rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
ottilie steyn zeide het met enkele woorden zij weende de oude vrouw niet diè zag zich meer dan zèstig jaar geleden terug toen had zij zich aan roelofsz gegeven opdat hij niet spreken zoû hij hàd niet gesproken
en het gebaar schetste zich stijfjes van jicht in de rozigende schaduw der gordijnen terwijl zij zeide en jullie gaan trouwen dat is goed het gebaar bracht de mitaine handen toe naar het hoofd van lot dat zij even vasthield om hem met bevenden mond te kussen
er was toch het leven ik voelde mijn stem in me ik heb goed gestudeerd ernstig gestudeerd jaren lang ik heb succes gehad ik verzing mijn leven waarom heb je alleen op concerten gezongen ottilie voel je louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan niets voor de opera je zingt toch wagner
wat meent u zestig jaren meer dan zèstig jaren hij mummelde en zij zag hem in slaap vallen rechtstijf de handen op den ivoren knop zij werd bang en geruischloos gaande naar de deur opende zij en riep anna anna
het is gedaan zei de juffrouw zacht zij weenden de oude menschen zij omhelsden elkaâr tante floor gilde uit jà kassiàn die ghoèie mama
toen meende ik eene geheele slagorde van onderkraste en tweemaal onderkraste duchtigheden tegen de heeren recensenten te richten die ik niet ken en die mij ik had kunnen zeggen zullen verguizen
zij was geheel bij haar heldere verstand en hij verbaasde zich om een zoo prachtig gestel het gestel van een krachtige vrouw die rijk was aan bloed geweest en van superbe vitaliteit dien middag op de nassaulaan toen lot en elly dadelijk door anna werden opengedaan vonden zij haar in de gang pratende met steyn
ottilie riep lot en stond op kom binnen kom binnen zij kwam welkom welkom in nice ik heb je in lang niet gezien lot elly mijn zusje welkom ja ik zond je die rozen ik ben blij dat je me geschreven hebt en dat je me dus zien wilt en je vrouw me zien wil
gelukkig waren de blinden voor de ramen aan den tuinkant dicht gelaten en was de deur niet van glas als anders aan die kijkkasten het geval wel wezen wil de heer bruis kon dus zijn plan van verrassing zeer wel uitvoeren welk een aandoenlijk genoegen stelde hij er zich van voor geheel zijn hartelijk en vriendschappelijk gemoed schoot vol
papa dercksz had zij nooit gekend hij hij was haar vader geweest hij had haar geliefkoosd als kind al en hij had haar later altijd geholpen als ze eens in geldverlegenheid was geweest
ja zei ottilie je voelde het ook lot je ging naar italië om te herademen om te leven om te leven in onze familie hàd men geleefd mama leefde ng maar haar eigen verleden klampte zich aan haar vast
ik herinner me ng het geval ik louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan was op semarang mijn vader was auditeur militair mijn ouders kenden de derckszen er werd over gesproken ik was een kind maar het maakte op me indruk er werd veél over gesproken en jaren jaren lang nog werd er over gesproken
neen je was een kindje van acht negen jaar misschien en je hadt een groote speelkamer bij grootpapa takma en een prachtig poppehuis o ja sedert ben ik niet meer in den haag geweest
ik weet niet veel van je leven ik heb met mannen geleefd als ik mama's ideeën had gehad of liever hare onbewuste conventie was ik met ze getrouwd ik had lief en vond liefde tweemaal heb ik kunnen trouwen als mama ik heb het niet gedaan
lot had hen bij de buren getelefoneerd te komen omdat grootmama stervende was ook tante adèle kwam zij kwam de trap op even van achter het bedgordijn een laatsten blik slaan op de oude vrouw ging weêr terug naar beneden tot in de beneden voorkamer hoorde zij het steunen van de laatste ademen
zij namen een bad dejeuneerden in hunne kamer een beetje moê van de reis en de geur van de rozen de gloed van de zon het verdiepende turkoois van de lucht en het al meer en meer overschuimvlokte staal van de zee bedwelmden beiden op de tafel om gevogelt vlakte rood en oranje de slâ van tomaat en van poivron
op den grond lag een brief een verscheurde brief den laatste dien de oude heer woû verscheuren ik weet niet hoè steyn maar zonder het te willen ofte wenschen heb ik heb ik dien brief gelezen ik woû om al het geld van de wereld dat ik het niet gedaan had
je keurt af dat ik niet getrouwd ben ik keur niet af het is niet in mijn natuur af te keuren in een ander wat een ander voor zich goed acht laat ons open oprecht spreken je noemt mama een vrouw van liefde misschien noem je mij ook zoo
kreeg naast anton dercksz iets fijns iets jeugdigers bewegelijkers zacht van een goedige welwillende begrijpelijkheid als of hij zo oude man héel het leven van hem jongere begreep maar dit had anton dercksz juist altijd korzelig om takma gemaakt omdat hij anton het wel doorzag
het was daarin stikdonker en de elf sidderde van schrik en toorn over de slechte daad in den morgenstond kwam de booze man te huis
de gebeurtenissen van dreven hem uit de scheldestad en ik zag hem op een goeden avond aan mijns vaders huis aankomen na een overhaaste vlucht uit de bedreigde muren hij kwam mij toen zeer belangwekkend voor
en de woorden riepen op een tooneel van worsteling en bloed in een slaapkamer riepen op een groep van louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan drie menschen die droegen een lijk heen naar de gezwollen rivier niet meer wetende ànders te doen terwijl de slagregen ruischend neêrdaverde
hij had het nooit laten merken en takma had het nooit doorzien zonder veel woorden zaten in den smallen salon de drie oude menschen kalm was de oude vrouw nu zich meester geworden omdat haar zoon haar kind daar zat voor wiens galdoorschoten grauwen blik uit even puilende oogen zij zich altijd had kalm gehouden
ik ben beter kind het is niets kom laten we gaan in de eetkamer jullie zullen wel wat willen eten zij snikte nog steeds overspannen maar deed zich geweld aan aan tafel zag zij lots en elly's ontstemming is grootpapa gisteren begraven ja kind dokter thielens dorst niet langer wachten
heeft rondgevlogen met groote glanzende vleugels o ja zei de jonge herder plotseling dat moet wel iemand van hen begrepen hebben die op een avond aan den kant
