rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Le Juch (bretonisch Ar Yeuc'h) isch e franzesischi Gmai im Département Finistère in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Douarnenez un zum Arrondissement Quimper. Le Juch lyt 13 km vu Quimper un 40 km vu Brest uf ere Hechi zwische 8 m un 158 m iber Normalnull. Le Juch isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1194 as Le Gug (1254 Jugum, 1284 dou Gug). Dr Maire vu Le Juch isch dr Patrick Tanguy. Le Juch ghert zum Kommunalverband Douarnenez Communauté. Dr traditionäll Dialäkt vu Le Juch ghert zem Bretonisch. Chilche Notre-Dame Kapäll Sainte-Brigitte Mairie (Ti Kêr) Kapäll Sainte-Brigitte Commons: Le Juch – Sammlig vo Multimediadateie Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) Normdate: VIAF: 4672152932552309830000
Le Ponthou (bretonisch Ar Pontoù) isch e ehmoligi franzesischi Gmai im Département Finistère in dr Region Bretagne. Zum 1. Jänner 2019 isch si zue Plouigneau yygmaindet wore. Le Ponthou lyt am Douron, 72 km vu Quimper un 66 km vu Brest uf ere Hechi zwische 72 m un 162 m iber Normalnull. Le Ponthou isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1182 as Apondo (1214 Eccl. de Pontibus, 1294 Le Pontou, 1330 Pontrou?, 1371 Ponteou ?, 1630 Ponto, 1731 Le Bontoux). Dr letscht Maire vu Le Ponthou isch dr Pierre-Yves Minec gsii. Dr traditionäll Dialäkt vu Le Ponthou ghert zem Bretonisch. Commons: Le Ponthou – Sammlig vo Multimediadateie
Le Relecq-Kerhuon (bretonisch Ar Releg-Kerhuon) isch e franzesischi Gmai im Département Finistère in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Guipavas un zum Arrondissement Brest. Le Relecq-Kerhuon lyt am Atlantik, 50 km vu Quimper un 8 km vu Brest uf ere Hechi zwische 0 m un 96 m iber Normalnull. Le Relecq-Kerhuon isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1544 as Le Relec. Dr Maire vu Le Relecq-Kerhuon isch dr Laurent Péron. Le Relecq-Kerhuon ghert zum Kommunalverband Brest Métropole. Dr traditionäll Dialäkt vu Le Relecq-Kerhuon ghert zem Bretonisch. Chilche Notre-Dame (1890) Manoir de Lossulien Manoir du Gué-Fleury Manoir de Lossulien Manoir du Gué-Fleury Flagge des Vereinigten Königreichs Bodmin, Verainigt Chenigrych Commons: Le Relecq-Kerhuon – Sammlig vo Multimediadateie http://www.mairie-relecq-kerhuon.fr Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) Normdate: GND: 4529745-9 | LCCN: n81102643 | SUDOC/IdRef: 034819983 | VIAF: 136014990
Le Tréhou (bretonisch An Treoù-Leon) isch e franzesischi Gmai im Département Finistère in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Pont-de-Buis-lès-Quimerch un zum Arrondissement Brest. Le Tréhou lyt am Rand vum Regionale Naturpark Armorique (Parc naturel régional d'Armorique), 44 km vu Quimper un 27 km vu Brest uf ere Hechi zwische 35 m un 171 m iber Normalnull. Le Tréhou isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1330 as Trevol (um 1330 Treffou, 1363 Trenou?, 1516 Treuve?, 1630 Le Trenou, 1779 Le Trefhou). Dr Maire vu Le Tréhou isch dr Joël Cann. Le Tréhou ghert zum Kommunalverband Pays de Landerneau-Daoulas. Dr traditionäll Dialäkt vu Le Tréhou ghert zem Bretonisch. Chilche Saint-Pitère Calvaire du Tréhou Mairie Chilche Saint-Pitère Calvaire Dotedänkmol Commons: Le Tréhou – Sammlig vo Multimediadateie https://web.archive.org/web/20180514030221/http://letrehou.free.fr/ Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr)
