rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Ano Englianos isch en Ort z Messenie, wo vom Archäolog Blegen e mykensiche Palast usgrabe woren isch. De Palast werd hüüffig - aber falsch - as "Nestorpalast" bizaichnet. De Ort vom Palast het i de mykenische Zitt Pulos ghaisse und isch s Zentrum vomene grössere Riich gsii, wo öppe de Umfang vom antike Messenie ghaa het. De mykenischi Palast isch ufeme Gupf baut wore mitere wiite Uussicht. De Palast isch guet zee Kilometer vo de Bucht Navarino ewegg. Underhalb vom Hügel isch die mykenischi Understadt gsii. Datei:Palace of Nestor plan.png De Hügel isch sittem spoote Früehelladikum bsidlet und isch denn im 16. Jh.v. Chr. bifestigt wore. Um 1400 v. Chr. sind d Muure abgrisse wore und de Hügel het mer planiert zomene Plateau vo rund 150 Are. Uf dem isch de älteri Palast baut wore (SH IIIA). Um 1300 v. Chr. isch de abebrennt und nebete Brandruine isch de jüngeri Palast uufbaut woore (SH IIIB). Churz noch 1200 v. Chr. isch de Palast gwaltsam zerstört wore. De Ort isch nochene verloo wore und nüme bsidlet woore.
Pylos (altgriech. Πύλος) isch en antike Ort z Messenie gsii und isch nördlich vo e Bucht vo Navarino glege. De Ort litt bim staile Kap Koryphasion (Κορυφάσιον »Nolle«). D Stadt Pylos isch erst noch de Noigründig vom Messenische Staat im 4. Jh.v. Chr gründet wore. S Kap Koryphasion litt nördlich vo de Bucht vo Navarino, parallel zu de Chüste. Im Süüde raagts stail usem Meer, im Norde isches echli flächer. Am Nordabhang isch e Hööli. Nördlich do devo isch e chliini rundi Bucht, wo i de Antiki Bouphras, hütt aber Voidokilia ("Chuebuuch") haisst. I de Hööli ufem Kap Koryphasion hend scho i de Jungstaizitt Mensche glebt. I de Bronzezitt isch d Bucht vo Navarino zomene wichtige Hafe woore und a de Bucht Voidokilia sind denn zwai Chuppelgräber baut wore, e Zaiche, as de Ort strategisch wichtig gsii isch. Noch de Zerstörig vom mykenische Palast z Ano Englianos isch am Südfuees vom Kap Koryphasion e chliine Hafenort entstande. I de Messenische Chrieg isch s Kap an vo de letschtere Rückzug vo de Messenier gsii, bivoor si vo de Spartaner underjocht oder vertribe woore sind. Drufabe isch s Land veröödet. Im Summer 425 v. Chr. hett de Athener Demosthenes druf hiigwise, as
Las (altgriech. ὁ Λᾶς, Lās m.; ἡ Λᾶ, Lā f.; bim Homer: Λάας, Lăas m.) isch en antiiki Periökestadt und e wichtige Hafe vo Sparta gsii, wo spööter zo de Eleutherolakone ghört hett. De Name vo de Stadt bidüttet nochem Stephan vo Byzanz „Fels“, isch aso en Ablaitig vom griechische Wort láas m. (λᾶας) „Stai, Fels“. D Iiwooner wered Laer (agr. Λᾶοι, Lāoi m.Pl.) gnennt. Am Ort vo de antiike Akropolis isch im Mittelaalter d Festi Passava gstande. De Pausanias, wo um 160 n. Chr. d Stadt bsuecht hett, bischribt i siim Raisefüerer Raise z Griecheland (3.24.6–11) Las und sini Umgebig echli gnoier. Deno isch d Stadt zwösched drai Högle glege, 10 Stadie (2 km) fo de Chüste ewegg und 40 Stadie (7½ km) süüdwestlich fo Gythion. Sinerzitt isch d Akropolis ofem Högel Asia (Ἀσία) i Trömmer glege, vorem Toor isch e Staatue vom Herakles und e Siigmool vo de Makedoone und zmittst i de Ruiine stoot no de Tempel vo de Athena Asia. Vor de Stadt selber isch de Brune Galako (Γαλακώ „Milchigi“), wo wege de Wasserfarb de Name heb, und debii sind s Gymnasion und en aaltertüümlichi Staatue vom Hermes. Am Hang vom Högel Ilion (Ἴλιον) stoot e
