rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
z meende ik maar zie daar vloog op eens myn sjaalman door de achterdeur de kraam in hy was niet groot of sterk en pas een jaar of dertien oud maar hy was een vlug en dapper mannetje nog zie k zyn oogen flikkeren anders zagen ze flauw hy gaf den griek een vuistslag en ik was gered
de groote makheid van het dier en de andere een dadelijk paskwil op de breede wegen waarop men elkander een uur ver ziet aankomen
in de broek en gouden knoopen aan de das
dat ik zeker allerschandelykst zou gevonden hebben als ik t uitgelezen had en dit was nog niet alles ik vond om van de verzen niet te spreken er waren er in velerlei talen een aantal bundeltjes waaraan het opschrift ontbrak romancen in het
misschien wie weet het staat zij op het punt zoo'n wezen te trouwen arme vrouwen die het ongeluk hebt een mooi gezicht te hebben welke strikken spant men uw geluk
ik nam het bestuur der natalsche afdeeling over en myn voorganger vertrok na eenigen tyd ontving ik bericht dat de generaal met een oorlogsstoomboot in de noord komen en ook natal bezoeken zou
want men kan het een stopnaald nooit aanzien als zij lacht daar zat zij nu zoo trotsch alsof zij in een staatsiekoets reed en keek naar alle kanten
en tot een zelfden god bidden antwoordde clara en door een zelfden troost getroost worden wat zoekt gij vrouw sijmens mijn paternoster zei de oude vrouw ik had het zoo even nog
ik mocht die in t huis niet hebben maar ik bewaarde ze op me hart en waartoe bewaarde je die hadje dat geld noodig of deeje t alleen om t pleizier van het te hebben
de secretaris meende echter met eenig recht dat dit advies den knoop niet genoeg doorhakte en stelde dus onder verbetering voor tot een van de beide maatregelen over te gaan
pleizier doen ik was door dit bezoek geheel verrast en op het hooren van den naam
vleugel van het huis
de goede man ontveinsde daarop zichzelven gesproken te hebben en wijdde veel aandacht aan het patroon van het tafellaken
regeeringsmannen loochenen het verband tusschen sentots profetengaaf en roorda's verdrietig en onverdiend omzwerven sommige waren van gedachte dat deze duisterheid zou opgehelderd worden by de behandeling van roorda's zaak in de tweede kamer waar overlegging kon verwacht worden en geëischt want het regeerings reglement schryft dat
of zoo iemand breng het voor mijn rekening mee maar vooral een beste
daar is by voorbeeld lukas onze pakhuisknecht die reeds by den vader van last co heeft gewerkt de firma was toen last meyer maar de meyers zyn er lang uit dàt was dan toch wel een deugdzaam man
en hildebrand was zoo sprakeloos als saartje wij kwamen in den zoeten inval de oude de groot was in de ziel bewogen
en als hij dan in t huis komt o hij heeft allerlei kunsten hij neemt een groote pruim tabak hij haalt en oranjeschilletje bij de drogist soms merkt de vader et
maar gij gij overschreeuwt die allen wel moogt gij de stem des heeren heeten voorzeker neen geen ontgrendeld rotshol geen gonzende knots
mevrouw deluw meende dat deze opmerking de verdiensten van haar welp verkleinde het scheelt veel mijnheer antwoordde zij hoe men van die gelegenheden profiteert en mijn dochter studeert veel
och lieve hildebrand honderd soorten zijn er daar ik niet van spreek want ze komen uit den grond op en ik weet evenmin als in de kennis der kruiden
haar oom en tante meenden het zeer wel met klaartjen en waren allerbeste hartelijke menschen die haar met veel nadruk te logeeren gevraagd hadden
moeder k ben wel ver van t land waar me t leven werd geschonken waar myn eerste tranen blonken waar ik opwies aan uw hand waar uw moedertrouw der ziel van den knaap haar zorgen wydde en hem liefdryk stond ter zyde en hem ophief als hy viel
ik heb iets dergelijks al tweemaal van mijn leven gezien ik wist dat er een verschrikkelijke storm met een springvloed uit zou voortkomen die de arme menschen daarbuiten die nu dronken rondsprongen en juichten zou overvallen jong en oud de geheele stad was immers buiten
met twee vaasjes met gekleurde bloempjes onder stolpjes zoo poppigjes en zoo kleintjes dat men ze voor de pasgeboren kindertjes houden zou van die groote stolp met opgezette vogels die tegenover den schoorsteen
om in de binnenkamer te bidden tegen het bidden met de gemeente overstelt hebt gij dan nimmer het hartverheffende gevoeld dat het gezicht van zoovele menschenkinderen uit alle standen die met en rondom u hetzelfde lied aanheffen
gij hebt de lieve oude vrouw wat gelukkig gemaakt fluisterde zij mij in ik had gelegenheid in den loop van den namiddag
een kruiwagen met gouden ringen van een cent het stuk allen met een kraakamandel tusschen de tanden en kruidnoten in de hand dat s nog maar een begin
en toen die op was hervatte ik vol moed ofschoon de uitwerking van den eersten regel bedorven was en ik duidelijk zag dat de droogkomieke heer dorbeen toen ik de eerste woorden
toen we getrouwd zyn hebben wy een toertje naar den haag gemaakt ze heeft daar flanel gekocht waarvan ik nog borstrokken draag en verder heeft ons de liefde nooit de wereld ingejaagd dus alles gekheid en leugens
maar kan er ook iets grappigers bedacht worden dan met de kerk te spotten bout vertrok je moet me eerst wat laten besterven zei van der hoogen geeuwende en een ei slurpende
zij vinden ongevoelig en van lieverlede zijn zij volgeraakt van indrukken uit boeken en vertooningen waarvan zich hun ziel
moeilijke vraagstuk omtrent de zetelplaats van den wil had voorgelegd zou hij indien hij daartoe genoegzame tegenwoordigheid van geest had gehad zijn wijsvinger op twee duim afstand van zijn maag hebben moeten leggen door die beweging
zou men niet denken dat het om een order op de voorjaarsveiling te doen was door velerlei omstandigheden ben ik op t oogenblik eenigszins om geld verlegen eenigszins hy had geen hemd aan dat noemt hy eenigszins
het vervaardigen van die matten en ander vlechtwerk is in niet onbelangrijke industrie waarin vooral de makassaren uitmunten boek aan pad vier uur dit is de naam van n bloempje dat s namiddags op dat uur zich opent en tegen den morgenstond zich weer sluit
