rlitschk/wikidir huggingface dataset:
S Baloise Hoochhuus isch e 89 Meter hoochs Hoochhuus z Baasel, wo vo 2017 bis 2020 baut worde isch. Es isch s höggste Geböid vom ene Ansambel im Baloise Park, wo zur gliiche Zit entstande isch. Es isch s dritthöggste Hochhuus z Baasel (Stand 2020). D Archidekte si d Schwizer Archidekte Miller & Maranta. Im Hoochhuus het s e Fümfstärnhotel vo dr Mööwepick-Chetti mit 264 Zimmer. Die ooberste siibe Stöck wärde as Büro brucht. D Eröffnig vom Baloise Hoochhuus het am 21. Septämber 2020 stattgfunde. Bâloise (Uusegääber): Building the Baloise Park. Diener & Diener – August + Margrith Künzel – Miller & Maranta – Valerio Olgiati – Thomas Schütte – Matteo Thun. Christof Meriaa Verlaag, Baasel 2020, ISBN 978-3-85616-928-2 Commons: Baloise Hochhaus – Sammlig vo Multimediadateie Offizielli Mitdäilige vo dr Baloise Grubbe zu de Nöibaute Baasler Zitig: Der Hochhaus-Boom und seine Grenzen, Usgoob vom 12. Januar 2013 (PDF) Andreas Schwald: Das Hochhaus mit fünf Sternen: Im Baloise-Park entsteht das zweite Edel-Hotel für Basel, Ardikel in dr bz, 03/02/2020
Miller & Maranta isch e Baasler Archidektuurbüro. Es isch vo de Archdekte Quintus Miller (* 1961, z Aarau) und Paola Maranta (* 1959, z Chur) gründet worde. Die bäide häi an dr Äidgenössische Technische Hoochschuel Züüri Archidektuur studiert und häi im Entwurfsateliee vom Fabio Reinhart und Miroslav Šik die Analoogi Archidektuur, wo vom Aldo Rossi prägt worde isch, kennegleert. Vo 1989 aa häi si zämme an verschiidene Brojekt gschafft und 1990 s hütige Büro gründet. Zu iire Wärk ghööre s Voltaschuelhuus z Baasel, d Määrthalle Färberblatz z Aarau, s Woongeböid Schwarzpark z Baasel, d Restaurierig und Erwiterig vo dr Villa Garbald z Castasegna und s Alte Hospiz uf dr Gotthardbasshööchi, wo vilmol publiziert und uszäichnet worde si. Sit 2013 isch dr Jean-Luc vo Aarburg Partner im Büro. Sichtbeton im Detail: Vier Bauten von Miller & Maranta, Quart, Luzern 2001, Deutsch: ISBN 978-3-0376-1045-9; Änglisch: ISBN 978-3-03761-046-6. Villa Garbald: Gottfried Semper – Miller & Maranta, gta, Züüri 2004, ISBN 978-3-8567-6130-1 (dütsch und italiänisch). Emily Hope, Markus Breitschmid (Uusegääber): Villa Garbald at Castasegna – Miller & Maranta., Architecture Case Studies Series, Volume 2, Zürich: Corporis Publisher for Architecture, Art, and Photography 2009, ISBN 978-0-9802274-7-5 (änglisch). Miroslav Šik, Pro Helvetia (Uusegääber), Adam Caruso, Hans
Dr Bernhard II. vu Bade (* 1428/1429 z Bade-Bade; † 15. Juli 1458 z Moncalieri bi Turin/Italie) isch dr zweet Suhn vum Markgrof Jakob I. vu Bade un däm syre Frau Katharina vu Lothringe gsii. Är isch Ändi zwanzger Johr vum 15. Jorhundert uf dr Bade-Badener Burger Hochebade uf d Wält chuu. Sy gnau Geburstdatum waißt mer nit. Är isch e Selige vu dr remisch-kadolische Chilche (Mahndag: 15. Juli). Dr Bernhard II. vu Bade isch in eme religiees bregte Elterehuus ufgwagse. Sy Vater het zum Byschpel dr Böu vum Chloschter Fremersberg un dr Uusböu vu dr Bade-Badener Stiftschiklche in Ufdrag gee. Dr Bernhard II. het e sorgfältigi Erzieig iberchu go neuf sy speteri Ufgab as Landesherr vorberaite. In dr nerdlge Markgrofschaft het er verschideni Ämter sotte ibernee un derzue Markgrof z Pforze, z Eberstein un z Besge gee. Iber dr elter Brueder vum Bernhard II., dr Karl I., isch s Markgrofehuus mit em habsburgische Chaiserhuus verschwegeret gsii. Dr Karl I. het d Katharina vu Eschtrych, e Schweschter zum Chaiser Friedrich III., ghyrote ghaa. Där Umstand het dr Bernhard II. au an Hof vum Chaiser gfiert. Zerscht het er aber sym Unkel René vu Anjou in chriegerische Ussenandersetzig z Oberitalie ghulfe.
