rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Friederike ischt a Sengschbiil en drei Uffziig mit dr Musik vom eschdreichisch-ungarischa Kombonischda Franz Lehár. S Libreddo stammt vom Ludwig Herzer ond vom Fritz Löhner-Beda. S erscht Môl uff d Bihne komma isch des Werk am 4. Okdobr 1928 em Metropol-Theatr z Berlin. Mit deam Nama vom Titl isch dui hischdorischa Persoo Friederike Brion us-em Elsass gmoint, wo em Jôhr 1771 mit-em schbätra deitscha Dichtrfirschda Goethe (dômôls abr noh ohne „von“) a Vrheltnis ghet hôt. Vo sellem seine Dichdonga send au a baar Vers en des Werk eigflossa. D Friederike Brion (Sopran) Dr Johann Wolfgang Goethe (Tenor) D Salomea Brion, dr Friederike ihr Schweschtr (Soubrette) Dr Jakob Michael Reinhold Lenz, a Freind vom Goethe (Tenorbuffo) Dr Karl Auguscht, Großherzog vo Sachsen-Weimar (Schbrechroll) Dr Johann Jakob Brion, Pfarrer en Sesaheim ond Vaddr vo dr Friederike ond dr Salomea (Schbrechroll) D Magdalena Brion, sei Frau (Alt) Em Goethe seine Komilidona Friedrich Leopold Weyland, Franz Lerse, Johann Heinrich Jung-Stilling ond Georg Engelsbach (Schbrechrolla) Dr Hauptmann Karl Ludwig von Knebel, dr Erziher vom Prinza am Weimarer Hof (Schbrechroll) D Madame Schöll (Schbrechroll) D Hortense, dera ihr Dechderle (Schbrechroll) D Manna ond Fraua vo dr Gsellschaft, Baura ond Beierenna, Buaba ond Mädla (Chor ond Schdadischda)
D`Blokfleete isch a Fleete und gheert zu de Holzblosinschtrument. Sie gheert hiisichtlich dr Tonerzoigung zur Familie vo dr Kernschpaltfleete, vo dr Haltung her zu de Längsfleete und vo dr Schpiilwiis noch zu de Schnaablfleete. Witere Bezoichnunga sind: Flauto dolce oder Flauto diritto (italienisch), Flûte à bec oder Flûte douce (franzesisch), recorder (änglisch) und Schnaablfleete, für d` Sopranino-Blokfleete ou Flautino. In Europa hot sich d` Blokfleete in dr Muusik vo dr Renaissance als gonze Inschtrumentefamilie dur alle Tonlaage dur b'houptet (im folgende isch allad dr tiefschte schpilbare Ton aagea): Garkleinblockflöte in c"' Sopraninoblockflöte in f" Sopranblockflöte in c" Altblockflöte in f' Tenorblockflöte in c' Bassblockflöte in f Grossbassblockflöte in c Subbassblockflöte in F Kontrasubbassblockflöte in C Dr Tonumfang vo dr uinzelne Blokfleete betreit jewils ca. 2 Oktave. No heit sind vor allem Sopranino- bis Bassblokfleete gängig. Drneabe werred für spezielle Aaforderunga ou Blokfleete für praktisch jede ander Laag gmachet. Querflöte Commons: Recorders (Instruments) – Sammlig vo Multimediadateie www.blockfloete-online.de - Infoportal und Community zum Inschtrument www.blockfloetengriffe.de - Interaktive Grifftabelle vo Winfried Bauer Interaktive Noten für Blockflöte www.windkanal.de - d` Fachzitschrift zur Blokfleete