De Peter Welti (* 1799/1800 z Ittethal, † 4. September 1834 z Ännetbade) isch en Priester, Posträuber un Brandstifter gsi. De Peter Welti isch z Ittethal im Fricktal mit sine vier ältere Gschwischterte ufgwachse, wo sini Eltere en chline Buurehof hei gha. Im 1812 het sin Vater de Hof verchauft und d Familie isch uf Stette züglet. Scho früeh isch de Familie klar gsi, dass de Welti einisch söd Priester werde und si hei ihn z Bade in d Schuel gschickt. Wil de Vater sis ganze Vermöge verlore het, het de Welti sis Studium selber müesse finanziere und het sich mit Unterrichte e chli öppis chönne verdiene. Zudem het er vo Verwandte Geld chönne uslehne, so dass er, wo er sini erschti Stell als Kaplan z Stette aaträte het, hoch verschuldet isch gsi. Sini Köchin, d Anna Maria Fischer isch mit 22 schwanger worde und de Welti het si ins Elsass gschickt, um das möglischt gheim z bhalte. S Chind isch derte kurz nach de Geburt gschtorbe. Vo Stette isch de Welti öppe im 1832 uf Woleschwil cho, wo er Dorfpfarrer worde-n-isch. Aber nach wi vor het er Geldproblem gha, isch gern in Beize gange und het derte au gschpild.
D Mani (ngr. η Μάνη) isch e Halbinsle vo de griechische Halbinsle Peloponnes und zwor de „mittleri Finger“. D Halbinsle werd vom Pirg Taygetos bildet und lauft is Kap Tainaron uus. De antiki Name vo de Halbinsle isch nöd öberliferet. De Name Mani erschiint zerschtmool im 10. Joorhundert i de Form Maïnē (Μαΐνη) bim byzantinische Chaiser Konstantinos VII. Porphyrogennetos (913–959; De Administrando Imperio). Da isch denn au s anzig Zügnis vo de Halbinsle us de byzantinische Zitt. D Herkunft und Bidüttig vom Name sind nöd bikannt. D Venezianer hend d Halbinsle Brazzo di Maina gnennt. ē D Mani ghört zo de wasserärmste Gegete vo de Peloponnes und im südliche Tail gits wege dem fast ka Bömm. De Bode isch stainig und hett nume e dünni Humusschicht. Dromm werd kai Veezucht betribe. De Öölbomm isch die Kulturpflanze, wo em beste wachst, und denebet ono di „Fränkischi Fige“ (Figekaktus). S Klima isch haiss und troche. D Mani isch bergig und nume a de Chüste gits chlinneri Ebine, wo Chorn abaut were cha. Früener sind d Dörfer underenand nume mit grosse Hindernis uf em Landweg eraichbar gsii, doch gits a de Chüste e paar Häfe, wo scho vo Natuur uus guete Schutz för
