rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Dr Waleri Jakowlewitsch Leontjew (Russisch: Валерий Яковлевич Леонтьев, wiss. Transliteration Valery Yakovlevich Leontiev; * 19. März 1949 z Ust-Usa in dr Republik Komi) isch e russische Sänger. Er isch eine vo de prominäntiste Künstler in dr russische Popmuusig. Si Popularidät isch in de 1980er Johr am grösste gsi. Bi de World Music Awards 1991 z Monte Carlo het er dr Briis vom Goldige Violinschlüssel für "Best-Selling russische Künstler vom Johr" gwunne, 1996 isch er as Volkskünstler vo Russland uszeichnet worde und 2009 het er dr russisch Ehrenorde übercho. Er het in siiner lange Karierre meh as drissig Album ufgnoh und Millione von ene verchauft. Commons: Waleri Leontjew – Sammlig vo Multimediadateie Offiziälli Websyte Valery Leontiev in de Internet Movie Database (änglisch)
Dr Max Strecker (* 8. Juli 1906 z Stuegert, † 16. Februar 1991 en Mincha) isch a schwäbischer Humorischt, Volksschauschbiiler, Schriftsteller ond Sänger gwäa. Dr Max Strecker ischt am 8. Juli 1906 z Stuegert uf d Welt komma. Weil’r scho als jonger Kerle an Hang zom Theater ghet hot, hot’r glei nôch seira Schualzeit d Schauschbiilerei studiirt. Wia-nr dô drmit fertich gwäa ischt, hot’r sich ârâ Schauschbiilertrubbe ôgschlossa, wo vo Ort zo Ort zoga ischt ond uf-em Land Gaschtschbiil gäa hot. Schbätr hot’r en seira Hoimetstadt Theater schbiila kenna. Deet ischt au s Fernseha uf-en ufmerksam worra. Vo 1960 bis 1967 hot’r en sellra legendära Serie vom Hessischa Rondfonk Die Firma Hesselbach a Roll kriagt. Dô dren isch’s om a hessischa Druckerei ond d Problem en dr Familie vom Chef ganga. Selle send em Lauf dr Zeit emmr meh en Vordrgrond dredda. Drom hot dui Serie ab dr zwoida Staffel da Titl Die Familie Hesselbach kriagt. Dr Max Strecker hot dô dren ondr ma Haufa Hessa en 36 Folga da schwäbisch schwätzenda Buachhalder Münzenberger gäa. A bedeidenda Roll hot’r au 1963 en sellem satirischa Fernsehfilm Orden für die Wunderkinder vom Regisseur Rainer Erler ghet, wo-nr da schwäbischa Direktr Wägele gschbiilt
De Ool (Anguilla anguilla; alemanischi Näme) isch e Fisch, wo im Atlantische Ozean und i europäische Gwässer dihai isch. Er het e schlangeförmige Liib und cha grösseri Hindernis, wie de Rhiifall ufem Landeweg öberwinde, so as er au im Bodesee gsichtet werd. De Ool isch no hütt au för d Wösseschaft e rätselhafts Tier und viles us sim Lebe isch nöd erforscht. Wege de Flussverbauige ghört er zo de bidroote Fisch. Bis jetz ischs nöd glunge, de Ool künstlich z züchte. De Ool isch e schlangeförmige Fisch miteme chliine Chopf und chliine Schuppe. Sini Obersiite isch dunkelgrau bis oliivgrüe gfärbt, d Undersiite isch wiiss oder gelblich. S Mandli vom Ool werd 50 cm, s Wiibli 150 cm lang. En Ool cha 5 Kilo schwer were. De Ool het kai Buuchflosse. Er het chliini paarigi Brustflosse und sini Rugge-, Schwanz- und und Afterflosse bildet e Flossesoom. De Ool lebt im nördliche Atlantik und i europäische Süessgwässer wo in Atlantik, i d Ostsee, i d Nordsee und i s Mittelmeer entwässeret. De süüdlichst Punkt sind d Kanare. Nu wenigi Ööl schwümet is Schwarzi Meer. Die schwümet in Dnepr und in Don, aber nöd i d Donau ine und selte gnueg erraicht en