D Achtburger si in dr Stadt Basel im spoote Middelalter e Grubbe vo acht nitaadlige Patrizier gsi, wo sit 1212 im Root vo dr Stadt Basel gsässe si. Zerst si d Achtburger äifach Bankiee und Kauflüt gsi, wo riich und wirtschaftlig und au bolitisch iiflussriich gsi si. Wo dr Iifluss vo de Zümft vom 14. Joorhundert aa gwaggse isch, het sich au d Stellig vo de Achtburger veränderet. D Zümft häi Verdräter im Root vo dr Stadt überchoo und d Achtburger, wo scho e Zit lang vorhär im Root gsi si, si gsellschaftlig no hööcher ufgstiige. Si si vo denn aa e Däil vom Patriziat gsi, wo vorhär nume Aadligi drzueghört häi, und häi sich sälber as Junker afo bezäichne. Gliichzitig het sich d Grubbe vo de Achtburger bolitisch ufgspaltet: e Däil häi mit em Aadel sümpathisiert, wo sich uf Östriich orientiert het, anderi häi d Zümft understützt, wo in dr Stadt immer mächtiger worde si. Achtburger het nume chönne wärde, wär gnueg Gäld ghaa het, zum e standesgmässes Lääbe chönne z füere. Usserdäm het en Achtburger im 15. Joorhundert vo äinere vo de drei patrizische Drinkstuube müesse ufgnoo wärde, wo zämme as hoochi Stuube bekannt gsi si. Zu deene
Di evangelisch Chile isch e Sammelbezeichnig für verschidnigi Chile, wo alli us de Reformation hervorgange sind. Si werde au als proteschtantischi Chile bezeichnet. De Begriff Evangelisch beziiht sich uf s Evangelium vo Jesus Chrischtus und di viir Evangelie, wo im Noie Teschtament vom Läbe und Stärbe vo Jesus verzälled. De Bezug uf d Bible isch daderbi bewusst chilekritisch im Gegesatz zu de katholische Chile bruucht worde, wo bis in d Noiziit de Gläubige de Zuegang zu de Bible erschwert het. De dütsch Reformator Martin Luther het de Begriff für sini Aahänger verwendet, zumal er d Bezeichnig Lutheraner nöd het welle. Wo sich im Lauf vo de Reformetion di unterschidliche Konfessione usebilded hend, isch Evangelisch zu eme Oberbegriff für di lutherische und di reformiirte Chile worde, wo mit em Weschtfälische Fride durch s Corpus Evangelicorum zu eme Verfassigsbegriff worden isch. Hüt wird de Begriff Evangelisch au vo vilne Freichile bruucht, wo ja letschtendlich au in de Tradition vo de Reformation stönd. Gmeinsam sind de evangelische Chile di viir Soli vo de Reformation: Sola fide – allei durch de Glaube wird en Mönsch grechtfertiged, nöd durch gueti Werk Sola gratia – allei durch d Gnad vo Gott wird de Mönsch gretted, nöd
Dr Dativ ìsch a Fàll, ìn Gràmmàtik. Ìn da indogermanischi Sprocha wìrd dr Dativ hàuiptsachlig fer s indirekt Objekt verwanda. Dr Nàmma „Dativ“ stàmmt vum Làtiinischa „dare“ (gaa). Ìn dr àlemànnischa Sproch gìt's aui dr Akkusativ. Wia ìn da meischta Indogermanischi Sprocha ìsch's dr Fàll vum indirect Okjekt. Zum Beispiel, ìm Sàtz „ìch gìbb ebbis ìm Mànn“, ìsch da wo bikummt (àlso dr Mànn) ìm Dativ. Teil Verb wara ìmmer vum Dativ gfolgt. Zum Beispiel: gheera: dàs gheert mìr, sall gheert ìm Noochber. schmecka: s Assa schmeckt mìr. Dr Dativ kààt aui noh Teil Präpositiona vorkumma. üs, bi, mìt, noh, zitter, vu, zu. Zum Beispiel: sa kummt mìt ìhrem Suhn Präpositiona wo-n-a Lokalisiarung zeiga. Zum Beispiel: ar blibt ìm Bett Ìm Àlemànnischa (un mankmol ìm Hoochditscha, bsunderscht ìm Süda vum Ditschlànd) wìrd dr Dativ àstàtt dr Genitiv verwanda, fer üsdrucka wàs eim gheert. Zum Beispiel: ìm Kìnd si Hund. Ànder Beispiel, mìt dr Präpositiion „vu“: s Dàch vu dr Schüel (uf Hoochditsch war do a Genitiv). Uf Làtiinisch wìrd dr Dativ ìn verschìedena Situàtiona verwanda, zum Beipsiel fer a indirekt Objekt oder fer ebbis wo ma gìtt. Zum Beispiel: „Caesar regnum Cleopatrae dedit“ (Eutr., 6, 22) („dr Cesar hàt ìn
