rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Trimurti (Sanskrit: trimūrti; „drei Forme“) isch e Kunzäpt vum Hinduismus, wu d Verainigung vu dr drei kosmische Funktione vu dr Erschaffig, Erhaltig un Zersterig/Umformig, dur d Verbildlichung vu dr große Getter Brahma as Schepfer, Vishnu as Erhalter, Shiva as Zersterer darstellt. D Trimurti symbolisiert, ass alli gettlige Wirkige vun ere Ainhait uusgehn, wel di drei Aschpäkt sich gegesytig bedinge un ergänze. Si representiert s formlos Brahman un druckt schepfende, erhaltende un zersterende Aschpäkt vu däm hegschte Syy uus. Si wird entwäder dur di drei Getter näbenenander dargstellt, as ai ainzigi Figur mit drei Chepf oder in ere dreichepfige Figur mit sechs Ärm, wu dr personal dänkt Brahma mit Wasserchrueg un Bättchette zaigt, dr Vishnu mit Wurfschyybe un Muschle un dr Shiva mit syym Dreizack un dr chlaine Doppeldrummle Damaru. En anderi Darstellig vu dr Trimurti isch Dattatreya, au Datta-Atreya (Datta, Suhn vum Atri), gnännt. Är isch di ebig jugedlig Manifestation vu dr gettlige Drei-Ainhait vu Brahma-Vishnu-Shiva. Wäge däm wird er mit drei Gsichter dargstellt un het vylmol Hind derby. D Trimurti wird vu indische Philosophe vylmol us dr drei Guna erklert, dr Grundursache vu dr Wirkige un Detigkaite: Tamas maint Uuwissehait, Dreghait, gaischtigi Dunkelhait un isch em Shiva zuegordnet. Rajas
D Charophyta sin e Gruppe vu photosynthetisch aktive Eukaryote, also Läbewäse mit Zällchärne. Zue ihne ghere d Armlychteralge, d Pflanze, d Schmuckalge un e baar isolierti Gruppe. Wänn Schwärmerzälle bildet wäre, hän si zwoo Gaißle, wu asymmetrisch inseriert sin un zwee unterschidligi Gaißelaasetz hän. An dr Gaißlebasis het s e speziälli Struktur (multi layered structure, MLS) us Aasatzstelle fir Mikrotubuli un Zytoskelett-Dail. D Plaschtide hän bigeni Thylakoid un sin vu zwoo Membranen umgee, ohni ne periplaschtidär Endoplasmatisch Reticulum. In dr Plaschtide wird Sterchi as Reservechohlehydrat gspycheret. Si hän e uffigi Mitose un persischtänti Mitose-Spindle. D Zälldailig goht iber Phycoplaschte, bi ne Dail Gruppe au iber Phragmoplaschte un e Zällplatte. Zwische Nochberzälle git s primäri Verbindige iber Plasmodesmata, wu fadefermig - verzwygt oder uuverzwygt - sin. Alli Charophyta hän e nitbewegligi vegetativi Phase. E dail Gruppe hän mehchärnigi Zälle. Sexuälli Vermehrig isch hyfig, cha aber au fähle. Di sexuälle Arte hän e haplodiplontische Generationswächsel. D Charophyta hän Enzym, wu in dr andere Grienalge-Gruppe fähle, zem Byschpel Glykolat-Oxidase in dr Peroxisome un Cu/Zn-Superoxid-Dismutase. D Untersuechig vu dr Proteinsequänze vu 129 Protein vu verschidene Charophyta het ergee, ass d Vorfahre vu dr Landpflanze unter dr Jochalge (Zygnematales) z sueche sin. Di arterychscht Gruppe
D Chlorophyta sin grieni Alge, wu zue dr Chloroplastida ghere. Zämme mit dr algenartige Verdrätter vu dr Charophyta bilde si di paraphyletisch Gruppe vu dr Grienalge. Bi dr Chlorophyta chemme fascht alli Organisationsstapfle vor: begaißleti Aizäller, uuverzwygti un verzwygti Fadenalge, blattartigi Thalli, au Flächtthalli un Gwääbthalli. D Gaißle vu dr beweglige Zälle sin s zwait oder e Vylfachs vu zwai. E stärnfermigi Struktur am Basallyyb vu dr Ibergangszone verbindet d nyyn Baar Mikrotubuli, wu ne Gaißle bilde. D Plaschtide hän zwoo Membrane, aber kai periplaschtidär Endoplasmatisch Reticulum. D Thylakoid vu