rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
zij zetten zich dus een weinig terzijde aan den kant der conversatiezaal waar nog tal van tafeltjes onbezet waren toch vor aan het wandelpad zoodat zij de menigte wandelaars konden zien en door dezen gezien worden
niet allen zijn geschapen om op den schoot te liggen of melk te drinken ik ben daaraan niet gewoon maar ik heb zoo'n hondje wel eens in den postwagen zien meerijden en daarin de plaats van een mensch innemen
nu t is goed dat ik met een zoet praatje te leiden ben anders wel heden me dunkt ik had voor den negenden dag wel kunnen schryven maar de slenter moet gevolgt tante redelyk houdt zeg ik haar niet van oude palen te verzetten maar de vrouw spreekt zo zegt zy by ondervinding en dewyl zy reeds tien kindertjes gehaalt heeft dien ik nog al op haar zo wat te betrouwen
hij sloot den album en legde dien weg en nu hernam hij woû u liever zijn zooals toen regretteert u dien tijd ach neen zuchtte zij ik was toen ook niet gelukkig
het toneel verbeeldt een rotterdamsch bovenhuis vol stoelen en stoven en alles wat in staat is om een mensch of zestien wel digt en warm by een te pakken de tractant was een man van diep in de vyftig en vrouwlief ook zo
als bruggen dienen hier losliggende boomstammen en rotsblokken toen zij bij het ellernwald aangekomen waren begonnen zij den berg te beklimmen waar de gletscher zich van den bergrug losgerukt had en liepen nu over en om ijsblokken heen naar den gletscher toe
de waarde heer blankaart myn geëerde voogd heeft my bevolen om van uw huis te laten halen myn clavier myn guitar al myne muziek nevens al het linnen enz dat tot myn lyf behoort zo uwe een dag waar op dit u best convenieert gelieft te noemen zal ik op dien dag lieden zenden om het onder myne handtekening te laten transporteeren
de volgenden morgen zetten zij hun tocht weer voort de zon bescheen op deze dag voor rudy nieuwe bergen gletsjers en sneeuwvelden zij waren in het kanton walliserland gekomen en bevonden zich aan gene zijde van den bergrug dien men van uit grindenwald ziet
o ze wist het ze had hem in de hoogste mate gegriefd met hare minachting en hoe vriendelijk en luchtig hij schijnbaar nu sprak zijn hart was vol van wrok over hare beleediging
zooveel heb ik er althans uit opgemaakt dat het in de wereld niet heel billijk verdeeld is noch voor honden noch voor menschen
van het heirleger van nachtspoken verteld dat den slapende door de lucht naar de wonderbare drijvende stad venetië overbracht van den wilden herder die zijn zwarte schapen over de weide dreef al had men deze ook niet gezien
snap myn servet neêr gegooit by ongeluk tegen broeders palmhoute pruik en het onweer op myne kamer ontbetje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart weken gy weet ik ben tamelyk vlug dat my toen te pas kwam knap de deur op slot s avonds kwam de hottentot met een stuk brood en een glas zuur bier er by voegende dat ik het nooit kon verantwoorden zo als ik een vroom mensch evel plaagde
de zwaluwen vlogen een eind mee wij en gij gij en wij zongen zij de weg liep over de snelvlietenden lutschine die uit vele kleine stromen uit de zwarte kloof van den grindelwaldgletscher ontstaat
viel hem om den hals och myn heer helmers lieve letje bedank gy my ontbreken woorden ik kuschte de hand myns weldoenders maar kon weinig zeggen
daarop nam hij den kater op zijn arm maar deze verzette zich hiertegen ge wordt mij te sterk en tegen u wil ik mijn klauwen niet gebruiken klim maar over de bergen ik heb u het klimmen immers geleerd
wil ik iets meer dan anders zeggen ik wil u een geschiedenis vertellen die ik al lang geweten heb ik begrijp haar echter niet en gij zult haar ook niet begrijpen maar dat doet er niet toe
maar soms was zij zoo overvol van berouw dat zij zich snikkend op hare knieën wierp heur hoofd in mevrouws schoot legde en om vergeving bad mevrouwtje moest er maar niet op letten als zij eline zulke akelige buien had zij wist zelve niet wat die waren zij kon ze niet bedwingen o ze waren als duivels die haar willoos
wij zijn ontelbare malen heen en weer gereden ik ken de honden en ook de menschen aan gene zijde der bergen veel spreken is nooit mijn zaak geweest maar thans nu wij niet lang meer met elkaar te spreken zullen hebben
haarzelve scheen het toe dat hun wandeling nooit zou eindigen dat zij langs dien licht schuimenden zeezoom zouden gaan tot zij nieuwe kimmen zouden zien opdagen kom we moeten omkeeren sprak hij eensklaps we gaan te ver
doet my deeze keer weder mynen toevlugt tot u nemen ik kan niet zo zeer zeggen om raad als wel om hulp ter uitvoering myns wel overdagten besluits ik hoop dat gy my genoeg kent om gerust te zyn dat myne liefde voor de beminnelykste juffer die ik immer kende
zij glimlachten om de oude meid en wierpen een steelschen blik naar binnen allen schaterden om die verrassing dien blik achter de coulisses alleen frédérique bleef ernstig in het bewustzijn dat zij de waardigheid eener antieke vorstin had op te houden haast je toch paul sprak zij bijna smeekend het is al over half negen
ik liep in de modder naast het rijtuig mee zoo hongerig als een hond maar wezen kan ik kauwde op mijn eigen gedachten en dat was niet zooals het behoort
eene zware koorts belette my deezen te sluiten nu kan ik u berichten dat myn gebed verhoort is ik zie myn edeling als van den rand des grafs weder komen en nu nu schreijen wy allen van dankbaarheid van vreugd van zulke gewaarwordingen die zich niet laten beschryven
maar hij werd niet moede en op het gladde ijs stond hij vast als een gems zij betraden nu den rotsgrond en liepen nu eens tusschen naakte rotsen dan weer tusschen dennen en over groene weiden telkens door afwisselende nieuwe landschappen
en zij gevoelde zich tot weenens toe treurig om die eerste ontmoeting na zoovele maanden nu betsy haar even met het rijtuig thuis bracht
de manier van prediken die yder in zyne byzondere kerk ik spreek van verre het grootste getal volgt is weinig aanleidelyk om die hoop te vervullen zo lang de leeraars des euangeliums niet meerder op een deugdzaam leven dan wel op het vast houden van byzondere begrippen aandringen
