rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Baseldytsch isch dr Dialäggt vo dr Stadt Basel und dr neechere Aglomerazioon. Dr Dialäggt, wo im eschtlige Baaselbiet und fascht glych im aargauische Frickdaal gredt wird, isch s Ooberbaaselbieterdütsch. Äänlig, aber nid ganz glych wien im Baaselbiet reedet men au im soledurnische Schwarzbuebeland. Im weschtlige Baaselbiet und im Laufedaal schwätzt mä Underbaaselbieterdütsch. All die Dialäggt gheere zum Nordweschtschwyzerdytsch. Im Geegesatz zue den allermaischte andere dytschschwyzer Dialäggt isch s dradizionell Baaseldytsch Niideralemannisch (mit Usnaam vo de Diäläggt am Rhy im Kanton Sanggalle, z Chur un wenige andere Ort im Bindner Land sin die andere Schwyzer Dialäggt hooch- oder heggschtalemannisch). Dypischi Mergmool vom Baseldytsch sinn unverschoobeni [kʰ] (z. B. in de Wort Keenig (König), Kreis, kenne, aber au hyffig und dradizionellerwyys in Weerter wie Kind, Kueche), Konsonanteschwechig (Tag > Daag), Deenig vo Vokaal in offene Doonsilbe (z. B. wird Basel mit langem [aː] ússgschproche und nid wie uf Zyyridytsch mit eme kurze [a]). Au seer karaggteristisch fir s Baseldytsch isch d Rundig vom eltere /aː/ zu /ɒː/ (Haar > Hoor; wi z. B. im Schwedische) und d Entrundig (öi /œj/ > ai /aj/, ey /ej/; ü /ʏ/, /y/ > i /ɪ/, /i/; ö /ø/, /œ/ > e /e/, /ɛ/, üe > ie;
Dr Kanton Soledurn isch e Kanton im Nordweschte vor Schwiiz. Uf Hochdütsch heisst er Solothurn, uf Französisch Soleure, uf Italiänisch Soletta un uf Rätoromanisch Soloturn. Soledurn lit im Mittelland und im Jura zwüsche em Kanton Bärn, em Baselbiet, em Aargou und em Kanton Jura, usserdäm gränzt ou no s Elsass a Soledurn. Es git ke angere Kanton, wo so verzwigt isch wie dr Kanton Soledurn. D Verzwiigige gö bis Dornach, ir Nöchi vo Basel, wit is Bärnbiet ine, und im Oschte bis uf Aarau. D Exklave Kleilützel und Mariastei gränze a Frankriich (Elsass), d’Exklave Schteihof lit im Kanton Bärn. D Schprooch vom Kanton Soledurn isch s Schwizrdütsche. Im Kanton Soledurn wärdä vrschidäni Soledurner Dialäktä gredt, wo zum Nordweschtschwizerdütsch ghöre. D Amtsschprooch degägä isch Schriftdütsch. Dr Kanton Soledurn isch frücher fasch ganz katholisch gsi, mit dr historische Usnahm vum Bezirk Buächibärg, wo ganz reformiert isch gsi und usserdäm sit uralte Ziite dr Evangelisch-reformierte Landeschile vom Kanton Bärn agschlosse isch. Wüu d Lüt züglet si, hets jetz ou i de Bezirke Soledurn, Läbere, Wasseramt, Olte und Gösge, zum Teil ou im Dorneck vüu Reformierti, wüu aui die Bezirke gränze a Gägende mit vüune Reformierte. Immer no ganz katholisch isch numeno dr Soledurner
47.8730555555567.5922222222222215Koordinate: 47° 52′ 23″ N, 7° 35′ 32″ O Grisse isch es Dorf, wo sit em 1. Jänner 1974 politisch zue dr Stadt Neiburg am Rhi ghört. Es het knapp 1400 Iwohner und ligt im bade-württebergische Landchreis Brisgau-Hochschwarzwald. Grisse ghört ursprünglich zum hochalemannische Dialektgebiet. Grisse het e eigene Ortschaftsrot mit eme Ortsvorsteher. Internetuftritt vu dr Stadt Neuenburg
