rlitschk/wikidir huggingface dataset:
De Machaon (altgriech. Μαχάων) isch i de griechische Mythologii e Hailheros und de Feldarzt vo de Achäer im Troianische Chrieg. Er isch e Schüeller vom hailchundige Kentaur Cheiron gsii. De Machaon isch de Soo vom Asklepios und vo de Epione, s wered aber ono anderi Neme vo sinnere Muetter aggee. De Machaoon hett d Antikleia ghüroote und isch de Vatter vom Gorgasos und vom Nikomachos. D Muetter vo sinene andere Söö isch nöd bikannt, eri Näme sind Sphyros, Alexanor und Polemokrates. Si sind ali Haiheroe, wo e Tempel för de Asklepios gstiftet ghaa hend. Zäme mit sim Brüeder Podaleirios hett er 30 Schiff uf Troia gfüert, d Stedt wo die beede biherrscht hend sind nochem Schiffkatalog Trikke, Oichalia und Ithome. As Feldarzt vo de Grieche hett er de Menelaos ghailt, wo vomene Pfiil i de Schultere verwundet woren isch. Er isch im Chrieg vo de Amazone Penthesileia töödt wore, nochere andere Version aber vom Eurypylos. De Nestor hett denn d Tootebai vom Machaon uf Gerenia broocht und dai bistattet. De messenischi König Glaukos hett denn z Gerenia d Vereerig vom Machaon iigfüert. De Pausanias, wo im 2. Joorhundert Gerenia bsuecht hett, sait, as da Heiligtum vom Machaon Rhodos ghaisse hett.
De Damasen (altgriech. Δαμασήν) isch i degriechische Mythologii e Gigant. Er chunnt nume i de Dionysiaka vom Nonnos vor, wo im 5. Joorhundert glebt hett. De Damasen isch e Soo vo de Erdgöttin Gaia, wonen ooni Vatter us sich use gibärt hett. Er isch miteme Bart uf d Welt choo und d Giburtsgöttin Eileithyia hett en mit Waffe uusgstattet. Ufzoge woren isch er vo de Eris, de Göttin vom Striit. Nochdem e Traach de Tylos töödt hett, hett de Damasen uf Bitt vo dem sinnere Schwöster Moria de Traach miteme Bommstamm töödt. Nonnos von Panopolis, Dionysiaka 25. Gsang, V. 486–521. Hermann Steuding: Damasen. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 941 (Digitalisat). Otto Waser: Damasen. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band IV,2, Stuttgart 1901, Sp. 2035 (Digitalisat). Damasen im Theoi Project (uf englisch)
Llanfynydd isch e Ort in Carmarthenshire in Wales. Us Protescht gege e Windkraftanlag, wu in ihrem Heimetort het ufgstellt werre solle, het sich de Ort Llanfynydd im Juli 2004 umgnennt in „Llanhyfryddawelllehynafolybarcudprindanfygythiadtrienusyrhafnauole“. Des isch walisisch un heist ibersetzt ugfähr: „Ruehigs schens Dorf, e hischtorische Ort mit seltene Rotmilan, wu vun verdommte Rotorblätter bedroht werre“. Dr Name isch aber nid offiziell. Mit 66 Buechstabe isch d Ortsnome noch e bissll länger wie Llanfairpwllgwyngyllgogerychwyrndrobwllllantysiliogogogoch (nume 58 Buechstabe) un Llanfynydd het domit de längscht Ortsnome vu Europa. Taumatawhakatangihangakoauauotamateaturipukakapikimaungahoronukupokaiwhenuakitanatahu vu dä BBC uf änglisch
