rlitschk/wikidir huggingface dataset:
D’ Vesle [vɛl](info) ìsch a Naawafluss vu dr Aisne ìm Frànkrììch; domìt gheert sa zem Iizugsgebiat vu dr Seine. D’ Vesle fliasst hàuiptsachtlig durs Département Marne, wu-n-ìhra Kwalla-n-ìsch. Ìhr Mìndungsberaich lììgt ìm Département Aisne. Dr Nàmma schtàmmt vermüatlig vu Vidula, wàs ìm Gàllischa „Wàldfluss“ bediitet. D’ Kwalla vum Fluss lììgt z’ Somme-Vesle, äbba 15 Kilomeeter äschtlig vu Châlons-en-Champagne. Vu därt üss fliasst d’ Vesle ìn Rìchtung Nordwäscht. Nooh äbba 139 Kilomeeter mìndet sa ìn d’ Aisne bii Condé-sur-Aisne, äschtlig vu Soissons. Zwìscha Sept-Saulx un Reims verlàuift sa pàràlleel zem Aisne-Marne-Kànààl. Àm Mittellàuif fliasst sa vorna àm Regionààla Nàtüürpàrk Montagne de Reims. S’ Iizugsgebiat vu dr Vesle ìm Groossràuim Reims ìsch 1.480 km² grooss. 71,86 Prozant vu da Làndschtìckla waara fìr d’ Làndwìrtschàft bnutzt, 28,11 Prozant bschteht üss Walder, un 6,69 Prozant sìnn kìnschtlig üssgschtàtta. Ìn dr zwaita Hälfta vum 20. Joohrhundert ìsch d’ Vesle extreem b’làschta gsìì — d’ Tiarla un Flora hann schtàrka negàtiiwa-n-Üsswìrkunga-n-uff d’ Wàsserkwàliteet ghàà. Ànna 1963 hàt maa z’ Reims a Kläärwark bàuija, fìr d’ Wàsserkwàliteet verbass’ra; ànna 1999 hàt maa-n-a näija-n-Ààlààg ärsätzt, wo güata Rìchtlinia fìr Gwässerschutz (ISO 9002) folgt. S’ Flusswàsser ìsch noch hìtt manckmol verschmutzt. Ìm Summer 2022 sìnn zwìscha Courtisols un Saint-Étienne-au-Temple
De Konrad Lobeck (* 29. Septämber 1914 z Herisau; † 22. Dezämber 1977) isch en Schwyzer Romanischt, Tialäktoloog und Gimileerer gsy. I de 1940er-Jaar hät er am Spraachatlas vo de tüütsche Schwyz (SDS) mitgschaffet. De Lobeck hät an den Uniwèrsitèète Züri, Grenoble, Parys und Room gstudiert und 1944 bim Jakob Jud mit ere Dissertazioon zum Theema Die französisch-frankoprovenzalische Dialektgrenze zwischen Jura und Saône promowiert. Vo 1939 oder 1940 bis 1947 und veräinzlet na bis 1953 hät er für der SDS Tialäktdaaten erhobe. Ab 1949 hät er as Hauptleerer für Französisch und Italiänisch am doozmaalige Reaalgimnaasium Züri gschaffet. De Lobeck isch der eerscht Exploraator vom SDS gsy. Er hät as Sächsezwänzgjèèrige bim SDS aagfange, und mer hät en gnaa, au wän er Romanischt und nöd Gèrmanischt gsy isch, wil er halt mit synere Dissertazioon scho Erfaarig ghaa hät bim Uufnèè vo Tialäktdaate. Er isch zeerscht na bi de Proobeuufnaame mit em uursprüngliche, vil z umfangryche Fraagibuech deby gsy, und nachane hät er zäme mit em Ruedolf Hotzeköherli z Murg am Walesee s nöi verchürzt uusprobiert – das isch dänn spööter nu na wenig abgänderet woorde. Am 15. Oktoober hät d Läitig von SDS mit em Lobeck en langfrischtigen Aarbetsvertraag abgschlosse. Deet