De Turmschädel isch e beabsichtigti Deformation vom Schädel us Prestige und Schööhaitsideal. De Bruuch isch vo germanische Stämm im 4. Joorhundert vo de Hunne öbernoo wore und isch au in Mittel- und Südamerika usgüebt worde. D Sitte vo de Turmschädel werd zerstmol vom griechische Arzt Hippokrates (um 400 v. Chr.) gnau bischribe. I sim Buech »Öber d Umwelt« (De aere, aquis, locis) stoot, as gwüssi Völker am Schwarze Meer, langi Chöpf för vorneemer haltet. Drum tüend si a de Chindli, solang dene sin Schädel no formbar isch, de Chopf mit Händ, Bandage und andere Hilfsmittel zwinge, aser i d Länig wachsi. Die Sitte isch denn offesichtlich mit de Hunne, wo ane 375 i Europa igfale sind, zu de Germane choo, und isch vo Stämm, wo a de Donau gwont hend öbernoo wore. D Verbraitig goot entlang a de Donau, wo under anderm Gepide und Langobarde gsidlet hend, bis uf d Höchi vo Ingolstadt und Münche, wo Bajuware ghuuset hend. Bsunders vill stammet us Mähre. Nordwestlich devo isch d Sitte z Böhme und bi de Thüringer verbraitet gsii und bi de Burgunder zwüschet em undere Main und em Odewald. Die hend denn de Bruuch an Gemfersee broocht, wo recht vill Fridhöf
Public Enemy us Long Island, New York ghöre zu de wichtigschte HipHop-Gruppe überhaupt. Mit irer inhaltlig und bolitisch radikale Musig hänn si dr HipHop massgääblig erneuered. Di wichtigschte Mitglider sin dr Lead-Rapper Chuck D, dr Flavor Flav, dr DJ Terminator X und dr Professor Griff. Unterdesse sin Public Enemy nümm seer populär, immerhin hän si aber zäme mit em Moby e Anti-Kriegs-Track namens "Make Love Fuck War" uffgnoo. Vom Rolling Stone Magazine isch Public Enemy 2004 uf em 44. Platz uf dr Liste vo de Unstärblige (100 Greatest Artists of All Time) iigreiht worde. Im Johr 2007 si si in d Music Hall of Fame vo Long Island ufgnoh worde. 1988 Bring the Noise 1987 Yo! Bum Rush the Show 1988 It Takes a Nation of Millions to Hold us Back 1989 Fight the Power...Live! 1990 Fear of a Black Planet 1991 Apocalypse '91...The Enemy Strikes Black 1992 Greatest Misses 1994 Muse Sick-n-Hour Mess Age 1998 He Got Game 1999 There's A Poison Goin On 2002 Revolverlution 2005 New Whirl Odor 2007 How You Sell Soul to a Soulless People Who Sold Their Soul? 2012 Most of My Heroes Still Don't Appear on No Stamp 2012 The Evil Empire of
S Corpus Inscriptionum Latinarum, churz: CIL, isch e Sammlig vo antike Inschrifte wo uf Latiinisch gschribe wore sind. S Ziil vom CIL isch alli latinische Inschrifte, wo im Römische Riich gmacht wore sind, z erfasse. Es isch ane 1847 aagfange wore und werd ständig ernoieret. Bis jetzt sind s 17 Bänd. De Band I erfasst all Inschrifte us de Republikanische Zitt, d Bänd II bis XIV sind die chaiserzittlichi Inschrifte, gornnet noch Provinze (z. B. Band XIII för Gallie, Germania inferior und Germania superior). D Bänd XV - XVII enthaltet spezielli Inschrifte, wie Mailestai oder Militärdiplom. L’Année épigraphique Corpus inscriptionum latinarum (CIL). consilio et auctoritate Academiae Litterarum Regiae Borussicae editum. 17 Bd. de Gruyter, Berlin 1.1862 ff. (Reimer, Berlin 1862-1925). Corpus inscriptionum Latinarum. Auctarium. Series nova. Index numerorum. 2 u. 3 Bde. Walter De Gruyter, Berlin 2003. ISBN 3-11-017936-9, ISBN 3-11-015244-4 Internetsiite vom CIL Informatione vo de BBAW über s CIL Kurze Gschicht vom CIL Epigraphik-Datebank Clauss-Slaby
