rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Dr Ferdinand Hodler (* 14. März 1853 z Bärn; † 19. Mai 1918 z Gämf) (Bürger vo Gurzle BE) isch e Schwiizer Mooler und Verdräter vom Symbolismus und vom Jugendstil gsi. Er isch hüte dr bekanntist Schwiizer Mooler us em 19. Johrhundert. Dr Hodler isch in ermlige Verheltniss ufgwachse. Si Vater, dr Schriiner Johannes Hodler, isch früeh an dr Schwindsucht gstorbe. D Mueter, d Margarete Hodler het denn dr Dekorationsmaler Gottlieb Schüpbach ghürotet und isch 1867 sälber gstorbe und het acht Chinder zrugggloo. Dr Ferdinand isch dr Eltisti gsi. 1865, no vor em Dod vo dr Mueter het er as 12-Jöhrige d Wärkstatt vom alkoholchranke Stiefvater übernoh und d Familie ernährt. Z Thun het er 1868 e Lehr as Aasichtemooler gmacht. Mit 18i, won er Lehrling vom Vedutemooler Ferdinand Sommer gsi isch, isch er Ändi 1871 uf Gämf gange, het Firmeschilder gmoolt und Bilder im Musée Rath kopiert. Dört isch er schliesslig vom Barthélemy Menn entdeckt und däm si Schüeler worde. In de Johr druf het dr Hodler die Alte Meister studiert und sich an de grosse Künstler vo siiner Zit orientiert, so äbbe am Camille Corot und am Gustave Courbet. 1878/1879 het er e Reis uf Spanie gmacht, won
D Tuberkulose (churz TBC, früehner au Schwindsucht oder Morbus Koch, lat. „tuberculum“ = chliine Gschwulst) isch e wältwit verbreiteti bakterielli Infektionschrankhet, wo dur verschidnigi Arte vo Mykobakterie verursacht wird und bim Mensch am hüfigste d Lunge befallt. Wältwit isch si die dödligsti Infektionskrankhet. 2008 si, noch dr Schetzig vo dr Wältgsundheitsorganisation (WHO) vo 2009, über 1,8 Millione Mensche an dr Tuberkulose gstorbe. Z Dütschland wird si hüte am hüfigste dur s Mycobacterium tuberculosis, sältener – in abstiigender Folg – dur Mycobacterium bovis, Mycobacterium africanum oder Mycobacterium microti verursacht. Nume öbbe fümf bis zäh Brozänt vo de Lüt, wo mit Mycobacterium tuberculosis infiziert si, bechömme im Lauf vo ihrem Läbe Tuberkulose, bedroffe si bsunders Mensche mit gschwechtem Immunsystem oder ere genetisch bedingte Aafelligkeit. D Überdrägig bassiert im Allgemeine dur Dröpfliinfektion vo chranke Mensche in dr Umgäbig. Wemm mä Keim im Speuz (Sputum) cha nochwiise, redet mä von ere „offene“ Tuberkulose. Si Keim in andere Körpersekret nochwiisbar, redet mä von ere „potentiell offene“ Tuberkulose. Dur Hueste entstoht en infektiöses Aerosol, wobii d Erreger stundelang in dr Zimmerluft chönne bliibe. Wil Rinder au an dr Tuberkulose chönne chrank wärde, isch früehner Milch, wo nid pasteurisiert worden isch, e verbreiteti Infektionsquelle gsi. Für d
D Lunge (lat. Pulmo, -onis m.) isch e baarigs Körperorgan, wo zum Schnuufe dient. Ächti Lunge chömme bi fast alle Wirbeldier, wo Luft schnuufe, vor iischliesslig dr Mensch. Si entstöhn embryonal, wenn sich e Bitz vom Vorderdarm uuse litzt. D Amphibie (Amphibia) hai die eifachste Lunge. Si si bi ihne sackförmig und glattwandig oder nume schwach underdeilt. Vil sterker underdeilt isch si bi de Reptilie. Bi de Vögel si d Lunge relativ chlii, aber wäge de Luftseck, wo s no het, si si au vil komplizierter baut. D Lunge vo de Süüger si ähnlig wi die vo de Reptilie. Bim Mensch bestöhn si us zwei Lungeflügel, wo linggs in zwei und rächts in drei Lungelappe underdeilt si. D Lunge het kei Muskulatur. D Luft wird stattdesse mit Hilf vo dr Rippe- und Zwärchfällmuskulatur iigsuugt. Dr Brustchorb dehnt sich us, dur das wird s Volume größer und es entstoht en Underdruck, wo dur die iiströmendi Luft usgliche wird. G. Thews: Anatomie, Physiologie, Pathophysiologie des Menschen. Wiss. Verlag-Ges., Stuttgart 2007, ISBN 978-3-8047-2342-9 Franz-Viktor Salomon: Atmungsapparat. In: Salomon et al. (Hrsg.): Anatomie für die Tiermedizin. Enke Stuttgart, 2. erw. Aufl. 2008, S. 324-367. ISBN 978-3-8304-1075-1 Commons: Lunge – Sammlig vo Multimediadateie Wikibooks: Lunge
