rlitschk/wikidir huggingface dataset:
De Emil Frey (* 24. Oktober 1838 z Arlise; † 24. Dezember 1922 ebd.), vo Müncheschtei BL, isch en Schwiizer Politiker (FDP), Journalist, Offizier und Botschafter gsii. 1860 isch er in d USA zoge und het sich freiwillig zur Armee vo de Nordstaate gmäldet, wo dr Sezessionschrieg agfange het. Er isch noch dr Schlacht vo Gettysburg in Chriegsgfangeschaft gfalle und anderthalb Johr vo de Konfederierte festghalte worde. 1865 isch er in d Schwiiz zrugg und isch Politiker worde. Vo 1866 bis 1872 isch er Regierigsrot im Kanton Basel-Landschaft gsi. 1872 isch dr Frey in Nationalrot gwehlt worde, won er für zäh Johr s Baselbiet representiert het. Denn isch er Botschafter für d Schwiiz z Washington DC gsi. 1889 isch er wider Nationalrot worde. Am 11. Dezember 1890 isch er in Bundesrat gwählt worde. Während siinere Amtsziit isch er em Militärdepartement vorgschtande. Er het e grundlegendi Reform vo der Armee vorgschlage, das isch aber in dr Volksabstimmig abglehnt worde. Er isch Vizepräsident im Jahr 1893 worde und Bundespräsident s Jahr druf. Am 31. März 1897 isch er zruggträte. Denn isch er bis 1921 Direktor vo der Internationale Telegraphe-Union (hüt die Internationali Fernmeldunion) gsi. Er isch dr erschti und bisher einzigi Bundesrat
De Wilhelm Friedrich Hertenstein (* 5. Mai 1825 z Chiiburg; † 27. November 1888 z Bärn) isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Ursprünglich het dr Hertestein d Uusbildig zum Foorster gmacht. Er isch aber au e Vollbluetsoldat gsi, het im Sonderbundskrieg kämpft und isch drno in dr no junge Schwiizer Armee uffgstiige bis zum Oberscht. Er isch Regierigsroot, denn National- und spöter Ständerot vo Züri gsi, bis er am 21.März 1879 in Bundesrat gwählt worde isch. Während siinere Amtsziit isch er em Militärdepartement vorgschtande. Er isch 1887 Vizepräsident und 1888 Bundespräsident gsii. Im gliiche Joor isch er nochenere Blutstauig und Amputation vomene Unterschänkel verstorbe. Er isch bis hütte dr einzig Bundesrot, wo sis Präsidialjoor nid het kenne vollände. Otto Sigg: Wilhelm Friedrich Hertenstein. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Otto Sigg: Wilhelm Hertenstein. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 228–231.
De Antoine Louis John Ruchonnet (* 28. April 1834 z Lausanne; † 14. September 1893 z Bärn; heimetbrechtigt z Saint-Saphorin) isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. De Ruchonnet isch als Sohn vome Waadtländer, wo z Ängland gläbt het, uf d Wält cho. Nachdem er 1850-56 a dr Akademie z Lausanne d Recht schtudiert hät, isch er Advokat worde z St. Saphorin (Waadt). 1863 in waadtländische Grosse Rat gwählt, vo dr radikal-demokratische Partei, wo 1866 zum Sieg glangt isch, als Füehrer anerchännt und isch 1868 in Schtaatsdienscht iiträte, wo er bis 1874 blibe isch und 1873 au als Präsident fungiert hät. 1866 isch er zum Mitgliid vom schweizerische Nationalrat gwählt worde, und het dur siini Beredsamkeit und Arbetschraft dänn e hervorragendi Schtellig iignoo. Obwohl er e Föderalischt und Gegner vo dr zentralistische Bundesrevision vo 1872 gsi isch, isch er zweimal (1869 u. 1875) zum Präsident vom Rat erhobe worde. Er isch am 3. März 1881 in Bundesrat gwählt worde und isch im Amt gschtorbe. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1881: Handels- und Landwirtschaftsdepartement 1882: Juschtiz- und Polizeidepartement 1883: Politischs Departement 1884-1893: Juschtiz- und Polizeidepartement Er isch Bundespräsident gsii i de Jahre 1883 und 1890 und Vizepräsident i