Québec (französisch [keˈbɛk], änglisch Quebec [kwɨˈbɛk] oder [kəˈbɛk], uf tüütsch au [kveˈbɛk], offiziell frz. Ville de Québec, ängl. Quebec City [kwɪˈbɛkˈsɪti], isch d Hauptstadt vo de Provinz Québec z Kanada. S isch di einzigi Stadt z Nordamerika, won en Altstadt und intakti Festigsanlage hät. Drum hät d UNESCO 1985 gsäid, Québec isch Wältkulturärb. D Stadt häd 500.691 Iinwoner. De Lüüt won deet woned säit mer Québécois bzw. gnauer Québécois de Québec, zum si vo de Québécois us de Provinz z unterschäide. De Name chunt vo de Flussängi zwüsched Québec und de Stadt Lévis uf em andere Ufer vis-à-vis. S Wort Kebek us de Spraach vo de Algonkin bedüütet „Ängi“. Iidrag in der Wälterbliste vo dr UNESCO uf Änglisch und uf Französisch Statistics Canada (2011 Census). Québec City Profile, naaglueged am 19. Juli 2012 Institut de la statistique du Québec Archivierte Kopie. Archiviert vom Original am 14. Februar 2009; abgruefen am 14. August 2012. Serge Courville, Robert Garon: Québec, ville et capitale. Les Presses de l’Université Laval, Québec 2001, ISBN 2-7637-7674-4 (Online). Jean-Marie Lebel, Alain Roy: Québec 1900–2000, le siècle d’une capitale. Éditions Multimondes, Québec 2000, ISBN 2-89544-008-5 (Online). Div. Autoren: Quebec City. Ulysses Travel Guides, Montreal 2005, ISBN 2-89464-729-8 (Online).
Dr Andronikos III. Palaiologos (middelgriech. Ἀνδρόνικος Γ' ὁ Νέος Παλαιολόγος, * 1296 z Konstantinopel; † 15. Juni 1341 z Konstantinopel) isch vo 1328 bis zu sim Dood Kaiser vo Byzanz gsi. Er isch dr Soon vom Michael Palaiologos und dr chläiarmenische Brinzässin Rita (Maria) gsi, ere Dochder vom Levon II. Dr Andronikos isch dr Änkel und Noochfolger vom Kaiser Andronikos II. gsi. Wil er so gwaltdäätig gsi isch, won er jung gsi isch, het en si Groossvater vo dr Droonfolg usgschlosse, wo si Vater 1320 gstorben isch. Dr Andronikos het sich ufgleent gege das und het Didymoticho as Basis gege Konstantinopel brucht. Noch eme Bürgerchrieg isch er 1325 zum Mitregänt vo sim Groossvater kröönt worde. Dr Friide zwüschene het nid lang ghebt und er het 1328 si Groossvater zwunge, abzdanke. Im Andronikos si oberst Minister isch dr Johannes Kantakuzenos gsi, dr spööteri Kaiser Johannes VI. D Regierigszit vom Andronikos III. het dr Verfall vom Byzantinische Riich e Zitli lang ufghoobe. Er isch die ganz Zit in Chrieg verwigglet gsi, vor allem mit de Osmane, wo iir Gebiet vergröösseret häi und s byzantinische Chläiasie bis uf e Hampfle Enklave erooberet häi. 1332 het er d Schlacht vo Rusokastro gege dr bulgarisch
