rlitschk/wikidir huggingface dataset:
De Diokles (altgriech. Διοκλῆς) isch i de griechische Mythologi e König vo Pherai. De Diokles isch de Soo vom Orsilochos und de Vatter vo de Zwilling Krethon und Orsilochos, wo im Trojanische Chrieg umchömed. Sini Töchter isch d Antikleia, wo de Machaon hürootet. De Telemachos hett uf de Suechi noch sim Vatter Odysseus zäme mit em Peisistratos z Pharai bim Diokles öbernachtet, wo si uf Sparta gfaare sind und nomol wo si vo Sparta zruggchoo sind. Homer: Ilias 5.541 ff.; Odyssee 3.488; 15.186 Pausanias: Raise z Griecheland 4.30.3 Heinrich Wilhelm Stoll: Diokles 1. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 1021 (Digitalisat). Friedrich Hiller von Gaertringen: Diokles 2. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band V,1, Stuttgart 1903, Sp. 792.
D Antikleia (altgriech. Ἀντίκλεια) isch i de griechische Mythologi d Töchter vom Diokles. Si isch d Frau vom Machaon, wo im Troianische Chrieg umchunnt, wie o ere sini beede Brüedere Krethon und Orsilochos. D Chind vom Machaon und vo de Antikleia sind de Gorgasos und de Nikomachos. Pausanias: Raise z Griecheland 4.30.3 Adolf Schirmer: Antikleia 3. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 374 (Digitalisat). Jakob Escher: Antikleia 3. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,2, Stuttgart 1894, Sp. 2425.
De Krethon (altgriech. Κρήθων) isch i de griechische Mythologi e Soo vom Diokles und de Zwilling vom Orsilochos. Di beede Brüedere wered im Troianische Chrieg vom Aineias töödt. Nochem Krethon isch de Planetoid (5285) Krethon binamst. Homer: Ilias 5.541ff. Heinrich Wilhelm Stoll: Krethon. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,1, Leipzig 1894, Sp. 1425 (Digitalisat).
De Orsilochos (altgriech. Ὀρσίλοχος) isch i de griechische Mythologi e Soo vom Diokles und de Zwilling vom Krethon. Di beede Brüedere wered im Troianische Chrieg vom Aineias töödt. Homer: Ilias 5.541ff. Otto Höfer: Orsilochos 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,1, Leipzig 1902, Sp. 1208 f. (Digitalisat). Lutz Käppel: Orsilochos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 70.
De Orsilochos oder Ortilochos (altgriech. Ὀρσίλοχος, dorisch: Ὀρτίλοχος) isch i de griechische Mythologi e König vo Pherai. De Orsilochos isch de Soo vom Alpheios und vo de Telegone, wo d Töchter vom Pharis isch, em Gründer vo de Stadt Pharai. De Orsilochos isch de Vatter vom Diokles und vo de Dorodoche. Homer: Ilias 5.545ff. Pausanias: Raise z Griecheland 4.30.2 Otto Höfer: Orsilochos 1. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,1, Leipzig 1902, Sp. 1208 (Digitalisat). Lutz Käppel: Orsilochos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 70.
De Pharis (altgriech. Φᾶρις) isch i de griechische Mythologi de Gründer vo de Stadt Pharai. De Pharis isch de Soo vom Hermes und vo de Danaide Phylodameia und de Vatter vo de Telegone, wo d Muetter vom Ortilochos isch. Pausanias: Raise z Griecheland 4.30.2 Heinrich Wilhelm Stoll: Pharis. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 3,2, Leipzig 1909, Sp. 2275 (Digitalisat).