een verlaten steenen gebouw aan gene zijde van de sneeuwzee verleende hun gedurende den nacht beschutting hier vonden zij houtskolen en rijshout al spoedig was er een vuur aangelegd en het nachtleger gereedgemaakt zoo goed als het ging
wat is de naam dien je verzonnen hebt fluisterde zij eensklaps vragend aan zijn oor nily fluisterde hij terug en terwijl zij zijn arm vaster haar leest voelde omvatten herhaalden haar lippen bijna onhoorbaar den naam die als een stille klank van liefkoozing haar geheel doorjubelde
ii de reis naar de nieuwe woning
de goede god is toch onbeschrijfelijk goed voor ons menschen maar binnen in de kerk stond de dominee op den preekstoel en sprak heel luid en toornig hij zei dat de menschen allemaal goddeloos waren god zou ze daarom straffen
en eline moest het verhaal aanhooren van pauls woede verleden bij de tableaux en ook van pauls kunstvaardigheid in het drapeeren die windt er geen doekjes om dacht eline maar ach ze behoeft toch niet dadelijk gecharmeerd te zijn al spreekt ze wat veel over hem denkelijk zou zij dan doen zooals ik en zwijgen
ben de met u in
diezelfde avond bij het naar bed gaan keek de dominee zijn vrouw aan en zag dat zij peinzend en in gedachten verdiept zat wat scheelt er aan vroeg hij haar
ik huiver er voor van u weg te gaan het wordt me als ik aan mijn vertrek denk of u een ongeluk kon gebeuren zij wilde iets antwoorden maar vermocht het niet want zij stikte bijna in heure ingehouden tranen
ditmaal vergeef ik u alles op deeze voorwaarden dat gy my hier over nooit meer spreekt zelf verbied ik u my voor deeze gekheden om excuus te vragen en dat gy is t mooglyk door dit geval poogt wyzer te worden en wat beter uwe eigen waarde te berekenen
als er iemand rust in het graf en genade voor zijn god vindt dan zal zij het wel zijn zei de dominee hij vouwde haar handen en las een psalm voor de overledene
wanneer vertrekt u vroeg zij werktuigelijk over een paar dagen u gaat tot petersburg tot moskou toe ja trekt rusland u aan
na de plaats doorgewandelt en op zyn oud vaderlands afscheid genomen te hebben sprong ik te paard en kwam zo in my zelf tierelierende en zo vrolyk als een koning met snap de stad in at spoedig en ging deezen zitten schryven ik ben met eerbied uw hartvriend
snel als door de gevleugelde gedachten gedragen bevonden zij zich in de groote stad en van de muren der huizen straalden hun in vlammend schrift de namen der doodzonden tegen
uw vader was niet geschikt voor eene waereld als deeze en nog veel minder om er een bedryvent lid van uittemaken ik beminde hem om duizend goede hoedanigheden maar kon nooit op my verkrygen om zyne zwakheden goed te keuren
ik kreeg even goed eten als vroeger ja nog beter ik had mijn eigen kussen en een kachel was daar die is in dezen tijd van t jaar het heerlijkste wat er bestaat
verbeeld je je te vervelen met mijn schoolmeisjes stijl pas si bête hoor riep marie lachend ach een mensch moet iets uitvoeren ik verveel me toen ben ik gaan schrijven net als lili is gaan lezen weet je wat frédérique vervolgde zij terwijl zij hare vriendin ernstig komisch aanzag
t geval is zeer verre uitziende zy heeft deezen middag het bierglas van juffrouw hartog gebroken hare veel waereld bewaarde letje niet voor haar misnoegen en dat nog erger is ons niet voor het aanhoren eener geloof ik althans geleerde oratie over de fraaiheid en byzonderheid van dit glas
ik zal u vertellen wat dat was vervolgde zij met een heesche stem en hoestend terwijl zij opstond en langzaam bijna droomend door de kamer liep hare magere handen wringende met een gebaar alsof zij kilkoud waren
de twee oude heeren hadden hoe langer hoe meer leêge wijnglazen om zich gekregen en in de schaduw van een banaan scheen het jonge mensch met den waaier ongezien een arm om de leest van het jonge vrouwtje te hebben geslagen
ons bal kan zich met dat van de koning meten zei hij en wendde zich verachtelijk tot de gapende menigte die op straat stond wat hij dacht bleek genoegzaam uit zijn gedragingen en bewegingen schooiers die daar alles staat aan te gapen
eens op een avond bad ik god met al dien ernst en eerbied die ons betaamt als wy ons vervrymoedigen om hem aantespreken ik smeekte om hulp om wysheid om geduld en onderwierp my ten vollen aan zyne schikking uitroepende here gy zyt rechtvaerdig gy zyt goedertieren
het rijtuig rolde weg en mevrouw van raat hoorde nog een geruisch in haar ooren als van zingende stemmen en zij glimlachte weemoedig terwijl zij het beslagen glas van het portier afwischte om naar buiten te zien waar de sneeuw vuil en bezoedeld neêrlag in den glans der lantarens en ze dacht aan den tijd toen ze naar de opera ging met haar man
dat er zovele goddeloze mensen zijn en dat zij eeuwig zullen branden eeuwig ach wat is dat lang ik ben maar een mens een zondares voor god maar ik zou het niet over mijn hart kunnen krijgen zelfs de snoodsten zondaar eeuwig te laten branden
het meisje lachte knikte den sneeuwman toe en liep daarop met haar vriend over de sneeuw die onder hun voeten kraakte alsof zij op stijfsel liepen
niet hartje dat men den kinderen van jezus alle speelgoedje moet onthouden maar t moet binnen de palen van betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart uitspanningjes zo blyven och zy laten het van zelf wel varen als zy maagden vrouwen en moeders in den here worden
ja wat mij scheelt zeide zij dit scheelt mij dat ik mijn gedachten niet goed weet te verzamelen dat ik datgene wat je vandaag in de kerk gesproken hebt niet goed kan begrijpen
ik wist niet of ik droomde dan of ik wakker was ik wist niet of t bedrog of hulp was alles was even onbekent het werdt duister en niemand kwam by my eindlyk hoorde ik beneden lieden spreken myn bloed stolde in myne aderen en ik weet niet of ik lang in onmagt was
den volgenden morgen waren de vensterruiten van het benedenhuis met ijs bedekt zij droegen de schoonste ijsbloemen die een sneeuwman maar kon verlangen doch zij onttrokken de kachel aan zijn blik de ruiten wilden niet dooien hij kon de kachel niet zien
