rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Kohlestoff isch en Begriff aus da Chemii ond isch ai Element, wo natürlich vorkommt. Dia Kernladungszahl isch 6 ond des Element isch en da vierta Hauptgruppe. Kohlestoff isch neba Wasserstoff der Hauptbestandteil vo alle organische Vrbindunga ond domit wesentlich fier onser Form von Leaba. Hauptsächlich kommt Kohlestoff als Isotop mit sechs Neutrone vor. Bekannt isch abr nadierlich au des radioaktive Isotop mit acht Neutrone, nämlich 14 C {\displaystyle ^{14}C} . Des Isotop isch vor allem bekannt, well jedr Organismus des emma ganz bestemmta Prozentsatz eilagrad ond somit dr Prozentsatz von deana Isotope direkt aufs Alter von Organisma (z. B. au alte Biachr, Kloidr, Knocha,...) schliaßa loht. Dia Methode hoißt au 14 C {\displaystyle ^{14}C} -Methode. Harry H. Binder: Lexikon der chemischen Elemente, S. Hirzel Verlag, Stuttgart 1999, ISBN 3-7776-0736-3. Die Werte für die Eigenschaften (Infobox) sind, wenn nicht anders angegeben, aus www.webelements.com entnommen. Standardwärt vo dr IUPAC. Lueg: Michael E. Wieser, Tyler B. Coplen: Atomic weights of the elements 2009 (IUPAC Technical Report). In: Pure and Applied Chemistry. 2010, S. 1, doi:10.1351/PAC-REP-10-09-14. Arnold F. Holleman, Nils Wiberg: Lehrbuch der Anorganischen Chemie, 102. Auflage, de Gruyter, Berlin 2007, ISBN 978-3-11-017770-1, S. 864. Weast, Robert C. (ed. in chief): CRC Handbook of
Nambse ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Anze un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. Si lijt am Weschtufer vum Rhin bzw. Rhinsidekanal (Grand Canal d'Alsace). Si isch e Mitglid im Gmeindbund Pays Rhin - Brisach. Die elsässisch Gmeind erstreckt sich in dr Ewene weschtlich vum Owerrhin, wo do d'Staatsgrenz zue Ditschland (bzw. Bade-Wirdebàrig) bildet. Si lijt jewils guet 20 km südöschtlich vu Colmer un südweschtlich vu Friburg im Brisgau. Im Oschte het Nambshe Ateil am Rhinsidekanal mit dr Insle vu Chembs uf Brisach. An d'Gmarkung grenze Haitre im Norde, Geiswasser im Nordoschte, Harte (Ditschland) im Südoschte, Balgäu im Südweschte sowie Ruschtehart im Weschte. Einigi Grabstätte us reemischer un merowingischer Zit uf dr Gmarkung gäwe e Hinwiis uf e prähistorischi Besidelung bi Nambse. Die erscht urkundlich Erwähnung vum Dorf isch gegenem End vum 10. Johrhundert erfolgt, wo dr Bischof Widerold vu Strossburg in dr benediktinische Abtei vu Eschau Ländereie z'Nambse iwerlo het. Am ehemolige Rhinarm öschtlich vu Nambse het sich früeher e Hafe befunde. S'Dorf het sit em 13. Johrhundert in dr Habsburger ghört, wo dert e Zollstation fier dr rhinländische Handel unterhalte hän, wo im Schloss Zollbüehl (frz.