ten opzichte zijner verdiensten zoo geheel anders dan zijne ouders was gestemd was aangebroken het was omstreeks drie uren na den middag dat de jongeling bezig was zijn toilet te maken
en met het hoofd in de hand de goede juffrouw de groot stond vr haar met een vol glas water en poogde haar te bewegen nog eens te drinken
busselinck waterman hebben achter t net gevischt een fatsoenlyk makelaar onderkruipt niet dat zeg ik den dag na dat kransje by de rosemeyers die in suiker doen riep ik frits en gelastte hem my dat pak van sjaalman te brengen
elkander het leven hadden veraangenaamd zie moeder noiret was zoo goed als op haar stoel doodgebleven
over de noodzakelijkheid om juffrouw noiret af te leggen en over haar kostelijke sprei wat had de moeder vroeg suzette weemoedig
en bij het uitgaan der kerk ja in de laatste week had hij een paar malen het hofje zelf tot zijn namiddagwandeling gekozen onbeschaamd bij haar moeder ingekeken
er was bij den heer en mevrouw vernooy een jong meisje gelogeerd een nichtje welker naam hij niet kende den naam der schoone geldersche kende hij evenmin
als ik mij wel bezin geloof ik dat het grieksch was nu dat doet er niet toe ik mocht het graag zien dan wees hij met zijn handen op de tafel waaraan de hoe hiet het ook weer zaten
nu zal ik alles laten zoo als het is deze twee dingen mijnheer van der hoogen denk er
naar sparta naar mycene naar delphi er zijn honderd plaatsen bij het noemen waarvan het hart van reislust klopt het gaat te paard de bergpaden op tusschen boomen en struiken door de enkele reiziger doet zich als een geheele karavaan voor
en hoe er toen hij thuis kwam een zwarte doek over den spiegel had gehongen en hoe hij bij die gelegenheid zoo veel geraspte broodjes had mogen eten als hij maar wilde
oud en stuntelig wordt was den laatsten tyd van de dertig dagen zeker geen vyf en twintig binnen geweest en àls hy aan t kantoor komt doet hy nog dikwyls zyn werk slecht als eerlyk man ben ik tegenover de firma last co sedert de meyers er uit zyn verplicht te zorgen dat ieder zyn werk doe en ik mag niet uit verkeerd begrepen
zich verkwikkende aan een groot glas rijnschen wijn met bruisend fachingerwater en suiker
en dan dat roomsche bidden dat duurt z lang z lang dat mevrouw therèse er geen stijve knieën van krijgt nou ik hield het niet uit ziet u ja ja mevrouw therèse die is er
ja maar koosje rammelde mevrouw dorbeen voorbij mietje van naslaan heen sprekende en die met haar roode mutslinten zoodanig voor de oogen schitterende dat de goede ziel den anderen dag betuigde
haar vriend was hij geweest trouw lange lange jaren lang gedeeld had hij het schrikkelijke gewicht van het verleden met haar met takma neen hij hàd nooit gesproken tot zij z oud waren geworden zonder
zij lag in de rust van den dood de porceleinige vlak rimpelgecraqueleerd van haar gelaat vlakte vaag in de schaduw op het wit van het kussen maar was effen getrokken in een emotielooze rust louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hare handen waren gevouwen zo was zij gestorven aan het bed knielde therèse
hoe het zij men zou ook de zoom bijna vergeten hebben ware hij niet verleden jaar plotseling weder te voorschijn gekomen met zijn meesterstuk t is een toer om der op te komen
mijnheer en mevrouw de tonnette brantour prevelde de oude dame
kom zei steyn zijn groot lichaam huiverde kom laten we gaan louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan tante bevende deed het gas uit zij gingen de donkere kamer bleef winterkoud en stil verlaten klein verscheurd lag de brief in de mand
welke hoogachting de moeder zeer genegen was te deelen daar de jongeling haar eenige spruit was
dit heeft hij mij in de hand gestopt riep zij uit verbrand het in de kaars en zij wierp een violetkleurig briefjen op de tafel
toen de stoet was gegaan spraken de vrouwen hoe treurig het was om grootmama en de oude dokter begon te schreien het was een treurig gezicht die oude man difform als een vervallen massa gezakt op een stoel te hooren uitroepen zoo-zoo ach ja te zien weenen maar adèle bleef kalm
in t midden van den nacht wakker geworden had haar thee laten zetten en was wat zij volstrekt niet van haar meheer gewend was zeer
mevrouw kom eens hier kijk eens meneer takma is in slaap gevallen we zullen even bij hem blijven tot hij weêr wakker wordt niet waar ach de oude ziel beklaagde de meid
hé ja zei mietje met de kalfsoogen die ditmaal velen vooruit was ik vind altijd zei mejuffrouw van naslaan dat men moeder zijn moet om van zulke dingen het
en dingen die niet behoorden al waren zij van hare eigene moeder zij gingen haar niet aan het was de hel die loerde en na tante stefanie's boetpredikatie wist ina dat zij uit tante niets meer los zoû krijgen zelfs niet de vaag mistige herinnering die misschien even voor tantes blik had
heerlijk boek en door een vrouw geschreven maar ik kan je zeggen dat je t met geen droge oogen lezen kunt het gesprek werd spoedig weder algemeen en levendig ik maakte veel werk van de
de zon nog nooit geschenen heeft klaartje zei oom die wel van plagen hield je moet oppassen meid dat hij niet met je hartje strijken gaat hoor
mama zoû van avond hier komen om jullie te zien zei tante adèle elly schudde het hoofd van neen ik ben doodmoê zeide zij ik kan mama van avond niet zien ik ga naar bed tante
dikwijls had hij voorgesteld naar buiten te gaan toeren naar fiesole te louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan wandelen naar ema het volksleven op straat aan te kijken en er om blijde te glimlachen
klein was het en de vloer was met leem belegd maar toen hij met zijn bruid over den leemen vloer danste werd deze blank en glad en uit iederen steen in den muur schoot een bloem te voorschijn en versierde de kamer als met het kostbaarste tapijt
t hijgend hert der jacht ontkomen schreeuwt niet sterker naar t genot van de frissche waterstroomen dan mijn ziel verlangt naar god
zijn geheel geschoren maar van rimpels verknoeid gezicht was als dat van een heel oude monnik zijn dun grijs haar scheen weggevreten door mot nog in rafels aan zijn schedel te hangen die als een globe was met aan den slaap éen ader zwaar en relief rivierende