dr Plaschtide sin einzeln oder bige. As Reservecheholehydrat wird Sterchi bildet. D Zälle hän e Glykolat-Dehydrogenase. D Zällwand bstoht, wänn s aini het, us Zällulose. D Zälldailig goht ohne d Bildig vun eme Phragmoplascht. D Chlorophyta läbe zmaischt im Plankton un Benthos vum Sießwasser. E baar greßeri Arte chemme im kischtenoche Beraich vu dr Meer vor. Im Meerplankton fähle si fascht ganz. E baar Verdrätter läben an fychte Standort an Land, epiphytisch uf Baum usw. E baar läben au symbiontisch in Fläächten oder intrazellulär in Dier, zem Byschpel in Sießwasserpolype (Hydra). E baar Verdrätter hän sekundär ihri Chloroplaschte verlore un läbe heterotroph. Zue dr Chlorophyta ghert d Mehzahl vu dr
Dr Sarasinpark isch e Parkaalaag im Stil vom ene änglische Landschaftspark us dr Middi vom 19. Joorhundert mit ere Flechi vo öbbe 1'200 m² z Rieche im Kanton Basel-Stadt in dr Schwiz. Er lit nördlig vom alte Dorfkärn, diräkt wisawii vo dr Fondation Beyeler. Ursprünglig isch s Areal landwirtschaftlig gnützt worde und es het druf e baar Buure- und Räbhüüser ghaa. An iirem Blatz si d Ökonomii- und Remisegböid vo de Landsitz baut worde, wo zum Däil no erhalte si. Dr Sarasinpark, wo 1766 entstande isch, veräinigt s Gländ vo drei barocke Landgüeter vo de Familie Werthemann-Stähelin, Le Grand und Elbs-Birr. S Landguet vo de Elbs-Birr het dr Daniel Elbs-Birr in de Joor 1694/95 as Räbguet baut. Dr Samuel Heusler het s Geböid zum ene barocken Landsitz vergröösseret mit eme Cour d'honneur, wo s au bim Landguet vo de Iselin-Weber äine het. Us dr Barockzit isch e Lindenallee erhalte. Zitwiis isch s Landguet vo de Elbs-Birr im Bsitz vom Basler Stadtrootbresidänt Hieronymus Bischoff gsi, wo vo 1852 aa dr ersti Bresidänt vom Riechener Diakonissehuus gsi isch. Im Beriich vom Iigang vom Haupthuus het d Dänkmolpflääg Deckimoolereie freigläit, wo under de spöötere barocke Stuckdeckene versteckt gsi si. S Geböid isch sit
Dr Botanisch Gaarde vo dr Universidäät Basel isch en öffentlige botanische Gaarde z Basel. Er ghöört zum Botanische Instidut vo dr Universidäät Basel und isch grad nääbedraa. Er isch s ganze Joor offe und bestoot us ere Ussenaalaag mit verschiidene Aapflanzige (Trochebord, Ghölz, Alpinum, Farnschlucht, Middelmeergaarde, Schauchäste, süstematischi Abdäilig noch Cronquist) und vier Gwäggshüüser (Droopehuus, Viktoriahuus, Sukkuläntehuus, Chalthuus). Dr Botanischi Gaarde vo dr Universidäät Basel isch 1589 im Undere Kollegium vo dr Universidäät am Rhiisprung aagläit worde. Er isch dr eltist botanisch Gaarde in dr Schwiz und chnüpft siinersits an no elteri, brivaati Gäärde aa, wo Basler Apodeeker oder Ärzt ghöört häi und Materiaal zu Studiezwäck und zur Häärstellig vo Häilmiddel gliiferet häi. Au het s scho in de Chlööster, wo noch dr Reformazioon vo 1529 ufghoobe worde si, äigeni Gäärde gee, und Herbarie, wo z Basel aagläit worde si. Chrüterhandschrifte und -druckschrifte si Züügniss von ere lange Dradizioon vo dr Beschäfdigung mit dr Botanik. D Gründig vom Universidäätsgaarde het mit dr Iirichdig von ere Brofessur für Anatomie und Botanik zämmeghange, wo bis 1822 im Raame vom medizinische Leeraagebot kombiniert gsi isch. D Ufdäilig isch wäge de Jooreszite gmacht worde: Im Summer het mä d Häilpflanzekund underrichdet, im Winter d
