rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Dr hailig Fabian, latynisch Fabianus, oder au Flavius (* vor 200 z Rom; † 20. Jänner 250 ebedert), Bischof un Märtyrer, isch im Jänner 236 zum Bischof vu Rom gwehlt un am 10. Jänner 236 noch ere sibedägige Sedisvakanz as Noofolger vum Anterus inthronisiert wore. Sy Name bedytet: „us em Gschlächt vu dr Fabier“ (latynisch). Dr Eusebius vu Caesarea brichtet, wie d Chrischte, wu si z Rom versammlet ghaa hän go ne neie Bischeof wehle, gsää hän, wie si uf em Chopf vum Fabian e Duube nidergloo het. Mer heb doderdur gfunde, ass dr Fabian, e Laie un Främde in dr Stadt, uusgwehlt sei fir die Wird, un är isch zum Bischof ernännt wore, drotz ass es e Huffe anderi, starki Kandidate fir d Bsetzig vum vakante Stuel gee het. Är isch bis zue sym Dod Bischof blibe. Dr Fabian isch as Märtyrer gstorbe in dr Zyt vu dr Verfolgige dur dr Chaiser Decius am 20. Jänner 250. Är isch in dr Calixtus-Katakombe z Rom bstattet wore. Sy Sarkophag het me 1915 entdeckt. Au wänn s wenig bstetigti Quällen us sällere Zyt het, git s doch gnue Hiiwys druf, ass s Episkopat vum Fabianus großi Bediytig in dr Gschicht vu
D' Wirttąbergische Eisąbå-Gsellschaft mbH (WEG) isch ą priváts Eisąbåontęrnemmą en Deitschland. Seit ąm Vęrkaof vó de Gschäftsåtaile vó dęr EnBW ghért's z'100 % zur Transdev GmbH Gruppe. D'Wirttąbergische Eisąbå-Gsellschaft isch am 13. Mai 1899 en Stuągęrt grendt wordą. Sui hot bis 1907 siebą Nebebåną ond oi Lokálbå en Wirttąberg baut, mit mé als 100 km Streckąlänge. De Streckeną vó dęr WEG deąn koi zsammąhängądes Netz bildą, weil męr blóß då Privátbåną hot bauą kenną, wó's sich fir'd Staatsbå net glohnt hot. Des sen maistens Randgebiete gwä, wó an de Industriezentrą hen ågschlossa werdą wellą. Em Jår 1909 hot d'AG für Bahn-Bau und -Betrieb (BBB) mit 95 % d'Aktiąmehrhait an dęr Wirttąbergischą Eisąbå-Gsellschaft kaoft. D' BBB isch 1928 vó dęr AG für Verkehrswesen (AGV) ufkaoft wordą on' hot sich ab 1929 Deutsche Eisenbahn-Gesellschaft (DEGA, spätęr DEG) gnannt. Bei dęr Nuiordnong vom AGV-Konzern hot d'AGV nå 95 % vodde Aktią vó dęr WEG bsessą. 1966 hot-męr d'WEG vó annąręr Aktiągsellschaft en ą GmbH omgwandelt. Zwischą dęr DEG on' dęr WEG isch seit 1968 ą emmęr stärkere Vęrbendong entstandą, wó nå ao d'DEG dęr gréßte Tail vodde Gschäftsfiąhrongsufgábeną iąbęrnommą hot. 2000 hot d'EnBW ihren Åtail vó 40 % an dęr DEG an dęr
Dr Reuven „Ruby“ Rivlin (hebräisch ‏ראובן ריבלין‎‎, ʁeʔuˈven ʁivˈlin; * 9. Septämber 1939 z Jerusalem, Paleschtina) isch en israelischer Jurischt un Bolitiker (Likud). Syt em 24. Juli 2014 isch er as Noofolger vum Schimon Peres dr zehnt Staatsbresidänt vu Israel. Vu 2001 bis 2003 isch er Minischter fir Kommunikation un vu 2003 bis 2006 un wider vu 2009 bis 2013 Sprächer vu dr Knesset gsii. Dr Rivlin het an dr Hebräische Universitet z Jerusalem Rächtswisseschafte studiert un langi Johr as Rächtsaawalt gschafft. Dr Rivlin isch zum