Zufike isch e Iwonermeind im Bezirk Brämgarte im Schwiizer Kanton Aargau. D Gmein ligt öschtlich vom Bezirkshauptort Brämgarte im Rüüsstal. S Dorf ligt uf ere Höchi vo 405 Meter am Übergang vo de Rüüssebeni zum Mutschälle. Hüt goht d Überbouig vo Zufike direkt in di vo Brämgarte, Wide und Berike über. D Flächi vom Gmeindsbann isch 480 Hektare, vo dene häts uf 125 Hektare Wald und uf 117 Hektare Hüüser, Stroosse usw. De höchsti Punkt vo de Gmeind isch uf ere Höchi vo 542 Meter, de tüüfschti bi 373 Meter. Nochbargmeinde sind Wide, Berike, Oberwil-Lieli, Unterlunkhofe, Hermetschwil-Staffle und Brämgarte. S erschti Mol in ere Urkund taucht Zufike in de Namesform Zuffinchofa im Johr 1150 uf. Am Aafang vom 13. Johrhundert isch Zufike an d Grafe vo Habsburg-Laufeburg cho und Vogtei im 1318i an d Ritter vo Schönewerd, schpäter an d Herre vo Seenge. Si sind für di nideri Grichtsbarkeit zuschtändig gsi. Wo im 1415 d Eidgnosse de Aargau eroberet hei, isch de Teil nördlich vom Kirchturm zu de Grafschaft Bade cho, ere gmeine Herrschaft, de südlich zum Kelleramt, wo vo Züri alleige verwaltet worde-n-isch. Im März 1798 sin d Franzose in d Schwiiz iimarschiirt u-n-hei di Helvetisch Republik usgrüeft. Zufike
S Bameli (Phoxinus phoxinus; alemanischi Näme) isch e chliine Schwarmfisch wo i subere Bäch und Flüssli vorchunnt. Well s Bameli empfindli uf Gwässerverschmutzig reagiert ghörts zo de gföördete Fisch. S Bameli isch e chliine Fisch, wo 6 bis 10 cm lang werd, d Wiibli aber bis 14 cm. Es wögt nume 10 bis 20 Gramm. Sini Faarb isch ooliiv bis bruu und s het e dunkle Straiffe uf de Siite. De Buuch isch silbrig, wääred de Laichzitt aber het s Mandli e roote Buuch. Bameli hend chliini Schuppe. S Bameli mag klari chalti und suurstoffriichi Flüüssgwässer und isch de Fisch wo i de Alpe em wiitiste ufe schwümmt, nämli bis öber 2800 müM. Verbraitet isches i fast ganz Europa, usser z Spanie, z Italie und z Griecheland und s feelt au a de norwegische Chüste. S Bameli lebt i groosse Schwärm und schwümmt wenig under de Wasseroberflächi, wos noch Insekte schnappt. Es fresst au Alge, Laich, Fischlaarfe und Insektelaarfe. Zo de wichtigste Find ghööred s Bachförnli, de Iisvogel und de Wassermützger. D Laichzitt goot vom Aprile bis in Juni bi Wassertemperature under 10 Grad. S Wiibli lait zwösched 200 und 1000 Aier ufeme chiisige Grund ab und d Laarfe schlüüffet