tot onbeschaamdheid neemt daarom niet getreurd onsterfelijke riep kegge uit je hebt dunkt me royaal gehandeld en nu voort met den weledelgeboren heer van der hoogen
en liep met hem den heuvel af de jongen kon niets zien maar hij begreep door het sterker wordend gedruisch dat ze dichter bij de fabriek kwamen de beer kende die heele fabriek goed hij had daar veel donkere nachten omheen geloopen opgemerkt wat daar binnen gebeurde
dat de noordhollandsche boerin zoowel als al wat papillotten legt friseert en brandt zeer wel weet dat er tot dat opzichtig gedeelte van t menschelijk lichaam hetwelk het hoofd heet haar behoort
en de leêgte om haar werd wijder terwijl hij in de schoonheid van het land dat hem lief was in zijn zacht geluk de leêgte om hem juist voelde krimpen tot een perspectief waarin droomend zijn oogen
bij gelegenheid dat zij hare ouders in den verleden zomer op een klein toertje naar kleef een bezoek hadden gegeven maar zij namen juist niet veel deel aan de vermaken der stad
het troebelde hem voor de oogen maar hij beheerschte zich in zijn sombere drift en in de modder van louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zijne gedachten en hij deed goedig gezellig als de peet en erfoom die al zijn geld aan het mormel zoû laten en oom daan en tante floor zijn gisteren aangekomen zei ina d'herbourg met een zucht dien zij bedwong zij vond de familie uit indië
ging hij eenigszins schor voort dat daar die twaalf gulden voor was het was veuls
t welk hem aangezien de kleinheid van zijn postuur zeer moeielijk valt alles is in deze schilderij leven en beweging
t is wèl zei juffrouw de groot en de moeder vertrok om door het gesloten venster heen met de doove buurvrouw een luid gesprek aan te knoopen
razende dweper den beulen toewerpen en uitroepen ik ben ook
je bent afgeschrikt door wat je gezien hadt ja en ik wist niet ik heb nooit geweten misschien n lot n weet ik eerst nu weet je ottilie zei elly zij nam ottilie's hand zij vond ottilie zoo mooi zoo heel mooi en zoo oprecht dat zij zeer geroerd was
gekomen was opgezette ladder dr riep den knecht toe die zwarte koffer met een h
toch hoe jong die beide levens en hoe vele frissche jaren hadden zij nog niet te leven jaloersch werd hij er om en nijdig en zijn oogen geelden nu hij dacht dat frissche jaren de zijne lang niet meer waren
oude anna tripte weg en de trap op en steyn vroeg louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan jullie zijn nog niet gedecideerd wat je doet neen zei lot we blijven nog op de mauritskade tot het huis is verkocht zei elly ik ben blij je van daag te ontmoeten anders was ik gekomen zei steyn ik woû je spreken lot misschien kan ik het hier doen zoo lang er niemand anders komt
sliepen op dezelfde kamer pieter zich reeds geperpendiculariseerd had en bezig was om met den bril op een paar schoone kousen aan te trekken
en hij was altijd zoo innig lief voor haar geweest ze zoû hem missen o zoo erg missen op de middagen in de benedenvoorkamer bij mama of des morgens als zij hem kwam opzoeken in zijn kantoor en hij gaf haar een paar bankbilletten met een zoen zeggende maar niet over spreken
en elly lijkt weêr op jou zei hugh en in het heel leelijke op mama ottilie dat zeggen ze ten minste mamaatje zei elly zacht en zij omhelsde haar schoonmoeder zij ook was treurig ze dacht aan den ouden heer en aan steyn en aan armen lot
dan keerde hij zich tot de nieuw uitgekomen boeken ook van deze had hij er reeds dank zij den gedienstigen zorgen van één van der hoek en een half dozijn hazenbergen vele gezien
oude menschen de dingen die voorbij gaan weêr was er gebeld en
o zei mina en haar vingers trilden zenuwachtig over haar boek dat zij eigenlijk aan stuk zat te maken
oude meneer takma is ziek ja zei ottilie steyn de oude vrouw schudde treurig het hoofd ik zal hem van den winter zeker nièt meer zien hij zal beter worden maar dan zal hij nog niet uit mogen neen zei ottilie weekjes misschien niet mama
van der hoogen had mij sedert onze eerste ontmoeting niet willen bevallen en ik had op gelaat en manieren af weinig gunstige vermoedens van hem opgevat
kom zei lot zacht op een morgen dat hij met elly zat in hare meisjes zitkamer daar waar hij vroeger zoo dikwijls was komen theedrinken en praten kom laat ons eens spreken als verstandige menschen
ik ben niet van adel ik ben geen groote hans ik ben een parvenu zoo je wilt henriette
een mooie brunette was van verlangen brandden om mij te zien
den tijd te gemoet waarin de heer van nagel die al zachtjes aan vrij oud begint te worden haar hulp nog meer zal behoeven en de grootmoeder is niet meer onder de levenden
vijfje en keek naar iemand om die mijn goed zou kunnen dragen zonder in de verzoeking te komen het aan zijn eigen adres te bezorgen
toen mijn oom en tante dit alzoo met wijsheid hadden laten in orde brengen meenden zij zich van hun plicht gekweten te hebben
ja dat rommelige had lili niet van haar want zij aardde naar de ijsselmonde's en diè waren correct dat rommelige had lili van de derckszen maar nu begreep frits toch dat hij heel lief moest zijn tegen oom anton dien hij verfoeide
bij welke gelegenheid de goede vernooy altijd als scheidsman door mevrouw witse werd in den arm genomen en altijd beweerde dat zij onmogelijk anders had kunnen spelen
ik kan er niet bij zijn het spijt me wèl maar ja het zoû u te veel vermoeien ze komen straks afscheid nemen van grootmama dat is aardig dat is aardig van ze het is ook zoo een saai huwelijk zei mama ottilie ze zijn zoo saai er is niets geen feest ze willen niet in de kerk trouwen
zoo onzichtbaar zoo geducht is het ook niet een schaduw zijner weldadigheid ziet nu is hij geweldig en verpletterend maar hij is toch geen woestaard alleen uitgaande tot
roelofsz ja ik heb hem ook sedert sedert een paar dagen niet gezien louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan mama zeide ottilie steyn en zij wendde haar droef gezicht het was ng een lief gezicht met blauwe kindoogen naar hare moeder toe
en liet het spelen door uwe bedauwde lokken het kwam vriendelijk aangezweefd beladen met den geurigen wasem van blad en bloem en koelde loover en