deze omstandigheid neemt echter niet weg dat er eenige zeer leelijke en zeer mismaakte gebouwen worden opgemerkt onder welke vooral uitmunten s rijks museum voor natuurlijke historie de academische bibliotheek en de hoogeschool zelve
zij waren tot napels toe geweest en op hun terugreis moê van zoo veel gezien te hebben voor elly was geheel italië nieuw waren zij te florence gebleven hadden er zich geïnstalleerd in een pension en werkten samen elly scheen gelukkig en schreef opgetogen brieven
let op dezen rampzaligen narcissus gelukkig door zijn bont vest en zijn stroogele handschoenen die op den knop van zijn rotting zuigende zichzelven voor eene zeldzame vereeniging aller mannelijke schoonheden houdt die de dames meer belangstelling vergt dan al de portretten van geleerden
goed als je wilt kan je wel zwijgen zij zag hem aan ik zàl er niet over spreken maar waarom zeg je dat omdat ik in de boeken zie van den ouden heer dat hij je dikwijls geld heeft gegeven ten minste er staan posten aan
mooi lietje was zij altijd geweest nù was zij een oude vrouw en zij hààtte hare drie mannen maar steyn haatte zij het meest en of het kwam omdat zij zoo buiten de sfeer was van het ding maar harold nam zacht hare hand en zeide onbewust
een familiezwakte ottilie hereditair zei lot ottilie dacht na glimlachende de glimlach van de gioconda dacht elly het is misschien waar zei ottilie die kleine elly merkt fijntjes op
er was iets vroolijks in hem zoo iets innerlijk goedhartigs zijn oogen fonkelden en zijn haar was rood dat viel niet te ontkennen
maar ben je dan niet tevreden dat ik je goed vind als je bent ja ik ben heel tevreden ik ben meer dan tevreden elly ik geloof dat ik mijn lief oogenblik heb gekregen mijn oogenblik van geluk het zal meer dan een oogenblik zijn weèt je dat ja dat weet ik voor mij zoo als ottilie dat wist voor zichzelve en jij
kijkt maar eens naar mij zei de moeder zoo moet je je kop houden zoo moet je je pooten zetten een twee een twee dat is het wat je in de wereld vooruit zal doen komen
maar het werd immers al spoedig daarop weer even groen als erwtensoep en het moet telkens weer geverfd worden zij weet zich te helpen zei de buurvrouw
door geheel het huis huiverde de aandoening van den dood die was gekomen en ging harold dercksz staarde zijn smart oogen puilden uit maar hij bewoog niet in zijn stoel het ding het vreeslijke ding hij zàg het
als hij verschijnt dan is het om geld nu dan is het om geld in alle geval niet jou geld zij keken elkaâr in de oogen maar steyn wilde over geld niet verder spreken omdat ottilie erfde van den ouden heer
toen hij s avonds thuis gekomen was sprak hij over de wijde wereld en over den schat die er voor hem in zijn viool verborgen lag beroemdheid rom bom bom rom bom bom zei de alarmtrom nu is het met peter over het dolle heen
maar de dokter die mevrouw had gezien zei wel agiteeren doet het haar niet integendeel ze is kalm en heel blij dat ze mevrouw therèse weêr eens ziet voor het laatst misschien ach mevrouw elly en meneer lot dat is een treurige thuiskomst voor u en weet u wie ik ook heb gezien dat is je broêr meneer lot
het is bijna alsof er hier een hevige brand was zei de alarmtrom heldere dag vuur in het hart gouden schat en nu ja wat nu vraag het maar aan den stadsmuziekmeester
en in diep vertrouwen deed hoe hij hartstochtelijk verliefd was op een meisje dat hij verleden jaar op een voetreisje door gelderland op het terras van een klein buitentje had zien zitten met een witte duif op haar hoofd
dan wordt het geheele land tot slijk men loopt in het slijk en eet kikvorschen zoo zeiden al de jongen ja daar is het heerlijk men doet den heelen dag niets anders dan eten
duizend lezers doen dit maandelijks in duizend lezingen en voor een liefhebber der schilderkunst is één uurtjen in eene zijkamer met een portret van kruseman of eene zee van schotel alleen gelaten
de kleine tamboer had zijn gezonde kleur nog hij had geen schade geleden hij keek nog met een even vergenoegd gezicht den regimentshond achterna die voor hem uitsprong
de moeder der ooievaars troostte hen door te zeggen bekreunt je er maar niet om ziet maar eens hoe bedaard je vader daar staat en dat nog wel op één poot
de oude heer had het zoo beschikt kind als de man van mama ottilie die erft ook met jou mama vroeg lot ja zei tante verlegen zij begrepen en vroegen verder niet maar hunne ontstemming was zichtbaar moê en tegelijk hard stonden hun beider
boetseeren de arme jongen was toch heel goed het zoû haar leven zeker wel weten te vullen als zij toch gelukkig was met haar man en dat was ze dat was ze zeker zij sprak levendiger nu dan eerst
neen kind een rijtuig vind ik nog vreeslijker dan een parapluie zij wist dat het schokken van een vigilante hem veel deed lijden het eenige rijtuig waar ik nog meê rijden zal dàt zal de zwarte koets zijn goed kind als het regent dan mag jij me thuis brengen en je dakje boven mijn hoofd houden
zij was daarbij zeer vroolijk en keek en keek en wenschte dat het kind dien zonneglans zou krijgen of althans op een dier schitterende engelen op het altaar gelijken mocht
zij worden piramiden genoemd en zijn ouder dan een ooievaar zich wel kan voorstellen daar is een rivier die buiten haar oevers treedt
men zou gezegd hebben dat hij van hout gemaakt was zoo stil stond hij het zal zeker wel heel deftig staan dat mijn vrouw een schildwacht bij het nest heeft dacht hij
en hare begeerlijkheden moesten vaarwel zeggen zouden in latere tijden de rampzalige groenen in vertwijfeling aan alle aardsche grootheid nederzitten waar de eerbare rij der gesluierden van hare stiftsmevrouw voorgegaan
grof knuisterig waren de handen als ze tot klompen lagen op de dikke knieën en over de zware maag die van het spiegelgesleten vest een knoop had doen openspringen bengelde slap een horlogeketting met groote breloques in groote laarzen wier kappen opbolderden onder de broek stonden stevig de voeten op het tapijt
hij leed onduldbare pijnen zijn gezicht was in smart verwrongen en vr zich zag hij zijn eigen sterfbed o dat zoû niet lang meer duren hij leed den laatsten tijd te veel en dat hij p bleef was om zijn