De Numa Droz (* 27. Januar 1844 z La Chaux-de-Fonds; † 15. Dezember 1899 z Bern), vo La Chaux-de-Fonds, isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Nach Abschluss vo dr Volksschuel hät er e Lehr als Graveur aagfange, hät i siinere Freiziit di alte Schprache schtudiert, isch 1860 Lehrer anere Pension worde, 1864 Redakter vom National Suisse in La Chaux-de-Fonds worde, 1869 Abgeordnete im Grosse Rat vom Kanton, 1871 Mitgliid vom Schtaatsrat und Erziehigsdirekter und 1872 Abgeordnete vo Neueburg im Schtänderat, wo ihn 1875 zu siim Präsident gwählt hät, worauf ihn d Bundesversammlig no i der gliiche Session am 18. Dezember in Bundesrat beruefe hät. Am 31. Dezember 1892 hät er siis Amt übergeeh, nachdem er am 18. Dezember siin Rücktritt erchlärt hät. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1876-1878: Departement vom Innere 1879-1880: Handels- und Landwirtschaftsdepartement 1881: Politischs Departement 1882-1886: Handels- und Landwirtschaftsdepartement 1887: Politischs Departement 1888-1892: Departement vom Üssere Er isch Bundespräsident gsii i de Jahre 1881 und 1887 und Vizepräsident im Jahr 1886. Paul Widmer, Schweizer Aussenpolitik und Diplomatie von Pictet de Rochemont bis Edouard Brunner. Zürich, ISBN 978-3-03823-632-0 (2. nachgeführte Auflage 2014) Jean-Marc Barrelet: Numa Droz. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein
De Johann Karl (au: Carl) Emmanuel Schenk (* 1. Dezember 1823 z Bern; † 18. Juli 1895 au z Bern) isch reformierte Pfarrer und Schwiizer Bundesrat gsii. Er isch als Sohn vom us Signau im Emmital schtammende Mechanikus Christian Schenk uf d Wält cho. Mit elf Jahre isch er Vollwaise gsii und hät siini Jugend imene Internat z Korntal (Württeberg) verbracht. Bald hät er wiiti Wanderige undernaah, u. a. bis uf Venedig, wo siin Brüeder als Güüsser gschaffet hät. Vo 1839 bis 1842 hät er s Gymnasium in Bern bsuecht, und hät denaa es Theologiischtudium aagfange, wo er bereits mit 22 Jahre abschlüüsse hät chönne. 1845 isch er Vikar und schpäter Pfarrer z Schüpfe worde, wo er 1848 d Elise Kähr ghüüratet hät. Si hät ihm nün Chind gschenkt, vo dene sind zwei als Chliichind gschtorbe. Scho während siiner Schtudenteziit hät er sich mit em radikale Liberalismus aagfründet und hät sich au als Pfarrer dazue bekännt. Er hät sich vor allem i dr Sozial- und Schuelpolitik engagiert. Mit 32 Jahre isch er als Nachfolger vom Jakob Stämpfli in Berner Regierigsrat gwählt worde. Am 12. Dezember 1863 isch er widerum ihm siin Nachfolger im Bundesrat worde und isch in dem Amt