D’ kàthoolischa Kìrìch Saint-Nicolas-du-Chardonnet [sɛ̃ nikɔla dy ʃaʁdɔnɛ](info) befìndet sìch ìm 5. Arrondissement vu Pàriis. Sa ìsch àb’m 17. Joohrhundert bàuia worra un schteht sitter 1877 àls klàssifiziart Monument historique unter Dankmolschutz. D’ Kìrìch hàt làng zem Bìschtumm Pàriis gheert àwwer ìsch sitter 1977 vun Ààhanger vu dr Piüsbriaderschàft illegààl bsatzt. Saint-Nicolas-du-Chardonnet ìsch hìtt s’ wìchtigschta Gotteshüüs vum kàthoolischa Tràdizionàlìschmus so wia vu kàthoolischa Gruppa ìnnerhalb vu dr extreema Rachta z’ Pàriis. Saint-Nicolas-du-Chardonnet lììgt àm Rue des Bernardins 23 àm Äcka vu dr Rue Saint-Victor, ìm Viartel Saint-Victor. Dàs ìsch ìm Norda vum Pàriiser 5. Arrondissement, äbb 500 Määter süüdäschtlig vum Liawafràuimìnschter. Yvan Christ, Saint-Nicolas-du-Chardonnet, Pàriis, Éditions du Cerf 1948 (frànzeesch) Paul Biehler, Saint-Nicolas-du-Chardonnet. Son histoire, ses œuvres d'art, les édifices religieux voisins détruits : foi et beauté, mìt Bìlder vum Jean-Pierre Yvon, Pàriis, P. Biehler 1979 (frànzeesch) Caroline Becker (Üniwärsiteet Paris Ouest Nanterre La Défense): Peintures et décor du siècle des Lumières dans les églises parisiennes : note de visite l’église de Saint-Nicolas-du-Chardonnet, XVIIe et XVIIIe siècles. Hrsg.: Christophe Henri, Laetitia Pierre. Groupe Histoire Architecture Mentalités Urbaines, 2013 (französisch, 35 S., ghamu.org [PDF; abgerufen am 22. August 2022]). Saint-Nicolas-du-Chardonnet. In: Erwan Lecœur (Hrsg.): Dictionnaire de l’extrême-droite. Larousse, Pàriis 2007,
Dr Robert Brasillach [ʁɔbɛʁ bʁazijak](info) (* 31. März 1909 z’ Perpignan; † 6. Hornung 1945 z’ Arcueil, Département Val-de-Marne) ìsch a iiflussriicher frànzeescher Schrìftschtäller, Dìchter, Schurnàlìscht un Fìlmkritiker gsìì. Bekànnt gsìì ìsch’r àui fìr siina rachtsextreema politischa Mainunga. Ar ìsch bii dr nàzionàlìschta Beweegung Action française gebìlda worra un hàt àb da Joohra 1930 fàschìschta Schtàndpunkta vertratta. Wahrem Zwaita Waltkriag ìsch’r Redakzioonslaiter vu dr àntijìddischa Zittschrìft Je suis partout gsìì un hàt mìt dr diitscha Besätzungsmàcht ìn Frànkrììch kollàboriart. Wagadam ìsch’r ìn da Süüferungsàkzioona noh dr Befräijung vu Frànkrììch verhàfta un hìngrìchta worra. Robert Brasillach. In: Brockhüüs Enzüklopädii. Brockhüüs (brockhaus.de [abgerufen am 26. September 2022]). Pierre-Robert Leclercq: BRASILLACH Robert. In: Encyclopædia Universalis. Encyclopædia Universalis France (französisch, universalis.fr [abgerufen am 26. September 2022]). Paola Ricciulli: BRASILLACH, Robert. In: Enciclopedia italiana. IV Appendice, 1978 (italienisch, treccani.it [abgerufen am 26. September 2022]). Barbara Berzel: Die französische Literatur im Zeichen von Kollaboration und Faschismus. Gunter Narr, Tibìnga 2012 ISBN 3823367463, S. 183–284. François Dufay: Die Herbstreise. Französische Schriftsteller im Oktober 1941 in Deutschland. Ein Bericht. 2001, ISBN 3-88680-735-5. Gudrun Eussner: Robert Brasillach, der Denunziant, der heute noch "überall ist". Ein Skandal in Perpignan. Trend Online-Zittung 02/2003 Gesine Heddrich: Deutschland und Frankreich als Hetero- und
