie Konsonanze und Dissonanze bewärtet worde si. E wichdigi Rolle het dr Kontrapunkt in dr polyphone Muusig gspiilt, wo die verschiidene Stimme gliichwärtig und unabhängig wäi si, im Geegesatz zur Homofonii, wo von ere Hierarchii brägt isch zwüsche dr übergordnete Melodii und dr undergordnete Begläitig. Wil s für s Komponiere vo polyfoner Muusig groossi Bedütig het, ass mä die kontrapunktische Gsetz beherrscht, wird dr Begriff Kontrapunkt in sinere umfassendste Bedütig vilmol mit dr
Dr Hugo Rafael Chávez Frías ['uɣo rafa'el 'tʃaβeθ 'fɾias] (* 28. Juli 1954 z Sabaneta; † 5. Merz 2013 z Caracas) isch e venezolanische Offizier, Politiker und vo 1999 bis zu sim Dood Staatsbresidänt vo Venezuela gsi. Im Chávez si Vorbild isch dr Simón Bolívar gsi und däm si Iisatz für e veräints Südamerika. Si politischs Brogramm isch e Bolivarischi Revoluzioon gsi, won er mit sozialistischi und marxistischi Ideä ergänzt het. In dr Armee isch er Oberstlütnant gsi, denn het er am Aafang vo de 1980er Joor d Undergrundbewegig Movimiento Bolivariano Revolucionario 200 gründet. Er het e Putschversuech gmacht, wo abverheit isch, und isch für zwäi Joor ins Gfängnis choo. Er het denn d Partei Movimiento Quinta República gründet und 1998 isch s em glunge, d Waale zum Bresidänt z gwünne. Bi de drei Waale 2000, 2006 und 2012 isch er immer wider gwelt worde. Er isch chräbschrank worde, het sich e baar Mol z Kuba lo behandle und isch schliesslig am 5. Merz 2013 draa gstorbe. Die vielen Gesichter des Hugo Chávez. Schwerpunkt- und Titelthema der Lateinamerika-Nachrichten, Heft 318, Dezember 2000, ISSN 0174-6342 Arturo Uslar Pietri: Venezuela für Chávez und gegen Korruption. In: Le Monde diplomatique, Nr. 5709, 11.
Im alemannische Sprochruum gits e paar Ortschafte, wo Feldkirch heisse: Fealdkirch, e Stadt im gliichnammige Bezirk Fealdkirch in Vorarlberg, Öschtriich Faldkírech, e Gmein im Elsiss, Frankriich Feldchilche, en Ortsdail vo Harte im Brisgau, Dütschland
Der in Krohnen erlangte Glücks-Wechsel, oder: Almira, Königin von Castilien (HWV 1) isch im Georg Friedrich Händel si ersti Opere. Dr Händel het d Opere chönne komponiere und lo uffüere, wil dr Diräkter vo dr Hamburger Opere am Gansmäärt, dr Reinhard Keiser, en Opere noch em gliiche Libretto zwar scho 1703/04 gschriibe het, denn aber us Hamburg het müesse flüchte wäge sine Schulde. So het dr Händel si Schansse überchoo und wo si Opere urufgfüert worden isch, isch dr Keiser scho wider zrug z Hamburg gsi. D Almira isch e groosse Erfolg gsi und isch vo dr Uruffüerig am 8. Januar 1705 bis zum 25. Februar 1705 zwanzigmol ufgfüert worde. Winton Dean, John Merrill Knapp: Handel’s Operas 1704–1726. The Boydell Press, Woodbridge 2009, ISBN 978-1-84383-525-7 (änglisch). Bernd Baselt: Thematisch-systematisches Verzeichnis. Bühnenwerke. In: Walter Eisen (Hrsg.): Händel-Handbuch. Band 1, Deutscher Verlag für Musik, Leipzig 1978, ISBN 3-7618-0610-8. Silke Leopold: Händel. Die Opern. Bärenreiter-Verlag, Kassel 2009, ISBN 978-3-7618-1991-3. Arnold Jacobshagen (Hrsg.), Panja Mücke: Das Händel-Handbuch in 6 Bänden. Händels Opern. Band 2, Laaber-Verlag, Laaber 2009, ISBN 978-3-89007-686-7. Christopher Hogwood: Georg Friedrich Händel. Eine Biographie. Aus dem Englischen von Bettina Obrecht. Insel Verlag, Frankfurt am Main/Leipzig 2000, ISBN 3-458-34355-5 (= Insel-Taschenbuch 2655). Paul
