rlitschk/wikidir huggingface dataset:
De Kaukon (altgriech. Καύκων) isch i de griechische Mythologie de Stammvatter vo de Kaukone, e Volch i de nordwestliche Peloponnes, bsundrigs z Triphylie, wo i de Stadt Lepreon siis Graab zaigt woren isch. Noch de messenische Öberliferig isch de Kaukon vo Eleusis uf Messenie choo und hett d Mysterie vo de Groosse Göttine mitbroocht und d Messene, d Frau vom Polykaon, as Ersti i de Kult iigfüert. Er gelt do as Soo vom Kelainos und Enkel vom Phlyous, we e Soo vo de Erdgöttin Gaia gsii isch. Dör de Stammbomm isch e Verbindig mit Phlya, e Kultort vo de Demeter mit ghaime Intiationsritual i de Nööchi vo Athen gschaffe wore. Noch anderne und ältere Genealogie isch de Kaukon de Soo vom Poseidon oder vom arkadische Eponym Arkas. Noch de Schlacht vo Leuktra ane 371 v. Chr. söll de Kaukon em thebanische Feldherr Epameinondas im Tromm erschune sii und em uusterbliche Ruem verhaisse haa, wen er a de vertribne Messenier di alti Haimat zrugggebi. De Epiteles aber, en argivische Feldherr, wo a de Gründig vo de Stadt Messene bitailigt gsii isch, hett de Kaukon im Tromm druf hiigwise, wo d Satzige vo de Mysterie vo de Grosse Göttine vergabe ligid, demit
De Lykos (altgriech. Λύκος „Wolf“) isch i de griechische Mythologi de Brüeder vom athenische König Aigeus und gelt as de Eponym vom chliiasiatische Volch vo de Lykier. De Lykos isch de Soo vom Pandion und vo de Pylia. De Pandion isch de König vo Athen gsii, isch aber vom Metion vertribe wore. De Lykos und sini drei Brüedere, de Aigeus, de Nisos und de Pallas hend spööter vo Megara uus Athen zruggeroberet und s Land under sich uuftailt. Well de Aigeus hett wöle elai regiere, hett de de Lykos und die andere Brüedere vertribe. De Lykos isch uf Messenie gfloche, woner vom Aphareus uufgnoo woren isch. Dai hett er z Andania d Myste grainigt und de Aphareus, dem sini Frau Arene zäme mit de Chind i d Mysterie vo de Grosse Göttine iigwiicht. Da isch imene Aichewald gschie, wo sitt den de Name „Lykoswald“ (agr. Λύκου δρυμόν, Lykou drymon) haisst. Nochere andere Version isch er uf Lykie gfloche zom Sarpedon und vonem söll s Volch vo de Lykier binamst wore sii. Apollodor: Bibliotheke 3.206. Herodot: Historie 1.173; 7.92. Strabon, Geographike 392; 573; 667. Pausanias: Raise z Griecheland 1.19.3, 4.1.4, 6-9; 4.2.6; 4.19.4; 4.20.4; 10.12.11. Wilhelm Drexler: Lykos 6. In: Wilhelm
Andania (altgriech. Ἀνδανία) isch i de griechische Mythologi di ersti Königstadt vo Messenie gsii. Si isch o för di historischi Zitt bizügt, isch aber no i de Antiki verloo woore. Si werd bim hüttige Dorf Konstantini (noigriech. Κωνσταντίνοι) vermuetet. Andania werd hüüffig as Ort vo de Mysterie gnennt, wo im Karnasischen Hain abghalte wore sind. D Laag vo Andania cha nöd aidüttig bistimmt were. Nochem Livius (36.31.7) isch Andania e chliini Stadt (parvum oppidum) zwösched de Stadt Messene und em arkadische Megalopolis, wo sich ane 191 v. Chr. de T. Quinctius Flamininus und de achäischi Feldherr Diophanes troffe hend. Am gnoiste sind d Aagoobe bim Pausanias, wo im zweete Joorhundert n. Chr. do vorbii choo isch und numeno Ruine gfunde hett. Denoo isch Andania acht Stadie linggs vom Karnasische Hain glege, a de Strooss vo Messene uf Megalopolis. Do de Hain ganz sicher bi de Quelle Divari bim Dorf Polichni glegen isch, büütet sich för Andania s Dorf Konstantini aa, wo ufemene Hügel glegen sich und anderthalb Kilomeeter nordwestlich vo Polichni litt, wa a de Entfernig vo acht Stadie entsprecht. Z Konstantini sind d Reste vonere antike Stadtmuur gfunde wore, wo i die klassischi und hellenistischi Zitt datiert were chönnt.