Moria (altgriech. Μορία, „Ölbomm“) oder Morie (Μορίη) isch i de griechische Mythologii e Nymphe, wo z Lydie am Fluss Hermos glebt hett. D Moria isch d Schwöster vom Tylos, wo, vonere riisige Schlange pisse, gstoorben isch. E Naiade rupft d Schlange vom Tylos ewegg. D Moria, wo vo wittem gsie hett, wa passiert isch, bittet de Riis Damasen, as er eri helffi. De töödt d Schlange miteme Bommstamm. D Moria biobachtet drufabe, wie s Wiibli vo de toote Schlange i d Berge chrüücht und miteme Chrutt im Muul zruggchunt, wo „Zeusblueme“ haisst. Und wo s Wiibli s tooti Manndli mit dem Chrutt striichelet, werd da wider lebig und baid Schlange verchrüüchet sich innere Hööli. D Moira ninnt da Chrut und tuet mit demm ere siin toote Brüeder striichele und de werd o wider lebig. D Moria und de Riis Damsen chömed nume i de Dionysiaka vom Nonnos vor, wo im 5. Joorhundert glebt hett. De Tylos degege isch scho früenner bikannt gsii und werd o uf lydische Münze us de röömische Chaiserzitt abbildet. Nonnos von Panopolis, Dionysiaka 25. Gsang, V. 452–553 Karl Tümpel: Morie. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897,
De stimmlosi retroflexi Frikativ isch e Konsonant vo de mänschliche Sprooch. S Zeiche im IPA defür isch [ʂ]. Es isch en Frikativ; es wird e Engi im Muul bildet, wo de Lùftstrom duredrùggt wird. De Artikulationsort isch retroflex; d Zùng wird hinter de Zahndamm zrùggboge ùn bildet dört e Engi. D Phonation isch stimmlos; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder nit. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Sadowsky et al. (2013:90) Sadowsky et al. (2013:90) Pop (1938:31) Pop (1938:31) Hanulíková & Hamann (2010) Hanulíková & Hamann (2010:374) Šewc-Schuster (1984:40–41) Zygis (2003:180–181, 190–191) Šewc-Schuster (1984:41) Zygis (2003:180) Lunsford (2001:16–20) Thompson (1959:458–461)
De stimmhafti retroflexi Frikativ isch e Konsonant vo de mänschliche Sprooch. S Zeiche im IPA defür isch [ʐ]. Es isch en Frikativ; es wird e Engi im Muul bildet, wo de Lùftstrom duredrùggt wird. De Artikulationsort isch retroflex; d Zùng wird hinter de Zahndamm zrùggboge ùn bildet dört e Engi. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Sadowsky et al. (2013:90) Sadowsky et al. (2013:90) Hanulíková & Hamann (2010) Hanulíková & Hamann (2010:374) Šewc-Schuster (1984:40–41) Zygis (2003:180–181, 190–191) Merrill (2008:109) Lunsford (2001:16–20)
Di stimmlosi uvulari Affrikchate isch e Kchonsonant, wo in de Sprooche vo dr Wält sehr sälte vorchùnt. Im grööschte Deil vùm Hochalemannische git es de Luut. Es Byspil isch s Wort „hocke“, wo aber au [kx] cha sy. Usser im Hochalemannische isch de Kchonsonant vorallem us e paar Sprooche vùm Kaukasus bekannt. S Zeiche im internationale phonetische Alphabet für de Luut isch [qχ] oder [q͡χ]. Es isch e Affrikchate; d Artikchulation fängt wie bimene Verschlùssluut demit aa, dass d Lùft im Muul ùffgstaut wird, ùn s Lööse vùm Lùftstrom duuret lang gnue, dass en Frikchativ entstoot. De Artikulationsort isch uvular; de hinteri Zùngerùgge bildet mitem Gaumezäpfli zerscht en Verschlùss ùn deno e Engi. D Phonation isch stimmlos; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder nit. Es isch en orale Kchonsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Wells (1982:372–373) Sjoberg (1963:11) Sjoberg (1963:11)