S Laugeli (Alburnus alburnus; alemanischi Näme) isch e chliine europäische Schwarmfisch wo Stillgwässer oder langsami Flüüssgwässer bivorzugt. Wells recht empfindli uf Wasserverschmutzig reagiert, ghörts zo de bidroote Fisch, obwoll s recht verbraitet isch. S Laugeli isch e schmaale dünne Fisch mitere silbrige Farb und emene Grüeschimmer ufem Rugge. S werd 16 bis 20 cm lang und wögt öppe 60 Gramm. S Laugeli chunnt i ganz Europa vor, usser ganz im Noorde und im Mittelmeerruum. S lebt i subere, klare Gwässer wo kai oder nu e schwachi Ströömig hend. S Laugeli schwümmt nu wenig under de Wasserobeflächi i flache pflanzefraie Uuferzoone. Zum Insekte foo, gumptes usem Wasser und s fresst au Plankton und Insektelaarfe. S Laugeli werd vo Raubfisch, bsunders vom Zander oder Egli gjagt. D Laichzitt goot vom Märze bis in Juni, sobald d Wassertemperatur öber 12 Grad stiigt. S Wiibli lait 5'000 bis 10'000 Aier uf e subere chiisige oder stainige Grund ab. D Laarfe lebet i Uufernööchi. Im dritte Joor sind Laugeli uusgwachse und wered maximal sibe Joor alt. Stefan Ineichen (Hrsg.): Stadtfaune, 600 Tierarten der Stadt Zürich; Bern 2010; ISBN 978-3-258-07561-7 Commons: Laugeli – Sammlig vo Multimediadateie Laube (Fisch) uf Fishbase.org (englisch)
S Egli oder de Chretzer (Perca fluviatilis; alemanischi Näme) isch e recht aapassigsfääige Raubfisch, wo i de Schwiiz hüüffig vorchunnt. S Egli isch e silbrig-grüene Fisch mit merere graue Querbänder. Es het zwoo grossi uuffäligi liecht dorsichtigi Ruggeflosse. Sini undere Flosse hend e rötliche Farbtoo. Es werd 20 bis 35 cm lang, i näärstoffarme tüüffe Seeje aber sogäär e halbe Meeter. En uusgwachsnes Egli wögt bis zo 5 Kilo. Wiibli sind gröösser as Mandli. S Egli isch i fast ganz Europa verbraitet, usser z Spanie, Italie, Griecheland, Iisland und Norwege. Es isch nöd bsunders aaspruchsvoll und lebt i pflanzeriiche Stand- und Flüüssgwässer. Starchi Ströömig und sumpfigs Wasser mag er aber nöd. Es chunnt bis zonere Hööchi vo 1700 müM vor. De Eglibistand schwankt recht starch vo Joor zu Joor, wobi e Rhythmus vo sibe Joor biobachtet were cha. S Egli isch en uusgsprochne Roiber, wo anderi Fisch jagt, mengisch aber au Artgnosse fresst. D Laichzitt goot vom Märze bis in Juni, binere Wassertemperatur vo 6 bis 15 Grad. Laichwilige Wiibli schwümmt imene Chrai umenand bis e Mandli chunnt. Denn laits abertuusigi vo Aier imene schliimige Band ab, wo inere Tüüffi vo öppe drai Meeter a Wasserpflanze und Stai aagmacht wered.
D Bachforele oder Bachförnli (Salmo trutta fario; alemanischi Näme) isch e Fisch, wo i filne Bäch und Flüss z finde isch und i de Schwiiz de verbraitisti Fisch isch. Trotzdem isch si gföördet, well si recht empfindli uf Wasserverschmutzig reagiert und uf gueti Versteck aagwisen isch, wa nu i Natuurgwässer mögli isch. S Bachförnli isch e bruu-grüeliche Fisch mit file schwarze Tupfe ufem Rugge und roote a de Siite. S werd bis 30 bis 50 cm lang und wögt denn 8 Kilo. D Bachforele isch i ganz Europa verbraitet bis an Ural ane, zudem no i de Törkai und im Maghreb nördlich vom Atlas. S lebt i klare chalte suurstoffriiche Bäch und Flüssli, wo schnell flüssed und e chiisige Grund hend. Si laicht bis zonere Hööchi vo 1700 müM, cha sös aber au witter obe gsichtet were. Bachforele verträäget Temperatuure öber 20 Grad nu schlecht. S Bachförnli isch de Laitfisch vo de Forelleregion. D Laichzitt duuret vom Oktoober bis in Märze, binere Wassertemperatur zwösched 4 und 8 Grad. S Wiibli lait 500 bis 3500 Aier ine Chiisgrueb ab, wo s mit de Schwanzflosse ggrabe hett. Noch zwee bis drai Mönet schlüüffet d Laarffe, wo anderthalb Santimeeter lang sind. Im dritte