erschte Mool anne 1988 in d Knesset gwehlt woore. Vu 1988 bis 1993 isch er Vorsitzer vum Likud gsii. Är het 1992 sy Barlemäntssitz verloore, isch aber vier Johr speeter wider in d Knesset yyzooge. Dr Ariel Scharon het en 2001 zum Minischter fir Kommunikation gmacht. Anne 2003 isch er Barlemäntssprächer woore, was er zerscht bis 2006 bliiben isch. In syre Amtzyt isch em Rivlin vorgwoorfe woore, är ließt di neetig Neitralitet vermisse. Är het si as schaarfe Kritiker vum aisytige Abkoppligsblaan profiliert, wu s dr Ruggzuug vu Israel us em Gazastraife din ghaa isch. Anne 2007 isch dr Rivlin as Kandidat vum Likud zue dr Bresidäntschaftswahl aadrätte. Noch em erschte Wahlgang het er
Dr Ephraim Katzir (hebräisch ‏אפרים קציר‎; aigetli Ephraim Katchalski; * 16. Mai 1916 z Kiew, Russischs Ryych; † 30. Mai 2009 z Rechowot) isch en israelische Naturwisseschaftler (Biophysiker) un Bolitiker vu dr Mapai („Israelischi Arbetsbartei“) gsii. Vum 24. Mai 1973 bis zum 19. April 1978 isch dr Katzir dr vierte Staatsbresidänt vu Israel gsii. Dr Ephraim Katchalski isch e Suhn vum Jehuda Katchalski un syre Frau Tzila gsii. Sy Brueder isch dr Brofässer fir Physikalischi Chemy, Aharon Katzir, gsii, wu 1972 bim Massaker am Flughafe Lod ermordet woren isch. D Familie vum Katchalski isch anne 1925 uf Paleschtina uusgwanderet un het si z Jerusalem nidergloo. Noch em Schuelabschluss am Gimnasium Rehavia 1932 het dr Ephraim an dr Hebräischen Universitet z Jerusalem Botanik, Zoology, Chemy un Bakteriology studiert. S Studium het er anne 1938 mit em Master of Science abgschlosse un derno 1941 promoviert. Är het syni Studie an dr Columbia University un an dr Harvard University furtgsetzt un isch derno uf Israel retuurchuu. Är isch vu 1951 bis 1973 Laiter vu dr biophysikalischen Abdailig vum Weizmann-Inschtitut z Rechowot un vu 1966 bis 1968 wisseschaftlige Schefberooter vu dr israelischen Armee gsii. Anne 1973 het en d Golda Meïr gfrogt, eb är
Puschtschino (russisch Пу́щино) isch ą Stadt mit 20.332 Aiwohnęr (Stand vom 14. Oktober 2010) en Russland en dęr Oblast Moskau, etwa 120 km siedlich vó Moskau. Puschtschino ligt am Fluss Oka ond wird vor älląm em Sommęr vó viele Moskauęr bsuącht, wó de ihrige Wochąendgrondstickęr nutzą deąn odęr en ihre Wohnongą ą Rickzúgsméglichkeit aus dęr Großstadt fennąt. D'relativ saubęre Luft ond d'arg grénge Kriminalitätsráte steigrąt d'Attraktivität vó derrą Stadt ond fiąhrąt en jéngstęr Zeit ao z'annąręr verstärktą Bautätigkait. D'nägste Gróßstadt isch Serpuchow; sui isch ógfähr 28 km vó Puschtschino weg. Puschtschino isch 1964 mit ąm Bau vó annąmą Radioteleskóp grendt wordą. D'Aiwohnęr vó dęr „Wissąschaftsstadt“ sen z'ógfähr annąmą Virtel Wissąschaftlęr. Nebą andere Grondlágongsforschongsinstitúte, wie zom Beispiel zur Mikrobiologie, isch ao ą bódąkondlichs Institut vęrtrettą. Mehręre Forschongsairichtonga en Puschtschino ghérąt zęr Russischą Akademie vó de Wissąschaftą. Ufgrond vó dęr relativ jongą Gschicht vó Puschtschino, sen de maiste Heisęr Plattąbauteną. Dęr éffątliche Pęrsónąvęrkéhr wird ausschließlich vó Omnibuslínią ond Sammeltaxí durchgfiąhrt. S'gibt en Busbåhóf, wó vó älle Bus bedéąnt wird. Ą paar Mål am Tág gibt's Vęrbendongą noch Serpuchow ond Moskau, wó's Åschluss an andęre Bus, Zieg odęr Stråßąbåną gibt. D'Moskauęr Rengautóbå MKAD isch etwa 80 km vó Puschtschino weg, ebąfalls gibt's ą
