rlitschk/wikidir huggingface dataset:
Dr Basler Groossi Root isch s Kantonsparlamänt vo Basel-Stadt (Schwiz). Im Januar 2009 isch d Zahl vo de Mitgliider uf Grund vo dr neue Kantonsverfassig vo 130 uf 100 reduziert worde. Dr Root dagt im Basler Roothuus. Dr Begriff Groosse Root wird z Basel sit 1380 bruucht. Dr domolig Groossi Root isch aber nume e Gremium gsi, wo dr Glaini Root, wo die eigetligi Machtzentrale gsi isch, noch Beliebe iiberüft het. Dr Groossi Root het im 15. Joorhundert au d Säggs oder die Gmäini ghäisse.. Die meiste vo de 200 Mitgliider vom Groosse Root si Zumftlüt gsi, währed dr Glaini Root am Aafang vo Adlige und denn vom 16. Joorhundert aa vo Patrizier dominiert worden isch. 1690 het dr Groossi Root dr Glaini Root entmachdet und 1691 e demokratischi Revolte überstande und Basel in e Periode vo Stagnation und Abschottig iinegfiehrt, wo in dr Gschichtsschriibig as Ancien Régime bekannt isch und vo dr Helvetische Revolution beändet worden isch. 1798, noch dr Baasler Revoluzioon het sich d Stadt e nöiji Verfassig gää, wo die alte Instituzioone abgschafft het, Anstatt vom Groosse Root isch e Nazionalversammlig gweelt worde, wo am 5. Februar het afo daage, aber scho zwäi Mööned druf het die
47.5583333333337.5883333333333Koordinate: 47° 33′ 30″ N, 7° 35′ 18″ O; CH1903: 611268 / 267524 S Basler Roothuus isch e Repräsentazioonsbau z Basel. Es lit diräkt am Basler Määrtblatz und fallt uf dur si rote Sandstei und si markant Durm. Es isch äins vo de Kulturgüeter im Kanton Baasel-Stadt, wo nazionaali Bedütig häi. S ursprünglige Roothuus isch am Fischmäärt gsi. Wo 1225 d Rhiibrugg baut worden isch, het sich s politische und wirtschaftlige Zentrum an die nöiji Stroossenaggse Rhiibrugg-Freiji Strooss afo verschiebe. Mä het s Roothuus zerst an dr nördlige Site vom Määrtblatz baut, sit em 14. Joorhundert isch s am hütige Blatz. S sogenannte Richthuus isch im Basler Ärdbeebe vom Johr 1356 zerstört worde. Alli Aktebeständ und Urkunde si verlore gange. As Ersatz het mä dr sogenannti «Palast vo de Herre» baut. 1501 isch Basel dr Eidgenosseschaft as Stadtort biidräte. Dr Groossi Root het vor groosse Choste nit Angst gha und 1503 beschlosse, e neus Gebäud mit ere Verbindig zum Palast vo de Herre z baue. D Bauarbeite si vo 1504 bis 1514 gloffe. In dere Zit si au d Wappe vo de eidgenössische Ort uf de Zinne entstande. Dr ursprünglig Palast vo de Herre, wo sich sithär im Hindergrund befindet,
Dr Basler Märtblatz lit im Zentrum vo dr Schwiizer Stadt Basel. Er isch näben em Barfüesserblatz und em Münsterblatz dr bekanntist Blatz vo Basel. Dr Märtblatz lit vor em Roothuus. D Iisegass (Verbindig zur Middlere Brugg), d Märtgass (Verbindig zum Fischmärt und vo dört zur Schiffländi), s Martinsgässli (Verbindig zur Martinskiirche), d Vergnüegigsstroosse Freiji Strooss und Gärbergass, d Huetgass, d Sattelgass und d Stadthuusgass als Verbindige zu de Vorstedt fönge alli bim Märtblatz aa. Bis vermuetlig 1260 isch dr Blatz vom Bach Birsig in zwei deilt worde und si Name isch ursprünglig «Kornmärt» gsi. Uf em Kornmärt het sech d Basler Bürgerschaft droffe und dagdäglig ihri wichtige Gschäft abgwigglet. Do het mä bis ins 15. Johrhundert nume mit Getreid, Wii, Holz, Heu und Strau ghandlet. Anderi Ware wie Obst, Gmües, Eier, Angge, Hüener und Gäns si uf em Münsterblatz verkauft worde. Um e Blatz si Hüüser gstande, wo im Barterre Fänsterläde gha hai, wo me het chönne ufchlappe. Dur die Fänster und uf dene Läde hai die iiheimische Chröömer döfe ihri Ware aabiete, wie gsottnigs und brötlets Fleisch, Würst, Chuttle, Hering, Wild, Vögel, und Läbchüeche. Sit 1290 isch s Richthuus (Roothuus), wo am Egge zur Sporegass gstanden isch, s Zentrum
Äs Wurfmässer isch ä Wurfwaffe, wo mit ere spezieue Form u ere gnaue Gwichtsverdeilig eso konstruiert isch, dass es cha gworfe wärde. Wurfmässer sy für di spezieue Aforderige apasst: Si sy us ämene Materiau, wo gnue flexibu isch, für das es o bi ungünschtigem Ufträffe uf herti Ziu nid bricht. Guet geignet sy Fäderstausorte. Je nach Awändig wärde schtumpfi (Sport) odr scharfi (Jagd) Klingäne brucht. Dr Schwärpunkt isch öpe ir Mitti vom Wurfmässer, für ä glychmäsigi Flugeigeschaft z erzile. Nid usbalancierti Mässer nimmt me grundsätzlech am liechtere Ändi i d Hang. Wurfmässer unger 200g a Gwicht wärde vo professionelle Sportler nid brucht, wiu dr Flug schwär z kontrolliere isch. I dr USA wärde schwäri Wurfmässer bevorzugt, wo viufach vorderlaschtig u scharf sy. Afrikanischi Wurfmässer sy traditioneui Waffene. Dene iri Form isch sehr ungerschidlech. Wolfgang Ettig: Messerwerfen als Sport & Hobby. 1. Auflage. Wolfgang Ettig (Selbstverlag), Bad Homburg vor der Höhe 1989, ISBN 3-924862-06-0. Peter Westerdijk: The African Throwing knife: a style analysis / Het afrikaanse werpmes: een stijlanalyse. Selbstverlag Peter Westerdijk, Utrecht NL 1988, ISBN 978-90-90-02355-7 (Diplomarbeit/Dissertation Universität Utrecht, änglisch, Zämmefassig uf Niderländisch, 500 nummerierti Exemplar). Commons: Wurfmässer – Sammlig vo Multimediadateie Informatione, Aleitige und Videos Dr europäischi Wärferverein "Fliegende
As Waffe wärde im Allgemeine alli Gegeständ bezeichnet, wo mä drmit cha Läbewäse in ihrer Handligsfähigkeit iischränke oder handligsunfähig mache, physisch oder psychisch verletze oder döde. Au die Middel zele drzue, wo mä mit ene Gegeständ oder immaterielli Güeter cha beschädige, zerstöre oder gebruuchsunfähig mache. Zu de Waffe zele au Sportgrät, wo für e sportlig Wettkampf bestimmt si und äntwäder us Waffe entwicklet worde si oder s Gfährdigspotential von ere Waffe hai. Us soziologischer Sicht si Waffe Gegeständ vo dr materiale Kultur, wo d Körperchraft bi Gwaltaawändige umsetze und/oder steigere bzw. ersetze und so bi bestimmte Forme von ere Usenandersetzig mit Jagdwild oder Gegner vo dr eigene Spezies zum ene Vorteil sölle füehre. Die Definition entspricht witestgehend em allgemeine Sproochgebruuch. Im wiitere Sinn wärde au Gegeständ, wo zum Schutz diene as Waffe bezeichnet. Mä redet denn vo passive oder Schutzwaffe. Mä cha dr Begriff „Waffe“ au im nit-materielle Sinn definiere. In dr psychologische Chriegfüehrig chönne zum Bispil alli Mittel, wo chönne drzue diene d Moral vo de gegnerische Soldate, aber au vo dr Zivilbevölkerig vom Gegner, as Waffe bezeichnet wärde. Wiiterhii chönne alli Middel vo dr Information, Desinformation, Underwanderig, Sabotage und Usüebig vo psychologischem Druck uf Kombattante, wo dr Chriegs-
