rlitschk/wikidir huggingface dataset:
E Juuderoot isch e Zwangskörperschaft vo de Juude gsi, wo die dütsche Autoridääte wääred dr Zit vom Nazionaalsozialismus in de Gebiet, wo vom Dütsche Riich bsetzt und kontrolliert gsi si, errichdet häi. Dr Begriff isch vo dr SS und dr Gestapo erfunde worde. Si und anderi Bsatzigsbehörde häi d Juuderööt ernennt. D Struktur und d Ufgoobe vo de Juuderööte under dr nazionalsozialistische Herschaft si verschiide gsi, je nochdäm öb si für en äinzelns Ghetto, e Region oder e Land iigsetzt worde si. Dan Diner: Gedächtniszeiten. Über jüdische und andere Geschichten. Beck, München 2003, ISBN 3-406-50560-0. Dan Diner: Jenseits des Vorstellbaren – Der „Judenrat“ als Situation. In: Hanno Loewy, Gerhard Schoenberner (Hrsg.): „Unser einziger Weg ist Arbeit.“ Das Ghetto in Łódź 1940–1944. Löcker, Wien 1990, ISBN 3-85409-169-9. Marian Fuks: Das Problem der Judenräte und Adam Czerniaks Anständigkeit. In: Stefi Jersch-Wenzel: Deutsche – Polen – Juden. Ihre Beziehungen von den Anfängen bis ins 20. Jahrhundert. Colloquium-Verlag, Berlin 1987, ISBN 3-7678-0694-0, S. 229–239 (Einzelveröffentlichungen der Historischen Kommission zu Berlin 58). Raul Hilberg: The Judenrat: Conscious or Unconscious "Tool"? In: Michael R. Marrus (Hrsg.): The Victims of the Holocaust. The Nazi Holocaust. 1. Berlin: Walter de Gruyter, 1989, S. 162–164. ISBN 978-3-11-096872-9. Dan Michman:
De Wuotan oder Odin isch de germanischi Hoptgott gsii. Noch im isch de Mittwoch (holländisch: Woensdag; englisch Wednesday) binennt. urgerm. *Wôðanaz m. „Herr vo de Inspiratio“; aisl. Óðinn; altengl. Wōden; altsächs. UUoden; ahd. Wuotan, Woatan (baidi as Manename); lbrd.. Gwodan. De Name ghört zu indogerm. *hueh2-t- „bloose; inspiriere“; vgl. gall.-lat. vātēs „Seher“ (vo dem chunnt au altirisch fáith „Dichter“) De Wodan isch de germanischi Gott, wo am maiste i früemittelalterlich Quele gnennt werd und isch de Hoptgott gsii, wo vo allne germanische Stämm verehrt worden isch, wie de langobardischi Glehrti Paulus Diaconus schribt. Er isch mitem römische Gott Mercurius glichgsetzt worde. I de Lebesgschicht vom Hailige Columban stoot, as er bi de Alemane Bieropfer öbercho het. De Gott werd au uf de Runespange vo Nordedorf erwähnt: ᚹᛟᛞᚨᚾ Wôdan, zäme mitem Donnergott Wîgi-Þonar. Vermuetli isch de Gott ufem Brakteat vo Daxlande (Karlsrue; 6.Jh.) dargstellt. Nochde Becheerig zum Christetum hets no Mane gee, wo Wôtan, Wuotan oder Woatan ghaisse hend. En alemannischi Glosse lutet zudem: Wôtan, tyrannus, herus malus („Wotan: Tyrann, schlechte Herr“). Da isch e typischi "Interpretatio christiana", wo de ehemooligi Hoptgott as schlechte Gwaltherrscher darstellt. Viles dütet druf hii, as die vile Michalesberge z Bade-Würteberg früenner "Wodansberge" gsii sind. So