S Kap Tainaron oder Tainaros (altgriech. Ταίναρον n., Ταίναρος f.; latiin. Taenarum; noigriech. Ταίναρο,Ténaro) au Kap Matapán (noigriech. Κάβο Ματαπά Kávo Matapá; venez. Cabo Matapan) isch de süüdlichsti Punkt vo de Peloponnes im üsserste Süüde vo de Halbinsle Mani. S Vorpirg Tainaron isch de Uusloiffer vom Pirg Taygetos, wo Messenie vo Lakonie tailt. De Bergrugge us Marmor isch öppe fööf Kilometer lang und öppe halb so brait. De höchst Punkt Skoúrka isch 314 Meeter hööch. Im Norde verbindet e 540 Meter schmooli Landengi s Vorpirg mitem Festland, uf em höchste Punkt (175 müM) vo de Landengi stoot e maniotische Weerturn, de Pyrgos Grigorakis. D Landengi werd vo zwoo Buchte bildet. Im Oste litt de Pórto Kájio (ngr. Πόρτο Κάγιο; osmanisch: Porto Kalı; venezianisch: Porto delle Quaglie „Wachtelhafe“), wo e guete sichere Natuurhafe isch und geg de Lakonischi Golf offen isch. Groossi Schiff chönd do sicher lande. I de Antiki isch do de Hafe Psamathous (Ψαμαϑοῦς „Sandig“) glege. Nördlich vo de Bucht isch di törkisch-venezianischi Festig La Magna (osman. Manya) gstande, wo de Hafe öberwacht hett. Westlich vo de Festig stoot s Chlooster Panajía, wo verloo isch, mitere guete Quelle. Im Weste litt d Bucht Marmári (ngr. Μαρμάρι n.; venez. Porto
Messenie (noigriech. Messinía Μεσσηνία Zwiebelfisch 27 27 4D-M-Latn 65-e-Latn 73-s-Latn 73-s-Latn 69-i-Latn 6E-n-Latn ED-í-Latn 61-a-Latn 27 27 20 39C-Μ-Grek 3B5-ε-Grek 3C3-σ-Grek 3C3-σ-Grek 3B7-η-Grek 3BD-ν-Grek 3AF-ί-Grek 3B1-α-Grek) isch e Region in Griecheland. In dr Antike isch si e blüjende Staat im Südweste vom Peloponnes gsi. Messenie isch vor allem wägen em Nestor bekannt, wo dr müthischi Köönig vo Pylos gsi isch. In dr Antike isch Messene d Hauptstadt gsi; hüte isch d Haafestadt Kalamata s Zentrum vom Gebiet. Messenie isch au hüte für griechischi Verheltniss e wasserriichi und gliichzitig warmi und fruchtbari Region, wo Obst und Gmües abaut wärde, au für en Export. Noch dr Gründig vom modärne Griecheland isch Messenie vo 1833 aa e Prefektur (gr. nomos νομός) vom Land gsi. Mit dr Griechische Verwaltigsreform 2010 si iiri Kompetänze an d Gmäinde und an d Region Peloponnes übergange und s Gebiet isch zum Regionalbezirk Messenie worde. Dä het aber käi politischi Bedütig usser für d Sitz, won er im Regionalroot het. Messenie: die historischi Landschaft D Iiwoonerzaale chömme us ere Broschüre vom griechische Inneministerium vom Mai 2010: Elliniki Dimokratia, Ypourgeio Esoterikon, Apokendrosis ke Ilektronikis Diakyvernisis: "Programma Kallikratis," Systasi, syngrotisi Dimon, Periferion ke Apokendromenon Diikiseon gia ti Nea Architektoniki tis Aftodiikisis
Messenie (altgriech. Μεσσήνη, Messēnē; dorisch: Μεσσάνα, Messānā) isch e griechischi Landschaft im Südweste vo de Peloponnes und zimmli fruchtbar. D Grenze vo Messenie hend immer e bitzeli gänderet, as grobi geographischi Grenze chame im Norde de Fluss Neda und im Oste de Taygetos as Grenze anee, dezue chunnt no e Tail vo de Halbinsle Mani. S Piet vom röömerzittliche Messenie entsprecht grob a de Regionalbezirk Messenie. S Messenie hett im Norde a de Chüste vom Ionische Meer a Triphylie grenzt und im Landesinnere an Arkadie. Im Oste het de Taygetos