toen ik daar zo by men heer zat thee te drinken dagt ik nog om je grootvader pieter burgerhart die is nog by gelyks men dooppeet want ik hiette maar pieternelletje pauwls en ik had zo een betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart dingsigheid om ook een van te hebben en toe zei je grootvader kom meid we zullen je pieternelletje deegelyk noemen
hoogmoed gierigheid dronkenschap wellust in één woord de geheele zevenkleurige boog der zonde ja daarbinnen zooals ik wel dacht zooals ik wel wist zei de dominee daarbinnen wonen zij die voor het eeuwige vuur bestemd zijn
onze waarde juffrouw buigzaam zei dat zy den brief die zyn ed ontfangen hadt by gelegenheid gaarn eens zoude zien de knegt bediende ons met chocolade de heer blankaart apropos mevrouw ik heb u iets te verhalen dat u mooglyk aangenamer zyn zal dan myn gebabbel over dien betje
oom daniël kwam in den haag sprak met mevrouw van raat en met eline en vroeg eline zonder van den brief te reppen in het bijzijn der oude vrouw of zij de familie te brussel geheel en al vergat en of zij hen niet eens wilde opzoeken
want ik sta zo met myn handschoenen al aan om met lotje uittelopen kortjes dan lees de nevensgaande een twee drie vier brieven en oordeel of ik misnoegt op u ben dit alleen nog de waarde dame weet niets haar betreffende ergo zwygen is t woord
en alsof de grote diamanten op het sneeuwtapijt fonkelden of men kon zich ook voorstellen dat er talloze kleine lichtjes schitterden witter zelfs dan de witte sneeuw
deze was wel is waar niet schitterend maar zij werd voor god gebracht voor dien god die in het harte leest en alles weet en kent het booze dat van binnen en van buiten komt dien god die de genade en de liefde zelf is
of het toenaaijen van koussen zakken en mouwen du ton is weet ik niet is het z want gy schynt het te weten in t voor by gaan waar komt gy toch aan zo veel modekennis dan is dit zeker meer kinderagtig dan ondeugent
maar een dwaas klonk het door het geheele huis van den hoogmoed dat waren zij daar allen zij zweefden tot binnen de vier kale muren van den
hierop deedt zy myne moeder een verhaal van de gehele adelyke familie en dat hare ouders de freule waarlyk gedwongen hadden om een zeer ryk doch zeer ondeugent oostindiesch heer te trouwen
de vorst pakte iedereen duchtig beet maar toen de zon opging welk een pracht boomen en struiken waren met rijm overdekt zij geleken op een bosch vol koralen alle takken schenen van boven tot beneden met schitterende witte bloemen bedekt te zijn
nu het feest was geëindigd overdacht zij hare krenking alleen in hare kamer het was vijf uur in den morgen en zij gevoelde zich bijna te moê om zich te ontkleeden zij was niet zoozeer gekrenkt omdat hij aanmatigend was geweest maar dien avond had zij voor het eerst sedert langen tijd een weinig haar leed vergeten
ik hielp zelf redden vee en meubelen niets levends verbrandde er dan een troep duiven die in het vuur vlogen en de kettinghond waaraan ik niet gedacht had men hoorde hem te midden van den brand huilen en
zij vlogen door rijke zalen en arme kamertjes wellust en nijd alle doodzonden liepen hun voorbij een engel van het strafgericht las hun schuld hun verdediging
juffrouw saartje schoon ik niet hoef to vragen wat zal men buiten doen en schoon ik altoos met groot vermaak buiten ben zo geloof ik dat ik nog niet half wys genoeg ben en niet half vroom genoeg ook om van nu af myn leven geheel buiten door te brengen
de menschen kennen zelfs in de boozen leeft een deel van god dat de vlam der hel uitbluscht en overwint de dominee voelde een kus op zijn lippen
zij behooren tot de heerschappen hernam de kettinghond maar men weet zeer weinig als men eerst den vorigen dag ter wereld gekomen is dat kan ik aan jou wel merken ik ben oud en ook wijs ik ken allen hier in huis
de zon zal je wel leeren loopen dat heb ik verleden winter aan je voorganger en nog vroeger aan diens voorgangers gezien weg weg en weg zijn ze allemaal
zij had dit in geen jaren gedaan en des zaterdags drukte de belofte haar nogal zwaar op de schouders zoodat zij op het punt was freule eekhof een briefje te schrijven mevrouw van raat drong er echter op aan dat eline gaan zou en eline ging
in den namiddag liet hy den heer blankaart halen en vader edeling was zo onrustig en zo bezorgt dat ik hem alleen sprekende hem verzogt zich wat agter de schermen te houden
de sneeuwman heeft die in zijn lijf gehad dat is het wat zich in hem bewogen heeft nu is dat voorbij weg weg en al spoedig daarop was ook de winter voorbij
daar lagen gouden munten in een oude kous zij zagen hem zijn gescheurden rok waarin de goudstukken genaaid waren angstig betasten en zijn vochtige vingers
gezeit zo gedaan en zie daar my moeder van het liefste kind dat gy u verbeelden kunt gelooft gy my niet vraag het dan aan het schaap zyn grootvader vraag het aan den heer blankaart aan elk die het ziet
die hij zich als een behoorlijk vrouwelijk wezen voorstelde het kraakte en knapte in hem en om hem heen het was juist zulk een vriesweer als waarin een sneeuwman veel plezier moest hebben maar hij had er geen plezier in
wat kraakt het zonderling in mij zeide hij zal ik daar dan nooit binnen komen het is immers een onschuldige wensch en die zal zeker vervuld worden ik moet er in ik moet tegen haar aanleunen al moest ik het raam ook indrukken
deeze beide brieven hebben my op nieuw bevestigt in myn begrip dat er een zeker levenssaisoen is waar in het huwlyk ons zo gelukkig maakt als de aart onzes wezens hier toelaat ik kan u niet zeggen betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart hoe zeer ik die vernuften veracht die zich niet ontzien eenen staat door den stichter onzer natuur zelf ingestelt te beschimpen in een bespottelyk licht te plaatzen
hij gevoelde zich vreemd van hen en trok zich terug in zijne fiere eenzelvigheid en hij dacht aan zijn jeugd aan zijn kinderjaren en zag zijn moeder weder voor zich hem met gevouwen handen smeekend zijn voornemen vaarwel te zeggen en niet meer aan het tooneel te denken
daar was geen andere lucht dan de hete brandende zwavelvlam daar was geen grond zij de bozen zonken en zonken al dieper en dieper bij een eeuwig stilzwijgen