Le Trévoux (bretonisch An Treou-Kerne) isch e franzesischi Gmai im Département Finistère in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Moëlan-sur-Mer un zum Arrondissement Quimper. Le Trévoux lyt 37 km vu Quimper un 84 km vu Brest uf ere Hechi zwische 47 m un 105 m iber Normalnull. Le Trévoux isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1161 as Treuuou (1220 Trevou, 1426 Treffou, 1516 Treffvou, 1536 Treffou, 1574 Treffou, 1630 Treuou). D Maire vu Le Trévoux isch d Élina Vandenbroucke. Le Trévoux ghert zum Kommunalverband Quimperlé Communauté. Dr traditionäll Dialäkt vu Le Trévoux ghert zem Bretonisch. Chilche Saint-Pierre-et-Saint-Paul (um 1500, reschtauriert 1753/57) Kapäll Saint Corentin Kapäll Notre-Dame-de-Pitié Kapäll Saint-Herbot Dolmen de Benon Parc Goalichot Menhir de Laniscar Tumulus de Kerboulou Chilche Saint-Pierre-et-Saint-Paul Dolmen de Benon Parc Goalichot Commons: Le Trévoux – Sammlig vo Multimediadateie https://web.archive.org/web/20170529133343/http://le-trevoux.com/ Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr)
Dr Johann Jacob Heidegger, besser bekannt as John James Heidegger, (* 16. Juni 1659 z Züri; † 7. Septämber 1749 z Richmond upon Thames) isch en Impresario z London gsi. Dr Heidegger isch e Soon vom Theolog Johann Heinrich Heidegger gsi. Er isch öbbe 1708 uf Ängland gange und daucht 1710 as assistierende Diräkter vom Queen's Theatre uf, won er Maskebäll veraastaltet het, wo Skandaal usglööst häi. Vo 1713 bis 1738 isch er dr kaufmännisch Diräkter vom King's Theatre, em früenere Queen's Theatre, gsi. Vo 1719 bis 1728 het er as Diräkter vo dr Royal Academy of Music gschafft, s Opereundernääme, wo dr Georg Friedrich Händel, dr Giovanni Battista Bononcini und dr Attilio Ariosti für s komponiert häi. Jean-Louis Clerc, L'Enchanteur Carabosse, Lausanne 1942. Commons: John James Heidegger – Sammlig vo Multimediadateie Normdate: GND: 124692346 | LCCN: n83206631 | VIAF: 5262147270469235700004
Dr Charsamschtig, au Oschtersamschtig oder Hochsamschtig, isch dr letscht Dag vu dr Charwuche un dr zweet Dag vum Eschterlige Triduum. Vor ihm isch dr Charfrytig un no ihm chunnt dr Oschtersunntig. No dr draditionälle chrischtlige Vorstellig isch dr Charsamschti dr Dag vu dr Hellefahrt Christi, wu dr Jesus in dr Nacht no syre Chryzigung in d Hell soll aabegstige syy un dert bzw. in dr Vorhell, em „Schoß vum Abraham“, d Seele vu dr Grächte syt em Adam befreit soll haa. Dr Charsamschtig isch dr Dag, wu d Chilche an d Grabruei vum Chrischtus dänkt un mit Faschte un