rlitschk/wikidir huggingface dataset:
S Herzogtum Schwoobe (lat. Suevia) isch zämme mit Bayere, Franke, Lothringe und Sachse eis vo de füf Stammesherzogtümer vom oschtfränkische Riich gsi. Im Oschte isch de Lech d Gränze gsi, im Weschte d Vogese, im Norde isch s Herzogtum öppe bis uf Ellwange, Schduagert und Calw gange, im Süde sin Chiavenna un de Gotthardpass d Gränze gsi. Als politisches Territorium häts s Herzogtum Schwoobe vom Johr 911 bis ins 1268i gäh, wo d Stammesherzogtümer im Oschtfrankeriich mim Ändi vo de Staufer au es Änd gfunde hei. De jure isch s Herzogtum erscht im 1806 ufglöst worde, zämme mit em Heilige Römische Riich. Im Johr 915 isch de Erchanger zum erscht Stammesherzog ernannt worde. Aber scho im Johr druf isch er uf de Synode vo Hohenaltheim verurteilt und im 917i uf Befehl vom König hiigrichtet worde. Herzöög vo Schwoobe Heinz Bühler, Walter Ziegler (Hrsg.): Adel, Klöster und Burgherren im alten Herzogtum Schwaben. 2 Bände, Weissenhorn 1997, ISBN 3-87437-390-8. Rainer Christlein: Die Alamannen. Archäologie eines lebendigen Volkes. Theiss, Stuttgart u. a. 1978, ISBN 3-8062-0190-0. Otto Feger: Geschichte des Bodenseeraumes, Bd. 1, Lindau, Konstanz 1956, ISBN 3-799550-02-X. Hansjörg Frommer: Die Salier und das Herzogtum Schwaben. Karlsruhe 1992, ISBN 3-88190-132-9. Karlheinz Fuchs, Martin Kempa/Rainer
Dr Alpesteibock (Capra ibex; alemannischi Näme) oder Gmeine Steibock – as Abgränzig vu andere Steibeck – isch e Geißenart, wo in dr Alpe verbreitet isch. E wyyblige Steibock wird Steigeiß gnännt. E Alpesteibock het im Durschnitt e Chopfrumpflengi vu 150 cm un e Schulterhechi vu 90 cm. Wyybli sin eppe 40 kg schwär, Beck dergege chenne iber 100 kg wige. Dr Bock het e yydrickli, boge Ghern (bis zue 1 m Lengi), derwylscht d Geiß nume churzi, chuum bogeni Herner het. Beidi Gschlächter hän e Geißebart. Beck hän im Summer e dunkelbruun Fäll; s Fäll vu dr Wyybli isch meh rotlächt oder goldbruun. Im Winter wird s Fäll vu beide Gschlächter graulächt. In dr Alpe läbt dr Steibock uf dr Hechi zwische dr Wald- un dr Yysgränz. Är stygt doderby bis in Hechine vu 3500 m uf. Im Winter blybt er aber in diefere Lage wie im Summer, un au im Summer stygt er zem Frässe vylmol abe uf alpini Weide, derwylscht er zem Ibernachte in greßeri Hechine ufstygt. E Steibockhärd setzt sich us zeh bis zwanzg Wyybli un Jungdiere zämme. Dernäbe git di weniger stabile Junggsellehärde vu Beck, wu nonig uusgwagse sin, un alti Beck, wu einzeln läbe. In
Debrecen (ungarischi Ussproch: [ˈdɛbrɛtsɛn]) isch di zweitgröschti Stadt vo Ungarn. Es isch de Komitatssitz vo Hajdú-Bihar und de Hauptort vom glychnamige Chleigebiet. Es ghört au zu de sybe Regionalzändre vo Ungarn. De latynisch Name isch Debretinum, de dütsch Debrezin, de tschechisch und slowakisch Debrecín, de rumänisch Debreţin und de polnisch Debreczyn. Debrecen litt im Oste vo Ungarn in de Große Ungarische Diefebeni, 30 Kilometer vo de rumänische Gränze eweg. Es isch di wichtigsti Stadt vo de Diefebeni. Mer cha's über d'M3 und deno über d'M35 oder vo de 230 Kilometer entfernte Hauptstadt Budapest us über d'Hauptstroß 4 erreiche. Zudem fahre mehreri Züg uff bzw. durch Debrecen dure, d'Stadt isch au e Mitglyd vom Ysebahnnetz TINA Vor de magyarische Landnahm hän verschydeni Völker in de Region vom hüttige Debrecen gläbt. Sit em Altertum hän do Vandale, Got, Sarmate, Gepide und Aware über meh oder weniger langi Zit gläbt. Schriftlig erwähnt wird Debrecen zum erschte Mol i'me Urdeilsspruch uss em Johr 1235, wo's Debrezun gheiße hät. De Name chunnt wohrschints uss vom türkische *Tébrésün ~ *Débrésün, wo Beweg di! oder Läb! heißt. Noch em Mongolesturm sin au Boldogasszonyfalva und Szentlászlófalva an Debreczun agschlosse worre und di neui Stadt hät sich schnäll entwickelt.