De Röötel (Salvelinus umbla; alemanischi Näme) isch e Fisch, wo i de Alpe und nördliche Voralpe vorchunnt. Well er emfindli uf Wasserverschmutzig reagiert, ghört er zo de gfördete Fisch. Hüüffig werd as wüsseschaftliche Name Salvelinus alpinus aggee, de chunnt aber i de Alpe nöd vor, sondern stoot för de Arktischi Soiblig, wo im Iismeer lebt und en anderi Art isch. De Röötel isch e graubruune Fisch mit chliine Schuppe. Sini Siite isch grüebruu und het rooti Tupfe. Sin Buuch und sini undere Flosse hend e orangsch-röötlichi Farb, i de Laichzitt hend d Mandli e lüüchtige knallroote Buuch. D Flosse hend dezue no e wiisse Rand. De Röötel werd 25 bis 40 cm lang, selte aber bis zo 75 cm und wögt denn 8 Kilo. De Röötel lebt i de Alpe bis zonere Hööchi vo 1650 m.ü.M., cha aber bis zu 2700 m.ü.M. uusgsetzt were. Sini Verbraitig isch äänlich wie die vo de Felchenarte im Alperuum, vo Frankriich öber d Schwiiz, Tütschland bis uf Ööstriich. Er lebt i klare, chalte, suurstoffriiche aber näärstoffarme Standgwässer und liebt tüüffi Stelene, so as er schweer z biobachten isch. De Röötel fresst Chrustetier, Insekte. Alti Röötel jaget au Fisch. D Laichzitt isch im November und
De Rottel (Scardinius erythrophtalmus; alemanischi Näme) isch e europäische Schwarmfisch, wo i starch bewachsne Uuferzoone vo Süessgwässer z finden isch. Er ghört zo de gföördete Fisch. De Rottel isch e grüenliche Fisch mit uuffälig roote Flosse und geele Auge, wo 20 bis 30 cm lang werd und anderthalb Kilo wögt. De Rottel chunnt i Mittel- und Osteuropa vor bis an Ural ane und zom Aralsee, und au i de nördliche Törkai und ufem Balkan, aber ooni Griecheland. Er lebt i warme suurstoffarme und näärstoffriiche Flüüssgwässer, mitere schwache Ströömig und eme waiche Grund, aber au i Altloif, Taich, Waier und Seeje. I de Schwiiz chunnt er vor alem im Mittelland und im Tessin bis 900 m ü. M. vor. Rottel bivorzuuged starch bewachsni Uuferzoone. De Rottel fresst Plankton, Wasserpflanze und schnappt au Insekte, wo uf s Wasser ghaiet. D Laichzitt goot vom Aprile bis in Juni wenn d Wassertemperatur öber 15 Grad stiigt. D Mandli triibet den d Wiibli i di dichti Vegetation, wo die abertuusigi Aier leget, wo a Wasserpflanze chlebe bliibet. Noch drai bis zee Taag schlüffet denn d Laarfe. Mandli wered im dritte, und Wiibli im vierte Joor gschlechtsriiff. Rottel wered öppe 10 Joor alt. Heinz Staffelbach: Handbuch