d Grenze zo Lakonie (Sparta) bildet. De schmooli Landstraife zwöschet em Taygetos und em Messenische Golf isch immer zwöschet Sparta und Messenie umstritte gsii und d Grenze isch mol mee nördlich, mol mee südlich glege. Nebet em Pirg Taygetos, wo nume wenigi Öbergäng botte het, isch im Norde d Nomia gsii, wo Messenie gege s Tal vo de Neda abgrenzt. Z Messenie selber isch s Pirg Aigialeon, wo vo Nord geg Süüd verlauft. De wichtigst Fluss isch de Pamisos, wo s ganz Joor vill Wasser füert. Öberhopt het Messenie recht vill Bäch und Quele. De Euripides het i sinnere Tragödie Kresphontes Messenie trääf as e Land voll mit Frücht bischribe,
Aubonne chan folgendes bedüte: Aubonne VD, e Gmeind im Kanton Waadt, Schwiz Bezirk Aubonne, en Bezirk mit em Hauptort Aubonne im Kanton Waadt, Schwiz Aubonne (Fluss), en Fluss im Kanton Waadt, Schwiz Aubonne (Doubs), e Gmeind im Département Doubs, Frankrych Aubonne, e Ortschaft i de Gmeind Douvaine im Département Haute-Savoie, Frankrych Schloss Aubonne, es Schloss z Aubonne im Kanton Waadt, Schwiz
Vítulo (maniot.: Βίτουλο; amtlich: Οἴτυλο, Ítilo) isch e griechische Ort uf de peloponnesische Halbinsel Mani. De Name werd z erstmool im Schiffkatalog vo de Ilias, wo de Homer gschribe het, erwäänt und luutet Oítylos (Οἴτυλος). Noch Uuswiis vo de antike Inschrifte usem Ort selber und verschidnige antike Schriftsteller hett de Ort im lokaale dorische Tielekt /Witulos/ ghaisse. Im Mittelalter werd de Hafe Porto Vitolo gnennt. Au hütt no haisst de Ort im lokale Tielekt Vítulo (Βίτουλο). Vitulo litt amene strategisch wichtige Punkt a de Liméni-Bucht am Messenische Golf. Die Bucht büütet vo Natuur uf guete Schutz för Schiff aa. De Ort litt a de Chüstestroos, wo di nördlichi und südlichi Mani verbindet und isch de Endpunkt vo de Passtross öber de Taygetos zo de Lakonische Bucht. S alti Stedtli litt am Hang oberhalb vo de Bucht, öberem Hafe Karavostási (Καραβοστάσι „Bootplatz“). Südlich devoo, enet en Bach Milolángada am Strand litt s Feriedorf Néo Ítilo, grad underhalb vo de törggische Festig Tschelefá (Kelefá). Underhalb vom Stedtli, halbwegs zom Hafe, litt s Chloster Dekoúlou usem Joor 1765, wo iidrucksvoll uusgmoolet isch. Drunder isch e Bild, wo e höbschi vorstelig vom Jüngste Gricht und de Verdammte gitt. De Ort isch scho prähistorisch bisidlet
De Paul Ludwig Hans Anton von Beneckendorff und von Hindenburg (* 2. Oktober 1847 z Posen; † 2. August 1934 uf Gut Neudeck, Ostpreusse) isch en dütsche Generalfeldmarschall und Politiker ksi. Im Erste Wältchrieg hät die Obersti Heeresleitig gfüert und vo 1916 bis 1918 quasi diktatorisch z Dütschland regiert. De Hindenburg isch 1925 zum zweite Richspräsident vo de Weimarer Republik gwählt worde. 