Gebätt uf sy Uferstehig wartet. S wäre kaini Sakramänt gfyrt, wu mit Feschtfraid verbunde sind, vor allem kai Eucharisti, di Hailig Kommunion wird nume verwart (viaticum). Wel d Fyyr vu dr Oschternacht e Vigil isch, wu im Dunkle soll abghalte wäre, fangt si in vile Chilche in dr spote Oobestund vum Charsamschtig aa. D Oschternacht ghert derno scho zue dr Liturgi vum Oschtersunntig. Vor allem in Kathedralchilche wäre am Morge vum Griendunschtig, vum Charfrytig un vum Charsamschtig fyyrligi Karmette mit dr Gmai gsunge. D Dagzyte vum Stundegebätt un vor allem Chryzandachte wie dr Chryzwäg wäre au gfyyrt. Dr Altar vu dr
Dr Senesino, äigentlig Francesco Bernardi (* 31. Oktober 1686 z Siena; † 27. Novämber 1758) isch en italiänische Kastraat mit ere Mezzosopran-Stimm gsi. Dr Umfang vo sinere Stimm isch vo g bis g2 gange. Er isch vor allem as Operesänger z London erfolgriich gsi. Im Senesino si erst dokumentiert Ufdritt isch 1707 z Venedig gsi, denn isch er vo äinere italiänische Stadt in die anderi gräist. Vo 1717 aa isch er am Dresdner Hoof aagstellt gsi. 1719 isch dr Georg Friedrich Händel uf Dresde choo und het en für si Opereakademii welle. Dr Senesino isch erst im Dezämber vom neggste Joor uf London cho und isch äini vo de Attrakzioone vo dr Akademii gsi, bis dass si 1728 ufglööst worde isch. Mit de Helderolle in Opere wie Giulio Cesare und Riccardo Primo het er groosse Erfolg bim Publikum ghaa. Er isch denn zrugg uf Italie; wo dr Händel aber e zwäiti Opereakademii ufdoo het, isch dr Senesino vo 1730 aa wider drbii gsi. Er het sich aber mit em Händel verchracht und isch 1733 mit andere Sänger zämme zur Konkurränz gange, dr Opera of the Nobility, wo men ere denn mänggisch au d Opere vom Senesino gsäit het. 1734 isch
Riebel isch es Maisgricht us em Vorarlbärger Rhintl en schwäbisch-alemannische Uusdruck för Kante de Familiename vo Jochen Riebel (1945–2015), dütsche Politiker (CDU) Paul Riebel (1918–2001), dütsche Wirtschaftswüsseschaftler (vgl. Identitätsprinzip noch Riebel) de Name vome Unterneme Xaver Riebel Holding, es Bauunderneme us Buchloe (Bayern) Ribel isch es Maisgricht us em Sanggaller Rhintl (Ribel werd us Rhintaler Ribelmais gmacht)
De Hotzewald ligt ganz imm Süde vum Schwarzwald (südlich vo Todtmoos und St. Bläsi). Di wichtigschte Gmeinde uffm Hotzewald sinn Rickebach, Herrischried und Görwihl. De Name „Hotzewald“ cha ùf verschììdeni Arte düttet werre. Nooch einer Theori hät er sii Ursprung ìn de soognännte Hotze, wùù e frììdligs Burevolk gsìì sìn. Ihr Name chùnnt ùs de Gerbersprooch, wùù mer „Hotz“ me grobbe Düech ùs Schoofswùlle gsait hät. Wiil d Bure ihri Hose ùs esoo Diecher gnaajt hän, hät de Begrìff spöter zerscht sälli Hose bezeichnet ùn hät sich deno ùf d Mänsche sälber ǜberdrage. De Name „Hotzewald“ wìrd öbbe sitt em 19. Johrhundert verwändet, zùm erschte Mool findet mer en 1864 bim Säckinger Dichter ùn Musiker Joseph Viktor Scheffel. Au s Badisch Wörterbuech – wùú e ganzi Raie These dùrenimt – stützt die Härlaitig. E anderi Hypothese wott de Begrìff ùf es agäblichs altalemannischs Wort „Houtz“ zrùckfiehre, wùù soll „Buur“ oder „Wälder“ bedüttet ha. De Hotzewald lìt z Sǜǜddüttschland an de Schwizzer Gränze ùn erstreckt sich ǜber d Landchreis Lörrach ùn Waldshüet. Es isch de sǜǜdligst Deil vùm Schwarzwald, begränzt vù de Wehra ìm Weste, vù de Alb ìm Oste, vùm Hoochrhii ìm Sǜǜde ùn vù de Lììnie Dodtmis-Bernau-St. Bläsi ìm
