rlitschk/wikidir huggingface dataset:
D Pero (altgriech. Πηρώ) isch i de griechische Mythologi d Töchter vom Neleus und vo de Chloris gsii. D Pero isch as jungi Frau starch umworbe gsii, dromm hett de Neleus e bsundrige Bruutpriis verlangt, nemmli d Veeherde vom Iphiklos. De Woorseger Melampus hett för siin Brüeder Bias die Herde anegschafft. D Aazaal vo de Chind us dere Verbindig werd verschide aaggee. Ruth Elisabeth Harder: Pero. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 595. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Pero, S. 422.
Pisa isch de Name vo: Geografii Pisa, en italienischi Stadt Pisa Griecheland, en antiki griechischi Landschaft uf de Peloponnes Pisa (Fluss), Nebefluss vom Narew z Pole Provinz Pisa, eine italienische Provinz Persoone Albert vo Pisa (um 1200–1240), italienische Franziskaner Bona vo Pisa (um 1156–1207/1208), italienischi Mystikeri Giulio Pisa (1936–1976), italienische Geoloog Hubaldus us Pisa (noch 1252), erzbischöfliche Notar Karl Pisa (1924–2015), österriichische Autor und Politiker Petrus vo Pisa, Grammatiker Rainer vo Pisa (um 1100–1160), Hailige Rustichello da Pisa (13. Jh.), italienische Autor Anderi Pisa (Schiff), e Passagierschiff Pisa Calcio, en italienische Fuessballverain Abchörzige PISA as Abchörzig maint: Personal-Informationssystem der Armee, d Datebank vo allne Schwiizer Armeeangehörige PISA (Fernseesendig), Fernsehsendige, ARD und SF PISA-Datebank (Protein Interfaces, Surfaces and Assemblies) vom European Bioinformatics Institute PISA-Studie (Programme for International Student Assessment), Schuelstudien vo de OECD Proximal Isovelocity Surface Area, e medizinische Sachbigriff PiSA as Abchörzig maint: PiSA (Pilion Summer Academy), e Kreativ- und Tanzakademi z Griecheland PiSA sales, e dütschi Software GmbH
Pisa oder Pisatis (altgriech. Πῖσα, Πίσα, Πισάτις) isch de Name vonere Landschaft i de nordwestliche Peloponnes. Mengisch werd o gsait, as Pisa e Stadt gsii sai, wa aber scho i de Antiki umstritte gsii isch. D Landschaft Pisa litt am undere Alpheios um Olympia ume. I de Früezitt und Saage no en aignigs Königriich isch d Pisatis früe vo Elis eroberet woore. D Uusdeenig vom Piet isch nöd aidüttig. Pisa söll vom Pisos gründet wore sii. De bikanntist mythischi König vo Pisa isch de Oinomaos. E möglicherwiis historische König vo Pisa isch de Pantaleon gsii. Yves Lafond: Pisa. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 1040–1041.
De Mantiklos (altgriech. Μάντικλος) isch e messenische Woorseger gsii usem Gschlecht vo de Iamide. Sini Historizität isch nöd erwise. Nochem Pausanias isch de Mantiklos de Soo vom Woorseger Theoklos, wo de messenischi Fraihaitsheld Aristomenes biroote hett. Noch de endgültige Niderlaag vo de Messenier hett de Mantiklos zäme mitem Gorgos, em Soo vom Aristomenes, d Messenier uf Sizilie gfüert. Nochdem die sich z Messana niderloo hend, söll de Mantiklos usserhalb vo de Stadt s Hailigtum vom Herakles Mantiklos gstiftet haa. Do d Aagoobe bim Pausanias zom Tail widersprüchlich sind, isch di zittlichi Iironnig unsicher, do de Zweet Messenischi Chrieg im 7. Joorhundert v. Chr. gendet hett, de Anaxilas vo Rhegion aber chorz noch 500 v. Chr. glebt hett. Pausanias: Raise z Griecheland 4.23.10; 26.3 Christoph Auffahrt: Mantiklos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 831.
