rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
overberg had mij aangeraden er eens heen te gaan en met de goede lieden kennis te maken als gast van de werve kon ik er licht een glas versche melk vragen en een praatje aanknoopen dat mij mogelijk een en ander omtrent francis deed te weten komen wat ik deze zelf niet kon vragen
wel god dank zei ze dat ouwe pieternel haar jonge juffrouws trouwdag nog beleven mogt heden juffrouw je bent krek alleens als je lieve moeder toen die trouwde niet waar myn heer blankaart
zoo de hoop mij niet eenigszins opgericht had gehouden zou ik verpletterd zijn geweest het was ook schrikkelijk in de haven te zijn en ng schipbreuk te lijden z wakker geschud te worden uit den zaligsten droom der liefde
de koning sprak haar aan en zeide goede vrouw kunt ge mij niet de weg wijzen uit het bos o ja heer koning dat kan ik wel maar er is een voorwaarde bij en als gij die niet vervult komt gij nooit meer uit het bos en moet de hongerdood sterven
willem is haar afgod hy is naar grootvabetje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart der genoemt moet gy weten en zo hy eens willis van zon schryft is tante niet te goed om aan haar neef willis van zon een legaat extra te maken
nu moet hy wel zuinig zyn of hy kan niet met ons uitgaan hoe ik het goed zal maken och zeer gemakkelyk als hy trouwt zal ik zyne vrouw een stuk huisraad kopen tienmaal meer waart dan die kleine uitgaven belopen
aan de wanden waren dikke festoenen van sparregroen en kleurig doek in de zaal was een fijne nevel van het opgeschuifeld stof geurig van het versche hout van de reukwerken en van de zoete verrukkende
tot hiertoe ben ik voor haar niets dan een neef ik ben leopold van zonshoven geparenteerd aan haar grootvader nu op mijn woord gij zijt een paladijn die met ijver over de eer der familie waakt zoo zijn wij denkelijk neven want ik ben ook geparenteerd aan haar grootvader eindigde hij na eenig
zij zetten zich op de grond en bliezen tegen elkaar en bliezen elkaar al de vederen af en hun zwanenhuid konden zij afstropen als een hemd het meisje zag toen dat het haar broeders waren en zij verheugde zich en kroop van onder het bedje tevoorschijn
voor de jongste is het rijk na mijn dood maar de twee oudsten maakten oproer zij konden het niet goedkeuren zeiden zij en zij verlangde dat degeen wiens vrouw door een ring die midden in de zaal hing zou kunnen springen de voorkeur zou hebben
jan intusschen verweet opnieuw aan de drie jongelieden hun luiheid en naar hij beweerde met volle reden achter de boerderij namelijk lag eene breede vaart met een bootje en jan en cateau hadden er reeds gebruik van willen maken maar mevrouw verstraeten had het hun verboden zoolang er niet een der ouderen bij was
en de jonker zou mogelijk al heel weinig gebaat zijn met de winst mij dunkt dit is iets waarover hij toch zelf het best kan oordeelen zei willibald neen want hij tast in den blinde zoo alles afgedaan ware met majoor frans te verslaan laat ik het nog daar maar daarmee is nog niet uit den weg geruimd wat er mee samenhangt en
alles verlevendigde myne smarte en alles wat dit deedt was my dierbaar myn kind myn kind myn zantje dit herhaalde ik duizend keren een geheel jaar dus gesleten hebbende
en dan wou zij dat prettige gevoel hebben van een jongen op haar te zien verlieven en dat wou zij dan zoo sterk dat zij het niet altijd meer met lijdzaamheid en natuurlijkheid afwachtte maar zelfs nu en dan half wel en half niet met overleg kleine daden deed of schikkingen bedacht die het gewenschte prettige eerder zouden doen komen
des anderen daags verscheen mylord niet als gewoonlijk bij het luncheon hij had nog veel te regelen voor zijn afreis hoewel zijn kamerdienaar met de koffers later zou volgen ik begreep dat de gelegenheid om een vertrouwelijk woord met hem te wisselen mij met opzet zou benomen worden
ik heb je uit de kast bevrijd zei hij toen bevrijd mij nu uit het vat er kwam juist een herder met een kudde schapen voorbij boerke wist van hem dat hij erg graag schout zou zijn en hij riep luid nee ik doe het niet en al zou de hele wereld het willen ik doe het niet
wat is het hier heerlijk zeide mathilde men herleeft maar laten we een zijpaadje ingaan die menschen vervelen me denkelijk moeten wij hen ook vervelen wij detoneeren hier in de natuur ik vind menschen altijd zoo leelijk tusschen groen vooral als het zoo jong is je ziet ik begin te filozofeeren
ik vertrouw dat gy nog geen pretendenten hebt om dat gy er nooit van meldt myn hart is er op gestelt ik wou u ook zo heel graag een gedeelte van myn goed maken zo als ook aan cootje als hy zo wel oppast want gy zyt beide myn vriends brave kinderen dat is genoeg en buiten pieter heb ik geen
dat was waar maar toch hoog genoeg om mijn verlies bij guldens te berekenen ik reikte den kapitein een muntje toe en verzocht de zaak voor mij met den generaal en hem zelven in orde te maken
daardoor ontbrandde een verlangen zoet maar ook pijnlijk zoodat zij buiten meer bewust pijn voelde dan in stad maar een pijn die haar onuitsprekelijk dierbaar was wijl vol beloften
de twee oudsten trokken weer naar het oosten en westen en dommerik's veer vloog rechtuit en viel weer naast de deur neer die in de aarde was hij ging toen weer de trap af naar de dikke pad en vertelde haar dat hij de mooiste ring moest hebben
dit was voor hedwig een afschuwelijke kwelling voor t eerst leerde zij nu die zwaarste aller menschelijke beproevingen kennen zich onrechtvaardig veroordeeld te weten en door eigen schuldbesef toch machteloos tegenover die veroordeeling te staan
in dat geval zou ik een procureur of notaris hebben gezonden en zorg dragen dat men er freule mordaunt niet mee ging bemoeien dat zou toch verkeerd zijn hernam zij ernstig de generaal is diep in de zeventig en heeft veel verdriet gehad in zijn leven
letje en ik hebben haar nagt en dag opgepast maar dagt ik dat er zulke karakters waren als die hartog en rien du tout t was of het lieve mensch haar geheel vreemt was de eene zei ja ik kan niet tegen het waken de andre ja ik ben bang van een dood mensch en wie weet wat er gebeurt