1932 isch er widergwählt worde. Am 30. Jänner 1933 hät er de Adolf Hitler zum Richskanzler ernannt und d Zit vom Nationalsozialismus igleitet. Andreas Dorpalen: Hindenburg in der Geschichte der Weimarer Republik. Leber, Frankfurt am Main 1966. Walther Hubatsch: Hindenburg und der Staat. Aus den Papieren des Generalfeldmarschalls und Reichspräsidenten von 1878 bis 1934. Muster-Schmidt, Göttingen 1966. John Wheeler-Bennett: Der hölzerne Titan. Paul von Hindenburg. Wunderlich, Tübingen 1969. Werner Conze: Hindenburg, Paul von. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 9, Duncker & Humblot, Berlin 1972, ISBN 3-428-00190-7, S. 178–182. Werner Maser: Hindenburg. Eine politische Biographie. Moewig, Rastatt 1989, ISBN 3-8118-1118-5. Walter Rauscher: Hindenburg. Feldmarschall und Reichspräsident. Ueberreuter, Wien 1997, ISBN 3-8000-3657-6. Harald Zaun: Paul von Hindenburg und die deutsche Außenpolitik 1925–1934. Böhlau (zugleich Dissertation, Köln 1998) Köln/Weimar/Wien 1999, ISBN 3-412-11198-8. Jesko von Hoegen: Der Held von Tannenberg. Genese
Maniotisch (Μανιάτικα Maniátika) isch e griechische Tielekt, wo uf de Halbinsle Mani gredt werd. Er underschaidet sich starch vom Peloponnesische. Da hett scho de französischi Historiograph Georges Guillet de Saint-George im Joor 1675 bimerkt: »Le Grec vulgaire des Magnottes est beaucoup plus corrompu quʼailleurs.« (S Volks-Griechisch vo de Maniote isch vill verdorbener as anderi.). Natüürli gits au Underschiid innerhalb vom Maniotische. Dezue chunnt no de Tielekt vo Cargèse (τὸ Καργέσι /Kargési/), e Dorf uf de französische Insle Korsika, wo vo Maniote - di maiste us Vítulo - gründet woren isch. Zäme mitem Altathenische und em Tsakonische bildets e Tielektgruppe, wo sich vo allne anderne noigriechische Tielekt dütli underschaidet. Die drai Tielekt hend gmainsam, as s alti /y/ (υ), wo i de anderne Tielekt immer zomene /i/ woren isch, mengisch as /u/, selte as /iu/ realisiert werd (man. ξούλο /ksúlo/, ξύλο /ksílo/ "Holz" ; man. σούκο /súko/, ngr. σύκο /síko/ "Fiige"; man. χιούνου /chiúnu/, ngr. χύνω /chíno/ "güüsse"). Im Gegesatz vom Tsakonische, isch da /u/ kan dorische Archaismus, sondern en Entpalatalisierig vom /ü/. D Palatalisierig im Maniotische isch starch usprägt. Vor helle Vokääl wered Velar und zom Tail Dental palatalisiert: /k/ (κ) > /tš/č/; /nk/ (γκ) > /dž/ğ/; /g/j/ (γ) >
Es Mahnmal isch e Spezialform vomene Denkmal, wo dur sini öffentlichi Präsenz mahnend a es historischs Ereignis erinnere sött. D Mahnmal sölled i dem wo si aalueged, Betroffeheit uslöse und d Erinnerig öber d Generatione use tradiere. Komplexi Aalage vo däre Art, wie zum Byspil d Öberräst vo de Konzentrationslager us de Zyt vom Nationalsozialismus, wärded ehner als Gedänkstätte bezeichnet. Mahnmal chönd künstlerisch gstaltet si oder aber au Sache si, wo erst naher zumene Mahnmal worde sind (z. B. d Kaiser-Wilhelm-Gedächtniskirche z Berlin). Commons: Mahnmal – Sammlig vo Multimediadateie Topographie des Terrors (Dokumentation und Uufarbeitig vom Terror vo de Nationalsozialiste z Dütschland)
