rlitschk/wikidir huggingface dataset:
p1 D Burg bi Burg isch e abgangeni Burg nerdlig vum Ortsdeil Burg vu dr Gmei Kilchzarte im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch uf eme Uuslaifer vum Galgebiel uf eme Buckel ober halb vum Laubishof gläge. Wahrschyns isch die Durmhigelburg nume us eme Durm bstande uf eme Burgareal vu circa 10 mol 10 Meter. Vu dr ehmolige Burgaalag isch nume no dr Durmhigel erhalte. 1975 het mer no ne Grabe chenne sähne. Keramikschärbe, wu gfunde wore sin, stamme us em 13. bis 15. Johrhundert. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg bei Burg bei burgeninventar.de
D Ruine Burge, au Nejs Schloss oder Schwendi-Schloss gnännt, isch e Burgruine sidweschtlig vum Ortsdeil Burge vu dr Stadt Vogtsburg im Chaiserstuehl im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si lyt uf eme gäche Felse in Spornlag. Die Hecheburg isch vor 1000 vu dr Herre von Burkheim böue wore. Anne 1231 wird si s erscht Mol gnännt. Anderi Bsitzer sin d Markgrofe von Hachberg gsi un 1316 d Herre von Üsenberg, 1561 dr Lazarus von Schwendi un d Familie Bastian. No Zersterige un Widerufböute isch d Burg 1672 bis 1676 im Luxeburgische Chrieg ändgiltig gschlisse wore. 1991 bis 1995 isch d Schlossmuure saniert wore. Hite isch d Burg in Privatbsitz vun ere Wyychällerei. Vu dr ehmolig Burgaalag sin no Räscht vum Nejböu, eme langgstreckte Wohnböu mit eme hoche Gibel, un Räscht vu dr Währmuure erhalte. Friedrich-Wilhelm Krahe: Burgen des deutschen Mittelalters. Grundriss-Lexikon. Sonderausgabe. Flechsig, Würzburg 2000, ISBN 3-88189-360-1 Max Miller, Gerhard Taddey: Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 6. Baden-Württemberg. Stuttgart 1965 Burg Burge uf burgeninventar.de
In däre Lischt het s d Dialäktnäme vu Ortschafte z Bade-Wirtteberg. D Näme vo Ortschaften us de reschtlichi qlemannische Biet cha mer uf dr Iberblickssyte Alemannischi Ortsname finde. Freiburg im Breisgau - Friiburg im Briisgau Freiburg-Betzenhausen - Bätzehuse Freiburg-Brühl - Briel Freiburg-Ebnet - Ebnet Freiburg-Günterstal - Ginderschdal Freiburg-Haslach - Hasle Freiburg-Haid - Haid Freiburg-Herdern - Herdere Freiburg-Hochdorf - Hochdorf Freiburg-Kappel - Kappel Freiburg-Landwasser - Landwasser Freiburg-Lehen - Leeä Freiburg-Littenweiler - Littewiler Freiburg-Mooswald - Mooswald Freiburg-Munzingen - Munzinge Freiburg-Neuburg - Nejburg Freiburg-Oberau - Oberau Freiburg-Opfingen - Obfige Freiburg-Rieselfeld - Riselfeld Freiburg-Sankt Georgen - Sant Jerge Freiburg-St. Nikolaus - Sandichlaus Freiburg-Stühlinger - Stielinger Freiburg-Tiengen - Dienge Freiburg-Vauban - Fauban Freiburg-Waldsee - Waldsee Freiburg-Waltershofen - Walterschhoufe Freiburg-Weingarten - Wiigarte Freiburg-Wiehre - Wieri Freiburg-Zähringen - Zähringe Amoltern - Amoltere Endingen - Andinge Elzach - Älze Forchheim - Forche Herbolzheim - Härwelze Jechtingen Eächdige Leiselheim - Liisele Kenzingen - Känzinge Kiechlinsbergen - Kiechlischberge Köndringen - Kindringe Königschaffhausen - Kinnigschaffhüse Reute - Riddi Sasbach - Saschbe Sexau- Säxoi Simonswald - Simiswald Teningen - Däninge Weisweil - Wiswyl Yach - Eich Au - Ou Auggen - Augge Bad Krozingen - Chrotzige Bollschweil - Bollschwil Ebringen (Breisgau) - Ebringe Ehrenkirchen - Ehrechilche Gündlingen - Gindlinge, älter: Ginglinge Heitersheim