bonjour zij wuifde met haar hand marie toe zij boog zij trok gezichten en marie werkte zenuwachtig met haar wenkbrauwen en haar lippen om het niet uit te proesten van het lachen
arm klein haft zei de eik dat was toch een al te kort leven en op iederen zomerdag werd dezelfde dans dezelfde toespraak hetzelfde antwoord en hetzelfde inslapen herhaald
en gemaakte spraak en kunstmatig fatsoenlijke manieren een grof onbeschaafd mensch zouden zij beter verdragen hebben mits niet ongevoelig en zich toonend zooals hij was
dan zei de boom altijd arme kleine slechts een enkelen dag duurt uw geheele leven wat is dat kort het is toch treurig
die gissing bleek waarheid rolf en frits stonden met angstige gezichten naar ons uit te kijken toen wij aankwamen maar de generaal was niet uit zijn humeur zooals wij vermoed hadden integendeel hij was druk bezig met zijne papieren toen wij binnentraden arm in arm zooals francis het gewild had om hem terstond op de hoogte te brengen van onze verhouding
en begroef haar kloppend hoofdje in het goudborduursel der weeke kussens heur handen verstikten het hikkend gehuil dat haar tenger lichaam schokte terwijl heur haren in den val losraakten en langzaam zich ontwindend haar omgolfden met hun glanzende kronkels
toen ging zij naar het huis en wilde niemand meer zien en lag te schreien op haar bed dat was zeer treurig toen zij de feestvierenden eindelijk hoorde ter ruste gaan en men bij haar kwam kijken dat was om nimmer te vergeten akelig zij herdacht dezen nacht vaak als de eerste aankondiging harer
ik ben te versailles en te fontainebleau geweest maar het lieve gelaat der natuur t welk men op de eerste plaats gantsch en al heeft bedorven maakt dat de bekoorlyke ligging de fonteinen en bosschen my op de laatste des te meer bekoren
en ik voelde mij teleurgesteld niet slechts maar ontmoedigd de andere was haar held geweest wat kon ik nog voor haar zijn de vertrouwde aan wien zij haar iliade uitklaagde als in het oude
wij waken overdag slapen s nachts en hebben dan onze droomen met den boom gaat het anders hij is drie jaargetijden achtereen wakker eerst tegen den winter komt zijn slaap
gy zyt myn lieve broêr buiten dat hield ik alle myne vrouwkundige observatien voor my niet om dat ik denk dat het aan een verstandig man meer past om rypen en vlinders dan om vrouwen te observeeren maar om die fraaije ontdekkingen toch alléén te bezitten
toen was zij een weinig gaan tobben meestal over duizenden nietigheden dagelijks terugkeerende kleine beslommeringen met haar meiden en haar leveranciers hetgeen zich in hare gedachte alles aaneenschakelde tot een keten van last
reeds was hij hoog boven de wolken opgeschoten die als donkere scharen van trekvogels of groote witte zwanen onder hem
zet maar geen thee voor mij want om de waarheid te zeggen ik ben veel te flauw om uw lauw water te drinken ik heb maar zoo wat geluncht met een stuk brood en vleesch mijn diner is bij de reis ingeschoten
en dat er krachten waren die zich verzamelden tot éene kracht die hem tegenwerkte die spotte met zijn voorstelling die lachte om zijn ideaal en die des te sterker was naarmate zij dieper verborgen bleef
nu houden mij geen banden meer terug ik kan nu opvliegen naar het allerhoogste licht en den allerhoogsten glans en al mijn lieven zijn bij mij kleinen en grooten allen
hij vreest zijn kolonel te mankeeren en tegelijk zijne bevordering mis te loopen is t een inval van leo vroeg francis willibald aanziende met haar snellen onderzoekenden blik hij kleurde waarlijk als een jong meisje
ik zou hier toch niet blijven riep cathérine angstig uit laten we toch naar binnen gaan my poor kitty truus was teruggekomen radeloos nu het weêr erger en erger werd en zij overstelpte zichzelve met verwijtingen daar zij de kinderen veroorloofd had uit te gaan
alles was zang en geklank en vreugde tot in den hemel maar dat kleine blauwe bloempje bij het water waar blijft dat riep de oude eik en het roode klokje en het madeliefje ja de oude eik wilden ze alle om zich heen hebben
de eerwaarde smit was geen der minste spelers maar mevrouw buigzaam wordt niet geëvenaart ook niet van de jonge vrouw en die speelt zo als de heer blankaart zegt evenwel kapitaal de eetzaal was gereet gemaakt om ons soupée te houden het overtrof nog het
vroeger op de horze wat scheen dat lang geleden vroeger had zij nooit nooit ook maar de minste oneenigheid met otto gehad en nu nu had zij hem hare ziedende verwijtingen in het gelaat gegooid
apropos weet gij al hoe uwe aanstaande heet en waar zij gezocht moet worden ik heb van ochtend juist een briefje gekregen van den notaris met verzoek om zoo spoedig mogelijk bij hem te utrecht te komen daar hij in de gelegenheid is mij inlichtingen te geven omtrent den generaal von zwenken en zijne kleindochter francis
ô god wat is dit te zeggen waar is myn burgerhartje is zy ziek ô ik had rust noch duur ik vreesde dat er iets was ik heb ook in vier dagen geen brief gehad ik ga by haar
zij riepen hem bekende vriendelijke oogen oogen van kinderen oogen van minnende paren als deze elkaar onder den boom ontmoetten in het geheugen terug
dit schrijven dat verheyst nu met gezetheid doorlas was van den volgenden inhoud zeer waarde neef ofschoon ik eene onbekende ben voor u zijt gij het geenszins voor mij persoonlijk ken ik u niet maar ik ben vrij goed onderricht van hetgeen gij zijt en niet zijt
de oude boom die aldoor voortgroeide gevoelde het hoe zijn wortel zich uit den grond losrukte dat gaat goed zoo dat is het allerbeste zei de boom
en het was voor hedwig een vreemd verwonderlijk ding wat vreugde de arme man aldus vond waarom bleef hij niet thuis wat trok hem in dat benauwde herbergje bij de lage en grove lieden
wat ik u bidden mag speel geen comedie sprak zij koel en met een kennelijken weerzin nog meer terugwijkend de hemel beware mij
naarmate evenwel het aantal zomers klom en haar ziel gaandeweg ontwakend de lust en pijn gevoelens beter proefde schenen de belofte sterker maar hunne vervulling verder af
de boschduiven kirden als wilden zij vertellen wat de boom daarbij gevoelde en de koekoek riep hem toe hoeveel zomerdagen hij nog te leven had