wij dachten alleen ottilie de notaris en ik ter wille van mama zoo min mogelijk over de nalatenschap te spreken erkent de oude heer me als dochter
en speelt met haar schuim als waren het witte vederen haren gehelmden kruinen afgerukt te vergeefs zoo de zee zich opheft als een bezetene
we moesten maar samen blijven wonen elly houdt ook van u met steyn heb ik er over gesproken want zijn stiefvader zijn twéeden stiefvader noemde lot steyn kort weg nadat hij zijn eersten genoemd had hij toen een jongen meneer trevelley mama ottilie was driemaal getrouwd geweest
mijn oom schoon in de zestig jaren oud is hetgeen men voor dien ouderdom nog een kras ventje noemt
een fyziek genot zoekende zinnelijkheid omringde hem als met een warme atmosfeer jovialig en sympathiek als zoû hij zoo aanstonds noodigen om samen lekker te eten in een goed restaurant en er samen daarna eens van door te gaan
was en een dito met mijn tante over het goudleeren behangsel in de kamer waarvoor zij ook wel had hooren zeggen
hij had haar daarop het briefjen in de hand gedrukt dat zij zich zeker werktuigelijk had laten welgevallen
in dat geval kan men er niet gauw genoeg bij zijn een drenkelinggenootschap voor de humoristen op te richten of een afschaffings ten minste een matigheids maatschappij onder de zinspreuk laat staan uw humor
maar lieve daar hebben we immers t recht niet toe zei de dokter nu ik vind het dan al heel indécent en vooral voor mientje die daar altijd onder den cypres zit zou je niet
ja de oude heer had het niet kunnen uithouden april in napels was hem om te bakken terwijl het lot juist zoo zalig aandeed en hij zich weêr heelemaal beter voelde
en in deze gemakkelijke houding te lezen te schrijven en alles uit te voeren wat hem in den geest kwam
het wordt al frischjes zei oude anna we zullen gauw stoken in de voorkamer ook al komt mevrouw er nooit er wacht toch dikwijls iemand en dokter roelofsz is heel
en nu kom ik gelukkig en wel uit de kerk en daar hoor ik dat de goede juffrouw noiret misschien nu al dood is zij is gelaten zegt vader en er is geen bloed gekomen
van oude menschen de dingen die voorbij gaan zij naderden marseille om twee uur in den middag zouden zij te nice zijn lot had een kamer besteld in het hôtel de luxembourg en geschreven aan zijn zuster ottilie
zij ligt van haarzelve is haar dochter gestorven neen juffrouw donze stamelde gerrit ontroerd haar dochter is niet dood
vijftien jaar had hij er gediend maar daar hij maar heel weinig lezen kon en hij dikwijls tegelijk twee halfpintsflesschen drie kinderglazen een amplet
hoe gelukkig het kleine madeliefje was neen dat kan niemand zich voorstellen de vogel kuste het met zijn snavel zong er voor en vloog toen weer in de blauwe lucht op het duurde zeker wel een kwartier voordat het madeliefje weer wat tot zich zelf gekomen was
nu dat weet ik dan niet zei ze daarop dat weet ik dan niet ik weet wèl dat het mooi was om hem te zien ik kon er niets van verstaan
die moeder die hem haar vader verhinderd had zich te verdedigen door zich aan hem te klampen zo lang tot dat de ander het wapen ontrukt had aan de klemmende hand die in bloed ziende woede te wreken zocht zij wist tante therèse en zij bad zij bad altijd nooit kon te veel gebed opstijgen om erbarming af te smeeken
en oude pauws was gegaan verdrietig dat hij lot alleen moest laten maar tevreden over dien tijd samen en over die goede harmonie die er bestond tusschen hem en zijn zoon zoo heel verschillend van hem
hij stond verbaasd iemand in de voorkamer te ontmoeten hildebrand maakte zich bekend en verklaarde dat hij gekomen was om den heer van der hoogen te spreken
en daar de kilte van het zonnesterven voorbij was en de starrenacht buiten zwoel werd wierp hij de ramen weêr open ademde op en zette zich bij zijn goed brandende lamp aan zijn groote tafel
dit is meer beweerd als het geheele gezelschap verzadigd is van allerlei spijzen en wijnen de sinaasappelen rondgaan
maar toch voel ik iets in je elly een ontevredenheid is het omdat om wat zoû het zijn lot omdat ik niet doen kan als je gaarne hebt
stond in de poort met eene oude vrouw te praten die een zwarten schoudermantel droeg en duidelijk hoorde ik de woorden zoodat ik je nou maar raai er dadelijk werk van te maken
zij wrong zacht hare handen en weende zij had den ouden heer heel lief gehad en voor haar was hij steeds allerliefst geweest als een vader als een vader altijd herinnerde zij hem zoo
toen hij ze beschaamd over zijn gemeenzaamheid terug wilde trekken en liet ze niet dan na een bemoedigend drukje varen
lot zag haar alleen in haar hôtelkamer slijten een treurigen langen avond terwijl hugh er van door was met meiden arme mama begon het al
dien avond kwam zij met steyn mede en dokter thielens kwam ook om aanwezig te zijn bij het kisten neen zei tante adèle ze was niet bang in het sterfhuis en de meiden waren het ook niet zij hadden den vorigen nacht ook rustig geslapen ook den volgenden dag dien der begrafenis was
ontleding van eens anders grappen dat behoort wel wat te veel tot de onaangename genoegens van onze dagen
de adem alleen ging sneller hijgde iets moeilijk zij wist dat hare kinderen om haar waren maar wie ze waren wist zij niet het waren kinderen dàt wist zij en dan wist zij was daar
juffrouw de groot hield haar bij den kalminken rok terug neen schreeuwde zij zoo hard zij kon buurvrouw zal niet meer eten buurvrouw is overleden
zei lot ik zal het dadelijk doen hij greep zijn hoed ging een ontsteltenis doorhuiverde het huis mama ottilie elly de juffrouw anna zij gingen allen naar boven
maar men kon het toch nooit weten en te leiden och de jongelui werden er zoo spoedig bedorven
in gevallen die eenigszins ernstig waren schreef hij er gewoonlijk vijf in de vierentwintig uren de jonge dokter kon het hem moeielijk naar den zin maken
o had hij dan ten minste de zekerheid dat zijn allerlaatste gewaad het zijne wezen zou
zoo oud te worden onder zulk een zwaar levensgeheim hij zoû het niet kunnen hij vond het vreeslijk en starende moê in de parelen middagverte die te rozepurperen begon van afschijn uit zonnezinken