Pécs (ungarischi Usssprooch: [pʰeːt͡ʃ], Slowakisch: Päťkostolie, Kroatisch: Pečuh, Dütsch: Fünfkirchen, Serbisch: Печуј, Pečuj, Türkisch Peçuy, Latinisch (ìm Mìttelalter): Quinque Ecclesiae, Latinisch (im Alterdùùm): Sopianae) isch e Stadt ìm Sǜǜdweste vù Ungarn. Es isch di fümftgröschti Stadt vù sällem, de Komitaatssìtz vù Baranya ùn e Stadt mìt Komitaatsrächt. Pécs isch schù ìmmer e multikulturälli Stadt gsìì. Nooch de verschììdene Schichte vù de letschte zweidausend Johr läbe hǜt näbe Ungare hauptsächlig kroatisch- ùn donauschwöbischstämmigi Lütt doo; sälli kulturälli Viilfalt isch eine vù de Faktore gsìì, wisoo Pécs fǜr 2010 zùr Kulturhauptstadt vù Öiropa ussgwählt worre isch. Ìn Voorbereitig doodrùf isch e Brojäkt gstartet worre, wùù d'Stadt attraktiver soll mache ùn wùù vù de EU finanziert wìrd. De Titel vù de Kulturhauptstadt hät z Pécs e diefgriffendi Entwicklig vüregrüefe; under anderem werre mehreri 4-Stärn-Hotels, e Iichaufszändrùm ùn e Bürogeböidè baut. De Name vù de römische Stadt Sopinæ ùf em Gebiet vùm hǜtige Pécs chùnnt vùm keltische Wort sop (Moor). Grund vù derre Benännig isch gsìì, dass sich Sopinæ ìm Sǜǜde ùf e moorigi Wììse göffnet hät. Sälli Aanahm hät sich bstätigt, wùù Archäologe 1980 d'Ruine vùm sǜǜdlige Deil gfunde hän. De ungarisch Name daucht zùm erschte Mool ìn-e-re Urkùnde vù 1235 ùf, wùù
Dr Bezirk Raete isch e Verwaltigsbezirk vum eschtryychische Bundesland Tirol. Är gränzt im Norde an Bayern (Landkrois Oberallgai, Landkrois Oschtallgai un Landkreis Garmisch-Partenkirchen), im Side an d Tiroler Bezirk Landeck un Imst un im Weschte an Vorarlberg (Bezirke Breagaz un Bluadaz). D Region nännt mer au Außerfern. Dr Bezirk umfasst s Lechtal, s Tannheimer Tal un s sognännt Zwischetore zwische Reutte un em Fernpass. Dr Bezirk het Aadeil an dr Lechtaler Alpe, am Wättersteigebirg, an dr Allgaier Alpe un dr Ammergauer Alpe. Wichtige Seä sin dr Plansee, dr Heiterwanger See, dr Haldesee, dr Urisee un dr Vilsalpsee. D Wirtschaft vum Bezirk isch bregt vum Dienschtleischtigssektor un vum industriäll-gwärblige Sektor. Im Beraich vu dr Dienschtleischtig dominiert dr Turismus, vor allem in dr Gebiet Zugspitze, Tannheimer Tal, Plansee, Lechtal un Sytetäler. Greßeri Induschtriizäntre sin Reutte, Elbigenalp, Höfen un Vils, wichtigi Produktionsbetrib het s in dr Beraich Metallinduschtrii un Böugwärb. Dr Bezirk bildet e gschlossene Arbetsmärt un het e verglyychswyys nidere Uus- un Yypändleraadeil us andere Regione. Dr Bezirk Raete glideret sich in 37 Gmeine, dervu ei Stadt un ei Märtgmei. In Chlammere stehn d Yywohnerzahle vum 31. Dezämber 2008. „Verein Regionalentwicklung Außerfern“ vu dr 37 Gmeine vum Bezirk Bezirkshauptmannschaft Reutte