D Gäms, au d Gams oder s Gämschi, (Rupicapra rupicapra: alemannischi Näme) isch e Art vu dr Geißenartige, wo z Europa un z Chleiasie deheim isch. Zämme mit dr Pyrenäe-Gäms bildet si d Gattig vu dr Gämse (Rupicapra). E Gäms wird zwische 110 un 130 Zäntimeter lang, het e bis zue acht Zäntimeter lange Wadel, isch am Widerrischt im Schnitt 75 Zäntimeter hoch un wigt 30 bis 50 Kilogramm. Si verfiegt iber e chräftige, aber drungene Lyyb. Uf em schlanke Hals isch e churze Chopf, wo zue dr Schnure hii ser vil schmeler wird. Ihri spitze Ohre hän e Lengi vu ca. ere halbe Chopflengi. D Gäms het verhältnismäßig langi, chräftigi Bei mit relativ große Huef. Im Gegesatz zum Rotwild het d Gäms kei Tränegruebe, sundern e Brunftfyge. Des Driseorgan isch hinter dr Herner in ere Hehlig. In dr Brunftzyt sundert s e schmirig Sekret ab, wu fir Mänsche wiescht schmeckt. Beidi Gschlächter trage Herner, au "Chrucke" gnännt. Die wäre bis zue 25 Zäntimeter lang un sin drairund. Si sin an dr Wurzle chreisfermig gschnattet, styge grad uf un sin am Spitz hinterschi boge. Im Summer isch d Gäms schmutzig rotbruun, uf dr Untersyte häll rotgel, uf em Rucke mit
Der Karl Friedrich von Baden (* 22. Novämber 1728 z Karlsrueh; † 10. Juni 1811 au dört) isch e Markgraf, Grossherzog und Kurfürscht im alte dütsche Riich gsi. Er isch 73 Johr im Amt gsi; das isch eini vo de lengschte Amtszyte vomene dütsche Fürscht. Der Karl Friedrich isch der Sohn vom Friedrich von Baden-Durlach gsi, wo im Alter vo 29 Johr scho gstorben isch; der Karl Friedrich isch denn erscht vier Johr alt gsi. Im Alter von 18 Johr hedd dr Karl Friedrich, wo sin Grossvater, der Markgraf Karl III. Wilhelm (Baden-Durlach), gstorben isch, offiziell d'Amtsgeschäft als Markgraf vo Baden-Durlach übernomme. Er hedd ä vo sim Grossvater guet verwaltete Staat übernomme, in dem's de Bevölkerung wäje Missernde und Chriegszyte nit immer guet gange isch. Er isch zweimol ghürotet gsi, sid ane 1751 mit der Karoline Luise von Hessen-Darmstadt (1723–1783) und sid 1787 mit der Riichsgräfin Luise Karoline Geyer von Geyersberg (1767–1820). Er war awa ä ziemlich liberaler Fürscht und het sis Land reformiert und d Verwaltig besser organisiert, 1809 het er s modärne «badische Landrecht» ygfüert, er het Ideeè vo der Aufklärung gförderet, un er hedd au versucht d'Masseuswanderunge nach Amerika zu seler Zitt z reduziere. Durch gudi Berater
Dr Dieter Thoma (* 19. Oktober 1969 z Hinterzarte) isch e friejere dytsche Skispringer. Dr Sportler us em Schwarzwald isch in dr 1990er Johr ein vu dr wältbeschte Skispringer gsi. Dr Thoma isch an dr Skilift ufgwagse, wu syy Vater Franz Thoma z Hinterzarte böue het. Dr Dieter Thoma isch nit dr erscht erfolgryych Skispringer in syre Familie gsi: Syy Unkel Georg Thoma isch in dr 1960er Johr Wältmeischter un Olympiasiger in dr Nordische Kombination gsi. As 16-jehrige het er zem erschte Mol dr dytsch Meischtertitel gwunne un isch au Juniorewältmeischter wore. Syyni erschte