rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Semione isch bis Endi Merz 2012 e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si hät zum Chrais (circolo) Malvaglia im Bezirk Blenio ghert. Semione lyt im untere Valle di Blenio. Zue dr Gmai ghert au no d Fraktion Navone. Nochbergmaine sin Acquarossa, Blenio, Biasca, Pollegio, Bodio un Sobrio im Tessin un Hinterrhii, Mesocco un Rossa z Graubinde. Semione isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1192 as Xamiono, 1343 Simionum. Am 1. April 2012 hät Semione mit de Gmaine Ludiano un Malvaglia zu de nöie Gmain Serravalle fusioniert. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Semione isch bis Endi Merz 2012 dr Corrado Tomyslak gsii. Dr lombardisch Dialäkt vu Semione ghert zum Ticinese. Ruine vu dr Burg Serravalle Bfaarchilche S. Maria Assunta (1207 zum erschte Mol gnännt, 1733 nei böue iber em romanische Vorgängerböu, Glockedurm us em 11. Jh., 2002-10 reschtauriert) Kapäll S. Carlo (1606) Kapäll S. Maria del Castello (1329 zum erschte Mol gnännt, 1587 nei böue) Kapäll S. Maria Bambina, Navone (1680) Casa San Carlo mit eme Mineralie- un Fossiliemuseum Johann Rudolf Rahn: I monumenti artistici del medio evo nel Cantone Ticino. Tipo-Litografia di Carlo Salvioni, Bellinzona 1894, (Navone: S. 243, 272–273), (Serravalle: S. 273–276). Celestino Trezzini: Semione. In:
Sessa (lombardisch Sèsa) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Sessa im Bezirk Lugano. Sessa lyt im mittlere Malcantone an dr Gränz zue Italie. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Costa, Beredino, Lanera, Bonzaglio un Suino. Nochbergmaine sin Astano, Bedigliora, Croglio, Curio, Monteggio un di italienisch Gmai Dumenza. Sessa isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1335 as Sexa. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Sessa isch dr Lindo Deambrosi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Sessa ghert zum Bosino. Bfaarchilche S. Martino (1288 zum erschte Mol gnännt, 1630 nei böue) Kapäll S. Orsola (1601) Kapäll S. Maria di Corte (1344, umböue 1599 un 1670, renoviert 1684-92) Francesco Bertogliatti: Profilo storico di Sessa. Bertogliatti-Emo Cavalleri, Chiasso-Como 1942. Filippo Milesi: Da Sessa a Friborgo. Note biografiche su Mons. Celestino Trezzini. Tipografia La Buona Stampa, Lugano-Stazione 1968. Ersilia Tettamanti: Il Piccolo di Sessa. In: Rivista di Lugano. Lugano 7. Januar 2011. Inge Beckel, Christof Kübler: Ferien für alle. Zu den Anfängen eines sozialen Tourismus in der Schweiz. In: Arte e Architettura in Svizzera. Hrsg. Gesellschaft für Schweizerische Kunstgeschichte GSK, 62. Jahrgang, Nummer 2, Bern 2011. Bernardino Croci Maspoli: Sessa. In: Historisches Lexikon vo dr
Sobrio (lombardisch Souri) isch es Dorf und en ehemolegi politischi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si hät zum Chrais (circolo) Giornico im Bezirk Leventina ghert. Sobrio lyt uf eme Boode am linke Hang vum mittlere Valle Leventina uf 1091 m an dr Strada Alta. Zue dr Gmai hän d Fraktione Villa un Ronzano ghert. Nochbergmaine sin Acquarossa, Bodio, Faido, Giornico un Serravalle gsi. Sobrio isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1225 as Sourio. Anne 1759 isch dr Ortsdail Villa fascht ganz abbrännt. Im Friejohr 2004 hän d Stimmburger vu Sobrio in ere Volksabstimmig gege d Fusion vu ihre Gmai mit dr Gmaine Anzonico, Calonico, Calpiogna, Campello, Cavagnago, Chiggiogna, Faido, Mairengo, Osco un Rossura gstimmt. Am 10. April 2016 het Sobrio mit Faido fusioniärt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Sobrio isch dr Giorgio Jamusci gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Sobrio ghert zum Ticinese. Chilche S. Lorenzo (im 13. Jh. zum erschte Mol gnännt, im 16. Jh. erwyteret, 2001-03 renoviert) Celestino Trezzini: Sobrio. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Sisikon – Steg., Attinger, Neuenburg 1921, S. 391, 392. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande
Sonogno (lombardisch Senögn) isch en Ort in dr Gmai Verzasca im Kanton Tessin, Schwyz. Bis 2020 isch es sälber e Gmai gsi. Sonogno isch s hinterscht Ort im Verzascadal un lyt in ere Muelde bim Zämmefluss vu dr Gebirgsbäch us em Redorta- un Vogornessodal. Drzue ghert no d Fraktion Seccada. Sonogno isch zum erschte Mol anne 1200 as Sornono gnännt wore un 1417 as Senognio. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Sonogno ghert zum Ticinese. Bfaarchilche S. Maria Lauretana (1519 zum erschte Mol gnännt, 1854 nei böue, uusgmolt vum Cherubino Patà) Museo della val Verzasca (1974 grindet) Guglielmo Buetti: Note Storiche Religiose delle Chiese e Parrocchie della Pieve di Locarno, (1902), e della Verzasca, Gambarogno, Valle Maggia e Ascona (1906). 2. Auflage, Pedrazzini Edizioni, Locarno 1969. Celestino Trezzini: Sonogno. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Sisikon – Steg., Attinger, Neuenburg 1921, S. 448. Agostino Robertini, Silvano Toppi, Gian Piero Pedrazzi: Sonogno. In: Il Comune. Edizioni Giornale del Popolo, Lugano 1974, S. 357–372. Bernard Lieberherr, Carlo Cocoo, Lieberherr, Françoise: Sonogno: Planungsstudie. Fondazione svizzera per la tutela del paesaggio, Bern 1974. Alfredo Poncini: Valle Verzasca. Due pergamene ritrovate a Sonogno. In: Bollettino della Società Storica Locarnese. Tipografia Pedrazzini,
Sonvico (lombardisch Sonvìch, dytsch veraltet Sonvix) isch e ehemolegi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si het zum Chrais (circolo) Sonvico im Bezirk Lugano ghert. Sonvico lyt am Nordrand vum Cassaratedal. Zue dr Gmai hät au d Fraktion Dino ghert. Nochbergmaine sin Cadro, Capriasca, Cimadera, Lugano, Valcolla un di italienisch Gmai Valsolda gsi. Sonvico isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1146 as Summo Vico, 1206 Somovico. Bis anne 1878 het Cimadera zue Sonvico ghert. Sit em 14. April 2013 isch Sonvico e Quartier vo de politische Gmai Lugano. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Sonvico isch dr Michele Malfanti gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Sonvico ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Giovanni Battista (1375 zum erschte Mol gnännt, ab 1407 erneieret, zwische 1780 un 1830 umböue, 1997-99 renoviert) Kapäll S. Martino (2. Helfti vom 7. Jh., 1146 zum erschte Mol gnännt, um 1100 un im 14. Jh. erwyteret) Chilche S. Nazario, Dino (1146 zum erschte Mol gnännt, romanischi Freske) Attilio Bignasca, Bolitiker Giuliano Bignasca, Bolitiker Giovanni Rovelli: La Castellanza di Sonvico: note storiche. Tipografia Sant’Agostino, Massagno 1927, 2. Auflage, Armando Dadò Editore, Locarno 1983. Johann Rudolf Rahn: I monumenti artistici del medio evo nel Cantone Ticino.
