rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Cademario (lombardisch Canvee) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Agno im Bezirk Lugano. S Dorf im obere Malcantone. zue dr Gmai ghere d Wyler Renera un Bogno. Nochbergmaien sin Alto Malcanton, Aranno un Bioggio Cademario isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1163 as Cademerio, 1335 Cadelmario Superiore. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cademario isch dr Adriano Servalli. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cademario ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Maria del Popolo (im frieje 17. Jh. böue, speter vergreßeret un 1833 nei gweit) Chilche S. Ambrogio, di alt Bfaarchilche us em Friemittelalter Celestino Trezzini: Cademario In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino – Caux, Attinger, Neuenburg 1921, S. 468–469. (abgerufen am 11. Juli 2017). Paolo Norsa: L’antico Comune di Cademario. Tipografia Rezzonico-Pedrini, Lugano 1945. Giovanni Maria Staffieri: Cademario. In: Malcantone. Testimonianze culturali nei comuni malcantonesi. Lugano-Agno 1985, S. 89, 90-93, 95. Franco Binda: Il mistero delle incisioni, Armando Dadò editore, Locarno 2013, ISBN 978-88-8281-353-6. Fabrizio Panzera und andere: I cento anni del Kurhaus di Cademario. in «Arte&Storia», 14. Jahrgang, Nummer 63, Edizioni Ticino Management, Hrsg.: Giorgio Mollisi, Lugano November 2014. Commons: Cademario – Sammlig vo Multimediadateie https://web.archive.org/web/20050706020952/http://www.cademario.ch/ Bernardino
Cadempino (lombardisch Cadempin) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Vezia im Bezirk Lugano. Cadempino lyt am linke Stade vum Vedeggio. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Ronchetto, Cadempino di sopra un Cadempino di sotto. Nochbergmaine sin Cureglia, Lamone, Manno un Vezia. Cadempino isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1004 as Cadampinus. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cadempino isch dr Marco Lehner. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cadempino ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche SS. Gervasio e Protasio (im 14. Jh. zum erschte Mol gnännt) Celestino Trezzini: Cadempino In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino–Caux, Attinger, Neuenburg 1921, S. 469. (abgerufen am 11. Juli 2017). Giovanni Sarinelli: Lamone Cadempino. Monografia storico-illustrativa. S.A. Natale Mazzuconi, Lugano 1941. Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, S. 40, 45, 202, 250–252, 323, 507. Inpharzam AG (Hrsg.): Alte Bronzemörser aus der Sammlung E. Peyer, Zürich. Cadempino 1983. Simona Martinoli und andere: Guida d’arte della Svizzera italiana. Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007. Commons: Cadempino – Sammlig vo Multimediadateie https://web.archive.org/web/20180426051539/http://www.cadempino.ch/ Antonio Gili: Cadempino. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und