As „Juudefroog“ si in Öiropa ab em 18. Joorhundert d Brobleem bezäichnet worde, wo mit dr Jüüdischen Emanzipazioon entstande si. D Diskussion het um 1750 in Groossbritannie aagfange, um 1790 in dr Franzöösische Revoluzioon au z Frankriich und isch au as jüüdischi Froog (änglisch jewish question, franzöösisch la question juive) bezäichnet worde. Die Formulierig het eender dr Aaspruch vo de Juude uf e politischi Löösig vo iire Brobleem mit Nitjuude bedoont. Vo 1860 aa häi d Gegener vo de Juude dr Begriff im Kontext vom Nazionalismus immer mee übernoo, zum die jüüdischi Minderhäit und s Juudedum uf verschidnigi Arte as e Hindernis für die allgemäini gsellschaftligi Entwigglig z beschriibe. Sit em Börsechrach vo 1873 isch dr Begriff im Käiserriich zum ene feststeende Usdruck vom zitgenössische Antisemitismus worde, wo abgstritte het, ass sich d Juude chönni integriere und assimiliere und iine understellt het, d Wältherschaft welle aasträäbe („Weltjudentum“). Dr Nazionalsozialismus het im Aaschluss an die Dütschvölkischi Bardei Brobaganda gmacht für en „Ändlöösig vo dr Juudefroog“. Vo 1941 aa isch dä Usdruck brucht worde, zum dr Holocaust z verdusche. Bibliographii Volkmar Eichstädt: Bibliographie zur Geschichte der Judenfrage, Bd. I: 1750–1848. Hamburg 1938. Wolfgang Benz (Hrsg.): Die „Judenfrage“. Schriften zur Begründung des modernen
Dr Usdruck Wältjuudedum bezäichnet mäistens en antisemitischi Verschwöörigstheorii, wo behauptet, ass e fiktivs Kollektiv, „d Juude“ bzw. „s Juudedum“, d Wältherschaft wurde aasträäbe oder scho wurde bsitze. Verwandti Usdrück si jüüdischi Wältverschwöörig oder jüüdischi Wältbeherschig, jüdische Internationale, goldene Internationale, Alljuda, internationales (Finanz)Judentum und dr internazionaal Juud. Sinngmääss verwändet wärde hüt au Usdrück wie Zionist Occupied Government, Wältzionismus, Hochfinanz, Groosskapital, internazionaali Völkermordzentraale, Israellobby und (US-)Ostküste. Legände vom ene häimlige Strääbe vo „de Juude“ noch dr Wältherschaft si scho im middelalterlige Antijudaismus überliiferet und im nöizitlige Antisemitismus rassistisch verscherft. Für e Nazionaalsozialismus isch s „Wältjuudedum“ dr „Wältfind“, wo die „aarischi Hererasse“ für muess vernichtde zum sälber chönne überlääbe. Doodrmit häi d Nazionalsozialiste vo 1941 aa iire Vernichdigschrieg gege d Sowjetunion und dr Holocaust grächtferdiget. Vorlöifer und Wurzle Volker Press: Kaiser Rudolf II. und der Zusammenschluß der deutschen Judenheit. Die sogenannte Frankfurter Rabbinerverschwörung von 1603 und ihre Folgen. In: Volker Press: Das Alte Reich. Ausgewählte Aufsätze. 2. Auflage. Duncker & Humblot, Berlin 2000, ISBN 3-428-09138-8. Johannes Heil: Die Verschwörung der Weisen von Narbonne. Kontinuität und Wandlung im Konstrukt der jüdischen Weltverschwörung. In: Wolfgang Benz (Hrsg.): Judenfeindschaft als Paradigma. Studien zur Vorurteilsforschung. Metropol, Berlin 2002, ISBN 3-936411-09-3, S. 40–48. Johannes Heil: „Gottesfeinde“ – „Menschenfeinde“.