Dr Hans Holbein dr Jüngeri (* 1497 oder 1498 z Augsburg; † 29. Novämber 1543 z London) isch e dütsch-schwizerische Mooler gsi. Uf eme Sälbstportret, won er churz vor siim Dod gmoolt het, het er sich sälber as Basler bezeichnet. Er zehlt zu de bedütendste Renaissance-Mooler. Dr Holbei isch von ere bedütende Augsburger Künstlerfamilie choo. Si Vater Hans Holbei dr Elteri het zu de bekannte Mooler vo siner Zit ghört. Künstlerisch dätig isch au si Unggle Sigmund Holbein gsi, mä weiss aber über ihn wenig. Au eine vo siine Brüeder, dr Ambrosius Holbein, isch e Mooler gsi. Ihri künstlerischi Usbildig hai d Brüeder in dr Wärkstatt vom Vater übercho. Zsämme si si 1514 uff Basel zooge, in dr Hoffnig, in dere Stadt, wo denn as Buechdruckerstadt blüeht het, as Illustratore e guets Iikomme z finde. Do het dr Hans Holbei u. a. für e Johann Froben gschafft und Büecher wie Lob der Torheit vom Erasmus vo Rotterdam und Utopia vom Thomas Morus illustriert. 1517-19 het dr Holbei z Luzärn gschafft. Si Brueder Ambrosius isch wohrschiinlig 1519 gstorbe und im gliiche Johr het dr Holbei d Elsbeth Binsestock, d Witwe vom ene Basler Gärber, wo mit vier Johr elter gsi isch
Dr Hans Bock dr Elter (* um 1550 z Zabere; † 16. Merz 1624 z Basel) isch e Basler Mooler, Zeichner und Geometer gsi. Dr Hans Bock isch um 1550 im elsässische Zabere uf d Wält cho. Er het wohrschiinlig z Strossburg e Lehr gmacht. 1570 isch er Gsell bim Hans Hug Kluber z Basel worde und zwäi Joor spööter isch er in d Himmelszumft ufgnoh worde. 1573 het er d Elisabeth Kleinmann ghürotet. Im gliiche Johr het er au d Basler Bürgerschaft übercho. 1585 het er em Kluber siiner Witwe s Huus «Zum Susen» am Bluemerain für 400 Pfund abkauft. Siini Söhn Hans dr Jünger, Felix, Emanuel dr Elteri, Peter und Nicolaus hai mit em in siiner Wärkstatt gschafft, wo si grooss worde si. Im Basler Roothuus het er 1579 d Wärk vo Hans Holbei em Jüngere restauriert, wo sälle 1521 im domolige Groossrootssaal gmoolt het. 1586 isch d Allegorii "Tag und Nacht" und 1597 s "Bad zu Leuk" entstande. 1600 hai är und siini Söhn en 18-deilige Mariezyklus für St. Blasie im Schwarzwald gmoolt, wo mä hüte no z Eisiidle cha aaluege. Zwüsche 1608 und 1611 het dr Bock im Roothuus eigeni Wärk gmacht: Er het über de