L’Union [l‿ynjɔ̃](info) („D’ Verainigung“) ìsch a frànzeescha regionààla Tààgszittung, wo ìn dr ehamooliga Champagne-Ardenne un ìn a pààr nochberliga Bezirka vu da Hauts-de-France un Île-de-France verkàuift wìrd. Ìhr Sìtz lììgt z’ Reims. D’ Zittung hann ìm Zwaita Waltkriag d’ Wììderschtàndskampfer Michel Sicre un Henri Kinet grìnda. Àn dr Grìndung hann àui dr Edmond Forboteaux un dr Robert Duterque üss dr Grupp Libération-Nord mìtgmàcht — sa sìnn ànna 1944 ìns KZ Neuengamme verschläppt worra un sìnn àm 3. Mai 1945 umbrocht worra. D’ äärschta Üssgààb vu dr Zittung ìsch àm 30. Àuigscht 1944 unter’m Tìtel L’Union champenoise ärschììna. Zitter 2013 züa dr belgischa Grupp Rossel. Üssgaawer Arnaud de Beauregard (vu 1986 bis 1987) Pierre-Jean Bozo (vu 1987 bis 1992) Daniel Hutier (vu 1992 bis2004) Christian Hervé un Bernard Pruvost (vu 2004 bis 2005) Bruno Franceschi (vu 2005 bis 2008) Jacques Tillier (vu 2008 bis 2012) Daniel Hutier (vu 2012 bis 2013) Pascal Dejean (vu 2013 bis 2017) Daniel Picault (vu 2017 bis hìtt) Verfàssungslaiter Aldo Ferrini àls Genrààlsekretäär fìr Verfàssung (vu 1945 bis 1982) Pascal Sellier (vu 1982 bis 1986) Jacques Richard (vu 1986 bis 1991) Michel Grenouilloux (vu 1991 bis 2000) Thierry de Cabarrus (vu 2000 bis 2006) Guilhem Beauquier
Château-Thierry [ʃatotjeʁi](info) ìsch a frànzeescha Gmainda mìt 15.306 Iiwoohner (Schtànd 1. Januar 2020) ìn dr Regioon Hauts-de-France. Sa ìsch aina vu da Unterprefäktüüra vum Département Aisne un dr Sìtz vum Gmaindaverbànd Région de Château-Thierry. D’ Iiwoohner nännt maa Castelthéodoriciens. s’ Hôtel Dieu ìm Schtàdtzäntrum, wo àls Hischtoorisch Dankmol vu regionààler Bediitung iigschtuft ìsch; s’ Roothüüs hôtel de ville, wo ànna 1893 bàuia worra-n-ìsch un eewafàlls àls Hischtoorisch Dankmol vu regionààler Bediitung iigschtuft ìsch; d’ Raschta vu dr Burg üss’m 13. Joohrhundert, wo àls Hischtoorisch Dankmol vu nàzionààler Bediitung klàssifiziart ìsch; d’ gootischa kàthoolischa Kìrìch Saint-Crépin üss’m 15. un 16. Joohrhundert, wo eewafàlls àls Hischtoorisch Dankmol vu nàzionààler Bediitung klàssifiziart ìsch; s’ Àmerikàànischa Dankmol, fìr d’ Gschtoorwana vu dr Schlàcht àn dr Marne ìm Äärschta Waltkriag eehra. ’S ìsch àls Hischtoorisch Dankmol vu regionààler Bediitung iigschtuft. s’ Hôtel Dieu s’ Roothüüs Ìnnasitta vu dr Burg d’ Kìrìch Saint-Crépin s’ Àmerikàànischa Dankmol z’ Château-Thierry Château-Thierry hàt mehrera Pàrtnerschtädt: Deutschland Mosbach (Bààda-Wìrttabärg, Diitschlànd) zitter 1974 Deutschland Pößneck (Thüringa, Diitschlànd) zitter 1989 Deutschland Unterlüß (Nììdersàcksa, Diitschlànd) Griechenland Alíartos (Griachalànd) Rumänien Cisnădie (Rumäänia) Polen Grybów (Poola) [[#|]] Ambohitrolomahitsy (Madagaskar) Ruanda Kinyami (Ruanda) Jean de La Fontaine (1621–1695), Fààweldìchter un wìchtiga Figuur vu dr frànzeescha Lìteràtüür
Iisebach (Hochschwarzwald) isch e Luftkurort im Landkreis Brisgau-Hochschwarzwald in Bade-Württeberg. D'Gmarkung vu dr Gmei erstreckt sich in ere Höchi zwische 800 un 1130 m i. NN. im Bregdal, em Quellfluss vu dr Done. D'Gmei Iisebach bestoht us dr Ortsdeiler Iisebach, Buebebach, Oberbränd un Schollach. Im Ortsdeil Schollach isch dr erscht Skilift vu dr Welt errichtet worre. Anno 1908 isch dr Lift in Betriib gnu un mit Wasserkraft betriibe worre un het uf ere Strecki vu 280 m e Höcheunderschid vu 32 m iberwunde. Im Erschte Weltkrieg isch d'Anlag wiider abbaut un s'Material zum Waffebau igschmolze worre. In Iisebach isch