D Triische oder s Moserli (Lota lota; alemanischi Näme) isch e roiberische Schwarmfisch. Si isch de anzig europäischi Dorschfisch, wo im Süesswasser lebt. D Triische isch e lange dünne bruu marmorierte Fisch, miteme leopardenartige Muster und chliine Schuppe. De Buuch und d Ruggeflosse sind hell. Si het e braite Chopf und a de Naselöcher je ann chorze Bartel und am Underchifel e lange. Si werd 30 bis 70 cm lang, mengisch au e ganze Meeter und cha denn 25 Kilo wöge. D Triische isch i Mittel-, Nord- und Osteuropa verbraitet. I de Alpe chunnt si bis zonere Hööchi vo 2000 müM vor. Si lebt i chalte, klare suurstoffriiche Stand- und Flüüssgwässer und taucht bis zonere Tüüffi vo 200 Meter abe. D Triische isch e nachtaktive Fisch, wo sich dör de Taag döre under Stai und i Hööline versteckt. Si fresst Wirbelloosi und jagt bsunders im Winter anderi Fisch und zücht sich im Summer i tüüffi und chalti Wasserschichte zrugg. Stiigt d Wassertemperatur öber 20 Grad werd si inaktiiv. D Laichzitt goot vom November bis in Märze, binere Wassertemperatur under 6 Grad und i chalte Winter au under de Iisdecki. Öppe 20 Triische bildet denn e Böle, wo öppe 60 cm
S Rootaug (Rutilus rutilus; alemanischi Näme) isch e aapassigsfääige Schwarmfisch, wo unempfindli uf Wasserverschmutzig isch. S werd hüüffig mit em Rottel verwechslet. S Rootaug isch e slibrige Fisch miteme brüünliche Rugge und rooten Auge. Au sini Buuchflosse sind röötlich. S werd 20 bis 35 cm lang und wögt maximal anderthalb Kilo. S Rootaug chunnt z Sibirie und i Europa vor, ooni Island, Norwege und onöd im Mittelmeerruum. S liebt warmi, suurstoffarmi aber näärstoffriichi Standgwässer oder Flüüssgwässer mitere langsame Ströömig und lebt au i strandnööche Lagune mit Brackwasser. S Rootaug isch e Bodefisch, wo Wasserpflanze, Plankton und Wirbellosi fresst. S werd vo Raubfisch, bsunders vom Zander und Hecht, gjagt. D Laichzitt isch im April und Mai bi Wassertemperature vo 10 bis 17 Grad. S Wiibli lait a flache Stele i Uufernööchi abertuusigi Aier, wo a Wasserpflanze und Stai chlebe bliibet. Noch 5 bis 14 Taag schlüüffet denn d Laarfe. Noch 2 bis 4 Joor wered di junge Fischli gschlechtsriiff, binere Längi vo guet 12 cm. Rootauge chönd 14 Joor alt were. Stefan Ineichen (Hrsg.): Stadtfaune, 600 Tierarten der Stadt Zürich; Bern 2010; ISBN 978-3-258-07561-7 Günther Sterba: Süßwasserfische der Welt. Weltbild Verlag, Augsburg 2002, S. 312-313 ISBN 3-89350-991-7. Steinbachs Naturführer, Süßwasserfische, Mosaik
De Weller (Silurus glanis; alemanischi Näme) isch de grööscht Süesswasserfisch vo Europa, und chunnt undere anderem au im Bodesee vor. De Weller isch e lange braite Fisch wo 100 bis 200 cm lang werd und uusgwachse öppe 50 Kilo wögt. Riise wered sogär föf Meter lang und wöget denn 300 Kilo. Er het e graubruu gfleckte Körper. Am Oberchifel het er zwee langi Bartle, am Underchifel vier chorzi. Sini Auge sind recht chlii. Er het kai Schuppe und füelt sich schliimig aa. De Weller chunnt i Mitteleuropa, Osteuropa, ufem östliche Balkan und i de nördliche Törkai vor. Er chunnt au a de Chüste im Brackwasser vom Schwarze Meer und vom Chaspische Meer vor. Er mag warmi pflanzeriichi Standgwässer oder groossi Flüüssgwässer mitere schwache Ströömig, wone schlammige Undergrund hend. De Weller isch e nachtaktive Roiber wo am Tag i sim Versteck hocket. Er isch e Ainzelgänger und jede Weller het vermuetli sis aignig Jagdrevier. Er fresst nöd nu Fisch, wie Ööl, Schleie, Schwööl oder Charpfe sondern mag au Chrepsli, Frösche, Würmer, chliini Wasservögel und mengisch schnappt er sich au e Muus. Uf de Jagd verloot er sch mee uf de Gruchs- und Tastsii und voralem uf Schallwele, woner mit sinere Schwimmbloose