De Esus (au Hesus, Aesus) isch e Gott vo de Kelte gsii, wo mitem römische Gott Mercurius oder seltniger au mitem Mars glichgsetzt woren isch. De römischi Dichter M. Annaeus Lucanus (39-65) het gschribe, as di gallische Götter Teutates, Taranis und Esus mit grässliche Bluetopfer vereert werded. Antiki Kommentatore hend da erörteret: »De Hesus Mars werd ase besänftigt: E Mensch werd anen Bomm ghänckt, bis ... sich sini Glider uflööset. ... Si globet de Esus isch de Mercurius, well de vo de Händler vereert werd.«. De Gott werd ufem Nautepfiiler vo Paris as e bärtige Maa dargstellt, wo e Bomm umhaut. Öberem Relief stoot ESVS. S nöchst Relief zaigt en Stier mit drai Vögel voreme Bomm, dröber stoot TARVOS TRIGARANVS, wa Gallisch isch und »Stier drai Chranich« heisst. Ufere Stele us Trier im Piet vo de Treverer isch de Esus nomol abbildet, wien er e Bomm umhackt. I de Äst hocket drai Chranich und en Stier. Die ander Site vo de Stele zaigt de römisch Mercurius, wo nume en Torques - de typisch gallischi Halsring - ahett und i de Händ de Caduceus und en Geldbüttel hebt. Nebet em isch d Göttin Rosmerta abbildet. Do zaigt sich dütli, de scho
D Rosmerta isch e Göttin vo de Kelte, wo im östliche Gallie vorchunnt, bsundrigs bi de Lingone und Treverer. D Rosmerta werd zäme mitem gallische »Merkur« verert. Dargstellt werd si mitere Opferschale und emene Füllhorn, mengisch trait si au d Zaiche vom Merkur, de Caduceus oder de Geldbüütel. D Ikonographi zaigt dütli, as d Rosmerta d Göttin vom Riichtum isch. E gallischi Inschrift ufere Schüssle luutet: E... IEVRI RIGANI ROSMERTIAC »E... het gstiftet a de Rigana und Rosmerta«. De Name Rosmerta isch Gallisch und bidütet »Grossi Schützeri«. En Inschrift us Le Corgebin nennt d Göttin Atesmerta »Starchi Schützeri« und en Inschrif us Meaux chennt de Gott Atesmerius. Well en Inschrift us Poitiers em MECVRIO ADSMERIO gwidmet isch, cha agnoo werde, as d Atesmerta und d Rosmerta identisch sind. En Inschrift us Lens im Wallis isch a de CANTISMERTA gwidmet, doch cha nünt öber die Göttin gsait werde. Bim Harry Potter chunnt e Madame Rosmerta vor. M. Lejeune, R. Marichal: Textes gaulois et gallo-romains en cursive latine i Études celtiques XV (1977) AE 1925, 98 CIL XIII, 3023 CIL XIII, 1125 CIL XII, 131 CIL XIII, 11696 E Bild mit Inschrift vom Mercurius und de Rosmerta. Bernhard Maier: Lexikon der keltischen