D Communauté de communes du Pays de Brisach (uf alemannisch Verwaltungsgmeinschaft Brisàcher Lànd ìsch bìs 2016 e Zweckverbànd vun bis uf Balgäu àllene Gmeine vum Kànton Nej-Brisach un mehrere Ortschàfte üs em Kànton Àndelse gsìì. Sitz vum Verbànd ìsch Volgelse gsìì. Bìs 2009 ìsch d Communauté de communes du Pays de Brisach e Syndicat intercommunal à vocations multiples (SIVOM) gsìn. Uf Hochditsch kennt mer sall öi „Interkommunaler Dachzweckverband“ nanne. S het sich bi dr SIVOM àlso um Zammeschliss vun frànzeesche Gmeine ghandelet. D SIVOM sìn ìn dr Zwìschezitt fàscht àlla durich d Communauté de communes ersetzt wore, we ahnlicha Ufgàwe han. E Üsnàhm bìldt dr SIVOM du canton de Wintzenheim.. Mìt Brisàcher Lànd isch debi s Umlànd vun Nej-Brisàch gmeint, will mer ìm Elsàss Nej-Brisach Brisach nannt, di ditsch Schweschterstàdt Brisàch àm Rhin heisst mer dergaje Àlt-Brisàch. Zum 1. Janner 2017 ìsch sa mìt dr Communauté de communes Essor du Rhin zum neie Verbànd Communauté de communes Pays Rhin-Brisach füsioniert wore. D Verwaltungsgemeinschaft Brisàcher Lànd hàt ìnsgsàmt 22 Mitglidsgmeine ghàà. Algolse Appewihr Aarze Balgäu Balze Biese Dàssene Dírrenànze Geiswasser Haitre Hàtteschlag Kiene Logele Nambse Nej-Brisach Sààse] Ürsche Vogelgrien Volgelse Wàckelse Widsole Wolfganze Internetuftritt vum Brisàcher Land
Ä Schinätraggtor isch ä Motorwage wu eleggtrisch oder mit Disel uf Schinä fahrt. Me bruucht diä Fahrzüüg vor allem für Rangschiärmanöver und für ä Streggänunterhalt. Än anderi Bezäichnig isch „Drësinä“. I dr Schwiiz wärdet d Buuräihe vu de Traggtore mit „Te“ oder „Tm“ bezäichnet – das bedüüted „Traggtor eleggtrisch“ oder „Traggtor motorisiert“. Mer cha diä Fahrzüüg nüd gnau iiordnä. Schinätraggtore sind au Rangschiärloggene. Im grosse Ganzä sind di richtigä Schinätraggtore zwäiachsig. Ass so zwäiachsigi Fahrzüüg in Streggädiänscht chänd, gits mängmal bi Schmalspurbahne. Under denä gits zum Bischpiil in Düütschland Fäld- und Waldbahne. Deet fared d Schinätraggtore oft mit Akku oder mit Disel.
Ranschierloggene sind Loggene wu mer für Ranschiermanöver iisetzt. Di chliinschte – und das isch i dr Schwiiz än äigeni Fahrzüügkategorii – sind d Schinätraggtore. Sit ä paar Jahr gits au grossi Diselloggene wu mer im Güeterverchehr cha im Ranschierdiänscht und au uf offener Streggi iisetzä. Si chänd deet zum Iisatz, will d Industriegläis oft käi Fahrläitig hend. Schu im Dampfziitalter sind beschtimmti Dampfloggene für ä Ranschierdiänscht vorgseh gsii. Di bekanntischte sind d E 3/3 gsii. „E“ isch i dr Schwiiz dr Buechstabe für d Ranschierloggene. Commons: Ranschierfahrzüüg – Sammlig vo Multimediadateie
Widsole ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Anze un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. Dr Ort lijt 6 km nordweschtlich vu Nej-Brisach un 8 km öschtlich vu Colmar in dr Rhieweni am End vum Widsoler Kanal, wo vu Nej-Brisach herkummt. Dr Stross uf s'2 km nördlich gleje Ürsche verläuft uf dr alte Reemerstross. Die beditendscht Entdeckung us vorgschichtlicher Zitt uffem Widesoler Bann sin anno 1909 kupferni Rippebarre us dr Bronzezit (1800-1500 v. Chr.) im e Garte vum Dorf gsi, wo die einzige sonige bekannte im gsamte Elsass sin. Us dr Isezit (750-620 v. Chr.) sin Grabhüegel (Tumuli) bekannt, wo Töpfereiware un e Urne gfunde worre sin. Zahlrichi Funde künde vu dr Besidelung in dr Reemische Zit vu 50 v. Chr. bus guet 400 n. Chr. S'Dorf wird in ere Urkunde vu 768 im Zug vu ere Schenkung vu eme Wido gnennt un 940 als Widosolica erwähnt. Dr Namme beziegt sich wohl uf säller Wido. Im Hochmittelalter isch s'Dorf e Teil vu dr Herrschaft vu Horburg gsi, bevor es vu 1324 bis 1789 zue Wirdebàrig ghört het un dorum 1535 evangelisch worre isch, wo mer z'Wirdebàrig d'Reformation ingfüehrt het.