het was een jongen vol levenslust de tamboerszoon met het roode haar hij had een liefelijke stem hij kon zingen en hij zong ook als de vogels in het bosch er was melodie en toch ook geen melodie in
en hier lag er een niemand behalve zijn moeder dacht aan den kleinen tamboer en daarom droomde zij van hem
daan dercksz stond voor hem en hij zeide fluisterend aan harolds oor harold harold het is goèd dat mama sterft en ze sterft rùstig naar het schijnt ja ze stierf ze stierf rustig
de uitdrukking heer bruis was ongetwijfeld een middending tusschen kortweg bruis als vroeger en mijnheer als nooit waar is me vrouw weet u dat ook vroeg de dokter
en met zijn perversen blik van somber in de geheimen zijner zinnelijkheid verwellustigden man vroeg hij zich af of lot wel een kerel zoû zijn voor zijn vrouw lot was fijntjes gebouwd een mannetje lijkende op zijn moeder met zijn roze gezicht en blond geplakte haar
blond snorretje over sceptische bovenlip en veel zorg in zijn jacquet dat glad hem omgoot en het kleine dasje vlinder gestrikt aan zijn dubbele boord toch lang geen domme jongen dacht anton dercksz zijn artikelen uit italië over renaissance dingen waren heel mooi geweest
zijzelve vouwde de handen therèse van der staff knielde bij het bed zij bad zij bad héél lang de oude vrouw handen gevouwen lag te sterven làng maar rustig-weg mama ottilie snikte in de armen van lot
de stadsmuziekmeester beweerde dat hij niet ten strijde moest trekken maar zich bij de muziek in zijn vaderstad houden roodkop zeiden de soldaten en peter lachte
beneden werd gebeld die goeie meneer hugo fluisterde oude anna hij maakt de deur open het was dokter thielens maar er was niets meer te doen ziek was de oude vrouw nauwlijks geweest het was uitbranden als een licht
maar als ik niet gelukkig ben is het mijn eigen schuld tante adèle vroeg niet verder zij dacht aan de opgetogen brieven die den ouden man steeds zulke prettige oogenblikken hadden bezorgd en zij dacht hoe brieven toch konden bedriegen elly kleedde zich uit ging naar bed
ik geloof dat er brand in huis is den volgenden dag ging zijn moeder naar de markt toe wil ik je eens een nieuwtje vertellen peter zeide zij toen zij terugkwam het is een goed nieuwtje
kom dokter zei anton dercksz u brengt mama nog tot de honderd en hij knoopte zijn jas toe ging tevreden dat hij zijn kinderlijken plicht volbracht had voor die week noù noù noù riep de dokter maar anton was al gegaan
hij beloofde en ging zijn weg thuis vond zij haar man hoe is de oude heer gestorven vroeg zij hij vertelde haar kort het een en ander en zeide ik ben executeur testamentair jij zeide zij waarom niet lot als elly's man
zijn haar was als goud het schijnsel der ondergaande zon fonkelde daarin mijn gouden schat mijn rijkdom mijn zonneschijn riep de moeder uit en kuste de schitterende lokken
twee territoriale schoonheden die men niet genoeg roemen kan te weten de breestraat welke naar uitwijzen van oude oorkonden en van de adressen van brieven van alle tijden vroeger breedestraat moet geheeten hebben
een rust maar een matheid te gelijker tijd vloeide hun door als in een overgave aan de krachten des levens die waren zoo woelig en zoo heftig en zoo goud van glans en sanguiniesch brutaal er werd geklopt en het hoofd van een vrouw onder grooten zwarten hoed stak langs de geopende deur mag ik
kijk je vrouw zit in het nest waar zij op haar jongen past het eene wordt gehangen het andere wordt
maar zij konden terugtrekken en daarin kon veel verstand liggen en nu werd er gezegd terug en daar sloeg de kleine tamboer marsch voorwaarts hij had het bevel z opgevat
zij herinnerde zich dat alles in indië en in den haag van pauws had hij veel gehouden van trevelley niet steyn had hij après coup toch een brave kerel gevonden ja hij had haar niet anders dan zacht berispt omdat ze zich en haar passies niet leiden kon
altijd altijd maar werken dan dacht je zoo niet aan je eigen en aan al die angstige dingen en al werkende verdorde en verwelkte je wel maar je verdorde en verwelkte zonder te veel tijd te hebben er over te tobben
hij en hij houdt van je ja maar wèet hij hij weet niet we zijn gelukkig o zoo gelukkig hij wil trouwen maar weet hij neen hij weet niet hij weet niet ik weet zéker dat hij net weet
ja maar ik kan me niet langer incarneeren in een rol dan enkele oogenblikken niet langer dan een scène duurt geen avond lang ja dat begrijp ik zei lot ja zei elly levendig daarin ben je zeker een zuster van lot hij ook kan niet langer werken dan zijn artikel dan zijn essai duurt
dr deluw merkte wel dat zijn academievriend liever iets kouds had gehad en maakte duizend ontschuldigingen over de slechte ontvangst in een koepel waar men alleen maar van tijd tot tijd heenging om de kinderen genoegen te doen
aan haar bed bad therèse therèse die niet wist meende harold niemand niemand wist dan hijzelve en daan het ding het ding ging voorbij hoor boven steunde zijn moeder haar laatste ademen weg en bij iederen adem ging het ding ging het verder sleepte het zijn mistigen sluier
hebben alle groote mannen die aan de leidsche academie zich ooit door stalen vlijt en onafgebroken arbeidzaamheid den doctorshoed verworven hebben om naderhand de wereld met hunne doctrinae praestantia te verbazen en te verrukken
nu heb ik eigenlijk zelf niets als u niet altijd louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zoo allerliefst voor me was geweest zoû ik het u nooit durven vragen maar u heeft me altijd bedorven dat weet u wel ja dat weet u wel u heeft altijd een zwak hart voor me gehad als u het nu niet akelig van me vindt dat ik het u vraag en u zoû me kunnen helpen met met hoeveel kindje
jelui kunt daarentegen in vreemde landen rondvliegen waar men bloemen en warmen zonneschijn heeft nu was er al eenigen tijd
hij had altijd van zijn moeder gehouden en hij vond haar zoo aardig en vermakelijk en om zijn natuurlijke zachtheid en tact was het altijd gegaan tusschen haar en hem hij wist het zij hield ook van hem al was hij op dit oogenblik uit hare gedachte
je moet leeren vliegen ik zal het je wel leeren dan gaan wij naar het land toe en leggen een bezoek bij de kikvorschen af