Sorengo isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Vezia im Bezirk Lugano. Sorengo lyt uf ere Aahechi zwisch em Luganersee un em See vu Muzzano. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Cortivallo un Cremignone. Nochbergmaine sin Collina d’Oro, Lugano un Muzzano. Sorengo isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1189 as Sourengo. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Sorengo isch dr Guido Santini. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Sorengo ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Maria Assunta (Ändi 11. Jh., 1298 zum erschte Mol gnännt, zwische 1566 un 1593 erwyteret, 1975-76 un 1980-81 renoviert) Lars Anders Arborelius, Bischof vu Stockholm, 1949 z Sorengo uf d Wält chuu Gaetano Berardi, Fueßballspiler, 1988 z Sorengo uf d Wält chuu Katharina Böhm, estrychischi Schauspileri Lara Gut-Behrami (* 1991), Skirännfahreri Mickey Hardt, Schauspiler Kurt Held, Schriftsteller Hermann Hesse (1877–1962), Dichter, het 1919 e churzi Zyt do gläbt, voreb er uf Montagnola zogen isch Michelle Hunziker, Moderatori, Sängeri un Model Dick Marty, Bolitiker Flavio Maspoli, Bolitiker Fulvio Pelli, Bolitiker Elisabetta Pellini, italienischi Schauspileri, 1974 z Sorengo uf d Wält chuu Felice Puttini, Radrännfahrer Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La
Stabio (lombardisch Stabi) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Stabio im Bezirk Mendrisio. S Dorf lyt zeh Kilometer weschtlig vu Chiasso an dr Gränz zue Italie. Zue dr Gmai ghere au no d Fraktione Gaggiolo un San Pietro. Nochbergmaine sin Mendrisio un di italienische Gmaine Bizzarone, Cantello, Clivio un Rodero. Stabio isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1067 as Stabio. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Stabio isch dr Claudio Cavadini. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Stabio ghert zum Comasco-Lecchese. Bfaarchilche SS. Giacomo e Cristoforo martire (1275 zum erschte Mol gnännt, am Änd vum 16. Jh. nei böue, Bfaarchilche syt 1575, 18. un 20. Jh. erwyteret, 2006/07 reschtauriert) Chilche SS. Pietro e Lucia, San Pietro (7. Jh., im 12. un 13. Jh. nei böue, 1973-77 reschtauriert, bis 1575 Bfaarchilche) Kapäll Madonna di Caravaggio (1754-1758) Museo della civiltà contadina (Museum vu dr Buurekultur) Cadel Evans, auschtralische Radrännfahrer Celestino Trezzini: Stabio. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Sisikon – Steg., Attinger, Neuenburg 1921, S. 485, 486. Giuseppe Martinola (Hrsg.): Stabio. In: Invito al Mendrisiotto. Lions Club del Mendrisiotto, Bellinzona 1965, S. 18–22. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella
Tegna isch e ehmoligi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si het zum Chrais (circolo) Melezza im Bezirk Locarno ghert. Uf dr 14. April 2013 het Tegna mit dr Nochbergmaine Cavigliano un Verscio zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte fusioniert. Tegna lyt im untere Onsernonedal. Zue dr Gmai ghert no d Fraktion Ponte Brolla. Nochbergmaine sin Avegno-Gordevio, Locarno, Losone un Verscio. Tegna isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1238 as Tenia. Am 22. Septämber 2002 hän d Stimmburger vu Tegna di blant Fusion mit dr Gmaine Verscio un Cavigliano zue dr neie Gmai Pedemonte abglähnt. Des Brojäkt isch derno vorerscht ufgee wore. Am 25. Septämber 2011 hän d Burger eme neie Fusionsbrojäkt mit Cavigliano un Verscio zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte zum 14. April 2013 zuegstimmt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Tegna isch bis 2013 dr Omar Balli gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Tegna ghert zum Ticinese. Bfaarchilche S. Maria Assunta (im 14. Jh. gnännt) Kapäll Madonna delle Scalate, au S. Anna (17. Jh.) Celestino Trezzini: Tegna. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Stegemann – Tenero. Attinger, Neuenburg 1921, S. 648, 649. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Arte e monumenti della