D Leukippide (altgriech. Λευκιππίδες, Leukippides) sind i de griechische Mythologi zwoo Schwöstere, wo vo de Dioskure graubt wore sind. Si haisset Hilaeira (Ἱλάειρα) und Phoibe (Φοίβη „Helli“). D Leukippide sind d Töchtere vom Leukippos. Di beede Dioskure hend si entfüert und denn ghüroote. De Soo vo de de Hilaeira und em Kastor isch de Anaxis oder Anagon, und de Soo vo de Phoibe und em Polydeukes isch de Mnasinos oder Mnesileos. Nochere Version vo de Saag, sind d Leukippide mit de Apharetide Idas und Lynkeus verlobt gsii, und drom sais zom Champf zwösched de Dioskure und de Apharetide choo. D Leukippide sind z Sparta as Göttine vereert wore, miteme aigne Tempel und aigne Priesterinne, wo entweder selber Leukippide oder Poloi (πώλοι, pṓloi „Füli“) gnennt wore sind. Inschriftlich isch e Priester vo de Leukippide und de Tyndaridai, da isch en andere Name vo de Dioskure, bizügt. Uufälig isch as d Dioskure z Thebe Leukṑ pōlṓ (λευκὼ πωλώ, Dual: „die baide wiisse Füli“) und z Elis Leukippoi („Schümmel“) gnennt wore sind. Theokr. 22.137-213 Pausanias: Raise z Griecheland 3.16.1 Hesych. s.v. πῶλος IG V 1, 305 Ernst Kuhnert: Leukippiden. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2,
De Idas (altgriech. Ἴδας) isch i de griechische Mythologie ann vo de Argonaute gsii und er hett o a de Kalydonische Jagd tailgnoo. Er isch e König vo Messenie gsii. I de Saage werd de Idas as zimmli striitsüchtig bischribe. De Idas isch de Soo vom Aphareus und vo de Arene und de Zwilling vom Lynkeus. Beed sind Apharetide gnennt wore. Alternatiiv werd o de Poseidon as sii Vatter gnennt. Nochem Tood vom Aphareus isch er de König vo Messenie wore und noch siim Tood hett de Nestor siis Riich öbernoo, well kai männlichi Noofaare ume gsii sind. De Idas hett sich i d Marpessa verliebt, e Töchter vom Flussgott Euenos, und hett die miteme Wage, wo vo Flügelross zoge wore isch, entfüert. De Wage isch e Gschengg vom Poseidon gsii. De Apollon, wo ebefalls i d Marpessa verliebt gsii isch, hett sich em in Weeg gstellt und di beede hend afange mitenend striite. De Champf isch ase heftig wore, ass de Zeus di beede Striitheen vonenand trennt hett und bistume hett, as d Marpessa wääle söli. D Marpessa hett denn de Idas gwäält, well si gförcht hett, as de Apollon, wo eebig jung bliibi, si verlösi, wenn si aalt
De Karnasisch Hain oder s Karnasion isch en antiks Hailigtum z Messenie, wo d Mysterie vo de Grosse Göttine gfiiret woren sind. De Name hett s Hailigtum vom Karneios öberchoo, ennere lokaale Form vom Apollon, wo doo ebefalls vereert woren isch. Nochem Pausanias isch de Karnasischi Hain acht Stadie ööstlich vo de Stadt Andania glege, westlich vom Fluss Charadros und er söll i Voorzitte Oichalia (Οἰχαλία) ghaisse haa. De Karnasischi Hain cha ahand vo Inschrifte und antiike Öberrest bim hüttige Dorf Polichni (noigriech. Πολίχνη) lokalisert werde, wo westlich vom Fluss Dimandra litt. Süüdlich vom Dorf sprudlet im Feld di wasserriichi Quelle Divári (Διβάρι). 500 Meeter westlich vo dere isch ane 1858 do en antiki Inschrift gfunde wore, wo d Ernoierig vo de Mysterie reglet. De 400 Kilo schweeri Stai isch denn i d Cherche vo Konstantíni ibaut wore, wo anderthalb Kilometer nordwestlich vo Polichni ufeme Hügel litt und vermuetli identisch mit de antike Stadt Andania isch. Ahand vo dere Inschrift und anderne Fünd i de Felder um Polichni ume und de Aagoobe vom Pausanias hett de schwedischi Archäoloog Natan Valmin nochegwise, ass de Karnasischi Hain bi de Quelle Divari glegen isch. Die starchi Quelle Divari isch imene Feld östlich vom