Ürsche ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Anze un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. Ürsche lijt guet 10 km öschtlich vu Colmer un 8 km nordnordweschtlich vu Nej-Brisach in dr Owerrhineweni, guet 5 km vum Rhin eweg. Die sehr flach Gmarkung het grad emol 5 Meter Höcheunterschid. Nochberortschafte sin vu Norde im Uhrzeigersinn Munze, Dìrrenànze, Kiene, Widsole un Fortschwihr, wo alli im Kanton Andelse leje. Grabhigel im Ürschemer Bann belege e Besidlung scho im erschte vorchristliche Johrtüsend. Ürsche selwer wird s'erscht Mol anno 817 unterem Namme Ueratesheim erwähnt, 987 no als Uresheim, 1318 als Ursheim un 1639 als Urszheim. Dr Ort isch vu 1325 bis zue dr franzeesche Revolution 1789 im Besitz vum Bischtum Strossburg. Dr Drissgjährig Krieg hän numme fimf Lit vu Ürsche iwerlebt. Dr Ort isch no vu Inwanderer us dr wittere Nochberregione, drunter d'Schwiz, wiiderbevölkeret worre. S'nej Kataschter vu 1657 befindet sich noch im Dorfarchiv. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Ürsche ìsch dr Robert Kohler. Ürsche ghert zem Kommünàlverbànd Pays Rhin - Brisach. S'Dorf het eweng iwer 600 Inwohner. Örtlichi Regionalsproch isch Elsàsserditsch. S'Ürschemer Wappe
De stimmhafti postalveolari Frikativ isch e Konsonant vo dr menschliche Sprooch. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch ʒ. Im Alemannische gits de Luut eigetli nit. Allerdings wird d Lenis vum /ʃ/ wie im Hochalemannische Wort „schöön“, zum Deil mit däm Symbol transkribiert. E andri Transkriptionsmöglichkeit isch ʃ für de Lenis, un ʃː für de Fortis. Uusnahme sin d Südwalser Dialäkt vo Arrimmu, Im Land un Makanaa, wo dur dr Iifluss vum Italienisch dr stimmlos postalveolare Frikativ [ʃ] in vile Wörter stimmhaft realisiert wird. Es isch en Frikativ; es wird e Engi im Muul bildet, wo de Lùftstrom duredrùggt wird. De Artikulationsort isch postalveolar; d Zùng bildet grad hinter em Zahndamm e Engi, aber no nit eso wyt hinte im Muul, dass mer de harte Gaume beriert. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Fleischer, Jürg un Schmid, Stephan. (2006). Illustrations of the IPA: Zurich German. Journal of the International Phonetic Association, 36/2 Watson, Janet (2002), The Phonology
De alveolari Approximant oder alveolari rhotischi Approximant isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch. Er chùnt zwar in dr Wältsprooch Änglisch vor, isch sùnscht aber änder sälte. S Zeiche im Internationale Phonetische Alphabet defür isch [ɹ]. Es isch en Approximant, er wird ohni Verschlùss oder Engi im Muul bildet. De Artikulationsort isch alveolar; er wird mit de Zùng ùn de Alveole produziert, oder mit de Zùng grad hinter de Alveole. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert wird, vibriere d Stimmbänder. Es isch en orale Konsonant; d Lùft goot dur s Muul usse. Es isch en egressive Konsonant; er wird allei dur s Usstoosse vo Lùft mit de Lunge ùn em Zwerchfell erzüügt, wie die meischte mänschliche Sproochluut. Hallé, Best & Levitt (1999:283), wo die Artikel zitiert Delattre & Freeman (1968), Zawadzki & Kuehn (1980), & Boyce & Espy-Wilson (1997) Cornyn (1944:7) Watkins (2001) Moosmüller, Schmid & Brandstätter (2015:340–342) Kohler (1995:165f), cited in Vorlage:Webarchiv/Wartung/ParameterBitte entweder wayback- oder webciteID oder archive-today-Parameter angeben Wäller Platt: Die Aussprache Ikekeonwu (1999:108) Engstrand (1999:141) Thompson (1959:459) Merrill (2008:109)
De stimmhafti dentali Frikativ isch en Konsonant vo dr mänschliche Sprooch, wo relativ sälte isch. S Zeiche im IPA defür isch [ð]. Des Zeiche cha au für en dentale Approximant stoo, wyl uss keinere Sprooch e Ùnterscheidig zwüsche eme dentale Frikativ ùn dentale Approximant bekannt isch. Wänn des aber gnau zeigt werde muess, no cha de Approximant als [ð̞] transkribiert werde. Ùnter de kontinentaleuropäische Sproche chùnt de Luut hüt sälte vor, als Phonem z. B. im Albanische ùn Griechische. Im Dütsche sin di dentale Frikativ durch di hochdütschi Luutverschiebig scho im Althochdütsche verschwùnde. In einzelne dütsche Dialäkt sin aber wiider neui dentali Frikativ entstande, z. B. im Pfälzisch, wo dr stimmhaft dental Frikativ in einzelne Ortschafte im Biet vùm r-Rhotazismus (Bruura - [bruːrɐ] für ‚Brueder‘), bzw. l-Lambdazismus (Bruula - [bruːlɐ]) vorchùnt: [bruːðɐ]. S git au ei alemannische Dialäkt, wo e stimmhafte dentale Frikativ als Phonem vorchùnt: im Dialäkt vom badische Loffenau. Au do erschynt dr dental Frikativ für ahd. d < urgerm. þ: [boðə] ‚Bode‘. Es isch en Frikativ; es wird e Engi im Muul bildet, wo de Lùftstrom duredrùggt wird. De Artikulationsort isch dental; d Zùngespitz bildet mit de Zään e Engi. D Phonation isch stimmhaft; derwyylscht er produziert
Balze isch e frànzeesche Gmein ìm Arrondissement Colmar-Ribeauvillé (Kanton Anze) ìm Owerelsàss (Haut-Rhin). Balze leijt 1,5 km weschtlich vum Rhin, wo dert d'Staatsgrenze zwische Frankrich un Ditschland bildet. Uf dr ditsche Site vum Fluss lijt dr Burkemer Baggersee uf dr Garkung vu Vogtsburg un öschtlich devu dr Kaiserstüehl. Nordeschtlich vu Balze isch e Stäuwehr im Rhin, wo e Schlinge vum Rhinsidekanal (Grand Canal d'Alsace) zue dr Stäustufe bi Markelse abzwigt. Di àltist Sédlungsspur vum Ort stèllt e mérowéngischer Frédhof dar. Die erscht urkundlich Erwähnung vu ere Sidlung uf dr Gmarkung stammt vu anno 786. Anno 847 wird no e Baldofesheim gnennt. Sàll hàißt „s Dorf vum Baldolo“. Ém Méttelalter hat der Ort em Bischof vu Stroßburg ghért. Im Drissigjährige Krieg sin fascht alli Inwohner ums Läwe kumme. 