Dr Salman Schasar (hebräisch ‏זלמן שז"ר‎, au Shneur Zalman Shazar, uf d Wält chuu as Schneiur Salman Rubaschow; * 6. Oktober 1889 z Mir bi Minsk, Russischs Ryych; † 5. Oktober 1974 z Jerusalem) isch en israelische Schurnalischt un Bolitiker gsii. Vu 1963 bis 1973 isch er dr dritt Staatsbresidänt vu Israel gsii. Us syne Initiale SchSR het er speter sy hebräische Name bildet. Dr Schasar isch in ere vum Chassidismus bregte Familien ufgwachse. Scho mit achtzehni het er zwee Monet im em russische Gfängnis verbrocht, wel er si fir di zionistisch Organisation Poalei Zion engaschiert het. Är het z Sankt Petersburg, z Stroßburi, z Fryybùrg un ab 1912 z Berlin jidischi Gschicht studiert, sy Inträssi het do vor allem dr Gschicht vu dr Jude z Oschteiropa gulte, aber au dr Bibelkritik. Är isch Mitarbaiter vu dr Zytschrift Der Jude gsii, wu vum Martin Buber uusegee woren isch, dernääbe het er au fir jiddischi Zytige z Russland un in dr Verainigte Staaten gschribe un au fir di Jüdisch Rundschau. Anne 1924 isch er uf Paleschtina uusgwanderet. Är isch ain vu dr Mitgrinder vu dr Mapai gsii, dr israelische Arbetsbartei, un het as Redakteer fir s Histadrut-Blatt Davar gschribe (1944 as
S Olonetzisch oder Livvisch (olonetzisch livvi, eschtnisch livvi keel, finnisch aunuksenkarjala) wird vu rund 20.000 Mänschen in dr Republik Karelien im Nordweschte vu Russland nerdli vum Ladogasee gschwätzt. Derzue git s rund 5.000 Sprächer z Finnland. S Olonetzisch ghert zäme mit em Lüdisch un em Karelisch zue dr Karelische Sprochgruppe. Derwlyscht s Olonetzisch in dr russische Sprochwisseschaft as Dialäökt vum Karelisch aagluegt wird, wird s in dr finnisch Sprochwisseschaft as aigeständigi Sproch gwärtet. Syt 2007 wird s karelisch Alfabet bruucht, aber ohni s Ǯ ǯ. S Sprochegremium empfiilt syt 2007, dr Buechstab <ü> nimi z bruuche un statt däm e <y> z schryybe- In e Dail Wärch wird aber allno s <ü> bruucht. Mit em Zaiche <'> wird e Palatalisierig aazaigt. Unterschiid zum aigetlige Karelisch sin zum Byschpel en Aazahl vu Uusdruck us em Wepsisch, en Aazahl vu Uusdruck us weschtbaltische Sproche (in dr sunschtige karelische Sprochgruppe sälte), e sterkere Yyfluss vum Russisch, d Uussproch (mee stimmhafti Konsonante wie im aigetlige Karelisch) Werterbuech Olonetzisch Russisch (ca. 20.000 Werter), Petrosawodsk 1990 Arvo Laanest: Einführung in die ostseefinnischen Sprachen. Helmut Buske Verlag, Hamburg, 1982, ISBN 3-87118-487-X. D Wikipedia uff Olonetzisch Oma Mua – Wuchzytschrift uf Olonetzisch Karelisch, Enzyklopädie des europäischen Ostens (EEO),