Wältcuppinkt het er am 1. Jänner 1986 z Garmisch-Partenkirche mit eme elfte Platz gholt. Im Alter vu 19 Johr het dr Thoma syy erschte Wältcup gwunne z Thunder Bay/Kanada. Zwei Johr speter (1990) het er as erschte Weschtdytsche 30 Johr noch em Max Bolkart bi dr prestischträchtige Vierschanzeturnee triumfiert un isch am Änd vu dr Saison au no Skiflug-Wältmeischter im norwegische Vikersund wore. Derno het sich dr Thoma in dr Wältspitze etabliert un isch im Gsamtwältcup in dr Saison 1996/97 uf dr zwet Platz chuu. Vor dr Saison 1993/1994 het dr Dieter Thoma syy Tächnik umgstellt vum in dr Zwaischezyt iberholte Parallel- uf dr V-Stil un
De Zoroastrismus, au Parsismus oder Mazdaismus (avestisch: daēnā māzdaiiasni-; mittelpersisch: dēn māzdēsn), isch e Religioo, wo hütt im Iran und im westliche Indie verbraitet isch. Gstiftet wore isch die Religioo vom Zarathustra (avest. Zaraθuštra; noipers. Zartošt), wo früestens um 1000 und spöötistens um 600 v. Chr. glebt gha het. Öberliferet isch de Zoroastrismus im Avesta, enere hailige Schrift, wo us merere Hymne bistoot. E paar devo wered em Zarathustra zuegschribe, anderi stammet vo sinene Jünger oder au vo spöötere Aahänger vo dere Lehr. De Zoroastrismus isch e dualistischi und philosophischi Hailslehr, wo em Mentsch vermittlet, wien er sich vom Bööse abwende cha und sich zum Guete hiiwendet. Im Chern vo de Vereerig stoot de Ahura Mazda (avest. Ahura Mazdā, noipers. Hōrmaz: „Herr vo de Waishait“). Us em Ahura Mazda emanieret sechs hailsami Gaister, wo Spenta Mainiiu („Hailsame Gaist“) gnennt wered und spööter au underem Name Amescha Spenta („Uusterblichi Hailvolli“) vereert wore sind. Die Gaister bizaichnet Gaisteszueständ oder Sinneszueständ und sind nöd as Wese z bitrachte. Spööter sind aber die Emanatione zum Tail au persönlicher as Engel denkt woore. Die sechs hailsame Gaister sind: ascha („Wooret, Rechti Ornnig“), vohu manah („Guets Denke“), chschathra („Herrschaft“), armaiti („Füegsamkait, Demuet“), hauruuatat („Hailsii, Gsundhait“) und
Avestisch (früener au: Awestisch) isch di ältisti und am beste öberlifreti Sprooch vo de altiraanische Sprooche. Si isch d Sprooch vom Avesta, em hailige Buech vom Zoroastrismus. S Avestische isch im 5.Jh.v. Chr. uusgstorbe, werd aber bis hüt no as Liturgiisprooch bruucht. Anderi altiranischi Sprooche sind s Altpersische und e paar anderi nu wenig guet bikannti Sprooche, wie Skythisch oder Medisch. S Avestische ghört zum ostiranische Zwiig vo de iranische Sprooche und ghört zäme mit de indische Sprooche zum Indoiranische, emene Zwiig vom Indoeuropäische. S Altavestische oder seltniger au Gathisch isch d Sprooch vo de Gathas (av. gāϑā »Gsang«), de ältiste Hymne vom Avesta und vom Yasna Haptanghaiti, wo em Zarathustra zuegschribe werdet. Die Sprooch isch vermuetli um 800 v. Chr (plus minus 200 Joor noch verschidnige Aasichte) im nördliche Iran und Turkmenistan gredt wore. S typischte Merchmoll isch, ass all uusluutende Vokääl lang sind. S Altavestische isch eng verwandt mitem Sanskrit, bsunders au im Satzbau und Wortschatz. S Jungavestische zaigt e veraifachti Grammatik gegenöber de ältere Sproochform und isch öppe 200 Joor jünger. De restlich Tail vom Avesta, wo nöd Altavestisch isch, isch i dere Variante gschribe, drunder au de Videvedad, e religiöses Gsetzbuech. S Jungavestische isch aber nöd