1636 het dr Ort grad no sechs Inwohner gha. Dr Ort isch äu immer wiider Opfer vum Rhinhochwasser worre. Säll het erscht mir dr Rhinbegradigung im 19. Johrhundert ufghört. 1789 isch dr Ort unter franzeesche Zentralverwaltung kumme. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Balze ìsch dr Sébastien Fréchard. Balze ghert zem Kommünàlverbànd Pays Rhin - Brisach. S'Dorf het knapp 600 Inwohner, wobi d'Bevölkerung sit
Dìrrenànze ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Anze un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. S Dorf isch Mitglid im interkommunale Zweckverband Pays Rhin - Brisach. S'Dorf lijt in dr Owerrhineweni, guet 10 km öschtlich vu Colmer un 5 km weschtlich vum Rhin. Die durchschnittlich 187 m hoch Gmarkung wiist grad emol e Höheunterschid vu 10m uf un isch demit sehr flach. Im Norde vum Bann verläuft dr Colmer-Kanal, wo Colmer mit em Rhone-Rhin-Kanal uf dr Höchi vu Arzene verbindet. Südlich devu bi Kiene isch sälle Kanal durch e Stich mit em Rhin (Nej-Brisacher Kanal) verbunde. Im Oschte vu dr Gmarkung befindet sich mit em nördlichschte Uslaifer vu dr Hardt e Laubholzwald. Dr greescht Deil vun dr Gmein isch awer Ackerland, u. a. mit Abau vun Welschkorn (Mais). Dr Ort lijt öschtlich vu ere alde Reemerstross (Heidesträssel gnennt) un us dr römische Zit sin einigi Fund bekannt, wo mer hit im gallo-römische Museum z'Biese aluege ka. Dìrrenànze wird erscht relativ spot um 1300 als Einsinsheim erwähnt, 1456 no als Dürren Enszheim, wobi dr Namme uf e drucheni, wasserarmi Gegend aspilt. Dr Ort isch vum 15. Johrhundert bis zue dr
Kiene ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Anze un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. D Ortschaft isch e Mitglid vum interkommunale Zweckverband Pays Rhin - Brisach. Kiene lijt guet 1,5 km weschtlich vum Rhin gegeniwer vun Rootwiil im Kaiserstüehl in dr Owerrhineweni. Weschtlich vum Ortsrand verläuft dr Rhone-Rhin-Kanal. Südlich vum Ort mündet in säller Kanal dr Nej-Brisacher Kanal ine, wo vum Rhin herkummt. Am Rhin sälwer lijt e grossi Industrizone. Die erscht urkundlich Erwähnung vu Kiene stammt us ere Urkund vu anno 785 (Cuonenhaim). Anno 1766 isch dr Ort zum Schutz vor dr widerholte Iwerschwemmunge vum Rhin um 1 km verlegt worre. Betroffe sin 32 Familie un demit insgsamt schätzungswiis 200 Lit gsin. Zuer Hilf bi dr Umsiedlung hän die umligende Dörfer Manne und Fuhrwerker gstellt. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Am Afang vum 2. Weltkrieg 1939 isch d'Dorfbevölkerung greschteteils uf Casteljaloux im Département Lot-et-Garonne evakuiert worre. Säll Ereignis isch 60 Johr später im Jüni 1999 Alass fier d'Begründung vu ere offizielle Gmeindpartnerschaft (Jumelage) zwische dr beide Kommune gsin.. Bim ditsche Frankrichfeldzug isch dr Ort am 16. Jüni 1940 unter schwerem
