rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
nu ging zij naar boven heel klein was het huisje een kleine suite beneden een suite boven met kabinetje die zij bewoonde met lot terwijl steyn zichzelven op de zolderverdieping had opgeschoten zeker om niet al te dicht bij zijn vrouw te zijn
waar men het goud op wil doen kleven want neemt men die te gering zoo wil het niet kleven en doet men het te nat zoo wordt het verguldsel dof en wat is er nu aan een doffen
een woeste jaloezie onstuimig bruischte in hem op om dien zoon die niet zijn kind was dien zoon dien hij in lots kamer twee seconden gezien had dien zoon die leek op zijn vader trevelley hij balde zijn vuisten
op een dag echter toen een zieke man haar zijn wonde been dat één gat was getoond had was zij flauw gevallen en mèende zij haar grens in filantropie te hebben overschreden zij trok zich terug en daar eene handigheid trilde in de tippen harer nerveuze vingers was zij gaan haar eigen hoeden maken en boetseeren tegelijkertijd
en naar rome terugblikken
met alleen een grooten angst die haar haar leven was bijgebleven de angst na haar dood die toch naderde in de verschrikking van de hel te komen zij was dus heel godsdienstig overtuigd dat calvijn het geweten had voor iedereen en alle volgende eeuwen
besluiteloos bleef hij staan wat zoû hij doen er aarzelde in hem iets iets tusschen blijven in dit huis en wègstormen den regen in hij hàd niet meer in lots ziekekamer kunnen blijven
zij ging niet naar bed zij wachtte zoû steyn niet gauw terug komen kwam hij kwam hij daar terug neen het was lot zij hoorde zijn sleutel zijn lichteren stap en zij opende de deur
nu durft hij niet meer vooruit en niet meer terug nu staat hij tandenklapperende en àl het geruisch van den regen is m hem nu wil hij zijn vader toch wakker maken vluchten zich in zijn armen verbergen en daar snikken snikken van angst
ja dan heeft hij last van suizingen die net als stemmen zijn u weet wel zei elly dan hoort grootpapa altijd die stemmen dokter thielens meent een voorbode van spoedig totaal doof worden arme opa ik ga dadelijk naar hem toe even mijn hoed ik wil hem van middag opzetten
dan zal het héél lang duren en dan komt meneer takma niet meer van den winter hare droge oude oogen weenden niet maar hare gebarsten stem weende ina wist niet veel meer te zeggen maar zij wilde niet weggaan nog zij was gekomen met de kindertjes meê om misschien wat te hooren bij
en wat ze verbergt en met takma heeft gedaan zestig jaar geleden dat kan mij ook geen snàrs schelen dat is haar zaak misschien hun zaak maar mijn zaak is het niet
een verteedering vloeide door haar egoïste oude jufferhart bij de gedachten aan die kinderen die haar zoo een beetje toebehoorden want over antons petekind baasde zij ook en aan wie zij zij dacht er aan met voldoening niet het minste zondige deel had
de raaf kon toch geen erts voor eigen rekening delven en daarom was t zeker zijn plan die ontdekking aan niels holgersson over te doen dat was t waarschijnlijkste
ik word geen honderd zei de oude vrouw neen ik sterf dezen winter dezen winter ja ik zie het voor me ik wacht maar ik ben wèl angstig voor den dood niet voor den dood maar voor hem geloof je dat je hem terug ziet
in den hoek van den wagen lag lot onder een plaid en sliep maar het vrouwtje kon niet slapen want een herfstwind gierde langs den trein en zij zat maar stil in den anderen hoek en dacht na
zeide hem een druk van die dunne kleine fijne hand dat hij niet sliep alleen maar uitrustte stil liet de vader liggen zijn louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zoon met een zakdoek veegde hij het zweet van lots voorhoofd af
hij dronk thee bij haar zij spraken zij spraken veel lot niet verliefd van complexie vond het waarlijk prettig met elly te zijn liet zich aanporren begon een roman bleef steken
het geheele visioen stond hem voor den geest toen hij het patrijs opnieuw opraapte was het grijze vlies geloken
lili uit het wagentje had het kindje genomen dat een beetje drensde en een beetje kraaide en lief zilverblond moedertje met haar heel jonge lachje van moederlijkheid ging zij er de trap meê op
elly's vader denk toch na ottilie elly's vader mijn zoon is de broêr van lietje hun kinderen zijn germains ja meer is het niet
