rlitschk/wikidir huggingface dataset:
S Tessin isch de südlichscht Kanton vor Schwyz. Uf Italienisch, de Amtssprooch im Kanton, heisst s Tessin Ticino, im Lombardisch, em Dialäkt, Tesin oder Tisin. De Hauptort isch Bellinzona, de gröscht Ort noch Iiwohner isch Lugano, vo de Flächi här isch es Blenio. S Tessin erstreckt sich südlich vom Alpekamm und bestoht us vil Täler, Gebirg und Höger, wo noch Süde naadisnaa uuslaufed. Em Tail nördlich vom Monte Ceneri sait me Sopraceneri, em Tail südlich devo Sottoceneri. Gmainsami Gränze hät s Tessin im Sopraceneri im nördlichste Nordweste mit em Wallis, im Norde mit em Kanton Uri, im Nordoste mit em Kanton Graubünde und im Weste mit der italienische Provinz Verbano-Cusio-Ossola i de Region Piemont; im Sottoceneri gränzts rundumen a di italienisch Region Lombardei mit de Provinz Varese im Weste und de Provinz Como im Süde und Oste. Grossi Flüss im Kanton sind de Tessin oder Ticino, won em Kanton de Name ggää hät, dänn d Maggia, de Brenno und d Verzasca. Im Tessin lige au die schwyzerische Tail vo de beide Seee Langesee (Lago Maggiore) und Luganersee (Lago di Lugano). Sit em Dezember 2005 gits i de Täler vom Locarnese es Projekt för en neue Nazionalpark, de Parco Nazionale del
D Janitscharèmusig (türkisch Mehter Marşı, „D Mehter Märsch“), im dütschschprǒchigè Musigerkreisè au als Türkischi Musig benamst, isch urschprünglich d Milidärmusig vo dè Osmanè gsi. Gschpillt worrè isch si vo dè „Mehterhane“, dè Militärmusigè vum Rych, un drait dõher eigèntlich dè falsch Nammè. Ygsetzt worrè isch d „Janitscharèmusig“ zmeischt bi Milidärparadè, Truppèbewegigè (für d Unterhaaltig un für d Vorgaab vom Marschtagt) un diè aaschlièßendè Schlachtè, woby diè mitryßendi Musig jeddè einzelne Kämpfer motivyrè hèt söllè. Au d Heftigkeit von èm Aagriff isch wõrend èrè Schlacht durch d Musig glenkt worrè. S sin nõch Vorgaab vum Bfeelshabendè schnèlleri, mittleri un langsami Stugg für d Differenzyrig vo einzelnè Stoßaagriff gschpillt worrè. D Musig vo dè Janitscharè isch im Zuug vo dè Türkechrièg z Europa, vo allem abber z Öschterrych bekannt worrè, un unter sellèm Begriff, alternatyv abaer au unter dè Bezeichnig Türkischi Musig, hèt si i dè klassischè Musig Vowendig gfundè. Meischtens isch si ygsetzt worrè, um èn effektvollè Kontrascht zwǜschè weschtlich-votrautè un öschtlich-exotischè Elemänt z erzüügè. Am Ènd vum 18tè bis Aafang 19tè Johrhundert isch mò am Sunntigmorgè „zu dè türkischè Musig“ gangè, sell isch s Blatzkonzèrt vo dè Milidärkapèllè odder Blõsmusig am Ort gangè. Bi dè Preußè isch dè Diènschtgrad von