Dr Kanton Lìngelse ìsch a Kanton ìm Unterelsàss ìn dr Region Grand Est z Frànkrich. Hauiptort (frz. bureau centralisateur) vum Kànton ìsch Lìngelse. Dr Kanton isch zem 22. März 2015 nej grinda worra. Dekret Nr. 2014-185 vom frànzeesche Ìnnaminischterium fìr d Nejgstàltung vu Kanton im Département Bas-Rhin
D Sophie Haemmerli-Marti (* 18. Februar 1868 z Otmisinge; † 19. April 1942 z Züri) isch e Lehrere und e Schwiizer Mundartdichtere us em Kanton Aargau gsi. Si isch bis hüt vor alem wägen ihrne Gedichtbänd, wo vil Värs drus vo Schwiizer Komponischte verdoont worde sind, bekannt. Es bar vo de Chinderlieder gälte middlerwyle i dr Schwiiz als Volchslieder. Dr Vater vo dr Sophie Haemmerli-Marti, dr Franz Marti (1839–1921), isch vo Pruef Buur gsi. Z Otmisinge isch er Gmeindamme worde, und er isch Grossroot vom Aargau und Bezirksamtme vo Länzbrg gsi und im Milidär Brigadekomendant. D Muetter Sophie Rüegger (1840–1888) isch d Tochter vom Oberrichter und Grossroot Anton Rüegger vo Büre im Kanton Luzärn gsi. Bim Grossvatter Rüegger und bi ihrem Götti, wo z Muri Schuelmeischter gsi isch, het d Sophie scho als chlyses Chind gleert läse. Si heig Freud gha a de Gedicht, wo si i dene ihrne Büecher gfunde het, und se gly uswändig chönne, schrybt si sälber, und si het schynts scho früe agfange sech Wortspiili und Sprüch uszdänke. Nach dr Bezirksschuel z Länzbrg het si vom 1883i bis 1887 z Aarau s kantonale Lehrerinneseminar bsuecht. D Erika Wedekind und dr Frank Wedekind, wo mit Vater und
De Lynkeus (altgriech. Λυνκεύς, „Luchsmaa“) isch i de griechische Mythologi e Gegner vo de Dioskure. De Lynkeus isch de Soo vom messenische König Aphareus und vo de Arene. Er isch de Zwilling vom Idas. Baidi hend a de Argonautefaart und a de Kalydonische Jagd tailgnoo. Er hett mit sinene Auge dör ales chöne döreluege und o tüüf i d Erde ine. Im Champf mit de Dioskure isch er vom Polydeukes töödt wore. Apollodor: Bibliotheke, 1.67; 1.111; 3.117; 3.135-136. Pausanias: Raise z Griecheland, 3.13.1; 3.14.7; 4.2.6f.; 4.3.1. Konrad Seeliger: Lynkeus 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 2208 f. (Digitalisat). Karin Schlapbach: Lynkeus. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 584–585.
De Polyphontes (altgriech. Πολυπηόντης) isch i de griechischen Mythologie e König vo Messenie gsii. De Polyphontes hett zom Gschlecht vo de Heraklide ghört, doch sind sini Vorfaare nöd bikannt. Er hett de messenischi König Kresphontes ermordet und dem sini Frau Merope zwunge, ass si en hüürooti. Er hett denn as König öber Messenie gherrscht. Di ältisti bikannte Version vo de Saag stamm vom Euripides. Denoo hend d Merope und de Kresphontes e Bueb ghaa, wo wie de Vatter Kresphontes ghaisse hett. D Merope hett de haimlich zomene Fründ uf Ätolie broocht, woner uufzoge woren isch. De Polyphontes hett e Chopfgeld uf de Bueb uusgsetzt. Woner as junge Maa uf Messenie choo isch, hett d Merope en nöd erchennt und en fast töödt, well si gmaint het, er wöli er Soo em Polyphontes verroote. Im letschte Moment erchennt si en dochno und d Merope und de Kresphontes junior töötet de Polyphontes. I de spöötere Version haisst de Soo Aipytos, wie de Groossvatter vo de Merope. Er wachst drum z Arkadie bim Kypselos uuf, wo de Vatter vo de Merope isch. Nochdem er sich am Polyphontes gräächt hett, isch er denn König vo Messenie wore. Euripides: Kresphontes (nume Fragment erhalte) Apollodor: Bibliotheke
D Merope (altgriech. Μερόπη) isch i de griechischen Mythologie en arkadischi Königstöchter. D Merope isch d Töchter vom Kypselos. Si hett de messenischi König Kresphontes ghüroote und isch d Muetter vom Aipytos. De Polyphontes hett de Kresphontes umbroocht und d Merope ghüroote und isch König vo Messenie wore. D Merope hett de Aipytos haimlich uf Arkadie broocht, woner vo sim Groossvatter Kypselos uufzoge woren isch. Erwachse wore, hett er aich am Polyphontes gräächt und isch König wore. Die Saag werd echli verschide verzellt. So haisst de Bueb bim Euripides wie sin Vatter Kresphontes, bim Hyginus Mythographus aber Telephontes. Euripides: Kresphontes (nume i Fragment erhalte) Apollodor: Bibliotheke 2.8.5 Pausanias: Raise z Griecheland 4.3.7f. Hyginus, Fabulae 137 A. Harder: Euripides’ Kresphontes und Archelaos. 1985 Heinrich Wilhelm Stoll: Merope 6. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 2838 f. (Digitalisat). Lutz Käppel: Merope 3. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 8, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01478-9, Sp. 9.