en zij zuchtte bij die gedachte met vochtig oog heur moederlijke liefde deed haar trots haar moederlijke blindheid als door een onfeilbaar instinct iets van de waarheid gissen en zij had gaarne heur vroeger geluk gegund aan haar zoon om in zijn plaats te hebben geleden
hoe er ook onder in den grond leven en warmte was hij voelde zijn kracht toenemen hij wies al hooger en hooger de stam schoot omhoog er was geen stilstand hij groeide gedurig meer en meer
en t voorval met den koetsier blinkt daarin ook hare vrouwelijke meewarigheid uit vroeg ik niet zonder wat bitterheid dat zal ik niet zeggen maar er kon toch wel eens minder kwaad achter schuilen dan de beminnelijke dames er in willen zien
ô my wat zal ik dan dikwyls by u komen al woonde gy aan t einde van de waereld of zelf op marken buiten want ik ben overtuigt dat de man dien gy verkiest waardig is dat men om hem de hele toverlantaarn der waereld goejen dag zegt
en zoo trok zij heen haren god dankend dat eindelijk het wachten uit had dat de zware tijd van geduld en voorbereiding doorworsteld was dat nu toch de wijde hallen van schaduwlooze zaligheid zouden opengaan
en vyftigste brief mejuffrouw de weduwe willis aan den heer abraham blankaart myn
en het werd herhaald door gehele geslachten van haften en allen gevoelden zich gelukkig en even vrolijk de eik stond daar wakend op zijn lentemorgen zijn zomermiddag en zijn herfstavond met rasse schreden naderde zijn rusttijd zijn nacht
die ik onder mijne voorvaderen tel is meer dan wellicht voor deze occasie noodig zal zijn in mijn bloed overgegaan mijn moeder placht te zeggen dat ik geleek op dien ridder van zonshoven ook een leopold die om de eer zijner dame op te houden zich de linkerhand heeft laten afkappen
dus speelde hij wel met zichzelf komedie zijn pijpje ja zijn pijp was echt dina ook wat was daar komedie dom was de meid misschien luchthartig maar verder
treurig wat bedoelt ge daarmee vroeg het haft dan altijd om mij heen is het immers zo helder zo warm en zo schoon dat maakt mij vrolijk
zij wist niet alleen dat het dreigde maar dat het zeker zou komen als zij zich niet verzette en er was geen schijn van verzet in haar zij was niet in staat over het geval te denken zij glimlachte en ging haren gewonen weg dien dag zich verheugend dat zij zoo gelukkig was
toen hij teruggekeerd was dreven emilie en lili opnieuw de hardnekkige ouders tot een stap verder de toestand werd gewikt en gewogen en men kwam tot het besluit dat als georges nu op buitenlandsche zaken werkzaam zoo zuinig was als hij voorgaf te zijn en lili verstandiger werd wat zij nog lang niet was meende mevrouw
wat ben ik blyde met de my toegezegde muziek ik zing al in voorraad o wat zal die fraai zyn mooglyk is er wel van rousseau's compositie by duizendmaal dank ik hoop al die stukken u eens onder het rooken van een pypje voor te spelen
van francis is niets te maken want zij is maar een meisje antwoordde mijn vader knorrig en verlegen het oudste kind een zoon is gestorven ik heb niets dan dit
hij zag minnende paren elkaar in stil geluk bij zijn stam in den maneschijn ontmoeten en hun namen de beginletters in den grauwachtig groenen bast snijden
wel bezien is het nog zoo kwaad niet dat zij zich zoo geheel van den toestand heeft meester gemaakt zonder dat zouden die kostbare goederen op allerlei wijze verbrokkeld en geruïneerd zijn terwijl de ongelukkige die ze moest afstaan of beleenen in woekeraarshanden zou gevallen zijn die hem reeds veel eer in t verderf zouden gebracht hebben
ja ik heb myne gebreken yder heeft de zynen ik ben aandoenlyk genoeg voor honnette vermaken ik heb eene vriendin nodig om altoos z te doen als ik denk en ik koos u voor myne vriendin om duizend en duizend
of dieu pardonne maar ook stond er hadewy en daar schrok ik van dat was de naam uit mijn droom van n ook stond er heel duidelijk terweyde
met zijn kroon stak hij ver boven al de andere boomen uit werd uit zee op een verren afstand gezien en diende den zeelieden tot een baken hij had er geen vermoeden van dat zoovele oogen hem zochten
kan je ook soms in de verste verte vermoeden van wien ik dat kan gekregen hebben vroeg eline en bewoog hare armen met een gemaakte wanhoop frédérique haalde haar schouders op en zette den étui neêr
de bruid stondt op omhelsde hem hy kuste haar maar niemand sprak allen droogden wy onze oogen af hendrik om wat afwending te maken vroeg aan t gezelschap of men hem toestondt om de gewezen kindermeid der bruid binnen te verzoeken niets liever
neen rudolf zeker niet hij zou vreeselijk schrikken en al de vroegere jammer en ellende de vrees voor schande zou opnieuw over hem komen daar is meer verloren gegaan dan geld alleen dat weet gij wel
dat was de droom van de oude eik en terwijl hij zo droomde bruiste er een geweldige storm over land en zee heen op het heilige kerstfeest
en toch nu terwijl hare hand steeds woelde tusschen de kleine kousjes en de kleine hemdjes nu liet ze zich meer en meer neêrzijgen in het weeke dons harer vermoeidheid
en spraken over de slechte tijden die nu begonnen en dat het in den winter heel moeilijk viel voedsel te vinden het was omstreeks het heilige kerstfeest toen droomde de boom zijn schoonsten droom
malicieuse despoot kon ik niet nalaten tegen francis te zeggen haar met den vinger dreigend zij kleurde even en glimlachte och jonker dat is nog zoo erg niet zuchtte de deemoedige vazal toen freule majoor nog een kind was hadt gij het eens moeten bijwonen in die dagen heb ik wel wat anders te doen en te lijden gehad
en zo hy als zdanig ook met betrekking tot my komt dan verzeker ik u dat ik zyn gezelschap niet zal ontwyken is dit niet redelyk gesproken ik ik wagte van u niets anders en ik bedank u ootmoedig voor de gunstige wys waar mede gy myn verzoek hebt
frisch en groen spreidde hij zijn forsche kroon uit de zonnestralen speelden tusschen bladeren en takken de lucht was vervuld met den geur van kruiden en bloemen
daarbij heb ik ze dikwijls genoeg rondom mij hooren snorren om te weten van welke kracht zij zijn en daarom weet ik dat het schild niet eens zou dekken het zou maar een dubbel wit aanwijzen en liever dan een tweede een onvoorzichtige die zich met don quichots heroïsme zou willen wagen daaraan bloot te stellen zou ik ze alle alleen op mijne borst opvangen