Toleranz isch allgemäin, ass mä fremdi Überzüügige, Handligswiise und Sitte loot lo gälte und duldet. In dr Umgangssprooch mäint mä hüfig au, ass Fremds as gliichberächdigt anerkennt wurd, was aber über dr äigentlig Begriff („Duldig“) uusegoot. S Wärb toleriere wo drzue ghöört, isch im 16. Joorhundert us em latiinische tolerare („dulde“, „verdrääge“) choo. Für s Adjektiv tolerant in dr Bedütig „duldsam, noochsichtig, groosszüügig, withärzig“ git s sit em 18. Joorhundert, us dr Zit vo dr Ufkläärig, Beleeg, grad eso wie d Gegebildig intolerant, as „unduldsam, mä loot käini anderi Mäinig oder Wältaaschaujig lo gälte as die äigeni“. Dr Geegebegriff zu Toleranz isch d Intoleranz, in dr Bedütig „Unduldsamkäit“ im 18. Joorhundert vom franzöösische intolérance. As Stäigerig vo dr Toleranz gältet d Akzeptanz, e Haltig, wo anderi Persone oder iir Verhalte guethäisst und akzeptiert. Im christlige Middelalter het d Chille en Unterschiid gmacht zwüschen Unglöibige (Juude und Häide) und Heretiker. Unglöibigi si wenigstens in de früenere Periode toleriert worde, wil mä Glaube nit dörf erzwinge. So het dr Bapst Gregor dr Grooss im Joor 602 Toleranz für d Juude befoole. Heretiker hingege müesse mä verfolge, wil si d Wooret kennt häige und von ere abgfalle sige. Sit de Chrüzzüüg het aber
Dr Gustav Adolf Seiler (* 4. Mai 1875 z Frauefäld; † 7. Merz 1949 z Lieschtel, Burger vu Frenkedorf) isch e Schwyzer Bolitiker gsii. Dr Seiler isch e Suhn vum Leher un Philolog Gustav Adolf Seiler gsii. Är isch z Lieschtel un z Basel uf d Schuel gange un het derno z Basel un z Leipzig Rächtswisseschafte studiert. Anne 1899 het er zum Dr. iur. promoviert. Vu 1901 bis 1922 het es as Rächtsaawalt z Lieschtel gschafft un as Bundesrotsvedrdrätter in dr Pfandbriefbank vu dr Schwyzerische Hypothekarinschtitut. Vu 1904 bis 1910 isch dr Seiler Bresidänt vum Baselbieter Kriminalgricht un vu 1911 bis 1922 fir di Demokratisch-Volkswirtschaftli Verainigung vu dr Baselbieter Landrot gsii, wu er vu 1916 bis 1917 Bresidänt gsii isch. No dr Barlemäntswahle 1914 isch er bis 1943 im Nationalrot ghockt un het dert d Finanzkommission un d Kommission fir s Strofgsetzbuech bresidiert. Vu 1922 bis 1939 isch er Baselbieter Regierigsrot gsii un het dert d Finanz- un Militärdirektion ghaa. Dr Seiler isch e prominänte Fierer vu dr Bewegig fir e sälbschtändig Baselbiet gsii, het verschideni Verwaltigsratsmandat ghaa un isch ab 1936 Ehreburger vu Lieschtel gsii. Syter anne 1905 isch er mit dr Frieda Hedwig Honegger ghyrote gsii. Erich
D Ruprecht-Karls-Uniwersidäät Häidelbärg (churz Uniwersidäät Häidelbärg, latinisch Ruperto Carola) isch e Uniwersidäät vom Land Baade-Württebärg z Häidelbärg. Si isch äini vo de eltiste öiropäische Uniwersidääte und die eltisti z Dütschland. Si isch im Joor 1386 vom pfälzische Churfürst Ruprecht I. gründet worde. D Uniwersidäät isch in zwölf Fakultääte organisiert und bietet s Fächerspektrum von ere Volluniwersidäät. Im Wintersemester 2014/15 si 30'898 Studierendi iigschriibe gsi und öbbe 500 Brofässer häi Underricht gee. Öbbe 17,5 % vo de Studierende si us em Usland. D Geböid vo dr Uniwersidäät si über d Häidelbärger Altstadt, dr Stadtdäil Bärghäim und s Nöiehäimer Fäld verströit. D Uniwersidäät Häidelbärg isch e Gründigsmitgliid vo dr Liga vo de Öiropäische Forschigsuniwersidääte (LERU) und vo dr Coimbra-Grubbe und isch erfolgriich bi dr Exzellänziniziative vom Bund (Eliteuniwersidäät). Si isch mit 56 Nobelbriisdreeger assoziiert und het in ganz Dütschland am mäiste von ene. Au im internazionale Vergliich isch si uf äim vo de Spitzeblätz. Andreas Cser: Kleine Geschichte der Stadt Heidelberg und ihrer Universität. Verlag G. Braun, Karlsrue 2007, ISBN 978-3-7650-8337-2 Dagmar Drüll: Heidelberger Gelehrtenlexikon, Bd. 1: 1803–1932, Bd. 2: 1652–1802, Bd. 3: 1386–1651, Bd. 4: 1933–1986. Häidelbärg 1986, 1991, 2002, 2009 Sabine Happ, Werner Moritz: Die Ruprecht-Karls-Universität Heidelberg, Ansichten – Einblicke
Wagenhausen oder Wagehuuse chan folgendes bedüte: Wagenhausen TG, e politischi Gmaind im Kanton Thurgau, Schwiz Wagenhausen (Eifel), e Gmeind im Landchreis Cochem-Zell i Rhiiland-Pfalz, Dütschland Ortsteil (z Dütschland) Wagenhausen (Theres), en Ortsteil vo de Gmeind Theres im Landchreis Haßberge, Underfranke, Bayern Wagenhausen (Bad Saulgau), en Ortsteil vo de Stadt Bad Saulgau im Landchreis Sigmaringe, Bade-Würtebärg Lueg au: Waghäusel
Langendorf isch de Name vo folgende Ort: z Dütschland: Langendorf (Elbe), e Gmeind im Landchreis Lüchow-Danneberg, Nidersachse Langendorf (Elfershausen), en Ortsteil vo Elfershausen im Landchreis Bad Kissinge, Bayern Langendorf (Elsteraue), en Ortsteil vo Elsteraue im Burgenlandkreis, Sachse-Ahalt Langendorf (Eschweiler), en Stadtteil vo Eschweiler, Nordrhy-Westfale Langendorf (Lüssow), en Ortsteil vo Lüssow im Landkreis Vorpommern-Rüge, Mecklenburg-Vorpommern Langendorf (Weißenfels), en Ortsteil vo Weißenfels im Burgenlandkreis, Sachse-Ahalt Langendorf (Wohratal), en Ortsteil vo Wohratal im Landkreis Marburg-Biedenkopf, Hesse Langendorf (Zülpich), en Ortsteil vo Zülpich im Kreis Euskirchen, Nordrhy-Westfale Wendisch Langendorf, en Ortsteil vo Groß Mohrdorf im Landchreis Vorpommern-Rüge, Mecklenburg-Vorpommern i de Schwiz: Langendorf SO, e Gmeind im Kanton Soledurn Langendorf, de früenrig dütsch Name vo Grandcour VD z Polen: Langendorf, Kreis Bartenstein, Ostpreuße: Długa (Sępopol), Dorf im Powiat Bartoszycki, Woiwodschaft Ermland-Masure Langendorf, Kreis Sensburg, Ostpreuße: Dłużec (Piecki), Dorf im Powiat Mrągowski, Woiwodschaft Ermland-Masure Langendorf, Kreis Gleiwitz, Schlesie: Wielowieś, Dorf und Landgmeind im Powiat Gliwicki, Woiwodschaft Schlesie Langendorf, Kreis Groß Wartenberg, Schlesie: Wielowieś (Syców), Dorf im Powiat Oleśnicki, Woiwodschaft Niderschlesie z Rumänie Langendorf: Doștat in Sibebürge z Russland: Langendorf, Kreis Königsberg/Samland, Ostpreuße: Morgunowo (Kaliningrad), Sidliig im Rajon Gurjewsk, Oblast Kaliningrad Langendorf, Kreis Wehlau, Ostpreuße: Sokolniki (Kaliningrad, Gwardeisk), Sidlig im Rajon Gwardeisk, Oblast Kaliningrad i de Slowakei:
Dr Kanton Waadt (uf französisch Vaud) isch e Kanton im Weschte vo dr Schwyz. Me seit däm Kanton uf düütsch d Waadt odr au s Waadtland, im Franzeesische au Pays de Vaud. D Ywohner sin Waadtländer, im Franzeesische Vaudois. «Waadt» chund us em Frankoprovänzalische, und das hets vom voralthochdütsche wald- übernoo. «Waadt» bidütet aso «waldrychs Land». Dr Kanton Waadt ligt im Weschte vo dr Schwyz und ziet si vum Gämfersee zem Nöieburgersee. S Waadtland het gmeinsami Gränze mit zahlryche französische Departemänt und Schwyzer Kantöön. Es grenzt im Nordweschte an die franzeesische Departemänt Ain, Jura un Doubs, im Südweschte an Kanton Gänf, im Südoschte an s Wallis, im Oschte an d Kantön Frybùrg und Bärn und im Nordoschte an Kanton Nöieburg. Übr dr Gämfersee use grenzt s Waadtland an s Département Haute-Savoie. Dr Nordweschte vum Waadtland ghört geografisch zum Jura-Gebirge und dr Südoschte zue de Weschtalpe. Dr Rescht liggt im Schwiizer Mittelland. Im Nordoschte bildet dr Bezirk Avenches e Exklave, wo vom Kanton Frybùrg umschlosse isch. Umgcheert het Frybùrg drei Enklave in dr Waadt. S exischtiert zuedäm d Gänfer Enklave Céligny im Südweschte vom Kanton. Am Gämfersee lyt d Landschaft Lavaux. Öpe um s Joor 1000 het dr Bischof vo Lausanne
Dr Begriff Naturrächt (latiin. ius naturae oder jus naturae, us ius ‚Rächt‘ und natura ‚Natur‘; bzw. natürligs Rächt, lat. ius naturale oder jus naturale, us naturalis ‚natürlig‘, „vo Natur entstande“) oder überpositivs Rächt isch e Bezäichnig für Rächt, wo uniwersell gültig isch und rächtsfilosofisch, moralfilosofisch oder theologisch begründet wird. Vo deene Vorstellige abgläitet isch s für d Legitimierig vom gsetzte oder positive Rächt die höggsti Rächtskwelle. S Naturrächt het die historisch Schuel vom Rächtspositiwismus, wo d Uffassig von em isch, ass Rächt, wo verfassigsmäässig zstand cho isch, kä hööcheri Begründig brucht, witgehend abglööst. Die säkulare rächtsfilosofische Usbrägige vom Naturrächt, wo nit vo religiööse Grundwärt abgläitet si, sondern drvo, ass s Naturrächt mit dr menschlige Vernunft erkennbar sig, wärde as Venumfträcht bezäichnet. S Naturrächt isch e wääsentligi Argumentazioonsgrundlaag vo bestimmte Rächtsgebiet wie dene vo de Menscherächt oder vom Välkerrächt, wo über nazionali positiwistischi Reeglige nüesse uusegoo. S Naturrächt isch sälle Däil vom menschlige Gsetz, wo sich uf s gmäinschaftlige Lääbe vo alle bezieht, denn erst wenn s e Gmäinschaft git, git s au Rächt. Ernst-Wolfgang Böckenförde, Franz Böckle: Naturrecht in der Kritik. Matthias-Grünewald-Verlag, Mainz 1973, ISBN 3-7867-0390-6. Franz Böckle (Hrsg.): Das Naturrecht im Disput. 3 Vorträge beim Kongress d. Deutschsprachigen Moraltheologen