Dr Hartmut Hutch Hensle isch e dytsche Pianischt un Sänger, wu au uf Alemannisch singt. Dr Hensle het sy musikalischi Uusbildig mit verschidene Privatlehrer*ne aagfange, unter anderem het er vu 1985 bis 1988 z Lohr Klavierunterricht bim Chris Weller ghaa un Gsangsunterricht z Mahlberg bi dr Burnetta Day-Mould. Derno het er an zwai johr lang an dr Jazz- un Rockschuel z Fryburg studiert un het dert unter anderem Gsangsunterricht bi dr Devianah Daudsah ghaa. Är het in verschidene Band un Gruppe gspiilt, unter anderem Keyboard in dr Charlsruer Rockband Modulazione un bim Bo Katzmann (Basel), oder mit ere aigene Dytschrockband Hutch (1993 bis 1997). Är isch au Laiter, Arrangeur un Sänger vu dr vu dr Vokalband La Dolce Coro gsii, wu zwische 2015 un 2019 ufdrätten isch. Är het iber 30 Johr lang Solo-Ufdritt un mit verschidene Chinschtler*ne un Sänger*ne vu Siddytschland un us dr Schwyz ghaa, insgsamt iber 1000 Ufdritt, bis er si 2019 vu dr Bihni zruggzoge het. Dernäbe git er Klavier- un Gsangsunterricht im Beraich Pop, Jazz, Boogie, Filmmusik, Rock, Latin bis Klassik/Neo-Klassik un het vu 2019 bis 2021 mit em PopVoice [Atelier] e Singalong un Chorprojäkt z Härwelze un z Lohr aabote. Är het e Tonstudio,
D Radolfzeller Aach (au Hegauer Aach gnennt) isch e Fluss im Süde vu Bade-Württeberg (Dytschland). Si entspringt bi Aach im 475 m ü. NHN glägene Aachhafe, dr grösste Quelle vu Dytschland. Denooch durchfliesst si dr Hegau, wo si zahlriichi Naturschutzbiite, under anderem s Radolfzeller Aachried un d Aachmündig, passiert. Erst in südlicher Richtig nooch Singe un no nooch Oste fliessend mündet si nooch 32 km mit ere middlere Abflussmengi vu 10 Kubikmeter pro Sekunde als viertgrösster Zuefluss vum Bodesee zwische Radolfzell am Bodesee un Moos in dr Nordwestdeil vum Undersee. D Radolfzeller Aach entwässeret e Izugsbiit vu 261 km². Rechnet mer ufgrund vum Aachhafe s Izugsbiit vu dr Done dezue, entwässeret si an dr Vollversickerigsdäg vu dr Done e Izugsbiit vu ebba 1.560 km². An dr Radolfzeller Aach liige d Städte un Gmeie Aach, Volkertshuse, Singe, Rielasinge-Worblinge un Radolfzell am Bodesee. In früehere Zitte isch d Wasserchraft vu dr schnell fliessende Radolfzeller Aach fer zahlriichi Müelene verwendet worre. Hüt befinde sich mehreri Wasserchraftwercher an ihrene Ufer. Usserdem versuecht mer in jüngerer Zitt, d Radolfzeller Aach erfolgriich z renaturiere. Commons: Radolfzeller Aach – Sammlig vo Multimediadateie Hochwasser-Vorhersage-Zentrale Baden-Württemberg