D Merseburger Zaubersprüch sind zwee althochtütschi Zaubersprüch, wo ane 1841 imene Buech vo de Bibliothek vom Domkapitel z Merseburg entdeckt worden sind. Die Handschrift (Merseburg Domkapitel Cod. 136) stammt ursprünglich usem Chloster Fulda. Si enthaltet nebet christlich Messeuslegige, Aalaitige för d Taufi, Gibet und Hymne au zwee Zaubersprüch, wo i Stabraim abghalte worde sind. Di baide Zaubersprüch sind erst nochträglich uf de leere Siite 84r gschribe worde und zwor im iigente 10. Joorhundert. Offesichtlich sind si aber vonere ältere Vorlaag abgschribe worde. Viles dütet drufhii, as d Entstehig wenigstens vom zwaite Zauberspruch no i di germanischi Haidezit zruggoot. De Zauberspruch handlet vo halbgöttliche Fraue, idisi, wo inere Schlacht helfet, di ainte tüend s findlichi Heer banne und lääme und di andere tüent d Fessle vo aigne Chriegsgfangne löse. Asigi Lösezauber (altnordisch: leysigaldr), wo Chriegsgfangni mittels Magii oder Rune (altenglisch: alysendlecan rune) oder au christliche Gibet frai cho sind, sind meerfach öberliferet. Si chönet au präventiv iigsetzt werde, so ases unmöglich werd, en Träger vomene bischribne Runestab z fessle. Nun lutet en früemittelalterliche latinische Zauberspruch gege Buchwee und Schwangerschaftsbischwerde usem Chloster Sanggale öbersetzt: "Drai Schwöstere sind umenand ggange: di aint het zruggwicklet, di ander het erchennt, di dritt glöst." Di inhaltlich
Nej-Brisach isch e frànzeesche Gmein im Arrondissement Colmar-Ribeauvillé (Kanton Anze) im Owerelsàss (Haut-Rhin). Umgangssprochlich sait mer im Elsass numme Brisach zue dr Stadt un hebt Àlt-Brisach devu ab. In Ditschland macht mer's degege umkehrt. D'Stadt isch Mitglid in dr Verwaltungsgmeinschaft Pays Rhin - Brisach. Nej-Brisach isch es Objekt vum UNESCO-Weltkulturerb. D'Stadt lijt guet drei Kilometer weschtlich vum Zämmefluss vun Rhinsitekanal (Grand Canal d'Alsace) un em Rhin, wo do die franzeesch-ditsch Grenze bildet. Uf dr andere Rhinsite leijt Alt-Brisach. D'Entfernung zum weschtlich glejene Colmer isch guet 15 km. D'Gmarkung isch fascht vollständig vin dr Volgelsemer umgäwe, us wellere si bi dr Gründung rüsgnumme worre isch. Nümme in Weschte grenzt au d'Gmarkung vum Nochberort Wolfganze an Nej-Brisach. Öschtlich vu dr Stadt verläuft dr alt Rhein-Rhone-Kanal, wo uf sällem Streckeabschnitt durch dr Rhinsitekanal un dr usbaut Rhin awer praktisch beditungslos worre isch. der Stadtplan vo Nej-Brisach (Norde isch links owe) d Feschtungsanlage hitz'dag Luftbild vu dr Befestigungsanlage vu Nej-Brisach Nej-Brisach isch als domols greeschti Feschtungsalag vun 1699-1703 bäut worre. Noochdem s'starch befestigt (Alt-)Brisach mit em Elsass im 17. Johrhundert franzeesch worre isch, het es awer 1697 nooch em Fridensvertrag vun Rijswijk wiider an Öschtriich zrückgäwe werre miesse. So isch fier Frankriich e neji