Die römische Unruhe, oder Die edelmüthige Octavia isch en Opere in drei Akt mit Prolog vom Reinhard Keiser. D Octavia isch am 5. August 1705 in dr Opere am Gabsmäärt z Hamburg urufgfüert worde, wo dr Keiser wider zrug z Hamburg gsi isch, nochdäm er im Joor vorhäär vor sine Glöibiger d Stadt fluchtarig verloo het. Dr Georg Friedrich Händel, won e Fründ vom Keiser gsi isch, het us dere Opere allerhand Ideä übernoo. D Melodii vo «O voi dell'Erebo» chunnt zum Bischbil von ere. Dr Keiser het die Opere as Antwort uf em Händel si Nero gschriibe, wo verscholle isch. Si spiilt in dr gliiche Zit und er brucht s gliiche Material, aber dr Barthold Feind (1678-1721) het e seer vil bessers Libretto gschriibe. Es goot din um d Intrige vom verruckte Kaiser Nero, mit de Mordaaschleeg gege si Frau Octavia, dr Verschwöörig vom Piso und wie si underdruckt worden isch, um die filosofischi Erzieig vom Seneca und die lustige Bemerkige vom Gloon Davus. Partitur vo dr Octavia (Supplement-Band vo dr Händel-Wärkusgoob, uusegee vom Friedrich Chrysander u. Max Seiffert, Leipzig 1902) Howard E. Smither: History of the Oratorio, 1. Band, UNC Press Books, 1977, S.347
Dr Reinhard Keiser (dauft 12. Januar 1674 z Teuchern; † 12. Septämber 1739 z Hamburg) isch e dütsche Komponist und Operebroduzänt gsi. Im Keiser si Vater isch Organist z Teuchern gsi und isch zwüsche 1674 und 1675 verschwunde. Dr Reinhard isch uf d Thomasschuel z Leipzig gange, won er Muusig gleert het. 1693 isch z Braunschweig si ersti Opere Basilius in Arkadien ufgfüert worde und im Joor druf isch er dört zum Cammer-Componist ernennt worde. 1697 isch er uf Hamburg züüglet und het an dr Opere am Gansmäärt sini Opere Mahumet II. und Der geliebte Adonis ufgfüert. Vo 1703 bis 1707 het er zämme mit em Dramaturg Drüsicke d Opere gläitet. Am 3. Januar 1712 het er die bekannti Sängere Barbara Oldenburg ghürootet. Vo 1719 bis 1720 isch er z Stuttgart gsi het aber dürt käi Stell gfunde. 1721 isch er zrugg uf Hamburg und denn uf Kopehaage, won er dr Königlich Dänisch Kapällmäister worde isch und d Opere Ulysses het lo uffüere. 1723 isch er ändgültig zrugg uf Hamburg und het wider Opere für s Huus am Gansmäärt komponiert, wo dr Georg Philipp Telemann denn Diräkter gsi isch. 1728 isch er Kantor am Hamburger Dom worde und het sich
Linux oder GNU/Linux isch es freis Betriebssystem für Computer. S GNU Projekt isch vom Richard Stallman 1983 gstartet worde u wird itz vo tusige vo freiwillige Programmierer entwicklet. Ab 1991 het dann dr finnisch Programmierer Linus Torvalds dr Linus Kernel entwicklet. Er koordiniert bis hüt d Witerentwicklig vom Linux-Kernel. Di einzige Bedingige zum s bruuche sind i de GNU-Lizenz beschribe. Drum isch au de ganz Programmcode öffentlich. Ursprünglich isch mit Linux nur de Chern vom Betriebssystem gmeint gsi. Verschideni Firme u Persone mache drum Zämestellige vo Chern u andere freie Programm, sogenannti