De retroflexi laterali Approximant isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch [ɭ]. Es isch en Approximant, er wird ohni Verschlùss oder Engi im Muul bildet. Es isch en Lateral; mit de Mitte vo de Zùng wird e Verschlùss bildet, aber aa de Syte blybt e Öffnig, wo d Lùft cha ussegoo. De Artikulationsort isch retroflex; d Zùng wird hinter de Zahndamm zrùggboge. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Ladefoged & Maddieson (1996:192) Ladefoged & Maddieson (1996:192) Jiang (2010:16–17) Sadowsky et al. (2013:90) Sadowsky et al. (2013:90) Keane (2004:111)
De labiodentali Flap isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch [ⱱ]. De Luut isch vorallem uss afrikanische Sprooche bekannt. Es isch e Flap; d Zùng schlait ei Mool gäge de Artikulationsort. De Artikulationsort isch labiodental; er wird mit dr Ùnterlippe ùn de Zään artikuliert. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Olson & Hajek (2003:27) Olson (2004:233)
De retroflexi Flap isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch [ɽ]. Es isch e Flap; d Zùng schlait ei Mool gäge de Artikulationsort. De Artikulationsort isch retroflex; d Zùng wird zrùggboge ùn schlait hinter de Zahndamm. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Goeman & van de Velde (2001:91, 94-95, 97, 101, 107) Verstraten & van de Velde (2001:50-51, 53-55) Goeman & van de Velde (2001:107) Goeman & van de Velde (2001:95, 97, 101 and 107) Verstraten & van de Velde (2001:50-51, 53-54) Goeman & van de Velde (2001:95) Verstraten & van de Velde (2001:54) Khatiwada (2009:377) Lista das marcas dialetais e ouros fenómenos de variação (fonética e fonológica) identificados nas amostras do Arquivo Dialetal do CLUP Acoustic-phonetic characteristics of the Brazilian Portuguese's retroflex /r/: data from respondents in Pato Branco, Paraná. Irineu da Silva Ferraz. Pages 19–21 Syllable coda /r/ in the "capital" of the paulista hinterland: sociolinguistic analisis (Memento
D Helene oder Helena (altgriech. Ἑλένη Helénē; latiin. Helena) isch i de griechische Mythologii e uusergwöönlich schööni Frau, wo vom troianische Prinz Paris graubt woren isch, wa de Grund vom Troianische Chrieg gsii isch. D Helene isch d Töchter vom Zeus und vo de Nemesis. Die hett sich ine Gans verwandlet, wo de Zeus si verfolgt hett. De aber hett sich ine Schwan verwandlet. D Nemesis hett denn imene Hain bi Sparta en Ai glait. Hirte hend de zo d Leda broocht, de Frau vom spartanische König Tyndareos. Und wo da Ai uusbrüetet wore isch, isch d Helene gschlupft. I de jüngere Saage isch aber d Leda d Muetter vo de Helena, und si hett s Ai glait, nochdem de Zeus mit ere Sex i de Gstalt vomene Schwaan ghaa hett. Di beede Dioskure geltet as eri Brüedere und usemen andere Ai gschlupft. D Helene isch no zimmli jung vom Theseus graubt wore, aber d Dioskure hend si bifrait und zrugg uf Sparta broocht. De Tyndareos hett e Fest verastaltet, wo ali Fraier vo de Helene zemechoo sind und si hett de Menelaos uusgweelt. De isch denn nochem Tood vom Tyndareos König vo Sparta wore, well d Dioskure scho gstorbe