De Stephan Burger (* 29. April 1962 z Friburg) isch Erzbischof vu Friburg un Metropolit vu de Oberrhiinische Kilcheprovinz. De Stephan Burger sich z Leffinge mit Alemannisch als Muetersproch ufgwachse. Er het zwee Brieder un e Schweschter. Sin Brueder Tutilo Burger OSB isch sit 2011 Erzabt vu de Benediktiner-Erzabtei Beuron. No de Grundschuel un de Realschuel isch er uf s Internat Hersberg z Immestaad gange. Er isch in s Collegium Borromaeum, s domolig theologisch Konvikt z Friburg, iidrette un het an de Universitete Friburg un Minche Philosophi un Theologi studiert. Am 20. Mai 1990 het er im Friburger Minschter d Prieschterweih empfange un het si Primiz in Sankt Michael z Leffinge gfiirt. Er isch zerscht Vikar z Tauberbischofsheim un z Pforze gsi. Ab 1995 isch er zerscht Pfaaradministrator un schließlig Pfaarer vu St. Mauritius z St. Leon-Rot gsii. Parallel het er vu 2004 bis 2006 ei kilcherechtlig Lizenziatsstudium am Kanonistische Institut vu de Universitet Münster absolviert. Am Offizialat, em Kilchegricht vu de Erzdiözese Friburg, isch er sit 2002 Ehebandverteidiger (Defensor vinculi) gsi, sit 2006 Kilcheaawalt (Promotor iustitiae) un sit 2007 Offizial un Leiter vum Kilchegricht. Er het unter anderem s Seligsprechungsverfahre vum NS-Opfer Max Josef Metzger betreit. Vu 2013 bis
Oberrieden isch de Name vo däne Ort: z Dütschland: Oberrieden (Schwaben), e Gmaind im Landchrais Underallgäu, Bayern Oberrieden (Altdorf bei Nürnberg), en Ortstail vo de Gmaind Altdorf bi Nürnbärg, Chrais Nürnberger Land, Bayern Oberrieden (Bad Sooden-Allendorf), de gröschti Ortstail vo de Gmaind Bad Sooden-Allendorf, Werra-Meißner-Chrais, Hesse i de Schwiz: Oberrieden ZH, e Gmaind im Kanton Züri Lueg au: Oberried Oberriet
Schmotz, in andere alemannische Dialekt Schmutz, isch èn alemannischè Uusdrugg für Schmalz un Spysfett. Öppis schmotzerè heisst sinngmäss, dass mò öppis in Schmalz, Fètt odder Butter uusbachè duèt. Dõdemit isch Schmotzerè glychbedütend zuè Frittyrè – irgendwenn annedubaki hèt mò im alemannischè Sprõchruum schmotzerè mit frittyrè ersetzt. Dè Uusdrugg schmotzig wörd hützdaag untèr andèrèm im Zämmèhang mit em Schmotzige Dunschtig bruucht. Dè Schmotzigè Dunschtig isch dè letschte Dunschtig vor èm Aafang vo dè Faschtèzit, wo mò sich no eimòl vor èm Faschtè öppis Schmotzigs zum Ässè gmacht hèt. Asè hèt d Tradition vo dè Fasnet diè traditionellè Uusdrügg Schmotz un schmotzig bis i diè hütigi Zit am Läbbè erhaaltè. Lueg im Badische Wörterbuech, Band IV, Spalte 652f., Artikel I Schmutz; im Schwööbische Wörterbuech, Band V, Spalte 1011f., Artikel Schmotz; sowiè Artikel schmotzere im Schwyzerische Idotikon, Band IX, Sp. 1047ff. sowiè Band IX, Sp. 1045, Artikel Schmutz III un schmotzeren; im Vorarlbergische Wörterbuech, Band II, Spalte 991, Artikel Schmutz II und im Elsässische Wörterbuech, Band II, Syte 490, Artikel Schmutz I.