Di Dütschi Lufthansa AG mit em Sitz z Köln isch eini vo de wältwit gröschte Fluggsellschafte und Initiatori und Gründigsmitgliid vo de Luftfahrtallianz Star Alliance. De Konzern hed sich i de mitti vo de 1990er-Jahr vo de Liniefluggsellschaft Lufthansa entwicklet, wo di gröscht Airline vo Dütschland isch, intern als Lufthansa Passage Airlines bezeichnet wird, und ihri Basis am FraPort z Frankfurt am Main het. Ds Luftfrachtgschäft isch 1994 a d Tochtergsellschaft Lufthansa Cargo AG (LCAG) übertreit worde und s Instandhalte vo d Flugzüüg 1995 a d Lufthansa Technik AG (LHT). Günter Stauch (Hrsg.): Das große Buch der Lufthansa. Von der ‚Tante Ju‘ bis zum Super-Jumbo. Verlag Geramond, München 2002, ISBN 3-7654-7248-4. Jochen K. Beeck: Im Zeichen des Kranichs. Die Flugzeuge der Lufthansa 1926–2006. Motorbuch-Verlag, Stuttgart 2006, ISBN 3-613-02668-6. Rudolf Braunburg: Kranich in der Sonne. Die Geschichte der Lufthansa. Fischer-TB.-Verlag, Frankfurt 1982, ISBN 3-596-23034-9. Rudolf Braunburg: Die Geschichte der Lufthansa. Vom Doppeldecker zum Airbus. Rasch und Röhring, Hamburg 1991, ISBN 3-89136-416-4. Klaus-Jochen Rieger: 50 Jahre Lufthansa. Eine Erfolgsgeschichte in Fakten, Bildern und Daten. Verlag Heel, Königswinter 2005, ISBN 3-89880-411-9. 75 Jahre Lufthansa. Gera Nova Verlag, München 2001, ISBN 3-89724-830-1. Sven A Helm: Die Deutsche Lufthansa AG: Ihre Gesellschafts- und konzernrechtliche Entwicklung.
As jüüdischi Emanzipazioon bezäichnet mä dr Wääg vo de Juude vom Rand vo dr christlige Meerhäitsgsellschaft in Öiropa, wo si e rächtlig, religiöös und sozial diskriminierti Minderhäit gsi si, in d Middi vo dr Gsellschaft. Iiri Iigliiderig het aagfange, wo si vom Zitalter vo dr Ufkläärig aa mee und mee as gliichberächtigti Staatsbürger anerkennt worde si. Dr Begriff „Juude-Emanzipazioon“ daucht vo 1817 aa uf. Bis denn isch die Thematik as „bürgerligi Verbesserig“, „Naturalisazioon“ oder „Gliichstellig“ vo de Juude beschriibe worde. Wääred im östlige Öiropa d Juude, wo vor dr Verfolgig vor allem im dütschsproochige Ruum uf Pole gflüchdet si und dört bis zur katholische Geegereformazioon gut in d Gsellschaft integriert gsi si, isch d Laag vo de Juude im westlige Öiropa im Spoote Middelalter und dr Früeje Nöizit mäistens schwiirig gsi. Mit dr Ufkläärig im 18. Joorhundert isch dr Iifluss vo dr Religioon chliiner worde und Dänker wie dr Montesqieu häi mit Ideä wie dr Gliichstellig vo de verschiidene Religioone mee und mee Understützer gfunde. So si Menscherächt, wo jedem Mensch unabhängig vo sinere Religion zuestöön, zum Kennzäiche vom sekularisierte Nazionalstaat worde: zerst in de USA mit dr Bill of Rights 1776, denn z Frankriich noch dr Franzöösische Revoluzioon vo