De Jakob Stämpfli (* 23. Februar 1820 z Janzehuus bi Wengi, Amt Büre; † 15. Mai 1879 z Bern), isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er hät a dr Universität Bern Rechtswüsseschafte schtudiert, isch 1843 Advokat worde und isch 1845 als Redakter dr Berner Ziitig biiträte, em Organ vo dr radikale Partei, in Opposition zu dr damals herrschende gmässigt liberale Fraktion. Im uf siini Initiative hii iiberuefene Verfassigsrat hät er nebed em Ulrich Ochsenbein d Hauptschtimm gfüehrt. Im Juli 1846 in Berner Regierigsrat beruefe, hät er d Leitig vo de Finanze übernaah und hät di direkti Beschtüürig, d Uufhebig vo allne Feudallaschten und d Zentralisation vom Armewese iigfüehrt. 1849 isch er Regierigspräsident worde, isch dänn aber 1850 bim Schturz vo dr radikale Partei is Privatlebe zruggträte. 1849 vo siim Kanton in schwiizerische Schtänderat und 1850 in Nationalrat gwählt, de 1851 und 1854 präsidiert, isch er, nachdem er grad erscht infolg vo dr Fusion vo de beide bernische Parteie wider i d Regierig vom Kanton träte isch, am 6. Dezember 1854 a Schtell vom Ochsenbein in Bundesrat beruefe. Bis zu siinere Amtsübergaab am 31. Dezember 1863 isch er de folgende Departement vorgschtande: 1855: Juschtiz- und Polizeidepartement 1856: Politischs Departement 1857-1858: Finanzdepartement
De Ulrich Ochsenbein (* 24. November 1811 z Schwarzenegg, Kanton Bern; † 3. November 1890 z Port BE), isch en Schwiizer Politiker gsii. Er isch de Freisinnige und Radikale zuegrechnet worde, us dene ihre Reihe isch später d FDP hervorgange. Er isch am 16. November 1848 in Bundesrat gwählt worde. Er hät siis Amt am 31. Dezember 1854 abgeeh, won er im Amt nöd beschtätiget worde isch. Er isch dr erschti Bundesrat gsi, wo sich i de Bestätigungswahle nöd hät chönne duresetze. Während siinere Amtsziit isch er em Militärdepartement vorgschtande. Er isch Vizepräsident gsii im Jahr 1854. Als Sohn vomene Land- und Gaschtwirt isch de Ulrich Ochsenbein am 24. November 1811 in Schwarzenegg im Kanton Bern in eher ärmlichi Verhältnis gebore worde. Siin Vater hät 1818 is Waadtland übersidlet, wo de Ochsenbein bis zu siim 14. Lebesjahr französisschprachigi Schuele bsuecht hät. Wo d Familie 1825 wider zrugg uf Nidau im Berner Seeland zoge isch, hät de Ochsenbein in Biel di düütschschprachig Bildig rasch naagholt und hät druf Recht in Bern schtudiert. Nach Abschluss vo siim Schtudium und em erfolgriiche Beschtah vom Aawaltspatent, hät er 1835 zäme mit siim Schwager in Nidau e Aawaltskanzlei eröffnet. De Ochsenbein hät nebed siinere bruefliche
D' (15) Eunomia isch e Asteroid vum Hauptgürtel, wo am 29. Juli 1851 vum Annibale de Gasparis as fuffzehnter Asteroid entdeckt worre isch. Daift worre isch dr Himmelskörper uf d'Eunomia, eini vu dr Hore gnennte Döchter vum Zeus un vu dr Themis us dr grichische Mythologi D'Eunomia beweggt sich ime Abstand vu 2,1544 (Perihel) bis 3,1358 (Aphel) astronomische Eiheite, in 4,3 Johre uf ere exzentrische Bahn um d'Sunne. D'Bahn isch um 11,7454° gege d'Ekliptik gneigt, d'Bahnexzentrizität betrait 0,1855. Mit eme Durmesser vu öppe 272 Kilometer ghört Eunomia zue dr grosse Asteroide vum Hauptgürtel. Si besitzt e fer e S-Klasse-Asteroid typischi, relativ helli Oberflächi mit ere Albedo vu 0,155 (was dr helle Regione uffem Erdmo entspricht). Während dr Opposition erreicht d'Eunomia e Helligkeit vu 10,2 mag. In 6 Stunde un 5 Minüte rotiert si um die eige Ax. Lueg au: Liste vu dr Asteroide