Neuromanik oder Neoromanik isch d Bezeichnig für e Kunststil im 19. und am Aafang vom 20. Jh., wo sich als Gägebewegig zum Naturalismus und de Moderne verstande hät und ad Inhalt vo de Romanik aaknüpft hät. D Stilgschicht wird bim Historismus igordnet. Heinrich Hübsch: In welchem Style sollen wir bauen? Müller, Karlsruhe 1828. (Nachdruck: Müller, Karlsruhe 1984, ISBN 3-7880-9695-0) Rudolf Wiegmann: Bemerkungen über die Schrift "In welchem Style sollen wir bauen?" von Heinrich Hübsch. In: Kunstblatt. 10, 1829, S. 173–174, 177-179 und 181-183. Commons: Neuromanik – Sammlig vo Multimediadateie
Unter ere Chile wird es Bauwerk verstande, wo dur e christlichi Glaubensgmeinschaft für Gebät, Adacht und Gottesdienst bruucht wird. S Wort chunt vom griechische kyriake „em Herr khörig“, drum sind Chile Gotteshüser. I anderne Religione haissed entsprächendi Gebäüde Synagoge, Moschee oder Tämpel. Si wärded, wie Chile und Kapälle, zämegfasst under em Begriff Sakralbaute. I dr christliche Tradizion gits Klosterchile, Stiftschile, Kathedrale, Dom, Münster, Basilike und Kapälle. Scho im Urchrischtetum sind Chilche entschtande. Langi Zyt über sind sii z Nordeuropa no uus Holz baut worde (lueg au Stabchilche), vor me am Ändi vom Früehmittelalter konsequenter zur Schteibauwiis choo isch (Boukunscht vo de Karolinger). E Bluescht vom Chilchebau isch denn s Hochmittelalter mit der Romanik und s Spätmittelalter mit de meischterhafte gotische Kathedrale gsii, e wyteri d Zyt vom Barock, denn die us em Historismus und zletscht die vo der modärne Chilchenarchitektur. Kirch vo Dossene, 15. Jahrhundert St. Stephan z Karlsruhe, 1814, neoklassizistisch Zom Guada Hirta en Friedrichshafa, 1962 Glory Life Zentrum en Filderstadt, 2019 Ralf van Bühren Kirchenbau in Renaissance und Barock. Liturgiereformen und ihre Folgen für Raumordnung, liturgische Disposition und Bildausstattung nach dem Trienter Konzil, in: Operation am lebenden Objekt. Roms Liturgiereformen von Trient bis zum Vaticanum II, hrsg. von
Dr Karl Klingler (* 7. Dezember 1879 z Strôßburg, † 18. Merz 1971 z Nymphaburg – heit a Stadtdoil vo Mincha) ischt a deitscher Geiger, Bratschischt, Kombonischt, Autor vo Sachlitradur ond zeitweis au Hochschuellehrer gwäa. Dr Karl Klingler ischt am 7. Dezember 1879 z Strôßburg em Elsass uff d Welt komma, wo dômôls zom Deitscha Reich gheert hôt. Scho em Kendesaldr hôt-em sei Vadder, a Bratschischt am Strôßburger Theater, s Geiga- ond Bratschaschbiila beibrôcht. Des älles hôt’r saumäßich schnell glernt, so dass der Bua scho em Aldr vo fenf Jôhr als Wonderkend ufftredda ischt. Wia-nr 17 Jôhr alt gwäa ischt, hôt’s dean Jengleng nôch Berlin vorschlaga, wo-nr am Konservadorium beim Joseph Joachim Musik – Fach Geigeschbiil – studiirt hôt. Nôchdem’r des Instrument guat beherrscht hôt, hôt’r noh s Fach Kombosizioo druffgsaddlet, zerscht beim Max Bruch ond hendrher noh beim Robert Kahn. Em Jôhr 1901 – dô ischt’r grad amôl zwoiazwanzga gwäa! – isch dr Klingler Erschtr Konzertmoischtr bei de Berliner Philharmoniker wôrra. Wia anno 1906 s weltberihmde Joachim-Streichquardedd (grendet ond benannt nôch-em Klingler seim erschda Hochschuellehrer) an nuia Bratschischda braucht hôt, hôt dr Klingler dui Stell eignomma. 1910 schliaßlich isch seller Môô zom Keniglich Preisischa Professor am Berliner Konservadorium ernannt