Hoofschdäddä (dt. Hofstetten) isch e Gmai im Ortenaugrais z Bade-Wirtteberig. Si het 1798 Iiwohner (Stand: 31. Dezember 2022). Hoofschdäddä litt im Mittlere Schwarzwald zwische 250 un 726 Meter Hechi in eme Sittedal vum Kinzigdal. Dr Bann bstoht us 29,5 % Landwirtschaftsflechi, 65,7 % Wald, 4,6 % Sidlungsflechi un 0,3 % sunschtiger Flechi. Nochbergmaine sin d Stadt Haslach im Kinzigtal im Norde, Mühlenbach im Oschte, d Stadt Elzach un Biederbach im Side (baidi im Landkrais Ämmedinge) un Schuttertal un Steinach im Weschte. Zue Hoofschdäddä ghere s glichnamig Dorf, dr Wiiler Mittelweiler, d Zinke Salmensbach un Ullerst, d Hef Altersbach, Breitebene, Mattenmühle, Schneibenhof, Tochtermannsberg un d Wohnblätz Am weißen Brunnen, Biereck, Halden, Hochmunde un Lachen. Hoofschdäddä isch zum erschte Mol gnännt worre anne 1353. Bis 1806 het s de Firschteberger ghert, no isch zum Großherzogdum Bade kumme. Hoofschdäddä het mit dr Stadt Haaslä un dr Gmaine Fischerbach, Miihläbach un Schdainä e Verwaltungsgmainschaft verinbart. Henry Heller 1994 bis 2018 Martin Aßmuth sitt 2018 Ergebnis vun dr Kommunalwahl vum 26. Mai 2019: Katholischi Pfarrkirch St. Erhard (1833–1835) Hansjakobkapell: Grableg vum Pfarrer, Schriftsteller un Bolitiker Heinrich Hansjakob. Gaschthof zue de „Drei Schneeballe“ (1493) Ruine Heidburg Sportclub Hofstetten e.V. Z Hoofschdäddä git s e Grund- un
Hohberig isch e Gmai im Ortenaugrais z Bade-Wirtteberig. Si het 8331 Iiwohner (Stand: 31. Dezember 2022). Hohberig litt am Weschthang vum Schwarzwald am Rand vun dr Owerrhinewene rund 8 km ewäg vun Offeburg. Dr Bann bstoht us 59,4 % Landwirtschaftsflechi, 24,5 % Wald, 13,6 % Sidlungsflechi un 2,6 % sunschtiger Flechi. Nochbergmaine sin d Kraisstadt Offeburg im Norde un Oschte, Friäsenä im Side un Schudderwald un Neiriäd im Weschte. Zue Hohberig ghere d Ortsdail Diärschburig (dt. 'Diersburg'), Hoffiier (dt. 'Hofweier'), Schopfe (dt. 'Niederschopfheim'). Hoffiier isch zum erschte Mol gnännt worre anne 1101, s Dorf Diärschburig 1257 (d Burig Diärschburig scho 1197) un Schopfe anne 777. Am 3. Mai 1972 isach d Gmai Hoffiier in Hohberig umgnännt worre. D Nochbergmaine Diärschburig un Schopfe sin am 1. Jänner 1973 uf Hohberig ingmaindet worre. Diärschburig Hoffiier Schopfe Hohberig het mit dr Stadt Offäburig un dr Gmaine Durbach, Ordäberig un Schudderwald e Verwaltungsgmainschaft verinbart. 1973–1981 Michael Bayer 1981–1997 Hermann Löffler 1997-2021 Klaus Jehle sit 2021 Andreas Heck Ergebnis vun dr Kommunalwahl vum 26. Mai 2019: Katholischi Pfarrkirich St. Carolus, Diärschburig Katholischi Pfarrkirich St. Gallus, Hoffiier Katholischi Pfarrkirich St. Brigitta, Schopfe Ruine Diärschburig Jidische Fridhof Hohberiger Haimetmuseum, Schopfe Hohberiger Binemuseum, Diärschburig Pfarrkirich St. Brigitta Ruine