De Taranis isch de Donnergott vo de Kelte gsii. Anderi Näme vonem sind Tanarus, Taranucus und Taranucnus. Er isch mitem römische Gott Iuppiter gliichgsetzt wore. De römischi Dichter M. Annaeus Lucanus (39-65) het gschribe, as di gallische Götter Teutates, Esus und Taranis mit grässliche Bluetopfer vereert werded. Antiki Kommentatore hend da erörteret: »De Taranis Dis Pater werd vonene ase besänftigt: Imene hölzige Trog werdet Mensche verbrennt. Anderi aber seget da ... De Füerer vo de Chrieger und vo de himmlische Götter isch de Taranis Iuppiter, wo früener mit Menscheschädel besänftigt worden isch, hüt aber au am Vee Froid het.«. I Inschrifte isch de Taranis nu wenig bizügt. Us Britannie stammt en Inschrift an IOM TANARO. E gallischi Inschrift mit griechische Buechstabe us Südfrankriich nenet de TAPANOOY. Degege het de Donnergott i de Provinze Germania superior und Pannonia de Name Taranucnus oder Taranucus. Dargstellt werd de Taranis as e bärtige Maa miteme Rad, so au ufem Chessel von Gundestrup. De Name Taranis bidütet »Donner« (air.: torann, kymr. taran) und werd as Umstellig vo älterem Tanarus aglueget, zu indogerm. *tnh2-r-os „Donner“, wa zu urgerm. *Þunraz, an. Þórr und ahd. Donar woren isch. Im Keltische cha de Name Taranus oder Taranis luute und
De Marco Schönbächler (* 11. Januar 1990 isch en Schwiizer Fuessballschpiiler. De Stürmer chunnt uus de Nachwuchsabteilig vom FCZ. Syt em Rückrundestart vo de Saison 2006/07, hät er duurend Churziisätz i de Super League. Er hät au a Spiil für d' U17-Nationalmannschaft teilgnah. Im März 2007 hät er sin Vertrag bim FC Züri bis zum 30. Juni 2010 verlängert. Am 9. Mai 2007 hät de talentierti Urdorfer sis erschte Superleague-Goal für de FC Züri im Meischterschaftsspiil gäge de FC Aarau gschosse. Am 24. Mai 2007 hät de erscht 17-jährigi Stürmer sin erschte Meischtertitel mit em FC Züri gfiiret. Nachme 2:0 Sieg gäge em Stadtrivale Grasshopper Züri händ sie de 11. Meischtertitel chönne gwünne. Schwiiz FC Urdorf Schwiiz FC Zürich Schwiiz U-17-Nationalmannschaft uuf dütsch Portrait von Marco Schönbächler
D'r Kommünalferband vom Menschderdal esch a interkommünali Interessengmeinschaft nooch d'r Art vo d'r Communauté de communes (wörtl. Gmeinschaft vo Gmeinde) im Mínschterdal in dr elsässische Vogese 15 km weschtlich vo Colmer. Sie hat ehra Höiptsitz im Kantonshöiptort Menschder und besteht sider am Mai 1996. S'Territorium un d'Metgledsgemeinde sen identisch mit am Kanton Menschder. Uff are Fläche vo 195 km² läbe im Verband guet 16.000 Lit. Dr Verband besteht us 16 Gmeinde mit em Höiptort Mínschter mit anno 1999 knapp 4900 Inwohner. Bräitebàch Eschbe im Dal Grischbe im Dal Gínschbe Hohrod Lütteba bi Mínschter Màtzeral Míttlach Mílbe Mínschter Sunderna Bad Sulzbach Sulzere Stooswihr Wasserburig Wihr ím Dal https://www.cc-vallee-munster.fr/ www.collectivites-locales.gouv.fr
De Vassocaletis isch en Gott vo de Kelte gsii. Er isch mitem römische Mercurius glichgsetzt wore. De Gallisch Name bidütet: »Vasalleschützer«. De Göttername isch nöd guet bilait. Grad ai Inschrift usem Piet vo de Treverer us Bitburg bi Trier isch em MERCVR VASSOCALETI gwidmet. De alemannisch König Chrocus het um 260 ume de Tempel vom Vasso Galate im Land vo de Arverner zerstört. CIL XIII, 4130 Gregor vo Tours: Frankegschicht 1,32 Garrett S. Olmsted: The gods of the Celts and the Indo-Europeans, Innsbruck 1994. ISBN 3-85124-173-8