Gentoo Linux isch e sehr guet dokumentierti Linux Distribution. S'sälber erchlärte Ziil vode Entwikler isches, am Benutzer Möglichkeite z'büüte. Folgendi Prozesser-Familiene wärded understützt: x86 AMD64 PPC SPARC Alpha MIPS HPPA Für d'Benutzer staht uf villne Sprache es Installationshandbuech zur Verfüegig. Das füehrt vom boote vode Live-CD übers Partitioniere zum Installiere vom eigentliche System und wiitere Software. Mit Hilf vom Handbuech isches sehr eifach es Gentoo-Linux und diversi Software z'installiere und au zum sich Hindergrundwüsse übers GNU/Linux ahzeigne. Gentoo schaffet mitem Päckliverwaltigsprogramm Portage. Portage schaffet mit sogenannte Ebuilds. Das sind Päckli mit Informatione über d'Software dine. Mit em Befehl 'emerge' chammer neue Software installiere, alti update, nüme bruchte lösche und de gsamti Portage-Baum uf traab halte. http://www.gentoo.org/ - Di offiziell Gentoo-Homepage http://www.gentoo.de/ - Di dütschi Version http://www.gentooforum.de/ - Es dütsches Forum, s'offizielle isch under http://forums.gentoo.org/ erreichbar
Choblez (amtlich Koblenz) isch e Ywonergmeind im Kanton Aargau. Dr Ortsname, wo im Standarddütsche Koblenz gschribe wird, isch i dr Mundart Choblez. Choblez lyt uf dr Südsyte vom Hochrhy, dört wo d Aare vo dr lingge Syte in Rhy ymündet. Dr Name chunnt vom römische [apud] Confluentes, und das het im Latyn bedütet «Bi de Flüss wo zämmefliesse», grad wie bi dr grosse dütsche Stadt Koblenz a dr Mündig vo der Mosel i Rhy. E chly wyter oben isch im Rhy de Mittleri Lauffe mid Bänk vo Chalchschtei im Flussbett, wo für d Schiff gfärlech sind. D Gmeind het e Flechi vo 409 Hektare. Iry Nochberort sind: Waldshuet-Düenge und Küssaberg ännet em Rhy im Badische, Riete im Oschte, Chlingnau im Süde und Lüggere im Südweschte. Me het z Choblez a zwei Stelle Spuure vo römische Gebäud gfunde. S einte isch es Hofguet gsy und s andere e chlyne Wachdurm vo dr römische Rhygränze. Dä Durm isch berüemt, wil me vo im d Inschriftedafele gfunde het, wo seit, ass er im Joor 371 baut worde-n isch und wo sogar au sy Namen agit: «summa rapida» hend d Römer dem Platz gseit, ebe wil dört noch irer Meinig im Rhy der «oberschti
De Gorgos (altgriech. Γόργος) isch de Soo vom messenische Fraihaitsheld Aristomenes. Wo sii Vatter vo kretische Bogeschütze gfange woren isch, isch de vonnere junge Frau bifrait wore und us Dank hett si de achtzeejöörig Soo Gorgos as Maa öberchoo. Nochem Fall vo de messenische Bergfesti Eira isch de Gorgos zeme mitem Woorseger Mantiklos zom Aafüerer vo de messenische Uuswanderer wore. Er hett vorgschlage d Insle Zakynthos z erobere, de Mantiklos aber hett wöle uf Sardinie goo. Im End sind si uf Sizilie uusgwanderet. Pausanias 4.19.6; 4.21.2, 12; 4.23.2–9 Benedikt Niese: Gorgos 8. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band VII,2, Stuttgart 1912, Sp. 1661 (Digitalisat).