Le Pâquier isch de Name vo mehrere Ortschafte: Le Pâquier FR, e politeschi Gmeind im Kanton Fryburg, Schwiz Le Pâquier NE, e ehemolegi politeschi Gmeind, sit 1. Jänner 2013 ghörts zu Val-de-Ruz, im Kanton Neueburg, Schwiz Lueg au: Le Pasquier
Dr Wendelinus Wurth (* 27. September 1953 z Renche) isch e dytsche Dialäktdichter un Schriftsteller. Em Wurth sy Mueter isch vu Urloffe gsii, sy Vater vu Zusehofe. Är isch z Zienken im Markgreflerland, z Diersche im Hanauerland un z Urloffen ufgwachse. Mit 17 Johr isch er as Uusduschschueler uf Virginia (USA) gange, dert het er zerscht e High School-Abschluss gmacht un derno z Offeburg s Abitur. No dr Schuel het er Änglisch, Dytsch, Sport un Volkskund an dr Universitet Fryburg un in dr USA z Iowa City un z Detroit studiert, s Referendariat het er z Rottwil gmacht. Är het bis zue syre Pänsionierig 2019 as Lehrer an dr Chaufmännische Schuel z Huuse gschafft. Näbehär schrybt er as freie Mitarbaiter bi dr Badische Zytig un em Offeburger Dagblatt. Drzue ibersetzt er us em un ins Änglisch un au us em Rumänisch un Japanisch. Är verdritt d Mainig, ass d Parallele vum Alemannisch zum Änglisch e starki Hilf im Änglischunterricht chennte syy, aber d Vorurdail, wu d Lehrer gege dr Dialäkt hebe, dieje ne dr Wääg verspeere. Är sälber nutzt s Alemannisch in sym Änglisch-Unterricht. Dr Wendelinus Wurth isch ghyrote un läbt mit syre Frau Karin un dr gmainsame Chinder, em
Dè Lothar Eiermaa (* 2. März 1945 z Stüèlingè) isch en dütschè Koch. Dè Eiermaa Lothar isch als Soon vo Gmischtwarèhändler in èrè Grossfamilliè am Süèdoschtrand vom Schwarzwald, uumittelbar a dè Schwizer Gränz, gross worrè. Im Johr 1959 hèt dè Eiermaa è Leer als Koch z Höchèschwand aagfangè (Schwarzwald), wo er im Aaschluss 1962/1963 au als Commis de Cuisine gschafft hèt, bevor er i diè benõchbòrti Schwiz gangè isch. Bis 1964 hèt er d Bositionè vom Commis, denn vom Demichef de Cuisine im Hotel Baur au Lac z Zürich usgfüllt. Er hèt als Saucier un Souschef im Reschtaurant La Grappe d’Or z Lausanne gschafft, bevor er 1967/1968 Chef de Cuisine im Hotel Victoria z Glion worrè isch. Dè Eiermaa isch denn au is Ländle zrügg gangè, 1968–1970 isch er Chef Rôtisseur un Gardemanger im Hotel-Restaurant Erbprinz z Ettlingè gsi un hèt d Brüèfig zum Chuchimeischter abglait. Vo 1970 bis 1972 hèt er è Studium vo dè Betrièswûrtschaftsleeri a dè Fritz-Gabler-Schuèl absolvyrt (Höcheri Hotelfachschuèl) z Heidelbärg un hèt denn als Management Trainee z Schottland un Ängland gschaffèt. Sit 1973 isch dè Eiermaa Dirèktor un Chuchimeischter vom Gourmet-Restaurant im Wald- & Schlosshotèl Fridrichsruè, wo als Füüf-Sterne Superior Hotèl ygschtuft gsi isch, im