Nearle ischt a Stadt em Landkroes Donau-Rias en Bayern. Nearle leit em Nearler Rias en dr Blanongsregion Augschburg. Vo dr Gmarkong send 77,0% Landwirtschaftsfleche, 1,2 % Wald, 20,1 % Sidlongsfleche ond 1,7 % sonschtige Fleche. Zua Nearle gherat d Stadtdoil Herge (Herkheim), Lepse (Löpsingen), Pfäffle (Pfäfflingen), Dürrazimmra (Dürrenzimmern), Hole (Holheim), Kloinearle (Kleinerdlingen), Balde (Baldingen), Grosselfenga (Grosselfingen) ond Nährmemme (Nähermemmingen). Nearle ischt zom erschte Mol gnennt worda em Johr 898 als Nordilinga. Bis 1803 ischt es a Freie Reichsstadt gwea. Beriamt ischt Nearle fer seina Wollstoff gwea, s «Nearlengertuach». Dr Ausländeraadoel isch 2011 bei 8 % gleäge. 43,9 % vo dr Eiwohner send em Johr 1987 remisch-katholisch gweä, 49,3 % evangelisch. Nearle ghert zua koenere Verwaltongsgmoeschaft. Dr Oberbirgermoeschter vo Nearle ischt dr David Wittner. Ergebnis vo dr Landdagswahla seit 1986: Dr Dialekt vo Nearle ghert zom Schwäbisch. Theodor Heuss: Reiz biedermeierhafter Idylle. Besuch in Nördlingen. In: Die romantische Straße. Merian, 7. Jg., Heft 12/1954, S. 34–41. Wolfgang Kootz (Text), Willi Sauer, Ulrich Strauch u. a. (Fotos): Nördlingen im Ries an der Romantischen Straße, Stadtführer mit 90 Farbbildern, Kraichgau Verlag 2007, ISBN 978-3-929228-47-2. Dietlof Reiche: Der Bleisiegelfälscher, historischer Roman. Ausgezeichnet mit dem Kinder- und Jugendbuchpreis der Stadt Oldenburg 1977 und mit dem
Lungerä ischt ä Iiwohnergmäind (politischi Gmäind) im Kanton Obwaldä i dr Schwiiz. Lungerä liid im oberschtä Teil vom Kanton Obwaldä uf 750 m ü.M. am Lungeräsee und am Fioss vom Briinigpass. Äs liid as hechschts glägnigs Dorf vom Sarneraatal imnä Talchessl, wo numä gägä Nordä offä ischt und uf dr andrä Siitä vo bewaldetä Häng und Felsä igschlossä ischt. Dr Gmäindsbann erstreckt sich uber nä Flechi vo 4633 ha, drvo 684 ha Mattä und Acherland, 1920 ha Wäidland, 1597 ha Wald und 291 ha Ruderalflechi, Felsä und See. Nachbergmäinde sind Giswil, Sachsle und Chärns im Kanton Obwalde, und Hofstette bi Brienz, Brienzwiler, Mäiringe und Haslibärg im Kanton Bärn. Commons: Lungerä – Sammlig vo Multimediadateie Offizielli Website vo dr Gmeind Lungerä Offizielli Website vom Tourismus Lungern Josef Halter: Lungern. In: Historisches Lexikon vo dr Schwiiz. Panoramawelt Lungerä-Schönbüel, Skigebiet Brünig Indoor, Schiessaalag Ständige Wohnbevölkerung nach Staatsangehörigkeitskategorie, Geschlecht und Gemeinde, definitive Jahresergebnisse, 2022. Bei späteren Gemeindefusionen Einwohnerzahlen aufgrund Stand 2022 zusammengefasst. Abruf am 5. September 2023 Normdate: GND: 4406244-8 | VIAF: 247366279