Mix & Remix, burgerli Philippe Becquelin (* 6. April 1958 z Saint-Maurice VS; † 19. Dezämber 2016), isch e Schwyzer Cartoonischt un Illuschtrator gsii. Är het zum aktuälle Zytgschääne e Huffe Karikature zaichnet, unter anderem fir L’Hebdo. Är het au bim Weschtschwyzer TV-Magazin Infrarouge gschafft. Dr Philippe Becquelin het scho as Chind mit em Zaichne aagfange, sy sy Vater isch e begaischteret Lääser vu Comic gsii. Är isch uf s Gimnasium vu Saint-Maurice gange, het d Schuel aber ai Johr vor dr Matura abbroche. Sech Monet isch ert uf d Chunschthochschuel z Sittu gangen un het anne 1984 e Diplom vu dr Molerei an dr Kantonale Chunschthochschuel z Lausanne gmacht. Wel er syni Bilder zäme mit syre Frau gmoolt het, wun er im nämlige Johr chänneglehrt ghaa het, hän si s Pseudonym Mix & Remix gwehlt. Wun er d Molerei ufgee het het, het er dää Chinschtername wyter gfiert. Dr Becquelin het mit em Frédéric Pajak aagfange zämeschaffe, go d Wuchnzytig L’Eternité z illuschtriere. Die isch rund sech Monet lang uusechu. Dr Yyfluss dur dr Pajak, wu in ihm dr ainzig Weschtschwyzer Zaichner gsää het, wu ne Sproch heeb («le seul dessinateur romand à avoir un langage»), het en zum
Pamisos (griechisch Πάμισος) isch de Name vo: Pamisos (Messenie), e Fluss z Messenie Pamisos (Mani), mengisch o Chliine Pamisos gnennt, hütt Milia; e Flüssli i de Mani Pamisos (Thessalie), e Nebefluss vom Pinios z Thessalie Pamisos (Flussgott), de Flussgott vom messenischen Fluss Pamisos
De Pamisos (altgriech. Πάμισος) isch i de griechische Mythologi de Gott vom messenische Fluss Pamisos. Nochem Pausanias hett de König Sybotas festglait, as die messenische König jedes Joor em Pamisos opfere müend. Zodem hend chliini Chind a de Quelle vom Pamisos Hailig gfunde. Siis Hailigtum a de Quelle bi Agios Floros isch i de 1930er Joore vom schwedische Archäoloog Natan Valmin uusgrabe wore. Inschrifte, wo do gfunde wore sind, bizüüget, as de Pamisos kultisch vereert woren isch. E Relief usem 2. Joorhundert v. Chr. stellt de Pamisos as e Stier dar. Pausanias: Raise z Griecheland 4.3.10; 4.31.4 Otto Höfer: Pamisos. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,1, Leipzig 1902, Sp. 1345 (Digitalisat). Carina Weiß: Pamisos. In: Lexicon Iconographicum Mythologiae Classicae (LIMC). Band 0007VII, Zürich/München 1994, S. 128–129. Natan Valmin: The Swedish Messenia Expedition, Lund 1938, S. 417-421.
De Pámisos (griechisch Πάμισος; früenner (slawisch) Πιρνάτζα, Pirnátza) isch de Hoptfluss vo Messenie und ghört zo de wasserriichste Flüss uf de Peloponnes. Sini perennierende Quelle liget bi Agios Floros a de Häng vom Taygetos. Do isch i de 1930er Joore vom schwedische Archäolog Natan Valmin en antiks Hailigtum vom Flussgott Pamisos uusgrabe wore. Vo de Quelle bi Agios Floros flüüsst de Pamisos geg Weste und ninnt noch guet sechs Kilomeeter de Mavrozumenos uuf, wo vom Noorde herrchuntt. Mengisch werd de Mavrozumenos Pamisos gnennt. Er flüüst denn geg Süüde und mündet noch 17 Kilomeeter in Messenische Golf. Strabon: Geographike 8.4.6 Pausanias: Raise z Griecheland 4.3.10; 31.4; 34.1-4. Felix Bölte: Pamisos 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band XVIII,3, Stuttgart 1949, Sp. 290–293. Cay Lienau; Eckart Olshausen: Pamisos 1. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 211.