uw letjes karakter klimt ook sterk by my en zo gy beide eens huisselyker leeft dan zal ik niet meer behoeven te vermanen k wil zeggen te grommen het geen de brave dame u uit haar levensloop verhaalt heeft is volkomen ingericht om u lieve meisjes toch voorzichtig te leren zyn
de winter was ophanden reeds zongen de stormen hun goeden nacht goeden nacht hier viel een blad daar viel een blad
zeker is het dat die mengeling van élégance en zedigheid dat versmaden van sieraad bij zooveel pracht een fijnen tact verrieden of de behendigste coquetterie
ze zwegen beiden een pooze de scheveningsche weg slingerde zich als een lang grijs lint voor haar uit met een ver perspectief van boomstammen onder het netwerk der bladerende twijgen
ja leo gij moogt gij moet het wel hooren welk een schepsel ik ben als mijn zelfgevoel mijn trots wordt geprikkeld ik vond het noodig de paarden eens ferm te laten loopen om de zegepraal op hun onwil te verzekeren
wij zijn er wij zijn er zong en klonk het maar het mooie muskusplantje van de vorige zomer en in het vorig jaar was hier toch een menigte meibloempjes
de stortregen trommelde tegen t vensterglas en in de rommelige kamer beurtelings schemerdonker en door flitsen blauw wit verlicht praatten zij gemeenzaam over hooge frederik van eeden van de koele meren des doods dingen en waren het eens
op de morgen van de eerste kerstdag toen de zon opging was de storm gaan liggen van alle kerktorens klonk feestelijk klokgelui en uit iedere schoorsteen zelfs uit den kleinste der nederigste hut steeg de rook in blauwe wolken omhoog
de smaak hervatte hy van mejuffrouw burgerhart zich tegen my met neêrgeslagen oogen buigende is zo exquis dat zy myn oordeel wel kan missen toen bekeek hy alles schoof zyn hand onder alles prees alles en zei nog wat wartaal over my daar het my niet eens op luste te antwoorden
de kapitein die bij evenveel routine minder vermetelheid had en vooral minder passie liet niet na hem van tijd tot tijd zijne waagstukken te verwijten maar zij gelukten en dat was zijn triomf
bonte kapellen vlogen elkaar achterna de haften dansten alsof alles alleen daarom bestond opdat zij zouden kunnen dansen en pret maken
wat had hij toch gauw berouw wanneer hij onvriendelijk was geweest en wat deed het haar goed zoo te kunnen vergeven kom huil dan niet zoo erg is het niet geweest zij loosde een zucht van verademing en klemde zich vaster aan zijn hals
neen neen dat was het niet maar al zou het dat geweest zijn voelt gij niet dat het beneden mijn karakter zou zijn om hier gratie aan te nemen van wie ook ik ben er zeker van gij hebt tact genoeg om mij te begrijpen
het was een verwonderlijk zalig oogenblik zoo vol vreugde en blijdschap en toch gevoelde de boom te midden van deze vreugde een verlangen
zuzanna hofland aan mejuffrouw cornelia slimpslamp dierbare vriendinne wel wat heb ik een dag gehad een dag gehad och ik vrees dat de boze maar te veel vat op my gehadt heeft ik was zo
hij was kennelijk wat verlegen met zijne houding zijne stem klonk dof en hij scheen geen moed te hebben haar aan te zien ik kon mij wel voorstellen francis dat mijne terugkomst u geene blijde verrassing zou zijn maar toch
hij is in deze stormachtigen nacht gevallen wie zal hem kunnen vervangen niemand vermag dit zulk een lijkrede kort maar welgemeend kreeg de boom die op het sneeuwdek aan de oever der zee uitgestrekt lag
en zij sprak van den dood die leven brengt maar joob misschien wat afgunstig zei och kom wat ia dat voor mystieke onzin leven is t eenige en dood is niks
had alleen kleine kinderachtige gedachtetjes die als broze bellen in zijn geest opwelden en aanstonds uitspatteden hij had kleine genietingen en koesterde zich in reijers lof die hem streelde terwijl hij zeer leed wanneer hij zonder honger op eline moest wachten die hem twee minuten over den tijd zijn ontbijt bracht
alleen hij had vergeten zijne portefeuille mede te nemen de onverbeterlijke loshoofd nu ik zou hem wel uitvinden om hem die te doen toekomen het was goed die niet aan francis op te dringen hare kieschheid hare fijnvoelendheid op dit punt was mij lief
zij wist dat de plaat monsterlijk was maar zij had het nooit van zich kunnen verkrijgen het onding af te haken ook al zag men er met schuinsche oogen heen de kennissen hare kinderen die in en uitliepen in hare kamer met de indische gemakkelijkheid die geen geheim maakt van het toilet
hoe ongelukkig zouden wy hebben kunnen zyn ook naar mate wy elkander beminden daar wy beide te wel denken om zonder uitzigt op een ordentelyk bestaan immer aan onzen hoogsten wensch te voldoen
toen was het hem als stroomde hem een nieuw leven tot diep in de kleinste wortelen en tot in de hoogste takjes ja tot in de bladeren de boom gevoelde dat hij zich daarbij uitrekte ja hij gevoelde het door middel van den wortel
rolf die zich eens voor altijd van die corvée had verschoond onder pretext dat hij een vrijgeest was en er niemendal van geloofde had mij geraden thuis te blijven daar ik er toch niets aan hebben zou
aaltje buur zei t boerinnetje ik breng je hier een jonge juffrouw die verdwaalt is maar zy zal je alles wel zeggen ik moet voort ik kuste haar en zei haar waar zy my vinden kon haar een ducaat in de hand stekende en biddende zo dra zy durfde by my te komen
de groote boom was ook klein ja een eikel was eenmaal zijn wieg geweest naar menschelijke berekening was hij nu al in zijn vierde eeuw hij was de grootste en beste boom uit het bosch
dit lieve meisje aan t welk ik reeds eene vriendin had dat veelbelovent kind dat my t leven aangenaam maakte kreeg de kinderpokjes en werdt my in weinige dagen
ja dat's waar dat was eene fatale historie stemde de kapitein toe tot mijne smartelijke verbazing de loyale man die blijkbaar tegen lasterzucht en verkeerde uitleggingen kampte moest hier zwijgen
weet gy wel dat ik hier zevenhonderd guldentjes verteer kind meermaal gaf zy my in heilige woede een brave klap om de ooren en ik ben echter bykans twintig jaar kind en zou tante schaamde betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart ik my dit niet er even goed een weerom kunnen geven hoor ik heb aan myn voogd geschreven en wagt een gunstig antwoord