Richard Beitl (* 14. Mai 1900 en Schruu; † 29. März 1982 au do) war a österreichischer Volkskundler ond Autor. Beitl hod s Jesuitakolleg Stella Matutina en Fealdkirch ond hod drnooch a Studium vo Germanistik, Kunstgschichd ond Philosophie gmachd. Drnooch hod dr Beitl am Atlas der deutschen Volkskunde en dr Zentralstell Berlin gschaffd. 1933 isch r an dr Universidäd Berlin habilidierd worra mid em Thema Deutsches Volkstum der Gegenwart. En dr folg war r Dozent an dr Universität Berlin ond Kulturdezernent en Schruu. Sei Arbeidsgebied war d Volkskund. Er isch dr Vaddr vom Klaus Beitl. Brot, Berlin 1930 Deutsche Volkskunde, Berlin 1933 Wörterbuch der deutschen Volkskunde (mit Oswald A. Erich) 1936 Angelika (1939) Der Kinderbaum. Brauchtum und Glaube um Mutter und Kind (1942) Johringla (1951), Im Sagenwald. Neue Sagen aus Vorarlberg (1953). Untersuchungen zur Mythologie des Kindes (1933). Herausgegeben von Bernd Rieken und Michael Simon. Waxmann, Münster 2007, ISBN 978-3-8309-1809-7 (Iigschränkti Vorschau uf books.google.de). Richard Beitl bei sagen.at Richard Beitl im Verzeichnis der künstlerischen, wissenschaftlichen und kulturpolitischen Nachlässe in Österreich Normdate: GND: 118508520 | LCCN: nr95008062 | SUDOC/IdRef: 083072829 | VIAF: 5721910
Klaus Beitl (* 29. März 1929 en Berlin) isch a österreichischer Volkskundler. Klaus Beitl isch 1929 als Soo vom österreichischa Volkskundler Richard Beitl en Berlin gebora. R war vo 1978 bis 1995 Direktor vom Österreichischen Museums für Volkskunde (ÖMV). Zwischadure war r au Schriftleiter vo dr Österreichischen Zeitschrift für Volkskunde. Votivbilder. Zeugnisse einer alten Volkskunst. Salzburg 1973. Liebesgaben. Zeugnisse alter Brauchkunst. Salzburg 1974. Landmöbel. Zeugnisse alter Handwerkskunst. Salzburg 1976. Volksglaube. Zeugnisse religiöser Volkskunst. Salzburg 1978. (Hrsg.): Methoden der Dokumentation zur Gegenwartsvolkskunde: Die Zeitung als Quelle. Referate des 1. internationalen Symposiums des Instituts für Gegenwartsvolkskunde der Österreichischen Akademie der Wissenschaften vom 10. bis 11. Mai in Mattersburg. Österreichische Akademie der Wissenschaften/Philosophisch-Historische Klasse, Sitzungsberichte, Bd. 469, Wien 1988. "Volkskunde als akademische Disziplin: Studien zur Institutionenausbildung. Referate eines wissenschaftlichen Symposions vom 8.-10. Oktober 1982 in Würzburg" (Hrsg., mit Wolfgang Brückner) Zahlreiche Kataloge zu Ausstellungen des ÖMV. Elisabeth Timm: Rezension der Habilitationsschrift von Richard Beitl Archivlink (Memento vom 4. März 2016 im Internet Archive). In: Österreichische Zeitschrift für Volkskunde, Neue Serie, Jg. 62 (2008), S. 337–349, hier S. 344 (PDF; 122 kB). Normdate: GND: 12111919X | LCCN: n82120696 | SUDOC/IdRef: 033189692 | VIAF: 2558622