De Kypselos (altgriech. Κύψελος) isch i de griechische Mythologi e König vo Arkadie. De Kypselos isch de Soo vom Aipytos und de Vatter vom Holaias. Sini Töchter Merope het er mitem Kresphontes verhürootet. Nochdem de ermordet woren isch, hett de Kypselos sii chliine Enkel Aipytos uufzoge. Pausanias: Raise z Griecheland 4.3.6ff.; 8.5.6, 5.13, 29.5. Alexandra Frey: Kypselos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 6, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01476-2, Sp. 997. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Kypselos, S. 305.
De Aipytos (altgriech. Αἴπυτος) isch i de griechische Mythologi e König vo Arkadie i de Stadt Trapezous. De Aipytos isch de Soo vom Hippothoos und de Vatter vom Kypselos. Obwolls för Sterblichi verbotte gsii isch, is Hailigtum vom Poseidon Hippios z Mantineia inezgoo, isch de Aipytos mit Gwalt i de inetramplet und drufabe blind wore. E paar Tääg drufabe isch er denn gstorbe. Pausanias: Raise z Griecheland 8.5.4-6. Georg Wentzel: Aipytos 3). In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,1, Stuttgart 1893, Sp. 1045. Fritz Graf: Aipytos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 1, Metzler, Stuttgart 1996, ISBN 3-476-01471-1, Sp. 345–346.
De Aipytos (altgriech. Αἴπυτος) isch i de griechische Mythologi e König vo Arkadie. De Aipytos isch de Soo vom Elatos und vo de Laodike. Sini Söö sind de Glesenor und de Peirithoos gsii. De Aipytos het de Euadne uufzoge, e Töchter vom Poseidon und vo de Pitane. Wo die vom Apollon schwanger woren isch, hett er s Orakel aagfrööget und erfaare wer de Vatter sai. D Euadne hett denn de Iamos uf d Welt broocht, wo z Arkadie uufgwachsen isch. Uf de Jagd am Berg Kyllene isch er vonere Giftschlange bisse wore und gstorbe. Siis Grab nennt de Homer im Schiffkatalog vo de Ilias. Pindar: Olympischi Ode 6.28-33 (mit Scholie) Pausanias: Raise z Griecheland 8.4.3, 4.7. Hesiod, Fragment 138 ed. Rzach. Homer: Ilias 2.603 Georg Wentzel: Aipytos 2). In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band I,1, Stuttgart 1893, Sp. 1045. Fritz Graf: Aipytos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 1, Metzler, Stuttgart 1996, ISBN 3-476-01471-1, Sp. 345.