traditionell d'Uhrmacherei starch verträtte. Es isch doher au eini vu dr Statione an dr Ditsche Uhrestross. Ergebnis vo dr Landdagswahle sit 2006: 1 2006: WASG, sit 2011: Die Linke Statistisches Landesamt Baden-Württemberg – Bevölkerung nach Nationalität und Geschlecht am 31. Dezember 2022 (CSV-Datei). Statistisches Landesamt Baden-Württemberg: Landtagswahl (Memento vom 7. Juli 2019 im Internet Archive) Commons: Eisenbach (Hochschwarzwald) – Sammlig vo Multimediadateie www.eisenbach.de Normdate: GND: 4448702-2
Laon [lɑ̃](info) ìsch a frànzeescha Schtàdt mìt 24.091 Iiwoohner (Stand 1. Januar 2020) un dr Hàuiptort vum Département Aisne ìn dr Regioon Hauts-de-France — bis 2016 ìn dr Regioon Picardie. Siina Iiwoohner nännt maa Laonnoises [lanwaz](info) bzw. Laonnois [lanwa](info). Bis 1801 ìsch d’ Schtàdt Sìtz vum Bìschtumm Laon gsìì. D’ Beväälkerung ìsch gwàcksa, wial zàhlriicha Iiwoohner üss dr Làndschàft uff Laon gwàndert hann. Ìn da lätschta Joohra ìsch jedoch d’ Beväälkerung nìt gschtììga. Z’ Laon sìnn zàhlriicha Gebäijer àls Histoorischa Dankmooler ànärkännt. Bii dana gìtt’s: s’ Liawafràuimìnschter (cathédrale Notre-Dame): ’s ìsch ain vu da bediitendschta friahjgootischa Mìnschter ìm Frànkrììch. Dr Bàuischtiil vum Mìnschter ìsch vum anglischa Gotik beiiflusst — ’s gìtt àui Ahnligkaita zem Limburger, Bamberger un Naumburger Dom ìn Diitschlànd. dr ehamooliga Bischoofspàlàscht, wo hìtt dr Juschtizpàlàscht naawa-n-em Mìnschter ìsch. s’ àlta Hôtel-Dieu üss’m 12. Joohrhundert: ’s ìsch s’ ältschta Schpitààlgebäi, wo’s noch hìtt ìm Frànkrììch gìtt. S’ Untergschooss ìsch fìr Pìlger un Àrma; ìm Hàuiptsààl ìm Owergschooss sìnn 50 Bätter fìr d’ Krànka — ìm Kàpitel vu Laon sìnn bediitenda-n-Arzt gsìì. Hìtt ìsch doo s’ Främdaverkehrsàmt z’ fìnda d’ Tämplerkàpall üss’m 12. Joohrhundert d’ Kloschterkìrìch St. Martin: Kìrìch üss’m 12. Joohrhundert un Kloschtergebäi üss’m 17. un 18. Joohrhundert
Dia Litt sìnn Bischeef vu Laon (Frànkrììch) gsìì: Genebaud I. odd’r Guénebauld (499–550) Latro (550–570) Gondulphe Elinand I. oder Ebreling Robert I. Chagnoald (627–638) (Burgundofarones) Attole odd’r Attila Vulfadus Serulphe († 681) Peregrin Madalgar/Madalgaire (ca. 682–713) Liutwin Sigoald Bertifrid Madelvin Genebaud II. (ca. 744) Bernicon (ca. 766) Gerfrid (774–799) Wenilon I. odd’r Ganelon (800–813) Wenilon II. Egilo Ranfrid Sigebod Ostroald Simon († 847) Pardule (848–856) Hìnkmààr dr Jung (858–871) Hedenulphe (876–???) Didon (886–895) Rudolf († 921) Adelelm odd’r Alleaume (921–930) Gosbert († 932) Ingramme († 936) Raoul (936–949) Roricon (949–976), Suhn vum Kàrl III., wo üsser Eha uff d’ Walt kumma-n-ìsch Adalbero (977–1030) (Wigeriche) Elinand (1052–1098) Enguerrand († 1104) Gaudry († 1112) Hugo (1112–1113) Barthelemy de Vir (1114–1150) Walter vu Saint-Maurice (1151–1155) Walter vu Mortagne (1155–1174) Roger de Rosoy (1175–1207) Renaud Surdelle (1207–1210) Robert de Châtillon (1210–1215) Anselme de Mauny (1215–1238) Garnier (1238–1248) Ithier de Mauny (1248–1261) Guillaume des Moustiers (1262–1269) Geoffroy de Beaumont (1270–1279) Guillaume de Châtillon (1280–1285) Robert de Thorotte (1285–1297) (üss’m Hüüs Thorotte) Gazon de Savigny (1297–1307) Raoul Rousselet (1317–1325) Albert de Roye (1326–1336) Roger d’Armagnac (1336–1339) Hugues d’Arcy (1339–1351) Robert Le Coq (1351–???) Geoffroi Le Maingre (1363–1370) Pierre Aycelin de Montaigut (1370–1386) Jean de Roucy (1386–1419)