Amyklai (altgriech. Ἀμύκλαι f.Pl.) isch en Ort und Hailigtum im Antike Lakonie gsii. De Ort isch archäologisch noogwise und litt ufem Hügel Agia Kyriaki, östlich vom Fluss Eurotas, öppe fööf Kilometer süüdlich vom antike Sparta. De hüttig Ort Amikles isch erst i de Noizitt nochem antike Ort binamst wore. Nochem griechische Mythos isch Amyklai vom Amyklas gründet wore. De Apollon hett sich do in Hyakinthos verliebt, e Soo vom Amyklas. Bim Diskuswörffe isch de Hyakinthos töödlich vom Diskus vom Apollon troffe wore. Zu sinene Eere isch denn z Amyklai s Fest vo de Hyakinthia gfiiret wore. Im Schiffkatalog vom Homer werd Amyklai as e Stadt uufglistet, wo em Menelaos ghört hett. Amyklai isch ahand vo archäologische Fund scho i de mykenische Zitt bisidlet gsii. Noch de Saag söll de König Teleklos vo Sparta Amyklai eroberet haa, da wäär, sofern die Uusaag historisch gwertet were taar, im uusgeende 9. Joordhundert v. Chr. gsii. I de historische Zitt isch Amyklai aini vo de fööf spartanische obai gsii mit aigne Ephore und s isch vor alem s wichtigste Hailigtum vo de Spartaner gsii, wo jedes Joor d Hyakinthie gfiiret wore sind. Wäred dem Fest hend d Spartaner kai Chrieg gfüert. S Hailigtum vo
Pharai, Phara, Pherai und Phere isch den Name vo verschidnige antike griechische Ortschafte gsii. Die verschidnige Forme vom Name sind bidingt dör de Tielekt und dör Tatsach, as Ortsnäme im Altgriechische mengisch im Plural und im Singular bruucht wore sind. Die ionischi Form isch Φηραί, Phērai Pl. und Φηρή, Phērē Sg., i de anderne Tielekt (achäisch, böotisch, dorisch) luutet s: Φαραί, Phārai Pl. und Φαρά, Phārā Sg. Phara, Pharai: e Stadt z Achaia. Pharai: e Dorf z Boiotie Pharai, Pharis: e Stadt z Lakonie Pharai, Pherai: e Stadt z Messenie am Fluss Nedon. Pherai: e Stadt z Thessalie am Boibesee. Pherai, Phere: e Stadt, wo bim Homer gnennt werd, woll identisch mitem messenische Pharai, s werd aber o z Arkadie gsuecht.
Pharis oder Pharai (altgriech. Φᾶρις, Φαραί) isch en antike Ort z Lakonie gsii. Er werd bim hüttige Vaphio gsuecht, wo e mykenisches Zentrum gstanden isch, öppe zee Kilometer süüdlich vom antike Sparta und zwee Kilometer östlich vom Hailigtum Amyklai ewegg, em Ostuufer vom Eurotas. Im Schiffkatalog vom Homer werd Pharis as e Stadt uufglistet, wo em Menelaos ghört hett. De Ephoros hett gschribe, as Pharis noch de Iiwanderig vo de Dorer und de Heraklide de Ort vom spartanische Schatzhuus gsii sai, wa im Widerspruch zo de Aagoob stoot, as de spartanischi König Teleklos Pharai underworffe hebi. Die Aagoobe sind aber ali nöd bsunders historisch. Da gelt o för de nächtlichi Öberfall vom messenische Fraihaitsheld Aristomenes wäred de Messenische Chrieg. Im zwaite Joorhundert n. Chr. isch Pharai numeno e Ruine gsii. Yves Lafond: Pharis. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 740.