De Epiteles (altgriech. Ἐπιτέλης), Soo vom Aischines, isch en argivische Feldherr gsii. Er isch zäme mit em Epameinondas de Gründer vo de Stadt Messene gsii. Er werd nume bim Pausanias gnennt imene legendehafte Zämehang, so ass sini Historizität nöd sicher isch. Noch de Öberliferig söll em Epiteles de Kaukon im Tromm erschune sii und em gsait haa, er söli uf de Ithome grabe, wo en Iibe und e Myrte wachsi und di alti Frau bifraie, wo inere Bronzechammere oomächtig gfange ligi. De Epiteles heb denn am morge a de gnennte Stell e Bronzegfäss, e Hydria, uusgrabe. I dem sai e Zinnblech dine gsii, zemegrollt wiene Buechrolle, mit de uufgschribnige Reglige vo de Mysterie vo de Groosse Göttine. Die Hydria aber söll, noch de messenische Saag, de Aristomenes vergrabe haa. Ahand vo dem Fund sind denn d Mysterie im Karnasische Hain ernoieret wore. Pausanias: Reise z Griecheland 4.26.7f. Kirchner: Epiteles 1. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band VI,1, Stuttgart 1907, Sp. 220 (Kommentar). Fritz Graf: Lesser Mysteries - not less mysterious; i: Michael B. Cosmopoulos (Hsg.): Greek Mysteries: The Archaeology of Ancient Greek Secret Cults; Routledge 2003. ISBN 0-0415-24673-6. S. 243.
Ostberlin isch vu 1949-1990 d'Hauptstadt vu dr DDR gsi un het im sowjetische Sektor vu Berlin entsproche. In Ostberlin lit au dr Bezirk Berlin Mitte, wo die meiste Berliner Amtssitze vu dr dytsche Regierig liige (die andere Amtssitze sin nooch wie vor z'Bonn.) Zue DDR-Zitte isch Berlin (Ost) mit sine domols circa 1,4 Millione Iwohner s'Hätschelkind vu dr DDR-Regierig gsi, mit dr entsprechende Priviligie. Dorum het au dr Spruch gä: "In Berlin gibt es Bananen und Apfelsinen"; uf allemannisch: "Z'Berlin töis Banana und Oranscha gä". Während s'Stadtzentrum Berlin Mitte sich inzwische zu eme internationale Ushängeschild vu Dytschland museret, sin die ehemols priviligierte Plattebausidlige in dr Ussebezirke verarmt un dur e hochi Arberslosigkeit zeichnet. Ostberlin isch noch immer e Hochburg vu dr dytsche Linkspartei, wo ihri Wurzle in dr ehemolige DDR-Staatspartei SED het. Dr offiziell Namme vu Ostberlin in dr DDR isch - natürlich - Berlin, Hauptstadt der DDR gsi. Dementsprechend het mer in dr DDR zwische Berlin un Westberlin (fer die drei Westsektore vu dr Franzose, Brite un Amerikaner) underschide, wogege mer in Westberlin un in dr alde Bundesrepublik Dytschland zwische Berlin (West) un Ostberlin underschide het. „40 Jahre DDR“ – Staatliche Zentralverwaltung für Statistik, Mai 1989.
De Methapos (altgriech. Μέθαπος) isch e Mysteriestifter us Athen im antike Griecheland gsii. Möglicherwiis hett er zom Priestergschlecht vo de Lykomide ghört. Wenn er glebt hett, sofern er historisch isch, isch nöd bikannt, möglicherwis im 4. Joorhundert v. Chr. oder spööter. Z Thebe hett d Mysterie vo de Kabire iigfüert. Z Phlya isch e Statue vonem gstande miteme Epigramm, wo zaigt, as er d Mysterie im Karnasische Hain bim messenische Andania hett: »Grainigt hani d Hüser vom Hermes und d Weeg vo de Demeter und de erstgiborene Kore, wo d Messene Festspiili för die Groosse Göttine gstiftet hett, wie sis vom Kaukon, Enkel vom Phylos, glernt hett. Wunderbar, wie de Lykos, s Pandione Soo, di attische hailige Werch uf s eerbaari Andania broocht hett.« Pausanias: Raise z Griecheland 4.1.7-9 Fritz Graf: Lesser Mysteries - not less mysterious; i: Michael B. Cosmopoulos (Hsg.): Greek Mysteries: The Archaeology of Ancient Greek Secret Cults; Routledge 2003. ISBN 0-0415-24673-6. S. 242 Albert Schachter: Evolutions of a mystery cult: the Theban Kabiroi; i: Michael B. Cosmopoulos (Hsg.): Greek Mysteries: The Archaeology of Ancient Greek Secret Cults; Routledge 2003. ISBN 0-0415-24673-6. S. 134. Pausanias 4.1.8 Otto Kern: Methapos. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band
