rlitschk/wikidir huggingface dataset:
D Communauté de communes de la Vallée de Hundsbach ìsch bìs 2016 a Kommünàlverbànd ìm Owerelsàss (Frànkrìch) gsìì. Sa ìsch àm 29. Dezember 2000 grìnda worra. Zum Kommünàlverbànd han 13 Gmeina gheert. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Emlìnge gsìì, Präsidant dr Jean-Marie Freudenberger. Zum 1. Janner 2017 ìsch sa mìt dr Verband Communauté de communes d’Altkirch, Communauté de communes du Secteur d’Illfurth, Communauté de communes du Jura Alsacien un Communauté de communes Ill et Gersbach zum neie Verbànd Communauté de communes Sundgau füsioniert wore. Barezwiller Batterf Dàgschdorf Emlìnge Frànke Hüsgaie Haiwiller Hundsbe Jettinge Owermorschwiller Schwobe Willer Witterschdorf
D Communauté de communes de la Vallée de Kaysersberg ìsch a Kommünàlverbànd ìm Owerelsàss (Frànkrìch). Sa ìsch àm 29. Dezember 1995 grìnda worra. Zum Kommünàlverbànd gheera àcht Gmeina. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Kaysersberg Vignoble, Präsidant ìsch dr Jean-Marie Muller. Ammerschwihr Le Bonhomme Frâlât Kàtzedàl Kaysersberg Vignoble (Commune nouvelle) Labarotche Lè Peutraille Orbey http://www.cc-kaysersberg.fr www.collectivites-locales.gouv.fr
D Communauté de communes de la Vallée de la Doller et du Soultzbach ìsch a Kommünàlverbànd ìm Owerelsàss (Frànkrìch). Sa ìsch àm 17. Dezember 2001 grìnda worra. Zum Kommünàlverbànd gheera 15 Gmeina. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Masevaux-Niederbruck, Präsidant ìsch dr Laurent Lerch. Ài Dollere Ewerburnhaipt Gaiwene Le Haut Soultzbach Kìrechbarg Màsmìnschter-Niderbrucke Nìderburnhaipt Nìdersulzbàch Owwerbrucke Rìmbàch Sante Sìckert Siewe Wagschaid http://www.cc-vallee-doller.fr www.collectivites-locales.gouv.fr
Romeo und Julia auf dem Dorfe (englischer Titl: A Village Romeo And Juliet) ischt a Musikdrama en sechs Szena vom bridischa deitschstemmiga Kombonischda Frederick Delius. Dr sell hot au – zamma mit seira Frau Jelka Rosen – s Libreddo vorfasst, wo uff dr gleichnamiga Novelle us-em Zyklus Die Leute von Seldwyla vom Schweizer Dichter ond Schriftsteller Gottfried Keller beruaht. Zom erschda Mol ibr d Bihne ganga isch des Werk am 21. Februar 1907 an dr Komischa Opr Berlin. En Großbritannien hot des Werk erscht am 22. Februar 1910 an dr Covent Garden Opera z London Premiere ghet. A Uffihrong dauret rond zwoiahalb Stonda. D Musik vo dera Opr ischt bloß gemäßicht modern. D Tonalideet wuud nia volassa. Firs Orkeschtr braucht-mr drei Fleeda, drei Obooa, a Englischhorn, drei Klarinedda, a Bassklarinedd, drei Fagodd, a Kontrafagodd, sechs Herner, drei Trombeeda, drei Posauna, a Tuba, a Schlagwerk, zwoi Harfa ond a graußa Streichergrubbe. Fir d Bihnamusik braucht mr a Geig, sechs Herner, zwoi Kornedd, zwoi Altposauna, a Trommel, Stahlpladda, Kirchaglocka ond a Orgel. Dr Manz, a reicher Bauer (Bariton) dr Marti, sei Nochbr, au a reicher Bauer (Bariton) dr Sali, em Manz sei Jonger (Tenor) s Vreneli, em Marti sei Dechterle (Sopran) dr