D Dioskure (altgriech. Διόσκουροι, im Dual: Διοσκόρω „Zeus-Söö“) sind i de griechische Mythologii d Zwillingsbrüdere, wo as Schutzgotthaite agrueffe wore sind. Ene sini Neme sind Kastor und Polydeukes (Κάστωρ καὶ Πολυδεύκης), wo d Röömer as Castor und Pollux öbernoo hend. D Dioskure sind d Söö vo de Leda und vom Zeus, as sterbliche Vatter werd de spartanischi König Tyndareos gnennt, dromm sind si o as Tyndaride (Τινδαρίδαι) bikannt. Noch de Kyprie isch de Kastor de sterblichi Soo vom Tyndareos und de Polydeukes und d Helene di unsterblichi Chind vom Zeus. D Dioskure sind ufem Inseli Pephnos uf d Welt choo. De Hermes hett si uf Pellana broocht, wo si ufzoge wore sind. D Dioskure hend a de Argonautefaart tailgnoo und o anderi Oobetüür undernoo. Spööter hett de Theseus d Helena graubt, wo i de Antiki as e bsunders schöni Frau ggulte hett. D Dioskure hend eri Schwöster bifrait und uf Sparta zruggbroocht. D Dioskure hend selber d Leukippide Hilaira und Phoibe graubt, d Töchtere vom Leukippos und die ghüroote. De Soo vo de Hilaeira und vom Kastor isch de Anaxis oder Anogon und de Soo vom Polydeukes und vo de Phoibe de Mnasinos oder Mnesileos. D Dioskure und Apharetide Idas
Mit eme uvulare Konsonant meint mer in de Foneetik en Artikulationsort. Ùn zwar die Konsonante, wo am Gaumezäpfli (lat. uvula) artikuliert werde. In de alemannische Dialäkt chömme zum eine die uvulare Frikativ, also [χ] (wie in mache) ùn [ʁ] (chalt), vor, dernäbe no e uvulari Affrikat [qχ] (in Dialäkt, wommer öbe Ankche sait). Allerdings sin die meischt in freier Variation mit de entsprächende velare Luut. Zum andre git es uvulari Luut in dänne Dialäkt, wommer s <r> als en Zäpfli-r usspricht. In däm Fall handlet es sich ùm en uvulare Approximant [ʁ̞] oder en uvulare Vibrant [ʀ]. Uss de Sprooche vo de Wält sin die uvulari Luut als eigeständigi Foneem bekannt:
Mit eme postalveolare Konsonant meint mer in de Foneetik en Artikulationsort. Ùn zwar die Konsonante, wo grad hinter em Zaandamm (lat. alveoli) artikuliert werde, aber no nit eso wyt hinte im Muul, dass mer de harte Gaume beriert. D Terminologi isch aber nit eiheitlig. So wird „postalveolar“ viilmool au als en Oberbegriff für „palato-alveolar“, „alveolopalatal“ ùn „retroflex“ bruucht. Die verschiidne Konsonante ùnterscheide sich nämli änder dur d Form vo de Zùng ùn weller Deil vo de Zùng bruucht wird, ùn nit würkli dur de Artikulationsort (also welle Deil vùm Muul d Zùng beriert). In däm Artikel wird „postalveolar“ aber nùmme für di erschte Sorte vo Konsonante bruucht, also für die „palato-alveolari Konsonante“. In de alemannische Dialäkt chömme verschiidni postalveolari Luut vor. Zum eine die postalveolare Frikativ, also [ʃ] (wie in tuusche) ùn [ʒ] (schöön). Allerdings isch de zweit Luut nit würkli stimmhaft, sùndern es isch e Ùnterscheidig zwüsche Fortis ùn Lenis. Dernäbe git es im Alemannische no e uvulari Affrikat [tʃ] (wie in Matsch), ùn in gwüsse Südwalser Mùndarte wie em Rimelladütsch au no [dʒ]. Es git insgsamt die postalveolare Luut:
D Communauté de communes Sauer-Pechelbronn ìsch a Kommünàlverbànd ìm Unterelsass (Frànkrìch). Sa ìsch àm 24. Dezember 2007 grìnda worra dur d Füsion vu dr Communauté de communes de la Vallée de la Sauer un dr Communauté de communes de Pechelbronn. Zum Kommünàlverbànd gheera 24 Gmeina. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Dìrrebàch, Präsidant ìsch dr Jean-Marie Haas. Bìwelse Diefebàch Dìrrebàch Eschbàch Forschem Freschwiller Gerschdorf Gunschtett Hajenai Kutzehüse Làmpertschloch Làngesulzbàch Laubàch Lembach Lüsann Merikwiller-Beschelbrunn Morschbrunn Nìderstaanbach Owerdorf-Spàchbàch Owerstaanbàch Prischdorf Wàlburi Wìnge Werth http://www.sauer-pechelbronn.fr www.collectivites-locales.gouv.fr
D Communauté de communes de la Vallée de la Bruche ìsch a Kommünàlverbànd ìm Unterelsass (Frànkrìch). Sa ìsch àm 29. Dezember 1999 grìnda worra àls Communauté de communes de la Haute-Bruche. Zum Kommünàlverbànd gheera 26 Gmeina ìm Dàl vu dr Brisch. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Schirmeck, Präsidant ìsch dr Pierre Grandadam. Barembach Bellefosse Belmont Blancherupt Bourg-Bruche La Broque Colroy-la-Roche Fouday Grossbrunn Lìtzelhüse Meelbàch Nàswil Neuviller-la-Roche Oudir'pa Plaine Ranrupt Rothau Russ Saales Saint-Blaise-la-Roche Saulxures Schirmeck Solbàch Ürmott Wàlderschbàch Wisches http://www.valleedelabruche.fr www.collectivites-locales.gouv.fr
D Communauté de communes de la Région de Saverne ìsch bìs 2016 a Kommünàlverbànd ìm Unterelsass (Frànkrìch) gsìì. Sa ìsch àm 5. Dezember 1997 grìnda worra. Zum Kommünàlverbànd han 28 Gmeina gheert. Dr Hauiptort vum Verbànd ìsch Zàwere gsìì, Präsidant dr Pierre Kaetzel. Zum 1. Janner 2017 ìsch sa mìt dr Communauté de communes du Pays de Marmoutier-Sommerau zum neie Verbànd Communauté de communes du Pays de Saverne füsioniert wore. Àltene Arelse Dettwiller Eckertswiller Frìdelse Furichhüse Gottehüse Gottsne Haaje Hàttmàtt Klängäft Làndersche Littne Lupschte Mannelse Monswiller Neiderfel Otterschdàl Otterschwiller Prìnze Saselse Sànt Johànn Staiweri Dààl Weschthüse Wollolse Wolsche Zàwere
De Kresphontes (altgriech. Κρεσφόντης) isch i de griechische Mythologi e Noofaar vom Herakles gsii und de ersti König vo Messenie usem Gschlecht vo de Heraklide. De Kresphontes isch de Soo vom Aristomachos. Zäme mit sinene Brüedere Temenos und Aristodemos isch er uf Grund vomene Orakel i d Peloponnes iigfalle und si hen de Süüdtail eroberet. Da Eraignis werd Haicheer vo de Heraklide gnennt, wo i de antiki mit de Dorische Wanderig i Verbindig broocht woren isch. De Herakles nämmli isch vo Huus uuf de rechgmäässig König vo Tiryns i de Argolis gsii und well er em Tyndareos gholffe gha hett, wider uf de Thron vo Sparta z choo, hett er o Aasprüch uf Sparta ghaa. Und well er de Neleus vo Pylos bisigt hett, hett au siis Land aigetlich em Herakles ghört. De Herakles und sini Noofaare aber sind us de Peloponnes vertribe wore und en Orakel het gsait, as si noch e paar Generatione wider s Riich vom Herakles öberchömid. Di drai Brüedere hend denn s Land uuftailt. Dör e List bim Uuslöösle het de Kresphontes Messenie öberchoo. De Kresphontes het s Land under de Dorer und de Iihaimische vertailt und d Königsstadt Stenyklaros baut. Noch churze Zitt sind