Schmutz cha Verschides ghäisse: Schmutz oder Schmotz, en anders Wort för Schmalz und Spysfett Schmutz, Schmatz oder Müntschi oder Chuss (wä me mit de Lippen en andere Mäntsch oder en Gägestand birüert) es Verbalabstrakt zu schmitze, aso öppe Wurff, Hiib, Schlaag (bäidi äigetli und überträit), Stooss und dänn au Platzräge Nöd alemanisch isch Schmutz im Sinn vo Dräck. Schmutz isch de Familiename vo däne Persone: Carl Schmutz (1787–1873), en öschtriichische Regimäntskommandör, Landwirt und Autor vom Historische Lexikon vo de Steiermark Christian Schmutz (* 1970), en Schwizer Journalischt, Schriftsteller und Dialäktoloog Christine Schmutz (1838–1906), e dütschi Mennoniti Godi Schmutz (* 1954), en Schwizer Radrännfahrer Julian Schmutz (* 1994), en Schwizer Iisockeyspiller Olivier Schmutz (* 1971), en Schwizer Judokämpfer Dezue git s au no Schmutz (Film), en öschtriichische Kinofilm (1985) vom Paulus Manker Schmutzli, de Bigläiter vom Samichlaus i de Schwyz
Geschirr (ahd. giskirri, Gfäß, Gerät, Werkzeig, Eispannong usw.) älle Gfäß ond Gerät, mo ma zom zuabreita vo Essa brauchd, guck au Geschirr (Kochen) älle Gfäß ond Gerät, mo ma zom Auftraga ond zom Essa vo Mahlzeida brauchd, guck au Geschirr (Essen) S Lederzeig fir s Vieh zom Schaffa (Zugdier wia Gäul ond Rendviecher, Reiddier wia Gäul), guck au Geschirr (Zugtier)
47.7166666666678.2916666666667702Koordinate: 47° 43′ 0″ N, 8° 17′ 30″ O Rièdè isch èn Ortsdeil vo dè Gmeind Üülingè-Birchèdorf im Landchrais Waldshuèt. Well Rièdèrè am Waald mit 14,8 km relativ nòch bi Rièdèrè am Sand lyt, hèt mò sich im Volksmund uff folgendi Regelung geinigt: Rièdèrè am Waald heißt Rièdè Rièdèrè am Sand heißt Rièdèrè Rièdè lyt im Südschwarzwald weschtlich vom Fluss Schlüècht un öschtlich vom Fluss Mettma, im Bachdal vom Dorfbach, wo-n-è Sitèdal vom Schlüèchtdal isch. A dè Mündung vom Dorfbach i d Schlüècht lyt dè Wyler Rièdèrschteeg öppè 1,7 km bachab un südöschtlich vo Rièdè. Uff dè Gemarkung vo Rièdè lyt d Burg Mandach im Mettmadal zuè sowiè folgendi Wyler un Hööf: Muckwys Lochhüser Mandacherhof Wylerhööf Bèrchle Dè Gmeindehauptort Üülingè lyt 2 km öschtlich vo Rièdè, Birchèdorf lyt 3,9 km èwäg im Nordoschtè. Dè Hauptort vo dè nördlichè Nõchbòrgmeind Grõfuusè lyt 5 km nordweschtlich vo Rièdè. Schlièßlich isch Rièdè 12 km vo dè Chreisschtadt Waldshuèt èwäg in nordöschtlicher Richtung glègè. In èrè Könnigsurkundè, wo hüte im Staatsarchiv z Frauèfäld uffghebbt wörd, bschtätigt dè Könnig Konrad III. am 7. Januar 1152, dass von èm Edlè un Freiè Maa mit èm Nammè Marcwardus, woll uss èm Gschlecht vo dè Freihèrrè vo Krenkingè,
Gschirr brauchd ma zom Kocha ond zom Essa. S geid s en älle megliche Forma ond Materialie. Weil ma, bsondr zom Kocha ond Brota ebbes brauch, wo drmid ma ebbes mid Feur gara kaa ohne s z vrbrenna, hod s des scho bal nach em Gebrauch vom Feur aagfaanga z endwiggla. a Spieß wahrscheinlich ois vo de erschde Kochgfäß a Metallpfanna jedsd hend Älle gsichdsloses Gschirr Kochgschirr vom Militär Holz hod ma zom Aufschbiaßa vom Essa ond om s ens Feur halda kenna gnomma. Om ebbes kocha z kenna hod s abr nix daugd. Lätte war oine vo de erschde Lösonga. Aus Metall gmachds Gschirr hod fir dia Aufgab no bessr daugd. Gschirr hod s als Pfanna, Töpf, Chachla, graoß ond kloi, rond ond eggig, hoa ond flach – grad wia s brauchd. S Kochgschirr isch fir Leid mo beim Militär warad, so wia en dr Schwiiz d Gamelle, a feschdr Begriff. Was isch abr au des ? Bee Wilson: Consider the Fork: A History of How We Cook and Eat. Penguin Books, London 2013, ISBN 978-0-141-04908-3.(Englisch) : Early Pottery at 20,000 Years Ago in Xianrendong Cave, China. In: Science. 336, Nr. 6089, 2012, S. 1696–1700 Drwega hoißd dr Ardikl