Bischwihr (IPA: [ˈb̥ɪʃʋiːr]) isch e frànzeesche Gmein ìm Arrondissement Colmar-Ribeauvillé (Kanton Colmer-2) ìm Owerelsàss (Haut-Rhin). S Dorf isch Mitglid im interkommunale Zweckverband Colmar Agglomération. S'Dorf lijt in dr Owerrhineweni, 6 km öschtlich vun Colmer. Noochberdörfer sin Holzwihr im Nordweschte, Wickerschwihr, wo direkt nördlich lejt, numme e halwe Kilometer eweg, Munze 2 km öschtlich, Fortschwihr 1,5 km südöschtlich un Wihr (uf em Land), 2 km südweschtlich. Unmittelbar öschtlich vum Ort verlauft s'Flüssel Blindi Rau, wo d'Gmarkungsgrenze bildet. D'Hiser uf dr öschtliche Site vum Flüssel leje uf dr Gmarkung vun Fortschwihr. D'Umgäwung wird vorwigend fier dr Ackerbäu gnutzt. D'Gmeind het kei Wald. Die erscht urkundlich Erwähnung stammt ussem 12. Johrhundert als Bischoveswilre, dr Wiler vum Bischof. Dr Ort het domols zue dr Herrschaft vu Horburg ghört un isch 1324 no unter Wirdebàrigschi Herrschaft kumme. Wo no anno 1535 in Wirdebàrig d'Reformation ingfüehrt worre isch, isch äu Bischwihr evangelisch worre. 1687 isch dr wirdebàrigsch Besitz im Elsass ussem Ditsche Riich usgschiide un unter franzeesche Oberhoheit kumme, awer bis zue dr franzeesche Revolution 1789 trotzdem unter wirdebàrigscher Hoheit bliwe. In Frankrich het awer dr Augschburger Religionsfriide nit golte, so dass 1687 dr Katholizismus im Dorf wiider erläubt worre isch. Sither isch dr Ort konfessionell
D Nan-yue (chin. 南越 au: Nam Việt) sind e wichtigi Undergruppe vo de "Hundert Yue-Stämm" gsi. S Wort Yue isch en Sammelbegriff vo de chinesische Gschichtsschriiber für e nöd-chinesischi Kulturgmeinschaft im hüttige Südchina. S Sidligsgebiet vo de Nan-Yue sind die hütige Provinze Guangdong, Guangxi und Vietnam gsi. In Fukien sind d Min-Yue (閩越, bsunders am Min-Fluss) ihri Nachbere gsi. Wo sich de Nordchines Zhao Tuo (Chao T'o * ca. 230 v. Chr. / † 137 v. Chr., vietnamesisch: Triệu Đà) um 203 v. Chr. zum König vo de Nan-Yue ufgschwunge hät, isch underem Begriff Nan-Yue bzw. Nam Việt au es unabhängigs Königrich entstande. Die wichtigste Nachberkönigriich sind Min-Yue (閩越, sit 202 v. Chr. vo China anerchännt) und Changsha (長沙 - praktisch Teil von Han-China) im Nordoste bzw. Norde gsi. D Kommandante Zhao Tuo und Tu Zhu sind 219 v. Chr. vom Qin-Kaiser Shihuangdi (reg. 247-210 v. Chr.) erfolgriich gäge die "Hundert Yue-Stämm" gsendet worde. Mit em Undergang vo de Qin-Dynastie hät de Zhao Tuo sini Kommandantur dur Bündniss mit de lokale, nöd-chinesische Clanfüehrer gforderet, zumene Königriich umgänderet und sich zwoo benachbarte Kommandanture agschlosse. Hauptstadt isch Pānyú (番禺) worde, hüt en Stadtteil im Süden vo Guǎngzhōu. Schlussändlich isch er 196 v.