D Eurypontide (altgriech. Εὐρυπωντίδαι, Eurypontidai) sind ais vo de baide Königshüser z Sparta gsii, s ander sind d Agiade gsii. Z Sparta hend nemmli immer zwee König gliichzittig gherrscht. Baid Familene hend sich as Noofaare vom Herakles aaglueget, und zwoor öber de Hyllos, Kleodaios, Aristomachos und Aristodemos. De söll mit sinene Brüedere Temenos und Kresphontes d Heraklide i d Peloponnes gfüert haa. Si hend s Land underworffe und uuftailt. Debii hett de Aristodemos Lakonie öberchoo. De Aristodemos isch mit de Argeia ghüroote gsii hett Zwilling ghaa, de Eurysthenes, de Stammvatter vo de Agiade, und de Prokles, de Stammvatter vo de Eurypontide. Binamst wore sind d Eurypontide nochem Eurypon, em Soo vom Soos und Enkel vom Prokles. Prokles, Soo vom Aristodemos. Soos, Soo vom Prokles. Er feelt i de Liste vom Herodot. Eurypon, Soo vom Soos. Prytanis, Soo vom Eurypon, Chrieg gege Argos. Eunomos, Soo vom Prytanis. Fride z Sparta. Polydektes, Soo vom Eunomos. Fride z Sparta. Charillos, Soo vom Polydektes. Chrieg gege Tegea. Nikandros, Soo vom Charillos. Chrieg mit Argos. Theopompos, Soo vom Nikandros. 1. Messenische Chrieg. Zeuxidamos, Enkel vom Theopompos. Anaxidamos oder Anaxandridas I., Soo vom Zeuxidamos. 2. Messenische Chrieg. Archidamos I., Soo vom Anaxidamos. Agasikles (Mitti 6. Jh.
D Agiade (altgriech. Ἀγιάδαι, Agiadai) sind ais vo de baide Königshüser z Sparta gsii, s ander sind d Eurypontide gsii. D Agiade söled vorneemer as die gsii sii. Z Sparta hend immer zwee König gliichzittig gherrscht. Baid Familene hend sich as Noofaare vom Herakles aaglueget, und zwoor öber de Hyllos, Kleodaios, Aristomachos und Aristodemos. De söll mit sinene Brüedere Temenos und Kresphontes d Heraklide i d Peloponnes gfüert haa. Si hend s Land underworffe und uuftailt. Debii hett de Aristodemos Lakonie öberchoo. De Aristodemos isch mit de Argeia ghüroote gsii hett Zwilling ghaa, de Eurysthenes, de Stammvatter vo de Agiade, und de Prokles, de Stammvatter vo de Eurypontide. Binamst wore sind d Agiade nochem Agis, em Soo vom Eurysthenes. Eurysthenes, Soo vom Aristodemos. Agis, Soo vom Eurysthenes. Echestratos, Soo vom Agis. Underwerffig vo de Kynoureer. Labotas, Soo vom Echestratos. Chrieg gege Argos. Doryssos, Soo vom Labotas. Agasilas I., Soo vom Doryssos. De Spartaner Lykourg hett Gsetz erloo. Archelaos, Soo vom Agasilas I. Eroberig vo de Stadt Aigys. (Menelaos. Er werd nume inere spoote Chronographii gnennt.) Teleklos, Soo vom Archelaos. Eroberig vo Amyklai und Pharai. Er isch vo Messenier im Hailigtum z Limnai töödt wore. Alkamenes, Soo vom Teleklos. Zerstörig vo
D Briisgauer (latiinisch Brisgavi oder Brisigavi) sin e alamannischer Stomm gsi. Si hän sich im Gebiet vum hitige Briisgau ôgsidlet. D Brisigavi werdet nume ide Notittia dignitatum gnennt, emene römische Handbuech usem früene 5. Joorhundert, wo d Verwaltig und di militärischi Organisation vom Römische Riich ufzaichnet. Deno hend d Brisigavi seniores (»die ältere Briisgauer«) zäme mit de Mattiaker römischi Hilfstruppe gstellt, wo z Spanie stationiert gsii sind, wäred d Hilfstruppe vo de Brisigavi iuniores (»di jüngere Brisgauer«) z