Radamisto (HWV 12a/12b) isch en Opere (Opera seria) in drei Akt vom Georg Friedrich Händel. Si isch zum erste Mol 1720 am King's Theatre in London ufgfüert worde. In dr Opere goot s um d Macht vo dr Liebe in dr Ee, dr Dröiji und em Widerstand gegenüber eme Türann und wie Grossmuet und Vergee über d Raach cha uusegoo. D Opere isch in vier Fassige ufgfüert worde: 1720 mit dr Margherita Durastanti as Radamisto, im Dezämber vom gliiche Joor mit em Senesino in dere Rolle und dr Durastanti as Zenobia, 1721 mit chlinere Ändrige und 1728 mit grössere Andrige und wider mit em Senesino in dr Hauptrolle. Am Theater am Gansmäärt isch dr Radamisto vo 1722 bis 1736 drissig Mol ufgfüert worde. Dr Johann Mattheson, e Fründ vom Händel, het sä iidütscht und bearbäitet. Dr Nicola Francesco Haym het sich uf elteri italiänischi Kwelle gstützt, wo alli uf de Annale vom römische Gschichtsschriiber Tacitus (Annales, XII, 44–51) basiert häi.Es isch im Früelig 1720 fertig worde. D Opere bestoot us ere Uwertüüre im franzöösische Stil und je noch dr Fassig 27–29 Arie, 2–3 Ariosi, 1–2 Duett, eme Kwardett, eme Accompagnato, ere Sinfonia und eme Choor am Schluss. Es gseet us
Dr Giovanni Battista Bononcini, mänggisch au Giovanni Battista Buononcini (* 18. Juli 1670 z Modena; † 9. Juli 1747 z Wien) isch en italiänische Tschellist und Komponist gsi. As Chind het dr Bononcini musikalische Underricht vo sim Vater Giovanni Maria Bononcini überchoo, wo z Modena Chillemusiker gsi isch. Wo dä 1678 gstorbe isch, het dr Bononcini bim Giovanni Paolo Colonna z Bologna gleert. Zää Joor spööter isch er dört Chillemusiker worde. Dr Librettist Silvio Stampiglia het für en Libretti gschriibe und dr Bononcini het vo 1692 bis 1696 fümf Opere komponiert. 1692 isch er uf Rom 1696 über Venedig uf Wien. Er isch Mitgliid in dr Hoofkapälle vom Kaiser Leopold I. worde und het as Komponist Erfolg gha. 1702 isch z Berlin d Uruffüerig vo sinere Opere Polifemo gsi, wo groosse Erfolg gha het. Bis 1711 isch er z Wien bliibe, denn isch er uf Venedig und Rom und dört het en s italiänischi Operehuus in London angaschiert, won er e Riwaal vom Händel worde isch. Vo 1720 bis 1724 isch er bi dr Royal Academy of Music in London gsi, wo au dr Händel und dr Attilio Ariosti as Komponiste gschafft häi. Wo dr Bononcini 1727/28 behauptet het, äär