waar zij mannelijkheid lief had gaf zij zich gewonnen dat had zij àltijd gedaan en dat deed zij aan haar zoon ook nu aankomende in den haag nam zij afscheid van hugh en zij beloofde hem op de hoogte te houden hem smeekende lief te zijn en geen onaangename dingen te doen
man van leeftijd als hijzelve was impressioneerde het hem de moeder zat daar zoo vreemd zoo oneigenlijk zij zat te wachten zij zat te wachten haar al glazige blik staarde uit soms of zij bang was voor iets
die buigen zich voor ons in het water en zingen krok krok rekkekekkek en dan eten wij ze op dat zal een pret zijn
mama wàt heeft u is hij ziek of is hij ok zij voleindigde niet zij staarde zij staarde voor zich uit naar den leêgen stoel aan de overzijde in den schemer tegen den wand
ben jij al zestig ben jij al zestig kind ben jij al zestig de oude man zocht strijdende tegen plotseling opkomende louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan dofheid in zijn geheugen dat hem vervaagde als een mist
maar alle honger in den winter was niet z moeilijk te verdragen geweest als de teleurstellingen van dezen dag smirre was geen jonge vos
het was alsof het den knaap in de vingers zat hij wilde stadsmuziekmeester worden soldaat wil ik ook worden zei peter
iets spande zich p in hare moedeloosheid zij zoû een gewoon leven hebben van gelukkige vrouw gelukkige moeder naar grte ver affe dingen niet verlangen niet streven meer naar moeilijk te bereiken horizonnen einders die een grens bleken zoodat zij toch weêr terug moest keeren
stiet het over de tafel dat het een heel eind voortschoof tot groot levensgevaar van het leege theekopje van den bezoeker schopte zijn stoel om welke handelwijze een specialiteit der jongere deluws scheen te zijn
van kebnekaise aan te raken riepen ze in zijn ooren en toen lieten ze hem met rust
iets dat je vreeselijk vondt zei elly ja een atmosfeer in huis met mama ging het niet met mij zoo als het nooit tusschen mama en papa was gegaan dat onmogelijke kinderachtige karaktertje van mama met haar driftjes was iets dat mij razend maakte
van zijn naam was niets te vertellen hij werd peter genoemd de heele stad ook de trommel noemde hem peter het tamboerszoontje met het roode haar
maar nù zij hugh dien zij aanbad hàd zoû het duren zoo lang zij geld had en dan eerst als àlles op was dan zoû zij bij hem lot louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan terugkomen en àls elly dan was teruggekomen dan zoû zij jaloersch zijn van elly
hoe had hij niet uitgezien naar den dood van den ouden man hij had hem gehaat den moordenaar van zijn vader die aan zijn kinderjaren lief was geweest maar kind eerst en jonge man later had hij steeds gezwegen om zijne moeder zestig jaren lang had hij gezwegen
deze had een hoog blank voorhoofd en hield het hoofd trotsch omhoog en peter zat lang bij haar en zij keek hem met vriendelijke blikken aan
den volgenden morgen kwam ottilie steyn de weert aan aan den hoek van holland haar vergezelde een jongmensch van bij de dertig een knappe flinke engelsche jongen geheel geschoren frisch blond blozend onder zijn reispet breed in zijn geruite buis en korte broek
zoo langzaam z dralende langzaam als of het nooit voorbij zoû gaan als of het eeuwig talmen zoû te lang voor een naar het einde smachtende menscheleven zestig jaren lang had hij het zoo gezien het ding had het hem in de oogen gestaard
het geeft niets daaraan te denken en toch denkt men daaraan zelfs ver van daar in de vreedzame stad ook de tamboer en zijn vrouw dachten daaraan peter was immers ten strijde getrokken
de zon was nog niet opgegaan en de morgen was aangebroken de lucht was koud het gevecht heet er dreven nevelen aan de lucht maar het was meer de kruitdamp
mama ottilie was naar londen gegaan zij had daar hare twee jongens john en hugh trevelley mary was in indië getrouwd mama ottilie had het waarlijk niet alleen kunnen uithouden en kwaad was er zeker niet aan dat zij hare twee zonen eens op ging zoeken als die twee zonen maar zulke afzetters niet waren geweest
dat is vrijheid leven liefde en glans en pracht en vroolijkheid o ik zeg niets kwaads van mijn land maar nu voel ik weêr na maanden dat ik vrij adem en dat er gloed in het leven is en jeugd en jeugd en jeugd eerst bedwelmtje dat nu wen ik al aan die
ik hoû zoo van nice zei mevrouw steyn de weert en hare kindstem klaagde bijna de winters zijn er zoo heerlijk maar het is misschien wel moeilijk voor me er heen te gaan omdat ottilie zoo doet als het kan woon ik ook liever met jou lot als elly maar wil
roodkop zeiden de menschen in de stad de trommel hoorde dit van de buurvrouwen ga niet naar huis toe peter riepen de
heel langzaam heel langzaam voorbijgaan nièt vol roode wroeging na haat hartstocht en moord als ze voorbij waren gegaan voor die twee héel oude menschen
zij had altijd het meest van hugh gehouden van hare vijf kinderen zij had altijd het meest van trevelley gehouden van hare drie mannen arme arme mama dacht lot nu had zij haar beetje geld wàt was een ton als die niet goed werd beheerd
en toen zij werkelijk het kleine kind in haar armen hield en het naar zijn vader ophief toen zag het er uit als een der engelen in de kerk
nu heeft god onze heer hem tot zich genomen zij vouwde haar handen legde haar hoofd tegen het katoenen bedgordijn aan en weende
na den avond dat mama ottilie haar den dood van dokter roelofsz niet had kunnen verzwijgen was de oude vrouw niet meer uit bed gekomen dokter thielens kwam iederen dag verzekerende dat zij toch waarlijk nog heel wel was zij leed niet aan wèlke kwaal ook zij leed misschien aan ouderdom
de trommelstokken sloegen rom bom bom allemaal op ja hij was zeker voor tamboer in de wieg gelegd de dag van den veldslag brak aan
het lied was niet uit het had nog vele coupletten lange coupletten de allerschoonste den gouden schat eens levens
de woorden klonken als een korte toespraak van uit den schemer van troongestoelte maar zij trilden gebarsten van aandoening wordt gelukkig kinderen gelùkkig had mama gezegd en anton dercksz meende de moeder dacht er aan dat gelukkige huwelijken niet vele waren in de familie geweest