Dr Gotthold Ephraim Lessing (* 22. Januar 1729 z Kamenz, Markgroofdum Oberlausitz; † 15. Februar 1781 z Braunschweig) isch e bedütende Dichter vo dr dütsche Ufkläärig gsi. Mit sine Drame und sine theoretische Schrifte, won er din vor allem Toleranz bredigt het, het dä Ufkläärer dr witere Entwicklig vom Theater dr Wääg zäigt und die dütschi Litratuur noochhaltig beiiflusst. Dr Lessing isch dr erst dütsch Dramatiker, wo s Wärk von em bis hüte ununterbroche in de Theater ufgfüert wird. Dr Lessing isch für Freihäit gstande: Freihäit für d Bürger vo dr Bevormundig dur en Aadel, Freihäit vom Glaube vo de Dogme vo de Chille und im Theater d Befreijig vom franzöösische Vorbild. Sini Theaterstück erschiine is hüte wie d Prototüpe für s bürgerlige dütsche Drama, wo sich spööter entwigglet het. Miss Sara Sampson gältet as s erste dütschsproochige bürgerlige Druurspiil, Minna von Barnhelm as Vorbild für e hufe klassischi dütschi Lustspiil, Nathan der Weise as s erste wältaaschaulige Ideädrama. Sini theoretische Schrifte Laokoon und Hamburgische Dramaturgie häi Maassstääb für d Diskussioon vo esthetische und litratuurtheoretische Grundsätz gsetzt. Dr Lessing isch bi sinere Suechi für e dütschsproochigs bürgerligs Theater stark under em intellektuelle Iifluss vom franzöösische Enzyklopedist und Filosoof Denis Diderot
Mit em hebräische Wort Kehillah bzw. in aschkenasischer Ussprooch kehilloh (קהלה, hebräisch für Gmäind; au Kahal) bezäichnet mä e jüüdischi Gmäind. Im ideale Sinn isch doodrmit die „häiligi Gmäind“ (kehillah kedoschah) gmäint, d Gmäind vo de Glöibige wo sich versammlet zum Gottesdienst abhalte. Scho in dr früenere Nöizit isch dr Vorstand vo dr Gmäind vo iire Mitgliider gweelt worde. In Pole het er us vier Eltere (Hebräisch זקן ' saken) bestande. Drzue cho si drei bis fümf Honorazioore (Hebräisch טובים, Tuvim). Em Vorstand het mä vilmol Parnass (Hebräisch פרנס) gsäit, hützudaag isch si Ditel mäistens Bresidänt. E Kehillah isch bis hüte under anderem zueständig für d Organisazioon vo dr Mikwe (em rituelle Baad), em gemach (Verleihgsellschaft), dr Kaschrut (die jüüdische Spiisgsetz wo vom e Maschgiach überwacht wärde), dr Chewra Kadischa (Beärdigungsbruederschaft) und für d Beziehjige zu de nitjüüdische Gmäinde am Ort. Jüüdischi Gmäinde in öiropäische Stedt häi tüpischerwiis mindestens äi sonigi kommunali Organisazioon mit ere Synagoge as Zentrum. Aagschlosse si vilmol Schuele, Chranke- und Waisehüüser, au zionistischi Organisazioone und Bildigswärk, jüüdischi Internat und Usbildigsstett und rabbinischi Leeraastalte oder jüüdischi Hochschuele. Noch dr Zerstöörig vom Jerusalemer Tämpel im Joore 70 n. d. Z. isch d Bedütig vo dr Sälbstverwaltig vo de