D Wirbeldier (Vertebrata), hüfig Schädeldier (Craniota oder Craniata) gnennt, bilde en Understamm vo de Chorddier (Chordata) und umfasse Schliimaal, Nüünauge, Chnorpel- und Chnochefisch, d Amphibie, d Reptilie, d Vögel und d Süüger mit zsämme fast 58.000 Arte. Das si noch Schetzige öbbe ei Brozänt vo alle Arte, wo je existiert hai. Wältwit si bis jetzt mehreri zähduusig fossili Arte entdeckt worde. Dr Begriff „Vertebrata“ cha – je noch Quelle und taxonomischer Bedrachtig – au änger oder wiiter verstande wärde. Im erste Fall wärde d Schliimaal us dr Gruppe usgschlosse (as Vertebrata sensu stricto), im zweite Fall, wo hüte as veraltet gältet, wärde au die Schädellose iibezoge. Ufgrund vo dr hoche Verbreitig und wägem Bekanntheitsgrad wird do für s Taxon „Chiiferloosi und Chiifermüüler“ dr Name „Wirbeldier“ (Vertebrata) anstatt vom semantisch korräkte „Schädeldier“ bruucht. Sit 2005 gältet dr Fisch Paedocypris progenetica mit ere Lengi vo 7,9 mm bim Wiibli und 10 mm bim Männli as s chliinste läbende Wirbeldier. S grösste Wirbeldier isch dr Blauwal mit ere Lengi vo bis zu 33 Meter und 200 Donne Gwicht. Wirbeldier (Vertebrata) (57.850 Arte) Schliimaal (Myxini) (74 Arte) Nüünauge (Petromyzontida) (42 Arte) Pteraspidomorphi † Anaspida † Galeaspida † Osteostraci † Thelodonti † Kiefermäuler (Gnathostomata) (57.750
Geerlinge ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Geerlinge ìsch s erscht Mol gnannt worre ànne 1314 àls Geroldingen. 1557 sìn z Geerlinge unter em Grof Adolf vun Nassau-Saarwerden Hugenotte àngsìdlet worre, wie üs dr Normandie un üs Lothringe gflìchtet sìn. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Geerlinge ìsch dr Christophe Jung. Geerlinge ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Geerlinge ghert zem Rhinfrankisch. Albert Girardin: Görlingen in der ehemaligen Grafschaft Saarwerden. Geschichte eines Hugenottendorfes im Krummen Elsass. Schriften der Erwin von Steinbach-Stiftung, 11. Pfaehler, Neustadt an der Saale 1988 ISBN 3-922923-74-7 Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Gœrlingen – Sammlig vo Multimediadateie Geerlinge (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/www.cc-alsace-bossue.net uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999
S Brinzip vo dr Neutralität isch eine vo de wichdigste Grundsetz vo dr Ussebolitik vo dr Schwiiz. S Neutralitätsbrinzip bedütet, ass e Staat sich nid an bewaffnete Komflikt zwüschen andere Staate miltärisch bedeiligt. Die schwiizerischi Neutralität isch im Grundsatz sälber gwehlt, uf Duur und bewaffnet. Si wird nid as Sälbstzwäck verstande, sondern isch immer en Instrumänt vo dr schwiizerische Usse- und Sicherheitsbolitik gsi. Dr Inhalt und d Dragwiiti vo dr schwiizerische Neutralität hai sich im Lauf vo dr Gschicht immer wider stark gänderet und aabasst. D Bundesverfassig git dr schwiizerische Regierig dr Ufdrag und dr Bundesversammlig d Ufgoob, Massnahmen