Mehl isch s Ergebnis vom mahla zom Beisschbiel vom Gedräid, guck au Mehl Gstäi, guck au Steinmehl dr Nama vo Persona: Hans Mehl (1914–1998), deitscher Autor und fränkischer Mundartdichter Erwin Mehl (1890–1984), eschtreichischer Sportwisseschaftler
Dr Pabst Johannes Paul I., mit bürgerligem Name Albino Luciani, (* 17. Oktober 1912 z Forno di Canale; † 28. Septämber 1978 i dr Vatikanstadt) isch 1978 nach dr Zehlig vo dr katholische Chille dr 262. Pabst in dr Gschicht vo dr Chile und dr bishär letschti Italiäner gsi. Sis Pontifikat isch mit ere Duur vo nume grad 33 Däg eis vo de chürzischte gsi. Dr Albino Luciani isch us eme chline Dorf i de Dolomite choo, wo zue de Provinz Belluno ghört. Z Belluno het er s Prieschterseminar bsuecht und isch 1935 zum Prieschter gweiht worde. 1958 isch er Bischof vo Vittorio Veneto und 1969 Patriarch vo Venedig worde. Ab 1973 het er em Kardinalskollegium aaghört. Im Konklave isch er im Summer 1978 unerwartet zum Pabst gwählt worde. Dr Pabstname Johannes Paul isch e Doppelname, wo us de Näme vo de beide Vorgänger Johannes XXIII. und Paul VI. zämegsetzt isch. Wäge sym plötzliche Tod im Amt het’s Verschwörungstheorie gäh, de Pabst sig vergiftet worde, zum verhindere, dass korrupti Macheschafte im Vatikan ufdeckt würdid. Es wird aber vermuetet, dass er scho lenger härzchrank gsi und an ere Härzrythmusschtörig gschtorbe isch. E Karmelitin: Johannes Paul I. Das Leben des lächelnden Papstes.
Dr Marco Mathis (* 7. April 1994 z Dettnãng) isch e dytsche Radsportler, wu uf dr Stroß un dr Bahn aktiv isch. Anne 2010 isch dr Marco Mathis bi dr Quärfäldmaischterschafte vu dr Juged vu dytsche Vizemaischter. Im Johr 2012 het er e Etappe vum Junioreränne Tour de la Région de Lodz gwunne un isch in dr Gsamtwärtig vu dr Internationale 3-Etappe-Rundfahrt uf Rang drei chuu. Bi dr Dytsche Bahnmaischterschafte 2013 isch dr Mathis zäme mit em Christopher Muche dytsche Vizemaischter im Zwaier-Mannschaftsfahren un im Johr derno Dritte mit em Pascal Ackermann. Anne 2015 isch er zäme mit em Kersten Thiele, em Michel Koch un em Maximilian Beyer Blatz zwee in dr dytsche Maischterschaft in dr Mannschaftsverfolgig. Bi dr Dytsche Maischterschafte 2016 isch dr Marco Mathis dr erfolgrychscht Sportler im Uusduurberaich gsii: Är het drei Medaille gwunne, ai guldeni in dr Ainer- un in dr Mannschaftsverfolgig (mit em Maximilian Beyer, em Leif Lampater un em Lucas Liß) un a silberni im Pinktfahre. In dr Mannschaftsverfolgig isch sy Team im Cottbuser Radstadion mit 4:08,891 Minute ne neie Bahnrekord gfahre. E baar Wuche vorhär het er bi dr Dytsche Stroße-Radmaischterschafte uf Rang drei im Ainzelzytfahre vu dr U23 chuu. Im Oktober 2016