De Kanton Zoog (fra. Zoug, ita. Zugo, rom. Zug, lat. Tugium) isch en Kanton vo de Schwiiz. Er ghört zu de chlinschte Ganzkantön vo de Schwiiz. Er hed en zimli höchi Bevölkerigsdichti und ghört zu de tüürschte und riichschte Kantön vo de Schwiiz. Zug liit i de Zentralschwiiz zwüsche de Kantön Züri, Schwyz, Luzern und Aargau im Übergangsgebiet zwüsche de Voralpe und de Hochebeni. Hauptfluss vom Kanton isch d Lorze, wo vom Ägerisee in Zugersee, bi Cham scho widr us em See use und denn nördlich vo Maschwande i d Rüüs flüüst. De Kanton Zoog het elf Gmeinde, für Details lueg under Gmeinde vum Kanton Zoog. Im Kanton Zoog hed me früei Ahzeiche vo Bevölkerig gfunde. Die ältischte sind us de Alt- und Mittelsteiziit (17'000–6000 v. Chr.), jedoch eher i de höchere Gebiet vom Kanton Zoog, da zu dere Ziit de gröschti Teil vom Kanton no vo Sumpf und Moor bedeckt gsi isch. Mer hed au archäologischi Fund us de Jungsteiziit (5500–2200 v. Chr.) gmacht. Zu dere Ziit sind d Lüüt a See go wone. Sie händ sich dur Viehzucht und Landwirtschaft ernährt. I de Bronzeziit (2200–800 v. Chr.) sind i de Schwiiz d Pfahlbauer cho. So au i de
D Lischte vo de ISO 3166-2-Codes für Aserbaidschan enthaltet d Codes für die 66 aserbaidschanische Rayons und Schtädt. D Codes beschtönd us zwei Teile, wo dur en Bindeschtrich (typografisch au Divis gnännt) vonenand trennt sind. Dr erschti Teil git de Landescode gmäss ISO 3166-1 (für d Aserbaidschan AZ), dr zweiti e Abchürzig für de Rayon wider. 1Autonome Republik Nachitschewan (NX) ISO 3166-2, Referenztabelle vo de Ländercodes. ISO 3166-1, Referenztabelle vo de Ländercodes, wie si in Domainname verwendet werded.
Bim modällbasierte Teste werre uss Modäll vo me System, wo s Sollverhalte vo de Software bschrybe, Testfäll abgleitet. S Awändigsbrogramm oder s „System Under Test“ wird i me grafische Modäll (z. B. uff Basis vo UML) oder me tekschtuälle Modäll (Domain Specific Language, DSL) abbildet. E Testgeneratur nutzt säll Modäll als Ygab für sini Testblanstrategy und fiehrt di relevante Tests uff em Zylsystem dure. E mögligst komblätti Abdeckig vom SUT vo de Aspäkt, wo im Modäll beschrybe werre, isch s Zyl. Im Underschyd zu de glassische, quälltekschtbasierte Testabdeckige wird do s Augemerk uff z. B. State - d Kombination vom Modäll sine Züeständ -, Transition - d Übergäng im Modäll, IO - di möglige Nochrichte zum Briefling - oder Partition glegt. E modälldrybes Teste heißt, dass d Modäll und d Generierig, wo druff basiert, wesentligi Elemänt vo de Erstellig vo automatisierte Tests sin. Modälldrybeni Testentwicklig (MDTD) nännt mer in Alähnig an di Modälldrybeni Softwareentwicklig (MDSD) modälldrybes Teste mit de Mittel vo de modälldrybene Entwicklig mit bsunderer Bedonig vom Entwickligsaspäkt. E braktischi Umsetzig dodezüe uff Basis vo OpenArchitectureWare stellt de oAW-Test dar. D Conformiq Tool Suite isch e modällbasierts Testwerchzüg, wo d UML State Charts verwände.