De Ophioneus (altgriech. Ὀφιονεύς, "Schlangemaa") isch e blinde Woorseger im Erste Messenische Chrieg gsii. Er dörst nöd historisch sii. Nochem Tood vom messenische König Euphaes isch de Aristodemos zom noie König gwäält wore, obwoll di beede Woorseger Epebolos und Ophioneus gfunde hend, de sai nöd würdig, vor alem drumm, well de sini aigni Töchter töödt ghaa hett. De Ophioneus hett d Eroberig vo de messenische Festig Ithome vorusgsie, denn doozmool hend vili schlechti Vorzaiche d Messenier untmuetigt. De Ophioneus hett plötzlich starchs Chopfwee öberchoo und zunderainisch afange gsie, obwoll er blind uf d Welt choo isch. Noch e paar Tääg isch er wider blind wore und da isch ai vo dene schlechte Vorzaiche gsii, wo s Orakel uufzellt hett. Pausanias: Raise z Griecheland 4.10.5f.; 12.10; 13.3 Joseph Eddy Fontenrose: The Delphic Oracle. University of California Press (1978). ISBN 0-520-03360-4. S. 105, 107
De Thrasybulos (altgriech. Θρασύβουλος), Soo vom Aineias, isch e Woorseger us de Famili vo de Iamide gsii. Er het um 250 v. Chr. glebt. Er isch vo Elis uf Mantineia choo und hett de Siig vorusgsait, wo d Arkader gege Sparta gchämpft hend, wobi er selber i dere Schlacht gchämpft hett. D Mantineier hend denn em Thrasybulos z Olympia e Statue gstiftet. woner zäme miteme Hund abbildet woren isch. De Buuch vom Hund isch uufgschlitzt gsii, well de Thrasymedes us de Iigwaid vo Hünd d Zuekunft abglese hett. Nochem Plutarch isch de Theoklos ann vo de Mörder vom eltische Tyrann Aristotimos gsii ane 270 v. Chr. Pausanias: Raise z Griecheland 6.2.4f., 8.10.5 Plutarch: Moralia 253b. Justus Cobet: Thrasybulos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 12/1, Metzler, Stuttgart 2002, ISBN 3-476-01482-7, Sp. 495.
De Theoklos (altgriech. Θέοκλος, „Gottruem“) isch i de messenische Pseudogschicht de Woorseger vom Fraihaitsheld Aristomenes. De Theoklos ghört zom Gschlecht vo de Iamide und isch e Noofaar vom Eumantis, wo zäme mitem Kresphontes uf Messenie choo isch. Er isch de Vatter vom Mantiklos. Vor de Schlacht bim Ebermool hett er s Opfer för d Messenier uusgfüüert. Er isch denn zäme mit de Widerstandschempfer uf Eira und hett spööter de Fall vo dere Bergfesti vorgsie und da em Aristomenes verchündt. I de letschte Schlacht vo Eira hett er em Aristomenes groote, de uusweegloosi Champf abzbreche und mit de Messenier s Land verloo, wa de denn o gmacht hett. Er selber hett sich in Champf gstürzt und isch denn umchoo. Sii Soo Mantiklos hett denn zäme mitem Gorgos, em Soo vom Aristomenes, d Messenier uf Sizilie gfüert. Pausanias: Raise z Griecheland 4.16.1; 20.1-21.11 Joseph Eddy Fontenrose: The Delphic Oracle. University of California Press (1978). ISBN 0-520-03360-4. S. 107