D Willa vom Schlachthoofverwalter, au d Willa vom ehemoolige Schlachthoofveterinäär, isch e historischi Willa im Baasler Santihanns Kwardier. S Geböid gältet as e Kulturguet wo regionaali Bedütig het. D Willa vom Schlachthoofverwalter lit an dr Elsässerstrooss 4 am Rand vom Santihanns Park. D Willa isch im Stiil vom Neobarock baut. Si het zwäi Stöck und e Mansardedach. Im Baardeer isch s Büro vom Schlachthofverwalter gsi, e Studierzimmer, e Chuchi, e Dienstzimmer und e Woonzimmer mit ere Veranda. Im erste Stock höi sich Woon- und Schloofzimmer befunde. D Willa isch Däil vom Schlachthoof gsi, wo 1870 eröffnet worde isch und bis zum Aafang vo de 1970er-Joor in Betriib gsi isch und denn Schritt für Schritt an d Schlachthoofstrooss 55 verläit worde isch. Si isch 1903 baut worde und isch Däil von ere Erwiterig vom Areal vo 1900 bis 1904 gsi. D Willa isch s Woonhuus vom Schlachthoofverwalter gsi. Zsämme mit eme Abschnitt vo dr Umfassigsmuure, wo im gliche Zitruum dr Elsässerstrooss nooch baut worde isch, ghöört si zu de letzte Bauwärk vom Schlachthoofareal, wo no bestöön. 1999 isch s Geböid renowiert worde. Hüte isch e Chinderkribbe din. Die ursprüngligi Ufdäilig vom Ruum und d Innenusstattig si erhalte bliibe. Doo drzue ghööre
Dr Rolf Martin Zinkernagel (* 6. Januar 1944 z Rieche, Basel-Stadt) isch e Schwizer Mediziner und experimentelle Immunoloog. Er isch Nobelbriisdreeger für Mediziin (1996). Dr Zinkernagel het vo 1962 bis 1968 Mediziin studiert und 1970 an dr Uni Baasel mit eme Thema zur klinischen Nöirologii bromowiert. Er isch Mitgliid vo dr Zofingia. Vom Oktober 1970 bis 1973 het er as wüsseschaftlige Assistänt am Instidut für Biochemii vo dr Uni Losann gschafft. 1975 het er dr Doktertitel (Ph. D.) an dr Australian National University z Canberra überchoo und dört au habilitiert. Vo 1976 bis 1979 isch er Brofässer am Scripps Research Institute gsii, denn isch er an d Uni Züüri gange und bis 1992 bliibe. Spööter het er am Instidut für experimentelli Immunologii vom Universidäätsspiddaal Züüri gschafft. Im Februar 2008 isch dr Rolf Zinkernagel in d Bangsioon gange. Zsämme mit em Australier Peter Doherty het er 1973 entdeckt, wie s Immunsüsteem Zälle, wo mit Wiirus infiziert si, erkennt: Zälle, wo vo Wiirus befalle si, wärde vom Immuunsüsteem vo Killer-T-Zälle erkennt und vernichdet. Zämme mit em Doherty het er bi dr Undersuechig vo Müüs, wo mit Meningitis-Wiirene infiziert gsi si, entdeckt, ass d Killer T-Zälle für d Erkennig vo Zälle, wo vo
Dr Werner Arber (* 3. Juni 1929 z Gräniche) isch en Schwizer Mikrobioloog und Genetiker. 