Dr Begriff Integrazioon chunnt vom latiinische integratio (Ernöijerig) und bedütet in dr Soziologii d Usbildig von ere Wärtgmäinsamkäit mit eme Iibezug vo Grubbierige, d zerst oder nöierdings anderi Wärthaltige verdräte, oder von ere Lääbens- und Arbetsgmäinschaft mit eme Iibezug vo Mensche, wo us de verschiidenste Gründ vo dere usgschlosse (exkludiert) und däilwiis in Sondergmäinschafte zsämmegfasst worde si. D Integrazioon hebt dr Zuestand vo dr Exklusion und dr Separazioon uf. Integrazioon beschribt e dünamische, lange und seer differenzierte Brozäss vom Zsämmedue und Zsämmewaggse. Dr Gegebegriff zu däm isch Desintegrazioon. D Integrazioon wird au as e Form vo dr Akkulturazioon aagluegt. Mathias Beer (Hrsg.): Zur Integration der Flüchtlinge und Vertriebenen im deutschen Südwesten nach 1945. Ergebnisse der Tagung vom 11. und 12. November 1993 in Tübingen. (= Schriftenreihe des Instituts für Donauschwäbische Geschichte und Landeskunde. Band 3). Thorbecke, Sigmaringen 1994, ISBN 3-7995-2503-3. Gudrun Biffl (Hrsg.): Migration und Integration – Dialog zwischen Politik, Wissenschaft und Praxis. omninum, Bad Vöslau 2010, ISBN 978-3-9502888-1-0. Funda Eberle-Güceli/Britta Kanacher: Integration und Qualität. Integrationsförderung durch Qualitätsmanagement. Avlos, 2004, ISBN 3-929634-97-X. Hans Eberwein, Sabine Knauer (Hrsg.): Integrationspädagogik. 6. Uflaag. Weinheim/Basel 2002. Kien Nghi Ha: Ethnizität und Migration Reloaded. Kulturelle Identität, Differenz und Hybridität im postkolonialen Diskurs. Berlin 1999/2004, ISBN
D Froog vo dr Assimilazioon vo de Juude isch am Ändi vom 19. bis zum Aafang vom 20. Joorhundert in jüüdische Debatte stark bresänt: „Die Frage nach Assimilation und Symbiose steht im engsten Zusammenhang mit der Definition des Jüdischseins.“ D Assimilazioon isch in de äinzelne Länder underschidlig abgloffe. Stark usbrägt isch si dört gsi, wo si im ene usbrägte Bürgerdum e Verbündete het chönne finde. Dr Ludwig Holländer het uf die intellektuelli und die psüüchischi Läistig aane gwiise, wo das verlangt, äinersits d Erwartige vo dr Ursprungsgrubbe grächt z wärde und andrersits de Aasprüch vo dr Ziilkultur: „Stiefkinder müssen doppelartig artig sein.“ Dr Gershom Scholem het en Assimilazioon vo de Juude für ussichtslos ghalte: „Sehr breite Schichten der deutschen Juden waren zwar bereit, ihr Volkstum zu liquidieren, wollten aber, in freilich sehr verschiedenen Ausmaßen, ihr Judentum, als Erbe, als Konfession, ein undefinierbares und doch im Bewußtsein deutlich vorhandenes Element bewahren. Sie waren, was oft vergessen wird, zu jener totalen Assimilation, welche die Mehrheit ihrer Elite mit dem Verschwinden zu bezahlen bereit war, nicht bereit.“ Die politischi Filosofin Hannah Arendt het en Assimilazioon vo de Juude in Dütschland abgleent und d Äigeständigkäit vo dr jüüdische Identidäät bedoont, au wenn si an
Wältherschaft (au Uniwersalherschaft) isch d Herschaft über die ganzi Menschhäit oder in dr vormodärne Gschicht über die bekannti Wält. Dä Zuestand, wo no niemer je erräicht het, isch s Ziil vo verschidnige Mächt und Beweegige. Dr Begriff wird aber vilmol nume as en ideells Schlaagwort brucht. D Idee vo dr Wältherschaft isch scho in dr Antike entstande und het sich uf d Wält bezooge, wo dene wo dr Aaspruch erhoobe häi, bekannt gsi isch - wie dä vom Röömische Riich) bzw. as hegemoniale Aaspruch, wo aber nit umbedingt realpolitisch het müesse umgsetzt wärde. Am nöggste choo zun ere reale Beherschig vo dr ganze Wält isch bis jetz s Britische Wältriich gsi. S Strääbe noch dr Wältherschaft im ene pejorative Sinn isch in dr Nöizit verschidnige Grubbe und politische Süsteem understellt worde und isch bis hüt au e beliebts Thema in de Underhaltigsmedie. Seer sinister isch s, wenn dr Wille zur Wältherschaft as Däil vo Verschwöörigsthorie soziale Grubbe understellt wird, wo sowiso scho gfäärdet si, wie s d Antisemite vo de Juude behaupte. Ulrich Menzel: Die Ordnung der Welt. Suhrkamp Verlag, Berlin 2015, ISBN 978-3-518-42372-1. Herfried Münkler: Imperien. Die Logik der Weltherrschaft – vom Alten Rom bis zu den Vereinigten Staaten.