die is ziek dat is waanzinnigheid een droevige waanzinnigheid door angst en booze droomen omgeven zij verwijderden zich snel en kwamen voor de kribben der misdadigers in lange rijen sliepen de ongelukkigen naast elkander
ik hoû zelfs veel van haar en ik geloof dat zij ook van jou houdt paul omdat ik dat geloof of liever omdat ik dat zeker weet draag ik haar geen kwaad hart meer toe
we zullen ander weer krijgen voegde hij er bij het weer veranderde ook het begon te dooien de dooi nam toe de sneeuwman nam af hij zeide niets hij klaagde niet
nu eens in dezen dan eens in genen winkel nooit er voor terugkomende in denzelfden steeds bevreesd dat de winkelier iets van haar gedachten raden zou eenmaal was zij voor een dag naar amsterdam geweest om kennissen op te zoeken
en zedert ik u lieve juffrouwen by my heb ondervind ik dat ik nog vatbaar ben voor zoudt gy t wel geloven kunnen voor blydschap hier zweeg de waarde vrouw
een gestalte was het die voor zijn bed stond en hij zag de geest van zijn overleden vrouw zij keek hem zo innig bedroefd aan het was alsof zij iets tegen hem wilde zeggen
de vele en fijne takjes die de bladeren gedurende den zomertijd verbergen kwamen nu allemaal te voorschijn het was als een weefsel van kant schitterend wit uit iederen tak stroomde een witte glans
heeft myne onvoorzigtigheid gy denkt dat deeze stap z is my dan alles alles onwaardig gemaakt ik poog u te verschonen hoe kan ik gy zyt immers wél uwe lieve moeder ook de brief zal zeker spoedig bezorgt zyn waarom legt gy uwe geheele hand op een hart dat op de ligtste aanraking bloedt
en zulk een kerel als deze hier heeft men in de zomer toch ook niet antwoordde de jonkman en wees naar de sneeuwpop hij staat daar wat deftig
ik kan heusch zoo gauw niet door dat zand stappen sprak zij een beetje geërgerd en zij klemde zich vaster aan zijn arm maar hij bleef onverbiddelijk en zeide dat zij maar op hem steunen moest hij was toch eigenlijk verbazend koppig onder dat fijne waas zijner lieve
amsterdam lykt noch in grootte noch in volkrykheid naar parys maar de stad zelf schoon vervult met prachtige paleizen en kerken bevalt my niets ter waereld gy hebt ook geen denkbeeld van fransche morssigheid ik denk dat al myn linnen wel een half jaar lang buiten haarlem mag bleken eer zyn hollandsche kleur weêr voor den dag komt
maar wat zijn ze vroeg de sneeuwman een minnend paar gaf de kettinghond ten antwoord zij zullen naar één hok trekken en samen aan de beenen kluiven weg weg zijn die beiden dan ook zulke wezens als jij en ik vroeg de sneeuwman
ik moest wel zei de kettinghond men gooide mij de deur uit en legde mij hier aan den ketting vast ik had den jongsten jonker in zijn been gebeten omdat hij het been wegnam waar ik aan kloof
weg weg blafte de schorre kettinghond maar de meisjes uit het huis zongen groen van het bosch kom de knoppen toch uit weiland trek ras uwe handschoenen uit
onze pieternel is hier geweest dat was een vertoning zy zei dat het kind er zo verstandig uitzag en zo leek op grootvader burgerhart dat is op myn grootvader moet je weten
ja nu begrijp ik het nu begrijp ik het waarom hij daarnaar juist heimwee had zei de kettinghond er zit immers een ijzer om de kachel schoon te maken aan den stok vast
hoe vast ik ook besloten had voor deeze aanbieding te bedanken eischte dezelve echter alle myne erkentenisse en myne goede opvoeding zo wel als myne voorzichtigheid noopten my om in de beleeftste uitdrukkingen daar voor te bedanken
een geschiedenis in den tuin bloeiden al de appelboomen zij hadden zich gehaast bloesems te krijgen voordat hun bladeren ontsproten
de freule uw dochter is al heel gauw levensmoê mevrouw lispelde de jonge de woude van bergh zich tot mevrouw van erlevoort de mama van freddy buigende
ja zoo gemakkelijk moet gij verlost kunnen worden gij reine en vrome zeide hij volg mij dan zei de doode het is ons vergund
ik lei het papier in myn brieventas en afscheid genomen hebbende spoedde ik naar huis om te lezen ik at niet maar ging vader gegroet hebbende naar myne kamer lees en dan zult gy kunnen bezeffen wat in myn hart onder het lezen is omgegaan ik heb het voor u gecopiëert doch moet het te rug hebben zonder dat gy er iets uittrekt hier op vertrouwende geef ik u
weg weg blafte de kettinghond liep driemaal in de rondte en kroop toen in zijn hok om te slapen het weer veranderde werkelijk tegen de morgen hing er een dikke vochtige nevel over de gehele omtrek later kwam de ijskoude wind
zij had nu zekerheid freddy had haar jongen lief de redenen waarom zij paul had afgewezen hadden in heur eigen hart gescholen en waren haar nu zelve niet meer helder
ik ben gisteren in de fransche kerk geweest waarlyk de man preekt heerlyk maar zo poppies achtig opgedrilt ei wat er is niets in van een apostel hierover eens meer altoos uwe vriendin
en als men een blik op de velden sloeg wat stond daar het koren heerlijk te prijken en wat was alles onbeschrijfelijk prachtig en wat was er een getjilp en een gekwinkeleer van al de kleine vogeltjes alsof het een groot feest was
en zij rekende zeer in zake haar jongste op de hulp van verstraeten die pauls toeziende voogd was geweest tijdens zijne minderjarigheid betsy gevoelde terwijl paul sprak iets alsof het niet stond dat henk toch zoo totaal zijn tijd verlummelde met zijn paard en zijn honden
al dat doen zusje laat de ziel maar leeg die draf van goeije werken zyn ook al todden en vodden van eigen gerechtigheid zo als de zuster alida met yver altoos zegt zusje wat is die broeder benjamin toch een groot mannetje nou ik zal zien te komen en dan zullen wy spreken van herte tot herte
maar ik heb er een voorgevoel van dat het iets onaangenaams is wat hij zegt zij die zulke grote ogen opzette en zich toen wegmaakte de zon zoals hij haar noemt is mijn vriendin niet daar heb ik een voorgevoel van
die zoon bemint uwe pupil dat weet ik en ik denk dat naatje het ook weet doch uwe saartje is er onkundig van want zy behandelt hem even of het haar brôer is dit zou zy niet doen zo zy dit vermoedde ik weet dat myn willem geen geld heeft dat by het hare kan genoemt worden