Italie gstande sind. Ahand vo de Lokalisierig chöned de Gundomadus, de Vadomarius und de Vidigabius as Könige vo de Brisgauer bitrachtet werde. De Name setzt e keltische Orts- oder Flussname fort und lebt im Name vom hütige Briisgi witter. De Name vo Briisach (lat. Brisiacum) ghört ebefalls dezue. Notitia dignitatum in partibus Occidentis 5,52-53; 7,25; 7,128 Karlheinz Fuchs, Martin Kempa, Rainer Redies Die Alamannen (Ausstellungskatalog) Verlag Theiss Verlag Stuttgart 2001, ISBN 3-8062-1535-9 Dieter Geuenich Geschichte der Alemannen, Verlag Kohlhammer Stuttgart 2004, ISBN 3-17-018227-7 / ISBN 3-17-012095-6 Reallexikon der Germanischen Altertumskunde, Walter de Gruyter Berlin, Band 10
De Anaxandros (altgriech. Ἀνάξανδρος) isch e König vo Sparta gsii usem Gschlecht vo de Agiade und hett zittgliich mitem Eurypontide Anaxidamos gherrscht. Er hett öppe i de Mitti vom 7. Joorhundert v. Chr. glebt. De Anaxandros isch de Soo vom Eurykrates gsii. Er hett im Zwaite Messenische Chrieg ganz Messenie underworffe usser d Städt am Meer. Sini Frau isch d Leandris gsii, und sii Soo de Eurykrates II. oder Eurykratidas. Herodot: Historie 7.204 Pausanias: Raise z Griecheland 3.3.4f.; 3.14.4 Mischa Meier: Anaxandros. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 1, Metzler, Stuttgart 1996, ISBN 3-476-01471-1, Sp. 670.
De Aristokrates II. (altgriech. Ἀριστοκράτης), Soo vom Hiketas, isch e König vo Orchomenos oder Trapezous gsii, wo zäme mit sim Soo Aristodemos öber fast ganz Arkadie gherrscht hett. Er hett i de Messenische Chrieg zwaimool d Messenier underem Aristomenes bi de Spartaner verroote und isch dromm vo de aigne Lütt gstainigt wore. Sofern er historisch isch, hett er im 7. Joorhundert v. Chr. glebt. Wege dem söll sini Dynastii uusgstorbe sii. Mischa Meier: Aristokrates. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 1, Metzler, Stuttgart 1996, ISBN 3-476-01471-1, Sp. 111–112.
Hermion oder Hermione (altgriech. Ἑρμιών, Ἑρμιόνη) isch en antiki Hafestadt i de östliche Argolis, bim hüttige Ermioni (noigriech. Ερμιόνη), wo früenner aber Kastrí (Καστρί) ghaisse hett. Hermione isch bikannt gsii för d Purpurfischerai. Hermione isch ufere Halbinsle glege, wo 1300 Meeter is Meer useluegt und geg Norde mitem Festland e gueti natürlich Hafebucht bildet, wo geg Ooste offen isch. De Pausanias, wo im zwaite Joorhundert do vorbii choo isch, hett d Stadt zimmli gnau bischribe. Usse ufem Vorpirg isch e Tempel vom Poseidon gstande, wo uusgrabe woren isch. De Tempel vo de Athena und s Stadion, wo i de Nööchi gstande sind, sind hütt verschwunde. Im dem Stadion söled d Dioskure gchämpft haa. O de Hain wo ghaimi Ritual för d Demeter gfiiret wore sind, isch do gstande. De östlich Tail vo de Halbinsle haisst hütt Bisti und isch miteme Piniewald öberwachse. De westlich Tail vo de Halbinsle bildet e chliini Ebni, wo di röömischi Stadt gstande isch und hütt d Noistadt stoot. S Trinkwasser isch miteme Aquädukt anegfüert wore. S het o zwee Brüne ghaa, de röömischi het Leimon ghaisse. D Stadt het sich de Hügel Pron (Πρών) ufezoge, wo d Halbinsle gege s Festland abtrennt und o de