door haat hartstocht jubeling krankzinnigheid liefdepassie en wroeging angst heen was duidelijk de brief riep als in onbewusten drang alles te zeggen alles nog ééns te voelen alles rood duidelijk te beschrijven
ik meen het hoogste weetje het allerhoogste zoo veel als zal ik maar zeggen zooveel als primus op t latijnsche school hij was alle jaren primus weetje wat primus is klaar
ik hoop et meheer in den hemel is alles goed maar dat meen ik niet ik wou me lijk verbeteren weet u wat is dat kees
ontwikkeld een weelderig négligé van wit batist en kronkelige tule kleedde hare rijzige gestalte
zij zagen op de promenade des anglais weinig wandelaars waren daar een man zitten en hij zag naar de zee ik zie alleen zijn rug zei lot je zal hem morgen zien ik ben innig blij dat jullie komen de klank van haar stem bedankte geroerd zij omhelsde hen beiden ging
kleinen bok in de andere hand en gilde met al de kracht die een kind van veertien jaren over kan houden als hij den geheelen dag en den halven nacht op één been staat te midden van de uitwaseming van mensehen en pijpen
tot bladzijde de vier toe de zoom de zoom de zoom uw lezende aandacht absorbeeren
nu werd op zekeren dag al het papier op den haard gelegd het zou verbrand worden want het mocht niet aan den kruidenier verkocht en voor het inpakken van boter en suiker gebruikt worden zoo zeide men
de juffrouw is aangerand zei ik er loopt kwaad volk ik was er bijtijds bij men wilde haar afzetten
zoo ik begin met u te zeggen dat de zoom een monster is zeg ik niet te veel hij heeft als ik reeds zeide
jannen der utrechtsche academie dat hij mij geloof ik voor een overgegeven lichtmis begon te houden de bijbel werd opengeslagen en mijn oom las er uit voor eerwaardige gewoonte waarom is zij zoo bijna uitsluitend
boven vroeg steyn ja zei tante adèle in de kamer van den ouden heer zij bracht hem daar het was er koud maar zij stak het gas op steyn zeide zij het spijt me wat ik gedaan heb ik heb die papieren wat geruimd het was zoo een rommel
neen het was zeer vergenoegd het wendde zich naar de warme zon toe keek er naar op en luisterde naar den leeuwerik die in de lucht zong het kleine madeliefje was zoo gelukkig alsof het een groote feestdag was en het was toch maar een maandag
dien zij zich nu onmogelijk anders voor kon stellen dan als den verwaanden wijsneus met de gele handschoenen van de promotie spreekt vanzelf
een kwartier afstands van veldzicht in het weiland bevonden en het op dien brandendheeten achtermiddag veel frisscher vonden in het water van den tocht dan in hunne
daar hebben we nooit meer van hoord doodgeschoten wil ik denken deur de kezakken maar zaterdag hoor ik dat me broer die was dan eindelijk de derde man verstaje trouwen gong
bij deze bijzondere gelegenheid ligt er reeds vr november een netgebouwd turfvuurtje in den helder gepolijsten haard het is alleen maar opdat er met schik stoelen omheen zouden kunnen worden gezet
zoo veilig is als aan den zoo kwetsbaren omtrek mijn kleine rol was afgespeeld mijn werk riep mij en ik kondigde mijn vertrek aan drie dagen later werd ik weder wakker
de zoo vele jaren oudere takma met zijn bonhomie en soms schelle luidruchtigheid die een vogelgeluid gaf aan de oude stem en de valsche tanden factice deed schitteren in zijn
god o god zo oud te worden z af te wachten zoo langzaam de dingen te zien voorbijgaan het benam hem zijn adem en hij rilde en hij sloot het raam zag z uit
uit te meten en gebruikte daartoe alle de lofredenen die zij uit den mond van mijnheer en mevrouw witse had opgevangen
en in handen stellen van keesje die van avond bijzonder verlof heeft om later in t huis te komen hun vervolgens pijpen laten stoppen en complimenten maken over de zorg
wonen lot zei mama ottilie treurigjes met een opslag van de blauwe kind oogen met de vleistem van een kind ik zoû wel willen als elly wil en wat gemakkelijk belooft te zijn
fantastisch verlicht werd dan weder boeide mij het wreedaardig schouwspel eener slachterij waar de knechts in hunne bloederige wollen kousen tot over de knieën reikende
dan ontving anna hen in de beneden voorkamer die zij s winters stookte en dikwijls prezenteerde de meid een pruimpje op brandewijn was de oude heer takma pàs aangekomen dan liet anna niet na dit te zeggen en de kinderen de kleinkinderen wachtten meer dan een kwartier beneden omdat zij wisten dat mama
west te schrijven was hij zoo verlegen met de zaak dat ik eindelijk op mij nam den voorbereidenden brief te stellen
tante therèse zal toen acht-en-veertig geweest zijn een mooie vrouw ze leek nog meer op grootmama dan onze moeder ze had heelemaal dat groote en grootsche en majestueuze wat je ziet op grootmama's vroegere portretten en wat ze nu nog heeft in haar
zonder precies te weten waar ik mij bevond op eenigen afstand twee personen ontwaarde waarvan de een evenveel neiging toonde om den anderen te ontloopen als de andere gezind scheen de eerste terug te houden
je wordt geroepen kind zei mevrouw deluw neen mama zei mina en scheurde den omslag bijna van het boek af
sedert zij haar den dood van roelofsz hadden gezegd sedert zij takma dood gezièn had was zij niet meer opgestaan en had zij alleen dàt groote geluk nog dankbaar genoten hare dochter therèse zoo onverwachts te zien verschijnen aan haar bed
toen je trouwde heb ik je misschien in werkelijkheid meer gemist dan mama wees niet boos elly dat ik het zeg kom misschien zien wij elkaâr weêr eens terug ergens lot beste kerel kom huil niet
hem teruggegroet hadden toen hij zijn hoed had afgenomen en hoe hij op deze zelfde kar het doode lichaam vervoerd had van een soldaat
plotseling vreedzaam gestemd door die streeling ook al had zij zoo even als in suggestie van buiten-af moèten spreken over vroegere dingen die zij voor haar blik had zien
dan in het gedrang van eene rotterdamsche straat waar hooren en zien haar verging van de menigte van verrijwagens die zij altijd meende dat het opzettelijk op hare teenen gemunt hadden
ik heb tante therèse niet durven storen zei ze ze ligt zoo in gebed verdiept dat kijk meneer lot daar is uw mama en je engelsche broêr verdomme siste steyn tusschen zijn tanden ik kàn haar niet meer zien