Dr Wenkerboge vo Rhine isch es Blatt für di grosse Ufnaam vo dr dütsche Sproch, wo dr Sprochforscher Georg Wenker vo 1852 bis 1911 für de Dütsch Sprochadlas gmacht hed. D Schuele im domolige dütsche Rych hend e Frogeboge übercho mid Muschdersätz, zum se in lokale Dialäkt z übersetze. Au im alemannische Sprochgebiet hend vili Gmeindschuele mitgmacht. Rhine het domols zuem Amt Säckinge im Großherzogtum Bade ghärt. Hitt ischs en Oordsdeil vu Laufeburg. De Oord lit im Sproochruum vum Hoch- oder Südalemannische / Säckinger-Laufeburger Ruum. Die vierzig Sätz sin domols dur d Schüeler mit Hilf vo Oortsiiwohner uffgschriewe worde. Lährer war de Alexander Wernert uus Elgerschwiihr, hüt e Stadtdeil vo Offäburig. Sowit des gange isch, sind d Schriiebwiis un d Sunderzeiche üwernomme worde. As Üssproch vum Ortsnamme wird im Boge „Rhine“ angeh. In Süddischland sinn d' Bege anne 1887 uffgnumme worde, der vo Rhina het d Nummere 41704 griägt. D geografisch Lag vu Rhina isch in dere Karde iitrage. Im Winter flüge die trochene Bletter in'd'r Luft umme. 's hört gli uff schneiä, no wird’s Wätter wider besser. Thuä Cholä i dä Ofä, daß d'Mich gli afangt z'kochä. D'r guèt alt Mā isch mit dem Roß durch's Īs brochä un
Dr Wenkerboge vu Schtaalu Im Winter fleigunt die trochunu Bletter in der Luft umher. Aes hert jetz üf schniu de chunt de ds Wätter wider besser. Tüö Chole inu Ofu, dass d Milch bald afe siedu. (erwellu) = Kochen Der guot alt Ma ischt mit dum Ross durchs ds Isch gibrochu und ins chalt Wasser gschtitzt. Aer ischt vor vier oder segsch Wuchu gschtorbu. Ds Fir ischt zschtarchs gsi, d Chuoche sind unnaüf ganz schwarzi. Aer isst d-Eier immer ohni Salz und Pfäffer. D' Fiess tient mer schtarchweh, ich gleübu i haschi durchgluffni. I bi mit der Frow gsi und ha ras gseit, und schi het gseit, schi welles ihrer Techter eu säge. Ich wills sicher nieme tuo. I gibunter jetzt de mit dum Chochleffil um d-Orini, dü Aff. Wa geischt, sell wer mit dier cho? Schlächti Zite. Liebs Chind, blieb hie unnana stah, di beschu Gäns bissunti tot. Dü hescht hitu am meistu glehrt und bischt fis gsi, dü darfescht friejer heim ga als d-andru. Dü bischt no d'chleis fer a Fläscha Wi üs ds'trichu, dü mooscht zerscht no a bitz wagsu und gresser wärdu. Gang, wennse lieb ischt, und säg diner Schweschter schi selle ds Gwand fer ewi
Im Winter fleigunt die trochunu Bletter in der Luft umfe! Äs hert jetz de woll üf schniju; dä chunt de z'Wätter woll wider besser! Tüe Chole in du Ofo; de ischt d'Milch bald erwellti! Der güet alt Ma ischt mit dum Roß der z'Iisch gibrochu und ins chalt Wasser gschtitzt! Är ischt vor füf sächs Wuchu gschtorbu. Du hescht vil z'fascht gfiirot, d'r Chiochoischt jo umnr üf ganz schwarz verbrannte. Är ißt immer Eier ohni Salz und Pfäffer. Di Tpfaagge tient mer weh, ich meinu, ich feigigi schi sefri! Ich bi mitder Frow gsi(n) und han dras gseit, und schi het gseit, schi welle sus der Töchter öü säge! Ich will sus öü nii=me tüö(n)! Ich gibu der mit dum Chochleffil um d'Ohrini, du (tumme) Aff! (Hund)! Wa geischt, soll ich öü mit dieer chu? Äs sind schlächti Zite! Du güöts Chind, blib finn unufar, suschter biissund dich die Gänse tot. Du hesch hitu am beschtu glehrt und bischt fiis gsi(n), du chascht jetz afu ehner heim ga(n) als d'andru. Du bischt agga nu z'chleine, fer e Fläscha Wi(n) üs z'trinchu, du müöscht agga nu zerscht wachsu und greßer wärdu. Gang, säg abu dinner Schweschter, schi selle z'Gwand fer euri
Wenkerboge vo Frutige Zuem Verglich gits do d Wenkersätz in Hochdytsch. Wenkersätz Im Winter flügt ds dürr Lub i dr Luft umha. Äs hört angehns schnije u de gits umhi schös Wätter. Leg Holz (Chole) a, su chunt d' Mich angehns. Ds Ysch het under em Ross la gah u dä gut alt Ma druff ischt i ds chalt Wasser ghitt. Är ischt vurne paar Wuche gstorbe. Äs het viel z'heart brenne, d'Chueche hets unauf ganz verbrennt. Är nimmt d'Eier _?_ ungsalzni un unpfäfferiti. D'Füess tü-mer vom Lufe gruselig weh, i glube ig higi Plateri gmacht. Ig bi bi-dr Frow gsi u haras gsyt u si het gsyt, si wellis ihrer Tächter og säge. Ig wot das og net mehr mache. I-gibe-dr agehns mit dm Chochloffel über e Grind y, du Aff! Wa woscht hi, sölle-mr miter cho? Äs isch jitze gar bös. Chind, Chind, bib hie unenaha stoh, die wüeschte Gens tü-dig z'tot picke. Du hesch hüt am vielschte glehrt, du bischt aa tolla gsi, du chast jitz früjer heim wäder. Du bischnu nug z'chlinaa furne Fläscha Wy z'suffe, du muscht z'erscht nug waxe u grossa wärde. Gang säg dr Schwester- bis su fut – si sölli d'Chlyder für
Wenkerboge vu Linge Wenkersätz Im Winter flüge di trochene Bletter i dr Luft ume. Es hört gly uf schneie, de wird d's Wätter ume besser. Tue Chole i ofe, dass d'Miuch gly afat choche. Der guet aut Ma ist mit em Ross dür d's Ysch broche u i d's chaut Wasser gheit. Er ist vor vier oder sächs Wuche gstorbe. Ds Füür ist z'starch gsy, d'Chueche sy ja ungefer ganz verbrönnt. Er isst d'Eier gäng ohni Sauz u Pfäffer. D'Füess tüe mer hert weh, i glube, i hig se düreglüffe. I bi bi der Frau gsy u ha er es gsit, u si het gsit, si wöus o ihrer Tochter säge. I wiu's o nimme mache. I houe dr mit der Cheue um d'Ohre, du Aff. Wo giischt hi, söue mer mit dr cho? Es sy schlächti Zyte. Mys liebe Ching, blyb hie nide stah, die böse Gäns bysse di z'tod. Du hescht hüt am meste glehrt u bist artig gsy, du dafst ehnder hii weder die angre. Du bist no nid gross gnue, für ne Fläsche Wy ustreiche, du muscht zerst no ne chly wachse u größer wärde. Gang, bis so guet u säg dir Schwester, si söu d'Chliider
En Olympionike (altgriech. ὀλυμπιονίκης, olympioníkēs "Olympiasiiger") isch i de Antiki d Bizaichnig vomene Olympiasiiger gsii. Si isch di höchsti sportlichi Uuszaichnig gsii und en Olympioniike isch wiitume geert wore. För en sind Ode dichtet wore, und Inschrifte uufgstellt wore und er hett hüüffig Privilegie gnosse, wo anderi nöd ghaa hend. De ersti bikannti Olympionike isch de Eleer Koroibos gsii und de ersti Olympioniike wo miteme Zwiig vom Ölbomm geert woren isch, isch de Messenier Daikles. Di ersti Frau, wone olympische Siig errunge hett isch d Spartanerin Kyniska. Hütt werd da Wort mengisch faltsch generell för e Tailnemer aanere Olympiade bruucht.
Offäburg isch ä Grosse Kreisschtadt in Bade-Wirtteberg. S isch d Kreisschtadt un d grescht Schtadt vum Ortenaukreis. Offäburg isch ugfähr in d Mitti zwische Karlsrueh un Fryburg, nur winige Kilometer eschtli vu Strossburg. D Schtadt isch s "Tor zuem Schwarzwald" on de Myndung vum Kinzigtal in de Rhingrabe. Nebe d Kernschtadt ghere au no d Ortschafte Bohlsbach, Biel, Elgersschwier, Fessebach, Griese, Rammerschwier, Walterschwier, Wier, Windschläg, Zell-Weierbach un Zunswier zue Offäburg. Die sin in de 1970er-Johr ygmeindet worre. Dr Bann bstoht us 38,9 % Landwirtschaftsflechi, 28,8 % Wald, 28,3 % Sidlungsflechi un 4 % sunschtiger Flechi. Nochbergmaine sin Abbewihr, Durbach, Ordeberig, Ohlschbach, Gengebach, Berghaupte, Hohberig, Schudderwald, Kähl un Willstätt. D erst urkundlichi Erwähnung vun Offäburg stommt usm Johr 1148. Schu 1240 isch Offäburg Freyi Richsschtadt worre. 1689 isch d Schtadt im Pfälzische Erbfolgekrieg fast vollständig im Boode gliich gmacht worre. Im Johr 1803 het Offäburg sin Status als Freyi Reichsschtadt verlore un isch on Bade gfalle. 1. Jänner 1971: Fessebach, Zell-Weierbach 1. Dezember 1971: Biel, Elgersweier, Griese, Rammerschwier, Walterschwier, Weier 1. Jänner 1973: Zunswier 1. Jänner 1975: Bohlsbach, Windschläg Richsschultuss 1801–1803: Leopold Witsch Burgermeischter 1803–1832: Johann Nepomuk Lihl un Joseph Matthäus Sebastian Gottwald 1832–1840: Josef Karl Burger 1840–1845: Landolin Löffler 1845–1849:
De Daikles vo Messenie (altgriech. Δαικλῆς Μεσσήνιος) hett ane 752 v. Chr. i de sibete Olympische Spiili de Stadionlauf gwune, wo dozmool di anzig Diszipliin gsii isch. Er isch, wie de Phlegon von Tralleis gschribe hett, as erste Olympioniike mitem Zwiig vom wilde Ölbomm kränzt wore. Und zwoor söll de eleischi König Iphitos s Delphische Oraakel aagfrögt haa, öb d Olympioniike noi kränzt were sölid und d Antwort isch gsii, as de Siiger nöd miteme Öpfer - oder Schoofwule, je noch Öbersetzig - geert were söli, sondern miteme Zwiig vom wilde Ölbomm. Phlegon von Tralleis, FGrH 257 F 1.10-11 Dionysios von Halikarnassos, Antiquitates Romanae, 1.70.1-71.5 Phlegon von Tralleis, FGrH 257 F 1.10-11 Eusebius, Chronikon zo de 7. Olympische Spiili Michael Blech: Studien zum Kranz bei den Griechen; De Gruyter (1982). ISBN 978-3-11-083910-4. S. 128. Pamela-Jane Shaw: Discrepancies in Olympiad Dating and Chronological Problems of Archaic Peloponnesian History; Franz Steiner Verlag (2003). ISBN 3-515-08174-7. S. 82, 102, 185.
De Koroibos (altgriech. Κόροιβος) vo Elis isch de ersti bikannti Olympiasiiger. Noch de antike Öberliferig het er i de erste Olympische Spiili am 21. oder 22. Juli 776 v. Chr. de Stadionlauf gwune, wo doozmool di anzigi Diszipliin gsii isch. Mit dem Daatum fangt di Olympischi Zittrechnig aa, obwoll noch de Saag, di Olympische Spiili z Olympia scho vill früenner döregfüert wore sind. De Pausanias het gschribe, as s Graab vom Koroibos guet e Dotzed Kilometer südöstlich vo Olympia glegen isch, ufeme Hügel, wo de Fluss Erymanthos in Alpheios mündet. Pausanias, Raise z Griecheland 5,8,6; 8,26,3f. Eusebius, Chronikon zo de 1. Olympische Spiili Ingomar Weiler, Christoph Ulf: Der Sport bei den Völkern der Alten Welt. Eine Einführung. Darmstadt 1981, S. 110. Stefan Lehmann: Olympia, das Grab des Koroibos und die Altertumswissenschaften in Halle, in: Olympisch bewegt. Festschrift zum 60. Geburtstag von Manfred Lämmer, hrsg. vom Institut für Sportgeschichte der Deutschen Sporthochschule Köln und dem Carl und Liselott Diem-Archiv, Köln 2003, S. 163-175.
De Dotadas (altgriech. Δωτάδας) isch e messenische Olympiasiiger gsii, wo i de zeete Olympische Spiili ane 740 v. Chr. de Stadionlauf gwune hett, wo dozmool di anzige Diszipliin gsii isch. Von em isch nume de Name bikannt, wo i Liste vo de Olympionike i de Weltchronik vom Eusebius von Caesarea uufglistet isch. Eusebius, Chronikon zo de 10. Olympische Spiili Johannes Kirchner: Dotadas 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band V,2, Stuttgart 1905, Sp. 1610. Africanus bei Eusebius von Caesarea 1, 196.
De Glaukos (altgriech. Γλαῦκος) isch i de griechische Mythologii e König vo Messenie gsii usem Gschlecht vo de Aipytide. Er isch de Soo vom Aipytos und de Vatter vom Isthmios. De Glaukos isch e eerbar fromme Maa gsii, wo d Vereerig vom Zeus Ithomatas ufem Gipfel vo de Ithome bi der Dorer iigfüert hett und er hett as erste z Gerenia em Machaon gopferet. Zodem hett er Heroeopfer för d Messene gstiftet. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,9f.
De Isthmios (altgriech. Ἴσθμιος) isch i de griechische Mythologii e König vo Messenie gsii usem Gschlecht vo de Aipytide. Er isch de Soo vom Glaukos und de Vatter vom Dotadas. Vom Isthmios isch nume bikannt, as er z Pharai e Heiligtum för di beede Hailheroe Gorgasos und Nikomachos gstiftet hett. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,10 Samson Eitrem: Isthmios 3. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band IX,2, Stuttgart 1916, Sp. 2256.
De Dotadas (altgriech. Δωτάδας) isch i de griechische Mythologii e König vo Messenie gsii usem Gschlecht vo de Aipytide. Er isch de Soo vom Isthmios und de Vatter vom Sybotas. De Dotadas hett e Hafe i de Stadt Mothone baut. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,10 Hermann Steuding: Dotadas. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 1200 (Digitalisat). Ulrich Hoefer: Dotadas 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band V,2, Stuttgart 1905, Sp. 1610.
De Sybotas (altgriech. Συβότας "Sauhirt") isch i de griechische Mythologii e König vo Messenie gsii usem Gschlecht vo de Aipytide. Er isch de Soo vom Dotadas und de Vatter vom Phintas. De Sybotas hett bistimmt as jöörlichi Opfer em Flussgott Pamisos gspendet were sölled und z Oichalia hett er e Heroeopfer för der Eurytos gstiftet. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,10
De Gorgasos (altgriech. Γόργασος) isch i de griechischen Mythologii e Hailheros gsii, wo nume lokaali Bidüttig ghaa hett. Er und sii Zwilling, de Nikomachos, sind Söö vom Machaon und vo de Antikleia. Die isch d Töchter vom Diokles, em König vom messenische Pharai. De Machaon isch e Soo vom Hailgott Asklepios und en Enkel vom Apollon und isch im messenische Gerenia as Hailheros vereert woore. Au de Gorgasos und de Nikomachos sind i de Antiki as Hailheroe vereert wore und zwoor z Pharai, wo si nochem Tood vom Diokles as König gherrscht hend. De Kult vom Gorgasos und Nikomachos söll de messenischi König Isthmios iigfüert ghaa haa. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,10; 4,30,3 Heinrich Wilhelm Stoll: Gorgasos. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,2, Leipzig 1890, Sp. 1694 (Digitalisat). Friedrich Hiller von Gaertringen: Gorgasos. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band VII,2, Stuttgart 1912, Sp. 1596.
De Nikomachos (altgriech. Νικόμαχος) isch i de griechischen Mythologii e Hailheros gsii. Er und sii Zwilling, de Gorgasos, sind Söö vom Machaon und vo de Antikleia. Die isch d Töchter vom Diokles, em König vom messenische Pharai. De Machaon isch e Soo vom Hailgott Asklepios und en Enkel vom Apollon und isch im messenische Gerenia as Hailheros vereert woore. Au de Gorgasos und de Nikomachos sind i de Antiki as Hailheroe vereert wore und zwoor z Pharai, wo si nochem Tood vom Diokles as König gherrscht hend. De Kult vom Gorgasos und Nikomachos söll de messenischi König Isthmios iigfüert ghaa haa. Die griechischi Philosoph Aristoteles söll e Noofaar vom Nikomachos gsii sii, well em sii Vatter Nikomachos ghaisse hett und de Dokter vom makedonische König Amyntas II. gsii isch und au Büecher öber d Hailchund gschribe haa söll. Pausanias, Raise z Griecheland 4,3,10; 4,30,3 Hermippos bim Diogenes Laertios 5, 1, 1. Suda Stichwort Νικόμαχος, Adler-Nummer: nu 399, Suda-Online Heinrich Wilhelm Stoll: Gorgasos. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,2, Leipzig 1890, Sp. 1694 (Digitalisat). Friedrich Hiller von Gaertringen: Gorgasos. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band VII,2, Stuttgart 1912, Sp. 1596.
37.02833333333322.129444444444Koordinate: 37° 1′ 42″ N, 22° 7′ 46″ O Pharai (altgriech., dorisch: Φαραί, Phārai, ionisch: Φηραί Phērai) isch en antiki Stadt z Messenie gsii, wo am süüdliche Uufer vom Nedon glegen isch, öppe anderthalb Kilometer vo de Chüste vom Messenische Golf ewegg. Hütt litt a dem Ort d Stadt Kalamata. Pharai werd zerstmool vom Homer gnennt. Demnoo het dai de Diokles gherrscht und hett zo de sibe Städt ghöört, wo de Nestor em Agamemnon versproche hett und am Rand vom sandige Pylos glegen isch. I de Odyssee schribt de Homer, ass de Odysseus z Pharai im Palast vom Ortilochos de Iphitos troffe hett. Noch de Saag isch isch Pharai vom Pharis gründet wore, emene Soo vom Hermes und vo de Phylodameia. Dem sini Töchter Telegone het mittem Flussgott Alpheios de Ortilochos zügt und de isch denn de Vatter vom Diokles gsii, wo im Trojanische Chrieg debii gsii isch. Em Diokles sini beede Söö, de Orsilochos und de Krethon sind im trojanische Chrieg umchoo. De Diokles selber hett öberlebt und isch nochene zrugg uf Pharai, wonen de Telemachos uf de Suechi noch simm Vatter Odysseus bsuecht hett. D Antikleia, d Töchter vom Diokles hett de Machaon ghüroote und isch d Muetter
De Nauplios (altgriech. Ναύπλιος) isch i de griechische Mythologii e grüemte Seemaa gsii und de Gründer vo de Hafestadt Nauplia am Argolische Golf. De Nauplios isch e Soo vom Meergott Poseidon und vo de Danaidin Amymome. Er isch i de Stadt Argos haimisch gsii und hett d Hafestadt Nauplia gründet. Er isch e typische Seemaa und Händler gsii und hett mit Sklaave ghandlet. So hett er d Auge, d Töchter vom arkadische König Aleos, und d Aërope, d Töchter vom kretische König Katreus verchauft, nume d Klymene, d Schwöster vo de Aërope, die hett er selber bhalte und ghüroote und mit ere de Palaimedes, de Oiax und de Nausimedon zügt.
S Historisch Lexikon vun der Schwyz, kurz s HLS (französisch Dictionnaire Historique de la Suisse, kurz DHS, italienisch Dizionario Storico della Svizzera, kurz DSS) isch ä Projekt, wo de Stand vum Wisse iber d Gschicht vun dr Schwyz bis hii zur Gägewart in de Form vun ere Enzyklopädie zämmegstellt wird. D Vorgängerin vum HLS isch s HBLS, des Hischtorisch-Biographisch Lexikon vo dr Schwyz, wo der Nöieburger Fotograf und Verleger Victor Attinger (1856–1927) agfange het und wo in sibe Bänd vun 1923 bis 1929 usecho isch. Me cha d Artikel vo däm alte Nochschlagewärch no hüt guet bruuche. S HLS isch 1990 ygrichtet worre vun der Stiftig Historisches Lexikon vu dr Schwiiz, wo unterem Patronat vun dr Schwyzerische Akademi für Geisteswisseschafte un dr Schwyzerische Gsellschaft fyr Gschichte stoot. Finanziert wird s HLS vom Bund us Stüürgälder. Wege dem soll s digitalisierte HLS au nochem Erschine vo de druckte Bänd de koschtelose Zugriff ermögliche. 2002 isch dr erscht Band erschiene, sither ei Band pro Johr; uf düütsch sind 13 Bänd usecho, der letscht anne 2014. Ane 2016 isch d Stiftig Historisches Lexikon vu dr Schwiiz ufglöst worde, und sid 2017 wird s Projäkt vo der nöie HLS-Kummission vu dr Schwyzerische Akademi für
Ithome (altgriech. Ἰθώμη), uf thessalisch au Thome (Θώμη) und Thoumaion (Θούμαιον), isch en antiki Stadt i de thessalische Landschaft Hestiaiotis gsii. Si werd bim hüttige Phanari lokalisiert, wo antiki Reste gfunde wore sind. D Stadt isch im 5. Joorhundert v. Chr. zäme mit anderne Ortschafte zomene Tail vo Megalopolis wore. Di "felsigi Ithome" werd im Schiffkatalog vom Homer uufglistet, zäme mit Trikke und Oichalia. Öber di drai Ort hend de Machaon und sii Brüeder Podaleirios gherrscht.