dan kwamen vroeg al vriendjes en vriendinnetjes en verwanten uit de stad het huis was vol rozen en eikengroen en de lange eettafel werd gedekt en versierd onder de groote linden van de laan
maar juist daarom leopold kan ik niet inzien dat ik u zoo onontbeerlijk zou zijn dat ik mijne vermoedelijke fortuin aan de eischen uwer vriendschap zou moeten opofferen bij dieper nadenken zou ik dat ook niet gevergd hebben willem alleen gij hebt daarin gelijk ik ben wat snel wat levendig in mijne opvatting en mijne eerste opwelling was die van teleurstelling
slaap zacht en aangename dromen de eik stond daar van zijn bladeren beroofd om ter ruste te gaan gedurende de gehele lange winter en menige droom te dromen altijd iets wat hij zelf beleefd had evenals het in de dromen der mensen gaat
ik dankte den kapitein in mijn hart dat hij zoo ridderlijk de handschoen opvatte voor de waarheid tegen dat valsche tongetje en ik had hem graag openlijk bedankt en de hand gedrukt maar ik moest voorzichtig zijn en mijne belangstelling verbergen wilde ik meer hooren
wij rukken en schudden ga slapen ga slapen wij zingen u in slaap wij wiegen u in slaap maar niet waar dat doet goed in de oude takken zij kraken daarbij van louter plezier
eldersma was soms verbaasd als hij de rezident vroeger beslist nu zag weifelen toe zag geven in zaken in geschillen met erfpachters als hij vroeger nooit hadde gedaan en een slapheid van werken aan het bureau ware ingekankerd van zelve langzaam aan als eldersma niet van oudijck het werk uit de hand had genomen en het zich nog drukker gemaakt had
kunt gy besluiten om aan uwe nicht schuld te bekennen haar al het hare te geven kunt gy den heer blankàart om vergeving bidden om dat gy zyn voogd kind als gedwongen hebt om in hare jonge jaren de ruime waereld in te gaan
nu hoorde zij ternauwernood dat hij zong ontzet als zij was over haar reusachtige vergissing had zij dan nooit oogen gehad die burgerlijke timmerman het ideaal harer fantastische hersenschimmen in snikken had zij kunnen uitbarsten wanhopig van ontsteltenis
en sinds de nood hem de deugd van zuinigheid oplegde wist hij haar te oefenen met een gemak of het simpel uit liefhebberij geschiedde zijne opgeruimdheid had tot hiertoe door die leefwijze niet geleden
een onweerstaanbaar verlangen dat alle andere boomen van het bosch daarbeneden alle struiken alle kruiden en bloemen zich ook met hem mochten kunnen verheffen opdat ook zij dezen glans zouden kunnen zien deze vreugde smaken
dat is mevrouw van does wat komt ze vroeg terug ze zal niets verkocht hebben dan kost het jou een tientje denkelijk wel betaal je haar veel voor onze rendez-vous ach wat doet er dat toe hoor zeide zij weêr aandachtiger
betsy met practischen waarheidszin dong aanstonds of zij er zeker van was of niet op alles wat slechts naar verheerlijking zweemde af en eline in eene behagelijke melancholie onderscheidde meestal na zulke terechtwijzingen zoowel de eerste kiem als de latere fantastische bloem harer voorstelling
juffrouw saartje nou komt myn dat beetje schryven wel te pas dat je men nog hebt ingestampt ik moet aan u schryven ik heb rust noch duur van nagt droomde ik dat ik u op men schoot had met je neteldoekse jurk die ik zelf in het blaauwe hoofd nog kogt an en dat ik met je zong dat mooi liedje
zoo klonk het oude gezang en iedereen aan boord van het schip gevoelde zich op zijn wijze opgeheven door het lied en het gebed evenals de oude eik zich opgeheven gevoelde in zijn laatsten schoonsten droom in den kerstnacht
ik heb geleerd dat men geen cresus behoeft te zijn om zijne onafhankelijkheid te bewaren die ik had moeten opgeven als ik mij in de armen geworpen had van dien oom maar die ik nu heb behouden door eigen werkzaamheid door sober te zijn en met overleg te handelen door mij geene behoeften te scheppen dan die ik met mijn matig inkomen wist te voldoen
de drommel hale dien rolf wat doet die oude roffiaan nu ook hier riep rudolf verdrietelijk en hij liet zich als verslagen op de sofa neervallen die oude roffiaan doet alles wat hij kan meer dan hij moest om het lot te verzachten van uw vader dien gij ongelukkig hebt gemaakt
van den ouden eik
nu het zij zoo ik ben er niet rouwig om dat ik ten minste geen schitterende deugniet in de dichtst nabijzijnde graden heb aan te wijzen wat men tot kalmte komt als men zich eens kan uitspreken al is het maar op het papier
oprechtheid verdiende ten minsten uwen aandagt zeide ik k dat ik van uwe vertroostingen geen gebruik zoude betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart maken zouden die myn hart niet tot rust gebragt hebben zou ik hier door buiten de mooglykheid gebleven zyn om nog te kunnen veranderen
theo had haar den arm toegebogen en zij liet zich leiden naar het rijtuig de wagen gevolgd door de twee donkere broêrtjes zij was twee maanden afwezig geweest zij had een knik over en een glimlach voor den
de takken golfden als groen gaas om hem heen al de gewassen uit het bosch zelfs het bruingepluimde riet groeiden mee en de vogels volgden en zongen
de werve hoe weinig romanesk het ook klinken moge willem ik sliep dien eersten nacht heerlijk in het overruime ledikant en op het overzachte bed waar wie weet welke mijner moederlijke voorzaten hunne leden op hadden uitgestrekt
hij dacht om het bloedige tooneel dat hij zou maken en om al de akelige en ondragelijke gevolgen de politie de praatjes in de stad de berichten in de dagbladen het strookte te weinig met zijn kalme vreedzame fatsoenlijke leven
neen zei de boom die duurt zeker veel langer oneindig langer dan ik mij kan voorstellen maar dan hebben wij immers precies even veel wij rekenen alleen maar anders
nu eerst kon ik haar gansche gelaat onbelemmerd aanschouwen en het was mij of er eene gedaanteverwisseling plaats had was dit majoor frans dit de vrouw waarover zooveel en met zoo weinig achting gesproken werd