Mèhl isch d häufigschd Verwendong vom Korn. S isch oine vo de wichdischde Zuadada fir Essa. Woiza Gerschda Mörser (Burkina Faso) Mahlschdoi Windmühl s Mèhl Muesmèhl S kloimacha von Kerner isch urald. Des hod zwoi Grend. S muaß dr Inhald vo de Kerner vo de Schaala drennd werra ond dr naarhafde Kern muaß zrkloinerd werra. D aldeschde Method war s zerreiba. Reibschdoi hod ma von vor 20.000 Joor gfonda. A zwoide Method isch s, d Kerner en ama Mörser zrschdoßa ond s Ergebnis z sieba. Mahla mid em Mühlschdoi hend scho d Römer kennd. S schwäbisch Muesmèhl werd us gröschte Kerndle gmacht, deswege isch lang haltbar. Nadierle geids es Mèhl en viele Sorda. Fir vrschiedene Vrwendonga hods vrschiedene Sorta. Fir Nudla brauchds andrs Mehl wia firs Backa. Eidoilonga Mèhl aus Körner Neba m Haber, em Dinkl, em Emmer, am Rogga, Gerschda wurd dr Wioiza gmahla abr au andrs Korn wia Welschkorn, Hirse odr Reis wurd zua Mehl gmachd. D wichdigschde Mähl send d Mähl mo zom backa vrwended werrad. Mèhl vo andre Früchd Au Bohna, Erbsa, Kichrerbsa odr Linsa kaa ma mahla. Lebensmiddl mo au als Mèhl gnomma werra Mèhl aus Kardoffla Vom Staubmehl ibr drschiedene griffige Mèhl bis zom
D Institut d'optique Graduate School esch e Technischi Hochschuel vu Palaiseau (Frànkrich). Si isch Mitgliid vo der Conférence des Grandes Ecoles und vo der Université Paris-Saclay. S isch oine vo dene 210 Hochschuala o d Titl vom a Diplomingenieur (diplôme d'ingénieur) vrleiha kennad. Nach dr Grendong 1917 hod s Inschdidud 1920 aagfanga z schaffa. Dr Schwerpunkt vom Schaffa isch d Obdik ond d Aawendong en dr Induschdrie ond dr Wisseschafd. Commons: École supérieure d'optique – Sammlig vo Multimediadateie www.institutoptique.fr (frànzeesch) Arrêté du 24 décembre 2007 pris en application de l'article R. 313-13 du code de l'entrée et du séjour des étrangers et du droit d'asile (fr) Abgrüeft am 14. Oktober 2016.
47.7222222222228.2833333333333737Koordinate: 47° 43′ 20″ N, 8° 17′ 0″ O Hürrlingè isch èn Ortsdeil vo dè Gmeind Üülingè-Birchèdorf im Landchrais Waldshuèt. Hürrlingè lyt im Südschwarzwald weschtlich vom Fluss Schlüècht un öschtlich vom Fluss Mettma, im Bachdal vom Rièdèmer Dorfbach un guèt 1 km dalobsi vo Rièdè. Dè Gmeindehauptort Üülingè lyt 3 km öschtlich vo Hürrlingè, Birchèdorf lyt 4,3 km èwäg im Nordoschtè. Dè Hauptort vo dè nördlichè Nõchbòrgmeind Grõfuusè lyt 4,8 km nordweschtlich vo Hürrlingè. Schlièßlich isch Hürrlingè 12,3 km vo dè Chreisschtadt Waldshuèt èwäg in nordöschtlicher Richtung glègè. Wôrend dè Säkularisation isch Hürrlingè im Johr 1803 zèrscht zum Großpriorat vom Malteserordè chò, denn unter Schwõbe-Hèrrschaft un è Johr, 1806, zum Großherzogdum Baddè chò. Am 1. Juli 1971 hèt sich Hürrlingè als èrschtes Dorf vor dè Gmeindereform z Baddè-Württèbärg dè Vyrdälergmeind Üülingè-Birchèdorf aagschlossè. Hürrlingè isch e Ortschaft noch èm Baddè-Württèbärgischè Kommunalrächt. Sällewäg hèt's e begränzti Selbschtverwaltig mit ènèm Ortschaftsròòt un èm Ortsvorschteher. Hürrlingè kooperyrt bi dè Vorein mit èm Gschpönli Rièdè, i dèm mò dè Narrèvorein Hü-Ri zämmè mit Rièdè gründet hèt. Hü-Ri bedütet Hürrlingè-Rièdè, dõdemit wörd durch desèll Nammè d Zämmèarbèt glych aazeigt wiè mit dè Narrèmaskè, wo us ènèm Januschopf bschtòt. D K 6500 gòt als Hürrlinger Ortsdurchfaart im