As Außerfern bezeichnet mer d Landschaft vum Bezirk Reutte z Tirol, Eschtryych. Dr Name „Außerfern“ leitet sich wahrschyns ab vu ‚Außer dem Fern‘ (Fernpass). Außer- un Inner- sin im Tirolerisch vilmol bruchti Zuesätz zuen eme Dal un dodermit wird unterschide zwischen em Dalyygang un dr hintere Dalberaich, oder zwischen em Dalabschnitt vum Hauptort flussabezues un dr Gegnige bärgyynezues, oder eifach d Richtige durab un duruf. ‚Außerfern‘ meint also urspringlig villicht s Dal bis zue friejere Aastig zum Fernpass. S Gebiet isch ab em 10. Johrhundert dr Via Claudia Augusta vu Alemanne bsidlet wore un isch am Änd vum 13. Johrhundert dur d Ryychseinigung dur dr Herzog Meinhard II. zue dr Grofschaft Tirol chuu. Di änge wirtschaftligen un kulturälle Beziehige zum Allgai sin aber bstoh blibe. S Außerfern isch zem Byschpel langi Zyt chilchlig em Bischtum Augschburg unterstellt gsi. Do hän au di guete Verchehrsverbindige in s Allgai un no Oberbayern derzue byydrait, derwylscht s in s Inndal mit em Fernpass nume ei wintersicheri Verbindig gee het. D Dialäkt im Außerfern leite iber vum Alemannisch zum Bairisch. D Biet, wu vu Oberbayern un vum Inndal här bsidlet wore sin, hän e Dialäkt, wu ähnlig isch zue dr Dialäkt vum Oberinndal, derwylscht
De Adolf Riedlin (* 3. April 1892 z'Laufe bi Sulzburg im Landchreis Brisgau-Hochschwarzwald; † 9. September 1969 z'Friburg) isch e dütsche Moler gsi. De Adolf Riedlin het noch de Schuel zerscht e Lehr als Moler und Lackierer z'Friburg absolviert, wu er 1910 mit de Gselleprüefig abgschlosse het. Ab 1911 het er d'Kunstgwerbschuel z'Karlsrueh bsuecht. 1912/13 het er dann no zwei Semeschter an der Großherzogliche Kunstschuel Karlsrueh als Schüeler vum Profässor Walter Georgi. Hindenooch het er selbstständig als Chilchemoler gschafft. 1914 isch de Riedlin zum Militär iizoge worde. Im September 1914 isch er schwer verwundet worde, aber bis zum Kriegsendi isch er wieder gsund gsi un het an d'Front müesse. Vu 1919 bis 1920 isch er Schüeler vum Adolf Hölzel an de Stuegeter Kunschtakademie gsi. De Hölzel, wu hüd als eine vu de Wegbereiter in de Entwicklig vu de abstrakte Molerei gilted und sich no vor em Kandinsky mit abstrakte Gstaltige befasst het, het de Riedlin beiidruckt. Er het ab 1921 Erfahrige als freie Moler gsammlet und isch 1924 uf Bade-Bade umzoge, wu er sich mit de Porträtmolerei bschäftigt het. 1926 isch er uf Laufe zruggkehrt. Bimene fünfmonatige Ufenthalt in Paris anne 1928 isch er vu de Surrealischte un vum Kubismus
Dr Wolfgang Amadeus Mozart (* 27. Jänner 1756 z Salzburg; † 5. Dezämber 1791 z Wien) isch e Komponischt in dr Zyt vu dr Wiener Klassik gsi. Syy vollständige Daifnamme isch Johannes Chrysostomus Wolfgang Theophilus Mozart gsi, är sälber het sich zmeischt Wolfgang Amadé Mozart gnännt. Syyni Eltere sin dr firschtbischeflig Kammermusikus Leopold Mozart, wu uf berueflige Grind vu Augschburg in s Firschtbischtum Salzburg chuu isch un ab 1757 Hofkomponischt un ab 1763 Vizekapellmeischter gsi isch, un d Anna Maria Pertl vu Sankt Gilgen. Dr Mozart isch ein vu dr wichtigschte europäische Komponischte. Syy Wärch isch hite in dr ganze Wält populär un zellt in dr klassische Musik zue däne mit dr greschte Bedytig. Är het di musikalische Gattige „Konzert“ un „Sinfonii“ zuen eme Hegschtpunkt brocht, noch ihm sin die wichtigischte Forme vu dr klassische Orcheschtermusik blibe, s glych giltet fir d „Sonate“. Derzue het er wichtigi Opere gschribe, wu bis hit gärn gspilt wäre. Syyni Kompositione wäre im Köchelverzeichnis ufglischtet. Briefe und Aufzeichnungen. Gesamtausgabe. Herausgegeben von der Internationalen Stiftung Mozarteum Salzburg. Gesammelt und erläutert von Wilhelm A. Bauer und Otto Erich Deutsch [1962ff.]. Erweiterte Ausgabe mit einer Einführung und Ergänzungen hrsg. von Ulrich Konrad. 8 Bände. Kassel u. a.:
p1 p3 D Burg Dachswange isch e abgangeni Burg bi Umkilch im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. D Burg Dachswange isch vu dr Herre von Dachswangen böue wore. si isch im 12. Johrhundert s erscht mol gnännt. No 1765 isch si zuen ere Mihli umböue wore, isch aber speter verfalle. Anne 1977 isch si umböue wore, doderby het mer Räscht vu dr urspringlige burgaalag gfunde. Max Miller, Gerhard Taddey: Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 6. Baden-Württemberg. Stuttgart 1965 Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Dachswange uf burgeninventar.de
D Burg Dottighofe isch vermuetlich e abgangeni Burg bim zue Chrozige-Bienge ghörige Wyyler Dottighofe im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg gsi. Si zellt zue dr zwifelhafte Alage, wil vu dr Burg nit meh erhalde isch. D'Topographi vum Dottighofer Buck eschtlig vum Wiler losst aber e Burgalag vermuete. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Dottighofe uf burgeninventar.de
p1 D Burg Falkebiel isch e abgangeni Burg bi dr Gmei Stäge im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch uf eme Biel 380 Meter iber Normalnull am Uusgang vum Wittedal gläge, 1000 Meter vum Schloss Weiler. S isch nit bekannt, wänn die Higelburg böue woren isch. S erscht Mol gnännt wird si anne 1405. Si isch im Bsitz gsi vu dr Herre von Falkenstein, vu dr Herre von Blumeneck, vum Dietrich von Landeck (anne 1517) un im Bsitz vu dr Herre von Sickingen. Wahrschyns isch d Burg in dr Hauptsach us eme 9 Meter hoche Wohndurm as Bärgfrid bstande. vu däm Durm sin no 3 Meter hochi Räscht erhalte. Max Miller, Gerhard Taddey: Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 6. Baden-Württemberg. Stuttgart 1965 Eduard Schuster: Die Burgen und Schlösser Badens. Verlag der Hofbuchhandlung Friedrich Gutsch, Karlsruhe 1908 Schau in´s Land. Blätter für Geschichte, Sage, Kunst & Naturschönheiten des Breisgaues. 4. Jahrgang. 1877. S. 60 Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Falkebiel uf burgeninventar.de Burg Falkebiel uf stegen-dreisamtal.de
D Feimlisburg isch e abgangeni Burg bi Chilchofe, em Ortsdeil vu dr Gmei Ehrechilche im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si het wahrschyns as Fluchtburg dient. Vu däre ehmolige Wallburg isch hite nyt me erhalte. Hansjürgen Brachmann: Der frühmittelalterliche Befestigungsbau in Mitteleuropa. Untersuchungen zu seiner Entwicklung und Funktion im germanisch-deutschen Bereich. In: Schriften zur Ur- und Frühgeschichte. 45. Akademie Verlag. Berlin 1993. ISBN 3-05-001995-6 Wolfgang Hübener: Die Feimlisburg (Gem. Kirchhofen). In: Schau-ins-Land Bd. 90 (1972) S. 197-203 Feimlisburg bei burgeninventar.de