1978 het er dr Nobelbriis für Füsiologii oder Mediziin üüberchoo. Dr Werner Arber het noch dr Matur an dr Alte Kantonsschuel Aarau vo 1949 bis 1953 Chemii und Füsik an dr ETH Züüri studiert. Denn het er am Biofüsikalische Laboratorium vo dr Uni Gämf gschafft und isch dört 1958 bromowiert worde. Dört het er s nöije Gebiet vo dr Bakteriofaagegenetik kennegleert. Er het z Los Angeles an dr University of Southern California (USCLA) gforscht und isch vo 1959 bis 1970 an dr Uniwersidäät Gänf gsi, won er 1965 e Brofässuur üüberchoo het. Sit 1971 het dr Werner Arber as Ordinarius für Molekulaari Mikrobiologii am Biozäntrum vo dr Uniwersidäät Baasel gleert und gforscht. Vo 1986 bis 1988 isch er Räkter vo dr Uni Baasel gsi. Er isch joorelang Mitgliid und Vizebresidänt vom Schwizerische Wüsseschaftsroot und vo 1996 bis 1999 Bresidänt vom Internazionaale Root vo de Wüsseschafte ICSU gsi. 1996 isch er emeritiert worde. Sit 1981 isch er Mitgliid vo dr Bäpstlige Akademii vo de Wüsseschafte gsi und vom 20. Dezämber 2010 bis am 20. Juni 2017 iire Bresidänt. Si Komfessioon isch evangelisch-reformiert und er isch sit
Offeburger Versammlig wird d Volksversammlig vu 800 bis 900 Lyt im un vor em Gaschthuus „Salme“ am 12. Septämber 1847 im badische Offeburg gnännt. Si isch Dail vum Vormerz vor dr Dytsche Rewoluzion 1848/1849 gsii. Ergebnis vu dr Veraastaltig sin d Proklamazion vu 13 „Forderungen des Volkes in Baden“ gsii, wu in dr Hauptsach Grundrächt verlangt hän, wu scho lange gforderet wore sin. Des Offeburger Brogramm isch di di brogrammatisch Basis vu dr demokratische Bewegig. Wäg dr Not in dr untere Bevelkerigsschichte, wu um 1847 gherrscht het, het s au friesozialistischi Gedanke sin. Rund ain Monet speter hän si di Liberale z Heppenheim versammlet. D Veraastaltig isch vu Mannemer Radikale um dr Gustav Struve, dr Valentin Streuber un dr Friedrich Hecker im Rame vum Wahlkampf fir d Noowahle zur Zwoote Chammere vu dr Badische Ständeversammlig organisiert wore. Dr Hischtoriker Paul Nolte het Wärt druf glait, ass d Versammlig ebe kai Republik gforderet het, "die Teilnehmer der Offenburger Versammlung waren Radikale, aber eben - noch - keine Republikaner (jedenfalls nicht im modernen Sinne) und keine Demokraten." Mer het Offeburg as Dagigsort gwehlt, wel mer dert as Bahnmittelpunkt z Bade guet aanechuu isch un wel Offeburg e wichtige Wahlkrais gsii isch un
La Strasbourgeoise [la stʁasbuʁʒwaz](info) („D’ Schtroossburjera“) ìsch a frànzeesch Militäärliad, wo noh dr Nììderlààg ìm Diitsch-Frànzeescha Kriag kùmponiart worra-n-ìsch. S’ Liadtäckscht hann dr Gaston Villemer un dr Lucien Delormel gschrììwa, d’ Melodii hàt dr Henri Natif gmàcht. Ìm Liad wìrd vu’ma Schtroossburjer Maidala grädd, wo-n-ìhr Vàtter vu pröissischa Soldààta geteedet worra-n-ìsch. S’ Liad nännt maa-n-àui L’Enfant de Strasbourg [lɑ̃fɑ̃ də stʁasbuʁ](info) („S’ Kìnd vu Schtroossburi“) un La Mendiante de Strasbourg [la mɑ̃djɑ̃t də stʁasbuʁ](info) („D’ Battlera vu Schtroossburi“). ’S gheert zem Repertoire vu da „Ràchaliader“ (uff Frànzeesch chansons de la revanche). Hìttz’tààgs gìtt’s mehrera Wärsioona vum Liad. D’ hìttiga militäärischa Wärsioon — wo maischtens ohna Müüsik gsunga wìrd — düet sìch schtàrk vu dr Originààlwärsioon