maar zijn moeder kuste zijn rood haar en noemde hem haar gouden schat in den hollen weg in de leemachtige helling hadden velen hun naam ter herinnering ingekrast
de lust te weten was in haar altijd aanwezig zij sliep er slecht van den laatsten tijd met tante stefanie had zij nog ééns willen beginnen te spreken om er toch achter te komen maar tante stefanie had haar beslist gezegd dat zij wat er ook was niet wilde weten omdat zij niet wilde iets te maken hebben met oude zonde
zei zijn moeder neen liever wil ik mijn gouden schat heel houden rom bom bom de alarmtrom werd geroerd alle trommels werden geroerd
men zegt en het is in het volksgeloof bewaard gebleven waar de regenboog de aarde aanraakt daar ligt een schat begraven een gouden schat
zij lachte tevreden om zijn woorden en streelde zijn wangen gaf hem een zoen zoo als zij nooit lot deed dl was zij eigenlijk louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan op hem hij was haar liefste zoon voor één ruw vriendelijk woord van hugh had ze mijlen geloopen één kus van hem maakte haar gelukkig inderdaad gelukkig voor een geheel uur
wel onbillijke maar toch van verontwaardiging op dat zij zich volstrekt niet aan ons aanzijn of afzijn storen en veel standvastiger en veel beter gegrond zijn dan wijzelf eene verontwaardiging niet ongelijk aan die welke een min of meer bestoven vriendenkring gevoelt
we hadden dien brief niet mogen lezen zei hij ik weet niet hoe ik het gedaan heb zei tante adèle er drong me iets ik weet niet wat ik ben niet nieuwsgierig ik had de stukken al in de hand om ze nog kleiner te verscheuren ik heb de twee stukken gescheurd in vieren werktuiglijk verscheurde steyn de vier stukken in achten
hij had niet de hartstochtelijkheid die in die oude menschen geweest was zijn ziel van halftint zoû nooit zich tot wat ook van hartstocht laten verleiden zijn sceptiesch ontkrachtigde natuur van levensdilettant zag te veel met een maar even bitter lachje de hevige dingen van het leven aan vond ze nutteloos vroeg zich af waarom
die hospitalen de donder van het slagveld haar dreunende in de ooren het lijden van de verminkten hun kreten hun bloèd kon zij aànzien en aànhooren en doen handelen en zich als zij wilde wijden
o neen ik ben volstrekt niet bang zeide marks maar maar wat wel eene boot gij weet dat er geene boot is
de dagen gingen voorbij in het leven zoowel als in de droomen het was avond er stond een regenboog aan de lucht die het bosch en het diepe moeras aanraakte
voelde hij het kleinkind van die twee moordenaars over zich den angst reusachtig als een nog onzichtbare maar al voelbare wijdvlerkige verschaduwing dalen de angst voor den ouderdom
en doorgloeide de zinkende schemering onderwijl ging het ding voorbij en het zag harold aan in zijne oogen bijna toegeknepen van pijn het ding harold wist het van kleinen jongen af daan wist het sedert enkele maanden en was er om uit indië naar zijn broêr gekomen boven om de oude vrouw die het
niemand wist dan takma zelve nu de arme roelofsz dood was veel had hij geëischt maar trouw was hij altijd gebleven ottilie steyn schreide sprak niet meer hield de hand harer moeder vast het was heel donker geworden de juffrouw kwam om de lamp op te steken
bewoners van het
dat was een groote brand de brand der geestdrift en dan ziet hij er ook zoo prachtig uit zeiden de jonge dames en ook de oude
hij was in aanzien gekomen tot bijna rijkdom hij had geen ziekelijken ouderdom gehad integendeel zijn zinnen waren scherp gebleven en zij herinnerde zich dat enkel hij dikwijls klaagde lacherig met bonhomie die
bom rom bom bom dat is hij dat is hij zou de trommel gezegd en zijn moeder gezongen hebben als zij dat gezien of gedroomd had
wat lijk je op mama lot zei hugh ja hij leek op zijn moeder hij was klein als zij had bijna hare oogen had bijna hare mooie haren had de snit van haar ronde gezicht hij was wel eens ijdel geweest toen hij jong was op louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zijn uiterlijk en toen hij wist dat hij een mooi blond kereltje was
en het spook niet meer te zien onder aan den brief dit woord verscheur dadelijk en deze naam
had er stefanie over gesproken en anton niet wetende dat de kleintjes hun petekinderen waren dat had haar maar niemand verteld en eigenlijk dacht zij dat kleine netta ottilietje heette sprak zij van kleine lietje
het was oorlog de soldaten rukten op en de zoon van den tamboer volgde roodkop gouden schat zijn moeder weende zijn vader zag hem in gedachten beroemd
niemand had haar gesproken over den dood van takma maar spreken was ook niet noodig zij had gezien en zij wist zij herinnerde zich heel goed dat therèse roomsch was geworden en dat zijzelve wel eens verlangd had naar de rust van absolutie en naar den troost van gebed dat door heiligen zoû worden opgedragen voor den troon van god en maria
dat verhoede god zei zijn moeder wij hebben niets te verliezen zei zijn vader wij kunnen onzen jongen toch wel verliezen zeide zij maar als hij nu eens als generaal terugkomt zei zijn vader zonder armen of beenen
daar komen al de eerste sterren het is of de zee heel kalm wordt en de wind rustig nu slaapt aan haar blauwe borst je voelt nog even zijn adem maar hij slaapt het is hier het land van leven en van liefde
nu ben ik het klagen moede zei de alarmtrom weer begon er een dag waarop er een gevecht zou geleverd worden
anton die zich floor herinnerde van veertig jaren geleden toen ze nog een frissche nonna geweest was een nonna in wie chineesch bloed vloeide dat haar een exotische aantrekking had gegeven voor de mannen ina d'herbourg zeer hollandsch en correct en voornaam oog knippend en het blonde vrouwtje lili
leer maar naar het trommelvel verlangen rom bom bom kom kom zei de trommel ja als hij tot den rang van generaal kon opklimmen zei zijn vader maar daarvoor moet het oorlog worden
het ding het vreeslijke ding ging voorbij wàs nog niet voorbij sleepte ritselde staarde hem aan met zijn starre spookoogen die hij kende van zijn kinderjaren af maar het ging het ging voorbij
hun eigen beenen namelijk de stadsmuziekmeester was heel deftig en voornaam hij was de zoon van een koninklijken