kom gekheid daar geloof ik niets van weer vrouwelijke overdrijving ge moogt hem zoo eens eventjes in een oogenblik van vivaciteit hij maakte eene geste of hij een karwats in de hand hield maar dat heeft hij van mij ook gehad dat zou hem den dood niet doen en gij zult hem toch niet vermoord hebben
marie haalde haar schouders op wordt nu niet boos op mij lili omdat mama de woude niet wil vragen ik kan het toch niet helpen antwoordde zij zacht ach neen maar het is altijd zoo als ik als ik eens een idée heb het is nooit goed ik bemoei me er ook niet meer meê de heele partij kan me niets schelen
werden nu alle vlaggen als teeken der kerstvreugde geheschen de boom is weg de oude eik ons baken op de kust spraken de
waartoe ook de dikke bijkans in puin vallende ringmuur was al niet meer aan de poort verbonden en de voormalige schietgaten waren tot wijde spleten opengesperd waardoor een reus kon binnengaan
zou dit my geen hoop geven om u eens te behagen zo als gy my behaagt waarlyk ik bemin u meer dan iemand myn mietje zelf niet uitgezondert liefde verrykt onzen geest met nieuwe kundigheden
enkele rukten zich met den wortel los en vlogen nog sneller naar boven de berk was het vlugst aan een witten bliksemstraal gelijk schoot zijn slanke stam al zigzagsgewijze in de hoogte
dat dewijl cr een matroos yan haar schip was die tegens dc wetten der gaftvryheid een maagd van dc volkplanting verleid had en door fchoone beloften van haar eer berooft hy verzocht dat meu de matroos aan den raad overleverde om hem na haar goeddunken dc verdiende ftraf te doen rlangcn
ik voelde het aan mijn eigen tegenzin dat zij onheelbaar gegriefd zoude zijn zoo ik haar bij het woord vatte en geen geduld geen vertrouwen genoeg toonde om hare ure van expansie af te wachten
francis hervatte ik zacht terwijl mijne ontroering in de stem trilde er is nog niets tusschen ons veranderd ik zie nog altijd in u mijne verloofde
wij zijn er bij wij zijn er zong en klonk het nog hooger het was alsof zij vooraangevlogen waren o dat is al te schoon ongelooflijk schoon jubelde de oude eik ik heb ze allemaal klein en groot niet een is er vergeten
ik vatte waarom eilieve kapitein nam ik de vrijheid halfluid tot dezen te zeggen begrijpt gij niet hoezeer het mijne nicht ergert dat gij haar altijd met dien gehaten bijnaam aanspreekt ziet gij niet hoezeer zij eene freule mordaunt is van hare elegante chaussure af tot de toppen der fijne vingeren toe als zij zich zelve wil zijn
toen raakten wy aan het theedrinken nooit dronk ik fynder thee en nooit dronk ik uit keurlyker porcelein t speet my maar dat de gulle vrouw my zo veel suiker in het kopje deedt zo dikwyls als man schreeuwde hebben de vrienden wel suiker en dan wist ik niet hoe gaauw ik myn kopje zou naar my nemen
evenals van het altaar de rook van het dankoffer bij het feest der druïden de zee kwam allengs tot bedaren en aan boord van een groot schip dat gedurende de nacht met het stormachtige weder gekampt en dit gelukkig doorgestaan had
bijkans tot op den grond zij scheen het niet te bemerken maar bleef in dezelfde houding liggen met gesloten oogen en samengeklemde lippen een beeld der diepste
de kroon werd voller spreidde zich uit verhief zich en al naar dat de boom groeide steeg zijn geluk zijn zaligend verlangen om gedurig hoger te reiken zelfs tot aan de schitterende warme zon
dan ik wil mij nu niet meer in die ergernissen verdiepen wat is er van de weduwe en hare kinderen geworden zij was het met de haren ontkomen en keerde naar holland terug met haar zoon en zeven dochters waarvan de oudste verloofd was met jonker van zonshoven het huwelijk ging door ondanks de bezwarende tijdsomstandigheden ik ben hun eenigen zoon
het haft danste en zweefde in de lucht verheugde zich in zijn kunstige vlerkjes in hun gaas en fluweel verheugde zich in de warme lucht die bezwangerd was met de heerlijke geur van het klaverveld en de rozen van de vlier en de kamperfoelie van het muskusplantje en de kruizemunt
daar gaan naatjes oogen open door afdwaling vindt zy zich op dien weg waar op de natuur my plaatste zy gelykt nu naar my o hoe ver moet naatje dan van haar zelf afwyken loopt dit zelf my in t oog wel dan moet zy het zeker ook zien
men maakte zachtjes verschillende veronderstellingen en iets van het geruisch dier veronderstellingen was tot otto doorgedrongen de smart die zijn leven gebroken had had zich nog eens verlevendigd en hem bijna oud gemaakt
de kroon van den boom wiegelde zich heen en weer als zocht zij in dringend verlangen zij staarde achterwaarts nu rook de boom den geur van het muskusplantje en al spoedig den nog sterkeren geur van de kamperfoelie en de viooltjes
voor eene barones die al had zij zich met een chevalier d'industrie gecompromitteerd toch eene vrouw was van goeden toon met uitstekend fijne manieren het was goed dat het gedaan was maar het had z niet moeten geschieden
dien middag kwamen frans en jeanne ferelijn en freule de woude van bergh met haar broêr dineeren eline zag er frisch en helder uit in eene eenvoudige matinée een rok van drie groote volants en een effen
laat de liefde voor uwen man u niet uit het oog doen verliezen dat gy hem nu al die zorgvuldigheid niet geven kunt die gy hem indien gy in eenen andren staat waart geven zoudt uwe gezontheid myn hartje is volmaakt maar zy is als een goudschaaltje er is zeer weinig nodig om die uit het gelukkig evenwigt te brengen
neen dan begrijp ik u niet gij hebt duizenden van mijn dagen maar ik heb duizenden van oogenblikken waarin ik vroolijk en gelukkig kan zijn houdt dan al de heerlijkheid dezer wereld op als
hetgeen niet heeft belet dat de geheele familie en al hare adherenten sinds een wrok behouden heeft tegen majoor frans en niet hebben verzuimd deze door allerlei kleingeestige represailles te koelen en toch al ware er nooit een lord william voor mij geweest zoo'n flauwerd had nooit mijn consort kunnen zijn
neen de taak moet zelf gemaakt niet nageschreven worden met lijfelijk sterven winnen wij niets maar wel met het sterven voor ons zelven dat verheldert en leven brengt
hoog boven in zijn groene kroon bouwde de boschduif haar nest en de koekoek deed zijn geroep daaruit hooren en in den herfst wanneer de bladeren er uitzagen alsof zij geplette koperen plaatjes waren kwamen de trekvogels en rustten daar voordat zij over de zee wegvlogen