De Johann Jakob Scherer (* 10. November 1825 z Schönebärg; † 23. Dezember 1878 z Winterthur) isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er isch 1866 Regierigsrot vo Züri und 1969 Nationalrot worde. Er isch am 12. Juli 1872 in Bundesrat gwählt worde und isch im Amt verschtorbe. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1872: Finanzdepartement 1873: Finanz- und Zolldepartement 1873-1874: Iisebahn- und Handelsdepartement 1875: Politischs Departement 1876-1878: Militärdepartement Er isch Bundespräsident gsii im Jahr 1875. Als eine vo de wenige Bundesröt hett er diräkti Kriegserfahrig gha: So hett er mit de Zürcher Truppe am Sonderbundskrieg als Korporal vor Kavalleri kämpft. Bim dütsch-französische Krieg isch er bir Wahl zum Schwiizer General nume knapp em Hans Herzog unterläge. Peter Stadler: Johann Jakob Scherer. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 193–197. Commons: Johann Jakob Scherer – Sammlig vo Multimediadateie
De Jakob Dubs (* 26. Juli 1822 z Affoltern am Albis; † 13. Januar 1879 z Losann) isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er isch am 26. Juli 1822 z Affoltern am Albis i d Familie vomene Metzger uf d Wält cho. Er hät s Gymnasium in Züri bsuecht und dänn Recht in Bern schtudiert. Scho früeh hät er sich i dr Politik betätiget, hät a de Freischarezüüg und am Sonderbundchrieg aktiv teilgnaah. De Jakob Dubs hät d Underschtützig vom Alfred Escher ghaa. 1847 hät mer ihn in Zürcher Grosse Rat gwählt, 1849 in Nationalrat, 1854 in Zürcher Regierigsrat und in Schtänderat. Am 30. Juli 1861 isch de Jakob Dubs vo dr Bundesversammlig im Erschte Wahlgang in Bundesrat gwählt worde. De Dubs hät sich für e Revision vo dr Bundesverfassig iigsetzt, isch aber schliesslich im Mai 1872 zruggträte, wil ihm di endgültig Fassig zu zentralistisch erschine isch. De Dubs hät denaa di üsserscht homogeni Gruppe vo de Revisionsgegner aagfüert, wos glunge isch, d Totalrevision 1872 z Fall z bringe. De Jakob Dubs hät vo 1854 bis 1861 als nebeamtliche Bundesrichter gamtet. 1875 isch er zum vollamtliche Bundesrichter uufgschtige. Während siinere Amtsziit als Bundesrat isch de Jakob Dubs de folgende Departement
De Jonas Furrer (* 3. März 1805 z Winterthur; † 25. Juli 1861 z Bad Ragaz) isch en Schwiizer Politiker gsii. De Jonas Furrer (Bürgerort: Winterthur) isch im nöie Bundesstaat dr erschti Schwiizer Bundespräsident 1848 gsii, und er isch wider Bundespräsident worde i de Jahr 1849, 1852, 1855 und 1858. Er isch eine vo de bedüütendschte Politiker i dr Aafangsziit vo der modärme Schwiiz. Er isch dr Sohn vom ene Schlossermeischter us Winterthur gsii. Er hät Rechtswüsseschaft gschtudiert und hät e Aawaltskanzlei ghaa. De Jonas Furrer isch Freimuurer gsii, er isch 1830 i d Loge Akazia z Winterthur uufgnaah worde. Er hät e politischi Bilderbuechkarriere gmacht: 1834 isch er mit erscht 29 Jahr als Vertreter vo dr freisinnige Partei is Parlament vom Kanton Züri gwählt worde. 1844 isch er Zürcher Regierigsrat worde, 1845 Bürgermeischter und Regierigsratspräsident. Nach em Sonderbundchrieg isch er 1848 Schtänderat vom Kanton Züri und Schtänderatspräsident i dr junge Schwiiz worde. Er het massgeblich a dr Verfassig vu dr Schwyz mitgwürkt isch und am 16. November vom gliiche Jahr in Bundesrat als Vertreter vom Kanton Züri und gliichziitig zum erschte Bundespräsident vo dr Schwiiz gwählt worde. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1848–1849: Politischs Departement