De Pamisos oder Chliine Pamisos (altgriech. Πάμισος) isch de antiki Name vom Flüssli Milia, wo süüdlich vo Leuktron uf de Halbinsle Mani in Messenische Golf mündet. Er hett i de Antiki zittewiis d Grenze zwösched Lakonie und Messenie bildet. Strabon: Geographike 8.4.6
D Lykomide (altgriech. Λυκομίδαι, Lykomidai) sind i de Antiki e Priestergschlecht vo Athen gsii. D Lykomide hend e Hailigtum z Phlya ghaa, wo öppe zwölf Kilometer vo Athen ewegg glegen isch. Dai hend si ghaimi Initiationsritual zu Eere vo de "Groosse Göttin" döregfüert. Die dörstid weleweeg äänlich gsii sii, wie Mysterie vo Eleusis. D Hymne för d Demeter, wo d Lykomide gsunge hend, stammt vom Mousaios. D Hymne för de Eros söled aber de Orpheus dichtet haa. E bikannte Aaghöörige vo de Lykomide isch möglicherwiis de Themistokles gsii. De hett, nochdem d Perser s Hailigtum z Phlya zerstört hend, mit siim aigne Geld da wider uufbaue loo. Weniger bikannt isch de Methapos, wo z Thebe und z Andania Mysteriekutl ernoieret hett. Plutarch: Themistokles 1.4 Pausanias: Raise z Griecheland 1.22.7 Pausanias 9.27.2 Elke Stein-Hölkeskamp: Lykomidai. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 565–566.
Phlya (altgriech. Φλύα) isch en antike Ort i de Attika gsii, guet zwölf Kilometer nordöstlich vo Athen. D Ruine vom Ort liged bi de hüttige Stadt Chalandri. Phlya isch e wichtige Kultort gsii, und do isch nebet anderne Hailigtümer da vo de "Groosse Göttin" gstande, wo nochem Pausanias d Erdgöttin Gaia sai. S athenische Priestergschlecht vo de Lykomide hett do ghaimi Initiationsriite döregfüert. Wo da Hailigtum vo de Perser zerstört woren isch, hett de Themistokles Geld gspendet, demit de Tempel wider uufbaut werd. De Eponym vo Phlya isch de Phlyos gsii, e Soo vo de Gaia. Er isch de Vatter vom Kelainos und de Grossvatter vom Kaukon gsii, wo d Mysterie vo de Groosse Göttinne uf Messenie broocht ha söll. Phlya isch d Haimet vom Dichter Euripides Pausanias: Raise z Griecheland 1.31.4 Plutarch: Themistokles 1.4 Pausanias 4.1.5 Hans Lohmann: Phlya. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 908. Fritz Graf: Lesser Mysteries - not less mysterious; i: Michael B. Cosmopoulos (Hsg.): Greek Mysteries: The Archaeology of Ancient Greek Secret Cults; Routledge 2003. ISBN 0-0415-24673-6. S. 246.
D Marpessa (altgriech. Μάρπησσα „Graubti“) isch i de griechische Mythologi s anzige Chind vom ätolische Flussgott Euenos. Nochdem de Idas d Marpessa miteme Wage, wo vo gflüglete Ross zogen woren isch, entfüert hett und de Euenos si dromm nöt hett chöne iihole, hett de sich in Fluss Lykormas gstürzt, wo sitt den de Name Euenos trait hett. De Apollon, wo i d Marpessa verliebt gsii isch, hett em Idas d Marpessa graubt. De hett sich gweert und im Champf hett er em Apollon sii Pfiilboge eweggrisse. De Zeus hett den di beede trennt und a de Marpessa d Waal loo, wele vo dene beede si wöli. Si hett sich för de sterblichi Idas entschide, well si gförcht hett, as de eebig jungi Apollon si verlösi, wenn si aalt und runzlig weri. De Idas und d Marpessa hend nume ai Töchter ghaa, nämmli d Kleopatra, wo mitem zwaite Name Alkyone ghaiise hett. Die hett de Meleagros ghüroote. Homer: Ilias 9.555ff. Simonides, fr. 58, PMG 563 Page) Alexandra Frey. In: Der Neue Pauly (DNP). Metzler, Stuttgart 1996–2003, ISBN 3-476-01470-3. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Marpessa, S. 327.