zur Wahrung der äusseren Sicherheit, der Unabhängigkeit und der Neutralität der Schweiz z dräffe. Sit dr Niiderlag in dr Schlacht bi Marignano 1515 het sich d Eidgenosseschaft us internationale Komflikt useghalte, wil die inneri Spaltig vom Land in religiöser und politischer Hiasicht e diräkts militärischs Engagement im Usland nüme zuegloo het. Si isch aso de facto neutral gsi. Allerdings hai d Kantön weiterhi Kapitulationen mit verschiidene europäische Mächt abgschlosse, wo s dene mäglig gmacht het, Söldnerdruppe in de beträffende Kantön aazwärbe (→Reisläuferei). Die beide konfessionelle Lager hai au militärischi Biistandspäkt abgschlosse, wo sich allerdings vor allem uf d Mögligkeit vom ene
Füechtbodesiidlig isch e archäologische Begriff, wo im Ruum um d Alpe dr elter Begriff Pfahlbausiidlig in e Hufe Fäll ersetzt het. Die neueri Forschig zeigt, ass die Bauwiis nid nume im Uferberiich vo Seä (also an offene Gwässer) verbreitet gsi isch, sondern au in sumpfigem Gländ oder uf Insle, Gebiet, wo je noch de Umständ, erst spöter überfluetet worde si, wil s Moor gwachse oder dr Wasserspiegel gstiige isch. Wil s Wasser die organische Stoff vo dr Luft abgschlosse het, si die, bsunders aber s Bauholz sälber, hüfig erhalte bliibe. Dr Siidligstyp isch vom Neolithikum dur d Bronzezit bis in d Iisezit nochgwiise. Bi witem am witiste verbreitet isch er rund um d Alpe gsi, mit Schwerpünkt im nördlige Alpevorland, em Salzkammerguet, dr Bodeseeregion und Norditalie mit dr Po-Ebeni (wo si as Terramare bezeichnet wärde). Vereinzelti Fünd si us andere Deil vo Europa bekannt. Im zirkumalpine Ruum kennt mä öbbe 500 Siidlige, wo meistens mehreri Strate ufwiise, so dass mä cha aanäh, ass es wiit über 1000 Einzelsiidlige gsi si. Vorgänger vo de Füechtbodesiidlige findet mä an Binnegwässer im Middelmeerruum und z Mazedonie und mögligerwiis au an de Brackwasserlagune an dr südfranzösische Küste. Die erste ächte Füechtbodesiidlige si in dr
Pfahlbau – im Plural: Pfahlbaute (au Stelzebaute) – si Holzbaute, wo uf Pfähl an Flüss, am Ufer vo Seä, in Sümpf oder am Meer stönd. Pfahlbaute si us dr vorgschichtlige Zit in Europa dokumentiert, bsunders im alpine Ruum. Au z Frankriich, z Slowenie, z Schottland, z Litaue oder z Lettland cha mä hützudags Pfahlbaute an de Ränder vo Seä noochwiise. Italiänischi Pfahlbaute in dr Poebeni heisse Terramare. Historische Pfahlbautesiidlige, wo uf füechtem Bode und nid im Wasser baut worde si, sait mä hützudags Füechtbodesiidlig und nüm Pfahlbautesiidlig. D Fundplätz vo urgschichtliche Pfahlboute am Rand vo den Alpe zelle sid es bar Joor zum UNESCO-Wältkulturerb. Helmut Schlichtherle (Hrsg.): Pfahlbauten rund um die Alpen. Theiss, Stuttgart 1997, ISBN 3-8062-1146-9, (Archäologie in Deutschland Sonderheft 1997. Francesco Menotti (Hrsg.): Living on the Lake in prehistoric Europe. 150 years of lake-dwelling research. Routledge, London u. a. 2004, ISBN 0-415-31720-7. Philippe Della Casa, Martin Trachsel (Hrsg.): WES '04, Wetland Economies and Societies. Proceedings ot the international Conference, Zurich, 10 - 13 March 2004. Chronos, Zürich 2005, ISBN 3-03-400757-4, (Collectio archaeologica 3). Gunter Schöbel: Pfahlbauquartett, 150 Jahre Pfahlbauforschung, ein Rückblick. In: Plattform 13/14, 2004/2005, ISSN 0942-685X, S. 4–29. Cynthia Dunning und Albert Hafner: Das Projekt „Pfahlbauten des