p1 D Burg Galgebiel isch e abgangeni Burg bi Burg, eme Ortdeil vu dr Gmei Kilchzarte im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch uf eme Uuslaifer vum Galgebiel gläge. Bis am Änd vum 19. Johrhundert sin vu dr ehmolige Burg no Muurräscht erhalte gsi. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X D Burg Galgebiel uf burgeninventar.de
D Burg Grieneck, au Gerneck gnännt, isch e abgangeni Burg bi Lipburg, eme Ortsdeil vu dr Gmei Badewyyler im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. D Burg isch im 13. Johrhundert böue wore un anne 1272 gschlisse. Hite isch vu dr ehmolige Burgaalag nyt me erhalte. Friedrich-Wilhelm Krahe: Burgen des deutschen Mittelalters. Grundriss-Lexikon. Weidlich/Flechsig, Würzburg 1994. ISBN 3-8035-1372-3 D Burg Grieneck uf burgeninventar.de
Grüneck isch dr Namme vu däne Burge: Burg Grüeneck, Burgruine bi Ilanz im Bezirk Surselva im Kanton Graubünde, Schwyz Burg Grieneck, abgangeni Burg bi Badewyyler-Lipburg im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg, Dytschland
D Burg Heitersche isch e abgangeni Burg bi dr Stadt Heitersche im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Die Burg isch vum Heiterschemer Ortsadel böue wore. Vu dr ehmolige Burg isch hite nyt me erhalte. Max Miller, Gerhard Taddey: Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 6. Baden-Württemberg. Stuttgart 1965 D Burg Heitersche uf burgeninventar.de
p1 D Burg Horburg isch e abgangeni Burg bim Etzebach gsi, eme Wyyler, wu hite zue Staufe im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald, Bade-Wirttebärg ghert. Die Hecheburg isch uf dr Etzebacher Hechi gläge bim hitige Uussichtsdurm. Vu dr ehmolige Burgaalag isch hite nyt me erhalte. Horst Wolfgang Böhme (Hrsg.): Burgen der Salierzeit Teil 1 und 2. Publikationen zur Ausstellung "Die Salier und ihr Reich". Monographie des Römisch-Germanischen Zentralmuseum, Forschungsinstitut für Vor- und Frühgeschichte. Thorbecke, Sigmaringen 1991. ISBN 3-7995-4134-9 D Burg Horburg uf burgeninventar.de
Horburg stoht fir: Horburg, dr dytsch Name vu Horwig, eme Ortsdeil vu Horwig-Wihr im Oberelsiss Horburg, e Ortsdeil vu dr Gmei Horburg-Maßlau im Saalekreis z Sachse-Anhalt Horburg, e Ortsdeil vu dr Gmei Barum im Landkreis Lüneburg, Nidersachse d Burg Horburg, e abgangeni Burg bi Staufe-Etzebach im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald, Bade-Wirttebärg
p1 p3 D Burg Hüschtett isch e abgangeni Burg in Ortslag z Hüschtett, eme Ortsdeil vu dr Gmei March im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch villicht do gsi, wu hite s Schloss Hüschtett stoht. Vu dr Burgaalag vu dr ehmolige Niiderigsburg isch hite nyt me erhalte. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Hüschett uf burgeninventar.de
D Burg Ihringe, au Burghalde gnännt, isch e abgangeni Burg bi dr Gmei Ihringe im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch uf em Gwan „Burghalde“ nerdlig vum Ortschärn in Richtig Achkarren gläge. Vu dr ehmolige Burgaalag isch hite nyt me erhalte. Wahrschyns sin di letschte Räscht vu dr Burg im Dryssgjehrige Chrieg abbroche wore. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Ihringe uf burgeninventar.de