freddy ik wist niet dat u haar zag o zeker dikwijls dikwijls ik dacht wat kind ik dacht dat ze niet meer bij u zou komen antwoordde hij weemoedig en verwonderd o zeker ze komt wel s avonds met marie om mij voor te lezen
dat was vreeselijk om aan te hooren en hij zei dit op zulk een toon van overtuiging hij beschreef hun de hel als een verpeste plaats waarheen al het ontuig uit de geheele wereld
ik ja liefde ik durfde niet meer bedingen t zou zyn of gy geen genegenheid voor uw mans familie hadt en zulke opvattingen doen nimmer goede uitwerkzels myn eigen kamer zal zo lang de uwe zyn ik zal die van hartog gebruiken zy hoe zal ik alle uwe liefde en zorg beantwoorden
en hij luisterde toe met zijn groot dik lichaam de bladeren eener palm verdrukkend een ietwat dommen lach op zijn goedig gelaat ook hij ergerde haar zij vond hem archi vervelend en een rok stond hem zoo slecht niets chic in zijn duffel zag hij er ten minste flink uit en zij vond gelegenheid even tot hem te zeggen
de doode knikte bevestigend met het hoofd en legde de hand op de borst en ben ik bij machte om u de rust in het graf te schenken ja luidde het antwoord en op welke wijze
ik ben uit het adelyk gelderland afkomstig en myne familie leeft daar nog in aanzien myns vaders middelen waren dààr toereikent doch in holland betekenden zy niet veel myne moeder hadt eene vriendin in amsterdam en hadt haar belooft op haar aanhoudent verzoek om my by haar te laten immers voor eenigen tyd
wie waren die twee vroeg de sneeuwman den kettinghond jij bent hier al langer dan ik ken jij ze ook of ik ze ken antwoordde de kettinghond zij heeft mij gestreeld en hij heeft mij een been toegeworpen die twee bijt ik niet
ik ben er zeer meê gevleid dat u dadelijk gekomen is u zal zeker begrijpen dat ik niet anders dan voor een nog al gewichtige zaak zoo indringend ben geweest ik heb u een verzoek te doen
den geheelen dag keek de sneeuwman door het raam naar binnen omstreeks het schemeruur begon het er in de kamer nog uitlokkender uit te zien de kachel verspreidde een heerlijken gloed om zich heen
nooit heb ik zulk een ongemaakte lydzaamheid zulk eene volkomene onderwerping aan den wil des hemels in iemand gezien die zulke stekende smarten uitstondt waarlyk de godsdienstige menschen zyn er toch best aan en ik geloof dat ik niets verstandiger doen kan dan my meer toe te leggen om haar voorbeeld te volgen
de fransche opera niemand zal het zeker na hamlet en le tribut de zamora betwijfeld hebben of de heer theo fabrice zou genade vinden in de oogen van de abonné's onzer fransche opera en men kan zich dus alleen verwonderen dat er zich nog drie stemmen tegen den schitterenden baryton verklaarden
dan zou de afstand en verstrooijing my mooglyk dienstig zyn kunnen om u te vergeten maar nu nu ontdek ik nieuwe beminlykheden in u hoe kan ik my alle hoop laten benemen zy is de eenige troost voor my laat my dan deeze gelukkigmakende harsenschim
het is zo vreselijk koud dat mijn lichaam er van kraakt zei de sneeuwman zulk een wind kan iemand wel leven inblazen en wat zet die gloeiende daar grote ogen op hij bedoelde de zon die juist op het punt stond om onder te gaan
vast kom ik de brief der goede weduwe heeft my in dit voornemen gesterkt ik zou al by u geweest zyn maar ik wagt op een brief die brief komt niet ik zal voor ik dit huis verlaat aan haar die ik bedoel nog eens schryven doch dat kan ik by u even goed doen ja lieve meid gy hebt wel kostelyk gelyk men moet maar wel doen en vrolyk leven
op zekeren morgen zakte hij ineen en zie daar verhief zich iets dat veel van een bezemstok weghad ter plaatse waar hij gestaan had om deze stok heen hadden de jongens hem opgebouwd
ik heb er des niets tegen dat coo zin in my heeft als ik hem maar kan bezigen tot alle die wissewasjes waar toe ik een geschikt huisknegt zelf te goed acht geeft hy zich daar airs op dit is wel zeer tot zyn dienst maar dan is hy des te zotter
niet als de maan niet als de zon neen zooals slechts een kachel kan gloeien wanneer zij iets te eten heeft als de deur der kamer openging sloeg de vlam haar uit den mond
zijn mond bestond uit een oude hark bijgevolg had hij ook tanden in den mond geboren was hij te midden van het gejuich der jongens begroet door het geschel en het zweepgeknal der sleden
hij kon er zich geen rekenschap van geven maar alle menschen als zij geen sneeuwmannen zijn kennen het waarom heb je haar verlaten vroeg de sneeuwman hij gevoelde het dat het een vrouwelijk wezen moest zijn hoe heb je zulk een plaats kunnen verlaten
ik gy hebt al zo eens gezien dat ik juist betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart geen proseliet ben van die dame haar begrippen maar wat hebben wy met haar te doen daar gy my kunt zeggen of gy er iets tegen hebt als ik u betuig u te beminnen met eene zo wel hoogachtende als tedere liefde
heeft hy weinig op met alle die kwestien en bevattingen die men op de scholen leert dikwyls herhaalt hy die schone plaats uit het boek van job waar in gezegt wordt dat god te vrezen onze wysheid is of zo als er woordelyk staat
o ja natuurlijk dat weet ik je mag praten als brugman meneer georges hoort je allerliefst aan en maakt allerliefst zijn aanmerkingen maar koppig stokstijf bij wat hij denkt dat is zij kon niet uit haar woorden komen ze was zeer boos
en zij stonden voor het prachtig verlichte portaal de brede trappen prijkten met tapijten en bloemen en door de feestelijk versierde zalen ruiste de dansmuziek de portier in zijde en fluweel gekleed stond met zijn grote met zilver beslagen stok aan de ingang
de godsdienstige edeling is by my geweest maar zo als hy zich omtrent uwe tante gedroeg ô vriendinne dat was het werkent christendom uwe tante weende
men droeg haar ten grave twee grote tranen biggelden er langs de wangen van de strenge man en in de pastorie was het stil en ledig de zon des huizes was uitgeblust zij was huiswaarts gegaan
een stout meisje bruit er nog zo wat meê heen maar zie ik kan ongelyk hebben nu wy zullen dat appeltje wel schillen want ik kom t'huis en t zal er onder en overgaan zo saartje maar zie zo veel op de kerfstok heeft