Dr Attilio Ariosti (* 5. Novämber 1666 z Bologna; † August 1729 z London) isch en italiänische Komponist im Barock gsi. Dr Attilio Ariosti het Gsang, Giige, Orgle und Komposizioon gleert. 1688 isch er in s Chloster vom Serviteorde z Bologna iidräte. 1692 isch er zum Diakon gweiht worde und isch Organist an S. Maria dei Servi, dr Chille vo sim Orde gsi. Er het Oratorie afo schriibe (La passione 1693 z Modena und S. Radegonda reina di Francia 1694, Bologna) und 1697 isch si ersti Opere Tirsi z Venedig ufgfüert worde. Vo 1697 bis 1703 isch er Hoofkomponist am Hoof vo dr Sophie Charlottes, Lietzenburg, bi Berlin worde. Dört het er d Opere La fede ne tradimenti, L'inganno, vinto della costanza und Mars und Irene komponiert und Arie, Kantate und Kammerkonzärt. Er isch denn churzi Zit am Hoof vo Anjou aagstellt gsi und zwüsche 1703 und 1709 het er für e Kaiser Joseph I. gschafft, wo dr ööstriichisch Generalagänt für Italie gsi isch. Noch 1715 het er groossi Erfolg in Bariis und London ghaa. Z London isch er mit em Händel und em Giovanni Bononcini Mitgliid vo dr Royal Academy of Music gsi, wo italiänischi Opere ufgfüert het. Si
Tamerlano (HWV 18) isch en Opere (Dramma per musica) in drei Akt vom Georg Friedrich Händel. Si grift d Legände um e osmanisch Sultan Bayezid I. uf, wo 1402 bin ere vernichtende Schlacht in d Gfangeschaft vom muslimische Generaal Timur Lenk (1336–1405), (Timur, dr Laami, au Tamerlan) groote isch und denn woorschinlig Sälbstmord begange het. S Libretto isch vom Nicola Francesco Haym, wo sich usdrücklig as „Bearbäiter“ vom Teggst bezäichnet het. Er het sich uf zwäi elteri Kwelle gstützt: uf Il Tamerlano (Venedig 1711) und uf s Libretto Il Bajazet (Reggio di Lombardia 1719), bäidi vom Conte Agostino Piovene und vom Francesco Gasparini vertont. D Arie si zwar guet aber an vile Stelle weniger wichdig as d Rezitativ mit iire Secco-, Accompagnato- und Arioso-Passaasche, wo gwaltigi Usdruckchraft häi. Dr Höepunkt vo dere Technik isch dr langi Monolog, wo s Stärbe vom Bajazet mit Verwünschige und Chlaage begläitet. Winton Dean, John Merrill Knapp: Handel’s Operas 1704–1726. The Boydell Press, Woodbridge 2009, ISBN 978-1-84383-525-7. (änglisch) Silke Leopold: Händel. Die Opern. Bärenreiter-Verlag, Kassel 2009, ISBN 978-3-7618-1991-3. Arnold Jacobshagen (Hrsg.), Panja Mücke: Das Händel-Handbuch in 6 Bänden. Händels Opern. (Band 2), Laaber-Verlag, Laaber 2009, ISBN 3-89007-686-6. Bernd Baselt: Thematisch-systematisches Verzeichnis. Bühnenwerke., in: Walter Eisen
Muntlaga ischt a Doarf ir politischa Gmoand Oberriet im Waalkrais Rhintl vom Kantoa Sanggalle. S Doarf Muntlaga lit rund um s Muntalgarbeargli, leangs vom Rhii, zmeazt im Rheantl. Muntlaga ghört näabet Kriassara, Oachiwees, Koblwaald und em Doarf Oberriet, wia o d Wiiler Moos, Rechig, Stoag, Freiebaach, Stoa, Koblwees, Watt und Haard zur politischa Gmoand Oberriet. Uf am Gebiet vor Gmoand Oberriet, em ehemoliga Riichshof Kriassara, gits füüf verschidni Oartsgmoande, wo i da Ortsgmoand Allgemaine Hof Oberriet zäammagfasst seand. D Oartsgmoande Kriassara, Muntlaga, Oachiwees und Oberriet seand dabii deckigsgliich mit de jewiliga Döarfer. Am 31. Dezämber 2009 hät s Doarf Muntlaga 1843 