p1 Dr Burgräscht Kaschtelbärg isch e Burgruine bi Ballrächte-Dottige im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si lyt uf em Kaschtelbärg 500 Meter nerdlig vu Sulzburg. Die Hecheburg isch im 12. oder 13. Johrhundert vu dr Herre von Üsenberg böue wore, wahrschyns as Durmburg. Di ehmolig rächteckig Burgaalag het e Grundflechi vu 36 x 16 Meter, e Bärgfrid as Wohndurm uf ere Grundflechi vu 10 x 10 Meter mit ere Muursterki vu circa 3,6 Meter, derzue ne Ringmuur un e Ringgrabe. Hite sin no ne 5 Meter hoche Räscht vum Bärgfrid erhalte, dr Ringgrabe un Räscht vu dr Ringmuur. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. II. Südlicher Teil Halbband A-K. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 16. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 978-3-7995-7366-5 Burgräscht Kastelberg bei burgeninventar.de
D Burg Kilchzarte (Hagematte) isch e abgangeni Burg bi Burg, em Ortsdeil vu dr Gmei Kilchzarte im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch circa 500 Meter nordweschtli vu dr Dalvogtei gläge im Beryych vum Gwan „Hagematte“. Vu dr ehmolige Burgaalag isch nyt me erhalte. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Kilchzarte (Hagematte) uf burgeninventar.de
D Burg Kilchzarte (Hochstude) isch e abgangeni Burg bi Burg, em Ortsdeil vu dr Gmei Kilchzarte im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch circa 1000 Meter nordweschtli vu dr Dalvogtei gläge im Beryych vum Gwan „Hochstude“. Vu dr ehmolige Burgaalag isch nyt me erhalte Anne 1887 het dr Adolf Poinsignon e ringfermige Wall bschribe, langi Zyt isch des s Einzig gsi, was vu dr Burgaalag bekannt gsi isch. Im Johr 1991 het derno s Landesdänkmolamt uf Luftbilder e zwoti ringfermigi Struktur sideschtlig vu däm Wall uusgmacht, wu uf e vorglagereti Vorburg zruckgfiert wird. Fund fir e Datierig vu däre Burgaalag fähle bishär. . Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Kilchzarte (Hochstude) uf burgeninventar.de
D Burg Kranzenau isch e abgangeni Burg bi Oberschaffhuse, eme Ortsdeil vu dr Gmei Betzinge im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch sideschtlig vum Ort gläge. No im 19. Johrhundert sin Räscht vu dr Burgaalag z sähne gsi. Hite isch vu dr ehmolige Burg nyt me erhalte. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. A - K. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 14. Thorbecke. Sigmaringen 2003. ISBN 3-7995-7364-X Burg Kranzenau uf burgeninventar.de
D Burg Mänge isch e abgangeni Burg bi Mänge, eme Ortdeil vu dr Gmei Schallsched im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch weschtlig vum Ort im Gwan „Chaiberiedli“ gläge. Anne 1466 wird d Burg as "Burgstal zu Mengen" gnännt. Vu dr ehmolige Burgaalag isch hite nyt me erhalte. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. L - Z. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 15. Thorbecke. Sigmaringen 2006. ISBN 3-7995-7365-8 D Burg Mänge uf burgeninventar.de