Tenero-Contra isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Navegna im Bezirk Locarno. D Gmai lyt am em rächte Stade am Uusgang vum Verzascadal un goht vu Tenero am Stade vum Langesee bis uf Contra am Bärghang. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Campei, Contra di Sotto, Costa, Fraccia un Reggia. Nochbergmaine sin Brione sopra Minusio, Gordola, Mergoscia un Minusio. Tenero isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1235 as Tendero, Contra im nämlige Johr as Contra. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Tenero-Contra isch dr Paolo Galliciotti. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Tenero-Contra ghert zum Ticinese. Bfaarchilche SS. Pietro e Vincenzo (im 13. Jh. zum erschte Mol gnännt, 1742-61 nei böue) Bfaarchilche S. Bernardo (romanisch, im 15. Jh. zum erschte Mol gnännt, 2004 renoviert) Kapäll Beata Vergine della Fraccia (17. Jh.) Johann Rudolf Rahn: I monumenti artistici del medio evo nel Cantone Ticino. Tipo-Litografia di Carlo Salvioni, Bellinzona 1894, (La Fraccia) S. 163. Celestino Trezzini: Tenero. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Stegemann – Tenero. Attinger, Neuenburg 1931, S. 657, Tengen – Tingry., S. 658. Celestino Trezzini: Contra. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Cavadini – Daegerlen. Attinger, Neuenburg
Torricella-Taverne (lombardisch Toresèla-Tavèrn) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Taverne im Bezirk Lugano. Torricella-Taverne lyt am rächte Stade vum Vedeggio sidlig vum Monte Barro. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Taverne superiore, Taverne inferiore, Motto un Torricella. Nochbergmaine sin Alto Malcantone, Bedano, Lamone, Monteceneri, Origlio un Ponte Capriasca. Torricellab un Taverne sin zum erschte Mol gnännt wore anne 1254 as Torexella, 1437 Tabernas de Torexella, 1473 Torricella, Taverne. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Torricella-Taverne isch dr Tulio Crivelli. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005. Dr lombardisch Dialäkt vu Torricella-Taverne ghert zum Comasco-Lecchese. Castello Trefogli, böue vum Architäkt Michele Trefogli (1838-1928) Chilche SS. Maurizio e Biagio (1361 zum erschte Mol gnännt, Chor 1. H. 17. Jh., 2002-03 renoviert) Rinaldo Caddeo: Antonio Albrizzi da Torricella nella vigilia della rivoluzione del 1798. In: Rivista storica ticinese. Nummer 1. Februar 1938, Istituto Editoriale Ticinese, Bellinzona 1938. Celestino Trezzini: Torricella. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 7, Tinguely – Ungarn., Attinger, Neuenburg 1921, S. 27, 28. Celestino Trezzini: Taverne. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 6, Stegemann – Tenero., Attinger, Neuenburg 1921, S. 644, 645. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La
Vacallo isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Caneggio im Bezirk Mendrisio. Vacallo lyt uf eme Biel nerdlig vu Chiasso an dr Gränz zue Italie. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Pizzamiglio, Roggiana, San Simone un Vacallo Alta. Nochbergmaine sin Chiasso, Morbio Inferiore, Breggia un di italienische Gmaine Cernobbio, Como un Maslianico. Vacallo isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1202 as Vacallo. Am 25. Novämber 2007 hän d Stimmburger vu Vacallo e Zämmeschluss mit dr Gmaine Chiasso un Morbio Inferiore abglähnt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Vacallo isch dr Pietro Zanotta. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vacallo ghert zum Comasco-Lecchese. Bfaarchilche SS. Simone e Giuda (1646-71 böue uf dr Fundamänt vun eme spotmittelalterlige Vorgängerböu, 1968-71 reschtauriert) Chilche S. Croce (1643) Chilche SS. Simone e Giuda Chilche S. Croce Pietro Lironi, Bildhauer Giusepe Lironi, Bildhauer Giovanni Antonio Piotti, Architäkt Giuseppe Piotti, Architäkt Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, S. 435, 475, 576–577. Giuseppe Martinola: Inventario d’Arte del Mendrisiotto. Band I, Edizioni dello Stato, Bellinzona 1975, S. 547–555. Simona Martinoli und andere: Guida d’arte della Svizzera italiana. Edizioni