Iiwohner kha. d Pfarrkercha us am 9. Johrhundert, wo am Hailiga Johannes gwait ischt d Sankt Anna-Kapealla und d Stazioana uf am Weag is Muntlagarbeargli ui s «Hedwig Scherrer Huus» di prähisorischa Sidlaga uf am Muntlagarbearg (ma gseacht hüt allerdeangs numma viil) Wil d Oartsgmoand Muntlaga o Boda head, wo kli witer aweagg vum Doarf liggid, khört o d Alp Muntlagar Schwamm mit da Wörtschaft dazua. Dä Uusichtspunkt liit uf 1'127 m öber Meer, a Stuck oberhalb vom Doarf Koblwaald, gegen Kamor ufi. Ebefalls im Bsitz vor Oartsgmoand ischt d Krischtallhöali. Si ischt vom Doarf Koblwaald us i epa
Rodelinda (HWV 19) isch en Opere (Dramma per musica) in drei Akt vom Georg Friedrich Händel. Si isch im Händel sis zwäite Stück für d Theatersäsong 1724/25 vo dr Royal Academy of Music gsi und die letschti vo sine drei Mäisteropere, noch Giulio Cesare in Egitto und Tamerlano. I dr Gschicht goot’s um s dramatische Lääbe vo der Königin Rodelinde bi de Langobarde z Norditaalie im sibete Joorhundert. Dr Erfolg vo de Wärk us dere Zit isch nid nume dr Muusig vom Händel, nei, au em Libretto vom Nicola Francesco Haym z verdanke. Au d Riwalidäät mit em Komponist Giovanni Battista Bononcini, wo bis 1724 au an dr Opereakademii gschafft het, het dr Händel aagspornt. Mit dr Uffüerig vo dr Opere Rodelinda am 26. Juni 1920 z Göttinge si im Händel sini Wärk z Dütschland vor em Vergässe grettet worde. Im Haym sis Libretto basiert uf eme Libretto vom Antonio Salvi, won er 1710 für Floränz gschriibe het und wo dr Giacomo Antonio Perti verdoont het. Säll isch en Aabassig vom Pierre Corneille sim Schauspiil Pertharite, roi des Lombards vo 1652, wo 1653 veröffentligt worde isch. D Opere Rodelinda isch, wie die tüpischi Opera seria, as klassische Dreiakter ufbaut und
S Kino Wilde Maa z Mänidorf isch es Kino mit 71 Plätz z Mänidorf am Zürisee. S isch hüt s äinzige Kino am rächte Seeufer. S Kino Wilde Ma häd vili Gsichter: vom Dunschtig bis am Samschtig zäigets di nöischte Film, am Mittwuch und am Suntig Studiofilm. Am Friitignomitag gits synchronisierti Film mit Kafi und Chueche. Für d Chind isch de Filmclub Zauberlatärne. Und im Spaatsumer gits es Filmfäscht. Won am 8. Dezämber 1945 im grosse Saal vom Hotel Wilde Maa di gross Abigunderhaltig mit Musig vo de Harmonie und eme Theater verbii gsi isch, isch de Saal in es Kino umpoue worde. E breiti Stäge mit eme Gländer i de Mitti, isch in erschte Stock ufe, von e groosses hells Foyer gsi isch. Det isch au s Kassehüüsli gstande. Im Saal häts öppe 300 Plätz gha, vertäilt uf de Saal, d Eschtrade und de Balkon. I de 1970er-Jaar isch im Foyer e Videothek iigrichted worde. D Gwünn vo de Videothek händ s Kino am Läbe phalte. Filmfründe händ 1983 en Understützigclub gründet, de Filmclub. Dä häd s Kino am Mäntig und am Ziischtig gmietet und Studioflm zäiget. Spööter häd d Gmäind en nöie Aastrich vo de Liinwand zalt. Won