iedere nacht herhaalde de ander ja iedere nacht komt hij en kwelt mij in mijn drift heb ik dit en dat gedaan met een boos hart ben ik geboren dit heeft mij ten tweede male hier gebracht
de zon ging onder de volle maan kwam op rond groot helder en schoon in de blauwe lucht daar komt zij weer van een anderen kant zei de sneeuwman daarmee wilde hij zeggen de zon vertoont zich weer
ik werd op mijn snoet gekust en mijn pooten werden met een fijnen zakdoek afgeveegd ik heette ami lieve beste ami
dat is prachtig zei een meisje dat met een jonkman in den tuin kwam beiden bleven in de nabijheid van den sneeuwman staan en bekeken van hier de glinsterende boomen een schooner schouwspel levert de zomer niet op sprak zij en haar oogen fonkelden
bijna den geheelen morgen placht zij te bed te blijven en hoewel mevrouw van raat dit afkeurde liet zij eline desniettemin haar ontbijt op heure kamer brengen omdat eline anders niet zou ontbijten
het was reeds vreselijk daarvan te horen want de dominee sprak het uit het volle hart en al de mensen in de kerk waren daarover ontzet
ik weet gy goede heer houdt niet van complimenten ik zal dan maar ter zaak komen zonder u excuse te vragen voor de moeite die ik u geef gy zyt voogd myn heer over een zeer lief en ongelukkig meisje over saartje burgerhart over haar moet ik u onderhouden
mij zal zij niet aan het knipoogen brengen ik zal de stukjes wel vasthouden hij had namelijk in plaats van oogen twee groote driehoekige stukjes van een dakpan in het hoofd
en op de onbezoedelde in lang niet betreden paden die marmer geleken mevrouw haakte ijverig door en de vlugge beweging der haakpen die den wollen draad tot een mollig weefsel verstrengelde hinderde lili evenals het regelmatig omgeslagen blad van haar vaders boek daar ginds haar hinderde
ik ken den waardigen man die my in zyne bescherming neemt zy omhelsde hem hy kon niet spreken ik kuschte beiden goeden nagt sloot de kamer agter my toe en begaf my weder in t gezelschap
weg weg blafte de kettinghond een kleine jongen ben ik geweest klein en lief zeiden ze destijds lag ik op een stoel die met fluweel overtrokken was daar ginder in het heerenhuis op den schoot der opperste heerschap
ach het zal wel zoo moeten het zal wel niet anders kunnen maar het is zoo treurig zij snikte zachtjes gedrukt onder het noodlot dat die vervreemding van ouders en kinderen eischte zijn lippen trilden zijne oogen stonden vol tranen maar hij zweeg
myne moeder keek minzaam en opstaande bragt zy zoon by tante die hadt zy de vermogens gehad reeds by hem zoude geweest zyn toen werdt het toneeltje geheel huisselyk willem moest voor haar ledikant zitten en het was neef willem voor en neef willem na en zeg je zo neef willis en hoor je wel zuster wat je zoon zeidt
die door de van rijsseltjes en hector met oorverdoovend gejuich werden welkom geheeten wat door mathilde en dikke juffrouw frantzen nauwelijks kon worden getemperd en waarom heb je ben nu niet meêgebracht vroeg mevrouw van erlevoort verontwaardigd aan
maar als ik kwaad gedaan heb dan onderga ik daarvoor immers mijn straf er is echter één ding dat ik niet bekend heb toen ik de laatste maal hier uitkwam en het huis van mijn vroegere heer voorbijging
wat verlang ik naar een brief van u de muziek heb ik ontfangen ô wat zyt gy een goed man kon ik u mondeling zeggen hoe zeer ik u acht en hoe gelukkig ik my reken van te zyn myn heer uwe ootmoedige dienaresse en pupil p s myn adres zal ik hier ook
ach neen neen jawel mijn kind heusch ik heb wel zoo het een en ander gemerkt ik zou er ik weet niet wat om willen verwedden paul denkt nog aan je hij is je nog niet vergeten
hoor dan toch wat ik je vertel snurken kan je de hele nacht snurk je maar ik nog geen kwartier en het bloed kwam den verhitten gevangene in de ogen hij wierp zich op zijn kameraad en sloeg hem met zijn gebalde vuisten in het gezicht
eline had bij de invitatie voor dat bal even aan st clare gedacht wat zou hij er van zeggen als zij aannam maar zij schrikte er voor een avond thuis alleen door te brengen zij dacht dus niet verder aan hem en hield zich met haar toilet bezig
wij krijgen spoedig ander weer ik voel dat al in mijn linker achterpoot die steekt geweldig het weer zal wel veranderen ik begrijp 'm niet zei de sneeuwman
je weet niets hoegenaamd antwoordde de kettinghond maar je komt dan ook nog pas kijken de persoon dien je daar ziet is de maan die zoo even wegging was de zon zij komt morgen terug zij zal je wel leeren in de gracht naar beneden te loopen
waar zal ik mede beginnen laat ik uwe brieven nog eens doorlezen dan zal ik den draad wel opvatten wie die u kent en u verdient te kennen heeft het toch in zyn vermogen om u niet lief te hebben
haar droomende verbeelding dacht heurzelve in het rijke toilet eener patricienne paul in dat van een armen jongen visscher en zij beminden elkaâr en lagen in zijn boot te droomen al zingende op de lagune voor haar zat het publiek ademloos
gaf het aan zyn vader ô kon ik u dat toneel schilderen de oude heer trilde van blydschap maar hy noch zyn zoon zeiden niets zy drukten elkanderen de hand hunne oogen stroomden
en ook heb ik een tijd gekend toen ik niet hier in de koude aan de ketting vastlag weg weg de koude is heerlijk sprak de sneeuwman vertel vertel maar je moogt niet zo'n leven met een ketting maken het kraakt in mij als je dat doet
nauwlijks echter had de meid de deur achter zich gesloten of zij vouwde kreukend en krakend het vaderland open en zocht met tintelende oogen in het kunst en letternieuws en ze las
juffrouw buigzaam hoe is dat mooglyk wel me dunkt de heer edeling is een recht betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart beminlyk man zyn ernstig gelaat heldert gedurig op door een zagten glimlach en wie denkt gy vindt zo veel smaak in uw vernuft
als een wild dier sprong er een op uit zijn slaap en stiet een afschuwelijke gil uit hij gaf zijn kameraad met de elleboog een duchtige stoot in de ribben en deze keerde zich slaperig om zeggende houd je mond onmens en slaap dat is hier iedere nacht