Dr Hans Hug Kluber (1535/6-1578) isch e Basler Mooler gsi. Dr Kluber (odr Klauber) isch 1535/36 z Basel uf d Wält cho. Si Lehrzit het er vermuetlig bim Hans Asper z Züri absolviert. 1555 isch er dr Basler Moolerzumft «zum Himmel» biidräte. Dr Hans Bock dr Elteri isch 1570 bi ihm Gsell worde. Dr Kluber isch mit dr Barbara Haller verhürotet gsi. Am 2. Februar 1578 isch er z Basel an dr Pest gstorbe. Zwar het me Beleeg für vili Ufdräg, aber vo siine Wärk isch nüm vil umewääg: Zeichnige noch eltere Meister (1548), zwei Bildniss (1552), eis vom Hans Rispach und eis vo dr Barbara Meyer zum Pfiil, e Portret vo dr Familie vom Basler Zumftmeister Hans Rudolf Faesch (1559, im Kunstmuseum Basel) und d "Geburt Christi" (1562, im Kunstmuseum Basel). Z Basel het dr Kluber immer wider öffentligi Wandmoolereie usgfüehrt. 1568 het er dr Dotedanz an dr Predigerchille, wo Fragmänt drvo im Historische Museum Basel z gseh si, restauriert und es Portret vo sich und siiner Familie und es Skelett im Stil vom Vesalius drzue zeichnet. 1575 het er e Riterbild am Näbedoor vom Grossbasler Rhiidor gmoolt, wo nit erhalten isch. Im Kluber si Wärk zeigt dr Iifluss
Dr Basler Dotedanz, au as Dod vo Basel bekannt, bezeichnet e Bild, wo im Spootmiddelalter z Basel uf dr Innesite vo dr Friidhofsmuure bi dr Predigerchille gmoolt gsi isch und dr Dotedanz zeigt het. S Gmäld isch e memento mori, d. h. es erinneret dra, ass dr Dod jede, ohni Rücksicht uf si Stand, plötzlich cha us em Läbe risse. S Gmäld het sich uf dr Innesite vo dr Friidhofsmuure, wo sächzig Meter lang und zwei Meter hoch gsi isch, vom Laiefriidhof vom Predigerkloster befunde und isch mit Temperafarbe uf e Verputz gmoolt worde. Dr Friidhof het de Dominikaner ghört. S Fresko het us em 15. Johrhundert gstammt, vermuetlig vo 1440, si genaui Entstehigsgschicht oder wär s in Ufdrag gee het, si unbekannt. Dr Basler Dotendanz het am Aafang e Predigtbild und am Bildändi dr Sündefall und d Darstellig vom Jüngste Gricht enthalte. Das het dere Darstellig e biblischi Dimension gee. Än elteri Darstellig vom Dotedanz het sich im Kloster Klingedal uf dr Kleibasler Rhiisite befunde, aber au sälle Danz isch nüme erhalte. Dr Emanuel Büchel het aber zwüsche 1766 und 1768 Abzeichnige gmacht und het gmerkt, ass en ängi Verwandtschaft zwüsche dene beide Bilder bestoht. Dr Klingedaler Dotedanz het
Sulzba isch a Dorfli bii Luddrbach im Schwarzwald. Es hätt koan rechte Ortskearn. Aber ä schee kloa Kirchle. Nachbarort sin Schilte, Hornberg und Luddrbach. Sulzba isch bekannt für schene Wanderweeg. 48.2485778.322776Koordinate: 48° 14′ 55″ N, 8° 19′ 22″ O
48.198.3486111111111675Koordinate: 48° 11′ 24″ N, 8° 20′ 55″ O Dennebronn isch än Stadtdoal vo Schramberg im Bade-Wirttebergische Landkroas Rottwil. Bis zum 30. April 2006 hot de Ort ne oargeschtändige Gmoand bildet; d`Ingliederung noach Schramberg isch oanfangs 2006 per Bürgerentschiid b´schlosse worre. Dennebronn isch domit d`erscht Gmoand in Bade-Wirtteberg sitt de Verwaltungsreform in de siebzger Joahr, wo d`Selbständigkoad ufge hot. Dennebronn liâgt oberhalb vo Schramberg im Berneckdal im middlere Schwarzwald zwischâ 460 un 943 Meder. D`hegschd Stell in Dennebronn un im Landkroas Rottwil isch`d Brunnhelzer Hèh (Brunhölzer Höhe), wo 943m hoch überm Meeresschpiegel isch. Nochborgmoande sin im Norda Luddrbach (Lauterbach), im Nordoschde Schramberg, im Oschde Hardt, im Siudde Buecheberg (Buchenberg), St. Giorge (St. Georgen), im Suidweschde Langeschilta (Langenschiltach) un im Nordweschde de Richeba (Reichenbach).De lengscht Fluss in Dennebronn isch`d Schilta (Schiltach). Sie entschpringt in de Langeschilta und mündet in`d Kinzig. Es erscht mol tritt „Dennebronn mit de Kirch“ in re Urkund vom Papst Alexander III. (1159–1181) für d´ Mönchsgmoanschaft St. Giorge vom 26. März 1179 in de historische Überliefrung uf. Im Spoatmittelalter isch zudem Besitz vo de Herrâ von Falkenstein un von Rechberg bekannt, im 15. Jahrhundert henn die Herre vo d´Falkenstoaner-Ramstoaner Dennebronner Besitzdoale an Wirtteberg verkaufft. De Vorgängerbuu vo de
De David Last (* 25. August 1969 z Köln) isch langi Zit im Bündnerland Pfarrer gsii und hüt isch er s im Sanggalisch-Appezällische. Er isch Autor vo zahlriiche dütsche Wikipedia-Artikel über Bündner reformierti Chilegebäud. Des het zu eme Medieecho in de Reformierte Press gfüert, e Zitschrift, wo schwiizwit verbreitet isch. De David Last isch ursprünglich vo Dütschland. Er isch z Bergisch Gladbach ufgwachse und het nach em Abitur in Münster, Tübinge und Züri evangelischi Theologii gstudiert. Sini ersti Pfarrstell het er im 1997 im Bündnerische Ramosch gha. Dänn isch er drüü Jahr z Brig und dänn foif Jahr z Tschiertsche gsi. Ab em 2008 isch er z Pontresina Pfarrer gsi und ab em 2014 z Sagogn. Nachane het er am Hochalpine Inschtitut Ftan as Religions- und Arbetstechniklehrer gschaffet. Sit 2022 isch er Pfarrer i de Chilegmeind Thal-Lutzeberg. Näbe Dütsch redt er au Romanisch. Er isch ghürote mit dr Karin Last-Flammer, wo us em Thurgi stammt, und zäme händ s vier Chind. Sini Frau schaffet hüt as Diakonin. «Wie ein Akt gegen die eigene Eitelkeit», Artikel uf reformiert.info vom 24. Februar 2010 (Memento vom 2. Jänner 2014 im Internet Archive) Die Online-Mission des Bündner Pfarrers, Artikel uf reformiert.info, vom 25. März
Dr Münsterblatz lit uf em Münsterhügel im Zentrum vo dr Schwiizer Stadt Basel. Er ghört zu de eltiste Blätz in dr Stadt und lit vor em Münster, vo won er si Name het. Ume Blatz ume stöhn vili ehemoligi Domherrehüüser, won e baar hundert Johr alt si, so dass er si middelalterlige Charakter bhalte het. Dr Blatz isch dr Aafang vo mehrere Stroosse: im Südoste d Rittergass und im Nordweste d Augustinergass, im Weste dr Münsterbärg und dr Schlüsselbärg, wo steil vo dr Freie Strooss bzw. vom Barfi ufechömme. Dr Münsterblatz isch erst sit 2007 autifrei. Im Gegesatz zu de meiste andere zentrale Blätz in dr Stadt git s kei Linie vom öffentlige Verchehr über e Blatz oder in däm siiner ummittelbare Nöchi. Diräkt unde an dr Münsterplattform isch d Aalegstell vo dr Münsterfähri. Dr Münsterblatz het im Middelalter agfange siini Form aazneh und isch stark vom Münster und siine Funktione beiiflusst worde. Si Pflasterbelag stammt us em spoote 14. und früehje 15. Johrhundert; zur Zit vom Konzil vo Basel, wo vom Bapst Martin V. iiberüeft worden isch und vo 1431 aa im Münster stattgfunde het, het s en scho gee. D Stei si us em Rhii cho, mä het
Jazz (IPA: [ʤæz]) isch ä Musikrichtig, wo ungfähr um 1900 i dä Südstaate vo dä USA entstanden und ursprünglich überwiegend vo Afroamerikaner praktiziert und i vilfältiger Wiis wiiterentwicklet worde isch - hüüfig im Crossover mit andere Musiktraditione und Genres. Mittlerwiile werded au Musikforme zum Jazz zellt, wo oft nur wenig bis chuum me mit de afroamerikanische Tradition verbunde sind. Dä Jazz wird im Hiiblick uf sini künstlerischi Bedüütig hüfig als amerikanischs Pendant zur „klassischä“ europäische Musik verstandä. Dä Jazz het für fast alli andere Sparte vo de Musik, vom Pop bis Folk, noii Möglichkeite ufdoo. Dä Jazz baut uf emene überwiegend europäische Tonsystem uuf und verwendet europäischi Melodik und Harmonik, musikalischi Forme (zum Biispil Songform), sowie europäischi Instrument (Blasinstrument, Klavier, Gitarrä, Kontrabass, grossi und chliini Trommle, Becki). Die europäischi Musikkultur wird im Jazz uf ä ganz eigeni Art und Wiis gnutzt. Zentral isch ä bsunderi Rhythmik, wo sich uf s Bewegigsgfühl beziet, (Swing, Groove), intensivi, spontani Interaktione (u. a. Call and Response) un ä Tonbildig, wo am vokalä Uusdruck orientiert isch. Die Element, bsunders t Rhythmik, lönd sich zurggfüere druf, wie in afrikanische Musikkulture d Musik empfunde wird. Au di noiiere Strömige vom Jazz wiised einzelni musikalischi und ästhetischi Charakteristika
Dr Barfüesserblatz (umgangssproochlig Barfi oder Seibi) lit im Zentrum vo dr Schwizer Stadt Basel. Acht Dramlinie gönge quer über e Blatz, wo eine vo de wichtigste Dramchnotepünkt in dr Stadt isch. Jedes Johr an dr Herbstmäss git s uf em Barfi Bude und Fahrgschäft. Dr Barfüesserblatz lit vor dr Barfüesserkiirche, wo hüte s Historische Museum dinn isch. In Blatz iine chömme d Gärbergass as eigetligi Dalstross vo dr Altstadt, d Falknerstrooss, wo 1900 us dr Birsigüberdeckig entstanden isch, d Stritgass as Verbindig zur Freie Strooss, dr Steinebärg und dr Kohlebärg, d Stroosse in dr Lag vo de Gräbe vom innere Muurering und d Steinevorstadt, d Basler Vergnüegigsstrooss, wo an dr Nummere Äis s Diddihuusmuseum dehäi isch und grad wisawii s Stadtcasino mit em berüemte Muusigsaal. En anderi Seenswürdikäit isch dr Samson und Delila-Brunne am Egge vo dr Stritgass. Scho um 1100 het s am Blatz vo dr Barfüesserkiirche e Gwärbsiidlig ge, und er isch eine vo de vier Kärn vo dr Dalstadt, em Zentrum vo dr Stadt Basel, gsi. Im Johr 1256 het dr Bättelorde vo de Franziskaner, wo im dütschsproochige Ruum au as „Barfüesser“ bekannt gsi si, si Kloster am Blatz baut und em so si Name gee. Noch