Valcolla isch e ehmoligi politischi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si het zum Chrais (circolo) Sonvico im Bezirk Lugano ghert. Zum 14. April 2013 isch Valcolla zue dr Stadt Lugano yygmaindet wore un bildet jetz zämme mit dr ehmolige Gmaine Bogno, Certara un Cimadera s nei Stadtquartier Val Colla. Valcolla isch us dr Ortsdail Colla, Cozzo, Curtina, Insone, Maglio di Colla, Molino, Piandera, Scareglia un Signôra bstande. Nochbergmaine sin Capriasca, Ponte Capriasca un di italienisch Gmai Cavargna gsii. Valcolla isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1264 as Colla. Am 20. Novämber 2011 hän d Stimmburger vu Valcolla ere Fusion mit Lugano zum 1. April 2013 zuegstimmt. Uf de 13. April 2013 isch Valcolla mit anderne Gmainde de Stadttail Val Colla vo Lugano worde. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Valcolla isch dr Pierino Petralli gsii. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Valcolla ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche Santi Pietro e Paolo (1264 zum erschte Mol gnännt, 1662 umböue) M. Cattaneo: Valcolla – una valle da scoprire. 2005. Commons: Valcolla – Sammlig vo Multimediadateie Bundesamt für Statistik: Eidgenössische Volkszählung 2000: Bevölkerungsentwicklung der Gemeinden 1850–2000. Bern 2005 (Online uf bfs.admin.ch (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1]
Vergeletto isch es Dorf i de Gmai Onsernone im Kanton Tessin in dr Schwyz. Es ghert zum Chrais (circolo) Onsernone im Bezirk Locarno. Vergeletto lyt im oberschte Dail vum Onsenonedal an dr Gränz zue Italie. Nochbergmaine sin bis am 9. April 2016 Campo (Vallemaggia), Gresso, Maggia, Onsernone un di italienische Gmaine Craveggia un Santa Maria Maggiore gsii. Vergeletto isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1681 as Vergeledo. Uf dr 10. April 2016 het Vergeletto, Gresso, Isorno, Mosogno un Onsernone zur noie Gmeind Onsernone fusioniert. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Vergeletto isch dr Cristiano Terribilini gsii. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vergeletto ghert zum Ticinese. Chilche Beata Vergine Annunciata (1658-72) Commons: Vergeletto – Sammlig vo Multimediadateie Bilanz der ständigen Wohnbevölkerung nach Bezirken und Gemeinden uf bfs.admin.ch (Bundesamt för Statistik) Bundesamt für Statistik: Eidgenössische Volkszählung 2000: Bevölkerungsentwicklung der Gemeinden 1850–2000. Bern 2005 (Online uf bfs.admin.ch (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/www.bfs.admin.ch, Date im Aahang (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[3] [4] Vorlage:Toter Link/www.bfs.admin.ch) Normdate: SUDOC/IdRef: 157260763 | VIAF: 101148570558524310843
Vernate (lombardisch Vernàa) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Agno im Bezirk Lugano. Vernate lyt im untere Malcantone uf eme Boode am eschtlige Hang vum Monte Santa Maria. Nochbergmaine sin Agno, Bioggio, Curio un Neggio. Vernate isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1335 as Vernate. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Vernate isch dr Giovanni Cossi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vernate ghert zum Bosino. Bfaarchilche SS. Sebastiano e Rocco (2. H. 18. Jh. im Barockstil böue) Chilche S. Maria Juvenia (11. Jh., zum erschte Mol gnännt anne 1378, umböue 1670-77, 1999-2000 reschtauriert) Celestino Trezzini: Vernate. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 7, Ungelt – Villarvolard., Attinger, Neuenburg 1921, S. 228. Virgilio Chiesa: Vernate. In: Lineamenti storici del Malcantone. Tipografia Gaggini-Bizzozero, Lugano 1961 (2. Auflage 2002). Adolfo Caldelari: Vernate. In: Arte e Storia nel Ticino. ETT, Locarno 1975, S. 138. Plinio Grossi: Vernate. In: Il Malcantone. Guida Galli-Tamburini, 2. Auflage, Fontana Print S.A. Pregassona 1984, S. 127, 140, 146. Giovanni Maria Staffieri: Vernate. In: Malcantone. Testimonianze culturali nei comuni malcantonesi. Lugano-Agno 1985, S. 99, 101-103. Simona Martinoli und andere: Vernate. In: Guida d’arte della Svizzera italiana. Edizioni Casagrande, Bellinzona