Nathan der Weise isch dr Ditel und d Hauptfigur vom ene Ideädrama in fümf Akt vom Gotthold Ephraim Lessing, wo 1779 veröffentligt und am 14. April 1783 z Berlin urufgfüert worde isch. D Themeschwerpünkt vom Wärk si dr Humanismus und dr Toleranzgedanke vo dr Ufkläärig. Bsundrigs berüemt isch d Ringbaraable im dritten Akt vom Drama worde. Nathan der Weise isch im Lessing si letschts Wärk. Si Hindergrund isch dr Fragmänthändel, en Usenandersetzig mit em Hamburger Hauptpastor Johann Melchior Goeze, wo so wit gange isch, ass dr Lessing e Däilpublikazionsverbot überchoo het. Dorum het er sini deistische Vorstellige in das Drama integriert. Grad bevor s fertig worde isch, het dr Lessing no an sim filosofische Hauptwärk Die Erziehung des Menschengeschlechts gschafft. Mä wäiss ass er sich sit öbbe 1750 mit dam Stoff beschafdigt het. In dr Figur Nathan dr Wäisi het dr Lessing sim Fründ Moses Mendelssohn, wo die jüüdischi Ufkläärig aagstoosse het, e literarischs Dänggmol gsetzt. D Baraable vo de drei Ring gältet as e Schlüsselteggst vo dr Ufkläärig und as puäntierti Formulierig vo dr Toleranzidee. Si chunnt scho in dr 73. Nowälle vom Il Novellino (13. Joorhundert) vor und in dr dritte Gschicht vom Erste Daag im Giovanni Boccaccio
Dr Merkantilismus (vom franzöösische mercantile ‚kaufmännisch‘, lat. mercator ‚Kaufmaa‘; au Colbertismus) bezäichnet e Wirtschaftsmodell zur Zit vom Absolutismus, wo stark dur staatligi Iigriff brägt gsi isch. Dr Begriff sälber isch erst spööter ufchoo. Im Zentrum isch d Förderig vo dr Wirtschaft im Land und vom Export gstande und d Beschränkig vom Import. S Modäll underschäidet sich vo de modärne Vorstellige vom Freije Määrt dur die „uniigschränkti staatligi Regulierig“. Dr Merkantilismus sich in Öiropa die vorherrschendi wirtschaftligi Leermäinig in dr Früemodärne (vom 16. bis zum 18. Joorhundert) gsi. Er het verschiideni wirtschaftspolitischi Konzept umfasst, wo gäldpolitischi mit handels- und zaaligsbilanztheoretische und finanzwirtschaftlige Aasätz umfasst het. Dr Merkantilismus het sich in absolutistisch regierte Staate entwigglet, wil die sicheri Iinaame brucht häi, zum iiri stehende Armeä, iire Beamtenapparat, wo immer mee gwaggse isch, und die representative Baute und s Mezenatedum vo de Fürste decke. D Braxis isch vom Interwenzionismus und vom Dirigismus brägt gsi, aber e koheränti wirtschaftstheoretischi und -politischi Konzepzioon het ere no gfeelt. Mit de Überschüss im Ussehandel het mä die wirtschaftligi Entwigglig vom äigene Staat welle vorwärtsdriibe. Mä het dänggt, ass d Mängi vom Kapital, wo dur die staatlige Goldresärve representiert wird, am beste dur en aktivi Handelsbilanz mit hooche
Dr Amand Goegg (* 7. April 1820 z Ränche, † 21. Juli 1897 ebedo) isch en Freiheitskämpfer wäärend dr badische Revolution un Mitglied vun de Revolutionsregierung gsi. Wonner zwischezitig als Finanzbeamter z Mannheim gschafft het, het er zum 26. Dezember 1848 e Träffe z Ränche organisiert. Dr Goegg het zum allgemeinen Landeskongress der badischen Volksvereine om 12. un 13. März 1849 im Zähringer Hof z Ofeburg ufgruefe, won er dr erschte Versitzende gsi isch. Druf isch er i dr Revolutionsregierung vo 1849 Finanzminister gsi. Noch de Niiderschlogung vun de Revolution isch er uf London gonge. Dert heter mit em Franz Sigel, Arnold Ruge un andri de "süddeutschen Kreis" bildet. 1851 het er Amerika bsuecht, onschliessend isch er in d'Schwyz uf Genf gongä, wo er, warschynts 1857, d Marie Pouchoulin ghirotet het. Im Denkmalsstrit fir die wo 1849 z Rastatt stondrechtlig erschosse worre sin het er zum 200. Todesdaag vum Grimmelshausen de Stadt Renche des Rastätter Denkmol onbote. Dert stoots hit noch nebe de Kirch. Aber d'Stadt het d'Inschrift Den Vorkämpfern für Deutschlands Einheit und Freiheit gefallen und gestorben in und um Rastatt 1849 mitener Huldigung a de größten deutschen Dichter des 17. Jahrhunderts ärsetzt. Rückblick auf die Badische Revolution unter