zo als ik zei spreek een woordje voor my myn lieve heer blankaart o hoe beminnen en achten wy deezen dierbaren man lieve moeder is t niet jammer dat de heer blankaart geen vader is van een talryk huisgezin dat zeiden wy ook eens
de berk bewoog zich in den wind deze had leven evenals alle bomen in den zomer het was verwonderlijk schoon en toen de zon scheen o hoe schitterde en fonkelde alles toen alsof er diamanten stof op lag
waarlyk uwe vriendin mejuffrouw de weduwe willis moet my wél gekent hebben toen zy my eens schreef dat alleen myne nieuwsgierigheid om eens te weten wat er zo al in de waereld te doen is my zo sterk aandreef tot het bywonen van publique vermabetje
weg weg blafte de oude kettinghond hij was een beetje schor en kon het echte waf waf niet meer uitbrengen die schorheid had hij gekregen toen hij nog een kamerhond was en achter de kachel lag
maar wat te doen zij had al zoo dikwijls aangedrongen en het was er nu geen geschikt oogenblik toe in het bijzijn der oude mevrouw van raat kom paul riep eline op eens willen we wat gaan zingen
ik ging onder de kachel liggen en kon mij daaronder geheel verschuilen ach van die kachel droom ik nog wel eens weg weg ziet een kachel er dan zoo mooi uit vroeg de sneeuwman lijkt zij wat op mij
hij bukte zich trok haar naar zich toe en kuste haar voorhoofd vergeef me toe otto vergeef me o vergeef me hij strengelde zacht zijn arm om haar heen en drukte haar even aan zijn borst terwijl zij snikken bleef en hij sloot de oogen om een paar tranen tegen te houden die hij niet kon bedwingen en die tusschen zijn geloken
en zeventigste brief mejuffrouw aletta willis aan haren man willem willis myn lieve man ik verlang zo zeer naar uwe te
been zoo denk ik er over dat nam men mij echter heel kwalijk en van dien tijd af ben ik aan den ketting vastgelegd en heb mijn stem verloren hoor je niet dat ik schor ben weg weg ik kan niet meer zoo praten als de andere honden weg weg
men sterft in de kraam men besluit hier uit dat dit omtrent zo natuurlyk is als te sterven aan eene beroerte dit besluit is verkeert o de god der natuur is veel wyzer en goedertierner dan alle de stervelingen immer bevatten kunnen
deze gewoonte had de kachel aangenomen de rode vlam speelde vlak op het gezicht van de sneeuwman ik kan het niet meer uithouden zeide hij wat staat het haar mooi als zij de tong zo uitsteekt
ik heb bezigheden in den haag gezocht ik heb veel gereisd maar ik voelde mij toch ongelukkig het is mijn eigen schuld weet u ik heb mijn geluk weggegooid ze begon te weenen het hoofd in de handen hij vroeg niet verder
en steeds bleef de toenadering zijner moeder tot freddy een geheim voor paul hij wist niets van heur herhaalde bezoeken van die leesavonden met marie mevrouw van raat sprak soms over hem ter loops om niet den schijn te hebben alsof zij vermeed zijn naam te noemen
het zou een zot stukje zyn met zo een borstje briefwisseling te houden maar wie zegt u dat ik dit van zins ben t komt niet in my op ja ik gelyk omtrent zo veel naar de godlyke clarissa harlowe als myn schaapshoofd naar den vervloekten lovelace heden naatje hoe viel u dit in gedagten
die is juist het tegendeel van jou zij is zoo zwart als een raaf en heeft een langen hals zij eet brandhout zoodat het vuur haar uit den mond komt men moet dicht bij haar blijven geheel onder haar dat is heel aangenaam door het raam zal je haar wel kunnen zien
van een achtste
ik ben niet éénzydig gy kent my maar myn willem is de vreugd myns levens geen zoon kon immer beter voorbeeld geven dan hy nog nooit heeft hy my reden tot misnoegen gegeven
gij doodt hem de ongelukkige riep de dominee uit en terwijl hij zijn hand beschermend over diegene uitstrekte die reeds te zwaar boette veranderde het toneel
zij lachte bij een grappige uitdrukking van emilie meer dan noodig was ze lachte tegelijkertijd hen allen uit die daar waren overmoedig trotsch op haar verborgen en verboden hartstocht
naauwlyks was de koopman weg of mademoiselle g verscheen verzelt van eene harer leerjuffertjes een aartig fransch schelmpje van een meisje dat het hollandsch bekoorlyk slegt uithaspelt en toen voorzag ik my van alles wat men bywerk noemt
het was herfst de boomen lieten hun bladeren vallen de ernstige strenge dominee zat aan de legerstede van een stervende een vrome geloovige vrouw sloot de oogen het was de echtgenoote van den dominee
binnen zal je nooit komen zei de kettinghond en als je tegen de kachel aankomt dan verga je weg weg ik ben al zoo goed als weg antwoordde de sneeuwman ik zak ineen geloof ik
zij waren nu ook kalmer de trapjes van het terras opgegaan en terwijl georges de kaarten zocht sloeg lili een weinig het zand van den zoom van haar japon af de pauze was geëindigd en het orkest klaterde de koperen fanfares van den marsch der reine de saba uit
broertje was ook recht spraakzaamtjes en ik heb onze bregt nooit zo vrymoedigjes horen antwoorden arme meid zy heeft ook al haar deeltje aan de verdrukkingen onzes volks wil ik zeggen even als of zy zich in den drank te buiten ging het spyt my zeer dat ik den satan niet maar met onze sara heb laten begaan
leeuwerik en koekoek zingt vrolijk uw lied lente kom gauw och wacht langer toch niet ik zing met een kwartel zo zuiver van slag zonnetje lief kom toch gauw voor den dag en dan denkt niemand meer aan de sneeuwman
de nacht was lang maar den sneeuwman duurde hij niet lang hij stond daar in zijn eigene liefelijke gedachten verdiept en die vroren dat het kraakte
ik zou wel altijd zoo met je door kunnen wandelen tot katwijk toe sprak hij en zijn schertsende toon verheelde een weinig dat hij het meende zij lachte het was immers
hoe zou hij zich ook gelukkig kunnen gevoelen hij had immers kachelheimwee dat is een ongelukkige ziekte voor een sneeuwman zei de kettinghond ik heb ook aan die ziekte geleden maar ik ben er doorheen geworsteld weg weg blafte hij
zoo zat zij een middag te mijmeren toen zij verrast werd door een bezoek van tante dora mevrouw van raat marie was alleen thuis de heer verstraeten was naar lili mevrouw op boodschappen uit
en als ze stierven dan zouden de boozen allemaal in de hel komen om eeuwig te branden hij wees er met nadruk op dat hun worm niet zou sterven en hun vuur niet uitgebluscht worden dat zij nimmer rust zouden vinden