De Teutates isch en Gott vo de Kelte gsii. Er werd i de Regle mitem römische Mars gliichgsetzt. De römischi Dichter M. Annaeus Lucanus (39-65) het gschribe, as di gallische Götter Teutates, Taranis und Esus mit grässliche Bluetopfer vereert werded. Antiki Kommentatore hend da erörteret: »De Teutates Mercurius werd vo de Gallier ase besänftigt: Inen vole Chessel werd e Mensch chopffora gsteckt, bis er verstickt. ... Anderi aber seget da: De Teutates Mars werd mit schrecklichem Bluet besänftigt, well d Chämpf uf Iigebig vo dem Gott gfüert werdet, oder well d Gallier halt scho vo früener her gwonet gsii sind, Mensche z opfere.«. Ufem Chessel vo Gundestrup werd en Gott, wol de Teutates, abbildet, wo en Mensch chopfforaa ine Chübel steckt. I Inschrifte werd de Teutates meermools gnennt, wobi verschidnigi Namesforme und Gliichsetzige mit römische Götter vorchömet. Trotz de äänliche Näme, sind die vier Götter nöd mitenand identisch. Zwo Inschrifte vo Britannie nenet de Mars Toutates. En Inschrift us Seckau i de Steiermark nennt grad e ganzi Raije vo Binäme: MARTI LATOBIO MARMOGIO TOVTATI SINATI MOGENIO und en Inschrift us Rom nennt en TOVTATI MEDVRINI. En Inschrift us de Provinz Dacia nennt schliessli no de Mars Toutaticus. De Name werd
D Aventia isch d Quellgöttin vo de helvetische Stadt Aventicum gsii. S werd vermuetet, as d Quele Buydère/Buderou bim Dörfli Donatyre östlich vo Avenches, wo früener as hailchreftig ggulte het, a de Aventia hailig gsii isch. De Name cha uf indogerm. *h2euentih2 f. „Quelle“ (lettisch avuots) zruggfüert were. CIL XIII, 5071 – CIL XIII, 5072 – CIL XIII, 5073 – AE 1925, 2 unsicher: CIL XIII, 5074 Felix Stähelin: Die Schweiz in Römischer Zeit. Basel 1932.
D Sirona oder Đirona isch e Göttin vo de Kelte gsii, wo zäme mitem Apollo Grannus vereert woren isch. De Name isch us älterem *Stirona entstande, wo im Gallische zu Sirona / Đirona / ĐĐirona / Thirona (wa öppe wie /tsiironaa/ usgsproche werd, mit Betoonig uf de erst Silbe) woren isch. I de Regle werd de Name mit »Grosse Stern« öbersetzt, zu indogerm. *h2ster- „Stern“, wa guet dezue passt, well de Apollo Grannus as Sunegott aaglueget werd, wa aber nöd völlig sicher isch. Well aber d Partneri vom Apollo Borvo de Name Damona »Chue« trait, isches guet mögli as Sirona »jungi Chue« bidütet. Dere Düütig wör o nöd widerspreche, as d Sirona ainisch mitere Moosichle uf de Stirn dargstellt werd, do die au stilisierti Chuehörner sii chönt. D Sirona werd recht hüüfig gnennt, i öppe 15 Inschrifte zäme mitem Apollo Grannus. Wie de werd si vor alem i de Nöchi vo Hailquele vereert. Dargstellt werd si mit Frücht, Chornääre oder mit ere Schlange, e Zaiche as si hailkundig isch. Die maiste Inschrifte stamet usem Piet vo de Treverer, d Vereerig goot aber vo de Bretagne bis uf Wien. Ai Inschrift stammt us Rom und aini us Chaiseraugst. Garrett S. Olmsted:
De Grannus isch de Hailgott vo de Kelte, wo mitem römische Apollo gliichgsetzt woren isch. Sini Partneri isch d Göttin Sirona. Anderi Näme vom gallische Hailgott sind Belenus, Bormo und Toutiorix. De Grannus isch woll de keltischi Gott, wo die grööscht Verbraitig gfunde het. S Zentrum isch i de Provinze Germania inferior, Germania superior und Raetia gsii, bsunders z Faiminge a de Donau (Bayrisch Schwoobe) sind vill Inschrifte gfunde wore. Doch Widmige findet sich vo Schottland und Spanie bis uf Ephesos am Ägäische Meer. E Bronzechübel mitere Inschrift an Apollo Grannus stammt sogär useme schwedische Grabhügel. Inere Inschrift us Horburg het er de Biiname Mogounus »Jüngling«: APOLLINI GRANNO MOGOVNO und en Inschrift us Branges (Dép. Saône-et-Loire) isch em APOLLINI GRANNO AMARCOLITANO »Wiitsichtige« gwidmet. De Grannus isch nöd nu vo Gallier vereert wore. Nochdem e paar Alemane mit gwüssne Zaubermitteli und Zaubersprüch de Chaiser Caracalla (211-217) chrank gmacht hend, het er vergebis de Apollon Grannus (Γράννος), de Asklepios und de Sarapis um Hailig bette. De Gott werd vor alem a Hailbäder vereert und de Oort Aachen, wo haissi Quele us de Erde chömet, het früene Aquae Granni »Wasser vom Grannus« ghaisse. Nochem Gott haisst au de Ort Grand i de Vogese,
D Damona isch e Göttin vo de Kelte gsii. Si isch Partneri vom Hailgott Borvo. De Gallisch Name bidütet »Groossi Chue« (zu air. dam »Ochs«). D Damona isch i de Orte Aquae Bormonis (hüt: Bourbon-Lancy; Dép. Saône-et-Loire) im Piet vo de Häduer und Bourbonne-les-Bains (Dép. Haute-Marne) im Piet vo de Lingone zäme mitem Apollo Bormo / Borvo vereert wore. Baid Ort sind nochem Gott Bormo binennt und hend haissi Quelle. Us Alesia stammt e Statue vo de Damona, wo si mitem Apollo Moritasgus zäme erschiint, emene Gott wo nume z Alesia gnennt werd. D Damona und de Apollo Borvo sind nume ufeme chliine Piet verbraitet und si sind sicher e lokali Form vo de Sirona und em Apollo Grannus. Au s Götterpaar Bormanus und Bormana sind sicher e lokali Variante vo dem Paar. AE 1965, 181 CIL XII, 1561 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur. Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5
De Bormo oder Borvo isch en Hailgott vo de Kelte gsii, bsundrigs vo de Lingone isch er vereert wore. Er werd mitem römische Apollo gliichgsetzt. De Name isch Gallisch und bedütet »Haisse« (ir. berbaim »choche«), wel er bsundrigs a haisse Thermalquele verert woren isch. Er isch zäme mit de Göttin Damona a de Orte Aquae Bormonis (hüt: Bourbon-Lancy; Dép. Saône-et-Loire), Bourbonne-les-Bains (Dép. Haute-Marne) und Entrains-sur-Nohain (Bourgogne) verert wore. Im Kurort Aix-les-Bains werd er oni d Damona gnennt. E Nebeform vom Paar bildet de Bormanus und d Bormana. Well all die Erwäänige imene enge Piet verbraitet sind, isch es sicher, as de Apollo Bormo/Borvo und d Damona, wie au de Bormanus und d Bormana nu lokali Variante vom Apollo Grannus und de Sirona sind. CIL XII, 1561 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur. Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5