De Antilochos (altgriech. Ἀντίλοχος) isch i de griechische Mythologi e Soo vom Nestor, wo im Troianische Chrieg umchoo isch. De Antilochos isch de ältist Soo vom Nestor und vo de Eurydike oder Anaxibia. Er isch de Vatter vom Paion. De Antilochos isch ann vo de Fraier vo de Helena und hett dromm am Troianische Chrieg mitgmacht. Allerdings söll de Nestor degege gsii sii, as de Antilochos in Chrieg züchi, doch de Achilleus, e Fründ vom Antilochos, het en öberredet. Ase isch er doch no, aber echli spööter, uf Troia choo. Wo de Nestor im Champf fast töödt woren isch, hett de Antilochos de gschützt, isch debii aber vom Memnon töödt wore. De Achilles hett denn de Antilochos gräächt. De Liichnaam vom Antilochos isch vor Troia verbrennt wore und sini Äsche isch im Graabhügel vo Sigeion vergrabe wore, nebet de Äsche vom Achilleus und vom Patroklos. Wo de Odysseus in Hades ggange isch, hett er de Antilochos zäme mit sinene Fründe Achilleus, Patroklos und Aias gsie. Homer: Odyssee 3.451f. Apollodor: Bibliotheke 1.1.9 Pausanias: Raise z Griecheland 2.19.8 Apollodor: Bibliotheke 3.129. Homer Ilias 23.556. Flavius Philostratos Heroicus 3.2 Homer Odyssee 4.187 Pindar: Pythischi Ode 6.28. Homer Odyssee 24.71-84. Homer Odyssee 11.467f. Anneliese
Bethlehem (au Betlehem, Efrata; hebräisch בית לחם, Beth Lechem; arabisch بيت لحم‎ Bait Lahm, DMG Bayt Laḥm) isch e Stadt im Westjordanland mit 29.930 Iiwohner. D Stadt lit i de Palästinensische Autonomiigebiet und gränzt im Norde a Jerusalem. Zu dr Aglomerazioon vo Bethlehem ghöred au Beit Dschala und Beit Sahur; s Dorf Beit Sahur het wie Bethlehem e biblischi Bedüütig, wil s nach dr Überliferig vo de Israelite de Geburtsort vom David isch. Für d Christe uf de ganze Wält isch Bethlehem wichtig, wil s de Überliferig na de Geburtsort vo Jesus isch. Das cha mer au i dr alemannische Sprooch in dr Wienechtsgschicht nochelääse. Bürgermeisteri vo de Stadt Bethlehem isch syt November 2012 di arabischi Christin Vera Baboun. Bethlehem het über 30 Partnerstedt in aller Wält. Dr Ort wird i de Bible zerscht in Gen 35,19 EU erwähnt. Det heissts, dass d Rachel, d Frau vom Jakob, „a de Strass nach Efrata, wo jetzt Betlehem heisst“, begrabe worde sig. Au de Joseph söll im Grab vo synere Muetter Rachel a de Strass uf Bethlehem beerdigt worde sii. D Rachel staht im Judetum au als Symbol für Israel und syni Truur ums verlorene Volch Ephraim, wo nid us assyrischer Gfangeschaft
Dr Johann Jakob Bausch (* 25. Juli 1835 en Groß-Sieße, † 14. Februar 1926 z Rochester em US-amerikanischa Staat New York), ischt a deitsch-amerikanischer Induschtrii-Pioniir gwäa. Dr Johann Jakob Bausch kommt am 25. Juli 1835 z Groß-Sieße em Oberamt Geislenga als Soh vo-ma Becker uff d Welt. Trotz-em Handwerksberuaf vom Vadder leabt dui Familie Bausch en-ra graußa Armut. Abr trotz älle Widrichkeida schafft’s der Bua, dass’r noch-em Bsuach vo dr Volksschuel a Lehr als Opdiker macha koo. Wia-nr do drmit ferdich ischt, kriagt’r sei erschda Stell en dr Schweiz. Seine Hauptbeschäfdigonga send deet s Schleifa vo Gleeser ond s Durchfihra vo leichde Repradura. Des Gschäft hangt-em abr bald zom Hals raus, weil’s-em viil-zo ei-teenich ischt. Drom fasst’r da Entschluss – er ischt enzwischa knabb 19 Johr alt – sei Glick wia viile Andre au en dr Neia Welt zo suacha. Em Bausch sei Leaba en de Voreinigde Staada vo Amerika (USA) vorlauft zonägscht et so, wia-nr sich des vorgschdellt hot: Bloß miiasam ko-nr sich mit Gleagaheitsarbeida ibr Wasser halda. Wia-nr no au noh beim Säaga zwoi Fenger vorliirt, scheint’r vo ällem Glick vorlassa zo sei. Trotzdem loot sich der Moo et ondrkriaga. Mit dr finanziella Ondrstitzong vo seim hessischa Freind