Dr Stefan Uroš IV. Dušan dr Gwaltigi (serb. Silni), au Stefan Dušan oder Nemanjitsch IX., (* 1308; † 20. Dezämber 1355) isch Herrscher vo Serbie gsi und het vo 1331 bis 1355 regiert. Si Noochfolger uf em serbische Droon isch si Sohn Stefan Uroš V., gnennt „dr Schwachi“, gsi. Dr Stephan Dušan isch us em serbische Aadelshuus vo de Nemanjide gstammt, wo 1192 d Herrschaft übernoo het. Doorum het men em au Nemanjitsch IX. gsäit. 1331 het er dr Droon vo sim Vater usurbiert und het sich mit dr Understützig vo Aadlige sälber zum Köönig vo Serbie erhoobe. Am 8. Septämber het er sich z Skopje kröönt. Er het bis 1355 regiert und isch dr mächdigsti Köönig im südöstlige Öiropa gsi. Er het sich as Generaal, Regänt und Gsetzgääber uusedoo. D Hauptstadt vo sim Riich isch Prizren gsi, denn vo 1345 aa, won er sich zum Zar vo de Serbe und Rhomäer erhoobe het, Skopje. Si Regierigszit gältet hüte as s Goldige Zitalter vo Serbie. Slavomir Nastasijevič: Stefan Dušan. Narodna Knjiga, Belgrad 1987, ISBN 86-331-0230-7. Commons: Stefan Uroš IV. Dušan – Sammlig vo Multimediadateie Duschan. In: Meyers Konversations-Lexikon. 4. Uflag. Bd. 5, Bibliographisches Institut, Leipzig 1885–1892, ‎ S. 251. Душанов
In dr Schlacht bi Welbaschd am 28. Juli 1330 (bulgarisch Велбъждската битка) het d Armee vo Serbie die vo Bulgarie gschlaage und vernichdet. Mit dere Schlacht het d Vormachtstellig vo Serbie uf dr Balkanhalbinsle aagfange und au dr Verfall vo Bulgarie und vo Byzanz. Es isch schliesslig drzue choo, ass die bäide Riich in d Händ vo de Osmane gfalle si, und das isch dr Grundstäi für die joorhundertilangi osmanischi Herrschaft in Südostöiropa gsi. Serbie isch e chli spööter vo de Osmane erooberet worde. D Herrscherdünastii vo de Palaiologe (1261-1453) d Hegemonii vo Byzanz im westlige Däil vo dr Balkanhalbinsle nie me chönne zruggeroobere und het sä de Serbe müesse überloo. Dr Stefan Uroš II. Milutin (1282-1321) het 1282 s hütige Nordmazedonie vo Byzanz erooberet und denn si Iifluss uf Bosnie und an die albanischi Adriaküste usdeent. Byzanz, wo in Chläiasie vo de Osmane under Druck gsi isch, und Bulgarie häi sich mit em Ufstiig vo Serbie nit welle abfinde und häi beschlosse, gmäinsami Sach z mache. Dr Stefan Uroš III. Dečanski (1321-1331) het aber nid gwartet, bis die byzantinische Drubbe zu de bulgarische gstoosse si und het am 28. Juli 1330 in dr Entschäidigsschlacht bi Welbaschd (em Velebusdus vo
As Suserenidäät (frz. suzerain „Oberhohäit, Oberherrschaft“, vo lat. sursum „uufe, in dr Hööchi“) het mä bis zur Middi vom 20. Joorhundert e machtbolitischi Staateverbindig bezäichnet, wo äi Staat (Suzerän, Oberstaat) wichdigi Befuegniss vom ene andere suwerääne Staat (Unterstaat) usüebt, mäistens Milidäär-- und Ussebolitik. Drfür übernimmt er dr Schutz vom andere Staat. D Suserrnidäät isch em Protektoratsverheltnis seer äänlig gsi. E historischi Definizioon für Suserenidäät goot eso: “[S]uzerainty” is a term applied to certain international relations between two sovereign States whereby one, whilst retaining a more or less limited sovereignty, acknowledges the supremacy of the other. Dr Oberstaat isch im Understaat faktisch überlääge gsi und er het dorum d Befuegnis vom Understaat für dass dä in siine