Verscio (lombardisch Versc) isch es Dorf i dr Gmai Terre di Pedemonte, wo zum Chrais (circolo) Melezza im Bezirk Locarno vum Kanton Tessin in dr Schwyz ghert. Uf dr 14. April 2013 het Verscio mit dr Nochbergmaine Cavigliano un Tegna zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte fusioniert. Verscio ligt nördlig vu dr Melezza am Iigang zum Centovalli, zwüsch em Maggiatal im Oschte und em Onsernonetal im Nordweschte. Nochbergmaine vu Verscio sin vor dr Fusion im 2013 d Gmaine Avegno-Gordevio, Cavigliano, Losone, Maggia un Tegna gsi. Verscio isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1335 as Varzio, 1366 Vercio. Am 22. Septämber 2002 het s e Volksabtimmig gee iber d Fusion vu dr Gmaine Tegna, Verscio un Cavigliano zue dr neie Gmai Pedemonte. Wel d Burger vu s Projäkt abglähnt hän, isch s nit zum Zämmeschluss chuu. Am 25. Septämber 2011 hän d Burger eme neie Fusionsbrojäkt mit Cavigliano un Tegna zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte zum 14. April 2013 zuegstimmt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Verscio isch bis 2013 dr Bruno Caverzasio gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Verscio ghert zum Ticinese. Bsundrigs bekannt isch Verscio wäg dr Theaterschuel Accademia Teatro Dimitri (Scuola Teatro
Vezia (lombardisch Vèscia) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Vezia im Bezirk Lugano. Vezia lyt am Fueß vum Biel San Martino nordweschtlig vu dr Agglomeration Lugano. Zue dr Gmai ghert au no d Fraktion Vezia Beach. Nochbergmaine sin Bioggio, Cadempino, Cureglia, Lugano, Manno, Porza un Savosa. Vezia isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1467 as Vezia. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Vezia isch dr Bruno Ongaro. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vezia ghert zum Comasco-Lecchese. Bfaarchilche S. Maria dell'Annunziata (1616 gnännt, im 18. Jh. nei böue, 1826 gweit, 1969 reschtauriert) Kapäll S. Martino (aafangs 18. Jh. im Barockstil böue, Vorgängerböu us em us em 7./8. Jh. un us em 12/13. Jh.) Celestino Trezzini: Vezia. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 7, Ungelt – Villardvolard., Attinger, Neuenburg 1921, S. 240. Bernhard Anderes: Guida d'Arte della Svizzera Italiana. Edizioni Trelingue, Porza-Lugano, 1980, S. 281. Simona Martinoli und andere: Guida d'arte della Svizzera italiana. Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007, S. 286–287. Antonio Gili: Vezia. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Commons: Vezia – Sammlig vo Multimediadateie http://www.vezia.ch Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund
Vico Morcote (lombardisch Vich Murcò) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Carona im Bezirk Lugano. Vico Morcote lyt zwisch em Luganersee un em Monte Arbostora. zue dr Gmai ghere d Fraktione Vico Lago (Olivella, Colombaio un Preabella), Villaggio Olivella, Pradoni, Nisorino, Via Piana, Gér un Pizóra. Nochbergmaine sin Brusino Arsizio, Lugano, Melide un Morcote. Vico Morcote isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1416 as Vico Morcote. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Vico Morcote isch dr Luido Bernasconi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vico Morcote ghert zum Comasco-Lecchese. Bfaarchilche SS. Fedele e Simone (zwische 1591 un 1625 böue uf dr Räscht vun eme Vorgängerböue us em 11. Jh., 1966-74 reschtauriert) Celestino Trezzini: Vico Morcote. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 7, Ungelt – Villarvolard., Attinger, Neuenburg 1921, S. 243. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, S. 438, 581–582. Katrin Bechtler: Ein paar Tage in Vico Morcote. Sauerländer, Aarau, Frankfurt am Main, Salzburg 1980. Mariusz Karpowicz: Artisti ticinesi in Polonia nel ’600, Stato del Cantone Ticino, Bellinzona 1983, S. 159, 160, 161, 169. Simona Martinoli und andere:
Vogorno (lombardisch Vegorn) isch en Ort in dr Gmai Verzasca im Kanton Tessin, Schwyz. Bis 2020 isch es sälber e Gmai gsi. Vogorno lyt am Stausee Lago di Vogorno, oberhalb vum Staudamm Selvatica. E paar Hyyser vum Dorf sin vor em Ufstaue vum See im Summer 1965 gsprängt un gfluetet wore. Zue Vogorno ghere d Fraktione Berzona, Sant’Antonio un San Bartolomeo. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Vogorno ghert zum Ticinese. Chilche San Bartolomeo (mit Freske im byzantinische Stil, um 1400) Commons: Vogorno – Sammlig vo Multimediadateie Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund Stand 2022 zusammengefasst. Abruf am 7. September 2023 Bundesamt für Statistik: Eidgenössische Volkszählung 2000: Bevölkerungsentwicklung der Gemeinden 1850–2000. Bern 2005 (Online uf bfs.admin.ch (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/www.bfs.admin.ch, Date im Aahang (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[3] [4] Vorlage:Toter Link/www.bfs.admin.ch) Normdate: GND: 4638394-3 | VIAF: 240545134