S’ Bìschtumm Laon (làtiinisch Dioecesis Laudunensis; frànzeesch diocèse de Laon) ìsch a ehamoolig Bìschtumm vu dr reemisch-kàthoolischa Kìrìch ìm Norda vum Frànkrììch. ’S ìsch ain vu da hischtoorischa Bìschtìmmer vu dr Pikàrdäi. Ànna 1336 hàt dr Bischoof Albert de Roye s’ Dorf Septvaux mìt da Derfer Achery un Mayot gwackselt, wo zem Enguerrand VI de Coucy gheert hann. Unter’m Ancien Régime ìsch dr Bischoof vu Laon àui Harzoog un Àdliger vu Laon gsìì. Bii dr Sàlwung vu da frànzeescha Keeniga hàt’r d’ Hailiga Àmpullia trajt. Ànna 1790 hàt d’ Ziwiilverfàssung vum Klerüs dr Bischoofssìtz vu Laon glescht. Noh-n-em Konkordààt vu 1801 hàt dr Pàpscht Pius VII. durs Rundbriaf Qui Christi Domini (29. Nowamber 1801) dr Bischoofssìtz vu Laon mìt’m Bìschtumm Soissons füsioniart. S’ näija Bìschtumm hàt àlso s’ gànza Gebiat vum Département Aisne bedäckt un ìsch dr arzbìschtìmmliga Sìtz vu Pàriis unterschtällt gsìì. Durs Briaf Paternæ charitatis vum 6. Oktoower 1822 hàt dr Pie VII s’ näija Bìschtumm wììder em Arzbìschtumm Reims unterschtällt. Àm 13. Jüüni 1828 hàt dr Pàpscht Leo XII. ìn da Bischeef vu Soissons züagloo, dr Bischoofstìtel vu Laon z’ trààga. Lischta vu da Bischeef vu Laon Dom Nicolas Lelon: Histoire ecclésiastique et civile du diocèse de
Leffinge isch e Stadt im badische Landchreis Brisgau-Hochschwarzwald, gläge an dr Hölledalbahn Titisee-Nöistadt-Doneeschinge un dr Bundesstross (B31). Als einzigi Gmei vum Landchreis Brisgau-Hochschwarzwald het Leffinge Adeil am Naturrüm Baar. Dr plötzlich Ibergang vum dicht bewaldete Hochschwarzwald zum gröschtedeiils offene Land vu dr Baar wird eim, wemmer uf dr B 31 vu Friburg im Brisgau uf Doneeschige fahrt, bi Rötebach (4 km weschtlich vu Leffinge) augefällig. Dert goht dr Buntsandstei in Muschelchalch iber. Dr Grossdeil vum Naturruum Baar lit frili nördlich vu Leffinge im Schwarzwald-Baar-Chreis. Leffinge isch durch d'Gauchach vu sällem trennt . Die südlich un weschtlich vu dr Gauchach glägene, vu Muschelchalch- un Keuperschichte prägte Biete werre hüt Wesschtbaar oder Löffinger Muschelchalchhochland gnennt. Im Süde bildet d'Wuetachschlucht e witteri natürlichi Leitlinie. Si isch glichzittig d'Gränze zum Landchreis Waldshuet-Tiengen. D'Schluchte vu beide Gwässer vor allem bi winterlicher Wittering früeher wirksami Verchehrsschranke gsi. Mittlerwil trifft säll numme nu uf d'Wuetachschluch zue. Witteri chleineri Bachlaif durfliesse s'Biet vu dr Stadt Leffinge vor allem vu Nordwescht uf Südoscht. Au wenn d'Weschtbaar vergliche mit em Schwarzwald uf dr erscht Blick änder samft wellig erschint, git's markanti Höcheunderschid. Dr höchscht Punkt wird mit 935 m im Nordoschte vum Stadtbiet am Hochmoos an dr Gmarkigsgrenze mit Fridewiler