innere Aagläägehäite sälber het chönne bestimme, von ere Erlaubnis chönne abhängig mache. Die Rächtsfigur isch entwigglet worde zum d Abhängigkäit vo Indie vom Veräinigte Köönigriich am Ändi vom 19. Joorhundert z beschriibe. Sonigi Abhängigkäitsverheltniss git s in dr Geegewart kum me. Es git zwar immer no e Hufe Staate, won e andere Staat vor allem iiri uswärtige Aagläägehäite woornimmt (z. B. Liechtestäi, Andorra und d Cookinsle). Aber hützudags wärde alli Staate as suwerään gliich aagluegt. Dr Staat, wo d Aagläägehäite vom ene andere woornimmt,
Dr Eberhard Meckel (* 22. März 1907 z'Friburg im Brisgau, † 7. Juni 1969 z'Friburg) isch e dütscher Schriftsteller un Kritiker gsi. Er het unterem Pseudonym Peter Sixt gschriebe. Dr Eberhard Meckel, Sohn vum Architekt Carl Anton Meckel, Vadder vum Schriftsteller und Grafiker Christoph Meckel, het siini Gymnasialzit z'Etteheim un im Kepler-Gymnasium z'Friburg im Brisgau verlebt. 1926-1930 het er Kunstgschichd un Philosophie studiert un mit der Promotion zuem Dr. phil. an der Friburger Universität über de Wolfgang Eduard Griepenkerl abgschlosse. Derno het dr Meckel as Schriftsteller, Hörspielautor, Kritiker un Redakteur bis zuem End vom Zweute Wältkriäg in Berlin gschafft (1940-1945 isch er vo dr Wehrmacht iizoge gsi). Siini wichtigschde Arbedsgebiet sin Gedicht, Erzählige un Roman gsi. Er het in dr Literaturzitschrift "Die Kolonne" mitg'arbeitet. Us dr Kriegsgfangeschaft isch er 1947 wieder nach Friburg z'ruckcho, in de südbadische Raum, wo au vieli Erzählige von em aagsiedlet sin. In sine schpötere Lebensjohre het er sich bsunders mit em Läbe un em Wärch vom Johann Peter Hebel bschäftigt. 1957 het er sich in siinere Red „Umriß zu einem neuen Hebelbildnis“ biim «Schatzkästlein» (das isch e alljöhrlichi Veraschtaltig z'Lörrech zue Ehre vom Hebel) defür iig'setzt, ass me de Theolog un de Dichter Johann Peter
Die Hoochi Stuube isch d Bezäichnig für die drei Basler Drinkstuube im spoote Middelalter gsi, wo sich die Aadlige und die meebessere Bürger vo dr Stadt droffe häi. Si häi sich zun ere Art Bardeizentrale entwicklet. Äänligi Iirichdige si in e Hufe andere Schwizer und süddütsche Stedt bekannt. Z Basel hai im 15. Joorhundert drei Stuube die Hoochi Stube bildet: zwäi ooberi Stuube – d Gsellschaftsstuube zum Brunne und d Gsellschaftsstuube zur Mugge – und d Gsellschaftsstuube zum Süfze, wo men ere au die niideri Stuube gsäit het. S zum Brunne, wo vor 1411 kauft worde isch, isch am Petersbärg 1 gstande, und mä het s 1937 abbroche. S Huus zur Mugge am Schlüsselbärg isch scho vor 1374 kauft worde. 1545 het mä s nöi ufbaut und das Gebäid stoot immer no. Vo 1661 bis 1849 isch s dr Sitz vo dr öffentlige Bibliothek und de Amerbachsche Sammlige gsi. S Huus zum Süfze (au ze der núwen bruggen) isch in dr Stadthuusgass gstande. Es isch vor 1367 kauft worde und mä het s 1915 abbroche.. Die Hooche Stuube si wichdigi gsellschaftligi Dräffpünggt gsi und Achtburger het mä numme chönne wärde, wemm mä in äinere vo de Stuube Mitgliid gsi isch.