Gungwiller ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Gungwiller ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 830. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Gungwiller ìsch dr Jean-Jacques Wursteisen. Gungwiller ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Gungwiller ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Gungwiller – Sammlig vo Multimediadateie Gungwiller uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999
Hìrschlànd ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Hìrschlànd ìsch zem erschte Mol gnannt worre ìm 9. Jh. àls Hirslanden. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Hìrschlànd ìsch dr Guy Dierbach. Hìrschlànd ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Hìrschlànd ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Hirschland – Sammlig vo Multimediadateie https://web.archive.org/web/20090325014202/http://www.hirschland.net/ Hìrschland uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: GND: 7603061-1 | VIAF: 248315794
Kieberich, oder àui Kirbrich (frz. Kirrberg, dt. Kirrberg), ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Kieberich ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 712 àls Villa Teurino (1501 Kirpberg). Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Kieberich ìsch dr Jean-Marie Blaser. Kieberich ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Kieberich ghert zem Rhinfrankisch. Albert Girardin: Kirrberg im Krummen Elsaß. Geschichte eines Hugenottendorfes im deutsch-französischen Grenzraum (Schriften der Erwin-von-Steinbach-Stiftung, Bd. 8). Pfaehler, Bad Neustadt a.d. Saale 1983. ISBN 3-922923-19-4 Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Kirrberg – Sammlig vo Multimediadateie Kieberich uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999
D Appezällerchrieg si e Reihe vo chriegerische Komflikt zwüschen em Fürstabt vo Sanggalle und de Gmeinde vom Appezällerland im erste Drittel vom 15. Johrhundert gsi. S Land Appezäll isch sit em Früehmiddelalter dr Fürstabtei Sanggalle Underdan gsi. S Land isch vo dr Abtei dezentral dur sog. Ämter verwaltet worde, und dene isch jewiils e Ammaa vorgstande, en Appezäller Landmaa wo vom Abt iisetzt worden isch. Die Ämter hai as Keimzelle für lokali Autonomiibesträbige vo de Landlüt gwirkt. Wo dr Fürstabt 1345 d Riichvogtei über Appezäll übercho het, het im Land droht, ass es Deil vo dr entstehende Territorialherrschaft vo dr Fürstabtei wurd wärde. D Äbte Georg vo Wildestei (1360–1379) und Kuno vo Stoffle (1379–1411) hai brobiert, Abgoobe vo de Appezäller wider z erhebe, wo zwar juristisch berächtigt aber usser Gebruuch cho si. Dodrdur isch im Land Appezäll, aber au in dr Stadt Sanggalle dr Widerstand gweckt worde, und das het am 17. Januar 1401 zum ene Bündnis zwüsche dr Stadt Sanggalle und de fümf Appezäller Gmeinde Appezäll, Gais, Hundwil, Teufe und Urnäsch gfüehrt. Dr Komflikt zwüsche de beide Barteie het sich vor Allem um d Rächt uf Freizügigkeit, Eeschliessig, Vererb- und Verchaufbarkeit vo Lääche vo dr Abtei und um Jagd-