iii het regende een koude geeselende maartsche regen en betsy zat thuis in het violette kabinetje dat op de serre uitkwam het was er eenigszins donker maar betsy had haar fauteuil in het licht geschoven en zoo zat zij goed om te lezen
integendeel hij wil u verheffen en u op de plaats stellen waar gij hoort viel ik in heb ik daar geen gelijk aan kapitein willibald groot gelijk althans als gij slaagt zei willibald nu ook lachend
maar zorg dat harmsen niet er onder raakt ik zal ritsert om geld voor je vrage neem dat an hij kan t wel missen en je zult het beter besteeën dan hij en beloof me dat as ik dood ben k ben hard op weg dat monica bij je mag komme doe je t
maar slechts één dag dan is alles uit uit herhaalde het haft wat is uit zijt gij ook uit
na de eerste smart en teleurstelling had haar een bitter gevoel omvangen alsof zij zich ware het ook slechts in haar eigen oogen aan een onuitwischbare bespottelijkheid had overgegeven aan iets onwaardigs en belachelijks dat voor altijd met een smet haar gemoed bezoedeld had
genoeg en nu wij hiervan spreken van avond is er een soiréetje bij mij aan huis daar komen jonge dames die met freule mordaunt hebben geconverseerd wees heden mijn gast gij kunt den tocht naar de werve toch moeilijk in den middag ondernemen ik zal u voorstellen als iemand die hier naar een buitentje in den omtrek komt
wel ik ben nou in men vierentagtigste maer ik geef nog gien krimp de zee maekt ard en ik ben nog nooit ziek eweest die man smaakte ons de advocaat gaf hem een stoel en wy gaven hem wat van t een en t ander dat hy ook handig naar binnen moffelde nu ons dan het lekkers
en jij otto vroeg zij nu iets harder hoe kom jij hier hij keek haar hard aan heb je iets te koopen van mevrouw van
maar thans was het winter de boom stond daar ontbladerd en nu kon men goed zien hoe krom en gebogen de takken van den stam uitliepen kraaien en raven kwamen aanvliegen en zetten er zich bij afwisseling op neer
maar dacht toch dat ze dit maar als t meest waarschijnlijke onderstelde en bemerkte niet terstond het wonderbare der helderziendheid eerst later begreep ze dit toen zij hoorde dat zij ook de plaats van ritsert's verblijf juist had gezien
met haar met haar alleen kan ik gelukkig leven wat is haar blyde deugd verstandig naauwgezet zy kan de kleinste fout zich zelf ter noods vergeven zy kent eerbiedigt zy betracht des hoogstens
de vlerkjes wilden het lichaampje niet meer dragen en zachtjes en langzaam streek het neer op de zachten golvende grashalm knikte met het kopje en sliep zacht en welgemoed in het was de dood
zoo rijd met het wagentje terug tot aan den tol dààr vindt men den weg naar het dorp en naar t kasteel als dat bezoek zoo noodig is opdat gij mij mogelijk aan de poort zoudt laten afwijzen majoor zeide ik in mijzelven neen de gelegenheid is er nu en ik zal die niet laten glippen
in stilte betreurde hij het diep dat theo niet volhardender was en niet meer uit zag naar zijn toekomst naar zijn loopbaan naar een louis couperus de stille kracht eervolle plaats onder de menschen hetzij van aanzien hetzij van geld
de boom had blijkbaar een gevoel van den feestelijken tijd het was hem als hoorde hij de klokken van alle kerken in den omtrek luiden en daarbij scheen het hem tevens een heerlijke zomerdag te zijn zacht en warm
wat mij betreft zij houdt wel van mij maar telt mij heel weinig de positie die ik had bij haar grootvader wien zij om goede redenen eenigszins bestuurt de verplichtingen die ik aan haar had alles heeft er toe geleid om haar een overwicht te geven op mij waarover ik ook door de eigenaardigheid van mijn karakter nooit heb kunnen zegevieren
zij was een groote vrouw blank blond over de dertig met die loome statigheid van in indië geboren vrouwen dochters van geheel europeesche ouders
gedreven door dezelfde beginzels als onzen eerlyken blankaart ook ryk en kinderloos zynde doet echter zyne weldadigheid zich geheel anders vr hy doet wél mag ik het zo uitdrukken met de deftigheid van een verhevener wezen dan wy zyn blankaart schynt de oudste broeder van allen die hem omringen
onze vyanden van buiten moeten geene vrienden vinden aan onze vyanden van binnen of zy vereenigen zich om onzen val te verhaasten onüitdruklyk aangenaam is het my dat gy by zulk eene uitmuntende dame inwoont
toen sprak zuster paula den volgenden dag bedrieg ik mij daarin jeanne dat je van jongs af aandoeningen van grooten weemoed en droefgeestigheid hebt gekend
misschien had zij met mij haar vertrouwen te schenken nog iets anders bedoeld dan oprechtheid had zij bedoeld mij af te schrikken van iedere onderneming op haar hart had zij bedoeld mij als zonder opzet te zeggen dat ik er niet op rekenen moest dit beeld uit haar hart te verdringen
de jachthoorn weerklonk en de honden blaften hij zag vijandelijke krijgslieden in bonte kleeren met blanke wapenen met spies en hellebaard tenten opslaan en weer afbreken het wachtvuur vlamde en men zong en sliep onder de takken van den boom
de moederlyke liefde maakt my omtrent myne kinderen niet blind ik weet dat myn jongen die man niet is nooit kan worden hy is braaf van gedrag immers zo verre ik weet naerstig in zyne affaire goedäartig steeds wel te vreden doch niet in staat om iets te weigeren aan iemand die hy lief heeft
om zijn kroon heen gedanst geleefd gezweefd en zich gelukkig gevoeld en rustte een ogenblik in stille gelukzaligheid op een der grote frisse eikenblaren uit
francis keek mij aan met een bitteren lach en beet zich op de lippen over de teleurstelling dat zij voor t oogenblik hare ergernis moest inhouden welhaast ook kwam de kapitein binnenrukken de conversatie aan de theetafel vlotte niet best de heeren waren wat dof francis wat stug en onwillig om aan t gesprek deel te nemen
de heer hendrik was by ons en verborg zynen dodelyken angst onder een diep stilzwygen saartje sprak hem dikwyls moed in ook als zy hare handen wrong eindelyk zie daar daar horen wy het kind t is een sterken jongen zyn stem klonk door de kamer de kraamvrouw hieldt zich stil en bedaart