Hornberg isch e Stadt im Ortenaugrais z Bade-Wirtteberig. Si het 4271 Iiwohner (Stand: 31. Dezember 2022). Hornberg litt an dr Mindung vim Riichebachdal in s Guetedal im mittlere Schwarzwald. Dr Bann bstoht us 20,5 % Landwirtschaftsflechi, 73,7 % Wald, 4,5 % Sidlungsflechi un 1,4 % sunschtiger Flechi. Nochbergmaine sin Gutach im Nordweschte, d Stadt Wolfach im Norde, Lauterbach un Schramberg im Oschte (baidi im Landkrais Rautweil), d Stadt Triberg im Side (im Schwarzwald-Baar-Krais), Schonach im Sidweschte (im Schwarzwald-Baar-Krais) un d Stadt Elzach im Weschte (Landkrais Ämmedinge). Zue Hornberg ghere d Ortsdail Niidrwassr (dt. 'Niederwasser', iigmaindet zum 1. Dezember 1971) un dä Richäbach (dt. 'Reichenbach', iigmaindet zum 1. April 1974). Hornberg isch zum erschte Mol gnännt worre anne 1084. Zwische 1423 un 1448 isch d Herrschaft Hornberg an d Wirtteberger verkauft wore. Mit em Gränzvertrag zwischen dem Königreich Würtemberg und dem Großherzogthum Baden, wu am 2. Oktober 1810 z Paris gschlosse wore isch, isch Honrberg an s Großherzogdum Bade kumme. Hornberg ghert zue kainere Verwaltungsgmainschaft. Dr Burgermaischter vun Hornberg isch dr Siegfried Scheffold (sitt 2001). Ergebnis vun dr Kommunalwahl vum 26. Mai 2019: Frankreich Bischwiller, Elsass, Frankrich, sit em 13. September 1997 Privatbrauerei M. Ketterer GmbH & Co. Sanitärhersteller Duravit AG
Die Liste zällt Näme vo Pflanze uuf, wo z Liachtastää bruucht weret. Abchörzige bidüütet: Hans Stricker et al.: Lichtensteiner Namenbuch. die Orts- und Flurnamen des Fürstentums Liechtenstein, Band 5 Lexikon; Vadoz 1999. ISBN 3-906393-25-9 P.A. Schaedler: Einiges über die Mundart der Talgemeinden Liechtensteins; 1915 Hans Heinrich Bosshard: Mundartnamen von Bäumen und Sträuchern; Züri, 1978 Vorarlberger Sprachatlas (VALTS) Alemannischi Pflanzenäme Liachtastääner Tiernäme
Kabbl-Groffehüüse isch e Gmai im Ortenaugrais z Bade-Wirtteberig. Si het 5281 Iiwohner (Stand: 31. Dezember 2022). Kabbl litt an dr Elz am Rand vu dr Rhiiaüe uf em Hochstade vum Rhii. Dr grescht Dail vun dr Rhiiaüe ghert zue dr elsässische Stadt Rhinài (lueg gmaifrei Biet Rhinài. Groffehüüse litt eschtlig vu Kabbl in Richtung Aüdobahn (A 5). Derzue ghert zue dr Gmai noch e Exklave im Wald am owere Änd vum Minschterdal eschtlig vu Äddeneminschder. Dr Bann bstoht us 57,2 % Landwirtschaftsflechi, 28,9 % Wald, 10 % Sidlungsflechi un 3,8 % sunschtiger Flechi. Zwische Kabbl un em Rhii litt s Natürschutzgebiet Dauwergieße. Nochbergmaine sin Schwaanai im Norde, d Stadt Mohlburig im Oschte, d Stadt Äddene im Sidoschte, Rinsä un Ruäscht im Side un s gmaifrei Biet Rhinài un d elsässisch Gmai Rhinài im Weschte. Um d Exklave im Schwarzwald lige d Gmaine Äddene, Rinsä un Schudderdoal. Zue Kabbl-Groffehüüse ghere d Ortsdail Kabbl (dt. 'Kappel') un Groffähuusä (dt. 'Grafenhausen'). Kabbl Groffehüüse Kabbl-Groffehüüse isch entstande am 1. Juli 1974 dur dr Zämmeschluss vu dr Gmaine Kabbl un Groffehüüse. Kabbl isch zum erschte Mol gnännt worre anne 1266, Groffehüüse anne 1111. Kabbl-Groffehüüse het mit dr Stedt Äddene un Mohlburig un dr Gmaine Ringsä