De Neleus (altgriech. Νηλεύς) isch i de griechische Mythologii de König vo Pylos gsii und de Stammvatter vo de Neleide. De Neleus isch de Soo vom Poseidon und vo de Tyro und de Zwilling vom Pelias. Sini Frau isch d Chloris und si hend drizee Chind ghaa: de Periklymenos isch de de ältist und de Nestor de jüngsti Soo, di andere haisset: Tauros, Asterios, Pylaon, Deimachos, Eurybios, Epilaos, Phrasios, Eurymenes, Euagoras. De Name vo de Töchter isch Pero. D Tyro, d Muetter vom Neleus isch d Töchter vom Salmoneus, em König vo Pisa. Si hett sich in Flussgott Enipeus verliebt und isch immer am Flussufer glege. De Poseidon hett si gsie und d Gstaalt vom Enipeus agnoo und mit de Tyro Sex ghaa. Wo si schwanger woren isch, isch si vo de Stüüfmuetter Sidero plooget wore. D Tyro hett denn Zwilling uf d Welt broocht, de Neleus und de Pelias. D Tyro hett de Kretheus ghüroote, de König vo Iolkos, wo di beede Buebe uufgwachse sind. De Aristoteles hett aber gschribe, as d Büebli ufeme Böötli uusgsetzt wore saied und as Rosshirte die uufzoge hebid. Aineweeg, well de Pelias hett wöle nochem Tood vom Kretheus elai z Iolkos regiere, hett
De Periklymenos (altgriech. Περικλύμενος) isch i de griechische Mythologi de ältist Soo vom Neleus und vo de Chloris. Er isch ann vo de Argonaute gsii. Er isch vom Herakles töödt woore. Sii Soo isch de Penthilos. Wo de Herakles d Neleide aagriffe hett, hend d Götter Partai ergriiffe. Uf de Sitte vom Neleus und sinene Söö hett de Hades gchämpft und uf de Stitte vom Herakles d Athene. De Periklymenos hett d Goob ghaa sich z verwandle und im Champf gege de Herakles hett er sich zerscht ine Schlange, denn in e Loi und drufabe in e Biili verwandlet. Im Schluss isch er as Adler i d Luft gfloge und den vomene Pfill vom Herakles töödt wore. Lutz Käppel: Periklymenos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 572. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Periklymenos, S. 421.
De Leukippos (altgriech. Λεύκιππος) isch i de griechische Mythologi e Vereerer vo Daphne. De Leukippos isch de Soo vom pisatische König Oinomaos. Er hett sich i d Nymphe Daphne verliebt. Die hett aber kai Auge ghaa för Mane und lieber im Wald mit Fründine gjagt. Er hett sich dromm sini Hoor lo wachse loo und Frauechlaider aaglait und denn zäme mit de Daphne und im Wald gjagt. De Apollon, wo ebefalls i d Daphne verliebt gsii isch, hett a de Jägerine iiggee, si sölid doch e Baad im Fluss Ladon nee. De Leukippos hett sich aber nöd wöle uuszüche. Wo d Jägerine mit Gwalt blutt uuszoge hend, hend si gsie, as er e Maa isch und een töödt. ihren Speeren. Parthenios 15. Pausanias: Raise z Griecheland 8202. Heinrich Wilhelm Stoll: Leukippos 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 1997 (Digitalisat). David Leitao: Leukippos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 105. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Leukippos, S. 317.
Im spote Mittelalter hets im Oberrhiingebiät mehreri Ufstandsversuech vu dr Büüre gää - si sin unter em Namme Bundschueh bekannt. D Unterdruckung un d Üssüügung dur dr Adel un dur dr Klerus isch nimmi zum Üshalte gsii - des het drzue gfiährt, ass dr konservativscht Deil vum Volk rebällisch wore isch. Revolutionär an däne Bewegunge isch gsii, ass si sich nit numme mit ere einzelne Forderung gegen e bstimmte geischtlige oder wältlige Landesherr, Grundherr, Grichtsherr, Gäldverleiher usw. gwändet hän, nai, si hän immer meh d Befrejung vum ganze Büürestand zum Ziil gha. Un s isch nit numme um d Büüre gange, nai, um dr "arm mann" im allgmeine, um d breit Unterschicht in Stadt un Land. Diä Programmatik isch vu Bundschueh zu Bundschueh radikalisärt, üsboije un verfejneret wore. Dr Gedanke, ass in däm Kampf d "gettlig Grächtigkeit" durgsetzt wäre soll, isch vu Mol zu Mol dittliger üsdruckt wore. D Unzfriideheit vu dr Büüre am Oberrhiin isch dur s Vorbild vu dr Eidgnosseschaft verstärkt wore, si hän d Schwiz as Vorbild fir e frejheitligs, volkstimligs Staatswäse agsähne. Großes Ufsähne hets gä, wu anne 1499 d Schwiz ime erfolgriche Griäg aü no ihre Unabhängigkeit vum Riich het kenne durfächte. Bemerkenswärt isch, ass
De Leukippos (altgriech. Λεύκιππος, „Schümmel“) isch i de griechische Mythologi e König vo Messenie, er isch de Vatter vo de Leukippide. De Leukippos isch de Soo vom Perieres und vo de Gorgophone. Sini Frau isch d Philodike und sini Töchtere sind di baide Leukippide Hilaeira und Phoibe, wo vo de Dioskure entfüert wore sind. Di dritti d Töchter isch d Arsinoë, wo noch de messenische Saag e Gliebti vom Apollon und d Muetter vom Asklepios isch. Nochem Pausanias söll de Leukippos di lakonischi Stadt Leuktron gründet haa. Heinrich Wilhelm Stoll: Leukippos 1. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 1996 f. (Digitalisat). Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Leukippos, S. 317.