D Burg Nej-Bluembärg, au Raiberschlessli gnännt, isch e Burgruine bi Geschwyler, eme Ortsdeil vu dr Gmei Löffingen im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si lyt uf eme Felse in dr Wueteschlucht. D Burg isch im 14. Johrhundert s erscht Mol gnännt wore. Anne 1525 isch si im Buurechrieg gschlisse wore. As Bsitzer wäre d Herre von Blumberg gnännt. Hite sin vu dr Burgaalag nume no wenig Muurräscht erhalte. Arthur Hauptmann: Burgen einst und jetzt. Burgen und Burgruinen in Südbaden und angrenzenden Gebieten. 3. Auflage. Verlag des Südkurier. Konstanz 1987. ISBN 3-87799-040-1 D Burg Nej-Bluembärg uf burgeninventar.de
D Burg Oberried isch e abgangeni Burg bi Oberried im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch in dr Nechi vum Chloschterareal gläge am Nordoschtrand vu dr Gmei. Wär di Higelburg het böue loo isch nit bekannt. Si isch e rundi Motte gsi, e Durmhigelburg, mit eme Durmässer vu circa 20 Meter un ere Hechi vu circa 3 Meter. Vu dr ehmolige Burgaalag isch no dr Burghigel erhalte. Heiko Wagner: Theiss-Burgenführer Oberrhein. 66 Burgen von Basel bis Karlsruhe. Theiss, Stuttgart 2003. ISBN 3-8062-1710-6 Burg Oberried uf burgeninventar.de
De Christus vùm Spìtze (düttsch: Der Christus der Gipfel, gressoneydüttsch: Der Christus vom Spétze, französisch: Le Christ des sommets, Idaliänisch: Il Cristo delle vette) isch e Bronzestatue vùm Jesus Christus, wùù ùf em Gipfel vùm Balmehorn ùf-e-re Hööchi vù 4.167 Meeter stoht. Säll isch ùf em Massiv vùm Monte Rosa (ùf Gressoneydüttsch Gletscher gnännt) im Aostatal (gressoneydüttsch Ougschtal) z Idalie. D'Statue isch vùm Bildhauer Alfredo Bai realisiert worre. Er isch ìm Zweite Wältchrieg e idaliänische Wìderstandschämpfer gsìì ùn hät gschwore ghaa, si bi me-ne Sììg z meißle gò si deno ùf e Berg stelle. Nooch em Änd vùm Chrieg isch ìm Bai d'Realisierig vù de Statue finanziert worre ùn er hät si ùs ölf Deilstǜck gmeißelt. Alpiniste hän si deno ùf de Gipfel vùm Balmehorn brocht ùn si zämmegsetzt. Am 4. Septämber 1955 isch si iigweiht worre. Fǜr Alpiniste isch de Christus vùm Spìtze e Ziilort, cha abber au als Orientierigspunkt diene, wiil si vù wittem sichtbaar isch. Mer cha si güet seh, wè'mer vù de Berghǜtte Giovanni Gnifetti zù de Berghǜtte Reine Marguerite ùfestiggt. Nìt witt devùù isch s Biwak Felice Giordano.
p1 p3 D Burg Oberschaffhuse, au Burg uf em Seelebärg gnännt, isch e abgangeni Burg bi Betzinge im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. Si isch sidlig vu dr Gmei uf em Seelebärg gläge. Die Hecheburg isch anne 1964 bin ere Erkundig vum Gländ entdeckt wore. Vu dr ehmolige Burgaalag isch hite nyt me erhalte. Alfons Zettler, Thomas Zotz: Die Burgen im mittelalterlichen Breisgau. Halbband 1. L - Z. Nördlicher Teil. Ostfildern. In. Archäologie und Geschichte. Freiburger Forschungen zum ersten Jahrtausend in Südwestdeutschland. Heft 15. Thorbecke. Sigmaringen 2006. ISBN 3-7995-7365-8 D Burg Oberschaffhuse uf burgeninventar.de
D Roseburg isch e abgangeni Burg bi dr Stadt Mille im Landchreis Bryysgau-Hochschwarzwald z Bade-Wirttebärg. D Burg isch anne 1439 s erscht Mol gnännt wore. Im 19. Johrhundert sin di letschte Räscht vun ere abdrait wore. Hite isch vu dr ehmolige Burgaalag nyt me erhalte. Max Miller, Gerhard Taddey: Handbuch der historischen Stätten Deutschlands. Band 6. Baden-Württemberg. Stuttgart 1965 D Roseburg uf burgeninventar.de