De Simon Bavier (* 16. September 1825 z Kuur; † 27. Januar 1896 z Basel), heimatberechtigt z Chur, isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er isch am 10. Dezember 1878 in Bundesrat gwählt worde. Er isch am 5. Januar 1883 zruggträte. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1879: Finanz- und Zolldepartement 1880-1881: Poscht- und Iisebahndepartement 1882: Politischs Departement Er isch Bundespräsident gsii im Jahr 1882 und Vizepräsident im Jahr 1881. Jürg Simonett: Simeon Bavier. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 224–227. Wilhelm Oechsli: Bavier, Simon. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 46, Duncker & Humblot, Leipzig 1902, S. 273 f. Simon Bavier: Lebenserinnerungen, Verlag von F. Schuler, Chur, 1925. Jürg Simonett: Simeon Bavier. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Normdate: GND: 117767352 | VIAF: 59869949
De Joachim Heer (* 25. September 1825 z Glarus; † 1. März 1879 z Bern), heimatberechtigt in Glarus, isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. 1857 bis 1875 isch er Landammann vo Glarus gsii, 1866 isch er zum schwizerische Gsandte z Berlin und in Süddüütschland gsii und ab 1857 isch er Mitgliid vom Nationalrat gsii. Er isch am 10. Dezember 1875 in Bundesrat gwählt worde und hät sis Amt us gsundheitliche Gründe am 31. Dezember 1878 abgeeh. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1876: Poscht- und Telegraphedepartement 1877: Politischs Departement 1878: Iisebahn- und Handelsdepartement De Heer isch Bundespräsident gsii im Jahr 1877 und Vizepräsident im Jahr 1876. Er hät sich vor allem um s Poschtwese und d Telegrafie sowie um d Gotthardbahn bemüeht. Carlo Moos: Joachim Heer. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 202–206. Georg von Wyß: Heer, Joachim. In: Allgemeine Deutsche Biographie (ADB). Band 11, Duncker & Humblot, Leipzig 1880, S. 235–238. Hans Jürgen Rieckenberg: Heer, Joachim. In: Neue Deutsche Biographie (NDB). Band 8, Duncker & Humblot, Berlin 1969, ISBN 3-428-00189-3, S. 192 f. Hans Laupper: Heer, Joachim. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz.
De Melchior Josef Martin Knüsel (* 16. November 1813 z Lozärn; † 15. Januar 1889 ebd.), heimatberechtigt z Lozärn, isch en Schweizer Politiker (FDP) gsii. Er isch am 14. Juli 1855 in Bundesrat gwählt worde. Er hät siis Amt am 31. Dezember 1875 abgeeh. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1855-1856: Finanzdepartement 1857: Handels- und Zolldepartement 1858: Juschtiz- und Polizeidepartement 1859-1860: Handels- und Zolldepartement 1861: Politischs Departement 1862-1863: Finanzdepartement 1864-1865: Juschtiz- und Polizeidepartement 1866: Politischs Departement 1867-1873: Juschtiz- und Polizeidepartement 1874-1875: Departement vom Innere Er isch Bundespräsident gsii i de Jahre 1861 und 1866 und Vizepräsident i de Jahre 1860 und 1865. Als Minister in fünf verschiedene Ämter isch er derjenigi Bundesrat, wo di meischte verschiedene Departement gleitet hät. Alois Steiner: Josef Martin Knüsel. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 153–156. Markus Trüeb: Knüsel, Josef Martin. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz.