De Karl Friedrich (Fritz) Enderlin (* 25. Mäi 1883 z Ammerschwyl; † 29. Novämber 1971 z Züri) isch en Schwyzer Gimileerer, Tialäktoloog und Autor gsy. Syni Dissertazioon, wo au de Mundaartwandel abghandlet hät, staat zimli äimaalig i de schwyzerische Tialäktology daa, und a de Schuel isch er en Reformer gsy. Speziell isch au syni Übersetzig vom Charles Ferdinand Ramuz sym Wèèrch La Grande Guerre du Sondrebond i s Tuurgauertüütsch. Der Enderlin isch z Frauefäld a d Kantonsschuel und hät dän ab 1905 a der Uniwèrsitèèt Züri Gèrmanischtik gstudiert. Syni Tokteraarbet über de Tialäkt vo Chesswil im Obertuurgi hät er bim Albert Baachme gschribe; d Promozioon isch 1909 gsy und d Tokteraarbet isch 1911 usechoo. Drufabe hät er as Gimileerer gschaffet, zeerscht churz z Belänz a de kantonaale Handelsschuel und ab 1911 a de Hööchere Töchtereschuel z Züri (hüt d Kantonsschuel Hööchi Promenaade). Deeten isch er 1922 Proräkter woorden und von 1930 bis 1949 Räkter gsy. Em Enderlin syni Tokteraarbet isch as föifte Band vo de Räie Beiträge zur Schweizerdeutschen Grammatik usechoo. Näbet de Luutleer, wo i fascht alne vo dèren ire Bänd voorchunt, hät er as äinzige na en «prinzipielle Täil» – aagregt vom Louis Gauchat synere Publikazioon L’unité phonétique
Mària-n-ärschiinunga sìnn Wisioona (vun làtiinisch visio [ˈvisio](info) „Ärschiinung, Ààblìck“, videre – „sah“), wu d’ Ziiga berìchta hann, àss ìhna d’ Mària, d’ Müatter vum Jesüs Krìschtüs, ärschììna säjg. Salla Mària-n-ärschiinunga hàt’s ìn àlla Äära vum Chrìschtatumm ghàà. Ìm Làuif vu da Joohrhunderta sìnn mehrera Brìchta-n-ìwwer Ärschiinunga gsìì; d’ krìschtliga Kìrchabeheerda hann jedoch numma weeniga-n-ärkännt. Soo hàt d’ reemisch-kàthoolischa Kìrìch äbba 20 Ärschiinunga ärkännt, d’ koptisch-orthodoxa Kìrìch numma fìmf, un d’ ànglikàànischa Gmainschàft numma dräi. Àn da Orta, wu d’ Mària-n-ärschììna säjg, hàt maa-n-oft Kìrcha, Kleschter un Wàllfàhrtsorta bàuia. uff Hoochdiitsch Marienerscheinungen. In: Brockhüüs Enzüklopädii. Brockhüüs (brockhaus.de [abgerufen am 31. Dezember 2023]). David Blackbourn: „Die von Gottheit überaus bevorzugten Mägdlein“ – Marienerscheinungen im Bismarckreich, in: Irmtraud Götz von Olenhusen (Hrsg.): Wunderbare Erscheinungen. Frauen und katholische Frömmigkeit im 19. und 20. Jahrhundert. Schöningh, Paderborn u. a. 1995, S. 171–201. ISBN 3-506-76178-1. Online laasa Ramon DeLuca: Echt oder unecht? Die Unterscheidungskriterien der Kirche bei Privatoffenbarungen. Verax, Müstair 1998, ISBN 3-909065-03-1. Johannes Fiebag, Peter Fiebag: Zeichen am Himmel. UFOs und Marienerscheinungen. Ullstein, Frankfurt am Main/Berlin 1995, ISBN 3-548-35567-6. Josef Hanauer: Muttergottes-Erscheinungen: Tatsachen oder Täuschung? Fischer, Aachen 1996, ISBN 3-89514-056-2. Monika Hauf: Marienerscheinungen. Hintergründe eines Phänomens. Patmos, Düsseldorf 2006. ISBN 3-491-72496-1. Gottfried Hierzenberger, Otto Nedomansky:
Der Urs Marc Eberhard (* 23. Mai 1937 z Thun) isch e Schwizer Lehrer, humanitäre Hälfer (SRK, IKRK, SKH) und Autor. Der Eberhard het 1957 ds Primarlehrerpatänt am Bärner Lehrerseminar u ds Seklehrer Patänt ar Uni Bärn gmacht. Vo 1961 bis 1968 het er als Primar- und Sekundarlehrer gschaffet. Vo 1961 bis 1963 isch er Mitglied im Grosse Gmeindrat vo Köniz gsi u vo 1965 bis 1981 Mitglied im Landesring vo de Unabhängige. Vo 1968 bis 1993 het är ds Schuelamt vor Stadt Bärn gleitet. Als freie Mitarbeiter het er für d Kulturredaktione vor Bärner Zitig (1970–1995) und vom Bund (1995–2007) gschribe. Für die beide Zitige ud für andere Periodika het er Musig- ud Theaterkritike, Kolumne, Reisebrichte und Erziehigsbiträg gschribe. Vo 1994 bis 2000 isch er Gschäftsführer vo de Bärner Wanderwäge u Redakter vo der Zitschrift Wandern/Randonner u Vorschtandsmitglied vom Verein Schwizer Wanderwäg gsi, Är het diversi Wanderreise i arabischi Länder u z Europa glietet. Vo 2003 bis 2011 isch er als „Tourismus-Expert“ für e Senior Experten Service (SES) vo der Stiftig vo der Dütsche Wirtschaft für internationali Zämenarbet und für ds Senior Expert Corps vo Swisscontact z Bulgarie, Wissrussland, Rumänie, i der Ukraine, z Indonesie und Costa Rica tätig
Lenzkirch (hochalemannisch: Lenzchilche) isch e Heilklimatische Kurort im Landkreis Brisgau-Hochschwarzwald in Bade-Württeberg in dr Nächi vum Titisee un vum Schluchsee. Dr höchscht Punkt vu dr Gmei lit mit 1192 m.i.M. am Hochfirscht im Gmeideil Saig an dr Grenze zue Titisee-Nöistadt. Vum Turm uf em Hochfirscht us het mer e Sicht in d'schwyzer un bi klarschter Sicht in die französische Alpe. Zue dr Gmei Lenzkirch ghöre d'Ortschafte Lenzkirch (3220 E.), Saig (812 E.), Kappel (766 E.), Raitebuech (160 E.) un Grüenwald. D'Azahl vu dr Zweitwohnsitze in Lenzkirch betrait 1.018, devu 300 in Saig. Saig isch e Heilklimatische Churort un lit uf rund 1000 m.y.M. Dr Luftchurort Kappel lit uf rund 900 m.y.M am Südhang vum Hochfirstrucke. Gegenyber diefere Ortschaften im Bundesland Bade-Württeberg het Lenzkirch uf Grund vu sinere erhöhte Lag eweng chüehleri Temperature. D'Herrschaft Lenzkirch isch 1296 an d'Grafe vu Lupfe gange. 1491 hän d'Grafe vu Fürsteberg d'Herrschaft erworbe un sin bis zum Riichsdeputationshauptschluss und dr demit verbundene Errichtig vum Grossherzogtum Bade 1806 d'Landesherre gsi. Si hän au hüt noch grosse Grundbesitz in dr Region. Verschideni Ortsdeiler, so under anderem Saig oder Kappel sin 1971-75 igmeindet worre. 2002-hüt: Reinhard Feser Ergebnis vo dr Landdagswahle sit 2006: 1 2006: WASG, sit 2011:
La Neuvillette [la nøvilɛt](info) ìsch a ehamooliga frànzeescha Gmainda ìm Département Marne. Zitter’m 30. Dezamber 1970 gheert s’ Dorf züa dr Gmainda Reims. Hìtt laawa-n-ìm Viartel äbba 3.000 Iiwoohner. La Neuvillette lììgt uff dr Nàzionààlschtrooss 44 zwìscha Reims un Saint-Thierry. D’ Hàuiptàcksa vum Viartel ìsch d’ Avenue Nationale, wo sìch mìt dr RN 44 bedäckt. Uff dara Schtrooss ìsch dr Verkeehr sehr grooss: Doo fààhra tààglig äbba 840 Làschtkràftwààga so wia 16.000 Wààga zwìscha Laon un Reims. Vu dr süüdliga Granz vum Viartel àà wìrd d’ Avenue Nationale dur d’ Avenue de Laon bis àm Schtàdzäntrum verlängert. La Neuvillette wìrd àm Oschta vu dr Départements-Schtrooss RD 966 begranzt. Àn dr Süüdoschtgranz ìsch uff