Cadenazzo isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Sant’Antonino im Bezirk Bellinzona. Cadenazzo lyt in dr Magadinoebeni am Nordfueß vum Monte Ceneri. Dr hegscht Punkt vum Bann isch dr Matro mit 1'198 m ü. M. Zum Ortsdail Robasacco ghert au d Fraktion San Leonardo. Nochbergmaine sin Bellinzona (frijer Gudo, Camorino, Pianezzo un Sant’Antonio), Cugnasco-Gerra, Gambarogno, Isone, Locarno, Monteceneri, Ponte Capriasca un Sant'Antonino. Cadenazzo isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1335 as Catenacii, San Leonardo anne 1205 as S. Leonardi, Robasacco anne 1719. Bis 1805 isch Robasacco Dail vu dr Gmai Medeglia, wu hite zue dr Gmai Monteceneri ghert, gsii. S Biet um d Alpe di Caneggio, wu rund fimf Kilometer eschtlig vu Cadenazzo lyt, ghert as Gmainschaftbiet (Kommunanz, ital. Comunanza) zue Robasacco un Medeglia. Zum 14. März 2005 het sich d Nochbergmai Robasacco zämmegschlosse mit Cadenazzo. Uf dr 2. April 2017 het d Gmai Cadenazzo zäme mit Isone un Sant’Antonino us em Chrais Giubiasco in Chrais Sant’Antonino gwechslet, wo neu grindet wore isch. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cadenazzo isch dr Flavio Petraglio. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cadenazzo ghert zum Ticinese. Chilche S. Pietro, Cadenazzo Chilche S. Leonardo,
Cadro (lombardisch Cadru) isch e ehemolegi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si het zum Chrais (circolo) Sonvico im Bezirk Lugano ghert. De Ort lyt am Fueß vu dr Denti della Vecchia im Cassaratedal. Nochbergmaine sin Canobbio un di italienisch Gmai Valsolda gsi. Cadro isch zum erschte Mol gnännt wore anne 735 as Cadelo. Zue Cadro het friejer au no dr Wyler Dassone ghert, wu no anne 1591 bewohnt gsii isch un wahrschyns noch ere Peschtepidemi ufgee woren isch. E Zämmeschluss mit dr Stadt Lugano hän d Stimmburger am 30. Septämber 2007 mit 585 gege 542 Stimme abglähnt. Sit em 14. April 2013 isch Cadro e Quartier vo de politische Gmai Lugano. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cadro isch dr Fabrizio Beretti gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cadro ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Agata (1366 gnännt, 1603 erneiert, im 20. Jh. reschtauriert) Celestino Trezzini: Cadro In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino–Caux, Attinger, Neuenburg 1921, S. 470. (abgerufen am 11. Juli 2017). Luciano Moroni Stampa (Hrsg.): Codex paleographicus Helvetiae subalpinae, riproduzione e trascrizione diplomatica delle carte anteriori all’anno MC pertinenti alla storia delle terre costituenti la Svizzera italiana. Lugano 1951/1958. Virgilio Gilardoni: Il Romanico.
Calpiogna (lombardisch Calpiögna) isch bis Endi März 2012 e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si hät zum Chrais (circolo) Faido im Bezirk Leventina ghert. Am 1. April 2012 hät si mit de Gmeinde Anzonico, Campello, Cavagnago, Chironico, Mairengo und Osco zu de bestehende Gmeind Faido fusioniert. Calpiogna lyt uf ere Terrasse uf ere Hechi vu 1'149 m ü. M. uf dr linke Dalsyte vum mittlere Valle Leventina. Zue dr Gmai ghere Prodör un dr Wyler Primadengo uf 975 m. Calpiogna isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1246 as Calpiognia. Bis anne 1853 het au no d Nochbergmai Campello zue Calpiogna ghert. In ere Abstimmig im Merz 2004 hän d Stimmburger gege ne Zämmeschluss mit dr Gmaine Faido, Osco, Mairengo, Campello, Anzonico, Rossura, Calonico, Chiggiogna, Cavagnago un Sobrio gstimmt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Calpiogna isch dr Maurice Del Pietro gsii (bis März 2012). Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Calpiogna ghert zum Ticinese. Kapäll S. Eutichio (1665) Kapäll S. Antonio da Padova, Primadengo (1651) Celestino Trezzini: Calpiogna. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino – Caux, Attinger, Neuenburg 1921, S. 474–475. (abgerufen am 15. Juli 2017). Simona Martinoli und andere: Guida d’arte della