D Gorgophone (altgriech. Γοργοφόνη „Gorgotööteri“) isch i de griechische Mythologi e Töchter vom Perseus und vo de Andromeda. De Name hett si, well ere Vatter d Gorgone töödt hett. D Gorgophone hett de messenischi König Perieres ghüroote und isch d Muetter vom Aphareus und vom Leukippos. Nochem Tood vom Perieres hett si de Oibalos ghüroote, de König vo Sparta und dör de d Muetter vo de Arene, em Ikarios und em Tyndareos wore. Mengisch gelt de Perieres as de Vatter vo allne. Si hett z Argos e Graab ghaa, ganz i de Nööchi wo s de abgschlagni Chopf vo de Medusa verscharret woren isch. Heinrich Wilhelm Stoll: Gorgophone 2). In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,2, Leipzig 1890, Sp. 1727 (Digitalisat). Johannes Scherf: Gorgophone. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 4, Metzler, Stuttgart 1998, ISBN 3-476-01474-6, Sp. 1158. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Gorgophone, S. 202. Pausanias: Raise z Griecheland 2.21-5–7
De Perieres (altgriech. Περιήρης) isch i de griechische Mythologi e König vo Messenie. De Perieres isch de Soo vom Aiolos und vo de Enarete. Sini Frau isch d Gorgophone, e Töchter vom Perseus. Sini Söö sind de Aphareus, de Leukippos, de Boros und de Pisos. Nochem Tood vom Perieres hett d Gorgophone de Oibalos ghüroote, de König vo Sparta. Mengisch werd de Perieres genealogisch is spartanische Königshuus iibaut, deno isch er de Soo vom Kynortas und de Vatter vom Oibalos und Tyndareos. De Perieres isch König vo Messenie gsii und sini Königstadt isch Andania gsii. Zom Perieres isch de Bogeschütz Melaneus choo, e Soo vom Apollon und de hett vom Perieres s Land um de Karnasischi Hain öberchoo und de Landstrich noch sinnere Frau Oichalia binamst. Apollodor: Bibliotheke 1.50; 1.87; 2.49; 3.117; 3.123. Hesiod: Eoie, 10.27. Pausanias: Raise z Griecheland 2.21.7; 3.1.7; 3.11.11; 3.26.4; 4.2.2; 4.2.4; 4.3.7; 5.17.9; 6.22.2. Susanne Eiben: Perieres. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 9, Metzler, Stuttgart 2000, ISBN 3-476-01479-7, Sp. 567. Edward Tripp: Reclams Lexikon der Antike Philipp Reclam jun. Stuttgart (1991), 5. Uuflaag. Lemma: Perieres, S. 421.
De Aphareus (altgriech. Ἀφαρεύς) isch i de griechischen Mythologie e König vo Messenie De Aphareus isch de Soo vom Perieres und vo de Gorgophone. Er hett sini Halbschwöster Arene ghüroote, e Töchter vo de Gorgophone und em spartanische König Oibalos. Sini Chind sind d Zwilling Idas und Lynkeus, en andere Soo isch de Peisos. De Aphareus hett e noji Stadt gründet und die noch sinnere Frau Arene gnennt. Wo de Neleus zom Perieres choo isch, well er vo sim Brüeder Pelias vertribe woren isch, do hettem de Aphareus e Chüstestraiffe ggee, well er mitem verwandt gsii isch. O de Lykos isch zom Aphareus choo und de isch vo sim Brüeder Aigeus us Athen vertribe wore. De Lykos hett z Andania d Myste grainigt und de Aphareus und d Arene und dene sini Chind i d Mysterie vo de Groosse Göttine iigwiicht. Und wo de Tyndareos vo sim Halbbrüeder Hippokoon us Sparta vertribe woren isch, hett de Aphareus de ono bi sich uufgnoo. S Graab vom Aphareus isch z Sparta zaiget wore. Pausanias: Raise z Griecheland 4.2.4-7. W. H. Roscher: Aphareus 1). In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 388 f.