De Martin Josef Munzinger isch Chaufmaa, Revolutionär, Politiker und eine vo de erschte Bundesrät vom Schwiizer Bundesschtaat gsii. De Munzinger isch in Olte als Sohn vonere wohlhabende Chaufmaasfamilie gebore worde. Siin Sohn Walther 1830-1873 isch Jurischt, Chilerechtler und eine vo de Gründer vo dr Chrischtkatholische Chile gsii. Siin Sohn Werner 1832-1875 isch Orientalischt und Afrikaforscher gsii und und hät em Schriftschteller Alex Capus Stoff für de historisch Roman Munzinger Pascha (1997) bote. Bi dr Reschtauration 1814 hät er gege d Machtübernaahm vom Patriziat kämpft und isch zu drei Jahre Landesverwiis verurteilt worde. Ab 1830 isch er wider i dr Politik gsii, het dr Balschdaaler Daag gläitet und dört e nöiji, demokratischeri Verfassig vorgschlage, isch als Vertreter vo dr liberale Opposition is Solothurner Parlament und dänn au i d Regierig gwählt worde, wo er em Kanton 15 Jahr als Landammä vorgschtande isch. Er hät als härte Politiker gulte, wo siis scharfe Duregriife en konservative Putsch verhinderet hät. Er isch am 16. November 1848 als Vertreter vom Kanton Solothurn in Bundesrat gwählt worde und isch im Amt verschtorbe. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1848-1850: Finanzdepartement 1851: Politischs Departement 1852: Finanzdepartement 1853-1854: Poscht- und Baudepartement 1855: Handels- und Zolldepartement
De Paul Cérésole (* 16. November 1832 z Friedrichsdorf, Landgrofschaft Hesse-Homburg; † 7. Januar 1905 z Lausanne), vo Vevey VD, isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er isch am 1. Februar 1870 in Bundesrat gwählt worde. Am 31. Dezember 1875 hät er siis Amt übergehh nachdem er am 21. Dezember siin Rücktritt erchlärt hät. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1870-1871: Finanzdepartement 1872: Militärdepartement 1873: Politischs Departement 1874-1875: Juschtiz- und Polizeidepartement Er isch Bundespräsident gsii im Jahr 1873 und Vizepräsident im Jahr 1872. Michel Steiner: Paul Cérésole. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 188–192. Commons: Paul Cérésole – Sammlig vo Multimediadateie Chantal Lafontant: Cérésole, Paul. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Normdate: GND: 116480238 | SUDOC/IdRef: 261404067 | VIAF: 54901353
Wils nöd guet gaat, das bimene Staatspsuech oder emene Empfang amigs ali sibe Bundesrööt vo de Schwiz dastönd, isch eine vonene amigs für es Jaar Bundespresidänt. Dë hät zwar nöd mee Macht oder mee z säge, es isch vor allem e röpräsentativi Uufgab. Gwält wird de Bundespresidänt vo de Vereinigte Bundesversammlig aafangs Dezämber. So hät er gnueg Ziit, d Neujaarsaaspraach für sin Amtsaatritt am 1. Jänner vorzbereite. E groosi Überraschig isch es amigs nöd, wär Bundespresidänt wird. Mer weises scho im voruus. S isch de Vizepresidänt vom vorig Jaar. Und im Normalfall gaats eifach schön de Reie naa. Dëë Bundesraat, wo Bundespresidänt isch, phaltet sis Departemänt und isch sozsäge "im Näbenamt" no Presidänt. Früener aber häd de Bundespresidänt amigs müesse fürs Amtsjaar s Politische Departemänt (hüt gheissts EDA) übernee, wil das am wenigschte ztue gäbi (hät mer bis 1920 gmeint). Bis dänn isch s Amt vom Bundespresidänt au en Uszeichnig gsi, und Bundesräät, wo mer nöd e so gärn ka häd, sinds nie worde. Zum Biischpiil de Wilhelm Matthias Naeff, won 27 Jaar Bundesraat gsi isch und nume einisch Presidänt, nämmlig 1853. De Bundespresidänt isch nöd Regierigsschef und nöd Staatsoberhaupt. Er übernimmt di röpresentative Ufgabe vo me Staatsoberhaupt. Das isch
De Victor Ruffy (* 18. Januar 1823 z Lutry; † 29. Dezember 1869 ebd.), Bürger und Yywooner vo Lutry VD, isch en Schwiizer Politiker (FDP) gsii. Er isch am 6. Dezember 1867 in Bundesrat gwählt worde. Vor sinere Wahl isch er Regierigsroot und Richter z'Waadt und Nationalrot gsi. Er isch bis hüt dr jüngscht Bundesrot, wo im Amt verschtorbe isch. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1868: Finanzdepartement 1869: Militärdepartement Sin Sohn Eugène Ruffy isch au Bundesrot worde. Jean-Pierre Chuard: Victor Ruffy. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 184–187. Patrick de Leonardis: Ruffy, Victor. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz.