Messene (altgriech. Μεσσήνη, Messēnē; dorisch: Μεσσάνα, Messānā) isch en antiki Stadt gsii, wo ane 369 v. Chr. gründet woren isch und denn d Hoptstadt vo Messenie woren isch. Di antiki Stadt isch guet erforscht und ono zimmli guet erhalte. Si litt bim hüttige Dorf Mavromati. Messene litt am Abhang vo de Berge Ithome und Eua und isch vo Natuur uus guet gschützt. D Akropolis isch uf de Ithome glege, vo wos e gueti Fernsicht öber di Messenischi Ebni gitt. Bim Berg Ithome hets scho i de archaische Zitt e Sidlig ggee, wo no Ithome ghaisse hett. Do hend sich o d Messenier bim Heloteuufstand gege Sparta verschanzt. Noch de Schlacht vo Leuktra ane 371 v. Chr. isch Messenie vo Sparta trennt wore und de Epameinondas hett zäme mitem Epiteles e Stadt gründet. Die hett zerst no Ithome ghaisse. I dere Stadt sind di vertribne Messenier noi agsidlet wore, aber o anderi Sidler hend sich do niderloo. S Piet vom Stadtstaat hett em Aafang nume e Tail vo Messenie umfasst. D Stadtmuur vo Messene isch zimmli guet erhalte und messt im Umfang nüü Kilomeeter. S Zentrum vo de Stadt bildet d Asklepieion, wo süüdlich vo de Agora gstanden isch. Denebet hetts
D Peisidike (altgriech. Πεισιδίκη) isch i de griechische Mythologi di älteri Töchter vom Nestor und vo de Anaxibia. Apollodor: Bibliotheke 1.9.9 Otto Höfer: Peisidike 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,2, Leipzig 1909, Sp. 1793 (Digitalisat).
D Anaxibia (altgriech. Ἀναξίβια) isch i de griechische Mythologi d Frau vom Nestor, wie de Apollodor i de Bibliotheke schribt. Bim Homer degege isch d Eurydike, d Töchter vom Klymenos, em Nestor sini Frau. D Anaxabia isch d Töchter vom Kratieus. Si und de Nestor hend zwoo Töchtere und sibe Söö. D Maitli haisset Peisidike und Polykaste, d Buebe haisset Antilochos, Thrasymedes, Perseus, Stratios, Aretos, Echephron, und Peisistratos. Apollodor: Bibliotheke 1.94 [1] Georg Oertel: Anaxibia 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 335 (Digitalisat). Konrad Wernicke: Anaxibia 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2081.
D Polykaste (altgriech. Πολυκάστη) isch i de griechische Mythologi e Töchter vom Nestor. D Polykaste isch di jüngsti Töchter vom Nestor und vo de Eurydike oder Anaxibia. Wo de Telemachos uf de Suech noch sim Vatter Odysseus in Palast vom Nestor chunnt, hett si de badet. Spööter tüend si hüroote und si hend e Soo, de Perseptolis. Homer: Odyssee 3.451f. Apollodor: Bibliotheke 1.1.9 Homer: Odyssee 3.464-468. Hesiod: Frauekatalog, fr. 221 Otto Höfer: Polykaste 1. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,2, Leipzig 1909, Sp. 2649 f. (Digitalisat). Katharina Waldner: Polykaste. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 10, Metzler, Stuttgart 2001, ISBN 3-476-01480-0, Sp. 63.
D Eurydike (altgriech. Εὐρυδίκη) isch i de griechische Mythologi d Frau vom Nestor. I de Bibliotheke vom Apollodor degege isch d Anaxibia, d Töchter vom Kratieus, em Nestor sini Frau. D Eurydike isch di ältisti Töchter vom Klymenos. D Chind vonere sind noch de Odyssee: d Polykaste, de Antilochos, de Echephron, de Stratios, de Perseus, de Aretos, de Thrasymedes und de Peisistratos. Homer: Odyssee 3.452. Otto Kern: Eurydike. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band VI,1, Stuttgart 1907, Sp. 1325.