D Arene (altgriech. Ἀρήνη) isch i de griechische Mythologi d Frau vom messenische König Aphareus. D Arene isch e Töchter vom spartanische König Oibalos und vo de Gorgophone. Si hett ere Halbbrüeder Aphareus ghüroote und isch d Muetter vo de Zwilling Idas und Lynkeus und vom Peisos. De Aphareus hett e noji Stadt gründet und die noch sinnere Frau Arene binamst. D Arene isch zeme mit ere siim Maa Aphareus vom Lykos i d Mysterie vo de Grosse Göttinne z Andania iigwiicht wore. Mengisch haisst d Frau vom Aphareus Laokoosa (Λαοκόωσα) oder Polydora (Πολυδώρα) Pausanias 2.4.2 Theokritos 22.206 Peisandros, FGrH 16 F 2 Heinrich Wilhelm Stoll: Arene. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 1,1, Leipzig 1886, Sp. 477 (Digitalisat). Georg Wentzel: Arene 4. In: Paulys Realencyclopädie der classischen Altertumswissenschaft (RE). Band II,1, Stuttgart 1895, Sp. 641.
Leukippos (altgriech. Λεύκιππος, „Schümmel“) isch de Name vo: Leukipp, e griechische Philosoph usem 5. Jh. v. Chr. i de griechische Mythologi Leukippos, e Name vom Sunegott Helios Leukippos (Soo vom Perieres), e König vo Messenie und de Vatter vo de Leukippiden Leukippos (Soo vom Thurimachos), e König vo Sikyon Leukippos (Sohn vom Naxos), e König vo de Karer Leukippos (Soo vom Lampros), er isch as Maitli uf d Welt choo und denn in e Bueb verwandlet wore Leukippos (Soo vom Oinomaos), e Vereerer vo de Daphne Leukippos (Magnesia), de Gründer vo Magnesia am Mäander Leukippos (Metapont), de Gründer vo Metapont Leukippos (Soo vom Makareus), gründet uf Rhodos e Koloni Leukippos (Soo vom Herakles) Leukippos (Sohn vom Eurypylos) Leukippos (Maa vo de Graia) Leukippos (Lykie), Soo vom Xanthios Leukippos (Soo vom Polykrithos)
De Leukippos (altgriech. Λεύκιππος) isch i de griechische Mythologi de Name vomene Maitli, wo i de Pubertäät zomene Bueb woren isch. De Leukippos isch s Chind vom Lampros und vo de Galateia gsii. Wo sini Muetter schwanger woren isch, hett de Lampros gmaint, si söll s Chind nume tööte, wenns ka Bueb wurd. Si hett aber e Maitli uf d Welt broocht und da em Lampros verhaimlicht und s Maitli Leukippos gnennt und em Buebechlaider aaglait. Wo da Maitli i d Pubertät choo isch, hett d Galateia zo de Leto bettet und die hett den s Maitli ine Bueb verwandlet. Die Saag isch mit dem Fest Ekdysia (Ἐκδύσια "Uuszüche") verbunde, wo z Phaistos uf de Insle Kreta gfiiret woren isch. Debii hend sich voreme Hochzig d Brutt nebe s Holzbild vom Leukippos glait. De Festname düütet druf hii, as a dem Fest Chlaider tuuscht wore sind, Anzelhaite aber sind nöd bikannt. Antoninus Liberalis: Metamorphose" 17. Heinrich Wilhelm Stoll: Leukippos 2. In: Wilhelm Heinrich Roscher (Hrsg.): Ausführliches Lexikon der griechischen und römischen Mythologie. Band 2,2, Leipzig 1897, Sp. 1997 (Digitalisat). David Leitao: Leukippos. In: Der Neue Pauly (DNP). Band 7, Metzler, Stuttgart 1999, ISBN 3-476-01477-0, Sp. 105.