D’ Magali Magail (* 24. Hornung 1978 z’ Mìlhüüsa, Owerelsàss) ìsch a ehamààliga frànzeescha Volleybàllschpìelera un -Träänera, wo jetz Schportsmanatschera-n-ìsch. Àls Schpìelera-n-ìsch sa vu 1988 bis 2001 Libero biim Mìlhüüser Verain ASPTT Mulhouse gsìì. Mìt dam Verain ìsch sa zwaimol bis àm Andschpìel vu dr frànzeescha Nàzionààlmaischterschàft glunga. Vu 2005 bis 2019 ìsch sa Träänera vum ASPTT Mulhouse gsìì, mìt wällem sa ainmol d’ frànzeescha Maischterschàft un dr Frànkriich-Pokàl gwunna hàt. Vu 2014 bis 2016 ìsch sa drzüa Träänera vu dr frànzeescha Fràuija-Nàzionààlmànnschàft gsìì. Sitter 2019 ìsch sa Generààlmanatschera vum Verain vu Mìlhüüsa. D’ Magali Magail ìsch ànna 1978 z’ Mìlhüüsa-n-ìm Owerelsàss uff d’ Walt kumma. Sa schtàmmt vu Riichwiller bii Mìlhüüsa. Sa ìsch d’ äältra Schwaschter vum Christophe Magail, wo-n-eewafàlls Trääner biim ASPTT Mulhouse ìsch. Ìhra gànza Kàrriar làng hàt d’ Magail àls Libero biim Mìlhüüser Verain ASPTT Mulhouse gschpìelt, vu 1988 bis 2001. Àls Schpìelera hàt sa nìmm d’ frànzeescha Maischterschàft gwunna, àwwer ìsch ànna 1997/1998 un 1998/1999 bis àm Andschpìel glunga —jeedsmol ìsch Mìlhüüsa vum RC Cannes gschlààga worra (3–0 un 3–1). Ànna 2000 hàt sa àui s’ Andschpìel vum Frànkriich-Pokàl gega Cannes verloora (3–0). Ànna 1998 ìsch drzüa d’ Magail mìt’m ASPTT Mulhouse àm 3. Plàtz
D Erithā isch e mykenischi Priesteri gsii. En anderi Frau, wo glichzittig glebt hett isch d Karpathia gsii. Ahand vom Täfeli PY Eb 339+Eb409 zaigt sich, ass d Eritha Priesteri im Ort Sphagianes (pa-ki-ja-ne) gsii isch, em wichtigste Kultort vom mykenische Riich vo Pylos. Im bronzezittliche Archiif vom mykenische Palast Pylos, wo bi Ano Englianos usgrabe woren isch, sind Täfeli gfunde wore, wo de Landbsitz vo de Priesteri Eritha (e-ri-ta i-je-re-ja /Erithā hiereia/) reglet. Nochem Täfeli PY Ep 704 het si e chliises Stugg öffetlichs Land vo de Gmaind (dāmos) pachtet. Denebet hett si no e recht e groosses Stugg Land ghaa, wo si sait und schwört, da sai frais Land, wo a de Gottheiat ghööri, Gmaind aber sait, da sai Pachtland vom öffetliche Land. Wie de rechtlichi Striit greglet woren isch, waiss mer nöd. D Eritha het ono anderi chlinneri Landstugg pachtet ghaa. Si het o e Sklaaf, de Tetreus und e Sklaafin ghaa, wo ebefalls för sich Land pachtet hend. I dem Fall isch d Bizaichnig „Sklaaf/in“ (do-e-ro/a) nöd wörtlich z nee, sondern as e religiööse Titel z bitrachte, die baide Persoone sind i dem Fall Tienner im Tempel vo de Eritha gsii. John Chadwick: Die mykenische Welt.