Distributione, u verchoufe si oder steue si i ds Internet zum abelade. Di bekanntischte sind: Debian GNU/Linux Knoppix Ubuntu Kubuntu Edubuntu Xubuntu Simply Mepis Linspire Gentoo Fedora Red Hat Mandriva SuSE Distributione underscheided sich vor allem i de Uswahl vo verschidene, ufenand abgstimmte Programm. Linux wird zwar sehr hüfig für Server igsetzt u dert installiert me kei grafischi Oberflächi, wöu me möglichst wenig Systemuslaschtig vom Betribssischtem här möchti ha. Es brucht natürläch ou viu weniger Platz, wenn mä kei grafischi Oberflächi het (bes zo 8GB weniger) und wenn mäs beherrscht, chame Linux sehr guet mit Texschtbefähle stürä. Aber wer Linux de Heimä wot bruche, verzichtet sälte uf die
Dr Arcangelo Corelli (* 17. Februar 1653 z Fusignano; † 8. Januar 1713 z Rom) isch en italiänische Komponist und Violinist im Barock gsi. Im Corelli sini Wärk häi e groosse Iifluss uf d Entwicklig vo dr Kammermuusig, vo dr Chille- und Kammersonate gha und uf d Gattig vom Concerto grosso, wo dr Corelli massgääblig bi sinere Entwigglig gsi isch. Er het e virtuose Musizierstil ghaa, wo zur Grundlaag vo dr modärne Violintechnik vom 18. und 19. Joorhundert worde isch und het e Hufe Komponiste beiiflusst. Op. 1: 12 Triosonate da chiesa (Sonate a tre, Rom 1681) Op. 2: 12 Triosonaten da camera (Sonate da camera a tre, Rom 1685) Op. 3: 12 Triosonaten da chiesa (Sonate a tre, Rom 1689) Op. 4: 12 Triosonaten da camera (Sonate a tre, Rom 1694) Op. 5: 12 Sonaten für Violine und Continuo (Sonate a violino e violone o cimbalo, Rom 1700; Nr. 12: Variationen über La Folia) Op. 6: 12 Concerti grossi (Amsterdam 1714; Nr. 8 s bekannte Wienachtskonzärt in g-Moll) WoO 1: Sinfonia zum Giovanni Lorenzo Lulier sim Oratorium Santa Beatrice d’Este (1689) WoO 2–3: 2 Sonate a quattro (enthalte in: Six Sonates à 4, 5, & 6 parties …, Amsterdam
Dr Antonio Lotti (* um 1667 z Venedig; † 5. Januar 1740 z Venedig) isch en italiänische Komponist vo Opere und Chillemuusig im Barock gsi. Dr Lotti het as Chind im Chor vo dr Markuschille z Venedig gsunge und Underricht vom Giovanni Legrenzi überchoo. Er isch sächzääni gsi, won er d Opere Il Giustino gschriibe het. 1692 isch er 2. Organist an dr Markuschlle worde und 1704 1. Organist. 1716 het er für e Wiener Hoof d Opere Costantino komponiert, wo d Partitur von ere hüte in dr Ööstriichische Nazionalbibliothek ufbewaart wird. Wo 1717 dr Soon vom Kurfürst August em Starke im Lotti si Muusig ghöört het, won er z Venedig gsi isch, het er en uf Dresde iiglaade. Dr Lotti isch denn zwüsche 1717 und 1719 am Hoof z Dresde gsi. Dört isch si bekanntisti Opere Teofane entstande. Er het se für d Hochzit vom spöötere Kurfürst Friedrich August komponiert. Im Novämber 1719 isch dr Lotti zrugg uf Venedig und het vo denn aa käini Opere me komponiert, sondern Kammermuusig und chirchligi Muusig. Im Joor 1731 het s e Skandal gee, wo dr berüemt Komponist Giovanni Battista Bononcini felschligerwiis behauptet het, är häig s Madrigal In una siepe ombrosa