unterschaida. D’ Originààlwärsioon ìsch numma-n-ìm Café-concert z’ loosa gsìì. Vor 1914 ìsch s’ Liad nìt ìn militäärischa Liaderbiacher z’ fìnda gsìì. Wahrem Äärschta Waltkriag ìsch’s ìn d’ Vergassahait groota. ’S ìsch àwwer àb da Joohra 1960 ìn Feriahaimer glehrt worra un schteht sitter’m Ààfàng vu da Joohra 2000 ìn da militäärischa Liaderbiacher. S’ Liad ìsch ìm Joohrgàng 2000/01 vu da Cadets de Saumur vum Pàriiser Prytanée National Militaire uffgnumma worra, un d’rnooh ànna 2004 vum Vanbremeersch-Joohrgàng vu dr Schpeziààla Militäärschüal Saint-Cyr. Ànna 2002 ìsch’s ìns
Alsace et Lorraine [alzas e lɔʁɛn](info) (ìn dr Umgàngsschprooch àui Vous n’aurez pas l’Alsace et la Lorraine [vu noʁe pa lalzas e la lɔʁɛn](info) gnännt, „Ìhr wara nìt s’ Elsàss un Lothrìnga hàà“) ìsch a frànzeesch pàtriotisch Liad, wo ànna 1871 noh dr Nììderlààg ìm Diitsch-Frànzeescha Kriag kùmponiart worra-n-ìsch. S’ Liadtäckscht hann dr Gaston Villemer un dr Hippolyte Nazet gschrììwa, d’ Müüsik hàt dr Ben Tayoux gmàcht. S’ Kehrriamla ìsch noh z’ noh berìahmt worra. Ìm Liad wìrd vu dr Hoffnung vu da Elsasser un Lothrìnger grädd, wììder Frànzoosa z’ wara. S’ Wark gheert zem Repertoire vu da „Ràchaliader“. Noh-n-em Hischtooriker Martin Pénet ìsch s’ Liad vu dr Màmsäll Chrétienno de l’Eldorado ärfunda worra. ’S ìsch d’rnooh vu dr Amiati, vum Peschard un vum Gauthier gsunga worra. D’ äärschta Uffnààhm hàt dr Henri Thomas ànna 1899 gmàcht. S’ Liad hann ìm 20. Joohrhundert mehrera Kìnschtler uffgnumma, drunter dr Adolphe Maréchal ànna 1902, dr Jean Noté ànna 1919, dr Georges Thill ànna 1939, d’ Germaine Montéro ànna 1939 un dr Alain Vanzo ànna 1995. France, à bientôt ! car la sainte espérance Emplit nos cœurs en te disant : Adieu ! En attendant l'heure de délivrance. Pour l'avenir… nous allons prier
D’ Associated Press (kurz AP) ìsch a Noohrìchta- un Prassa-n-àgantuur, wo-n-ìhr Sìtz z’ Nöi York hàt. Grìnda worra-n-ìsch sa ànna 1848 àls „Harbor News Association“. Ànna 2016 hàt s’ Unternamma 263 Büroo ìn 106 Lander ghàà. ’S ìsch d’ greeschta Noohrìchta-n-àgantuur ìn dr Walt. Durs Zammaschàffa vu da Fiahrungskräfta vu mehrera regionààla Prassa-n-àgantuura àb 1892 ìsch d’ AP a wìchtiger Konzärn worra, wo d’ Informàzioona sehr schnall hàt känna lììfra. Dr äärschta Brìchtärschtäller ìn Diitschlànd, dr Wolf von Schierbrand, hàt ànna 1898 mìt dr Àrwet ààgfànga. Àm Ààfàng ìsch d’ AP numma-n-a informäller Zammaschluss gsìì; ànna 1900 ìsch sa rachtsmaassig a Gnossaschàft worra. Hìtt zeehlt d’ Gnossaschàft mehr àss 1.400 Mìtglììder. D’ AP hàt äbb 12.000 Kunda ìn dr gànza Walt. D’ AP ìsch vermüatlig d’ äärschta Noohrìchta-n-àgantuur gsìì, wo durs Internet Inhàlt àn Prìwààtkunda glììfert hàt. Dàs hàt sa àb 1980 mìt’m Online-Dianscht CompuServe gmàcht. Sitter 1917 hàt d’ Associated Press 56 Mol dr Pulitzer-Priis bikumma, drunter 34 Mol fìr d’ Fotogràfii. Associated Press. In: Encyclopædia Britannica. Encyclopædia Britannica, Inc. (britisches Englisch, britannica.com [abgerufen am 26. September 2022]). Jonathan Silberstein-Loeb: The International Distribution of News: The Associated Press, Press Association, and Reuters, 1848–1947. Cambridge University Press, Nöi York 2014,