De Sillos (altgriech. Σίλλος) isch i de griechische Mythologi de Soo vom Thrasymedes und de Enkel vom Nestor. Er isch de Vatter vom Alkmaion. Pausanias: Raise z Griecheland 2.18.8 Otto Höfer: Sillos 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 4, Leipzig 1915, Sp. 823 (Digitalisat).
D Zürcher Kantonalbank (abgchürzt ZKB) isch di kantonal Volchsbank im Kanton Züri. Si isch en Universalbank, isch aso i allne Bankgschäft aktiv und schaffed mit allne Chundegruppe zäme. D ZKB hät am 15. Februar 1870 iren eerscht Schalter uufgmacht. De Grund hät d Kantonsverfassig vo 1869 gläit, wo e Bank hät wele, wo s Kreditwäse im Kanton Züri förderet; im Artikel 24 ghäissts deet: «Er [das isch de Staat] errichtet zur Hebung des allgemeinen Kreditwesens beförderlich eine Kantonalbank.» So ghöört d ZKB sit 1870 zu 100 Prozänt em Staat, understaat aber nöd em Regierigsraat, sondern tiräkt am Kantonsraat. Dää wäält de Bankraat als Uufsichtsorgan. D Bank gnüüsst en unbigränzti Staatsgaranty. D ZKB isch di viertgrööscht Bank in de Schwyz und isch 2013 vo de Schwyzerische Nationalbank as «sischteemrelevant» ygstuuft woorde. D Kännzaale per Ändi 2020 sind die: Bruttogwünn vom Konzärn: 801 Mio. Franke Jaaresgwünn vom Konzärn: 865 Mio. Franke Gwünnuusschüttig an Kanton und a d Gmäinde: 456 Mio. Franke Bilanzsume: 188 364 Mio. Franke Äigni Mittel: 12 650 Mio. Franke Chundevermöge: 361 658 Mio. Franke Mitarbäiter: 5 180 D ZKB hät per Ändi 2020 58 Filiaale und ein Räie wyteri Ort mit Bancomat. Na vor nöd eso lang sinds 103
De Alkmaion (altgriech. Ἀλκμαίων isch i de griechische Mythologi de Soo vom Sillos und de Enkel vom Thrasymedes. Wo d Heraklide d Peloponnes iignoo hend, isch er mit anderne Neleide uf Athen gfloche. S athenische Gschlecht vo de Alkmeonide hett en as de mythischi Stammvatter aaglueget. Pausanias: Raise z Griecheland 2.18.8 Johannes Toepffer: Alkmaion 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 1555. Albert Schachter: Alkmaion. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 1, Metzler, Stuttgart 1996, ISBN 3-476-01471-1, Sp. 508.
De Peisistratos (altgriech. Πεισίστρατος) isch i de griechische Mythologi e Soo vom Nestor. D Peisistratos isch de jüngsti Soo vom Nestor und vo de Eurydike oder vo de Anaxibia. Wo de Telemachos uf de Suechi noch sim Vatter Odysseus uf Pylos choo isch, hett er d Famili vom Nestor aatroffe, wo die en Opfer för de Poseidon gfiiret hend und de Peisistratos hett em Opfermuni miteme Opfermesser s Gurgeli uufgschnitte. Spööter hett er de Telemachos uf de Rais uf Sparta biglaitet, wobi sii z Pharai bim Diokles öbernachtet hend. Noch em isch de athenischi Tyrann Peisistratos binamst. Homer: Odyssee 3.400-483; 15.44ff. Pausanias: Raise z Griecheland 4.1.4 Homer: Odyssee 3.451f. Apollodor: Bibliotheke 1.1.9 Homer Odyssee 3.454. Homer Odyssee 3.482 ff; 15.4 ff. Herodot: Historie 5.65 Heinrich Wilhelm Stoll: Peisistratos 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,2, Leipzig 1909, Sp. 1794 (Digitalisat). Katharina Waldner: Peisistratos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 483.