S hütige Huus zur Mugge am Schlüsselbärg bim Basler Münsterblatz isch 1545 baut worde. Vo 1671 bis 1849 isch dört d Universidäätsbibliothek und s erste öffentlige Museum z Basel gsi. S Huus, wo vorhär dört gstanden isch, het dr gliich Naame gha, und 1439 het dört s Konklave stattgfunde, wo dr Papst Felix V. zum Babst gweelt het. S Huus zur Mugge isch e Baasler Kulturguet, wo für d Region vo Bedütig isch. Am Ort, wo s Huus zur Mugge und dr Hoof, wo zun em ghöört, stöön, het mä Spuure vo Geböid gfunde, wo bis in d Römerzit zrugggöön. Mä het archeologisch chönne bewiise, ass drunder Räst vo dr spootantike Kastellmuure um dr spööteri Münsterblatz si und Grundmuure vom en Kolossalbau, wo mä dänggt, ass es e Geträidspiicher gsi sig. Dr Vorgängerbau us em Hochmiddelalter isch zum erste Mol 1334/45 under dr Bezäichnig «zer Mugken» erwäänt worde. Es isch äini vo de Drinkstuube vo de Basler Aadlige gsi. In sine dääferete Rüüm het mä noch Durnier uf em Münsterblatz Bankett und Bäll abghalte. Wääred em Basler Konzil isch s Huus e Daagigsgeböid gsi. Au s Konklave het dört stattgfunde, wo am 5. Novämber 1439 dr Herzog Amadeus vo Savoye
Die Liberal-Demokratischi Bardei (LDP) isch e liberali Bardei im Kanton Basel-Stadt. D LDP isch die dradizionelli Inträsseverdrätig vom Basler Groossbürgerdum, vom so genannte Daig. Im Groosse Root het si sit de Waale im Joor 2016 15 vo 100 Sitz. S LDP-Mitgliid Christoph Eymann isch Nationalrot; dr Conradin Cramer isch Vorsteher vom Erziejigsdepartemänt und äine vo de siibe baselstedtische Regierigsrööt. In dr Gmäind Rieche isch d LDP bis zu de Waale vo 2010 sogar die sterksti Bardei gsi. Aktuell het si 6 vo 40 Sitz im Iiwoonerroot. D LDP het bis 2008 zur Liberale Bardei vo dr Schwiz (LPS) ghöört. Sit ass d LPS und d FDP uf dr Bundeseebeni 2009 fusioniert häi, isch si Mitgliid vo dr Bardei «FDP.Die Liberale». Uf dr kantonale Eebeni isch si aber unabhängig vo dr FDP Basel-Stadt, wo au zur FDP Schwiz ghöört. Website der Liberal-Demokratischen Partei Website der Jungliberale Basel-Stadt
Dr Christoph Eymann (* 15. Januar 1951 z Basel, Bürger vu Basel) isch e Schwizer Politiker us dr (LPS). Dr Eymann het vo 1973 bis 1978 Jurisprdänz an dr Uni Basel studiert. Vo 1980 bis 1984 het er as Jurist bim Basler Volkswirtschaftsbund gschafft, 1984 bis 2001 isch er Diräkter vom Gwärbverband Basel-Stadt gsi. Politisch aktiv isch dr Eymann 1981 worde, won er zum Mitgliid vom Basler Bürgergmäindiroot gweelt worden isch. 1984 bis 1995 isch dr Eymann im Groosse Root vom Kanton Basel-Stadt gsässe. Vo 1991 bis 2001 isch er im Nationalroot gsi. 2000 isch dr Eymann in dr Basler Regierigsroot gweelt worde und 2004 und wider 2008 im Amt bestäätigt worde. Er isch dört dr Vorsteher vom Erzieigsdepartemänt. In de Nünzäänünzigerjoor het er im äigene Laager ökologischi und gsellschaftspolitischi Ideä duuregsetzt, zum Däil gege groosse Widerstand. Dr Grundsatz vo dr „noochhaltige Entwicklig“ isch noch ere Mozioon von em in die revidierti Bundesverfassig ufgnoo worde. Dr Eymann isch gschiide. In dr Armee het er s zum Hauptmä brocht. Christoph Eymann uf dr Websyte vo dr Bundesversammlig (Iigreichti Vorstöss) Motion 97.3475 vom 17. Dezämber 1997, aagnoo/überwiise duur d Nationalroot/Ständeroot Herbstsession 1998