Radio Courtoisie [ʁadjo kuʁtwazi](info) ìsch a verainliger frànzeescher Radiosander, wo sii Sìtz ìm 16. Arrondissement vu Pàriis hàt. Ar ìsch ànna 1987 vum Jean Ferré grìnda worra. Z’ loosa-n-ìsch s’ Progràmm uff FM-Frequanza ìn dr Regioon Île-de-France un ìn fìmf wittera Schtädt ìn Nordwäschtfrànkrììch, wia àui ìm Internet. Radio Courtoisie wìrd oft àls a rachtsextreem Medium ààglüagt. ’S wìrd àui oft àls a Brucka zwìscha d’ konsärwàtiiwa un d’ extreema Rachta bschrììwa. Vu 2006 bis 2017 ìsch dr Radiosander vum Henry de Lesquen glaita worra, wo waaga siina ràssìstischa un àntijìddischa Mainunga üss’m Verain üssgschlossa worra-n-ìsch. Ìm Nowamber 2017 ìsch dr Sander waga-n-ìm Lesquen sii „dischkriminiarenda Wärterüsstöisch“ un „màngelnda Behärrschung vu dr Schtàzioon“ züa-n-era Galdschtroof vu 25.000 Öiro verurtailt worra. Radio Courtoisie. In: Erwan Lecœur (Hrsg.): Dictionnaire de l'extrême droite (= À présent). Larousse, Pàriis 2007, ISBN 978-2-03-582622-0. Tugdual Denis: Radio Courtoisie, la voix de la vieille France. In: L’Express. (französisch, lexpress.fr [abgerufen am 27. September 2022]). Commons: Radio Courtoisie – Sammlig vo Multimediadateie Offiziälla Websitta (frànzeesch) Alexandre Piquard, Olivier Faye: Raciste déclaré, le président de Radio Courtoisie, Henry de Lesquen, est prié de démissionner. In: Le Monde. 2. Juli 2016, archiviert vom Original am 26. September 2022; abgruefen am
D Maria Antonia Daetwyler-Flamm (* 1986 z Hameln) isch e dytschi kadolischi Theologi. D Daetwyler-Flamm isch e Dochter vum Eberhard Peter Flamm un isch z Neiburg-Zienke ufgwagse. No dr Schuel het si ab 2006 z Fryburg kadolischi Theology un Germanischtik studiert un anne 2013 as Diplom-Theologi abgschlosse. Si het Praktika in dr Kurseelsorg un in dr dytschsprochige kadolische Gmai im tschechische Prag gmacht. Derno isch si in d Schwyz gange un het bis 2019 as Paschtoralassischtänti in dr Pfarreie St. Antonius vu Padua Wettige, St. Sebastian Wettige un Maria Himmelfahrt Würelos gschafft. Um die Zyt het si an dr Theologische Fakultet vu dr Uniwersitet Lozärn dr Nochdiplomstudiegang Beruefsyyfierig (NDS BE 2016–2018) gmacht. Zum Septämber 2019 het d Daetwyler-Flamm as Pfarreiseelsorgeri in dr Pfarreie St. Nikolaus Brugg un St. Maria Windisch im Paschtoralruum Region Brugg-Windisch aagfange. Im Augschte 2020 isch si dernäbe Klinikseelsorgeri im aarReha Schinznach – Zentrum für Rehabilitation z Schinznach-Bad wore. Anne 1998 het d Daetwyler-Flamm, no as Schueleri, bim Dialäktwettbewärb Jungi Mundart vu dr Muettersproch-Gsellschaft dr erscht Bryys gwunne, unter anderem mit em Gedicht „Glück“, wu derno im Heftli abdruckt woren isch. Syterhär isch si aber nimi as Dialäktautori in Erschyynig drätte. D Daetwyler-Flamm isch ghyrote un wohnt