D' Verwaltungsgmeinschaft Brüns Ried isch e ehmolige Gmeindverband nooch dr Richtlinie vun dr franzeesche Communauté de communes im owerelsässische Arrondissement Colmer, Kanton Andelse. Er het sit em 16. Dezember 1996 bstande un het siibe Gmeinde mit guet 5600 Inwohner umfasst. Dr Verband isch guet 5 km nordöschtlich vun Colmer in dr Owerrhineweni glege. Zum 1. Januar 2016 isch dr Verband ufglest wore. D Gmeind Grüese isch Deil vo dr Communauté de communes du Ried de Marckolsheim wore, di ibrige Gmeinde Deil vo dr Communauté d’agglomération de Colmar. Dr Sitz vum Verband isch z'Munze gsi. Bischwihr Fortschwihr Grüese Holzwihr Munze Riedwihr Wickerschwihr offizieller Internetufritt
Fortschwihr (IPA: [ˈfortʃʋiːr]) ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Colmer-2 un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. S Dorf isch Mitglid im interkommunale Zweckverband Colmar Agglomération. S'Dorf lijt in dr Owerrhineweni, 7 km öschtlich vun Colmer. Noochberdörfer sin Bischwihr 1 km im Nordweschte Munze 1,5 km nordöschtlich, Ürsche 3 km öschtlich un Andelse, 4 km südlich. D'Umgäwung wird vorwigend fier dr Ackerbäu gnutzt. Im Südteil vun dr Gmarkung isch Wald. Uf d'Gmarkung git e Grabhüegel us dr Bronce- un Iisezitt. E keltischi Besidlung isch noochgwiise. Dr Ort het im Hochmittelalter dr Herrschaft vu Horwrig (Horburg) ghört un isch 1324 no unter Wirdebàrigschi Herrschaft kumme. Wo no anno 1535 in Wirdebàrig d'Reformation ingfüehrt worre isch, isch äu Bischwihr evangelisch worre. 1687 isch dr wirdebàrigsch Besitz im Elsass ussem Ditsche Riich usgschiide un unter franzeesche Oberhoheit kumme, awer bis zue dr franzeesche Revolution 1789 trotzdig em unter wirdebàrigscher Hoheit bliwe. Vun 1871 bìs 1918 hàt d Gmein zem ditsche Richslànd Elsàss-Lothringe ghert. Dr Maire vun Fortschwihr ìsch dr Christian Voltz. Fortschwihr ghert zem Kommünàlverbànd Colmar Agglomération. S'Dorf het anno 1999 eweng wäniger wie 1000 Inwohner gha. Örtlichi Regionalsproch isch Elsàsserditsch. Evangelischi
Grüese ìsch e frànzeesche Gmein ìm Owerelsàss ìn dr Region Grand Est (bìs 2015 Region Elsàss). D Gmein ghert zem Kanton Colmer-2 un zem Arrondissement Colmar-Ribeauvillé. S Dorf isch Mitglid im interkommunale Zweckverband Ried de Marckolsheim. S'Dorf lijt in dr Owerrhineweni, 12 km nordöschtlich vun Colmer un 4 km südweschtlich vun Markelse an dr Nordgrenze vum Département Haut-Rhin (Owerelsass) zwische Jebse im Süde un Else im Norde. Es git, siht mer vu landwirtschaftliche Wäge ab, kei Oscht-Wescht-Strosseverbindung. D'Umgäwung wird vorwigend fir dr Ackerbäu gnutzt. Im Weschte vum Orts fliesst die Blind Rau, 2 km öschtlich verlauft mit em Heidesträssel e alti Reemerstross. Us dr Iisezit sin mehreri Grabhüegel bekannt. Zwische Grüese un Aarze isch uf dr weschtliche hittige Grüesemer Gmarkung e beditendi Station vu d hit Heidesträssel geheissene alte Reemerstross gleje. Us dr Merowingerzit isch e Fridhof bekannt. E erschti urkundlichi Erwähnung datiert vu anno 726 als Grosinhaim. S'Dorf isch um 770 unter d'Herrschaft vun dr Abtei vu Ebersmünschter kumme. Vu 1361 bis zur dr franzeesche Revolution anno 1789 isch dr Ort no unter dr Hoheit vu dr Familie vun Rathsamhausen gsin. Im 17. Johrhundert isch debi d'Owerhoheit vum reemisch-ditsche Kaiserriich uf s'Keenigriich Frankriich iwergange. 1871 isch dr Ort no