S Museum an dr Augustinergass isch s erste äigetlige Basler Museumsgeböid. Dr Melchior Berri het s entworfe und es isch 1849 eröffnet worde. Sit denn het mä s immer wider e chli umbaut, vor allem im Innere. Am Aafang isch im Museum dr ganzi öffentligi Sammligsbestand ufbewaart worde, aber no di no het mä nöiji Museum ufdoo wo uf äinzelni museali Beriich spezialisiert gsi si. Im «Berri-Bau», wie men em noch sim Archidekt au säit, isch hüte s Naturhistorische Museum Basel dehäi. 1661 häi d Stadt und d Universidäät Basel s Amerbachkabinett kauft, und s sit 1671 im Huus zr Mugge im Publikum zuegänglig gmacht. Vor allem noch dr zwäite Helfti vom 18. Joorhundert, wo d Ufklärig sich in dr Bevölkerig het afo bräit mache, het mä d Sammlig stark vergröösseret, und s Geböid und si Infrastruktur häi im sterkere Publikumsvercheer und dr modärne Wüssenskultur nüme entsproche. Mä het 1821 e nöis Naturhistorischs Museum im Falkestäinerhoof iigrichdet. 1836 het mä afo Blään mache, am Blatz vom ehemoolige Augustinerchloster, wo denn vo dr Uni brucht worden isch, e nöis Vilzwäckgeböid z baue. D Uni het aber in wite Kräis vom gwärbdriibende und industrielle Bürgerdum e schweere Stand gha, wil mä sä
Dr Nero isch dr Kaiser vo Rom gsi vo 54 bis 68, und dr letscht vo dr Julisch-claudischi Dünastii. Si Groossunggle Claudius het en adoptiert und so isch er däm si Erb und Noochfolger worde. Er het dr Droon im Joor 54 bestiige noch em Dood vom Claudius. Wääred siner Regierigszit het sich dr Nero dr Diplomatii und em Handel gwidmet und het d Kultur im Riich understützt. Er het Theater lo baue und athletischi Spiil gsponseret. Si General Corbulo het vo 58 bis 63 im Oste erfolgriich gege s Partherriich Chrieg gfüert und denn d Friidensverhandlige abgschlosse. Dr General Suetonius Paulinus het en Ufstand z Britannie niidergschlaage und s Bosporanische Riich anektiert. Im Joor 64 isch e groosse Däil vo Rom im ene Stadtbrand aabebrennt und e Hufe Römer häi glaubt, ass dr Nero sälber s Füür gläit het, zum für d Domus Aurea Blatz mache. D Rebellion vom Vindex z Gallie het im Kaiser si Posizioon gschwecht und wo dr Galba z Hispania zum Kaiser usgrüeft worden isch, het dr Nero s vorzooge, sich sälber umzbringe as ermordet z wärde. Uf Latiinisch isch im Nero si Naame eso gschriibe worde: NERO CLAVDIVS CAESAR AVGVSTVS GERMANICVS. Normdate: GND: 118586998