D Neleide (altgriech. Νελεῖδαι, Neleidai) sind i de griechische Mythologii d Noofaare vom König Neleus gsii. De älteri Zwiig stammt vom Periklymenos ab und hend e zittlang as König öber Athen regiert und zodem no die ionische Stedt z Chliiasie a de Chüste vo de Ägäis gründt. De jüngeri Zwig stammt vom Nestor ab. Meriri historischi Gschlecht vo Athen hend sich as Noofare vo de Neleide bitrachtet. De Neleus hett mit de Chloris zwölf Söö und ai Töchter ghaa. Ali Söö, mit Uusnam vom Nestor, wo de jüngst gsii isch, sind vom Herakles töödt wore. Nume vom Periklymenos, em ältiste, und vom Nestor, em jüngste sind Noofaare bikannt. De Homer kennt nebet dene zwee no de Chromios und d Töchter Pero. D Näme vo de Söö sind bim Apollodor die: Periklymoenos, Nestor, Tauros, Asterios, Pylaon, Deimachos, Eurybios, Epilaos, Phrasios, Eurymenes, Euagoras und Alastor. De Chromios werd nöd gnennt. De Nestor het sibe Söö ghaa und zwoo Töchtere. D Neme vo de Söö sind: Thrasymedes, Antilochos, Aretos, Echephron, Perseus, Peisistratos und Stratios, d Töchtere haisset Polykaste und Peisidike. De ältist Soo isch de Antilochos, wo zäme mit sim Vatter und sim Brüeder Thrasymedes in Troianische Chrieg zogen isch. Nochem Chrieg isch
De Steven Frederic Seagal (russisch Стивен Фредерик Сигал, Stiwen Frederik Sigal; * 10. April 1952 z Lansing, Michigan) isch en US-amerikanische Schauspiiler. Denäbe isch er au Produzänt, Regisseur, Musiker, Polizist und Kampfsportler. Syt 2016 isch er Staatsbürger vo Russland und vo Serbie. Bekannt worden isch de Seagal vor allem dur syne Rolle i verschidne Martial-Arts-Film. Er isch Träger vom 7. Dan im Aikidō (Aikikai Honbu Dōjō) und Aikidō-Shihan. Songs From The Crystal Cave – NonSolo Blue’s (8345100712) 2004 Mojo priest. Hypertension Music, Hamburg 2007 Commons: Steven Seagal – Sammlig vo Multimediadateie Steven Seagal in de Internet Movie Database (änglisch) Schauspieler Steven Seagal ist jetzt Russe, derstandard.at, 3. November 2016.
Dr Friedrich Eser – mit-em ganza Nama hot’r Anton Friedrich Xaver Eser ghoißa – (* 14. Februar 1798 em oberschwäbischa Hürbel – heitzodag an Ortsdoil vo Guadazäll-Hirbl –, † 13. Juni 1873 z Stuegert), ischt a deitscher Nadur- ond Kunschtforscher sowia Autor vo Sachlitradur gwäa. Dr Friedrich Eser kommt am 14. Februar 1798 als Soh vom Obervogt ond Renda-Amtmann Judas Thaddäus Eser z Hürbel em domoliga Oberamt Biberach uff d Welt. Noch-em Bsuach vo dr Volksschuel en seim Geburtsort ond-em Bsuech vo de Gymnasia z Kempte im Allgai ond z Rautweil fangt’r 1815 an dr Universideet Diibenga Medizin-Studium oo, merkt abr bald, dass des et s Richdige fir-en ischt. Drom wechslet’r zom Bereich Rechtswissaschaft ond Kameralischdig, wo-nr viir Johr späder mit Erfolg abschliaßt. Sei erschda Stell fendet’r 1819 als Akduar beim Oberamtsgericht Urach. Deet schliaßt’r Freinschaft mit-em Dichter Wilhelm Waiblinger. Am 12. Sebdember 1822 fihrt dr Eser d Friederike geborene Fetzer zom Traualtar. 1840 wuud dr Eser Assessor bei dr Finanzkammer en Ulm. Späder wuud’r zom Finanzrat ond schliaßlich sogar zom Obrfinanzrat beferdret. 1841 grendet’r mit a baar Ulmer Honorazioora da Verein für Kunst und Altertum in Ulm und Oberschwaben, wo sich mit äller Kraft fir dui dringend erforderlicha Renoviirong