maar jongen de ruimklok heeft al geluid we konnen ons licht sparen ga de luiken sluiten
p een jarenlang geleden nacht een nacht in stille bergen bij een donker bosch bij een gezwollen rivier een nacht in een verloren pasangrahan een nacht van liefde een nacht van haat van verrassing van zelfverdediging van niet meer weten hoe van stijgenden angst van wanhoop tot krankzinnigheid toe
zij hield de broze oude vingers staafjesslank in de hare beneden wist zij wachtten de broêrs stefanie wachtte zeker ook ina adèle takma was al gegaan mama zeide zij op eens weet u wie ok ziek is neen
ottilie had een grooten snik ik vind het zoo akelig het u te vragen ik vind het nièt mooi van me u moet het ook noit aan lot zeggen dat ik het wel eens doe maar ziet u ik zeg het u ronduit ik heb geld aan hugh gezonden en nu
maar vol knaging in zich weemoed in zich en leed o pijndoend leed in zich en dat hij noit uitzeggen zoû en dat zijn geheim zoû zijn heel onschuldig en zonder wat ook van misdaad en andere scharlaken dingen maar zo smartelijk als een stille kanker
peters naam zal toch wel anderhalf jaar blijven staan zei de vader gek dacht de alarmtrom maar zij zei slechts
dat het hem te moeilijk was dat hij niet kon zij had niet aangedrongen maar een groote desilluzie was over haar gekomen toch was ze zacht en lief gebleven en ze had hem luchtig geantwoord en had niet laten blijken hoè groot hare desilluzie was
hoe heerlijk is het in gods aangezicht te staren zij keek in de roode zon en zij dacht daarover zoo ernstig na en dacht aan den kleine dien de ooievaar zou brengen
spelen kon hij ja de prachtigste stukken die nog op geen muziekblad geschreven waren kon hij uit zijn hoofd spelen
de dagen gingen voorbij in het leven zoowel als in de droomen geen haar op zijn hoofd was er gekrenkt geworden
had geene kracht om te ontkennen zij knikte met navranten glimlach van ja o oh zuchtte de oude vrouw in ontsteltenis en zij staarde naar den stoel van takma zij weende niet opgedroogd hare oude oogen zij staarde alleen intens
zwaar levensgeheim neen nooit zoû hij het behoeven te torsen maar er was zoo veel louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan anders van weemoed van stil lijden om eenzaamheid dat hij den angst schaduwend over zich voelende zinken zich afvroeg god mijn god kan ik nog zo oud worden
zij wist wel dat takma haar vader was maar niet dat louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hij met hare moeder was de moordenaar geweest van den vader van hare broêrs den vader van haar zuster therèse zij ging naar boven en toen zij bij de oude vrouw binnenkwam stonden stefanie en anton op om niet te veel drukte om mama te maken
het wendde zich bij de eindbocht van zijn jaren jarenlangen eindeloozen weg en het stortte weg in een afgrond het was verdwenen alleen een mist als het waas van zijn nevelsluier wapperde voor harolds
nu was om hem heen de eenzaamheid zijn vader was heen steyn was heen elly ze was z ver in een sfeer waar hij haar zelfs niettegenstaande hare brieven zo weinig volgen kon met de gedachte
we hebben grootmama nog niet gezien zullen we van middag gaan ik geloof dat ze niet meer uit bed is gekomen maar we kunnen wel even gaan vragen zij gaf hem een inniger zoen het was als eene verzoening na wat er zonder bittere woorden tusschen hen had geschokt en getrild
en door de eerst zinpurperen woorden begon te vloeien het purper van bloed door de woorden van liefde hartstocht vloeiden nu de woorden van haat hartstocht de razende blijdschap dat die haat tch gekoeld was de juichende verzekering dat zoo weêr die nacht zoû kunnen zijn de haat zich ten tweeden male z koelen zoû
dit weinig gezellig vertrek draagt den ondichterlijken naam van het zweetkamertje en zeker niet ten onrechte hier toch is een soort van vagevuur waarin elk
daarom zette de heer dr deluw groote oogen op buikje herhaalde de heer mr bruis de heer dr deluw dacht dat hij een krankzinnige voor zich zag en daar hij pas zeer boos was geweest stond hij op het punt om het andermaal te worden
wij trouwen over drie maanden er is niets om op te wachten zei lot over parijs gaan we naar italië ik ken italië goed en kan elly leiden anton dercksz stond op nam afscheid en toen hij beneden kwam vond hij in de voorkamer zijn zuster ottilie steyn de weert en de oude dokter
getaand en ottilie steyn vroeg den ouden heer nog eens te zien zij zàg hem wit in het gedempte bleeke licht het gezicht oud wit op het witte kussen in het dunne kransje haar de oogleden toelouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan gedrukt de trekken bij neus en bij mond weggevallen in slappe rimpels van vergeeld perkament
en het klonk als muziek en gezang in de kamer van den tamboer er heerschten vreugde en geluk de tamboer sloeg een roffel een vroolijken roffel
en dat was een vreugde zij lachten en weenden en peter omhelsde de oude alarmtrom daar staat de oude trommel nog zei hij en zijn vader sloeg daarop een
en het was hem een genot geweest met elly door italië te dwalen haar genot in dat mooie verleden dat zoo artistiek dood lag op te merken en terug in florence op haar aandrang zich te storten in ernstige studie van de periode der
het was evenwel meer dan waarschijnlijk dat jansje er niets van gehoord had nademaal zij allerijselijkst veel pleizier had met den tuinknecht die haar met water gooide
daar lag haar laatste brief en in haar driftig geschreven woorden klaagde zij dat hugh zoo een meiden jongen was àltijd met meiden uitging haar alleen liet john had zij wel eens mary wel eens maar zij leed er onder dat hugh haar verwaarloosde maar wel altijd om geld aan kon komen
hij glimlachte schudde zich ontkennend het hoofd neen dacht hij en hij zeide het bijna hard-op het zoû mij te romantiesch zijn en dan romans worden al zoo veel geschreven ik hoû me aan mijn tweetal dat is genoeg dat is meer dan genoeg we zullen maar liever de serie
dan worden we toch doodgestoken zooals de jongens zeiden en hoor eens daar zingen ze het weer luistert naar mij en niet naar hen zei de moeder der ooievaars