Monteneuf (bretonisch Monteneg) isch e franzesischi Gmai im Département Morbihan in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Guer un zum Arrondissement Vannes. Monteneuf lyt 48 km vu Vannes un 87 km vu Lorient uf ere Hechi zwische 33 m un 158 m iber Normalnull. Zwische Monteneuf un Réminiac lyt d Quälle vum Fluss Rahun. Dr Maire vu Monteneuf isch dr Yann Yhuel. Monteneuf ghert zum Kommunalverband Oust à Brocéliande Communauté. Dr traditionell Dialäkt vu Monteneuf ghert zum Gallo. Domaine megalithique Les Pierres droites Menhirs de Chomet Chilche Saint-Michel (18. Jh., 1947) Kapäll Voltais (17. Jh.) Kapäll Bas Trézon (1569) Kapäll Saint-Martin (17. Jh.) Château de la Voltais (15. Jh.) Château de Kervézec (1830) Commons: Monteneuf – Sammlig vo Multimediadateie Monteneuf uf geobreizh.com (Internet-Archive) Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr) Normdate: GND: 4687958-4 | VIAF: 237462603
Monterblanc (bretonisch Sterwenn) isch e franzesischi Gmai im Département Morbihan in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Vannes-3 un zum Arrondissement Vannes. Monterblanc lyt 12 km vu Vannes un 51 km vu Lorient uf ere Hechi zwische 46 m un 151 m iber Normalnull. Nochbergmaine sin Plaudren im Weschte un Norde, Elven im Nordoschte, Saint-Nolff im Oschte un Sidoschte, Saint-Avé im Sidoschte un Locqueltas Weschte. Monterblanc isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1455 as Monsterblanc (16. Jh.: Moustoerblanc, 1654: Montouer-le-Blanc). Dr Maire vu Monterblanc isch dr Alban Moquet. Monterblanc ghert zum Kommunalverband Golfe du Morbihan - Vannes Agglomération. Dr traditionell Dialäkt vu Monterblanc ghert zum Bretonisch. Chilche Saint-Pierre (18. Jh.) Kapäll Notre-Dame, Montgolérian (1460) Kapäll Notre-Dame, Montgolérian Fontaine Saint-Pierre (17. Jh.) Commons: Monterblanc – Sammlig vo Multimediadateie Monterblanc uf geobreizh.com (Internet-Archive) Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr)
Monterrein (Gallo Monterein, bretonisch Mousterrin) isch e ehmoligi franzesischi Gmai im Département Morbihan in dr Region Bretagne. Zum 1. Jänner 1019 isch si as Commune déléguée zue Ploërmel yygmaindet wore. Monterrein lyt 39 km vu Vannes un 76 km vu Lorient uf ere Hechi zwische 59 m un 126 m iber Normalnull. Monterrein isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1187 as Mousterin (1459: Monterrin, 1630: Monterrain). Dr letscht Maire vu Monterrein isch dr Marcel Benoit gsii. Dr traditionell Dialäkt vu Monterrein ghert zum Gallo. Chilche Saint-Malo (12. Jh., 17. Jh., rekonschtruiert 1927) Chateau Haute-Touche (1760) Commons: Monterrein – Sammlig vo Multimediadateie Monterrein uf geobreizh.com (Internet-Archive)
Montertelot (bretonisch Mousterdelav, Gallo Montertelo) isch e franzesischi Gmai im Département Morbihan in dr Region Bretagne. D Gmai ghert zum Kanton Ploërmel un zum Arrondissement Vannes. Montertelot lyt 36 km vu Vannes un 72 km vu Lorient uf ere Hechi zwische 19 m un 100 m iber Normalnull. Montertelot isch zum erschte Mol gnännt wore anne 1330 as Montertelo (1630: Montretelor). D Maire vu Montertelot isch d Nellie Jolivet. Montertelot ghert zum Kommunalverband Ploërmel Communauté. Dr traditionell Dialäkt vu Montertelot ghert zum Bretonisch. Chilche Saint-Laur (1851-58) Commons: Montertelot – Sammlig vo Multimediadateie Montertelot uf geobreizh.com (Internet-Archive) Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr)