rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
en hebje wel gezien hoe de hoekzakken trokken ik had alles gezien en wist dat de graankooper het potje zou gewonnen hebben eer wij thuis waren het eten stond
het was haar eerste brief waarin zij zoo driftig zich uitte zich niet kunnende inhouden omdat zij vooràl leed om den stekel van jaloezie in het vleesch van haar hart jaloezie dat hugh met andere vrouwen met meiden zich meer dan met zijn moeder amuzeerde
hij strompelde eerst bijna tegen de rollaag aan waarop hij niet scheen verdacht te wezen schoon hij er sedert jaren alle morgens om halftien uren overheen moest stappen
in den grond te goed voor zijt ook al niet met een gelaat van berekende lievigheid alsof het den aanwezigen een groote
de trap opkwam het hofje de heer van der hoogen af het
ik verzeker u dat zij haar fransch nog beter verstaat dan ik zij leest engelsch en hoogduitsch ook
er zijn o god o god riep anna die uit de keuken kwam zij joeg de poes weg zeker weêr mevrouw die zoo raar doet u weet wel dan ziet ze dingen maar de juffrouw kwam beneden ijlings ik geloof dat mevrouw sterft zei zij bleek ik ga telefoneeren bij de buren om den dokter
en ze knikte nog teugen me ik loof zelf dat ik nog an haar raam getikt heb en nog gevraagd hoe ze voer ja wel want ze zei nog teugen me heel wel moeder
dat is lekker met het gure weêr meneer lot en mevrouw elly ja de oude mevrouw is niet meer op geweest ach wie weet of dat niet het einde zal zijn toch is dokter thielens niet ontevreden en u weet mevrouw therèse is er ook zeide fluisterend de oude meid zoo zei lot wanneer is zij gekomen
het is opmerkelijk hoe gretig de mindere klasse is om met een lijk te sollen het is een stuk van liefhebberij al is iemand zijnen betrekkingen ook nog zoo lief
open te doen er een zilveren sigarepijpje uit te halen en er nog iets in te zoeken dat er niet in was maar dat zoo t er in was geweest zeker beter te pas had kunnen komen dan het pijpje
die goeie anna ze stookt nog niet deze kamer is warm wel ja maar boven is het heel kil takma die gloeit altijd van binnen ja niet waar
bijgewoond en wien de handen buitengewoon verkeerd stonden klein van verstand en dof van gevoel
hij had elly als zijn vrouw gevraagd door haar misschien gesuggereerd dat zij hem noodig zoû hebben in werk en leven en dikwijls in blague een enkele maal uit ernst had hij zich afgevraagd waarom hij trouwde getrouwd was en of vrijheid onafhankelijkheid niet beter waren voor hem
de lezer weet beter maar vernooy die gaarne iedereen en vooral zijn vrouw zooveel mogelijk gelijk gaf verzekerde dit uit den overvloed van zijn goedig hart ex
moesten de nooders van de liefhebberij afzien om met den langen trein te pronken en hen die hem uitmaken te vervelen met eenen nutteloozen omgang door de stad
trouwens het vermoeide de oude vrouw niet een praatje of soms gezellig stil zitten een oogenblik samen als de kinderen niet allen tegelijk kwamen zij was nog brosjes opgetogen over het jonge leven dat zij gezien had over de kleintjes van lili van wely
het moet u niet verwonderen mijnheer als het huis van de familie kegge u eerstdaags wordt ontzegd de charmante werd van bleek vaal
het was anton dercksz de oudste zoon uit haar tweede huwelijk uit haar eerste had de oude mevrouw alleen een dochter stefanie de laders ongetrouwd ook anton was ongetrouwd gebleven hij had in indië zijn carrière gemaakt hij was
vriendelijk omkijkende en een ruimen witten ketel opbeurende pieter wil misschien wel een kopje slemp
een ander ze mooi vinden misschien vinden wij ze toekomende jaar geen
sedert ben ik niet meer terug in holland gekomen o die huizen jullie huis elly dat van grootpapa takma alles heel netjes door tante adèle onderhouden maar het was mij of achter iedere deur iets stond te wachten
die wagestert heeft of zoo als de rotterdammers van alle klassen zeggen heit toch altijd wat raars
mieux en waarlijk daar de olifant drie deuntjes machtig scheen te zijn was er voor niemand anders gehoor dan voor het grootste der viervoetige dieren totdat het al zijn kunsten getoond had en met een forschen
hij stak een sigaret op en toen lot terugkwam maakte hij hem open wat anna later heel aardig vond ook lot ging naar boven in de slaapkamer voor de luchtigheid stond de porte-brisée open en was de kamer dus éen met den salon waar de oude vrouw gewoonlijk zat huiverde maar gedempt de
hij kwam aan de deur maar onbekend met de geheimen van het slot duurde het vrij wat eer hij er in slaagde die open te krijgen waarin hem natuurlijk zijn haast en schutterigheid tegenwerkten
nu eerst had hij gesproken met daan omdat die ontzet was uit indië gekomen alles wetende zoo laat alles wetende na den dood van de baboe die gesproken had met haar zoon den mantri
onder den hoogdravenden naam van medelijdende zielen het rechterambt zal bekleed worden door menschen die tegen àlle straf zijn
lieve dorbeen laten de dames ook reis wat van je hooren allen zagen hem aan en zwegen
daar komen de kinderen beneden zoo-zoo begroette de dokter gefeliciteerd wel wel heèl aardig voor de kunst niet waar voor de kunst oma maakt het goed dan ga ik éven naar boven wel zoo ja-ja kinderen waar gaan jullie nu naar toe vroeg mama ottilie
je hier de taal en de spraak zoo
mijnheer witse heeft nu toch geen prijs gekregen wel wel neen kind aan de academie wel foei
ja ja zestig ach kind ben jij al zestig ik dacht dat je hoogstens veertig vijftig ik sufde de oude man sufde zestig meer dan zestig jaar geleden zijn stem mummelde zij verstond hem niet was u een beetje in de war
wij ons vervelen en onze
de koegel achter uitkwam er desalniettemin dik en vet tegenin geworden was hoe vrundelijk de mogendheden van den
is toch zoo lief voor me ik heb altijd veel van je gehouden omdat ik zoo veel van je moeder hoû vraag het maar hoor kind vraag het maar gerust alleen wees verstandig en doe wat meneer takma de oude man werd plotseling heel dof doe geen onvoorzichtige dingen
was het zachtjes aan naar het achtervertrek verhuisd zonder op te houden hem ook daar somwijlen een blos op de wangen te brengen
de energie van hare hardere en fixere oogen ontzette hem op dat portret zag hij er als in een gehebeteerde extaze een willen een streven misschien over de grens heen die zij al vr zich zag o zoû zij misschien gauw terug komen moê en in zijn armen slapen
wat anders dat ons bevalt de zaak vereischt zooveel ernst niet en t behoort tot de genoegens van ons leven dààr dan weer blij mee te zijn
nou ik begrijp wel dat mevrouw ottilie dol op hem is ze zag er ook z lief uit naast haar jongen ja dàt is verwonderlijk hoe jng ze er nog kan uitzien en ze is toch al zestig jaar nou aanzien zoû je het haar niet dat moet je me niet kwalijk nemen dat ik dat zoo zeg meneer frans van je vrouw en om dat van meneer hugo daar moet je ook maar niet boos om zijn
op den dag waarop men in mijn geboortestad goedvond de kermis in te luiden het akelige klokgebengel begeleidde met een
wat ben ik sterk en fijn wat ben ik wit en lang dat is wat anders dan slechts een plant te zijn al draagt men ook bloemen men wordt niet verpleegd en water krijgt men alleen dan als het regent nu word ik verzorgd en verpleegd de meid keert mij alle morgens om en uit den gieter krijg ik iederen avond een
hetwelk de heer wagestert daarvan gaarne gezien had er moest dus nog een punt aan gemaakt worden en gerrit was er het slachtoffer van
hij grinnikte al dat gesmoes wel doorziende en bij zichzelven zich verkneuterend dat het alles voor niets was omdat hij hun toch zijn beetje geld niet zoû nalaten maar dàt zoû hij zich wel wachten aan stefanie of wie ook ooit te laten merken integendeel
twaalfde week van
ik wou in me kist leggen ik weet niet ik zel maar zeggen zoo as ik er mijn vader in heb zien leggen met eigen goed ik heb nooit een eigen hemd gehad één eigen doodhemd wou ik hebben
dat norsch gemompel hoe veelbeteekenend ook kon echter door den bediende niet als antwoord worden beschouwd deze bleef dus wachten met stillen drang
daarvoor heb ik dit bewijsstuk antwoordde hildebrand het briefje aan juffrouw noiret toonende men kent uw hand een biljet vol van de schandelijkste
maar het ging naar den boekdrukker toe en daar werd alles wat er op geschreven stond om te drukken gezet tot één boek ja tot vele honderden boeken want op deze wijze konden oneindig velen er meer nut en genoegen van hebben dan wanneer het eenige papier waarop het geschreven stond de heele wereld had moeten rondgaan en halverwege versleten was
nooit hadden haar kinderen geweten straf had zij ondergaan in zich straf van wroeging te lange oude jaren meêgetorst straf had zij ondergaan met den schrik dien haar zijne schim had gegeven bloedend rijzende in den hoek van de kamer ènkele keeren in jaren in den hoek bij de étagère
en hij begaf zich op nieuw aan het leger van barte na eenige oogenblikken kwam hij terug clara lag op hare beurt geknield en hield de hand der oude vrouw zachtjes in de hare
de donkere statige bergen waren alle met sneeuw bedekt de hoogste die het langst door het roode schijnsel der avondzon bestraald werd was de parnassus de beek dicht bij ons huis stroomde er van af en was eenmaal ook heilig nu maakt de ezel haar met zijn pooten troebel
ja ik begreep je je meende dat ik eenvoudig weg kon gaan zonder te scheiden dat zal ik nu zeker doen ik kan me niet verder opofferen omdat het heelemaal niet meer hoeft sedert jij weg bent en getrouwd is het huis eenvoudig een hel
op de goelijkste en vriendelijkste wijze gevoerd werd terwijl oom zijn ingebrande pijp met een zwavelstok weer op de wijs bracht
weerom komt als mijnheer kegge hoe maakt de dochter van dien blaaskaak het henriet hiet ze zoo niet
recht zat zij als troonde zij als ware zij een vorstin naar leeftijd en naar gezag waardig en zonder blaam maar zo breekbaar en bros als zoû de adem van den dood straks haar ziel verwaaien
het duurt evenwel niet lang of een bescheiden belletje kondigt de aankomst van den eerstverschijnenden gast aan wij zullen hem en al de verdere hun jassen en mantels laten afdoen
hij is niet groot van postuur en heeft om hem recht te doen geen ander lichaamsgebrek dan zijn hooge linnen
reeds verkorf hij het grootendeels door de militaire praktijk in het hospitaal bij te wonen de bloedzuigers hadden des geleerden grijsaards sympathie in geenen deele
haar boezem lag en die allerlei gedaan en allerlei gewaagd zou hebben dat haar jong leven had kunnen in gevaar stellen
om het land om de menschen om alles om het land de menschen de huizen om onze familie om onzen kring ja ik begrijp je zei lot
de dringende aanzoeken van den jongeling met den leverkleurigen pantalon die nu zichzelven voor een achtentwintig aan hastok verkoopen wilde in welk aanbod hem al de vroolijke jongelui ondersteunden op
diezelfde tuinkamer zou een redenaar zeggen die zoo aanstonds weergalmen zal van het luidruchtig gesnap eener vroolijke menigte
der is nog reis een winter geweest dat et zoo erg was et was in de tijd dat ik op alle dag liep van me derde maar toen braken ze in bij de lui en kwammen voor de lui der bed staan met een armpie van een ongeboren kind
anton dercksz wist als dien dag de poort niet was opengeweken zoû de moeder zich bewegen des avonds om en bij acht uur om naar bed te worden gebracht door anna en de juffrouw maar dt zag hij nooit wàt hij zag was bijna onbewegelijkheid der levensbroze figuur op bijna troonstoel in even gerozigde schemering
dag nu heb ik het k wel druk met de kinderen maar ik zei tegen dorbeen weetje wat ik ga er zelf maar reis op af nu is dorbeen daar altijd heel wèl van
zij eenmaal àls haar moeder elegante vrouw en vrouw van liefde met heet hatend en beminnend kreole hart zij had van haar moeders eigene lippen in hevige koortsen dàt vernomen wat zij sedert geweten had
zou ik niet het ongeval aan uw vader trachten mede te deelen ik vind de zaak ernstig genoeg doe dit niet ik wenschte zelf hem te schrijven
dat zij u ter wereld gebracht heeft die gij behoefdet in dat aandoenlijk oogenblik toen gij schreiend en naakt dit tooneel uwer heldhaftigheid werdt opgedragen
zij was nu zestig jaren en zij maakte geen aanspraak meer op verleidelijkheid maar dat kinderlijk poppige had zij behouden van eene oudere vrouw had zij de rimpels en diepere groeven maar het vel van voorhoofd en wangen was altijd blank en vlekkeloos zacht teêrtjes dooraard aan de slapen
en stierf in water hoe geestig ook voorgedragen dit meesterstuk van buizero had niet dat uitwerksel van
hij was klein mager gebogen tanig ver-indiescht in zijn kleêren een dun grijs kuifje en de snit van zijn profiel gaven hem iets van een papegaai en in dit vogeltype leek hij op zijn zuster stefanie had hij als zij de bruske pittige oogjes waar nu nog een louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ontzetting in huiverde om wat hij besproken had met zijn broêr harold
want gelijk de heer witse zoo had ook de heer van hoel een eenigen zoon en het is wel bekend dat er niets doodelijker is voor vriendschappelijke betrekkingen dan kinderen
en niet ieder jaar meer en meer de knaging aan zijn hart te voelen knabbelen als een beest dat het in hem weg vrat en niet jaren jaren lang dat stille leed in zich te voelen weenen
er was iets zeer schichtigs en onrustigs in het gelaat van mientje het was om de waarheid te zeggen geen heel mooi meisje ook al bleek
in indië wist het de mantri maar niemand sprak over het ding dat voorbij ging en niet wisten harold en daan dat adèle en steyn het wisten en nièmand van hen wist dat in parijs therèse het wist en niet wisten steyn en adèle dat in indië de mantri het wist dat daan het wist en dat harold het zoo lang al geweten had
de binnenkomst van dit humoristisch genie en de plichtplegingen die hij jegens de gastvrouw en de gasten in het werk stelde waren een soort van koddige parodie
mevrouws toon en deftigheid hadden met den aangroei van haar eegaas vermogen gelijken tred gehouden en zij was eerst een pretentieuse
matter zei trevelley ik ga meê zei mama en zette haar hoed scheef op schoot haar mantel aan en ging meê trevelley vloekte een scène maar mama ging meê
ik kan niets wel moeder stil zei dorbeen het verandert weer
ik heb dat ook zoo wel eens gevoeld zei lot zacht elly zeide niets maar zij dacht aan haar kinderjaren bij den ouden man en aan haar poppehuis dat zij zoo heel ernstig als een wereldje bestuurde
van sterren bleef alleen en stapte met groote schreden zijn kamer op en neder mijmerend over zijn vervlogen toekomst
neer maakte de punt van zijn keu wel een halven voet ver wit plaatste zijn bal met de linkerhand op drie vierden drukte de vier vingers van zijn linkerhand op een handbreed afstands van denzelven bal op
het groote molenrad werd door een kleineren stroom in de rondte gedraaid die aan den anderen kant der rivier van de rots naar beneden stortte en door een steenen dam tot nog grootere kracht en vaart gedreven in een bassin van balken een breede leiding of goot over den snelvlietenden stroom gevoerd werd
het is ontzettend zei steyn en niemand die dat weet neen zei tante adèle dat weten alleen jij en ik maar steyn was ontevreden
hare liefde voor lot na de passie van haar gemoed voor een ander was zeer intellectueel meer die van een begaafde vrouw dan van een vrouw van louter hart en zinnen zoo duidelijk zag zij dit niet voor zich maar heel groot was de desilluzie dat zij lot niet tot groot werken kon voeren
en met iets heel leelijks in de oogen die altijd ter zijde uitkeken daarbij had zij als waren t zenuwachtige trekken in haar gezicht die den heer bruis niet aanstonden
dat is nu mijn zuster zei lot fier en wat zeg je van haar elly zei ottilie ik heb je gezien in den haag ik herinner me niet ottilie
waar zou hij eten vandaan halen en wie zou hem huisvesten en wie zou zijn bed opmaken en wie zou hem warmen bij zijn vuur en wie zou hem beschermen tegen de wilde dieren
als men de hoogste is van zijn klasse maar dan op t latijnsche school weetje dan is er prijsuitdeeling in de fransche kerk en dan doen al de primussen gratiassen weetje wat een gratias is
zacht steunde zij haar adem weg de oude oude vrouw lang louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan lang steunde zij haar adem door de kamer braken de snikken van ottilie steyn en steunde de adem der oude vrouw buiten weende de dooi aan de ramen
as er iets an mankeert mot meheer t maar zeggen dat beloofde ik hem en ging in huis maar hij kwam mij achterop met den linkerarm in een laars van pieter en den schoenborstel in de rechterhand
een zwart satijn vest een blauwe rok met glimmende knoopen en toch ziet hij er infaam ouderwetsch uit
god god wat een mooie vrouw zei lot ze is lang niet jong meer maar voor een vrouw gewend op te treden in publiek en zoo mooi als zij is geen leeftijd
ik kon niet verder de vlam kwam naar mij toe flikkerde uit de ramen sloeg hoog boven het dak uit al de menschen buiten op het ijs zagen haar en allen liepen zoo hard als zij konden om een arme ter hulp te snellen die zooals zij dachten gevaar liep om levend te verbranden
uitertsche juris professores met eene eerlijkheid inwisselde eene betere zaak waardig hij verzuimde niet den billijken utrechtschen trots op prof van heusde en op de moeilijkheid van een mathesis examen
mama steende hooger op heftiger een pooze zij hoorden ottilie heviger snikken de juffrouw kwam beneden daar stonden zaten de kinderen zij allen menschen van leeftijd
riep ina papa valt flauw zij greep hem in haar armen de donkere middag viel een voor een gingen naar boven de kinderen en zij zagen de oude moeder
zoodat ik in de onzekerheid der oorzaken waaraan deze onbekendheid wellicht moest worden
en er van afzien eenigen invloed op zijne dochter te willen oefenen zoo ras ik iets verneem dat daarmede strijdt komt dit biljet onder de oogen van mijnheer kegge
ik heb met mijn drie papa's overweg gekund toen mama en trevelley genoeg van elkaâr hadden en mama op steyn verliefd werd ben ik er van door gegaan eerst bij papa toen ben ik naar het conservatoire gegaan
waarbij de heer van hoel den hartelijken wensch voegde dat dit een stap nader mocht zijn tot eene spoedige promotie
elly is zoo moê zei zij tegen mama ottilie ze is naar bed gegaan ik zoû haar van daag maar laten maar zijzelve was geheel van streek zij voelde dat het vreeslijke geheim dat zij alléén wist meende zij te zwaar woog op hare eenvoudige ziel dat zij er onder verpletterd raakte
mijnheer witse klonk het met allerhande stembuiging over de tafel de glazen werden neushoogte opgelicht en daarna gedronken
de eenzame herder boven op de rotsen zou door een eenvoudige vertelling van een zijner levensontmoetingen misschien beter dan ik door mijne beelden dengene de oogen kunnen openen die het land der hellenen in eenige trekken wil aanschouwen
en nu werd hij op zijn ouden dag nog door mijn oom en een paar lieden van diens slag gebruikt tot het smeren van schoenen uitkloppen van kleeren wegbrengen van de courant en
op straat drie passen voor mama volgde woedend woedend ze was toen heel heel mooi een poppetje een blond madonna gezichtje ze kleedde zich slecht lot altijd rustig met kalme oogen die moê deden ik herinner me nog zoo goed nooit driftig heel beleefd tegen meneer
was zeer klein en had een zeer groote dot in den mond
sta er komen menschen op een kopje thee om verder het avondje te passeeren
er alles behalve aantrekkelijk uit met zijne lange haren ongekruld en woest over zijn bleek gezicht hangende
om nu zich bij zijn bevelhebber te verantwoorden en dezen van josephs ongelukkigen dood kennis te geven
steyn smeekte elly zij had medelijden met lot hij zat neêrgezonken op een stoel en hij kon zich niet houden hij weende ook al wist hij dat het niet flink was anna had opengemaakt en mama ottilie en hugh kwamen binnen zij kwamen in de gang steyn tegen zij zagen elkaâr in de oogen
en in een langen sluitjas die den naam draagt van den heer dorbeen en den naam heeft van droogkomiek te zijn
en jansje die wist dat oom anton en tante stefanie peetoom en peettante waren rende naar de deur liet de melk heelemaal in den steek vergat het raam te sluiten zoo dat de oude menschen in een kouden stroom werden ontvangen die tante stefanie al gekitteld door antons rook nog meer deed kuchen en mompelen
en ook zijn moeder zoû hij terugzien ouder een oude vrouw afgetobd geruïneerd en zij zoû uithuilen in zijn armen uithuilen en hij zoû met een sceptiesch lachje een woordje van troostende blague vinden en de dagen zouden zich slepen de dingen zouden voorbijgaan
bekende geschrift van lucretia wilhelmina die voor een algemeen gesprek in de wieg gelegd was als privaat gesprek den geest te laten geven inderdaad fluisterde zij mijn tante in het is een
al voortgaande informeerde hij zich zeer sterk hoeveel colleges de juristen te leiden op één dag hadden en of het bij prof a fideel was op de thé's als ook welke colleges gemelde hooggeleerde in t hollandsch gaf en
kreeg nog een hoestbui verliet de kamer met statigheid ging zich laten poeieren en sloot zich deze plechtigheid volbracht zijnde in zijn eigen kamer op toen strekte hij zijne hand uit en schelde
mevrouw van hoel voerde aan dat champagne in t geheel geen vlakken naliet eene vertroosting die hier minder te pas kwam mevrouw witse maakte duizend verontschuldigingen voor haar zoon en voor haar koffie
lot en elly kwamen en in hunne binnenkomst was iets als vreesden zij de atmosfeer te breken rondom de oude vrouw door te groote jeugd die tot haar toetrad maar de oude vrouw had een louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hoekig gebaar van armen die hieven zich op zwart omplooid in ruime mouwen
top van het
tot de burgerlijke huishoudens bepaald en raakt zij ook zelfs daar meer en meer in onbruik mijn oom las niet welsprekend niet mooi zelfs niet goed op sommige plaatsen maar het was stichtelijk want hij
ik kàn er niet meê blijven rondloopen alleen alleen het maakt me gek en op den duur bang en zenuwachtig kijk hier is de brief ik weet niet of ik goed doe misschien had ik beter gedaan den brief maar te verscheuren dàt was toch de wensch van den ouden heer zij gaf hem de vier stukken
neus met het buitenste van haar hand af te vegen haar eva in de schuinte op te slaan
zij hare geheimen als hijzelve ze had de geheimen van zijn sombere wellusten nieuwsgierig was hij niet ieder had zijne geheimen moeder had misschien de louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hare hij zoû ze nooit pogen te weten
maar mevrouw kegge sprak met volmaakte miskenning van t punt in geschil de gewone toevlucht van onverstandige vrouwen ik heb hem altoos een heel beleefd mensch gevonden hij heeft mij
onderscheidene kleine tikjes mee te geven onze vaderen ik vraag je of ze der zoo veel slechter aan waren dan wij
aan het raam nu om wat late zon van buiten in een wijnrooden schemer der gordijnen en tochtlap zat de moeder daar als zoû zij niet meer bewegen tot het oogenblik was gekomen waarop duistere poorten zouden open
doel zou worden aangewend indien hij keesje het zelf bewaarde dan indien de ijverige thesaurier het bewaarde en dat dit zijn advies was
zijn blond en fijn gezicht boog zich over zijn papieren heen en zoo dicht bij de lamp was het zichtbaar dat hij heel grijs werd aan de slapen nice
ja zei mevrouw witse het hoofd blijmoedig opheffende daarvoor was geen zorg maar hij wilde t niet schrijven nu t is nogal een knappe jongen vindje niet
alles wat je bij je hadt ja boy ik heb heusch geen cent op zak maar ik heb het niet noodig wat je over hebt kan je houden hij grabbelde in zijn zak het is niet veel zeide hij tastende je kan me in den haag wel wat geven hoor als ik rijk ben later dan mag je bij me komen wonen en dan heb je een gezelligen ouden dag
en aan den anderen een moerbeiboom de paden waren niet met gewoon gras maar met roode en witte madelieven en z g zeegras omzoomd
omdat ik niet veroordeelen kàn omdat elly voor zich gelijk heeft omdat zij léeft in wat zij nu doet en zoû kwijnen bleef zij altijd bij mij aan wiens zij zij zich nutteloos voelt doelloos doelloos
mijn baakster gezegd baker gij trokt een goed loon gij hadt veel noten op uw zang
angstig werd ottilie want hare moeder stijf en moeilijk beurde uit diepen schoot den bevenden arm op en staafslank wees de vinger mama mama wat is er
tante knipte een traan weg mejuffrouw van naslaan knikte tweedriemaal met het hoofd koosje hield haar adem in en zag mij angstig aan als ik vervolgde bewaar mij heer mij en mijn broedren
en toen weêr een bel klonk zeide zij daar zullen de kinderen zijn zij zwegen alle drie luisterend oude takma hoorde duidelijk spreken in de gang met anna
haar schoot latende vallen en over haar bril heenziende hij moet u zeker misgeloopen
we beleven pleizier aan ons gerritje gerritje die door deze lofrede al weer een tamelijk kinderachtig figuur maakte rees niet in de achting van clara
hij was blij geweest steyn te zien zich verlaten voelende na het vertrek van den ouden heer pauws die terug was gegaan naar brussel na twee maanden met lot te zijn samen geweest
en laagstammige beuken staan in de spleten als groote looftenten deze wonderlijke bergwanden met de wijde blauwe zee vr en de schitterende scherpe lucht boven zich
zal doen wat hunne kunst niet vermag raakte hij den acquitbal zoo fijn dat hij hem tegen alle etiquette aan in den linker hoekzak sneed dat doet men niet mijnheer riep de pikeur hevig met de keu op den grond stampende
zij hoorde andere dingen zij had den plotsen dood van den dokter gehoord zij had gehoord dat tante therèse kwam uit parijs zij had gehoord dat hugh trevelley was in den haag en bijna had zij gehoord over het gèld van den ouden heer hij moest tante ottilie hebben nagelaten maar hoeveel en was het legaat van belang
als de kanker der vertering in stilte voortvreet en de stinkende damp des verderfs hevelt uit het lauw moeras dan verheugt zich de dood in een rijken oogst
maar haar blauwe oogen waren als van een kind teeder mooi lief en onschuldig en haar stem wat schelletjes klonk altijd kinderlijk en had nu geklonken als van een stoùt kind kleintjes en recht in haar stoel las zij nu door met aandacht zich kalmeerende omdat lot zoo kalm gesproken had en haar zoo lief had een zoen gegeven
dan ga ik nog een kerkje knappen de kerk zal toch wel al aan zijn van der hoogen lachte schreeuwend om deze
nu nieuwsgierig was anton niet maar die héel oude man de vroegere amant van zijn moeder van haar die hem nog met een ontzag vervulde als hij haar recht afwachtend zag zitten op haar stoel bij het raam die oude man hinderde hem ergerde hem was hem antipathiek geweest altijd
waarvoor de tonnette het beste merk bestelde dat in het hotel voorhanden was
overmaat van verstand of smaak bezat hij niet maar hij las toch nooit hollandsch eene omstandigheid die altijd een hoogen dunk van beide geeft
haar warmen schoot dat gij de vriendelijke oogen niet over u hebt zien lichten met een uitdrukking van zoo teeder zoo ontfermend een liefde dat zij u al uw leven zou zijn bijgebleven
mijn beste lieve jongen zei zij ik hoû zoo innig veel van je ik ook elly lief z veel als ik niet dacht dat ik van iemand houden kon elly o laat ons dat gevoel ook zoo bewaren laat ons niet prikkelbaar zijn zie je er is geen woord tusschen ons gevallen dat onvriendelijk was
terwijl hun verdere lectuur bestaat in onbeschrijfelijk veel preken en reizen rondom de wereld hij kan met wijsheid op zijn snuifdoos kloppen
er op voorbereid wezen benevens onze melksoep van gisteravond ons logies van vannacht en ons ontbijt van vanmorgen nog den titel van heeren te betalen
werd goedgemaakt door een zonnige
zij ging zitten zij nam een glas champagne aan tusschen lot en zijn zuster wisselden blijde woorden ottilie was een paar jaar ouder dan lot zij de oudste van mama ottilie en zij leek op haar vader pauws en op mama te gelijker tijd want zij was groot met het autoritaire van haar vader maar zij had de trekken van mama
deze jongman was iemand die volmaakt berekend was voor zijne plaats achter een lessenaar en voor zijne plaats op een diner dat is hij kon goed cijferen en goed praten
heeft meheer pieter hem uwe dan niet gewezen de heele stad kent klein klaasje hij krijgt centen genoeg ging keesje voort
dan komt de een of andere gast indien niet uw eigen zoon of echtgenoot die uwe schikking allerdolst vindt en zich over zijne plaats beklaagt
dan was het eigenlijk nutteloos dat wij overkwamen zei lot hard zijn lippen trilden een harde strakheid was in zijn anders zacht blond gezicht we hebben jullie getelegrafeerd zei tante nog huilend en zacht om over te komen omdat elly toch dadelijk inzage moest hebben in de zaken
werd geloofde niets te zijn in vergelijking met een zoon die ja zich altijd zeer op zijne studiën bevlijtigd had maar toch wellicht nog in vele opzichten beneden hem stond
zij had nooit aan lot gezegd dat de oude heer heel genereus voor haar was maar zij had dat wel eens aan hugh verteld zij was blij met hugh te reizen naast hem te zitten en toch was zij niet tevreden dat hugh meê was gegaan
gesteund en wees zijn stapper den weg het roode vliegennet kwam in beweging als een langzaam
ja zei lot fier dat doet ze we zijn geen gewone naturen zoo als we hier bij elkander zitten ja mijmerde ottilie holland die huizen die atmosfeer in huis mama met meneer trevelley het was vreeslijk scènes scènes trevelley verweet mama papa
keek eens naar de boomen van zijn buitenverblijf en daarna over zijn buik heen naar de punten van zijn gevlamde pantoffels
wat lees je daar weer kind vast weer engelsch och neen mama t is maar zoo'n boek ik wist zoo gauw niet wat ik mee zou nemen ik zag dit liggen is jantje weer zoet
geld hadden ze altijd noodig dat wist tante adèle van elly en lot tante adèle bezorgde nog even wat zij te doen had beneden sprak met de keukenmeid sloot de proviziekast streek een tafelkleed glad zette een stoel recht tegen den wand om niet meer beneden behoeven te komen en rustig tijd te hebben den ouden heer elly's brief voor te lezen
sprak witse met een nadrukkelijke stem de zieke opende de oogen en staarde den vreemden dokter met verbazing aan hij nam haar bij de hand die hand was droog als leder
bloemen geurden om hen in vazen de fotographieën geprikt aan den wand schaduwden de schoonheden van de muzea even terug in den bruinigen schemer maar in de schoonheden van dat land en die kunst in zijn geluk in den zonneschijn was een indolentie over hem heen geslopen
en eer mevrouw deluw die natuurlijk allerijselijkst confuus was iets zeggen kon had de heer bruis het lievelingsplekje reeds verlaten
toen ottilie steyn de weert komende van de anderen zijde hem zag en hem te gemoet ging dag meneer takma zoo dag ottilie ga je ook naar mama
afgeloopen zei de moeder haar hoofd schuddende och ja ze heeft het daar zoo passies afgelegd t zel nou net een klein ketiertje geleden zijn
de heer bout kwam daarop naar voren en hildebrand zag een gelaat dat de uitdrukking van de grootste onbeschaamdheid aan die der hatelijkste geveinsdheid paarde
en de ontboeide wind gierende omgaat om uw huis als een brullende leeuw die schijnt te zullen binnendringen dan
elly is wel héel serieus voor zoo een jong meisje ik had er niet van gehouden zoo te trouwen als je voor de eerste maal trouwt maar aan den anderen kant voor wie doe je al dien omslag zegt lot voor wat familie en kennissen die het eigenlijk toch niet kan schelen en het kost geld
het was er donker want op de geringe nering kon geen licht overschieten de vrouw uit den koomenijswinkel kwam naar voren loopen met een baklamp in de hand
onze waardigheid stelen zouden en de horoscooptrekkers ons quant à moi ontsluieren
hoor daar wordt gebeld die goeie meneer hugo die lieve jongen hij is me een groote hulp mevrouw ottilie hoort u hij maakt weêr open inderdaad maakte hugh beneden open en het waren kort na elkaâr harold daan en floor stefanie en anton ina d'herbourg en de van wely's
in één woord tot het doen van min gewichtige boodschappen hetgeen volgens de inlichtingen van mijn oom s mans carrière het meest had gedwarsboomd was zijne verregaande
wel ze hooren immers u mijn beste en zijt gij niet van mij antwoordde hij heel
oud als die oude menschen geworden zijn is het mogelijk dat ik zo langzaam verdor en verwelk afsterf en mij voortsleep en altijd met dat geknaag aan mijn hart en altijd met dat eenzame leed een leed dat ik nog niet uitzeggen kan aan niemand aan niemand zelfs aan steyn niet omdat ik niet veroordeelen wil
maar dan is het nog het beste zei steyn dat ik den brief verscheur en niet lees hij maakte al een beweging maar zij hield hem tegen en mij daarmeê alleen alleen rond laten loopen met iets iets dat ik niet zeggen kan neen neen lees in godsnaam ter wille van mij steyn om het met me te deelen lees
weinig van beiden te verteren gehad dan dat wij het te grabbelen zouden gooien in dien poel van triviale genoegens
en ze dacht ze zoû de familie wel hier zien in de voorkamer die stook ik altijd goed ja ik heb dokter thielens gevraagd dokter heb ik gevraagd is dàt nou wel goed dat mevrouw therèse daar zoo aan het bed bij mevrouw
wij zullen zien of zij de wet voor een oud braaf oppassend man als gij zijt niet eens zullen willen overtreden maak er staat op kees je zult je geld weerom hebben
laat ons dan eens praten wat we zullen doen waar wonen ons liever nog maar niet inrichten hier blijven tot het huis is verkocht en dan nu goed dan zullen we wel zien ja
klaartje donze was sinds eenige dagen bij oom en tante vernooy te rotterdam gelogeerd zij was nog nooit in holland geweest en had zich machtig veel van het logeeren in eene stad als hollands tweede koopstad voorgesteld
soms zulke woorden uit een aardigheid zei de vertoornde schoone maar ik vind het zeer onaangenaam mama zag met een zekeren angst naar haar dochter
over een zich opwindende purperen krankzinnigheid om zich te storten en te vernietigen in elkanders ziel en om met nog niet uitgevonden zoenen samen weg te branden en weg te smelten in het vergeten het vergeten
de huifkar te zetten en verrichtte dezen arbeid op een kleine voorplaats waar hem zijne kippen en kalkoenen over de voeten liepen
mannetje dat vr mij stond had zijn opvoeding waarschijnlijk in een weeshuis begonnen en was nu bezig haar in een diaconiehuis te voltooien
meneer takma aarzelde mama ottilie mijn kind ik woû u wat vragen maar ik durf niet wel kind waarom zoû je niet durven heb je wat noodig neen ziet u dàt niet maar toch toch wat kind is het geld
kring de noordhollandsche boerin
op zekeren dag kwamen er drie frankische mannen dezen waren anders dan wij gekleed hun bedden en tenten hadden zij op paarden en meer dan twintig turken allen met sabels en geweren gewapend vergezelden hen want ze waren vrienden van den pacha en hadden brieven van vrijgeleide van hem bij zich
nadruk weetje dan niet welk een groote lofspraak het voor den overledene inhoudt neen zei gerrit bijna overbluft door den zonderlingen man voor wien hij wel wist dat men somtijds
op tafel lag een kwarto bijbel en een fransch gezangboek in welk laatste de goede vrouw nog dien eigen ochtend had zitten lezen haar bril lag tusschen de bladen tot een blijk waar zij gebleven was
hij nam lot in zijn armen en gaf hem een zoen zoo als een vader een zoon kust hij hield hem even tegen zich aan schudde hem flink de hand kom lot beste kerel wees flink arme mama zei lot zijn oogen stonden vol tranen hij was hevig aangedaan
gij vraagt wat voor kleur van haar zij heeft niemand weet dat het is tot den wortel afgeschoren daar komt geen lokje voor den dag
twee jaren later zat de jongeling dien wij als med cand verlaten hebben als med doctor in eene geldersche stad aan het ontbijt
kom iedereen moest het maar voor zich weten elly voor zich hij voor zich en dàt dat zoo was ach daar moest je maar niet al te bitter om zijn het was eigenlijk toch niet de moeite waard je om dt leven heel veel verdriet aan te jagen
met gespannen verwachting trad hij er op de leestafel toe maar bemerkte meestal tot zijn smart dat die tafel behalve
verbrokkelden wel is waar of sprongen in tweeën maar zulke kon men ook wel gebruiken op den hoogen aarden wal den beschermenden dijk aan de zeekust wilde een arme vrouw margaretha genaamd een huisje bouwen zij kreeg al de verbrokkelde steenen en daarbij nog eenige heele
volstrekt niets te doen had vulde hij dien tusschentijd met pijpjes rooken aan opmerkelijk is het dat naarmate men minder bezigheid heeft men des te bekrompener over den tijd denkt indien men den goeden pieter stastok senior
sedert was het zoo in hem gebleven sedert was zijn stil zacht geluk hem bijgebleven als iets heel ernstigs en iets heel waars sedert had hij elly héél lief gekregen z als hij niet dacht dat hij lief zoû kunnen hebben
wier vrouwen aan iets anders bezig zijn terwijl zij humoriseeren en dan eindelijk de heele simpele plattelands humoristen schoon ze allegaar wel een deel van simpelheid weg hebben in deze manier
maar gij zijt immers geen humorist mijn waarde o zeg dat gij het niet zijt daar is tegenwoordig zulk eene ontzettende consumtie van humor
gaarne een poos alleen was met takma haar ouden vriend was takma er reeds eenigen tijd dan berekende anna of zij al dadelijk boven kon laten de gezelschapsjuffrouw des middags was niet binlouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan nen ten zij mevrouw haar liet roepen als er wel eens met slecht weêr niemand kwam
weshalve zij zich wel gewacht had naar het uiterlijk van dezen onmensch te vragen bij zichzelve vaststellende dat het niet anders kon of hij moest sprekend op den bleeken ondermeester van het dorp in haars vaders nabuurschap gelijken
en eene briljante praktijk en waarbij mevrouw de vriendelijkheid had het deelnemend beklag te voegen dat de meeste menschen een ouden dokter verkiezen
de haat zoû zich altijd zoo koelen ten derde ten vierde male maar het bloedige spook was toch afgrijslijk dat maakte gek dat maakte gek en de brief eindigde met te smeeken toch te komen toch spoedig te komen om samen te smelten naar ziel naar lijf en in de vervoering van die samensmelting te vergeten
zijn geest is een adem een aanblazing een krachtig ruischen woest was de baaierd woest en ledig geen orde geen onderscheiding geen licht geen geluid
en zijn lorgnet in het oog klevende bezag hij den ruiker bloemen die in een sierlijke porseleinen vaas op een guéridon voor het raam stond
wat heb ik niemand van mijn kinderen om me ik denk maar eens naar engeland te gaan daar heb ik john en hugh en mary komt terug uit indië ja kindje als we ouder worden blijven we heel alleen kijk mij nu elly trouwt hoû ik alleen
onder zulke gedachten geraakte hij eindelijk gereed nadat hij reeds eenmaal zijn das uitvoerig had omgestrikt eer hij zijn overhemd nog aanhad
ik werd des anderen daags om zeven uren waker en toen ik de groene saaien gordijnen openschoof om te zien wat voor weer het was welke was mijne ontzetting te bemerken dat
mevrouw deluw ging naast haar dochter op de tuinbank zitten de heer bruis vond er een stoel wij komen hier wat bij je zitten mina
anton dercksz kwam binnen aarzelend om takma weifelend of hij stoorde hare kinderen hoe ook op jaren bleven als kinderen steeds tot die oude vrouw die strenge driftige moeder eenmaal zij steeds waren blijven zien in de autoriteit van haar moederschap
om te beschrijven met pen op papier dat wat een misdaad was z dat haar brief een getuigenis werd om alles uit te schreeuwen en hèl op te doen kleuren dat wat het veiligst was in wroegingziel besloten te houden en uit te wisschen opdat geen spoor meer verraden kon
eene dame binnentreden van een jaar of zesentwintig die een zwarte japon droeg om te toonen dat zij bedroefd was
kom aan den arbeid gaan zijn kleine arbeid zoo als die hij kon de artikels over de medici's o lieve souvenirs van florence overwerken en overschrijven dat was voor van avond het werk
ik niet altijd gaarne dronk op de harmonie tusschen de zusteracademiën een toost die immer gedronken wordt waar utrechtsche en leidsche studenten bijeen zijn
voor zijn oogen trilden bleek rood de hem vreemde passies van vroeger en wolkten op toch zag hij de kamer winterkoud en stil verlaten door den ouden heer alleen suisde het gas
liet hij ze niet zoo gek vallen of zoo ja daar staat me iets van voor tante had gedurende deze flauwe herinnering altijd door ongeloovig het hoofd geschud
adèle krijgt een legaat van dertig duizend elly en jij hebben ieder een groote ton mama ottilie snikte goeie man stotterde ze in haar snikken goeie man
dokter zei klaartje hoe laat komt gij morgen bij de zieke reeds in de vroegte juffrouw donze was het antwoord
met zijne vrouw en de twee kinderen die hem naar holland vergezellen zouden alreeds waren aangekomen twintigste hoofdstuk
al de pruiken waren verbannen de dames die tot hiertoe de openlijke bewijzen hadden gegeven dat onze grootmoeders veel meer gedecolleteerd waren op hare wandelingen dan onze zusters op hare bals
blijf hier wachten hugh zei mama ottilie hij knikte van ja hij bleef alleen in de voorkamer en ging zitten tusschen zijn handen wierp hij zijn pet op en neêr ving die telkens weêr op hij dacht dat zijn moeder van grootmoeder wel niet heel veel erven zoû het zoû bitter weinig zijn en dan nog verdeeld tusschen
dat een lantarenvuller door de volksmenigte in het uitoefenen van zijn beroep werd gestoord het was omstreeks twaalf uren en het koffiegoed stond op tafel
wat is er dan steyn ik woû je een besluit zeggen dat ik genomen heb het zal je verdriet doen maar ik kan niet anders ik heb met mama gesproken voor zooveel met haar spreken mogelijk is ik blijf niet met haar samen lot wil je scheiden riep lot
was het een dezer gewaarwordingen afzonderlijk of was het wellicht een aangenaam mengsel van beide dat hem in het werk des kleedens zoo langzaam deed voortgaan
een beetje ik blijf zoo alleen morgen trouwen ze immers ja ja morgen trouwen lot en elly nu ze zullen wel gelukkig zijn ik hoop het maar ik kom kind wat met jou ik zal ngelukkig zijn nou nou
de broers vertelden t me toen ik in t huis kwam ik was as en dooie we gingen na de mannezaal en kleedden ons uit klaas lag er al en snurkte as en os
de oudste geweest was miste ik met smart maar het was natuurlijk want het stuk was eerst sedert de overkomst der familie in het moederland geschilderd voor de
elly had alles kunnen krijgen wat ze woû zei de oude heer een diner of een danspartijtje of wat ook maar ze woû niet neen ze willen geen van beiden het zijn zoo hun ideeën zei de oude man
en de zware sleden in poelen en moerassen reden als de vrouw van den proost in glanshammar op een zomerschen zondag de koffietafel in den tuin had gedekt en er kwam een windvlaag die het tafelkleed optilde
groote blauwe oogen met een heldere tinteling en vrijmoedigen opslag blozende wangen en een mondje zoo pleizierig geplooid dat men niet wist wat men er liever van krijgen zou
hij had haar nooit gezegd dat hij haar vader was zij had altijd meneer tegen hem gezegd maar zij had vermoed nu voelde zij wist zij zeker dit lieve het laatste misschien ging haar voorbij was haar voorbijgegaan
en met een ouden hoed over hunne blauwe slaapmutsen zichzelven bijlichtten met een brandend smeerkaarsjen op gemelden hoed vastgekleefd dat een tooverachtig licht
wat wij ons voornemen te doen zoo nutteloos blijkt kind zei tante adèle maar half hoorende ik ook ik ben moê ik ben dood-op o ik woû dat ik dorst zeggen wat neen kind neen ik durf niet wat is er dan
de dokter hoorde niet maar was al weg dit staaltje van echtelijke samenspraak betrof een vijftal knapen van acht of negen jaar die zich
de ziekte is nog niet op haar hoogst doch doe gij uw plicht voegde hij er zachtjes bij de moeder vloog op
dat was alles om lots karakter hij gaf er lot alle de eer van want hij was een bruske wat ruwe autoritaire man maar lot met zijn smedige zachtheid en zijn lachje niet àl te sceptisch vereffende natuurlijk weg alles wat botsing zoû geven of disharmonie tusschen een ouden vader en een nog jongen zoon
dan zal je lijden ottilie zei lot dan zal ik niet lijden lot dan ben ik gelukkig geweest dan heb ik gehad wat mijn deel was ik vraag niet het eeuwige hier
op onmisbare boeken waarvan een professor zich heeft afgemaakt door ze een student op den hals te schuiven
wat zult gij beginnen en zij snikte zoo luide dat haar moeder haar tot zich nam en zeide dat zij zich een weinig matigen moest want dat zij suzette nog
zoo dan was je na buren ja t is jammer jammer jammer sakkerloot
er brandde een vuur in den haard dat echter in het laatste halfuur slecht scheen onderhouden te zijn een onaangeroerd ontbijt stond op en van de kook geraakt theewater onder de tafel
dat is de derde buurvrouw zei juffrouw samei want zoo heette de doove die ik verlies en altijd aan dezelfde kant in dut huisje
wij misschien den mantel van onzen ernst in den
wanneer het is ik gebruik de uitdrukking van eene lieve rotterdamsche zelve alsof het waterchocolade geregend heeft
maar geheel onwetende en niets ervan radende was ottilie steyn zij geheel verzonken en treurig in den weemoed om haar eigen voorbij gaande leven het leven van adulatie en lieve bewondering en passie van de mannen
die terdege weet wat en wie hij is wat hij vermag en wat hij wil zonder zijn heil te zoeken in hetgeen buiten zijn bereik ligt zich verzekerd houdende dat hij in het geruste midden van zijn kring ruim
toch was het wel iets vreeslijks zoo oud te kùnnen worden als grootmama was geworden als meneer takma was geworden wel als hij eens een roman schreef een roman schreef van twee zulke oude menschen en de moord in indië
de duisternis zweefde over den afgrond alles stil en levenloos maar een krachtig een zwoel een vruchtbaarmakend windgeruisch ging over de diepte
steyn had hem zoo veel gezegd zo veel geopenbaard dat hij niet wist dat lot zonder steyn denkelijk nooit zoû hebben geweten iets waaraan hij vreemd was dat hèm vreemd was
en stopte een pijp en de jongere stastok verstoutte zich om met een hooge kleur te zeggen toe als t u belieft
placht ze anders nog wel van te houën de klink van de deur werd weder opgelicht en binnen kwam een vrouwelijk wezen
zij was heel grijs geworden maar daar zij heel blond was geweest en zacht kroezig haar had was het soms nog of zij blond was gebleven en bijna kinderlijk aan de slapen in den nek kruifden er lokjes hoe eenvoudig overigens dat haar ook met éene beweging scheen opgewrongen en vastgespeld
om verder het avondje te passeeren
steyn las er was een stilte in de kamer een koude winterstilte van verlalouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan tenheid alleen suisde het gas uit de getaande letters van het vergeelde en vergane in vieren gescheurde papier af
in een blauwen geruiten mantel niet gedoken het denkbeeld is te ruim maar
op den stoel waarop juffrouw noiret het laatst had gezeten lag nu haar witte poes in een gemakkelijke kringvormige houding op het groene saaien kussen te sluimeren
dat's goed maar je hebt genoeg van hem gehoord hernam tante met een lachje en hij interesseert je wel klaartje liet tante praten en nam haar schelkoord weer op
nu neef de groot zei henriette vriendelijk en wie weet hoe lief zij zou geweest zijn maar het woord bestierf haar op de lippen want de charmante trad binnen
dan vnd ik dat goed en dan word ik oud maar niet alleen want dan heb ik àl de herinnering aan zijn liefde aan ons geluk dat nu werkelijk is en zo waar dat er na dit nooit weêr iets komen kan
lasteraar die mij zulk een smet aanwrijft
zuiden ziet hij staat op in het westen hoe spoedig is hij ontwaakt hoe ijzingwekkend is zijn kreet hoe onweerstaanbaar zijn aanval de sterke soms is hij
ze dacht wel dat de ganzerik een bedenkelijk gezicht zou zetten als hij dat hoorde maar hij hield zich goed en trok zich er niets van aan jelui zijn heel verstandig dat je zoo'n veilige slaapplaats weet te kiezen zei
haar figuur in wit laken japon behield in de niet te overdreven lijn van de mode een statuesque volmaaktheid waarin borst en armen trots de moderne kleeding zich volmaakt van lijn lieten raden
wat de zeelieden noemen beste tuig hij is ik moet het zeggen volmaakt naar de mode gekleed een zwarte pantalon met
tusschen de bladen van haar baedeker hadden hare vingers een nerveuze trilling van doelloosheid zij kn niet altijd bewonderen en peinzen en z bestaan zij moest doen zij moest zich wijden en zij verlangde naar een kind
welke appelbijtsters er het liefst uitzagen bood zijn geleide op eene alweder kluchtige wijze aan klaartjen aan klaartje had nooit tevoren een origineel gezien
de kinderen zijn boven zei hij ja dat weet ik zei mama ottilie daarom wacht ik even het is anders te druk voor mama zoo zoo zoo
eenige weinige grijze haren kwamen onder het mutsjen uit en glinsterden als zilver in den zonneschijn hare dorre handen lagen
en nu zij stierf dacht zij dankbaar dat god heel goed voor haar was geweest niettegenstaande haar heel zondige ziel want dat niemand niemand wist niemand niemand had ooit geweten
is buurvrouw ziek vroeg zij op dien kennelijken doffen toon aan dooven eigen ja zei juffrouw de groot luid sprekende buurvrouw is heel erg