Dr Roger Siffer (* 2. September 1948 z'Willer) ìsch a elsassischer Kabarettischt, Liadermàcher, Sanger un dr Leiter vum „Théâtre de la Choucrouterie“ z'Stroßburg. Dr Roger Siffer hàt Philosophie z'Stroßburg gstudiart. Dia Studium hàt'r schnall verloh fer Müsik z'spìela. Ànna 1968, mìt dr Unterstìtzung vum Germain Muller, hàt'r s erschta Mol vor'ma Publikum gsunga, àm Sürkrüttfascht vu Colmer. Noh hàt dr Roger Siffer zwei Johr làng ìm „Barabli“, em Kabarett vum Germain Muller, mìtgmàcht. Si Stil hàt mìt dr Zitt gschàngschiart: àm Ààfàng hàt'r hàuiptsachlig elsassischa Kìnderreimla un Volksliader gsàmmelt un gsunga; ar ìsch dernoh fracher worra un hàt sìch mehr ìn satirisch Humor speziàliziart. Dr Roger Siffer hàt uf sehr verschìedena Àrt d elsassischa Liader gsunga: vu Trìnkliader, wia si erschter großer Erfolg „Mademoiselle Anne-Marie“, bis uf moderna Müsik, wia sina perseenliga (un ungweehnliga) Version vum àlta tràditionnella Liad „D'r Hans em Schnokeloch“. Ar hàt uf em Television-Sander „France 3 Alsace“ un àn „Radio France Alsace“ àls Animateur gschàfft. Zitter 1986 màcht'r jeder Summer mìt sinera Truppa a „Tournée d'été“ dur s Elsàss. Ìm Ditschlànd un ìn dr Schwitz ìsch'r aui bekànnt, ar hàt därt scho àn Television-Film mìtgmàcht. Ar hàt üs'ra àlta Sürkrüttfàwrìk z'Stroßburg a Spektàkelsààl un a Restaurant
Limpach chan folgendes bedüte: Limpach BE, e Gmeind im Kanton Bärn, Schwiz Limpach (Deggenhausertal), en Ortsteil vo de Gmeind Deggehausertal, Bodeseechreis, Bade-Würtebärg, Dütschland Limpach (Luxemburg), en Ortsteil vo de Gmeind Reckingen/Mess, Kanton Esch a de Alzette, Luxeburg de dütschi Name vom Ortsteil Lipnice vo Kunratice, okres Děčín, Ústecký kraj, Tschechie Limpach (Fluss), en Zuefluss vo de Emme Erich Limpach (1899–1965), dütsche Schriftsteller Leonhard Limpach (1852–1933), en dütsche Chemiker
Buchegg isch de Name vo däne Ortschafte: Buchegg SO, e Gmeind, wo uf de 1. Jänner 2014 im Bezirk Buecheggbärg entstande isch, Kanton Soledurn, Schwiz Buchegg, en Ortsteil vo de ehemolige Gmeind Chiburg-Buechi im Kanton Soledurn, Schwiz Buchegg, en Ortschaft i de Marktgmeind Haag am Hausruck, Bezirk Grieskirche, Oberöschtrych Buchegg, e Rotte vo de Marktgmeind Krumbach, Bezirk Wiener Neustadt-Land, Nideröschtrych Buchegg, en Ort bi Scheffau am Tennengebirge, Bezirk Hallein, Land Salzburg, Öschtrych Buchegg, e Katastralgmeind vo de Marktgmeind Wies, Bezirk Dütschlandsbärg, Steiermark, Öschtrych Buchegg isch de Name vo däne Persone: e Grofefamilie, lueg Buchegg (Adelsgeschlecht) Matthias von Buchegg († 1328), en Erzbischof und Kurfürst vo Mainz und Rychserzkanzler vom Heilige Römische Rych Berthold von Buchegg († 1353), en Bischof vo Speyer und Stroossburg Buchegg isch en Namesteil vo däne geografische Objekt: Bucheggberg, en Hügelzug, mit öppe 650 m Höchi, liit zum gröschte Teil im Kanton Soledurn, Schwiz Bezirk Bucheggberg, en Bezirk im Kanton Soledurn, Schwiz Bucheggberg-Wasseramt, en Amtei im Kanton Soledurn, Schwiz Lueg au: Bucheck Buchenegg