48.2541666666678.9638888888889743Koordinate: 48° 15′ 15″ N, 8° 57′ 50″ O Pfeffinga isch an Schdadddeil vo Albschdadd em Zollernalbkreis, Bade-Würddemberg. S`leid auf dr Schwäbische Alb, edwa auf halbem Weg zwischa Schduddgard ond em Bodensee. Öschdlich angrenzendr Schdadddeil isch Tailfinga, im Süda leid Margrethausa und im Weschda Burgfelda. Evangelische Kirchengemeind Evangelisch-methodistische Kirchengemeind Neuapostolische Kirchengemeind Am 1. Juli 1971 isch Burgfelden noch Pfeffingen eingemeindet worra, am 1. Januar 1975 ischd Pfeffingen (mit em Ortsteil Burgfelda) em Rahma dr G`meindereform Toil dr neu bildeta Großa Kreisstadt Albstadt. 1975-1999: Gerhard Hils 1999-2009: Maria Elisabeth Keppler seit 2009: Roland Merz Hendschiken (Schweiz): Gemeindpartnerschaft D`Blasonierung vom Wappa vo Pfeffingen zeigt onderm goldena Schildhaupt, a liegende schwarze Hirschstang mit dra rechtsgerichdeda Wurzel, in Schwarz zwoi schräggekreuzde goldene Spendla. D`Farba und dia Hirschstang verweisad uf`d Zuakörigkeit von Pfeffingen zom Haus Wirtteberg. Dia Spindela versinnbildlichad dia lokale Textilindustrie vo dr Gemeind. S` Wappen wurde dr Gemeind am 27. November 1949 verliea. Wagnerhausmuseum FC 1919 Pfeffinga Turnerbond Pfeffinga Wintersportverei Pfeffinga Männergsangverein Musikkapell Pfeffinga D`alde Kirch St. Nikolaus. D`Nikolauskapelle isch scho seid em 14. Johrhondert bekannd. Se war zerschd a Filiale vo Burgfelda. Noch dr Reformation isch se Sitz dr Pfarrei worra, solang Burgfelda Filiale worra isch. No mei Ord dr Pfarrei Pfeffingen
47.8258.395816Koordinate: 47° 49′ 30″ N, 8° 23′ 42″ O Münchinge (Hochdütsch: Münchingen) isch e Ortsdeil vo Wüetach im Landchreis Waldshüet. Es litt im Weste vom Wüetacher Gmeindebann, di benochberte Ortsdeil sin Ebedinge im Nordoste und Lembach im Südoste. Nochbergmeinde sin Löffinge (Schwarzwald-Baar-Chreis) im Norde und Bonndorf im Schwarzwald im Weste. De Ort isch uss me einzelne Hof entstande, wie e Urkunde uss em Johr 1110 agit. Sälli Urkunde isch di erschti bekannti schriftligi Überlieferig, wo Münchinge vorchunnt. De Kaiser Konrad II. bstätigt in re, dass er s Gottshus Münchinge stiftet. Witeri Dokumänt erwähne d'Ritter Peter (1270) und Diethelm (1298) von Münchingen. 1696 isch d'Chirch zu Ehre vom heilige Bartholomäus ygweiht worre. Nochdem Münchinge und sini Umgebig zerscht zu de Grafschaft Bonndorf und spöter zum Chloster St. Bläsi ghört hät, isch's 1806 mit de Säkularisierig badisch worre. Zum 1. Januar 1975 hät's sich mit Ebedinge, Lembach und Wüetach zu de hüttige Gmeind Wüetach zämmegschlosse. Durch Münchinge verlauft d'L171, wo in Richtig Bonndorf fiehrt und dört an d'L170 und d'B315 aschließt. Im Oste verbindet si de Ort mit Ebedinge. Im Nordweschtè vo Münchingè lyt, uff öppè halber Höchi zwischem Dorf un dè Wuètèschlucht, eini vo dè Chreismülldeponiè vom Landchreis Waldshuèt, wo jetzt