dara Schtrooss a Brucka ìwwer’m Boulevard des Tondeurs, wo La Neuvillette mìt’m Reimser Viartel Neuchâtel verbìndet. Dur dia Brucka kààt maa-n-aifàch bis ìns Schtàdtzäntrum fààhra. Grààd neerdligt vu La Neuvillette fààhrt d’ Otobàhn A 28, wo vu Troyes bis Cambrai làuift. Dur d’ Otobàhnkriizung Nr. 15 (La Neuvillette) kààt maa-n-uff d’ Avenue Nationale fààhra. Ìn dr Gschìcht ìsch dr Nàmma vum Dorf ìsch unter verschììdana Forma ärwäähnt worra: Nova villa ànna 1182 Villa Nostra de Monte Remensi ànna 1195 Nova Villa de Monte Remensi ànna 1260 La
D Tina Masafret (* 12. Merz 1987 z Züri) isch e Schwyzer Schauspileri un Reschiseeri. D Masafret isch am 12. Merz 1987 as Dochter vum Sportreporter Martin Masafret un dr US-amerikanische Singer/Songwriteri Lilly Martin uf d Wält chuu. Si het e jingere Brueder un isch z Herrliberg am Zürisee ufgwagse. Si het näb dr Schwyzer au di US-amerikanisch Staatsburgerschaft. Ase jung isch si ne erfolgrychi Chunschtdurneri gsii un het as Noowugsdurneri zum Schwyzer Nazionalkader ghert. D Masafret isch aini vu dr Dailnämerne bi dr erschte Stapfle vu MusicStar anne 2003/04 gsii. Im Johr 2004 het si mit „Piero Esteriore & the MusicStars“ bim Eurovision Song Contest mitgmacht. 2007 het d absolvierte Masafret in New York am Lee Strasberg Theatre and Film Institute e Schauspiiluusbildig gmacht. Ab 2010 het si bim Schwyzer Produkzionsunternäme Condor Films z Züri gschafft, zletscht as Reschiseeri. In däre Funkzion het si unter anderen 2014 an 31 Episode vu dr Färnsehserie Tierische Freunde mitgschafft. Vorhär het si anne 2013 as Reschieeri, Draibuechautori uin Filmdeditori Episode vu dr Färnsehserie The Bad Girls and Boys School for Old People un Beobachter TV gmacht. Anne 2015 isch si uf Los Angeles gange, wu si Rolle in Serie wie Counterpart oder
D Verena Endtner (* 1973 z Bärn) isch e Schwyzer Filmmacheri, Videoschurnalischti un Kamerafrau. Noch em Gimnasium het d Endtner zerscht vu 1992 bis 1993 an dr Uniwersitet Basel Ethnology, Chunschtgschicht un Filosofy studiert un derno vu 1993 bis 1998 Biology un Umwältwisseschafte an dr Uniwersitet Bärn. Abgschlosse het si s Studium mit eme Master fir Biology, Spezialbiet Lufthygiene. Noch ere Fotografenelehr 1997 bis 1999 (GAV) z Bärn het si 1999 an dr London International Filmschool e Foundation Course gmacht aun druf vu 1999 bis 2001 an dr Vancouver Film School z Kanada Reschy mit em Schwärpunkt Dokumäntarfilm. As Dokumentarfilmeri het d Endtner verschideni Projäkt realisiert, unter anderem Glückspilze (2014, Nyon, Giffoni Amnesty International Award)‚ Die Frau mit den Bluthunden (Dok SRF, 2019), Von der Rolle (2020), The Goldwaever (2009), au 2007 dr Film Der Streik wird salonfähig iber dr Straik vu dr Mitarbaiter vum Chuchigrääthärsteller Zyliss vu Lyss im Seeland, wu an dr Soledurner Filmdäg zaigt woren isch. 2007 isch si Jurymitglid bim 19. Schwyzerisch Film- un Videofeschtiwält z Spiez un z Thun gsii. Zue ire Ufdraggeber zelle s Schwyzer Färnseh (SF) un internazionali Färnsehaastalte wie d BCC oder CNN. Fir dr Kultursänder ARTE schafft d Endtner as Redakteeri.