de harmonie in het gebaar sculpturaal en natuur geworden na eerst studie te zijn geweest wat een mooie vrouw dacht elly en voelde zich niets klein onbeduidend in haar eenvoudig négligé na het bad vlug aangeschoten
maar hooft en neskheit zijn wat de tesselschade er ook tegen doen moge zulke oude humoristen dat ik vrees dat die aanhaling de zaak voor t algemeen niet veel opheldert
een poosje nadat het opgewonden is t was om de vrinden te verrassen ik had gehoopt dat ue wat later zou hebben gereciteerd nu komt het er ook zoo mal in
de heeren boden de dames hunne armen aan met dien schoorvoetenden ijver waarmee men altijd te werk gaat indien men niet recht weet aan wien het toekomt om de eerste te wezen
hij had hare ontstemming eerst niet gemerkt toen hij ze merkte wilde hij haar geen leed doen zette zich weêr aan de studie maar hij kn niet dat geregelde werken was niet voor hem het maakte hem moê in zijn hersenen achter zijn voorhoofd voelde hij duidelijk een onwil een staaf die iets verhinderde en niet door liet
de jongen had naar de studenten zitten kijken die in een halven cirkel onder het spreekgestoelte zaten en hij begon te begrijpen dat het heerlijkste in de wereld was tot dien kring te behooren dat was een hooge eer een groot geluk
en mariage tusschen en speelde haar de slagen toe en was haar winst met een teeder gevoel in de oogen
ja dat zijn hun ideeën zeide de oude man onverschillig weg ik begrijp dat niet niet in de kerk trouwen maar ze moeten het weten elly heeft niet eens een bruidsjapon ik vind dat zoo raar
de heer van nagel liet wel wat lang wachten maar toen hij binnentrad was hij ook geheel gekleed hij heette mij terstond te gaan zitten
op de emmers aan waartegen zij zich op hunne achterpooten verheffen gelijk geleerde kermishonden om een trom en zulks zindelijk als deze dieren zijn om met hun zindelijke tongen
hoe is t keesje gaan de zaken niet goed riep ik hem toe keesje borstelde altijd door hij was wat doof
en vindt het altijd goed zoo als ik het maak juffrouw mietje nog niet een roomsoesje vroeg mijn tante jij ook niet koosje wel kind wat heb ik je in lang niet reis hier gezien
mevrouw vernooy kwam binnen zij was een dikke dame van een veertig jaar met een rozerood gezicht
kinderen nu niet maar jong altijd jong blijven ach en je wordt ok oud ja o ja héel oud en dan heb je zoo weinig meer
om uw hospita te overbluffen dan nemen zij de beleefdste beschaafdste en tevredenste houding der wereld jegens haar aan
het had er niets van het derde toertje liep goed voor petrus af maar het vierde was geschikt om hem er gansch onder te werken de pikeur lag voor den middelzak het was een gemakkelijke bal een kind kon hem maken je kunt
maar zij braakte niet ofschoon er een kruiwagen over haar heen ging zij lag zoo lang als zij was op den grond en zoo moet zij maar blijven liggen
raadden het stefanie en anton maar wilden het geen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan van beiden weten om niet in egoïsme gestoord te worden maar beneden wisten het k adèle en steyn uit de in twee vieren achten verscheurden brief dien welken de oude heer niet had kunnen verscheuren in parijs wist het therèse die over zoû komen
en pieter week niet van haar stoel ik poogde hem telkens te bewegen ook reis iets op te zeggen of te zingen of zoo maar hij zei altijd met een knorrig gezicht och kom en ik kan waaratje niets
juist zoo als anton dercksz zich dikwijls plantte als van een tepèkong hing de gezakte boezem in twee golven op de formidabele golf louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan van den buik en die rond getrokken ommelijnen gaven haar een afgodische statigheid zoo als zij nu recht zat met haar strak boos mandarijnengezicht aan
had hij haar berispt dan was het met zachtheid geweest omdat ze zoo met haar leven speelde dat was een woord van hem geweest bij hare eerste scheiding van pauws bij hare tweede scheiding van
en zulks liefst aan het tafeltje naast dat waaraan de heer witse zich in t handelsblad verdiepte met bijvoeging
dit uiterlijk openbaarde alleen een ruw verzinnelijkten ouderen man het toonde hem noch in zijn intellect noch vooral niet in zijn verbeeldingsgave de groote fantast die hij was bleef geheim voor wie hem niet anders dan zo zag
zij zeker zijn het niet die in rampen en verschrikkingen in onheil en nood zich van hun toestand overtuigen durven of in den storm des tegenspoeds het hoofd opsteken en zeggen hier ben ik
je bent gegaan aan het conservatoire te luik ja wanneer heb je het laatst gezongen vroeg lot onlangs te parijs wij hooren niets over je je zingt nooit in holland neen ik kom nooit in holland waarom niet ottilie vroeg elly ik heb me altijd in holland gedrukt gevoeld
maar die op de academie geweest en eindelijk tot bouwmeester opgeklommen was en nu een weledelgeboren heer genoemd werd hadden de huizen der straat voor zijn broeder die metselaarsbaas was een huis gebouwd
zijn sombere ziel had behoefte aan sombere genieting voor zich gehad had ze nu ng voor zich zoo als zijn groot lichaam had behoefte gehad aan duistere
hij deed toen een voetreis o zei klaartje een voetreis een geleerde reis zeker mijnheer witse hij kon niet antwoorden tranen van spijt sprongen hem uit de oogen
dat de heer van hoel nooit een brief van zijn zoon ontving waarin deze als bewijs hoe goed het geld dat zijn vader hem moest overmaken geplaatst werd breed opgaf van het telkens verbeteren zijner vooruitzichten
haar stem klonk ach zoo verdrietigjes arme meid zei oude takma je moest ook niet zoo kibbelen met pauws ik meen ik meen met trevelley met steyn meent u ja ik meen met steyn natuurlijk ik kan hem niet uitstaan louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan maar je kon hem vroeger wel uitstaan
maar er zijn er verscheidene van dien aard zoo iets moet men niet verzwijgen en ik zal er het mijne toe bijdragen dat de geschiedenis in de krant komt dan worden zij door het geheele land bekend en dat hebben de kippen wel verdiend en haar familie ook
ik zal zeide ik toen alles doodstil was het gezelschap lastig vallen met een klein stukje t is een vertaling door een mijner vrienden en uit het fransch