de witte appelboom die zo mooi bloeide en al die pracht van het bos jaar in jaar uit leefde het nu maar was het nu maar geboren dan zou het er ook bij hebben kunnen zijn
mama mama schreeuwde het kind terwijl zij de laatste trappen afsprong maar tine johan is dat een leven maken wat voeren jullie nu weêr uit vroeg mevrouw van rijssel zeer streng
niet juist van den vrede want tot verzoening neigde zij niet maar toch met een zeer aannemelijk voorstel hij zou haar het huis met de heerlijkheid die niets meer dan een ledige titel was verkoopen voor eene hoogst aanzienlijke som die niemand er voor geven zou dan zij reeds in t geheim eigenares van al de omliggende gronden
zy tikte aan een glas wie daar riep een mans stem ik zei t meisje doch met een zagte stem toe laat my in huis ik ben zo benaauwt ik kom je by kind zei een vrouwe stem en zo ging de deur open
en het bleek welhaast dat ik haar niet had behoeven op te offeren daar grootvader kort daarna in zijn rang naar de residentie werd overgeplaatst om ik weet niet welke oorzaak het zou maar tijdelijk zijn en rolf kon hem vergezellen
en hij begon honderd uit te vertellen over de tableaux het waren zijn idées en veel was zijn handenarbeid geweest o a het kladderen van de achtergronden maar ook de meisjes hadden een maand lang zwaar werk gehad met de costumes en duizenden kleinigheden
en een vreesbare naargeestigheid en saaiheid kwam over de buurt en hare bezoeken van het oogenfrederik van eeden van de koele meren des doods blik van sterven af was alle glans verdwenen en in plaats van lichter werd haar leven somberder door de bezoeken ja de dingen van rouw en begraven in het kleine huisje waren bijna walgelijk van somberheid in haar herinnering
evenwel ik geloof myn heer dat men uit vele zo genaamde kleinigheden veel beter iemands karakter doorgaant karakter kan opmaken dan wel uit sterker passages om dat de ziel als zy heftig bewogen wordt of al te bestudeert werkt minder op haar zelf kan beschouwt worden
met een inktkoker in de hand dien zij voor mij op tafel zette terwijl zij den eersten stoel den besten naar zich toe trok om er op neer te vallen als besloten te blijven hoewel zij uit het sans gêne van mijn toilet wel kon opmaken dat zij mij nogal overviel was er zeker effort toe noodig om in haar eene jonkvrouw van geboorte te zien
en op de halm die als een lang groen zijden licht in de lucht fladderde zat de sprinkhaan en speelde met de vleugel langs zijn scheenbeen de meikevers dromden en gonsden iedere vogel zong zoals hij gebekt was
wat vroeg quilp wat judas judas herhaalde brass welk een spelend vernuft hoe aardig te pas gebracht ha
om door hem bij t een of ander gezantschap als attaché ingeschoven te worden schrale uitkomst zelfs indien zij verkregen werd en die mij zoo iets als een laagheid zou kosten want zijne excellentie had mij zijn huis verboden omdat ik artikels geschreven had in een
ik omhels u met een hart vol liefde en tel de dagen die er nog moeten voorby gaan voor ik in uw byzyn gelukkig zyn zal geheel de uwe
zingt luid ten hemel laat klinken uw tonen het is vervuld uw vorst zal t loonen juicht vroolijk over gods genâ halleluja halleluja
hoe is toch al die gelukzaligheid denkbaar hoe is zij mogelijk in den hemel van den eeuwigen god is zij mogelijk en denkbaar klonk het door de lucht
theo als kind afgodisch liefgehad had hem als knaap nog bedorven was met hem als jonge man dikwijls in botsing gekomen maar nog dikwijls flakkerde de oude vaderpassie onweêrstaanbaar op
maar geloof daarom niet van mij dat ik zoo'n sukkel ben in den regel alleen met francis moet men eene uitzondering maken ik ten minste ik ben haar veel verschuldigd zij is van eene edelmoedigheid van eene opofferende goedheid die maakt dat men haar liefhebben moet zelfs al valt zij ruw uit
dominé heeft ook al asperge bedden afgespit wy hebben een goed ruim huis een groten tuin of hof zo als men in deeze provintie spreekt en myn lieven man gelooft niet dat de heer edeling gelukkiger zyn kan dan hy is
gerard had t gaslicht aangestoken en zat voor de tafel in een leuningstoel de armen gekruist voor hem op tafel lag een pistool wat doe je vroeg hedwig verschrikt
neen ik leef misschien duizenden van uw dagen en mijn dag duurt geheele jaargetijden dat is zoo iets langs dat ge het niet eens kunt uitrekenen
we hebben een plekje gevonden heel koel sprak georges ironisch o zoo koel herhaalde lili nu werden zij overvallen met een kruisvuur van verontwaardigde blikken en plagerijen en hielden zich dus wijselijk een weinig achter toch zorgden zij er voor tegelijkertijd met de anderen aan de ontbijttafel te komen
hij moest het nog weten dat ik het eerste niet behoefde en de laatste ontberen kon wij waren ten huize van een voornaam bankier een der gros bonnets van de provincie wiens vrouw meer dan eenige andere dame uit den kring zich met zekere moederlijke goedhartigheid mijner had aangetrokken
ik ondersteunde haar ik vergat my zelf zy deedt zelf de deur toe zat neér wenkte my om te zitten scheen my meerder te willen vragen doch kon niet ik moest spreken ik zei dan
hedwigs geboortedag was tegen einde maart en het geviel somwijlen dat de lente op dien dag een glansrijke hoewel korte en schijnbare intree deed stil droog weer warme zon vreemd aandoend bij bladerlooze boomen
de geur was zoo sterk dat het haft er bijna door bedwelmd werd de dag was lang en schoon vol vreugde en genot en als de zon ten ondergang neeg gevoelde het haft zich altijd vermoeid van dat vroolijke zweven
men was nooit stil maar sprak vroolijk en elk toch zacht als in gestadigen eerbied voor elkanders tegenwoordigheid ben ik dit nu dacht zij ben ik het
cateau wil je kersen vroeg marie en er reisde een handvol naar cateau toe deel dan met jan o ik zal het mijne wel krijgen riep jan met zijn brutale stem toos wil ik je een kunstje leeren wat voor een kunstje vroeg toos kijk je ziet die twee kersen aan elkaâr nou steek die eene in je mond zoo
alles wat de boom jaren achtereen beleefd had en wat er om hem heen gebeurd was trok voorbij hem heen als in een plechtigen optocht hij zag de ridders en de edele vrouwen uit oude tijden te paard met golvende vederbossen op den hoed en een valk op de hand door het bosch rijden