Kabbl isch e Gmai im Ortenaugrais z Bade-Wirtteberig. Si het 6176 Iiwohner (Stand: 31. Dezember 2022). Kabbl litt am Weschthang vum Schwarzwald im Acherdal. Dr Bann bstoht us 40,1 % Landwirtschaftsflechi, 43,1 % Wald, 15,8 % Sidlungsflechi un 1 % sunschtiger Flechi. Nochbergmaine sin Saschwalle im Norde, Sääbach im Oschte, Oddeheefe im Sidoschte, Luddebach un d Stadt Owerkirch im Side, d Stadt Renche im Weschte un d Stadt Achre im Nordweschte. Zue Kabbl ghert su no dr Ortsdail Wallulm (dt. 'Waldulm', iigmaindet zum 1. Jänner 1974). Zue dr Gmai Kabbl in dr Gränze vor 1974 ghere s glichnamig Dorf, d Zinke Auf der Klaus, Bei der Hammerschmiede, Bernhardshöfe, Iberg un Steinebach, d Sidlung Brandrain, d Heef Eckelshalde (Häselshof), Erb, Ganseck, Häselhof, Hagenberg, Heidenhöfe, Lammhöfe, Langenberg, Ottenberg, Waidhof (Schloßhof) un Wolfersberg, d Wohnblätz Freiamt, Mattenmühle, Scheuerhof, Widig un Zuckerberg un s Schloss un s Huus Rodeck. Zue dr ehmolige Gmai Wallulm ghere d Zinke Blaubronn-Zinsel, Oberberg, Schwend, Tal, Unterberg un Weiher, d Hiiser un Heef Pfaffenbach un Ziegelhöfe un dr Ort Winterbürg. Kabbl isch zum erschte Mol gnännt worre anne Kappelrodeck 1349 als A Capelle apud Rodecke, Wallulm anne 1244. Anne 1314 isch dr Ort unter d Herrschaft vum Firschtbischof vu
Dui Schwäbischa Dichdrschual oder – wia mr manchmôl au leasa kô – dr Schwäbische Dichterkreis bzw. Dichterbund ischt en dr Zeit vo dr litrarischa Romandik a vrheltnismäßig lockrer Zammaschluss vo Autora gwäa, wo sich vo 1805 bis 1808 an dr Uni Diibenga zammagfonda hend. Als Iniziadora vo sellra Grubbe geldet dr Justinus Kerner ond dr Ludwig Uhland. De weitre Mitgliadr send dr Karl Heinrich Gotthilf von Köstlin, dr Eduard Mörike, dr Gustav Schwab, dr Karl August Varnhagen von Ense, dr Alexander von Württemberg ond dr Wilhelm Hauff gwäa. Dr heifigschde Treffponkt vo-nen isch em Kerner-Haus z Weinsberg gwäa. Dia schwäbische Romandiker ondrscheidet sich vo ihre norddeitsche Kollega dôdurch, dass-se et – wia de selle – dämonische ond feeahafde Zauberreich, vorbonda mit dr ennra Zerrissaheit vo de handlnde Persona, schildret, sondern birgerlich ond volkstimlich gwäa send. Ihre Wurzla hend se en de schwäbische Saga ond en dr wirdabergischa Gschicht ghet. Ganz bsondrs meega hend-se Ballada ond Liadr. Zo dr Schwäbischa Dichterschual ischt 1831 noh dr Seracher Dichterkreis drzuakomma, benannt nôch-em Schloss Serach bei Esslenga am Neckr. De meischde vo selle oba ufgfihrde Persona hend sich au deet wiidrgfonda. Dr Kopf vo dera Grubbe isch dr Graf Alexander von Württemberg gwäa, wo