we zijn geheel verschillende naturen maar ik dank je voor wat je voor me geweest bent een vriend een lieve vriend als jou zachte natuur in huis niet nog zoo veel had vereffend als maar vereffend kon worden ik hàd het geen twintig jaar uitgehouden nu ga ik weg maar met lieve herinneringen
voor ditmaal echter bleef het schrollen op de non missurae cutem dat zich anders dagelijks herhaalde achterwege ik heb hoofdpijn zei de oude collega en het lijden hindert mij
en de onderom van het jak vooral niet lager dan de
straf had zij ondergaan maar god had toch medelijden gehad niemand niemand had geweten niemand niemand wist zoû ooit weten nu stierf zij handen gevouwen en therèse die het wist hoè te doen bad
hij is altijd zoo goed voor me geweest zei zij in het engelsch tegen hugh trevelley haar zoon ik zal hem heel erg missen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hij was je vader zei
waar ik mij tot koffietijd met een paar boeken bezighield en nu was het oogenblik daar dat mijn neef mij aan de stad en de stad aan mij vertoonen zou wij gingen dus samen uit en daar hij een rotting had
langzaam rees zij op starende wijzende steeds achteruit deinsde zij langzaam heel langzaam ottilie steyn had gebeld tweemaal de juffrouw dadelijk was binnen beneden hoorden zij verwarring lichte ontsteltenis god o god o god roepen van anna fluisterende stemmen door elkaâr ina daan stefanie kwamen de trap op
voor den jongenheer witse hoe meenje dat vernooy vroeg zijne gade met bevreemding er gebeurde niets mee
en in hun glas champagne schenen lange parelen te smelten met sterke rukken stak op de wind en veegde wat wazig nog huiverde weg met zijn straf brutale liefkoozing van mannelijkheid
ziedaar de duiven zeide witse maar waar is de schoone misschien logeert zij weer bij de eene of andere tante waar de een of andere hateling haar het hof maakt
ze zijn allemaal uitgegaan en hebben vergeten mij te drinken te geven mijn keel is droog en brandend er is vuur en ijs in mij en de lucht is zwaar ach ik moet sterven scheiden van den warmen zonneschijn van het frissche groen van al de heerlijkheid die god geschapen heeft
is is die ook ziek ziek ja hij is ook ziek mama zij schrikte de dochter om de uitdrukking van haar moeders gelaat groot staarden de donkere oogen
goot de zon zijn stroom als uit een gouden gat in den turkooizen hemel bij elkander zaten zij bedwelmd en aten en dronken en spraken niet
met twee kasten over elkaar en daar het iederen morgen klokke negen met de torenklok werd gelijkgezet liep het doorgaans volmaakt ik vond mijn oom in de voorkamer die zulk een heiligdom
zelf rijdt hij met zijn gids voorop een pakpaard draagt koffer tent en proviand een paar gendarmes komen tot zijn bescherming achteraan geen logement met zachte bedden wacht hem na de vermoeide dagreis de tent is dikwijls zijn dak in de groote woeste natuur
men moet moeder met rust laten hernam suzette niets aan haar veranderen voor dat ze meer vermocht ze niet
altijd het zelfde wat was het misschien vergiste hij zich zocht hij te diep was de blik van moeder alleen het staren van half blinde oogen of dacht zij aan in haar leven verborgene dingen dingen in haar leven verzonken als in een diepe diepe poel
en het leven zou u beter bevallen daar hebt gij nu de rotterdamsche kermis zij is mogelijk wat al te dol
wanneer schrikte hij op zoo even zoo even toen u dacht dat ik veertig was wat zèg je toen u dacht dat ik veértig was o ja ja ik hoor je wel ik hoor nog heel scherp ik heb altijd scherp gehoord tè scherp tè scherp
kleedt zich voor het diné dan moeten de kinderen nog effen komen er werd gescheld de zwarte knecht kreeg zijne bevelen en de kinderen
met mama samenwonen ik heb verleden nog eens een balletje er van opgegooid maar mama sprak er z vaag over als of zij er eigenlijk geen lust in zoû hebben nu hugh er ook is ben ik àf het is hugh voor en hugh na zoo is het altijd geweest zoo was het vroeger in huis met meneer trevelley en toen ik een jongen was en hugh een kind
daartoe op zak gedragen ivoren kokertje op zijn
feestvierders te laten kijken als mijn dierbaren vriend augustijn lang één el zeven palm oud zes-en-twintig jaren
naderbij komende zag ik dat gemelde personen tot verschillende kunnen behoorden en daarop hoorde ik eene zachte vrouwestem
zoo-zoo mama houdt ook van een frissche kamer nu ja zoo frisch ik zeg koud hièr vind ik het warmer wel ja zoo hier is het warmer mama was gisteren niet goed kind
ik spreek niet van de uitvoerigheid waarmee het hoofdstel van het ros waarmede de gestreepte rijbroek van den ruiter zijn afgemaald noch van het landschap waarover een donderwolk hangt
zijzelve wijdde zich ernstig en mannelijk volhardend aan hare studie en zij voelde bijna in zich den lust hun boek te schrijven een mooie degelijke historische studie maar zij begreep ook dat hààr kunst niet voldoende zoû zijn
de eenzame man had in zich ontwikkeld een acute opmerkingsgave een scherp combinatie vermogen die hij nooit aan iemand liet merken sedert jaren al meende hij dat de moeder steeds aan iets dacht steeds aan iets dacht éen
blijdschap is aanstekelijk maar men moet er vatbaarheid voor hebben en men moet bijv niet
van de inrichting der gilden zooals die vroeger bestond boven die van de patenten onder het ministerie gogel ingevoerd is een oude kennis en niemand anders dan de zilveren man uit de
men had altijd gezegd dat takma met moeder een liaison had gehad zij dacht zeker aan die oude dingen of dacht zij niet meer of wachtte zij alleen en staarde uit haar raam wat het ware zijn ontzag bleef
met eene niet in het minst hardvochtige maar beminnelijke kalmte trad zij binnen en groette ons zij ontdeed zich daarop terstond van haar hoed en bont
een en veertig leek ottilie niet meer dan dertig en had zij de jeugd van een artiste die haar lichaam jong houdt door een schoonheidskunst en wetenschap onbekend aan de
maar aanmerkelijk verloren had had de edelmoedigheid al de fiches door elkander te gooien aan de andere tafeltjes oordeelde men dat niemand iets gewonnen had