D Schlacht bi Murte het am 22. Juni 1476 zwüsche Druppe vo dr Eidgenosseschaft und vom burgundische Herzog Karl em Küehne im Rahme vo de Burgunderchrieg stattgfunde. Dr Karl, wo sit 1467 Herzog vo Burgund gsi isch und über es usdehnts Riich zwüsche Frankriich und em Heilige Römische Riich gherrscht het, het sich 1474 in e Reihje vo Chrieg mit Frankriich, em Huus Habsburg und dr alte Eidgenosseschaft verwigglet, isch schliesslig gfalle und siis Riich isch undergange. Die Chrieg si as Burgunderchrieg in d Gschicht iigange. Dr Karl het 1473 z Trier mit em Kaiser Friedrich III. über d Erhöchig vo siim erwiiterete Herzogdum zun eme neue Königriich Burgund verhandlet. Usserdäm het er dr Ditel vom Rex Romanorum welle, won en zum Nochfolger as Kaiser empfohle hätt. Dr Friedrich het von em verlangt, ass im Karl si einzigi Erbin, si Dochter Maria, si Sohn Maximilian wurd hürote. Das het dr Karl aber abglehnt. Druf het er Neuss am Rhii aagriffe und vorgha, die wichdigi Bischofsstadt Köln z erobere und vo dört us d Stedt am Rhii ufwärts. Under em Iifluss vom französische König Ludwig XI. het dr Herzog Siegmund 1474 d Gebiet im Elsass und im Brisgau, won er am
Dr Muammar Abu Minyar al-Gaddafi oder Mu’ammar Abu Minyar al-Qaddhafi (arabisch معمر القذافي‎ Muʿammar al-Qaddhāfī, DMG Muʿammar al-Qaḏḏāfī ; * 7. Juni 1942 z Yūḥannām bi Surt (au Sirte, Sirt oder Syrte); offiziäll * 19. Juni 1942 z Surt, Italiänisch-Libye, † 20. Oktober 2011 z Surt) isch e libysche Bolitiker gsi. Noch eme Militärbutsch vum 1. Septämber 1969 isch er bis 1979 Staatsoberhaupt vu Libye gsii. As Revolutionsfierer un ehmolige Generalsekretär vum Allgmaine Volkskongress het er vu 1979 bis 2011 d Bolitik vu Libye bstimmt. Är isch dr Herrscher, wu am lengschte regiert het syt Libyen e Brovinz im Osmanische Ryych woren isch. Dr Gaddafi het in däre Zyt fir sich un syy Familie ne Vermege vu rund 60 Milliarde Dollar aaghyflet. Anne 2008 isch er vu iber 200 afrikanische Chenig un draditionälle Stammesherrscher zum King of Kings (Chenig vu dr Chenig) vu Afrika uusgruefe wore. Im Februar 2011 isch s zue landeswyten Ufstände z Libye chuu. Am Änd vum Monet het dr Gaddafi d Kontroll iber wyti Dail vum libysche Oschte an Rebälle verlore. Im März hän noch ere UN-Resolution di Verainigte Staate, Kanada, Frankrych, Großbritannie un andri Staate mit Luftaagriff uf Libye aagfange mit em Ziil, e Flugverbotszone
Schafhàuse isch an Ortsdail vo Weil d’r Stadt, em Landkreis Béblebge en Bade-Wìrtteberg. Schafhause ligt 25 km wëschtlich vo Stuegert em Héckegai. ‘S ligt uff ere Héh vo 406 m bis 499 m (Hacksberg). Durch Schafhàuse flìesst d’Wìrm. D’Béde bestanded àus Muschelkalk ùn Léem ùn senn meischtens stoinig. Charakteristisch senn d’Schléhehecke. Sonscht gibt’s meischtens Kìefere ùn Fichte, a’manche Stelle aù Straiobschtwìese. D’Endùng vom Ortsname uff « -hàuse » bedeidet wohl, dass Schafhàuse em VIII. Jàhrhùndert grìndet worre isch ùn uff an karolingische Hof zrickgàd. Em XII. Jàhrhùndert hat d’r Ort « Scafhusen » g’hoise. D’erschte Besitz’r senn d’Grafe vo Calb ùn d’Hërre vo Beitelsbach gwë. Am Àfang vom XV. Jàhrhùndert hat Schafhàuse de Markgrafe vo Bade g’hérd, danàch nà de Hërre vo Gémmenge. Dìe hen d’r Ort nà an Wìrtteberg verkaùft. Wìrtteberg hat Schafhàuse 1468 an’s Kloschter Hirsaù verkaùft. Des hat aù devor scho an Dail devo besësse. En d’r Reformatio isch Schafhàuse nà mit am Kloschter Hirsaù zamme aù wìed’r zu Wìrtteberg komme. 1534 isch Schafhause nà durch d’Reformatio aù proteschtantisch worre. 1634 isch em 30-jëhrige Krìeg an Dail vo Schafhàuse abbrennt. Deshalb fennt m’r em hischtorische Ortskern bloss no Heiser àus d’r Zeit denàch. 1801 isch d’neie Zéentscheier