hij sluipt naar de kamer van zijn vrouw dàar dàar hij hoort hun stemmen zij lachen zij lachen gedempt hij rukt aan de deur de bamboe grendel wijkt hij stort bnnen de twee mannen over elkaâr om die vrouw hun strijd hun passie als in oertijden
hij murmelde luidruchtig en toch onverstaanbaar zijn groet zoo ottilie het waait ja je hoestte verleden nog al oppassen maar hoor ik ben goed ik ben goed dat zie je
trouwen en twee lijnen willen doen samensmelten volgens wettelijke bepalingen is eigenlijk toch onzin aldo en ottilie hebben gelijk maar al ben ik met elly volgens wettelijke bepalingen getrouwd ze is vrij alleen ik
bovendien had ik niet zelf haar geleerd dat zwijgen het verstandigst is waar iemand ten slotte zich toch in het onvermijdelijke moet schikken
maar ze weten niet dat ze neef en nicht zijn lietje heeft nooit geweten dat ze je kind is ze heeft nooit geweten dat zij de zuster was van je zoon wat doet er dat toe neef en nicht kunnen trouwen ja het kan maar het is niet goed voor de kinderen die komen is het niet goed om het bloed en om om alles om wat ottilie
voor eene menigte van zaken die anders op het gemoed plegen te werken waarlijk men maakt der jeugd te veel indrukken onmogelijk onze kleine mannetjes zijn al te verstandig al te wijs zij leeren te veel op zinnen en zintuigen vertrouwen en dat
maar hij slaagde er in als zonder moeite te loopen stijfrecht en hij bestudeerde zich in de spiegelramen van de rez-de-chaussée der huizen op straat viel het niet op dat hij zoo héel oud was
pieter glimlachte pijnlijk maar weetje wat ik zal van de heele zaak niet spreken maar we gaan roeien man we gaan roeien met de dames kanje roeien wel ik denk ja zei pieter verwaand wilje roeien
hij was in dit huis vroeger nooit geweest hij had mama ottilie sedert jàren en jàren net gezien ook nu had zij zich niet louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan vertoond toch had hij even achter een deur hare stem dadelijk gedempt overhoord en het had hem hevig ontroerd die stem die stem van vroeger te hooren
terwijl hij sprak over gezondheid en over weêr en lot zag hij als hij altijd zag wanneer hij zat naast over mama het eene ding het eene vreeslijke ding het ding van den klaterenden regennacht en de eenzame pasangrahan van
een afleiding was ook dat ina boven kwam met netta op den arm een pakje wit en een roze vlakje als gezicht en twee drupjes van turkooizen oogen met een vochtig mummel mondje en lili was bang dat de kleine jongen het op een gillen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zoû zetten gaf hem aan de deur over aan de
maar omdat hij op zijn schoonvaders gezicht een pijn zag trekken en rimpelen en niet wist of die pijn fyziek of moreel was om maag of meer om zenuwen ontweek d'herbourg het antwoord en zeide hij alleen
na de scheiding waren ze niet toegewezen aan haar ze waren hèm toegewezen maar lot hield zoo van zijn moeder en toegegeven had hij later na enkele jaren dat de kinderen langeren tijd bij de moeder konden blijven wat ze gedaan had ze bleef toch hun moeder
elly takma was heel gelukkig en zag er beter uit dan zij in lange gedaan had nu meende nicht adèle die al zoo lang bij grootpapa takma het huishouden deed zij ook eene takma en ongehuwd
daar lag nu de arme kerel waar was zijn vrouw waar was elly noch eergisteren noch gisteren had hij haar gezien wat was er gebeurd nu zat hij daar al meer dan een uur aan het bed van lot lots hand in de zijne de jongen lag weêr met dichte oogen
de vogeltjes twetterden en tante's hooge stem klonk agressief als grootpapa er nog bij kon zijn zoû ik het misschien voor hèm doen zei elly maar hij is te oud mama steyn hecht er ook niet aan neen natuùrlijk niet schreeuwde tante stefanie
ik dacht dat het al tien dagen was en dokter roelofsz komt ook al zoo weinig ja die stoel aan het raam die staat nu al een heele week leêg ik dacht dat het tien dagen was het is ook koud en guur weêr niet waar ik voel er hier niets van maar ach zelfs al wordt die beter dan
ze heeft mama in jaren niet gezien ze is in jaren niet in den haag geweest dat was heelemaal niet als het behoorde wat moet ze nu in eens komen en mama met haar papisme misschien nog bestoken op haar ouden dag
dat meneer takma altijd zoo heel lief voor haar was en of het heusch waar was wat de menschen vroeger toen ze zich met de familie nog bemoeiden hadden gefluisterd zoo curieus die twee oudjes ze zagen elkaâr haast iederen dag want papa takma was kras en hij ging nog dikwijls uit altijd zijn loopje van de mauritskade naar de
er scheen eene izolatie te heerschen om de derckszen die weinig kennissen hadden en ook hàre moeder had nooit papa wat meer als indische specialiteit op den voorgrond kunnen schuiven en hem de koloniale portefeuille doen ambieeren hoe zij ook tijdens haar leven hierom geijverd had
ach het was zijn ziekte zijn zwakte ze kende dat wel in hem en ze werd heel kalm zoo als zij ware geworden als hij koorts had gehad zij streelde hem regelmatig over zijn haar dat zij poogde niet
melkblank met de enkele fijngouden sproetjes lief van blauwe onschuld oogen en van heel blond zacht kroeze haar lief als een kind vrouw van liefde die niet anders scheen te zijn dan om het gloeiend verlangen te wekken
terstond n jongen gevraagd dat lokte m bij n poelier kon je geen avonturen op dàken krijgen verlegen liep-ie r binnen op goed geluk af vragend of ze m hebben
want deze was het maar sta nu op en kom of ik zal je de sporen geven weet je
hem even aarzelend alleen de oude heer schrikte op toen hij de deur zacht hoorde sluiten en hij werd zich geheel bewust zitten bleef hij onbewegelijk een oogenblik toen ontsloot hij de lade van zijn bureau waarin hij was bezig geweest en haalde er de stukken uit van een al verscheurden brief
was t natte brokje uit scheelde t geen haar of de spaanders hadden in lichtelaaie gestaan de bovenbuurlui konden t amper met emmers blusschen en tot zelfs n agent kwam r an te pas
al het lievige in haar verdriftigde tot een razernij als was zij geprikkeld tot het uiterste en zij gevoelde een aandrang plotseling de hand op te heffen en lot om zijn ooren een slag te geven met de kleine trillende hand een slag omdat hij steyn verdedigde
grillig en wazig gelijk de wintervorst t blank en bleek op ruiten dee even toen de knechts boven moesten helpen om herten te wegen nam ie den kop van n nog trillende pas gewurgde kip in de tintelende handen
en de pruik was gladzwart overkapt met het zwart kanten kapje de zwarte losse japon lijnde slank en ruim om de bijna breekbare magerte maar verborg haar zoo geheel in die altijd zelfde plooien van soepel cachemir dat men haar als niet wist en niet zag en alleen raàdde in zoo donkere
elly geheel latende aan hare manie van het oogenblik want elly hàd hare manieën waarin zij voortvoer tot zekere perfectie om na dat verkregen meesterschap een andere manie ter hand te nemen
spook was het ding van vroeger het vreeslijke ding en het zag hem aan met oogen terwijl het dichter kwam en zijn sluier van mist sleepte als over ritselende bladeren heen over een pad dat zoû gebakend zijn met sombere louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan boomen van wie éeuwig vielen de bladeren
gebogen op de kruk tusschen de stuiving der pluisjes en als haren zoo lichte donsjes in bewoog ie de vingers als nijptangen t lauwe vleesch met angstige tasting aanvoelend vies van t bloed dat z'n vel begon te besmeuren r wijnroode bloemen op
fel klagende vrouw leek even spartelden de vlerken nog even rukten de pooten even was t n machteloos verweer toen draaide de zekere hand den nek met n korten
n poos hadden de knechts hazen gestroopt telkens met n ruk dat enkel de kop aan t bleeke lichaam bleef nou de patroon zelf in den kelder kwam en de manden met versche waar naar benee werden gedragen schrikte lodewijkje uit z'n gedoezel op
maar zich trots zijn gewichtigheid toch niet genoeg begaafdheid voor dien werkkring voelde en nu een advokaat was zonder praktijk toen meende ina na enkele huiselijke scènes dat het haar noodlot zoû zijn altijd naar geld te moeten verlangen en nooit geld te zullen hebben
ben je er niet héél blij mee vroeg ik aan den oudste wel neen we antwoordde de jongste mijnheer kegge wilde volstrekt
daar blijf k moeder zei ie dien avond zoo stellig dat r niet aan te twijfelen viel en de rookwalmen ploften z'n bleek gezicht met de nog niet afgewasschen bloedspetten uit k heb r over de twintig geplukt vier zèlf de nek omgedraaid dat doe je
je vader most t zien hoe je te keer gaat lodewijkje verschrompeld in den hoek bij t kacheltje de magere handen om de knieën hoorde die verwijten aan boog zoo diep voorover dat enkel z'n beenig achterhoofd en de bleeke ooren te zien kwamen
spoedig stak daan dercksz zijn papegaaie profiel nerveus langs de deur van de voorkamer en toen hij ina zag zeide hij ik breng slecht nieuws louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan slecht nieuws riep ina en zij spitste op wat dan oom dokter roelofsz is dood ach neen