maar ik zou niet drinken zei hij eensklaps van toon veranderende en den volzin omkeerende voegde hij er zeer bedaard den rok van den knaap nemende en hem opvouwende nog eens bij drinken zou ik niet
vastgespeld mama ottilie's figuur klein en tenger was bijna dat van een jonge vrouw gebleven klein en lief waren hare handen trouwens een liefheid was in geheel haar wezen en lief vooral waren hare blauwe kind oogen
vrienden wij moesten eens een vol glaasje inschenken hoewel nu het gesprek in de laatste oogenblikken groote gapingen had gehad
de heer bruis hield niet van zulk soort van meisjes hoe oud is uw dochter vroeg hij
ottilie steyn was het niet zij weende bitter en zij zagen allen dat zij een vader betreurde hoewel niemand ook niet stil tegen den ander dat woord had uitgesproken den volgenden morgen had steyn een samenkomst met den notaris en toen hij thuis kwam zeide hij tegen zijn vrouw
student pieter stastok keerde zich om ten einde zijn rotting in een hoek te zetten en zei dat de
prevelde de heer bruis en zoo als ik zeg ging mevrouw deluw voort engelsch fransch en duitsch ik geloof dat ze nu weer met een engelsch boek is uitgegaan heeft u haar niet gezien
den sieraod zijn daaronder tellen een groot getal korte riemen en touwen die van het hoofdstel tot het haam gaan
zij huiverde de oude vrouw te zien sedert zij wist en was zij ook meêgeloopen binnengeloopen met ottilie steyn naar boven gaan zoû zij niet ottilie zei daan dercksz tot zijn zuster jij moet het maar zeggen van dokter roelofsz ik schrikte ottilie steyn maar op dit oogenblik verscheen op straat voor het raam iemand die keek naar binnen
en eene belangrijke onderkin en die als zij sprak eene rij zeer groote witte tanden ontblootte zij droeg eene heele blonde toer onder hare muts
om niets te geven dan om je eigen gemak en onweêrstaanbaarheid zo rustig te kunnen leven van het geld van je moeder en als het op was je moeder kalm rustig staal te kunnen over boord gooien en je eigen gang te gaan dat dàt was eerst krachtig zijn in het leven
waarmee men naar het zoldertje opklom waarop de bedeeling turf en hout gestapeld was die des winters aan de hofjesvrouwtjes werd uitgereikt en
verbeeld u een ruim vierkant vertrek met een vierkante tafel in het midden waar het vierkante groene kleed van is afgenomen en vervangen door een vierkant zilveren theeblad
en verder het avondje te passeeren of ook wel een presenteertje of een aangekleede pijp of een aangekleede boterham noemt
ben je daar prettig ontvangen was hij niet opgetogen u te zien heeft hij een lieve vrouw en mooie kinderen
een weinigje verlegen met alles te zijn ook met de pracht die haar omringde en het karakter dat zij had
met enkel een klein smal spleetje in het midden de kat zag er innig bescheiden uit ik weet wel waar de kabouter woont zei ze met een zachte stem maar t is niet zeker dat ik je dat vertellen wil
het was alles omdat hij zoo koel sprak en zoo afgemeten en nooit meer een vriendelijk woord zei en nooit meer haar liefkoosde een ton dacht zij het is een boel geld
heeft klaas het gestolen vroeg ik neen zei hij uit het droef gepeins waarin zijn eigen laatste woord hem gestort had oplevende
mag ik u ook vragen of ge van goud zijt vroeg de speld die haar buurvrouw was ge ziet er prachtig uit en hebt een eigenaardig hoofd doch het is maar klein ge moet uw best doen om het te laten groeien want niet iedereen wordt met lak
maar wat holp het of ik gezeid had omdat ie en lap is wat holp et of ik hem verteld had dat klaas alle dag na de vette vadoek
jonger tante therèse's donkere kreole oogen groetten lot weemoedig hare hand schetste een gebaar naar het bed dààr lag de oude vrouw zij was bij haar bewustzijn geleidelijk was het sterven zonder strijd als het uitbranden van een licht
vroeg mevrouw bruis toen haar goedhartige echtgenoot acht dagen daarna aan hare zijde van de vermoeienissen der reis zat uit te rusten
zij wist dat hij takma emile dien zij lief had gehad boven alles boven iedereen in de doode doode jaren dood was dat hij dood was
die het op het geluk en de onschuld van onervarenen en weerloozen toelegde en ik verachtte hem in het diepst van mijn ziel
klaartje antwoordde op alles met een onbedeesd en vroolijk gezicht gerrit kon zijne oogen niet van haar afhouden
curatoren vulde vernooy aan en dan lei hij zijn hand op zijn hart en dan stak hij ze rechtop want er kwam van den hemel in en alles z netjes z knap en z gracieus
de heer notaris had akten genoeg gemaakt in zijn leven om zijn zoon het doen opmaken der gewenschte huwelijksakte mogelijk te maken al was het ook dat zijne keuze viel op een meisje dat behalve haar deugd en haar schoonheid niets ten huwelijk bracht
een net gebouwd turfvuur brandde stonden twee antieke vazen en aan den wand hing als eenige schilderij
lot en elly waren te florence waar zij samen druk werkten in de laurentiana en in archieven omdat lot stof verzamelde voor een historiesch werk over de
wier oogen gelaat en geheele houding de innigste de hartelijkste deelneming vertoonden het was freule constance
ik zal je maar alleen laten kind maar elly nam hare hand zij voelde een verteedering voor die vrouw die haar een moeder geweest was blijf nog tante tot mama ottilie komt
de heer wagestert zat alzoo tusschen mevrouw witse zelve en mevrouw van hoel maar het was niet dit wat gerrit zoo verschrikkelijk ergerde evenmin dat mevrouw vernooy in het midden van den vriendenkring zat tusschen den heer van hoel
zij had in haar enkele woorden een klank van waardeering dat haar zoon haar was komen zien kinderlijk plichtmatig vragende eens in de week naar hare gezondheid hierover was zij tevreden en het was haar niet moeilijk kalm te zijn
niet waar constance antwoordde de beminnelijke man ik dank u mijnheer voor de inlichtingen gij studeert te leiden liet hij schielijk volgen toen hij zag dat ik weder mine maakte van te vertrekken
hij kwam nooit in den haag en het zoû vooral nu maar complicaties geven met steyn meende zij hugh zeide zij streelend en nam zijn hand die zij hield tusschen de hare
de sneeuwgolven braken en losten zich terwijl zij een oogenblik geleden nog glad en vast als marmeren platen waren in schuimende verbolgen wateren op die als een doffe donderslag dreunden