De Komos (altgriech. κῶμος) isch im antike Griecheland en Art Festumziig gsii, wo d Mentsche zo de Musig vo Kithara, Flööte und Gsang tanzt hend. Nochem Mythos het de Hermes d Lyra erfunde und die em Apollon gschenkt, demit er die zom Komos spile chönn. De Komos isch i de Vereerig vom Dionysos verbraitet gsii, hett aber o spontaan nochemene Fest oder Symposion stattfinde chöne, wie de Komos vom Alkibiades, wo de Platon bischribe hett. Er isch bi Hoochzig biliebt gsii und ufem Schild vom Herakles söll e Hochzigkomos abbildet gsii sii. Sowisoo isch er gern uf Vaase abbildet wore. Z Sparta isch de Komos verbotte gsii. Homerischi Hermeshymne 481 Platon: Gastmool 212 c ff. Ps.-Hes. Aspis 281 Platon: Gsetz 1.637 a Fritz Graf: Komos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 6, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01476-2, Sp. 705–706. Komos - Rauschtanz und nächtliches Schwärmen
De Arion (griechisch Ἀρίων) isch e altgriechische Kitharoid gsii, wo i de zwoot Helfti vom sibete vorchristliche Joorhundert glebt hett. Scho im Altertuum isch er mit Legende verbunde wore. De Arion stammt us de Stadt Methymna uf de Insle Lesbos. As siin Leerer werd de Alkman aaggee. Er hett de Dithyrambos entwicklet, e Wechselgsang zwösched Voorsänger und Choor zo Eere vom Dionysos. Zodem söll er di kyklische Chöör erfunde haa. De Arion hett am Hoof vom korinthische Tyrann Periandros (625-585 v. Chr.) glebt. Wo de Arion vo Tarent uf Korinth graist isch, hett d Bsatzig vom Schiff en gfange gnoo demit si a siis Geld chömid und bischlosse een z tööte, obwoll de Arion ene e Löösigeld abotte hett. Woner gsie hett, as kann Uusweeg isch, het er bette nomol e Lied z singe und d Seelütt hend demm zuegstume. Woner afange singe hett, isch e Delphin choo und de Arion isch is Meer gumpet und de Delphin heb en denn as Vorpirg Tainaron am Süüdspitz vo de Peloponnes trait. Er isch denn zom Periander choo und hett em brichtet, wa vorgfalle isch. Wo s Schiff z Korinth achoo isch, hebid d Seelütt gsait, de Arion sai z Sizilie blibe.
Thouria (altgriech. Θουρία) isch en antiki Stadt z Messenie gsii. D Öberrest findet sich ofem Hügel Helliniko und bim moderne Ort Antheia. Thouria isch am ööstliche Rand vo de Messenische Ebni glege underhalb vom Taygetos. Vom Meer isches acht Kilometer ewegg glege, doch mue sich i de Antike s Piet vo de Stadt bis an Messenische Golf uusdeent haa, do de o de Name Thouriatische Golf ghaa hett. De Hafe vo Thouria dörst bi Akovitika glege haa, wo de Fluss Aris is Meer mündet und wo en antike Poseidontempel gstanden isch, wo offebar zu Thouria ghört hett. Thouria isch scho i de Bronzezitt biwonnt gsii. Die Öberest liged ufem süüdliche Uusloiffer vom Helleniko öberem Fluss Aris. Di mykenischi Stadt isch möglicherwiis mit Leuktron (mykenisch: re-u-ko-to-ro) identisch, wo d Hoptsatdt vo de ennetpirgische Provinz vom Riich vo Pylos gsii isch. Doch isch da uugwöss. Ass do e mächtigi Famili gherrscht hett, zaiget di riiche Chammergreber und e Tholosgraab bi de mykenische Stadt. Thouria ghört zo de wenige messenische Ort, wo nochem End vo de Bronzezitt nöd verloo wore sind. I de Protogeometrische Zitt sind zom Tail di mykenische Chammergräber wiiter bruucht wore. Di antiki Stadt isch nördlich vo de mykenische Sidlig