Camorino (lombardisch Camorin) isch e Dorf in dr politische Gmai Bellinzona im Kanton Tessin in dr Schwyz. Camorino lyt am Fluss Morobbia im Balligsruum vu dr Stadt Bellinzona. Zue dr ehmolige Gmai hend d Fraktione Arla, Comelina, Margnetti, Monti, Scarsetti, Storni un Vigana di sopra ghert. Nochbergmaine sin Isone, Sant’Antonino, Giubiasco un Pianezzo gsi. Camorino isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1237. D Gmai Camorino het uf dr 2. April 2017 mit elf anderne Gmaine zu Bellinzona fusioniert un dodrmit in Chrais Bellinzona gwechslet. Si het friejer zum Chrais (circolo) Giubiasco ghert, wo weg seller Fusion ufglest wore isch. Dr letscht Burgermaischter (Sindaco) vu Camorino isch dr Vincenzo Mozzini gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Camorino ghert zum Ticinese. Chilche S. Martino (1553, 1888 vollständig erneiert) fimf Runddirm, en Dail vu dr Fortini della fame, an dr Häng vum Dal zwische Camorino un Monte Carasso Fortini della fame Torre 1 Ai Scarsitt Torre 2 Ai Munt oder Sura ai Sturn Torre 3 Ala Pélera oder Al Mött del Riaa Torre 4 Al Sass del Camósc Torre 5 Ai Pian di Bur Celestino Trezzini: Camignolo In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino–Caux, Attinger, Neuenburg 1921,
Campello TI (lombardisch Campell) isch bis Endi März 2012 e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si hät zum Chrais (circolo) Faido im Bezirk Leventina ghert. Am 1. April 2012 hät si mit de Gmeinde Anzonico, Calpiogna, Cavagnago, Chironico, Mairengo und Osco zu de bestehende Gmeind Faido fusioniert. Campello lyt uf 1'367 m ü. M. am Sidhang vu dr mittlere Valle Leventina. Zue dr Gmai ghert s Dorf Carì uf 1'622 m, wu friejer e Maiesäss gsii isch un syter 1950 zuen eme Ferieort uusböue woren isch. Campello isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1400 as Campello. Bis 1853 het d Gmai zue Calpiogna ghert. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Campello isch Endi März 2012 dr Jean Brentini gsii. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Campello ghert zum Ticinese. Chilche S. Margherita (1632) Celestino Trezzini: Campello In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino–Caux, Attinger, Neuenburg 1921, S. 481. (abgerufen am 16. Juli 2017). Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo dei monumenti nella Repubblica e Cantone del Ticino. La Vesconta, Casagrande S.A., Bellinzona 1967, S. 260. Simona Martinoli und andere: Guida d’arte della Svizzera italiana. Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007, S. 133. Commons: Campello TI – Sammlig
Campo (Vallemaggia) (lombardisch Camp oder Chièmp, im Walserdialäkt vu Bosco/Gurin Ggååm [kɔːm](info)) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Rovana im Bezirk Vallemaggia. Campo lyt im obere Valle di Campo un bstoht us dr Ortsdail Cimalmotto (1405 m), Campo (Mezzo), Piano un Niva (955 m). Im 15. Jh. het s Valle di Campo mit Cevio, Bignasco un Cavergno d Roana Superior bildet. Bis 1513 het Campo zue dr Bfarrei Cevio ghert. Dr Gmaisbresidänt (Sindaco) vu Campo isch dr Piergiorgio Campagnoli. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Campo ghert zum Ticinese. Chilche S. Bernardo, Campo (14. Jh., in dr erschte Helfti vum 16. Jh., um 1620 un 1740-45 vergreßeret), mit Freske vum Giuseppe Mattia Borgnis (vu 1745) Chilche S. Rocco, Niva (1630) Chilche Beata Vergine Assunta, Cimalmotto Kapäll San Luigi Gonzaga Oratorio di Santa Maria Addolorata (1767/68) Oratorio di San Giovanni Battista (1749) Oratorio di San Carlo Borromeo, Piano (16. Jh.) Oratorio di Sant'Antonio da Padova, Seccada (1750) Chryzwäg Palazzo Pedrazzini «ad Fontem» (18. Jh.) Chilche S. Bernardo Oratorio di Santa Maria Addolorata e Via Crucis Oratorio di San Giovanni Battista Palazzo Pedrazzini «ad Fontem» Chryzwäg Celestino Trezzini: Campo Vallemaggia. In:
Canobbio (lombardisch Canöbi) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Vezia im Bezirk Lugano. Canobbio lyt uf ere Aahechi nerdlig vu Lugano. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Corba, Ganna, Maglio un Cartiera. Nochbergmaine sin Capriasca, Comano, Lugaggia, Lugano un Porza. Canobbio isch zum erschte Mol gnännt wore anne 712 as Canobli. S Dorf Conago, wu no anne 1335 gnännt woren isch, isch in dr Gmai Canobbio ufgange. Chilchlig het Canobbio urspringli zu dr Pfarrei Lugano ghert, isch derno anne 1472 zue dr Bfarrei Comano chuu un isch syter 1643 e aigeständigi Bfarrei. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Canobbio isch dr Roberto Lurati. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Canobbio ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Siro, s erscht Mol gnännt anne 863, dr hitig Böu stammt us em 17. Jh. AA.VV: CANOBBIO, IERI, Immagini di un villaggio e della sua gente. Edizioni Comune di Canobbio, Tipografia Aurora SA, Canobbio 1983. Graziano Gianinazzi: Canobbio: fatti e famiglie di tre secoli (dal 1600 al 1800). Tipografia Aurora SA., Canobbio, 2004. Graziano Gianinazzi: Le filigrane di Canobbio. La produzione di carta dei Fumagalli di Canobbio dal 1712 al 1903. In Ricerca filigranologica. Bollettino Genealogico
Capriasca (lombardisch Cavriasca) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Capriasca im Bezirk Lugano. Capriasca lyt im Capriascadal. Zum Ortsdail Bidogno ghert no d Fraktion Lupo, zue Cagiallo Almatro, Bettagno, San Matteo-Muralta un Sarone, zue Corticiasca ghere Albumo un Carusio, zue Lopagno Oggio, Somazzo un Treggia, zue Lugaggia ghert d Fraktion Sureggio un zue Sala Capriasca ghere d Fraktione Sala, Bigorio, Lelgio un Pezzolo. Capriasca isch entstande anne 2001 dur d Fusion vu dr bishärige Gmaine Cagiallo, Lopagno, Roveredo-Capriasca (dt. veraltet Roferit), Sala Capriasca, Tesserete un Vaglio TI. Scho anne 1976 isch Campestro mit Tesserete fusioniert wore. Am 20. April 2008 sin au no Bidogno, Corticiasca, Lugaggia zue dr Gmai Capriasca yygmaindet wore. Bidogno isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1570 as Biadonia, Cagiallo im 13. Jh. as Guzallo (1335 Cazallo), Corticiasca anne 1574 as Cortizascha, Lopagno anne 1335 as Lopagnio, Lugaggia anne 1217 as Lugaza, Roveredo anne 1583 as Roveretro, Sala Capriasca anne 1078 as Sale (1467 Salla), Vaglio anne 1241 as Valio/Vallio. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Capriasca isch dr Andrea Pellegrinelli. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Capriasca ghert zum Ibergang zwisch em Ticinese un em Comasco-Lecchese.