Dr Hermann Rorschach (* 8. Novämber 1884 z Züri; † 2. April 1922 z Herisau) isch e freudianische Schwyzer Psichiater un Psichoanalitiker gsii. Är het e Formdytigsverfahre („Dolche-Tescht“) entwicklet, wu mer as Rorschachtescht chännt. Des wird bis hite yygsetzt, u. a. as Hilfsmittel fir di differänzialdiagnostisch Untersuechig bi dr Anamnes vu psichopatologische Chranketsbilder. Dr Rorschach isch 1884 z Züri uf d Wält chuu un z Schafuuse ufgwagse. Dert isch er au uf d Kantonsschuel gange. Är het aafangs welle ne Chinschtler wäre, het aber schließli z Züri doch Medizin studiert mit em Zyl, e Psichiater z gee. Är het u. a. Vorläsige bim Eugen Bleuler zur allgmaine un speziälle Psichiatry un zur psichiatrische Klinik ghert un bim Carl Gustav Jung zur Psichopathology vu dr Hischtery. No Semeschter z Züri, z Bärn un z Berlin het dr Rorschach sy Studium 1909 mit em medizinische Staatsexame abgschlosse. Ai Johr speter het er sy russischi Studiekollegi Olga Stempelin ghyrote, mit ire het er zwai Chinder ghaa. Dr Versuech, si 1913 z Russland e Exischtänz as Dokterbaar ufzböue, isch fählgschlaa. Derno het er u. a. an dr psichiatrische Aaschtalte z Münsterlinge, z Bern (Waldau) un z Herisau gschafft. Vyl Johr lang het er si
De Renato (René) Perinetto (* 25. Juli 1937 z Turyn), isch en italienische Leerer und Gèrmanischt. I der alemanischen und bsunders walserische Dialäktology gchännt mer en, wil er über de Süüdwalsertialäkt vo Éischeme (Issime) publiziert hät. De Perinetto isch i de Hauptstadt vom Piemont uf d Wält choo. I d Schuel ggangen isch er zeerscht bi de «Frères des Ecoles Chrétiennes». Wil en aaghüraatenen Unggle von em Schwyzer gsy isch, wo bi de Bauelespinerei Vallesusa (Cotonificio Vallesusa) gschaffet hät, hät de Perinetto scho früe Schwyzertüütsch ghöört. Drum hät er dänn a der Uniwèrsitèèt Turyn bim Profässer Leonello Vincenti tüütschi Literatuur und bim Profässer Bettino Betti germaanischi Filology gstudiert. Au a der Uni Fryburg im Brysgau isch er emaal gsy. Irgedwän emaal isch dänn im Augschttaaler Raadio «La Voix de la Vallée» en Pricht choo vomene junge Schwyzer, allwääg em Peter Zürrer, wo im Lystal s Greschoneititsch undersuechi. Daa hät de Profässer Betti zum Perinetto gsäit: Dänn mach duu öppis über s Éischemtöitschu! S hät dänn zwaar ekäi Dissertazioon druus ggèè, aber verschideni chlineri Publikazioone (lueg une). Vo 1967 bis zur Pänsionierig 1994 hät de Perinetto dän as Primaarleerer z Collegno gschaffet, ere Naachbergmäind vo Turyn, wo-n-er au hüt na zäme
Bindnis 90/Di Griene Bade-Wirttebärg (dt. BÜNDNIS 90/DIE GRÜNEN Baden-Württemberg) isch ain vu dr Landesverbänd vu dr Bartei Bindnis 90/Di Griene. Mit iber 14.900 Mitglider isch dr Landesverband no Nordrhy-Weschtfale un Bayern dr drittgreescht vu dr griene Bartei z Dytschland. Dr Landesverband vu dr Griene z Bade-Wirttebärg isch am 30. Septämber 1979 z Sendelfenga grindet wore. Vorlaifer sin verschideni Burgerbewegige gsii, wu mer zue dr Anti-Atomchraft-Bewegig cha zelle. Bsundersch stark isch d Bewegig gege s z Sidbade blant Chärnchraftwärch