De Belenus isch en Gott bi de Kelte gsii. Er isch mitem römische Apollo gliichgsetzt wore. Noch de Epona isch er die am maiste vo antike Autore gnennti keltischi Gotthait. De früechristlichi Schriftsteller Tertullian (um 200) schribt, as jedi Provinz iri aigni Gotthait hebi, z Noricum sais de Belenus. Us dere Provinz sind denn au e paar Inschrifte an Belenus gfunde wore. Er isch au i de norditalienische Provinz Venetia vereert wore, bsundrigs i de Umgebig vo de Stadt Aquileia, wie meriri Inschrifte bizüget. Ai Inschrift devo hend d Chaiser Diocletianus (284–305) und Maximianus (286–305) em BELENO gwidmet. Wo de Chaiser Maximinus (235–238) ane 238 d Stadt Aquileia bilageret het, hend sini Soldate gsie, wie de Belenus (Βέλεν) i de Loft ghulfe het d Stadt z vertaidige. De Belenus isch aber au im südliche Gallie vereert wore, wie e handvoll Inschrifte zaigt. De Dichter Ausonius (4.Jh.) verzellt zudem no vomene Tempel z Burdigala (hüt: Bordeaux). Allerdings ninnt d Forschig aa, as er de Name nume us poetische Gründ gweelt heb. Öb de Belenus wie de Apollo Grannus und Bormo en Hailgott gsii isch, isch nöd gwüss. Deför sprecht aber di moderni Etymologie as »Quellgott« (< kelt. *Guelenos zu indogerm. *guelh-;
Costa Rica (spanisch für „Riichi Küscht“, früener uf Tütsch au Kostarika gschrebe; spanischi Ussproch [ˈkostaˈrika]) esch en Staat z Zentralamerika. Es gränzt im Norde a Nicaragua und im Süde a Panama, im Weste a de Pazifik und im Oste a d Karibik. D Zämesetzig vo de Bevölcherig esch die: 94 % Mestize und Wiissi, 3 % Schwarzi, 1 % Indios, 1 % Chinese, 1 % söschtigi Usländer. Costa Rica het de gringschti Ateil vo indigene Mensche under alle mettelameramerikanische Staate, de grösti Teil vo de Bevölcherig send Nachkomme vo spanische Iwanderer. Öppe 60 % vo de Ticos/Ticas (Costaricaner/-inne) läbed in Städt. Zwoi Drittel vo insgesamt vier Millione Iwohner im Land läbed im klimatisch begünstigte Hochland. Sedligsschwerpunkt esch das Valle Central, wo au die bedütende Städt San José, Heredia, Cartago ond Alajuela legged. Wechtigi Köschtestädt send Puerto Limón (Karibikköschte) ond Puntarenas (Pazifikköschte). Liberia esch s wertschafliche Zentrum vo de Nordwestregion Guanacaste ond het näbe San Jose als einzigi wiiteri vo Stadt Costa Rica en internationale Flughafe. D Bevölcherig isch öberwiegend chrestlich (76,7 % römisch-katholisch, 13,7 % protestantisch). Es het au Gruppe wie Züge vom Jehova. Di römisch-katholisch Konfession esch Staatsreligion. Topographisch loht sech Costa Rica in foif Grossrüüm iteile: Die vulkanische
Die erschti Briefmarke vo de Wält esch am 1. Mai in Grossbritannie entstande und esch bekannt worde als One Penny Black oder Penny Black, well de Nominalwert vor Marke ein Penny gsi esch und met schwarzer Farb druckt worde esch. Mer het si ab em 6.Mai chöne verwände. D`Marke esch ned zähnt und sie zeigt s`Profil vo de Königin Victoria. Am obere Rand stoht POSTAGE ond am undere ONE PENNY. En Länderbezeichnig, wie das hüt üblech esch, esch ned verwändet worde wells net notwändig gsi