Dr Fuessbilz isch e Bilzinfekzioon vo de Füess dur Faadebilz (Dermatophyte), bsundrigs zwüsche de Zeeche (Tinea pedis interdigitalis, Interdigitalmykose) und Fuesssoole (Tinea pedis, au Tinea pedum). Dr Fuessbilz wird vo Faadebilz (Dermatophyte) verursacht, wo Hornmaterial (Neegel, Hoor) befalle und sich hauptsächlig zwüsche de Zeeche aasidle. Mäistens si Trichophyton rubrum, Trichophyton mentagrophytes var. interdigitale oder Epidermophyton floccosum d Uslööser. Persoone mit Diabetes mellitus oder Durbluetigsstöörige häi e hööchers Risiko für Fuessbilz oder Naagelbilz. Äigentlig isch dr Erreeger vom Fuessbilz für e Mensch ungföörlig. Wenn aber e Befall nid behandlet wird, cha die natürligi Abweer vo dr Hut so wit gschwecht wärde, ass es zun ere Streptokokkeninfekzioon chunnt, wo sich dur e Wundrose bemerkbar macht. Das isch denn aber e schweeri Hutinfekzioon, wo mänggisch vo hoochem Fieber begläitet wird und stationär behandlet wärde muess. Dr Fuessbilz macht au d Infekzioon mit eme Naagelbilz äifacher, wenn s zur Zit vo dr Chrankhet am Fuess an de Zeecheneegel Riss oder offnigi Stelle het. Peter Altmeyer, Martina Bacharach-Buhles: Enzyklopädie der Dermatologie, Venerologie, Allergologie, Umweltmedizin. Band 2: M – Z. 2., vollständig überarbeitete Auflage, Springer, Berlin/ Heidelberg 2010, ISBN 978-3-540-89543-5, Kapitel: Tinea pedum. (online). Commons: Athlete's foot – Sammlig vo Multimediadateie Irene Weitzman, Richard S. Summerbell:
Dr Bezirk Thal isch e Bezirk im Kantoon Soledurn. Dr Hauptort isch Balschdl. 2009 isch dr Bezirk Thal as ersti Regioon in dr Schwiz (noch dr Biosfääre Entlibuech) as Regionale Naturpark vo nazionaler Bedütig anerkennt worde. D Grundlaag isch s Potenzial im Beriich vom Naturturismus, bsundrigs vom Wanderturismus de Hööchezüüg vom Thaler Jura nooch. Zämme mit em Bezirk Gäu bildet er d Amtei Thal-Gäu. In Rot uf eme silbrige zaggige Dreibärg e silbrige Falk mit usbräitete Flügel wo gege rächts luegt S Thal isch vo de Germane öbbe im 7./8. Joorhundert n. Chr. besiidlet worde. D Nöisiiler hä zerst dr dicht Walt müesse felle, bevor si überhaupt Landwirtschaft häi chönne betriibe, aber s Thal isch bis ins 19. Joorhundert au an de flachen Stelle vergliche mit hüte immer no zimlig stark bewaldet gsi. Sit em 7. Joorhundert het s Chloster Moutier-Grandval bestande zbd d Bewooner vo Thal si vermuetlig relativ früe christlig missioniert worde. Die erste bekannte urkundlige Erwäänige vo Thaler Gmäinde existiere für Balschdel, Laupersdorf und Matzedorf und si us em 10. Joorhundert. S Thal isch under em Ancien Régime öbbe im 16. Joorhundert zum Amtsbezirk worde, wo denn no e Vogtei gsi isch. Commons: Thal – Sammlig vo
Baarge (amtlich Bargen) isch e politischi Gmeind im Bezirk Schafuuse vom Kanton Schafuuse. Si isch di nördlichscht Gmeind vo de Schwiiz. Baarge isch e Buuredorf im obere Deil vom Durachtaal, wo bi de Höchi vo Neuhuuse am Rande uf dütschem Piet afoot. Uf de Weschtsyte vom Tal hets Wald a de Häng vom Ättebärg, vom Mannshopt, vom Hohhengscht und em Niderhengscht und a der Flangge vom Bargemer Rande. Zwei Sytetäler sind uf em Gmeindpiet, s Hauetaal und Mülitaal. D Gmeindsflächi umfasst 29,2 % landwirtschaftlichi Flächi, 65,8 % Wald, 4,8 % Sidligsflächi und 0,2 % sustigi Flächi. Uf em Gmeindsgebiet vo Baarge lit de «Schwarzi Stei» oder de «Gatterstei», wo nid nu de nördlichsti Punkt vom Kanton Schafuuse, sondern au vo de ganze Schwiz markiere tuet. Nochbergmeinde vo Baarge sind im Weste und Norde Bluembärg, im Oste Tenge (beidi Dütschland) und im Süde d Schwizer Gmeind Merishuuse. Baarge isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 884 als Paragen. S Dorf het de Nälleburger und spöter em Chloschter Allerhäilige ghört und denn sid em 15. Johrhundert de Stadt Schaffhuuse. S Gmeindswappe vo Baarge zeigt es Sänkblei und de Freiheitshuet. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 248 Iiwohner 96 % Dütsch