Wyhl gsii. Bi dr Landdagswahl am 16. Merz 1980 isch mit 5,3 Brozänt vu dr Stimme dr erschtmolig Yyzug in Landdag vu Bade-Wirttebärg glunge, wu glychzytig au dr erscht Yyzug vu dr Griene in e Landdag in eme dytsche Flecheland gsii isch. Syt 1980 sin di Griene bi jedere Landdagswahl iber d Fimf-Brozäönt-Hurd chuu. Syt 2016 stelle di Grien im Landdag sdi sterkscht Frakzion. Am 5. Merz 1983 isch dr Griene zum erschte Mol dr Yyzug in Bundesdag glunge. Iber d Landeslischt Bade-Wirttebärg hän vu 1983 bis 1985 d Marieluise Beck-Oberdorf, dr Wolfgang Ehmke, dr Willi Hoss, d Christa Reetz un dr Walter Schwenninger e Bundesdagsmandat ghaa. Wäge em dodmol gältende Rotationsprinzip sin si in dr Helfti vu dr Legislaturperiod vu irem
D Kydone (altgriechisch: Κύδωνες, Kýdōnes) sind en antiiks Volch gsii, wo im üsserste Weste vo de Insle Kreta glebt hett. Si wered i de Odyssee vom Homer gnennt und wonet deno am Fluss Iardanos und sind ais vo de fööf Völcher, wo uf Kreta lebid. De Strabon het no gschrebe, as d Kydone im Weste vo Kreta wonid und welewääg Uuriiwooner saied, wie d Eteokreter im Oste vo de Insle. D Hoptstadt vo de Kydone isch Kydonia (Κυδωνία) (hütt: Χανιά, Chaniá) und de Eponym isch de Kydon (Κύδων), e Soo vom Hermes. Si hend d Diktynna vereert, e Göttin wo mit de Artemis verschmulzen isch.
D Diktynna (altgriechisch: Δίκτυννα) isch e westkretischi Göttin vo de Jagd und Fischerai. Si werd hüüffig mit de ostkretische Britomartis und mit de Artemis gliichgsetzt. S wichtigste Hailigtum isch ufem kretische Vorpirg Tityros gstande. De Kult hett sich spööter uf s Festland verbraitet, bsundrig uf Lakonie, wo gegenöber vo Westkreta litt. De Name Díktynnă, seeltniger o Diktýnnē, isch vo antiike Autoore vom Wort díktyon n. (δίκτυον) „Netz“ abglaitet wore oder mitem ostkretische Berg Dikta i Verbindig broocht wore. Doch ninnt mer hütt aa, as de Name vorgriechisch isch. De Kallimachos vo Kyrene het i de Hymne a d Göttin Artemis gschrebe, as d Kydone d Diktynna bsundrigs vereerid und as si die saied, wo ere de Name ggee hebid. Er sait oo, as d Kydone d Diktynna mit Chrenz us Tannechrees eerid. Noch de Saag hett si zerscht Britomartis ghaisse und isch e Töchter vom Zeus und vo de Karme. De König Minos, wo sich i sii verlueget hett, het si dör di kretische Berge verfolgt, bis si uus Verzwiiflig isch Meer gumpet isch. Fischer hend si denn mit Fischernetz grettet und si werd sitt denn wege dem as d Göttin Diktynna vereert. Nochem Diodor vo Sizilie söll si s
Britomartis (altgriechisch: Βριτόμαρτις) isch i de griechische Mythologii e Göttin vo de Fischer und vo de Jagd, wo uf Kreta vereert woren isch. D Britomartis isch e Töchter vom Zeus und vo de Karme. Si ghöört zo de Nymphe, wo mit de Göttin Artemis dör d Wälder striele tuet. De kretisch König Minos het sich i si verlueget und hett si dör di kretischi Berge verfolgt. Noch nüü Mönet isch si us Verzwiiflig vonnere Klippe is Meer gumpet. E paar Fischer, wo grad dai gsii sind, hend si mit de Fischernetz grettet, dromm hett d Britomartis bi de Kydone de Name Diktynna öbercho, vom