Dr Christian Friedrich Daniel Schubart (* 24. März 1739 z Obersontheim, dertemol Grofschaft Limpurg, jetz Landkreis Schwäbisch Hall; † 10. Oktober 1791 z Stuegert) isch e dytsche Dichter, Organischt, Komponischt un Schurnalischt gsi. Er isch vor allem bekannt wore dur syni scharf formulierte sozialkritische Schrifte, wun er di absolutistisch Herrschaft un d Dekadänz vun ere im dertige Herzogtum Wirttebärg effetlig din aagchlagt het. As Suhn vun eme Pfarrvikar un Lehrer isch dr Schubart zerscht z Oole ufgwagse. Vu 1763 bis 1769 het er z Geislinge gläbt. Im Johr 1769 isch er as Organischt und Musikdiräkter an dr wirttebärgische Hoft uf Ludwigschburg gruefe wore. Em dertige Adel un Klerus isch er wäg syym lucke Läbenswandel, syym mangelnde Reschpäkt un syyre scharfe Kritik an dr Aristokratii un dr Geischtligkeit allmeh e Dornen im Aug wore. No vier Johr het sich dr Herzog Karl Eugen zwunge gsäh, ihn us em Land z wyse. Z Augschburg het er anne 1774 aagfange, d Zytschrift Teutsche Chronik (Erschtuusgab am 31. März) uusezgee, wu vor allem gege d Jesuite din polemisiert woren isch. Wu dr Augschburger Magischtrat dr Druck vu däm Schurnal noch ere churze Zyt verbote gha het, isch des z Ulm wyterdruckt wore. Au dr
Dur dr Mensenger Verdrag vum 14. Dezämber 1482 isch d Grofschaft Wirttebärg widervereinigt wore, wu zyter em Nirtenger Verdrag vu 1442 in zwe Deil ufdeilt gsi isch. D Erbstrytigkeite zwischen em Uracher un em Stuegerter Deil sin no 40 Johr byygleit wore. Dr Grof Eberhard V. im Bart, ab 1495 Herzog Eberhard I., wu z Urach residiert isch, het d Regierig vum Land ibernuu un d Residänz uf Stuegert verleit, dr Hauptstadt vum andre Landesdeil. D Erbfolg isch uf dr amtierend Grof im Stuegerter Landesdeil Eberhard VI. feschtgleit wore. Mit em Verdrag, wu unter Bedeiligung vu dr Verdrätter vu dr wittebärgische Landständ, dr sognännte Ehrbarkeit uusghandlet woren isch, sin d Uudeilbarkeit vum Land un d Primogenitur (s Erschtgeburtsrächt) z Wirttebärg rächtsverbindlig feschtgleit wore. Dr Mensenger Verdrag het verhinderet, ass Wirttebärg in all meh Chleistaat usenander ghejt isch un het eso e wichtigi Voruussetzig gschaffe fir d Hebig vu Wirttebärg zum Herzogtum im Johr 1495. D Originalurkund vum Verdrag wird hite im Hauptstaatsarchiv Stuegert verwahrt. Uf em Deckblatt vum Verdrag heisst s: Münsingischer Vertrag zwischen graf Eberhart zu Wirtemberg dem eltern unnd graf Eberhart dem jüngern, als sie ier bayder land unnd leuth in ain regiment unnd wesen zusammen geworfen Rta
47.8038888888898.4302777777778654Koordinate: 47° 48′ 14″ N, 8° 25′ 49″ O Lembach isch e Ortsdeil vo Wüetach im Landchreis Waldshüet. Es litt im Rohrbachdal im westlige Deil vo de Wüetacher Gmarkig. Im Weste gränzt Bonndorf im Schwarzwald an Lemach, im Süde Stüehlinge, im Südoste Münchinge und im Nordoste Ebedinge. Di ältste bekannte Spure vo mänschliger Bsydlig, e Gräberfäld, chömme uss de Zit zwüsche 700 und 400 v. e. Chr. De Name daucht im Johr 1200 als Limpach zum erschte Mol in re Urkunde uff, spöter sin au Lymbach (1379) und Lembach (1611) belegt. Es isch sällemols in de Fürschtebergerische Landgrafschaft Stüehlinge gläge. In de beide Wältchrieg sin insgsamt 18 gfalleni und 5 vermissti Lembacher z beklage. Durch Lembach verlauft d'K6510, wo im Süde z Weize (Stüehlinge) an d'B315 und im Norde an d'K6597 uff Lusheim (Stüehlinge) und Münchinge aschließt. www.wutach.org