D'Stadtbezirke vu Friburg im Brisgau sin amtlich nooch eme dreistellige Nummerecode ideilt. Die beiden erste Ziffere stehn debi fer dr Stadtdeil. So het d'Aldstadt bispilswiis d'Nummere 11 un bestoht us zwei Stadtbezirke (111 un 112). 110 Aldstadt 111 Aldstadt-Middi 112 Aldstadt-Ring 120 Neiburg 210 Herdere 211 Herdere-Süd 212 Herdere-Nord 220 Zähringe 230 Briehl 231 Briehl-Güeterbahnhof 232 Briehl-Industrigebit 233 Briehl-Beurbarig (sit 2013, bis 2012 als Stiehlinger-Beurbarig e Deil vum Stiehlinger) 240 Hochdorf ¹ 310 Waldsee 320 Littewiler 330 Ebnet ¹ 340 Kappel ¹ 410 Oberau 420 Wiehri 421 Oberwiehri 422 Middelwiehri 423 Underwiehri-Nord 424 Underwiehri-Süd 430 Ginderschdal 510 Stiehlinger 511 Stiehlinger-Beurbarig (bis 2012, sit 2013 als Briehl-Beurbarig e Deil vu Brüehl) 512 Stiehlinger-Eschholz 513 Ald-Stiehlinger 520 Mooswald 521 Mooswald-West 522 Mooswald-Ost 530 Betzehuse 531 Betzehuse-Bischofslinde 532 Ald-Betzehuse 540 Landwasser 550 Lehe ¹ 560 Walterschhofe ¹ 570 Mundehof 610 Hasle 611 Hasle-Egertee 612 Hasle-Gartestadt 613 Hasle-Schildagger 614 Hasle-Haid 620 Sant Jerge 621 Sant Jerge-Nord 622 Sant Jerge-Süd 630 Obfige ¹ 640 Dienge ¹ 650 Munzinge ¹ 660 Wigarte 670 Riselfeld 680 Vauban ¹ Orte mit Ortschaftsrot
Dr Franz Anton Beckenbauer (* 11. Septämber 1945 z Minche, † 7. Jänner 2024 z Salzburg), Spitzname „Der Kaiser“, isch e dytsche Fueßballspiiler, -trainer un -funktioneer gsii. In dr Zyt vu syre Profikarriere vu 1964 bis 1983 het er in dr Hauptsach bim FC Bayern München gspiilt, dernääbe au bi Cosmos New York un em Hamburger SV. Syni greeschte spoortlige Erfolg sin d Siig bi dr Fueßball-Wältmaischterschaft 1974 as Mannschaftskapitän un dr WM 1990 as Teamschef vu dr dytsche Fueßballnazionalmannschaft. Är isch nume ain vu drei Fueßballer (näb em Mário Zagallo un em Didier Deschamps), wu as Spiiler un au as Trainer Wältmaischter woore sin. Näb em Sepp Maier isch er dr ainzig europäisch Spiiler, wu as Spiiler Wält- un Vizewältmaischter un au Europa- un Vizeeuropamaischter wooren isch. Dr Beckenbauer isch vu 1994 bis 2009 Bresidänt vum FC Bayern München gsii, 2009 isch er Ehrebresdänt woore. Derzue isch er Bresdidänt vum Organisazionskumitee vu dr Fueßball-Wältmaischterschaft 2006 un Ufsichtsrootsvoorsitzer vu dr FC Bayern München AG gsii. Vu 1998 bis 2010 het er as ain vu dr DFB-Vizebresdidänte em DFB-Bresidium aagheert un isch 2007 bis 2011 Mitgliid vum FIFA-Exekutivkumitee gsii Wältmaischter: 1974 Europamaischter: 1972 Siiger vum Europapokal vu dr Landesmaischter (3): 1974,