L’Abergement-Clémenciat ìsch a frànzeesche Gmein ìm Département Ain ìn dr Region Auvergne-Rhône-Alpes. L’Abergement-Clémenciat leit àm Fluss Chalaronne ìn dr Bresse, rund 50 Kilometer nerdlich vu Lyon. D Nochbergmein sìn Illiat, Saint-Étienne-sur-Chalaronne, Dompierre-sur-Chalaronne, Baneins, Châtillon-sur-Chalaronne un Sulignat. D Gmein isch ànne 1857 dur d Füsion vu dr Gmeine L’Abergement un Clémenciat entstànda. L’Abergement ìsch zem erschte Mol gnennt worda ìm Johr 1304 àls Albergamentum in Dombis, Clémenciat ìm Johr 957 àls in agro Clemensiacense, in ipsa villa. Ìm Ort hàt s d Vieux Bourg üs em 14. Jh., s Château du Vieux Bourg vu 1700 un a neogotischa Kìrch us em 19. Jh. Commons: L'Abergement-Clémenciat – Sammlig vo Multimediadateie Liste des maires au 25 avril 2014 (data.gouv.fr)
D Zsa Zsa Gabor [ʒɒ ʒɒ ɡaːbor] (* 6. Februar 1917 z Budapest, Eschtrych-Ungarn as Sári Gábor, au as Zsuzsanna Sári Gábor; † 18. Dezämber 2016 z Los Angeles, Kalifornie) isch e US-amerikanisch-ungarischi Schauspiileri gsii. Si het in Film wie Moulin Rouge un Im Zeichen des Bösen mitgspiilt, mer het si aber in dr Hauptsach gchänt dur ihr glamouröses Privatlääbe mit acht Manne. D Zsa Zsa Gabor isch as zwooti Dochter vum ungarische Garde-Offizier Vilmos Gábor (1884–1962) un syre Frau, dr Schauspiileri Janci „Jolie“ Tilleman Gábor (au Jólie Sári, 1896–1997), uf d Wält chuu. Baidei Elter sin Jude gsii. Si het zwoo Schweschtere ghaa, d Magda Gabor (1914–1997) un d Eva Gabor (1919–1995). Anne 1936 het di dodmol 19-Jehrig e Scheniwettbewärb zur Miss Ungarn gwunne. Noch ere Uusbildig an dr Wiener Musikakademy het dr Richard Tauber ere ne Roll in dr Operette Der Singende Traum gee. Anne 1941, noch em Änd vu ihre erschte Eh mit eme tirkische Diplomat, isch si wie ihri Schweschter Eva uf Hollywood gange, go dert as Schauspiileri z schaffe. D Gabor het ab 1952 in rund fufzg zmaischt chlainere Film un in e Huffe Färnsehproduktione mitgwirkt, doderfir isch si 2004 mit dr Mitglidschaft in dr
S Chloschter Wãẽgaade isch en ehmoligi Abtei vu dr Benediktiner uf em Martinsberg in dr Stadt Wãẽgaade, wu bis 1865 „Altdorf“ ghaiße het un hite noch em Chloschter gnännt wird. S ehmolig Huuschloschter vu dr Welfe het s gee vu 1056 bis zue dr Ufhebig dur d Säkularisation anne 1803. Im Johr 1922 isch d Abtei widerbsidlet wore un het zue dr Beuroner Kongregation ghert. Im Spotjohr 2010 isch d Abtei ufghobe wore un di letschte Mench hän s Chloschter verloo. Anne 1056 het dr Welf IV. uf dm Martinsbärg e Benediktinerchloschter grindet, wu mit Mench vu Altomünster bsidlet woren isch. D Nunne vum 1053 abbrännte Chloschter Altdorf hän im Gegezug s Chloschter Altomünster bsidlet. Anne 1094 isch dr Abtei vu dr Frau vum Welf IV. di Hailig-Bluet-Reliquie gschänkt. Die Reliquie bstoht us Grund vum Bärg Golgota, wu no dr Iberliferig mit em Bluet vum Jesus dränkt isch. In dr Zyt derno hän e Huffe Lyt Stiftige an s Chloschter gmacht go d Reliquie z ehre, dodrunter Land un ganzi Derfer mitsamt ihrene Yywohner. Dr Name „Wãẽgaade“ isch um 1123 urkundli noogwise. D Mench hän si unter anderem mit dr Buechmolerei bscheftigt. Ihre beriemtscht Wärch isch s Sakramentar vum Abt