en de stad herhaalde wat de alarmtrom verteld had de knaap kwam in de kerk hij werd gedoopt
ik had misschien alleen kunnen komen zei elly om die zaken steyn is executeur testamentair zei tante zacht en hij dacht steyn vroeg elly waarom niet lot
gij hadt ons moeten zien lezer als wij bezig waren op onze wandelingen beiden denzelfden naam in een boom te snijden of het stoute plan overlegden om beiden haar een teeder briefje te schrijven
want hij was nog een kleine jongen en het scheen hem het heerlijkste toe wat er bestond een geweer te kunnen dragen en z te kunnen loopen een twee een twee en uniform en sabel te dragen
het was zijn aard geweest eerst natuurlijk weg toen meer bestudeerd zich te verbergen zich niet te geven zelfs niet in dàt wat hem lof en sympathie zoû hebben gegeven in de maatschappij van niet gewone intelligentie en man van studie had hij die slechts voor zich gekweekt en was nooit meer dan een middelmatig ambtenaar geweest
die gekomen was daar was ze dankbaar voor hare hand maakte een beweging op het dek zij steende en zij
god weet wat hij zeide maar aan ons staat het vrij er naar te raden lotje werd tot achter haar ooren rood en antwoordde geen enkel woord nu kwam er een vreemde in de kamer de zoon van den
zij kon zijn koude basstem zijn diep klinkende en afgemeten woorden niet uitstaan zij haatte hem zij had hem een klèts in zijn gezicht kunnen geven om eens te zien of hij dan ng koel en afgemeten zoû spreken zij haatte hem meer en meer iederen dag zij haatte hem zoo dat zij verlangde naar zijn dood
de jonge heer deluw met de bleeke wangen en de blauwe kringen bleef alleen met den heer bruis en keek hem met onbeschaamde blikken aan ik zal die burenplagers wel krijgen zei dr deluw weer binnenkomende daar hij het noodig achtte voor den vreemdeling de misdaad te noemen van zijn zoon opdat deze hem niet voor een onrechtvaardig en hardvochtig vader houden zou
zoo goed zoo laat is het nu zeide sam het is nu sam die geroepen wordt hij is nu de neger
de zee wiegde hem nog alleen zacht op hare diepblauwe deining als een reuzigen minnaar die lag in haar schoot uit te louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan rusten van zijn bloedrijke razen prachtig die wolken zei elly de wind is gaan liggen altijd om dit uur zei ottilie kijk lot daar is hij wie aldo hij wacht me
de mannen waren gek op haar nu is ze oud en wat heeft ze over niets en niemand steyn en zij zijn hond en kat ik beklaag steyn maar ik lijd soms voor mama het is iets vreeslijks om oud te worden vooral voor een vrouw als zij is geweest
maar zij zag er glimlachend uit opgeloken de bijna rimpellooze gaafheid van haar gladronde gezicht en o hij kende zijn moeder zoo goed hij zag dat zij gelukkig was als zij gelukkig was keek zij zoo met die blauwe onschuld van haar oogen
waar rust hij nu onder die velen in het graf dat zij voor de dooden gegraven hebben misschien wel in het diepe moeras
aan het lunch was zij vroolijk en tante adèle helderde op de arme vrouw was gedrukt den laatsten tijd liep gebogen als bukte zij onder een zwaar gewicht treurig was zij ook omdat zij meende dat lot en elly niet heelemaal gelukkig waren
op het laatste huis in een klein dorpje was een ooievaarsnest het wijfje van een ooievaar zat daarin bij haar vier jongen
en de vrienden debiteeren alles wat zij totaal vergeten zullen hebben telken reize als ook zij op hunne beurt in t geval komen van in het zweetkamertje de ootmoedigste oogenblikken huns levens te slijten
wordt er niet gewacht op lot dokter thielens vond het niet raadzaam zij vertelde niet dat hugh met haar meê was gekomen en zij ging na het koffie drinken naar de mauritskade omhelsde adèle takma die zich goed hield hoewel het voor haar stupefactie nog steeds wemelde van roode letters als karakters van bloed getaand
zij belde bij de oude mevrouw dercksz binnen haastte de oude anna zich heel erg om open te doen even uitblazen anna zei de oude heer even uitblazen de jas maar aanhouden en in de voorkamer een oogenblik uitblazen
en het gebeurde zooals zij zeide en al de ooievaars werden piet genoemd en zoo heeten zij nog
flink was de jongen vroolijk van aard goed van humeur en dat is de beste veldflesch zeiden zijn oude kameraden
dien volgenden dag had dokter roelofsz het lijk van zijn vader geschouwd en den dood door verdrinking geconstateerd is dokter roelofsz dood mama weet nog niets
hoewel hij gaarne terug werd gebracht maar nooit zoû hij dat vragen tante adèle keek uit het raam en volgde hem met de oogen toen hij bij de kazerne omsloeg en over de hooge brug ging
hij had zijn eenen poot in de hoogte getrokken om toch iets te doen te hebben terwijl hij op schildwacht stond
mijn handen wringen doe ik niet meer mij bewegen doe ik alleen van dezen stoel naar mijn bed ongerustheid angst heb ik sedert jaren niet meer niemand weet van baboe ma boeten louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ja heb ik in jaren niet meer gehoord zij was de eenige die wist zij is zeker dood
de rug werd ronder als van een kat die zich ter verdediging opstelt zij zeide niets maar zij schonk de thee koest zei zij tegen den hond en blij dat de hond tot hàar kwam tikte zij hem half liefkoozende op den kop
maar gods zonneschijn was toch nog prachtiger deze scheen helderder rooder door de donkere boomen als de zon onderging
een oogenblik het hart in de keel voelen kloppen op het denkbeeld dat professor die of die het hem niet vergeven had dat hij zoo slecht college had gehouden en zich wreken zou door
een wanhopige trek verweekte smartelijk plots steyns onverschillige ruw mooie trekken in zijn vollen baard lot zeide hij beste kerel dat verdraag ik al bijna twintig jaar
we zijn doodsbenauwd zeiden de jongen en trokken hun kopjes in het nest terug den volgenden dag toen de kinderen weer aan het spelen waren en de ooievaars zagen zongen zij hun lied
maar ik heb heel veel tact gehad zonder mij was oom anton heelemaal verloren geweest al doet hij nù nog niet altijd zoo als het behoort maar hem aan zijn lot overlaten zal ik niet doen
kom ik zoû nog maar niet aan italië denken zoodra ik beter ben ga ik eerst wat zon inademen te nice bij ottilie en aldo en dan ga ik naar rome wat zal je daar nu doen zoo alleen ik heb oude vrienden kennissen ik ga er werken is hugh thuis
waarom hij dacht dat hij over staatszaken mee kon spreken en daarover ook een duit in het zakje leggen bovendien had hij nog ergens verstand van
zoo dat is dus de voornaamste zei domme hans welnu dan zal ik aan den oppersecretaris het beste geven en dit zeggende keerde hij zijne zakken om en wierp hem het slijk vlak in het gezicht
toe zei ina moê voornaam de oogen sluitend met den blik van de ijsselmondes laat ons niet over geld praten ik ben er wee van en geld van anderen
ik ben evenwel de eerste niet die het waagt haar het zondagspak uit te trekken en wat natuurlijker te doen loopen ik hoop dat ik mij niet te véél vrijheden zal hebben veroorloofd en vraag vergiffenis voor de drukfouten ach ach ach die drukfouten zijn een kruis
toch had hij zijn kinderen altijd blijven zien en kennen en hij bewonderde kleine ottilie omdat ze al groote ottilie werd en mooi werd maar hij was altijd dol op zijn lot geweest al was die een teêr blond ventje misschien wel dààrom en omdat hij zo leek op zijn moeder dat het alleraardigst was
beiden bereidden zich nu volle acht dagen daarop voor dit was een lange maar toch ook voldoende tijd die hun vergund was want zij waren in het bezit van voorloopige kundigheden en hoezeer deze te stade komen weet iedereen
hij plukte een paar van de druiven en zoog ze uit en belde toen mama ottilie kwam binnen angstig ben je wakker lot ja moesje je hebt geslapen ja ik voel me goed
ba zeiden de broers dat is immers slijk dat uit de sloot komt zeker is het dat sprak domme hans en wel van het fijnste soort kijk maar het loopt iemand tusschen de vingers door en daarbij vulde hij zijn zak met het slijk
een rommel zei tante adèle zij dorst aan de papieren niet komen hoewel zij ze gaarne had opgeruimd zij kn zoo veel verspreide papieren niet zien en zij moest den drang van hare vingers inhouden maar de fournitures ruimde zij op vlug in kartonnen doozen borg ze weg
want de plant was verdwenen en de koning bleef mismoedig en bedroefd maar dat was hij vroeger ook zei de
o ja je woû weten ik herinner me je weet nog niets ik zal je zeggen vader elly is in st petersburg elly is in
nu was zij oud en alleen en zij lag eenzaam in het kille bed en er was van avond zelfs die troost niet dat lot naast haar uit de kamer zoû komen om haar in bed een nachtzoen te geven
de ander had zich de gildewetten in het hoofd geprent en kende van buiten wat iedere gildemeester moet weten
maar wij braden vandaag jonge haantjes merkte de koningsdochter aan wat bra wat zeide hij en de secretarissen schreven wat bra wat
dat was wijselijk zoo ingericht want anders zouden zij elkaar zeker wel het vel over de ooren getrokken hebben alleen omdat de een voor den ander stond
want dat moest alles keurig uitgedacht zijn heidaar schreeuwde domme hans hier ben ik kijkt eens wat ik op den straatweg gevonden
jou geef ik geen paard je kunt immers niet spreken je hebt je woorden immers niet klaar neen je broers zijn andere kerels welnu
het is een plechtig woord en bij teleurgestelde schrijvers zeer gebruikelijk maar het was duizend tegen een dat men mij verweet die uitvallen te hebben nageschreven daarop heb ik van alle hatelijkheden afgezien
hij zweeg toen vervolgde hij ik heb er wel onder geleden dat ze weg is gegaan wie weet voor hoe lang ik hoû innig innig veel van haar ik mis haar nu ik haar gehad heb verdmde meid riep pauws lot nam zijn vaders hand niet zoo spreken vader
die past mij niet zei de koningsdochter voort weg met hem en hij moest de deur uit nu trad de andere broer binnen wat is het hier ontzaglijk heet zeide hij dat is ook zoo
die hier rondzwerft ik zou willen weten of niemand anders heeft begrepen dat àl dat smachtend verlangen daarvan komt dat het heele eiland een vlinder is die naar zijn vleugels verlangt
enkele woorden gingen heen en weêr tusschen moeder en zoon hij gezeten op een stoel naast louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan haar want nooit nam iemand den stoel bij het raam die open bleef voor meneer takma woorden over weêr en gezondheid en het huwelijk van morgen van elly en lot
maar weet ge wel dat ieder woord dat wij spreken en gesproken hebben opgeschreven wordt en morgen in de krant komt bij ieder raam staan zooals ge ziet drie secretarissen
het is verschrikkelijk zei ina hoe het aan grootmama te zeggen het zal haar zoo treffen en ze weet nog niet eens de dood van meneer takma ja het is heel moeilijk ik heb een woordje aan papa gezonden en ik wacht hem hier dan kunnen wij hier bespreken wat wij zullen doen en zeggen misschien komen er anderen ook nog
weiberfleisch verzuchtte graaf george eberhard maar ik wil en zal er toch eens het mijne van hebben
en ieder van hen schreef alles op wat er gesproken werd opdat het terstond in de krant zou komen en voor een kleinigheid op de hoeken der straten verkocht worden
het is een lange lànge lànge marteling geweest o god zoû dit leven niet genoeg zijn ottilie wij waren niet zo heel oud geworden jij en ik en roelofsz als god en als hij ook ons niet hadden vergeven
als zij mij neemt dan neemt zij mij en als zij mij niet neemt dan neem ik haar krijgen zal ik haar toch houd met die dwaze praatjes op zei de
ja hij zit op zijn kamertje hij heeft de kamer van steyn ja natuurlijk welke andere kamer zoû je willen hebben dat ik hem gaf nu steyn op reis is mag ik mijn kind toch wel bij me hebben
telkens wanneer er een van hen de zaal binnentrad stond hij met zijn mond vol tanden die past mij niet sprak de koningsdochter voort weg met hem
dezen wilden nu naar de hand van de koningsdochter dingen want de prinses had openlijk laten aankondigen dat zij dengene tot echtgenoot zou kiezen die zijn woorden het best klaar had
onmerkbaar haalde hij zijn schouders op maar uiting wilde hij niet meer aan zijn zoo geheel andere en zeker ouderwetsche gevoelens geven en daarom antwoordde hij slechts toen lot herhaalde blijf je met me samen
wat heb je nu dan weer gevonden vroegen de broers o zei domme hans dat is niet om te zeggen wat zal de koningsdochter blij zijn