D Toyota Motor Corporation isch e multinazionaals Undernääme und äine vo de grösste Autihersteller uf dr Wält. Im Joor 2020 het s Undernääme öbbe 9,53 Millioone Faarzüüg häärgstellt und isch de Brodukzioonszaale nooch dr grössti Autihäärsteller uf dr Wält gsi no vor dr Volkswagen AG. Toyota het si Undernäämenssitz z Toyota (Japan) und isch noch dr Forbes-Global-2000-Liste s zwölftgrösste Undernääme uf dr Wält, wo an dr Börse notiert isch (2018). Dr Toyota-Konzärn het 522 Dochderundernääme und im Ganze 369'124 Mitarbäiter (Stand: 1. Quartal 2018). Er broduziert usser in de 12 japaanische Wärken an 51 Standort in 26 Länder. S Undernääme isch 1937 vom Toyoda Kiichirō und Toyoda Eiji gründet worde und het bis 2020 as die „wärtvollsti Autimarke“ uf dr Wält gulte. Masaharu Shibata, Hideharu Kaneda, Wolfram Mittelhäußer: Das beste Management oder managen wie Toyota – DNA zur steten Unternehmenserneuerung – Das Toyota-System. Adept-Media, Bedburg 2015, ISBN 978-3-9807276-6-2. Masaaki Sato: The Toyota Leaders. An Executive Guide. Vertical, New York 2008, 336 S., ISBN 1-934287-23-7, Besprechung: Yukiyasu Togo, William Wartman: Nichts Ist Unmöglich – Die Toyota Story. Ullstein Verlag, Berlin 1995, ISBN 3-550-06879-4. Helmut Becker: Phänomen Toyota – Erfolgsfaktor Ethik. Springer Verlag, Berlin 2006, ISBN 3-540-29847-9. Joachim Kuch: Toyota seit 1936.
Dr Tadeus Reichstein (* 20. Juli 1897 z Włocławek, Kongrässpoole, as Tadeusz Reichstein, spööter au Thadeus; † 1. August 1996 z Baasel, Schwiz) isch e Schwizer Chemiker und Botaniker gsi. Er het 1950 dr Nobelbriis für Füsiologii oder Mediziin überchoo. Dr Tadeus Reichstein het us ere jüüdisch-polnische Familie gstammt. Si Vater Isidor isch Chemiiääscheniöör gsi, si Mutter isch d Gustawa Brokmann. Dr Reichstein isch z Kiew ufgwaggse, isch denn z Jena uf d Schuel gange und isch mit achti mit sinere Familie 1906 in d Schwiz choo, won er 1914 d Schwizer Staatsbürgerschaft überchoo het. Er isch uf d Industriischuel Züüri (Oberrealschuel, hüte MNG Rämibüel) het Chemii an dr ETH Züüri studiert und 1921 bim Hermann Staudinger mit ere Aarbet Über das offenkettige Tropin und einige seiner Homologen bromoviert. Im Joor 1929 het er habilitiert über Die Zusammensetzung der Aromastoffe der gerösteten Cichorie und Arbeiten in der heterocyclischen Reihe im Beriich vo dr orgaanische Chemii. Im Joor 1931 isch er Assistänt vom Leopold Ružička worde, und 1937 zum usserordentlige Brofässer für spezielli orgaanischi und füsioloogischi Chemii an dr ETH Züüri ernennt. Ab 1938 het er d Läitig vom Pharmazeutisches Institut vo dr Uni Baasel übernoo und 1946 zuesätzlig dr Leerstuel