Liebi (vo mhd. liebe, „Guets, Aagnähms, Wärts“) isch im ängere Sinn d Bezeichnig für die sterksti Zueneigig, won e Mensch cha für en andere Mensch, aber au zum e Dier u. a. m., empfinde. Die Zueneigig isch nid umbedingt gegesitig. Dr Dude definiert dr Begriff as uf dr einte Siite e starks Gfüehl vo Zueneigig zun ere Person, wo eim nooch stoht, uf dr andere Siite e Bindig an e bestimmte Mensch, wo uf ere starke körperlige, geistige und seelische Aaziehig wurd beruehe, wo verbunden isch mit em Wunsch sich hiizgee und mit ihm zsämme z si. Noch em dtv-Lexikon isch d Liebi die ursprüngligsti menschligi Gmeinschaftsbindig, wo in naturhafte Driibstrukture, wo s au in dr Dierwält git, s Fundamänt für e Bau vom menschlige Sozialläbe bildet. Uf jede Fall isch d Liebi e mächtigs Gfühl und meh no e inneri Haltig von ere positive, innige und diefe Verbundeheit zun ere Person, wo dr rein Zwäck oder Nutzwärt von ere zwüschemenschlige Beziehig überstigt und sich im Allgemeine dur e aktivi Zuewändig zum andere usdruckt. Dodrbii wird nid underschiide, öb es sich um e diefi Zueneigig innerhalb vom ene Familieverbund handlet (Eltereliebi, Gschwüstertiliebi), um en ängi Geistesverwandtschaft (Fründesliebi, Partnerschaft) oder e
S hoochdütsche Wort Liebe stoht für: d Liebi, e bsunders intensivi Form vo dr Zueneigig e 118 km lange Näbefluss vo dr Nogat im ehemolige Westpreusse, hüte Liwa e 35 km lange Näbefluss vo dr Guber im ehemolige Ostpreusse, hüte Liwna Liebe isch dr Familiename vo de Persone unde nooche: Anton Liebe (1905–1978), en östriichische Archidekt Christian Liebe (1654–1708), e Komponist und Organist Heinrich Liebe (1908–1997), e dütsche Marineoffizier und U-Bootskommandant Otto Liebe (1860–1929), e dänische Staatsminister Reinhard Liebe, e dütsche Theolog und Hochschuellehrer vo de völkisch-nationalistischen Dütsche Christe in dr Nazizit Viktor von Liebe (1835–1906), e dütsche Riichsgrichtsroot Wolfgang Liebe (* 1917), e dütsche Apotheker
Die Platonischi Liebi isch d Liebi nume uf dr geistige Ebeni, wo uf e antike griechische Philosoph Platon (428/427 bis 348/347 v. Chr.) zrugggfüehrt wird. Hützudags bezeichnet platonischi Liebi e Liebi ohni erotischi Komponänte uf dr Basis von ere seelische Verbundenheit und innige Fründschaft. Dr Plato het in sim Wärk Symposion die platonischi Liebi und Verbundeheit usfüehrlich beschriibe und se in erste Linie dr sexuell motivierte Liebi gegenübergstellt. Noch em Plato isch die wohri Liebi nume under „Gliiche“ möglig. „Gliiche“ bedütet, ass beidi Individue en entwickleti und bewussti Seel hai, und s Geschlächt spiilt drbii kei Rolle. Fälschligerwiis wird under „gliich“ mänggisch Homosexualität verstande, was nid zuedrifft, wil di platonischi Liebi frei vo Sexualität isch. Dr Plato beschriibt, wie dr jung, schön Alkibiades vergäblig brobiert het, dr alt und hässlig Sokrates z verfüehre. Dä schloot statt er sexuelle Vereinigung e „höcheri“, nidkörperligi Form vo dr Liebi vor, wo sich d Seele zuenander finde. Noch em Plato isch die platonischi Liebi die höchsti Stuefe vo dr Liebi. Si stieng drmit im Gegesatz zur körperlige Liebi. Die bildi die ersti, understi Stuefe vo dr Liebi. Dodrvo as Usgangspunggt chönn dr Mensch d Liebi zu schöne und guete Läbensiistellige lehre (zweiti Stuefe). Die