De Constant Fornerod (* 30. Mai 1819 z Avenches; † 27. November 1899 z Bettens) isch en Schweizer Politiker (FDP) gsii. Dr schtudierti Jurischt und Philosoph isch am 11. Juli 1855 in Bundesrat gwählt worde. Am 31. Oktober 1867 hät er siis Amt übergeeh. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1855-1856: Handels- und Zolldepartement 1857: Politischs Departement 1858: Handels- und Zolldepartement 1859-1861: Finanzdepartement 1862: Militärdepartement 1863: Politischs Departement 1864-1966: Militärdepartement 1867: Politischs Departement Er isch Bundespräsident gsii i de Jahre 1857, 1863 und 1867 und Vizepräsident i de Jahre 1856, 1862 und 1866. Er hät 1867 die Leitig vom Finanzinschtitut Franco-suisse credit übernaah, wo 1870 allerdings bankrott gange isch. De Fornerod hät sich vor Gricht müesse verantworte und hät e langi Gfängnisschtraaf müesse verbüesse. Nach siinere Rückkehr i d Schwiiz hät er e Aaschtellig bi dr Bahngsellschaft Jura-Bern gfunde. Er isch 1899 verarmt und vergesse in Bern verschtorbe. Michel Steiner: Constant Fornerod. In: Urs Altermatt (Hrsg.): Die Schweizer Bundesräte. Ein biographisches Lexikon. 2. Auflage. Artemis Verlag, Zürich/München 1991, ISBN 3-7608-0702-X, S. 149–152. Chantal Lafontant: Fornerod, Constant. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz.
De Daniel-Henry Druey, au Henri Druey, (* 12. April 1799; † 29. März 1855), vo Faoug VD, isch Rechtsaawalt, Philosoph, Politiker und eine vo de erschte Bundesrät vom neue Schwiizer Bundesschtaat gsii. Geboren i e eifachi Wirtefamilie in Faoug (Kanton Waadt) hät er in Lausanne Philosophie und Rechtswüsseschaft gschtudiert, dänn in Düütschland Philosophie under em Georg Wilhelm Friedrich Hegel. Es händ Aufenthalt in Frankriich und England gfolgt. Nach siinere Rückchehr isch er bald inere sehr unruige Ziit en füehrende Politiker vom Kanton Waadt worde. Nach dr Gründig vom Bundesschtaat vo 1848, wo er sich sehr defür iigsetzt hät, hät er sich us dr nationale Politik welle zruggzieh, hät nöd für de Nationalrat kandidiert und hät e Wahl in Schtänderat abglehnt. Churz druuf hät ihn in Lausanne d Nachricht erreicht, dass s Parlament ihn in Abweseheit zum Bundesrat gwählt hät. Er isch bereits im erschte Wahlgang gwählt worde, was i dr Schwiizer Politik eher selte isch. Er isch 1850 dr zweiti Bundespräsident vo dr Schwiiz gsii. Während siinere Amtsziit isch er de folgende Departement vorgschtande: 1848-1849: Juschtiz- und Polizeidepartement 1850: Politischs Departement 1851: Finanzdepartement 1852: Juschtiz- und Polizeidepartement 1853-1855: Finanzdepartement Er isch Bundespräsident gsii im Jahr 1850 und Vizepräsident i de