Dr Richard Dindo (* 1944 in Züri) isch e Schwiizer Dokumentarfilmer, wo vo Italie stammt. Er läbt z Züri und z Paris und prägt mit syne Film syt über 30 Johr s Schwiizer Kulturläbe. Dur sine akribischi, emotional engagierti Recherche wird är au en "awaltschaftlige Filmer" gnennt. Als Dräibuechautor het er bym Alain Klarer sym Film AIDS-Leben, so lange es geht (1988) mitgschafft. 1970: Die Wiederholung 1974: Schweizer im Spanischen Bürgerkrieg 1977: Die Erschiessung des Landesverräters Ernst S. 1978: Clément Moreau, der Gebrauchsgrafiker 1978: Hans Staub, Fotoreporter 1981: Max Frisch, Journal I-III 1983: Max Haufler, "Der Stumme" 1986: El suizo – un amour en Espagne 1987: Dani, Michi, Renato & Max 1991: Arthur Rimbaud, une biographie 1992: Charlotte, vie ou théâtre? 1994: Ernesto Che Guevara, das bolivianische Tagebuch (Ernesto «Che» Guevara: le Journal de Bolivie) 1997: Grüningers Fall 1998: HUG – L’hôpital cantonal universitaire de Genève} 1999: Genet à Chatila 2002: Verhör und Tod in Winterthur 2002: La maladie de la mémoire 2003: Ni olvido ni perdón 2003: Aragon: le roman de Matisse 2005: Drei junge Frauen (Zwischen Leben und Tod) (Trois jeunes femmes (entre la vie et la mort)) 2006: Wer war Kafka? 2009: Die Marsträumer (The Marsdreamers) 2010:
D Francesca Cuzzoni (* 2. April 1698 z Parma; † 19. Juni 1770 z Bologna) isch en italiänischi Sopranistin gsi. D Cuzzoni isch e Schüelere vom Francesco Lanzi gsi. Dä het sä gförderet und 1716, wo si achzääni gsi isch, het mä sä z Parma zum erste Mol uf dr Büüni chönne gsee. Zwäi Joor spööter het si z Venedig in dr Rolle vo dr Dalinda in dr Opere Ariodante vom Carlo Francesco Pollarolo debütiert. Denn si chliiner Angaschemant choo, mäistens z Bologna, Parma und Venedig. Dr Georg Friedrich Händel isch uf d Cuzzoni ufmerksam worde und het sä 1722 für sini Royal Academy of Music z London aagstellt. Dört het si am 12. Januar 1723 as Teofane im Händel sim Ottone debütiert. Die neggste vier Joor si äi lange künstlerische Siigeszug für d Cuzzoni gsi. 1726 het si iire Gsangsleerer, dr Komponist Pier Giuseppe Sandoni ghürootet. Mit iim het si zwäi Chinder ghaa. Am 6. Juni 1727 isch s zum e Skandaal im King's Theatre z London choo. Bi dr letschte Vorstellig vo dr Opere Astianatte vom Giovanni Battista Bononcini in dere Säsong häi sich d Primadonne Francesca Cuzzoni und Faustina Bordoni uf offniger Büüni Schlötterlig aaghänggt. Über dä
D Faustina Bordoni (* 30. Merz 1697 z Venedig; † 4. Novämber 1781 au dört) isch en italiänischi Mezzosopranistin gsi. D Bordoni isch von ere vornääme Familie us Venedig choo. Iiri künstlerischi Usbildig het sie u. a. vom Alessandro Marcello und Benedetto Marcello überchoo; äine vo iire Mitschüeler isch dr Michelangelo Gasparini gsi. Im Herbst 1716 het im Teatro San Giovanni Crisostomo z Venedig d Brömieere vo dr Opere Ariodante vom Carlo Francesco Pollarolo stattgfunde. In deere Opere het d Bordoni iir sensazionells Debü gmacht. Bis 1725 isch si dört und an andere Theater z Venedig ufdrätte. 