Begginge isch e Iiwohnergmaand im Bezirk Schlaate im Kanton Schafuuse, Schwiz. Begginge lyt imne Tal am Weschtfuess vom Rande. D Gmaandsflächi umfasst 50,3 % landwirtschaftlichi Flächi, 45,1 % Wald, 4,4 % Sidligsflächi und 0,2 % sustigi Flächi. Begginge isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 1278 als Beggingen. De Uusländerataal isch 2010 be 6,9 % gläge. 81,2 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 10 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Be de Volkszelling 2000 hand vo de 500 Iiwohner 97,2 % Dütsch als Hauptsproch aagee, 0,2 % Französisch und 0,4 % Italienisch. De hochalemannisch Dialekt vo Begginge ghört zo de Nordoschtschwizer Dialekt. Bi de Nationalrootswahle 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 3,1 %, FDP 5,4 %, SP 11,2 %, SVP 76,0 %, Sustigi 4,2 %. Gmaandspresident isch de Mike Schneider (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,6 % gläge. Kurt Bächtold: Die Geschichte des Randendorfs Beggingen. Beggingen 1991. Andreas Schiendorfer: Beggingen. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Commons: Beggingen – Sammlig vo Multimediadateie www.beggingen.ch Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund Stand 2022 zusammengefasst. Abruf am 5. September 2023 Bundesamt für Statistik: Regionalporträts 2012: Kennzahlen aller Gemeinden (Site
Beringe (amtlich Beringen) isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Schafuuse im Kanton Schafuuse, Schwiz. Beringe isch e Gmaand im obere Chleggi. Si bestoht us de Ortstail Beringe, wo am Südfuess vom Rande liit, und us Gudmedinge, wo am Fuess vom Lauferberg liit. D Gmeindsflächi umfasst 28,6 % landwirtschaftlichi Flächi, 59,8 % Wald, 11,3 % Sidligsflächi und 0,2 % sustigi Flächi. Beringe isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 965 als Peringen (1090 Beringin). Uf de 1. Januar 2013 händ Gudmedinge und Beringe fusioniert. De Name vo de nöie Gmeind heisst Beringe. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Die Tabälle zeigt d Bevölkerigsentwicklig vo Beringe no ohni Gudmedinge. De Uusländeraateil isch 2010 bi 16,7 % gläge. 58,1 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 23,3 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Gmeindspresident isch de Hansruedi Schuler vo de FDP (Stand 2013). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,9 % gläge. De hochalemannisch Dialekt vo Beringe ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Kurt Bächtold: Beringen, in: Schaffhauser Magazin, 11, 1988, No. 2, S. 15-91. Kurt Bänteli: Die Baugeschichte von Schloss Beringen, in: Schaffhauser Beiträge zur Geschichte, 65, 1988, S. 31-49. Walter Ulrich Guyan: Beringen. Das Dorf und seine Landschaft, Beringen 1983, ISBN 3-8580-5122-5. Armin Rahm,