neen myn brave zoon nooit heeft uwe moeder om u een eenige traan gestort aan alle hare verwagtingen hebt gy tot nu toe voldaan ik ben gelukkig in myne kinderen want schoon uw zusters karakter zeer verschilt van het myne zo wel als van het uwe zy is echter een deugdzaam verstandig meisje dat hare moeder teder bemint
bij mij vergeleken ben je allemaal kanalje hoogmoed zei de doode ziet ge hem dien daar antwoordde de dominee het is immers maar een arme gek een dwaas en niet voor de kwellingen van het eeuwige vuur bestemd
vale schaduwen noopten zich in de hoeken tusschen de meubels op hoewel mevrouw huiverde verrees zij niet om naar de kachel te zien of om de meid te bellen want eline was met heur hoofd tegen mevrouws knie in slaap gevallen
de hand van den dominee beefde hij waagde het niet haar uit te strekken hij had den moed niet een enkel haar uit het hoofd van den zondaar te trekken
ik hou ontzachelyk veel van myne mama willis ô myn heer blankaart dat is een vrouw zo lief zo minzaam zo toegeeflyk omtrent jonge lieden myne vriendin naatje is een braaf verstandig mensch die ik zeer hoog betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart waardeer en die my altoos het beste voorhoudt
meer dan gewoonlijk gevoelde eline een behoefte aan liefde veel liefde om zich heen in het geheimste harer ziel was haar bewondering voor fabrice ontvlamd in een hartstocht die haar geheele gedachte vulde en waaraan zij lucht moest geven zonder zich te verraden
maar later werd ik hun daar boven te groot en toen gaven ze mij aan de huishoudster het was wel een geringere plaats dan boven maar het was er plezieriger want ik werd niet zo onophoudelijk door de kinderen beetgepakt en geplaagd
hare onbegrypelyke zwakheid en myn gegronde eerbied waren de oorzaken van dit verschynsel die bron stroomde niet hoog genoeg voor my en yder uur dreigde de dood die voor altoos te verstoppen
den rijkdom van liefde dien zij in zich waande en dien zij niet vermocht te openbaren scheen zij te willen verdeelen onder wie het waard waren als een kostbaar bouquet waarvan zij ieder een bloem
o lawrence murmelde zij hartstochtelijk bijna aan zijn borst wanneer ik je ontmoet had vor vor dat alles gebeurd was had ik van niemand anders kunnen houden dan van jou
ik heb haar toch het opzetten van groote oogen afgeleerd zij mag daar nu hangen en schijnen opdat ik mij zelven kan zien als ik maar wist hoe men het moet aanleggen om van zijn plaats te komen
ik twyffel echter niet of onze echtverbinding met brave beminnenswaardige mannen maakt ons minder noodzaaklyk voor elkander myne moeder schryft my dat gy aan alle hare verwagtingen voldoet
in de eenigszins somber en antiek gemeubileerde eetkamer glinsterde de tafel van damast zilver en kristal onder den gloed van het gas terwijl het flikkerde langs karaffen en glazen waarin donkerrood of bleekgeel de wijn scheen te sidderen uit de bloemen van een zilveren korf verhief een ananas heur kroon van stekelig loof
de dominee richtte zich terstond in zijn bed op en strekte de armen naar haar uit zoo is dan ook aan u de eeuwige rust niet vergund ge lijdt gij de beste de vroomste
toen kon ik al geene droefheid zien zonder ook te kryten en er werdt ook meest altyd eens geweent waarom weet joost want me dunkt dat zy het nog al zo taamlyk wél hadden deeze weekbetje
en de sneeuwman keek er naar en zag een glimmend voorwerp het vuur straalde hem daaruit tegen het werd den sneeuwman wonderlijk te moede er maakte zich een zeker gevoel van hem meester hij wist zelf niet welk
toen kookte het in mij omdat mij een en ander in de gedachten kwam en ik streek een lucifer zo wat tegen de muur af alles verbrandde de hitte kwam daarover zoals zij menigmaal over mij komt
gy hebt er t meest by verloren nu hebt gy myn oom en tante redelyk niet gezien noch kapitein herberts nu weet gy niet hoe vader edeling getracteert hoe wy jonge lieden allen gedanst hebben en hoe of de oude vrienden t werkje aan
en dat was het ook want het was zondag de klokken luidden en al de mensen gingen in hun beste kleren naar de kerk en zagen er vergenoegd uit ja aan alles was iets vrolijks het was een dag zo warm en gezegend dat men wel kon zeggen
brief de heer hendrik edeling aan den heer cornelis edeling myn beste vriend naauwlyks zult gy mynen brief waar in ik u het gesprek met vader enz meldde ontfangen hebben of ik zend u een tweden
zij liepen langzaam voort altijd voort als verloren in hun eenzaamheid met de rust van de zee als eene nooit te bewegen kalmte voor oogen en hij begreep dat hij iets zeggen moest
dit huilen hoor ik nog altijd als ik wil slapen en als ik in slaap gevallen ben dan komt de hond groot en ruw en legt zich op mij neer en huilt en drukt mij en kwelt mij
u onbetje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart derwyl maar eens verhalen dat ik met twee goeje grote lange hollandsche jongens t'huis kom ja ik heb al rare klugten daar kom ik s daags voor ik uit parys gaan zal in een hollandsch logement het eenige dat er in de hele stad te vinden is en daar ik meermaal naar toe ga om eens hollandsche knap te eeten
en hoe zou god dit dan kunnen die zoo oneindig goed is en die immers weet hoe het booze van buiten en van binnen komt neen ik kan het mij zoo niet voorstellen ofschoon gij het zegt
en zoo bidden als u doet dat kan ik niet vroeger wel vroeger heb ik wel eens zoo om iets gebeden maar dat gebed is niet verhoord geworden zij dacht aan dien nacht op de horze waarin zij gesmeekt had dat haar geluk haar geluk met otto zich niet zou omwenden en zij liet zich door de gedachte verder
ik begrijp je niet kameraad zei de sneeuwman moet die daarboven nog leren lopen hij bedoelde de maan ja lopen deed zij vroeger wel toen ik haar goed aankeek nu komt zij van een andere kant aansluipen
dag betsy zei eline dag elly wel gefeliciteerd antwoordde betsy zonder uitdrukking eline wilde niets meer zeggen de meid moest eerst weg zijn ze zou ook niet ontbijten ze had geen honger grete je kan wegnemen ik zal niet eten sprak zij en schertste om zich een houding te geven met ben