Carabietta (bis 1959 offiziäll Carabbietta, lombardisch Carabieta) isch bis zum 31. März 2012 e ehemolegi politischi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si hed zum Chrais (circolo) Carona im Bezirk Lugano ghert. S Dorf Carabietta lyt am Luganersee, am eschtlige Staad vum Arm vu Agno. Carabietta isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1335 as Carabio, 1375 La Carabieta. Vu 1806 bis 1816 het s Dorf zue dr Gmai Morcote ghert. Nochher isch es e sälbständigi politischi Gmai worde. Sit em 1. April 2012 isch si mit de bestehende Gmai Collina d’Oro fusioniert. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Carabietta isch dr Davide Bonvicini gsi (Stand 2012). Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Carabietta ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche S. Bernardo (1634 gnännt) Celestino Trezzini: Carabietta. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino – Caux., Attinger, Neuenburg 1921, S. 492. Simona Martinoli und andere: Guida d’arte della Svizzera italiana. Edizioni Casagrande, Bellinzona 2007, S. 341. Giovanni Agosti, Jacopo Stoppa, Marco Tanzi: Il Rinascimento lombardo (visto da Rancate). In: Idem, Il Rinascimento nelle terre ticinesi. Da Bramantino a Bernardino Luini. Officina Libraria, Milano 2010. Commons: Carabietta – Sammlig vo Multimediadateie Antonio Gili: Carabietta. In: Historisches Lexikon vo dr
Carona isch e ehemolegi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si het zum Chrais (circolo) Carona im Bezirk Lugano ghert. Carona lyt unterhalb vum Monte San Salvatore uf dr Halbinsle Ceresio, wu zwische Agno un Lugano in dr Luganersee uusegoht. Zue dr Gmai het au no dr Wyler Ciona ghert. Carona isch zum erschte Mol gnännt wore anne 926 as Calauna, Ciona anne 1213. Sit em 14. April 2013 isch Carona e Quartier vo de politische Gmai Lugano. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Carona isch dr Stefano Bernasconi gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Carona ghert zum Comasco-Lecchese. Z Carona het dr Hermann Hesse am 24. Juli 1919 syy zwooti Frau, d Ruth Wenger, chänneglehrt. In syre Verzellig Klingsors letzter Sommer spilt d Ort as „Kareno“ e zäntrali Roll. Chilche S. Giorgio, us ere eltere romanische Chilche entstande Chilche S. Marta (14. Jh., friejer SS. Pietro e Paolo) Chilche S. Maria Assunta (13. Jh.) Chilche Madonna d'Ongero (1624) Chilche S. Maria delle Grazie, Ciona (17. Jh.) Chilche S. Giorgio Chilche S. Maria Assunta Chilche Madonna d'Ongero Marco da Carona, vu 1401 bis 1407 Böuhittemaischter am Mailänder Dom Pietro Lombardo (um 1435–1515), Bildhauer un Architekt Giovanni Antonio
Caslano (lombardisch Caslan) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Magliasina im Bezirk Lugano. Caslano lyt am Luganersee. Zue dr Gmai ghere au no d Wyler Magliasina un Torrazza. Nochbergmaine sin Magliaso, Ponte Tresa un Pura. Magliasina isch no heftige Kämpf mit dr Gmai Lavena (hite Italie) im Vertrag vu Varese zwische dr aidgnessische Ort un em Herzogtum Mailand anne 1604 ändgiltig Caslano zuegsproche wore. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Caslano isch dr Emilio Taiana. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Caslano ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche San Cristoforo (1636-53) Chilche Santa Maria del Rosario, Magliasina (16. Jh.) Schokolademuseum Alprose s ehmolig Landhaus Generalkonsul Dr. D., Via Bosconi 6, vor 1929 böue vum dytsche Architekt un Gstalter Fritz August Breuhaus de Groot Fischereimuseum, Villa Carolina Villa Ferretti (1903) Chilche San Cristoforo Villa Ferretti Schoggifabrik Alprose Fischereimuseum, Villa Carolina Celestino Trezzini: Caslano. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2, Brusino – Caux., Attinger, Neuenburg 1921, S. 505. Nino Ezio Greppi: La Vicinia di Caslano (Ricerche storiche). Tipografia «Popolo d’Italia», Milano 1931, im Archivio storico della Svizzera italiana, 1929, Hefte I e II. Stephan Magyar, Armin von Moos: Der glimmerartige Ton in der Trias
Castel San Pietro TI (lombardisch Castel San Pedru) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Balerna im Bezirk Mendrisio. Castel San Pietro umfasst di wechtlig Syte vum Muggiotal (ital. Valle di Muggio). Zue dr Gmai ghere d Fraktione Campora, Casima, Corteglia, Gorla, Loverciano, Monte un Obino. Nochbergmaine sin Balerna, Breggia, Coldrerio, Melano, Mendrisio, Morbio Inferiore, Rovio un di italienisch Gmai San Fedele Intelvi. Castel San Pietro isch zum erschte Mol gnännt wore anne 865 (1171 Castellum Sancti Petri), Casima anne 1507, Monte anne 1420 as de Monte. Im Johr 2004 sin di ehmolige Gmaine Casima un Monte zue Castel San Pietro yygmaindet wore, derzue au Campora, wu bis dert zue Caneggio ghert het. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Castel San Pietro isch dr Lorenzo Bassi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Castel San Pietro ghert zum Comasco-Lecchese. Chilche Sant'Eusebio (17. Jh.) Chilche San Pietro (1343) Chilche Sant'Antonio (15. Jh.) Chilche San Rocco (16. Jh.) Villa Turconi (1671-1723) Carlo Luca Pozzi (1734-1812), Bildhauer un Stuckateur Francesco Pozzi (1704-1789), Stuckateur Samuel Wülser (1897-1977), Moler un Mitglid vu dr Chinschtlergruppe Rot-Blau Johann Rudolf Rahn, I monumenti artistici del medio evo nel Cantone Ticino. Tipo-Litografia
Cavagnago (lombardisch Cavagnèi) isch bis Endi Merz 2012 e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz gsii. Si hät zum Chrais (circolo) Giornico im Bezirk Leventina ghert. Cavagnago lyt uf 1'020 m ü. M. am linke Hang vum Valle Leventina an dr Strada Alta. Zämme mit Anzonico, Calonico un Sobrio bildet Cavagnago di sognännt Traversa. Cavagnago isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1270 as Cavagnago. In ere Volksabstimmig im Merz 2004 hän d Burger vu Cavagnago d Fusion vu ihre Gmai mit Faido, Osco, Mairengo, Calpiogna, Campello, Rossura, Anzonico, Chiggiogna, Calonico un Sobrio aagnuu. Wel di andre Gmaine s Projäkt abglähnt ghaa hän, isch s aber nit zue däm Zämmeschluss chuu. Am 1. April 2012 hät d Gmai mit de Gmaine Anzonico, Calpiogna, Chironico, Mairengo und Osco zu de bestehende Gmain Faido fusioniert und dodermit au de Bezirk gwächslet. Di gring Yywohnerzahl un di prekär finanziäll Lag vu dr Gmai hän derzue gfiert, ass dr Kanton Tessin im Novämber 2005 e Gmaindsverwalter fir Cavagnago ernännt het. Vu däm Zytpunkt a het d Gmai kai Exekutive me gha. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cavagnago ghert zum Ticinese. Chilche S. Anna (1567 gnännt, 1934 renoviert) Samuel Butler:
Cavigliano isch e ehmoligi Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si het zum Chrais (circolo) Melezza im Bezirk Locarno ghert. Uf dr 14. April 2013 het Cavigliano mit dr Nochbergmaine Tegna un Verscio zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte fusioniert. Cavigliano lyt am Yygang vum Onsernonedal an dr Bahnlinie dur s Centovalli uf Italie. Zämme mit Tegna un Verscio bildet s Dorf d Region Terre di Pedemonte. Nochbergmaine sin Intragna, Maggia, Verscio, Losone un Isorno. Cavigliano isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1213 as Caveliano (1591 Caviano, Pedemonte di sopra, Terra di cima). Am 22. Septämber 2002 het s e Volksabtimmig gee iber d Fusion vu dr Gmaine Tegna, Verscio un Cavigliano zue dr neie Gmai Pedemonte. Wel d Burger vu Tegna s Projäkt abglähnt hän, isch s nit zum Zämmeschluss chuu. Am 25. Septämber 2011 hän d Burger vu dr drei Gmaine eme neie Fusionsbrojäkt mit Tegna un Verscio zue dr neie Gmai Terre di Pedemonte zum 14. April 2013 zuegstimmt. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cavigliano isch bis 2013 dr Fabrizio Garbani-Nerini gsi. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cavigliano ghert zum Ticinese. Chilche S. Michele (16. Jh.) Virgilio Gilardoni: Il Romanico. Catalogo
Centovalli , offiziell Comune delle Centovalli, isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Melezza im Bezirk Locarno. D Gmai isch im undere Deil vom Daal, wo dr Fluss Melezza drin flüüsst; das Daal het scho früener dr Name Centovalli gha. Zoberscht isch s Dorf Borgnone mit de Frakzione Camedo, Costa un Lionza; die sind linggs vo de Melezza. Zunderscht isch Intragna und zue däm ghere d Frakzione Golino, Verdasio, Pila, Vosa, Cremaso, Calezzo, Costa, Corcapolo un syt 1972 Rasa, wu bis 1864 zue dr Gmai Palagnedra ghert het. Zu Palagnedra, wo am rächte Bärghang lyt, ghere d Frakzione Bordei, Moneto un Cresto-Monadello. Di hütig Gmai Centovalli isch entstande am 25. Oktober 2009 dur d Fusion vu dr bishärige Gmaine Borgnone, Intragna un Palagnedra. Die drei Gmaine sind aber erscht ane 1838 sälpschtändig worde, wo die früeneri Gmai, wo vorhäär au scho Centovalli ghäisse het und wos sid em Middelalter ggä het, uufdailt worden isch. S Dorf Borgnone isch zuem erschte Mol anne 1364 as Brugnono, Intragna 1272 as Intranea, Palagnedra anne 1236 (1379: Pallagnidrio) erwäänt. Dur s Daal und durd Gmai goot d Kantonsstraass und d Baanlinie vu dr Centovallibaan, wo ane 1923
Cerentino (lombardisch Cerentin) isch e Gmai im Kanton Tessin in dr Schwyz. Si ghert zum Chrais (circolo) Rovana im Bezirk Vallemaggia. Cerentino lyt 25 km nordweschtli vu Locarno am Zämmeschluss vum Val di Bosco un em Valle di Campo. Zue dr Gmai ghere d Fraktione Corte di sotto, Corte di sopra, Casa Giunzi, Corino, Camanoglio, Pedipiodi, Ca'Torelli, Casa Bazzi un Collinasca. Nochbergmaine sin Gurin, Campo (Vallemaggia), Cevio un Linescio. Dr Burgermaischter (Sindaco) vu Cerentino isch dr Silvano Leoni. Quälle: Bundesamt für Statistik 2005 Dr lombardisch Dialäkt vu Cerentino ghert zum Ticinese. Chilche Santa Maria (15. Jh.) Celestino Trezzini: Cerentino. In: Historisch-Biographisches Lexikon der Schweiz, Band 2: Cavadini – Daegerlen. Attinger, Neuenburg 1921, S. 460. Guglielmo Buetti: Note Storiche Religiose delle Chiese e Parrocchie della Pieve di Locarno, (1902), e della Verzasca, Gambarogno, Valle Maggia e Ascona (1906). 2. Auflage, Pedrazzini Edizioni, Locarno 1969. Giovanni Bianconi: Vallemaggia. Edizioni L.E.M.A., Agno 1969. Martino Signorelli: Storia della Valmaggia. Tipografia Stazione SA, Locarno 1972, S. 4, 121, 124, 129, 132, 152, 173, 179, 228, 280, 293, 318, 321, 325, 327, 342, 361, 396, 420. Romano Broggini (Hrsg.): Strumenti e documenti per lo studio del passato della Svizzera italiana. Gli statuti e ordinamenti viciniali di