Buech (amtlich Buch) isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Staa im Kanton Schafuuse, Schwiz. Buech isch e Buuredorf an de Biber. D Gmeindsflächi umfasst 74,7 % landwirtschaftlichi Flächi, 19,6 % Wald, 5,5 % Sidligsflächi und 0,3 % sustigi Flächi. Buech isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 1080 als Buch. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 25,6 % gläge. 51,9 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 15 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 5,4 %, FDP 4,4 %, SP 25,5 %, SVP 61,3 %, Sustigi 3,5 %. Gmeindspresident isch de Rudolf Tappolet (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 2,3 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 341 Iiwohner 74,8 % Dütsch als Hauptsproch aagee und 0,3 % Französisch. De hochalemannisch Dialekt vo Buech ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Historischi Sagi Buech Blick vom Buecher Säntis über s Bibertal Luftufnahm vo Buech am 16. Juni 2006 Hans E. Schäffeler: Buch SH. Gemeindechronik, Romanshorn 1976. Herrmann Tanner: Wie Buch zum Bezirk Stein kam, in: Schaffhauser Beiträge zur Geschichte, 59, 1982, S. 191-199, ISSN 0259-3599. Commons: Buch SH – Sammlig vo Multimediadateie www.buch-sh.ch Andreas Schiendorfer:
Buechbärg (amtlich Buchberg) isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Schafuuse im Kanton Schafuuse, Schwiz. Buechbärg, wo sälber zwee Exklave hät, bildet zäme mit Rüdlige en Exklave vom Kanton Schafuuse am Rhiichnüü. D Gmeindsflächi umfasst 52,4 % landwirtschaftlichi Flächi, 34,3 % Wald, 8,2 % Sidligsflächi und 5,1 % sustigi Flächi. Buechbärg isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 1111/24 als Bochberg (1236 Buchberge). Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 10,3 % gläge. 71,9 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 13 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 3,9 %, FDP 10,8 %, SP 32,1 %, SVP 47,7 %, Sustigi 5,5 %. Gmeindspresident isch de Hanspeter Kern (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,6 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 777 Iiwohner 95,4 % Dütsch als Hauptsproch aagee, 0,8 % Französisch und 0,5 % Italienisch. De hochalemannisch Dialekt vo Buechbärg ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Susanne Baur, Karin Lüthi: Grenzgänger und Brückenbauer. Ein Porträt- und Bildband aus der Toskana Schaffhausens, Buchberg o. J. Commons: Buchberg SH – Sammlig vo Multimediadateie www.buchberg.ch Andreas Schiendorfer: Buchberg. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie,
Büttehart oder Bürtehatt isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Reiat im Kanton Schafuuse, Schwiz. Büttehart isch e Buuredorf nördlich vo Schaffuuse uf em Reiatrugge. D Gmeindsflächi umfasst 48,8 % landwirtschaftlichi Flächi, 45,3 % Wald und 6 % Sidligsflächi. Büttehart isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 1238 als Butinhart. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 11,5 % gläge. 67,8 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 15,8 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 5,1 %, FDP 8,9 %, SP 31,7 %, SVP 48,9 %, Sustigi 5,5 %. Gmeindspresidentin isch d Silvia Sigg-Bührer (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 0,4 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 342 Iiwohner 95,9 % Dütsch als Hauptsproch aagee und 0,9 % Italienisch. De hochalemannisch Dialekt vo Büttehart ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Kurt Bächtold: Die Geschichte der Gemeinde Büttenhardt, Büttenhardt 1988. Gemeinde Büttenhardt (Hrsg.): Der Verenahof zu Büttenhardt. 25 Jahre Grenzbereinigung 1992. Andreas Schiendorfer: 1000 Jahre Thayngen, Jubiläumsbuch, Thayngen 1995, ISBN 3-905116-03-0. Schaffhauser Magazin 1/1980 "Reiat", Verlag Steiner Grüninger AG. Commons: Büttenhardt – Sammlig vo Multimediadateie www.buettenhardt.ch Andreas Schiendorfer: Büttenhardt In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Ständige