Musik (vo griechisch μουσικὴ [τέχνη] mousikē technē „musischi Kunst“) isch die organisierti Form vo Schallereigniss. Zu ihrer Erzügig wird akustischs Material – Dön und Grüsch im Hörberiich vom Mensch – vom Mensch gordnet. Das Material underlit uf dr einte Site physikalische Eigegsetzlichkeite, wie zum Bischbil dr Oberdonreihe oder Zahleverheltniss, uf dr andere Siite het s gwüssi Charakteristika wäge dr Art wie s mit dr menschlige Stimm, mit Musiginstrumänt, elektrische Dongeneratore oder andere Schallquellene erzügt wird. Us em Vorrot vom ene Donsystem wärde Donleitere bildet; wo d Dön drvo in underschiidliger Lutsterki und Klangfarb chönne erschiine und Melodie bilde. Us dr zitlige Folg vo Dön und Grüsch vo underschiidlig langer Duur entstöhn Rhythme. Us em Zsämmeklang vo mehrere Döne, wo underschiidligi Donhöche hai, wachst d Mehrstimmigkeit, de Beziehige vo de Dön underenander entstoht d Harmonik. Die begriffligi Erfassig, systematischi Darstellig vo de Zsämmehäng und deren ihri Dütig leistet d Musigtheorii, wo in dr Musikpädagogik glehrt wird. Ulrich Michels: dtv-Atlas zur Musik. München: Deutscher Taschenbuch Verlag und Kassel/Basel/Tours/London: Bärenreiter 1977. ISBN 3-423-03022-4 Die Musik in Geschichte und Gegenwart. Allgemeine Enzyklopädie der Musik, begründet von Friedrich Blume. Zweite, neubearbeitete Ausgabe herausgegeben von Ludwig Finscher. Kassel/Basel/London/New York/Prag: Bärenreiter und Stuttgart/Weimar: J. B. Metzler 1998.
D Stadt Frauefäld isch e politischi Gmeind und dr Hauptort vom Bezirk Frauefäld und vom Schwiizer Kanton Thurgau. Wäge siner geographische Lag und dr wirtschaftlige und politische Verortig ghört Frauefäld zur Metropolregion Züri und zur Ostschwiiz. Zsämme mit de aagränzende Gmeinde Felbe-Wellhuuse und Gachnang bildet s d Agglomeration Frauefäld mit knapp 28'000 Iiwohner. Dr Kärn vo dr Stadt Frauefäld isch vo öbbe 1230 aa uf „unserer lieben Frauen Feld“, aso uf eme Fäld baut worde, wo dr Maria, dr Mueter vom Jesus gweiht gsi isch. Er lit uf ere Hochflechi, wo gege Weste steil in d Thurebeni und im Süde in eme felsige Absturz zur Murg abfallt. Die hütigi Stadt Frauefäld hät acht Quardier: Vorstadt (Altstadt und oberi Vorstadt), Ergate-Talbach, Churzdorf, Langdorf, Herte-Bannhalde, Huebe, Gerlike und Erzeholz-Horgebach-Osterhalde. Frauefäld isch mit em Bahnhoof Frauefäld und em Bahnhoof am Marktplatz i verschideni Richtige an öffentliche Vercheer aagschlosse. Mit drüü Autobahnaaschlüss i de Umgebig isch d Stadt vo verschidene Siite erraichbar; vo Sanggale öber de Aaschluss Matzinge (A1) im Süde, vo Winterthur öber de Aaschluss Frauefäld West und vo Chrüzlinge öber de Aaschluss Frauefäld Ost, beedi nördlich vo de Stadt und a de A7. Im underirdische Chraisel diräkt under em Bahoofsplatz träffed sich
Frauenfeld isch dr Name von ere Gmeind im Schwiizer Kanton Thurgau, lueg Frauefäld Frauenfeld isch gsi dr Name vo dr oberschlesische Gmeind Dziewkowice Frauenfeld isch dr Familiename vo de Persone undenooche Alfred Eduard Frauenfeld (1898–1977), en östriichische Politiker (NSDAP) Georg von Frauenfeld (1807–1873), en östriichische Naturforscher und Zoolog Josef Frauenfeld (um 1770–1831), e böhmische Chaufmaa