D Ithome (altgriech. Ἰθώμη; noigriech. Ιθώμη, Ithomi) isch e Berg z Messenie. De Berg hett früenner Vurkano (Βουρκάνο) ghaiisse und hett erst wider i de Noizitt de alti antiki Name öberchoo. Er isch wiitume guet sichtbar und büütet e natürlichi Festig. D Ithomi isch e Berg us Chalchstai und hett zwee Gipfel, de hööchsti Punkt mit 802 m.ü.M. isch de Ithome im Nordeweste, wo uf allne Siite gääch isch. Er isch öbere Sattel mit de Eua (altgriech. Εὔα) verbunde, mite Cherche Ajios Vasilios ufem Gipfel. D Ithomi litt westlich vom Fluss Mavrozumenos und het i de Antiki d Akropolis vo de Stadt Messene bildet, wo ane 369 v. Chr. gründet woren isch. Die litt im Weste vo de Ithomi underhalb vom hüttige Dorf Mavromati (Μαυρομάτι). Di antike Stadtmuure schlüüset d Ithomi und au s hüttige Dorf ii und laufet de Sattel durab gege d Eua, wo uf Passhöchi s "Lakonische Tor" isch. D Eua isch aber usserhalb vo de Muure. Ufem Gipfel vo de Ithomi stoot s Chloster Vurkano oder Vulkanu (Μονή Βουλκάνου). Da isch i de byzantinische Zitt gründet wore und irgetainisch verloo wore. I der 1990er Joor isch noi renoviert wore. Ufem Gipfel vo de antike Ithome isch
D Messene (altgriech. Μεσσήνη) isch i de griechische Mythologi d Personifikation vo Messenie gsii. D Messene isch d Töchter vom Triopas, em Soo vom Phorbas us Argos. Si hett de Polykaon, de Soo vom Lelex ghüroote. Well er ass de jünger Brüeder vom Myles nöd König wore isch, hett si Lütt us Argos und Lakonie gsammlet und hett mit dene Messenie bsidlet, wo dozmool no mentscheleer gsii isch. De Polykaon und d Messene hend denn i de Stadt Andania as Königspaar gherrscht. Wo de Kaukon vo Eleusis uf Messenie choo isch, hett er d Messene i d Mysterie vo de Groosse Göttinne iigfüert. D Messene und de Polykaon hend au d Vereerig vom Zeus Ithomatas ufem Berg Ithome iigfüert. D Messene hett i de Stadt Messene e Hailigtum ghaa, wo si as Heroine vo Messenie vereert woren isch. Pausanias: Raise z Griecheland 4, 1, 1–2. 5; 4, 3, 9. Heinrich Wilhelm Stoll: Messene. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 2844 (Digitalisat). Messene im Greek Myth Index (englisch)
De Polykaon (altgriech. Πολυκάων) isch i de griechische Mythologi de Maa vo de Messene. De Polykaon isch de Soo vom Lelex gsii, wo de erst König vo Lakonie gsii isch. Noch em Tood vo sim Vatter isch sin ältere Brüeder Myles König woore. Da hett d Messene nöd möge liide, drum hend si und de Polykaon e Heer gsammlet mit Lütt us Argos und Lakonie und hend mit dene Messenie bsidlet, wo dozmool no mentscheleer gsii isch. De Polykaon und d Messene hend denn i de Stadt Andania as Königspaar gherrscht. Pausanias: Raise z Griecheland 3, 1, 1; 4, 1, 1–2. Otto Höfer: Polykaon 1). In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,2, Leipzig 1909, Sp. 2649 (Digitalisat). Polykaon im Greek Myth Index (englisch)