Lembach heiße sälli Gmeinde un Ortschafde: Z Frankrych Lembach (Unterelsass), e Gmeind im Elsass Z Dütschland Lembach, e Ortsdeil vo Großbottwar z Bade-Württeberg Lembach (Wüetach), e Ortsdeil vo Wüetach z Bade-Württeberg Lembach, e Ortsdeil vo Homberg (Efze) z Hesse Lembach, e Ortsdeil vo Eltmann z Bayere Z Östrych Lembach im Mühlekreis, e Marktgmeind z Oberöstrych Lembach (Rappottenstein), e Katastralgmeind z Nyderöstrych Lembach (Kirchschlag), e Katastralgmeind z Nyderöstrych Lembach isch zuedem de Name vo mehrere chlinne Flüss und Bäch
Dr Schubart-Literaturpryys vu dr Stadt Oole isch e Literaturpryys, wu d Stadt Oole 1955 zue Ehre vum Christian Friedrich Daniel Schubart gstiftet het. Är ghert zue dr eltschte Literaturpryys im Land Bade-Wirttebärg. Die Uuszeichnig wird zyter anne 1956 all zwei Johr an dytschsprochigi Autore vergee, wu di literarisch oder schurnalistisch Leischtig vun ene „in dr Tradition vum frejheitlige un ufklärerische Dänke ... vum Dichter, Komponischt un erschte dytsche Schurnalischt Christian Friedrich Daniel Schubart“ stoht. Si isch mit 12.000 Euro dotiert. Bi mehrere Pryystreger wird die Summe ufdeilt. 1956: Hugo Theurer, Eduard Thom 1958: nit vergee 1960: Paul Wanner, Ernst Häußinger, Bernhard Hildebrand 1962: kei Arbete yygreicht 1964: Heinz Rainer Reinhardt, Konrad Winkler, Wilhelm Koch, Kurt Hermann Seidel 1966: nit vergee 1968: Michael Mann, Hartmann Ulmschneider 1970: nit vergee 1972: Peter Lahnstein, Josef W. Janker 1974: Peter Härtling, Ernst R. Hauschka, Rolf Hellmut Foerster 1976: Dieter Narr, Margarete Hannsmann 1978: Richard Schmid, Horst Brandstätter, Georg Holzwarth 1980: Reinhard Siegert, Werner Dürrson, Roland Lang 1982: Otto Borst, Hartmut Müller, Peter Spranger 1984: Gerhard Storz, Walter Dürr, Dieter Wieland 1986: Kurt Honolka, Hartmut Geerken 1989: Eveline Hasler, Dieter Schlesak, Jürgen Walter 1991: Hermann Glaser, Karlheinz Bauer, Helmut Pfisterer 1993: Thomas Rosenlöcher, Henrike Leonhardt,
Dr Nirtenger Verdrag isch am 25. Jänner 1442 zwische dr bede wirttebärgische Grofe Ludwig I. un syym Brueder Ulrich V. gschlosse wore. Dr Vertrag het Wirttebärg in zwe Deil gspalte. Dr Stuegerter Deil unter em Ulrich V. het unter andrem d Städt Cannstatt, Geppenge, Marbach, Neiffe, Nirtenge, Schorndorf un Woeblenge umfasst; zum Uracher Deil unter em Ludwig I. hän unter andrem d Städt Balenge, Calp, Herreberg, Mensenge, Duttlenge un Dibenge ghert. Ei Johr vor em Nirtenger Verdrag het s scho ne Landesdeilig churz no dr Hochzyt vum Ulrich V. mit dr Margarethe vu Cleve gee, wu aber nume uf vier Johr bfrischtet gsi isch un wu andri Gränze zoge wore sin. D Deilig isch mit em Mensenger Verdrag vum 14. Dezämber 1482 un im Esslenger Verdrag vu 1492 wider ufghobe wore. Bstand A 602 Nr 88 (Site cha nüme abgrüeft wärde; Suche im Webarchiv)[1] [2] Vorlage:Toter Link/www2.landesarchiv-bw.de vum Hauptstaatsarchiv Stuegert: Urkund un Transkription