1718 und no äinisch 1719 isch si scho zämme mit iirer spöötere Konkurräntin Francesca Cuzzoni uf dr Büüni gstande. Vo 1726 het d Bordoni an verschidnige Theater z London gschafft. Dr Georg Friedrich Händel het für sä meereri Stück gschriibe und si het verzellt, er häig gärn mit ere zämmegschafft. Am 5. Mai 1726 isch si zum erste Mol zämme mit iirer Konkurräntin Francesca Cuzzoni am King's Theatre z London ufdrätte. Am 6. Juni 1727 isch s bi dr letschte Vorstellig in deere Säsong vo dr Opere Astianatte vom Giovanni Battista Bononcini zum ene Skandal choo, wo die bäide Primadonne wäärend ihrem Ufdritt
Steinach isch de Name vo däne Gmeinde: Steinach (Ortenaukreis), e Gmeind im Ortenaukreis, Bade-Würtebärg Steinach (Niederbayern), e Gmeind im Landkreis Straubing-Bogen, Bayern Steinach (Thüringen), e Stadt im Landkreis Sonneberg, Thüringe Steinach am Brenner, e Gmeind im Bezirk Innsbrugg Land, Tirol, Öschtriich Steinach SG, e Gmaind im Kanton Sanggalle, Schwiz Diwärsi Ortsteil z Bayern händ de Name Steinach. Gwässer: Steinach (Bodensee), en Fluss im Kanton Sanggalle Steinach (Buchenbach), lingge Zuefluss vom Buchenbach bim Dorf Steinach i de Gmeind Berglen im Rems-Murr-Kreis, Bade-Würtebärg Steinach (Eyach), lingge Zuefluss vom Eyach bi Balingen im Zollernalbkreis, Bade-Würtebärg Steinach (Neckar, Nürtingen), rächte Zuefluss vom obere Neckar in Nürtingen im Landkreis Esslinge, Bade-Würtebärg Steinach (Rodach), en Näbefluss vo de Rodach Steinach (Schussen), en Näbefluss vo de Schussen Steinach (Waldach), rächte Zuefluss vo de Waldach im Dorf Iselshausen, Stadt Nagold im Landkreis Calw, Bade-Würtebärg Steinach isch de Name vo däne Persone: Landschad von Steinach, es Adelsgschlächt Bligger von Steinach, en mittelalterliche Minnesänger Eugen Steinach (1861–1944), en öschtriichische Physiolog
Dr Johann Christoph Pepusch (* 1667 z Berlin; † 20. Juli 1752 z London) isch e dütsche Komponist, Muusiker, Leerer und Muusigwüsseschaftler gsi. Dr Johann Christoph Pepusch het z Berlin e musikalischi Usbildig überchoo. Mit vierzääni het er e Boste bim Hoof aagfange, won er 1698 kündigt het. Denn isch er uf Amsterdam. 1704 het er sich z London niidergloo, het aber bis öbbe 1718 in Holland publiziert. In London het dr Pepusch as Bratschist, denn au as Komponist, Theaterdiräkter, Muusigtheoretiker und Organist gschafft. 1710 isch er äine vo de Gründer vo dr „Academy of Ancient Music“ gsi und vo dr Madrigal Society. 1713 het der dr Doktor in Muusig an dr Universidäät Oxford gmacht. In sim Wärkverzäichnis het s Komposizioone vo alle Gattige, vo dr Kammersonate für die underschiidligste Instrumänt über Lieder, Kantate, Sinfonie bis zur Opere. In sine letschte Lääbensjoor het er Alti Muusig studiert. Im Pepusch si bekanntists Wärk isch „The Beggar's Opera“, wo dr John Gay dr Teggst drfür gschriibe het. Arthur V. Berger: The Beggar's Opera, the Burlesque, and Italian Opera. In: Music & Letters. Vol. 17, Nr. 2, ISSN 0227-4224, S. 93–105. Charles Burney: A General History of Music. 4 Bände. Robson u. a.,