Màckwiller ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Màckwiller ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 711. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Mackwiller ìsch dr Emmanuel Wittmann. Màckwiller ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Màckwiller ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Mackwiller – Sammlig vo Multimediadateie Màckwiller uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: VIAF: 241904640
Ottwiller ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Ottwiller ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 696 àls Audonevillare (847 Odonouilare', 1120 Dotenvilare, 1793 Ottveiller). Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. D Maire vun Ottwiller ìsch d Christine Burr. Ottwiller ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Ottwiller ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban. Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Ottwiller – Sammlig vo Multimediadateie Ottwiller uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: GND: 7602200-6 | VIAF: 243225488
Ruuwiller ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Ruuwiller ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 1000. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Ruuwiller ìsch dr Rémy Klein. Ruuwiller ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Ruuwiller ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Ruuwiller – Sammlig vo Multimediadateie Ruuwiller uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: VIAF: 241253033
Rexinge (frz. Rexingen, dt. Rexingen) ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Rexinge ìsch zem erschte Mol gnannt worre ìm 8. Jh. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Rexinge ìsch dr Francis Burry. Rexinge ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Rexinge ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Rexingen (Bas-Rhin) – Sammlig vo Multimediadateie Rexinge uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: VIAF: 140139423
Sììwiller ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Sììwiller ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 700 àls Villare Sonechone (1350: Sulichen Villare, 1450: Sinewilre, 1542: Sinnweiler, 1672: Sielweiler, 1741: Sieweyler). Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Sììwiller ìsch dr Guy Fenrich. Sììwiller ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Sììwiller ghert zem Rhinfrankisch. Evàngelische Kirich Kàtholische Kirich Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Siewiller – Sammlig vo Multimediadateie Sììwiller uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: GND: 7603070-2 | VIAF: 242330448
Volkschberi ìsch e frànzeesche Gmein ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Ìngwiller un zem Arrondissement Saverne. Volkschberi ìsch zem erschte Mol gnannt worre ànne 1363. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Volkschberi ìsch dr Georges Stoebener. Volkschberi ghert zem Kommünàlverbànd Alsace Bossue. Dr lothringisch Dialekt vun Volkschberi ghert zem Rhinfrankisch. Michel Paul Urban: Lieux dits. Dictionnaire étymologique et historique des noms de lieux en Alsace. Édition du Rhin, Strasbourg 2003 Commons: Volksberg – Sammlig vo Multimediadateie Volkschberi uf cc-alsace-bossue.net Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) INSEE: Population et logements par commune depuis le recensement de 1962 (1961 pour les Dom) à 1999 Normdate: GND: 4506811-2 | VIAF: 239636703