Dr Konfuzius (latinisiert us 孔夫子, Kǒng Fūzǐ „Lehrmeischter Kong“, chin. 孔子, Kǒng Zǐ, W.-G. K’ung-tzǔ „Meister Kong“, au as Kung-tse oder Kong-tse transkribiert chin. 孔子) isch e chinesische Filosof gsi in dr Zyt vu dr Eschtlige Zhou-Dynaschtii. Är het wahrschyns vu 551 v. Chr. bis 479 v. Chr. gläbt un isch unter em Name Kong Qiu (Wade-Giles: K’ung Ch’iu) in dr Stadt Qufu im chinesische Staat Lu (dr hitige Provinz Shandong) uf d Wält chuu, wun er au gstorben isch. Dr Konfuzius isch dr Begrinder vum Konfuzianismus gsi. S zäntral Thema vu syne Lehre isch di mänschlig Ornig gsi, wu no syre Meinig dur Achtig vor andere Mänschen un Ahneverehrig cha verwirkligt wäre. As Ideal het em Konfuzius dr „Edle“ (君子 junzi) gulte, e moralisch yywandfreje Mänsch. Edel cha dr Mänsch syy, wänn er sich in Harmonii mit em Wältganze bfindet: „Dr Angelpunkt z finde, wu unser sittlig Wäse mit dr allumfassende Ordnig, dr zäntrale Harmonii vereint“, het dr Konfuzius as s hegscht mänschlig Ziil aagsää. „Harmonii un Mitti, Glyychmuet un Glyychgwicht“ hän em as erstrebenswärt gulte. As Weg dert ane het dr Konfuzius vor allem d Bildig gsää. Carl Crow: Konfuzius. Staatsmann – Heiliger – Wanderer. Leipzig 1939 (Originaltitel:
S Erzbischtum Fryybeg im Bryysgau isch e Diözes z Bade-Wirttebärg un umfasst di friejere Länder Bade, Hochezollere-Sigmaringe un Hochezollere-Hechinge. S Erzbischtum Fryybeg wird vun eme Erzbischof gleitet, wu au Metropolit vu dr Oberryynische Chilcheprovinz mit dr beide Suffraganbischtimern Mainz un Rauteburg-Stuegert isch. Erzbischof isch syt 2014 dr Stephan Burger. S Erzbischtum Fryybeg isch mit 1.897.555 Katholike (Stand: 31. Dezämber 2015) im Diözesangebiet s zweitgrescht Bischtum z Dytschland. S Erzbischtum Fryybeg isch anne 1821 us em Bischtum Konschtanz un Deil vu dr Bischtimer Mainz, Stroßbeg, Worms un Würzburg grindet wore (Zirkumskriptionsbulle Provida solersque). S Fryybeger Minschter, wu bis dert e eifach Stadtpfaarchilche gsi isch, isch zuen ere Metropolitanchilche ghobe wore. Im Johr 1827 het dr bishärig Fryybeger Minschterpfaarer Bernhard Boll, wu dervor in dr Fryybeger Universitetschilche zum Bischof gwejt woren isch, s Fryybeger Minschter in Bsitz gnuu un isch dr erscht Erzbischof vu Fryybeg wore. Im neje Erzbischtum sin d Bischtimer Mainz, Fulda, Rauteburg un Limburg as Suffraganbischtimer zuegordnet wore. Im Zug vum Preußekonkordat vu anne 1929 sin s Bischtum Limburg dr Chilcheprovinz Köln un s Bischtum Fulda dr Chilcheprovinz Paderborn zuegordnet wore. Noch em Dod vum Erzbischof Boll am 16. März 1836 isch, noch ere nyynmonetige Vakanz, dr Ignaz Demeter