Wort diktyon „Netz“. D Britomartis isch denn as e Göttin vereert wore und tailwiis mit de Artemis gliichgsetzt wore. Si isch in Ostkreta und Mittelkreta vereert wore, bsundrigs i de Hafestädt Olous und Chersonesos. Baid Städt hend d Britomartis uf Münze abbildet. De Pausanias het gschribe, ass z Olous en aalti Statue us Holz vo de Britomartis gstande sai, wo de Daidalos gmacht hebi. I dere Stadt isch o s Fest Britomarpeia gfiiret wore. O anderi Städt us de Ugebieg, so Dreros,Lato und Lyktos hend si vereert. De Solinus, wo d Britomartis mit de röömische Jagdgöttin
Hauezollre-Hächenga isch zerscht ab 1576 e Grofschaft un ab 1623 bis 1850 e Firschtedum mit dr Residänzstadt Hächenga gsii. Vor dr Grofschaft Hauezollre-Hächenga het s d Grofschaft (Haue-)Zollre gee. S Biet ischs Stammland vu dr Hauezollre. Hauezollre-Hächenga het territorial ohni großi Änderige gee syter anne 1576. As letschte Firscht vu Hauezollre-Hächenga het dr Konstantin 1849 d Regierigsgschäft niderglait un s Biet an Preuße ibergee. Dr Familiezwyg isch uf di urspringli zum erschte Mol 1061 gnännte Hauezollre-zrugggange. Parallel het s s Firschtedum Hauezollre-Semmerrenga gee. Dr Stammvater vu dr Hächengische Linie isch dr Eitel Friedrich IV. (* 1545; † 1605) gsii, e Suhn vum Grof Karl I. vu Hauezollre. Dr Eitel Friedrich het d Stammland vu dr Hauezollre gerbt un dr Sitz vu dr Regierig uf Hächenga glait. Dr Grof het e Schloss böue loo, dert wu speter s Nei Schloss z Hächenga entstanden isch. D Stadt Hächenga isch 1255 vu dr Hauezollre grindet wore. Em Eitel Friedrich sy Suhn Johann Georg isch anne 1623 vum Chaiser Ferdinand II. in Rychsfirschtestand ghobe wore. Im seli fryndli formulierte Diplom isch bstimmt wore, ass di negschte Erschtgeborene au Firschte wäre. Dodermit isch Hauezollre-Hächenga ne gfirschteti Grofschaft gsii, was ghaiße het, ass d Familie fascht
D Frîja oder Frigg isch d Göttermuetter bi de Germane gsii und d Frau vom Wuotan / Odin. Si tar nöd mit de nordische Liebesgöttin Freyja verwechslet werde. urgerm. *Frîjô f. „Ehefrau“: aisl. Frigg; ahd. Friia; lbrd. Frea; us indogerm. *priheh2 f. „Gliebti, Ehefrau“; vgl. Sanskrit: priyā „Gliebti, Ehefrau“. Noch de Frîja isch de Fritig benennt. Bi de Alemane isch die Göttin i alte Quele niene erwähnt. D Langobarde hend sie aber underem Name Frea verehrt und de Paulus Diaconus waiss au, ass si d Frau vom Wodan isch. Im zwaite Merseburger Zauberspruch haisst si Friia und isch d Schwöster vode Volla. Uf alemanischem Gebiet und z Thüringe sind je zwee Brakteate (6.Jh.) gfunde worde, wo en alti Göttin darstelet. En föfte ähnliche Brakteat isch z Dänemark gfunde worde und de Fundkontext zaigt, as die Göttin d Frija darstellt. Die gnaui Analyse het zudem ergee, as de Brakteat vom Süde importiert worden isch. Au vode Angelsachse hemmer kai Notiz vo dere Göttin. I de Edda isch d Frigg d Frau vom Odin gsii und d Muetter vom Baldr und anderne Götter. Si isch sehr gschiid und waise gsii. Germanischi Gotthaite Alemanisches Haidetum Rudolf Simek: Lexikon der germanischen Mythologie. Stuttgart (3.