esch do si die erschti gsi esch. Die Britische Marke hend au bis hüt e kei Ländername sondern nume s`Profil vom jewilige Oberhaupt. d`Buechstabe i de lingge und rächte Egge gäbet Position (Ziile/Spalte) vo de Briefmarke em Drockboge ah. D`Iihfüerig vo Briefmarke esch Teil vo de Britische Postreform vom Rowland Hill gsi, wo s möglech gmacht het Briefe vom Absänder zahle z`loh. Dorch en Schatzamtswettbewerb vom Schatzamt vom Vereinte Königriech het mer sech Idee zur Gstaltig vo de Briefmarke erwartet. Zum One Penny Black herzstelle het mer Stahlplatte verwändet wo met eme sogenannte Tranfer Rollers s`Motiv 240 mol öbertreit worde esch. Dorch d`unterschidlechi Behandlig vo dene Platte händ zwösche 9000 und 38 000 Böge met
Gawerschwihr esch e franzeesche Gmein Gmein ìm Arrondissement Thann-Guebwiller (Kanton Wìnzene) ìm Owerelsàss (Haut-Rhin). Sa hat 816 Inwohner. Gawerschwihr lijt am Hang vun dr Vogese vu Räwe umgä an dr Elsàssische Winstross. Räwe un Win sen näbenem Tourismus dr Hoiptwirtschaftszwiig. In dr Lag Goldert wird Grand Cru-Win anbäut. Dr Ort esch prägt durich e middelalderlichs Stadtbeld. S git Fachwerikhiser un Kopfsteipflaschter en ànge Gasse. Gawerschwihr ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 728 àls Waranangus qui dicitur villare Eberhardo (1191 Gabulwire). Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Gawerschwihr ìsch dr Roland Husser. Gawerschwihr ghert zem Kommünàlverbànd Pays de Rouffach, Vignobles et Châteaux. Dr elsassisch Dialekt vun Gawerschwihr ghert zem Owerrhinàlemànnisch. Commons: Gawerschwihr – Sammlig vo Multimediadateie Bschriwung vum Dorf uf Ditsch Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: GND: 4257886-3 | LCCN: nr92025991 | SUDOC/IdRef: 117003166 | VIAF: 134137628 Normdate: GND: 4257886-3 | LCCN: nr92025991 | SUDOC/IdRef: 117003166 | VIAF: 134137628
De Cicollos isch e Gott vo de Kelte gsii, wo vo de Lingone vereert woren isch. Er isch mitem römische Gott Mars glichgsetzt wore. De Nominativ vom Gott luutet uf Gallisch Cicollos und de Dativ Cicollui. Well die letzt Form i Inschrifte vorchunnt, werd au de falsch Nominativ *Cicolluis bruucht. De gallisch Name bidütet »Muskelprotz« (zu kymr. cig, korn. cich »Fleisch« und ir. oll »gross«). Au anderi Dütige werdet diskutiert. De Mars Cicollos isch de Hoptgott vo de Lingone gsii, und isch im Hailigtum vo Mediolanum (hüt: Mâlain) vereert wore, zäme mit de Göttin Litavis oder de römische Chriegsgöttin Bellona. Au die beede Inschrifte us Dijon und Aignay-le-Duc liget im Piet vo de Lingone. Und en Inschrift us Xante, wo ebefalls em Cicollos gwidmet isch, het e Lingon gstiftet. Die anzig nöd lingonischi Inschrift stammt us Vindonissa. Do die Inschrift aber ufeme Blech abrocht isch, chönt si au spöter usem Piet vo de Lingone uf Vindonissa cho sii. CIL XIII, 5597, CIL XIII, 5598, CIL XIII, 5599, CIL XIII, 5601 CIL XIII, 5479, CIL XIII, 2887 AE 1981, 690 NeLi 54 Bernhard Maier: Lexikon der keltischen Religion und Kultur. Kröner, Stuttgart 1994, ISBN 3-520-46601-5