Dr Giuseppe Domenico Scarlatti (* 26. Oktober 1685 z Neapel; † 23. Juli 1757 z Madrid) isch en italiänische Komponist und Cembalist im Barock gsi. Si Hauptbedütig lit in de Sonate für Cembalo, won er gschriibe het und wo zum Originellste vo iirer Art im 18. Joorhundert zele. Dr Domenico Scarlatti isch dr Soon vom Komponist Alessandro Scarlatti, wo denn seer bekannt gsi isch. Sin erste Opere si scho vo 1703 aa z Neapel ufgfüert worde, drunder „L'Ottavia ristituita“. 1701 isch er bi dr neapolitanische Hofkapälle Organist und Komponist gsi. Vo 1702 aa het er z Floränz zämme mit sim Vater für e Ferdinando de' Medici gschafft. 1707 isch er z Venedig gsi und denn z Rom bi dr polnische Köönigin Maria Casimira Sobieska und im Vatikan. Z Venedig isch er e Fründ vom Georg Friedrich Händel worde. 1719 isch dr Scarlatti Muusigleerer und Hofkapällmäister am köönigligen Hoof z Lissabon worde, und het dört Vokal- und Orchesterwärk gschriibe, vor allem aber Suite für Cembalo und Hammerklavier. Sini Wärk us deere Zit si im Ärdbeebe vo 1755 verloore gange. Er isch 1729 mit dr Maria Barbara uf Sevilla gange, wo die dr Ferdinand VI. ghürootet het, und het dört d Muusig
Fairlington isch e gmäindfreis Gebiet im Süde vom Arlington County, Virginie, i de Vereinigte Staate vo Amerika. Äs isch 10 km südweschtlech vo Washington, D.C.. Die wichdige Stroosse si d Interstate 395 (Shirley Highway), wo dr Ort in Nord- and Süd-Fairlington iidäilt, d State Route 7 (King Street) und d State Route 402 (Quaker Lane). Dr Ort bestoot fast nume us Räijehüüser, wo in de 1940er wääred em Zwäite Wältchrieg vom Defense Homes Corporation baut worde und hüte in Äigedumswoonige ufdäilt si. Fairlington isch im National Register of Historic Places, em amerikanische nazionale Verzäichnis vo historische Blätz, und im Virginia Landmarks Register. "Complex Analysis: Not-So-Secret Garden-Style Units of Fairlington, Parkfairfax Grow in Popularity and Price" us dr Washington Post, änglisch Charte vo Arlington County Police Districts, änglisch Fairlington News, änglisch
Dr Pietro Alessandro Gaspare Scarlatti (* 2. Mai 1660 z Sizilie (äntwääder z Trapani oder z Palermo); † 24. Oktober 1725 z Neapel) isch e Komponist im Barock gsi. Sis Wärk isch vilfältig und er gältet as Ernöierer vo dr Barockmuusig. Er het nüün Söön gha, drunder dr Domenico und dr Pietri Filippo, wo au as Komponiste bekannt worde si. Dr Alessandro Scarlatti stammt us ere Familie vo Muusiker und het z Rom Underricht im Komponiere überchoo. Au si Brueder Francesco (1666–1741) het as Komponist gschafft. 1678 isch dr Scarlatti Kapällmäister worde und het d Antonia Anzaleone ghürootet. Im Joor druf isch si ersti Opere Gli equivoci nel sembiante im Palazzo Bernini urufgfüert worde. D Königin Christine vo Schwede het en denn zu iirem Kapällmäister gmacht und er isch bi dr römische Aristokratii seer beliebt gsi. 1683 isch er Kapällmäister an dr Chille San Girolamo della Carità worde. Si nöiji Opere La Psiche isch im Teatro San Bartolomeo z Neapel ufgfüert worde. 1684 isch er Kapällmäister vo dr Hoofkapälle (Cappella Reale) vom spanische Vizeköönig worde. Im Juni 1702 isch er für vier Möönet uf Floränz an Hoof vom Groossherzog vo dr Toskana Cosimo III. de' Medici (1642/1670–1723) gsi und het