De Kydon (altgriechisch: Κύδων, Kýdōn) isch i de griechisches Mythologii de Eponym vo de Kydone und de Gründer vo de kretische Stadt Kydonia gsii. Er isch noch de lokaale Saag de Soo vom Hermes und vo de Akakallis, ennere Töchter vom Minos. Münze vo Kydonia zaiget de Kydon as Chliichind, wiener annere Foitsch süggelet. De Partehnius vo Nikäa hett i sim Buech „Liebesliide“ gschrebe, ass de Kydon e Töchter ghaa heb, d Eulimene (Εὐλιμένη „guete Haab“). Die isch mitem Apteros verlobt gsii, em Eponym vo de Stadt Aptera, wo östlich vo Kydonia glegen isch. Si hett aber de Lykastos gliebt und e Verhältnis mitem ghaa. Wo de Kydon en Orakel aagfrööget hett, wiener sini Finde öberwinde chön, hett da woorgsait, er mües e Jungfrau opfere. S Loos isch uf d Eulimene gfale. De Lykastos hett drufabe gsait, ass is kai Jungfrau mee sai, well er si gschwängeret heb. D Rootsversammlig hett aber entschide, ass si gopferet were mües. Nochdem da gschie isch, het mer erchennt, ass si tatsächlich schwanger gsii isch. De Apteros het spööter denn de Lykastos ermordet. E ganz en äänlichi Gschicht werd o fo de Töchter vom messenische König Aristodemos verzellt. Heinrich Wilhelm Stoll: Kydon 1. In:
De Taautos (altgriechisch: Τάαυτος) isch i de phönizische Mythologii de Erfinder vo de Buechstabeschrift und de erst, wo historischi Eraignis uufgschribe hett. De Taautos wert mitem ägyptische Schriibergott Thouth und mitem griechische Gott Hermes gliichgsetzt. De Taautos werd nume im im Buech „Phönizischi Gschicht“ (Φοινικικὴ ἱστορία, Phoinikikè historía) vom Philon vo Byblos gnennt. De Philon birüeft sich uf de phönizischi Schriiber Sanchuniathon, wo zo de Zitt vom Trojanische Chrieg glebt ha söll. Deno isch de Taautos de Soo vom Misor (Μισὼρ, phön. *Mīšōr) und de Neff vom Sydyk (Συδύκ, phön. *Ṣidiq „Grechte“). Die beede Brüedere sind scho i de Bronzezitt z Ugarit as Doppelgotthait Ṣidqu wa-Mêšaru (ugar. ṣdq wmšr „Grechtigkait und Uufrichtigkait“) vereert wore. De Taautos hett e Kosmogonii gschribe. Deno sai im Aafang nume d Eebigkait (Ούλωμός, phön. *‘Ūlōm) oder Zitt, de Äther und Luft gsii. Us „Verlange“ (Μώτ, phön. Môt) use het sich d Luft biwegt, ase isch de Huuch uufchoo und drususe isch s Urai entstande. Us dem Ai sind denn di erste Lebiwese entstande. De Taautos hett ono hailigi Büecher öber di göttlichi Natuur vo de Schlange verfasst. Er hett zodem a sinene Neffe, a de Kabire, bifole, die alte Gschichte, won er zämetrait hett, uufzschriibe.