Döörflinge isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Reiat im Kanton Schafuuse, Schwiz. Döörflinge lit öschtlich vo Schafuuse an de Grenze zue Dütschland. D Gmeindsflächi umfasst 64,3 % landwirtschaftlichi Flächi, 26,9 % Wald, 7,5 % Sidligsflächi und 1,4 % sustigi Flächi. Döörflinge isch zum erschte Mol gnennt worde im Johr 1264 als Dorfelingen. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 14,2 % gläge. 61,7 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 18,9 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 3,3 %, FDP 11,5 %, SP 29,1 %, SVP 49,9 %, Sustigi 6,1 %. Gmeindspresident isch de Pentti Aellig (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,6 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 785 Iiwohner 96,6 % Dütsch als Hauptsproch aagee und 1,4 % Italienisch. De hochalemannisch Dialekt vo Döörflinge ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Erich Bryner: Geschichte der Kirchgemeinde Dörflingen, Dörflingen 1989. Fritz Keller: Dörflingen. Vom Bauerndorf zur Wohngemeinde, in: Schaffhauser Magazin 18 (1995), No. 3, S. 9-49. Thomas Schärli: Der Dörflinger Bildersturm vom 23. April 1535. Zur Einführung der Reformation in Dörflingen vor 450 Jahren, in: Schaffhauser Beiträge zur Geschichte 62 (1985), S. 43-56. Andreas Schiendorfer:
Gäächlinge isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Oberchlettgi im Kanton Schafuuse, Schwiz. Gäächlinge isch e Rebbaudorf am Südfuess vom Rande. D Gmeindsflächi umfasst 75,1 % landwirtschaftlichi Flächi, 17,6 % Wald, 7 % Sidligsflächi und 0,3 % sustigi Flächi. Gäächlinge isch zum erschte Mol gnennt worde im 10. Jh. als Câhtelinga (1049 Gehtelinga). Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 6,3 % gläge. 74,3 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 11,5 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 6,2 %, FDP 11,9 %, SP 27,8 %, SVP 42,8 %, Sustigi 11,3 %. Gmeindspresident isch de Kurt Salvisberg (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,4 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 872 Iiwohner 96,1 % Dütsch als Hauptsproch aagee, 0,5 % Französisch und 0,7 % Italienisch. De hochalemannischi Dialekt vo Gäächlinge ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Hans Reich: Geschichte der Gemeinde Gächlingen. Gächlingen 1984. Commons: Gächlingen – Sammlig vo Multimediadateie www.gaechlingen.ch Robert Pfaff: Gächlingen. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund Stand 2022 zusammengefasst. Abruf am 5. September 2023 Bundesamt für Statistik:
Gudmedinge isch en Ortstaal vo Beringe. Er isch bis Endi 2012 e Ywonerpmaand im Bezirk Oberchläggi im Kanton Schafuuse, Schwyz, gsi. Gudmedinge lyt am Fuess vom Lauferbärg. De Lauferbärg isch en Buggel vom Südrande. Well de Südrande de Südrand vom Oberchläggi isch, lyt Gudmedinge an ere Nordhaalde. Sell isch im Chläggi öppis bsunders, well die meischte andre Chläggi-Dörfer gegenüber a de Südhaalde (Beringer Rande, Siblinger Rande, Lange Rande, Hallauer Bärg) ligged. Nu Wilchinge und Ooschterfinge ligged ebeso am Fuess vom Südrande, aber au im Wangetal. Vo de Pmaandsflächi sind 37,8 % landwirtschaftlichi Flächi, 56,7 % Waald und 5,5 % Sidlingsflächi gsi. Gudmedinge isch zum eerschte Mòòl im Jòhr 1111 als Guntrammingin (1122 Guntramingin) gnennt worde. Uf de 1. Januar 2013 hend Gudmedinge und Beringe fusioniert. De Name vo de nöie Pmaand haasst Beringe. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uuslenderaateil isch 2010 bi 5,1 % gläge. 77,1 % vo de Ywoner sind evangelisch-reformiert, 10,1 % sind römisch-katholisch gsi (Stand 2000). Bi de Nationalròòtswaale 2011 hät s daa Ergebnis gä: CVP 5,8 %, FDP 5,3 %, SP 12,6 %, SVP 59,4 %, Sustigi 16,9 %. Pmaandspräsident isch de Hans Schwaninger gsi (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 0,9
Halau ischt è Iiwònergmaand im Bezirk Underchläggi im Kantòn Schafuuse, Schwiiz. Halau ischt è Räbbaudorf am Südfuess vòm Halauerbärg, wo am rächte Rand vom Chläggidalbodde liit. Halau liit öppe uf de Mitti zwüsched de Beringer Ängi (11 km Luftlinie), Obberlauchringe (12 km Luftlinnie) ònd dermit i de Mitti vòm gsamte Chläggi. Nordweschtlich vò Halau bildet dè Halauer Bärg (höchschte Punkt: 590 m) di rächt Flangge vòm Chläggauertal ònd gliichzitig di lingg Flangge vòm Mittlere Wuetedal. A sälbere Wuetehaalde liit uf emene Plateau de Wiiler Huuse (Richting Äbberfinge), uf de Höchi zwüsched Halau ònd Huuse liit de Halauer Bärghof. E wängili südlich vòm Halauer Bärghof fòht de Bachtobel aa, wo uff Wònderchlinge abe gòht (Richting Egginge). Wònderchlinge ischt èn Wiiler, wo sit 1457 zòm Halauer Bann ghört. D Gmaandsflächi òmfasst 50,5 % landwirtschaftlichi Flächi, 40,3 % Waald, 8,7 % Sidlingsflächi ònd 0,5 % suschtigi Flächi. Halau ischt zòm eerschte Mòl im Johr 1095 als Hallaugia superiori et inferiori (1273 Hallowe) erwähnt wòrde. De Ussländeraataal isch 2010 bi 14,6 % gläge. 67,9 % vò de Iiwòner sind evangelisch-reformiert, 14,3 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalròòtswaale 2011 häts folgends Èrgebnis gee: CVP 3,8 %, FDP 7,3 %, SP 29,8 %, SVP
Hämisofe isch e Iiwohnergmeind im Bezirk Staa im Kanton Schafuuse, Schwiz. Hämisofe lit am Rhii am Fuess vom Wolkesteinerberg. D Gmeindsflächi umfasst 35,8 % landwirtschaftlichi Flächi, 54,7 % Wald, 5,9 % Sidligsflächi und 3,7 % sustigi Flächi. Hämisofe isch zum erschte Mol gnennt worde no 1100 als Hammingeshoven. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 De Uusländeraateil isch 2010 bi 11,6 % gläge. 71,1 % vo de Iiwooner sind evangelisch-reformiert, 15,6 % sind römisch-katholisch (Stand 2000). Bi de Nationalrootswaale 2011 het s da Ergebnis gee: CVP 3,7 %, FDP 10,9 %, SP 30,4 %, SVP 50,6 %, Sustigi 4,4 %. Gmeindspresident isch de Jürg Biedermann (Stand 2012). D Arbetslosigkeit isch im Johr 2011 bi 1,1 % gläge. Bi de Volkszellig 2000 hend vo de 377 Iiwohner 97,9 % Dütsch als Hauptsproch aagee, 0,8 % Französisch und 0,3 % Italienisch. De hochalemannisch Dialekt vo Hämisofe ghört zue de Nordoschtschwizer Dialekt. Hermann Tanner: Hemishofen. 200 Jahre selbständig, Hemishofen 1998. Christian Birchmeier et al.: Buch, Ramsen, Hemishofen, in: Schaffhauser Magazin, 27, 2004, No. 2, S. 5-37. Hermann Tanner: Verkehrsgeschichte der Gemeinde Hemishofen im 19. Jahrhundert, in: Schaffhauser Beiträge zur Geschichte, 54, 1977, S. 81-112, ISSN 0259-3599. Commons: Hemishofen – Sammlig vo Multimediadateie www.hemishofen.ch Markus Höneisen,