kom steyn al bijna twintig jaar schreeuwen schelden kijven ze is je moeder laat me er niet verder over spreken steyn ze is mijn moeder en trots alles hoû ik van haar maar je weet ik voèl wat je hebt moeten lijden
en omdat-ie r als n rustig oud mannetje uitzag mocht ie den volgenden morgen terugkomen moeder knikte geduldig jawel ze zou t afwachten ze wist welk vleesch ze in de kuip
en begreep en terugzag en nadacht en verbond wàt hij had begrepen en terug had gezien hij vermoedt omdat hij kent hare ziel maar wat is die ziel nu verstompt en wat is zij oud wat is zij oud
die t licht van de lamp met paarse vonkjes weerkaatsten nou j zei de meesterknecht ongeduldig n last as je telkens met leerjongens had opletten hoe t gedaan mot worden
ik ben met haar geweest bij den russischen gezant ik heb alle maatregelen met haar samen gedaan ze is heel sterk en heel flink en ze is ng flinker geworden dan ze was vroeger heeft ze arme zieken verzorgd
en de dikke boterhammen kauwend voor ie naar bed ging sprakie geen woord bang voor de sterke gebaren van de pootige vrouw volle veertien dagen scheen ie bij n timmerman die ook doodkisten leverde op dreef te raken tbijschaven van ruw
naar den oorlog naar moekden ze vervoegt zich in st petersburg bij het roode kruis elly ja mijn god waarom vader het is haar een roeping ze voelt dat ze dat doen moet het is mooi dat ze dat doet ze heeft veél met me gesproken ik heb niet gemeend haar tegen te moeten houden
lijdende van gezondheid en zwijgend gebroken van ziel in zijn oog om zijn mond een pijn en een smart maar nooit klagende en in zich opgesloten nu was harold dercksz een lange magere oude man en dat gebroken lijdende en altijd zwijgzame
ik ben ter goeder trouw ziedaar de mijne hunne handen lagen in elkander zonder warmte zonder geestdrift
de een vr hem en de ander achter zijn rug ze toch allebei neerleit omdat ie een dubbeld geweer het had men geantwoord
heenen dan tegen t eind van t avondeten als de vrouw over t volkskrantje gebogen zat de advertenties afsnorrend stak ie den brand in de logge sigaar dampend dat de goorblauwe krinkels de lamp
als je nog uitgaat van middag fiets even bij figaro aan en zeg dat hij me scheren komt ja lot lot legde het spiegeltje neêr heb je een brief van elly lot ja hugh het is flink wat ze doet ja
maar omdat-ie op n middag terwijl ie alleen op den boel moest passen t was de tijd van karweitjes en doodkisten n eindje zwarte sigaar had belurkt dol was-ie met n trekje en te slordig met de lucifers om was gegaan
zat er op haar stoel in het cachemiren geplooi van haar wijde japon stijfrecht als op een troon en in den schoot sidderden staafjesslank de broze vingers in zwarte mitaines
en uit den bek lekte purperrood bloed ganschelijk onhoorbaar drup voor drup op de bedding van veeren op den grond t ventje was r wit bij geworden de oogen in z'n verstard smal gezichtje keken naar de als kraaltjes glanzende van de doode kip
lot mama gaat met je meê naar londen ja lot ze woû eens met me meêgaan zie je john en ik zien haar nooit en mary komt gauw uit indië zeker ik kan me het best begrijpen dat zij haar andere kinderen ook eens wil zien
zij geslapen waarom werd zij plotseling wakker wat kraakte de trap was het lot die thuis kwam of was het steyn die weêr stilletjes uitging was het lot was het steyn
de kris ontrukt aan zijn vader door takma geen menschen geen mannen meer maar bèesten die om een wijfje vechten geen andere gedachten in hun roode hersenen en voor hun rooden blik dan hun passie en hun jaloezie en hun
varen vroeg piet op den toon der alleruiterste verbazing wel ja vàren dat s om te praten en te minnekoozen veel beter dan rijden
mooie asters in den tuin hierover zei takma ja be aâmde mevrouw dercksz die ze niet zag maar nu wst van de asters hèm verstond ze heel goed dat ze anders doof was liet ze niet merken door dat zij niet vroeg wat gezegd was en als antwoord glimlachte met dunne gesloten lippen of een beweging van het hoofd
en een cheval de bronze het bovenzinnelijke het onbegrijpelijke streelt u welnu die trek is bij uwe kinderen nog grooter laat der jeugd dan hare wonderen aan haar al het schitterende der schatrijke verziering aan haar
vader ik heb haar gezien in florence een automobile overreed een kleinen jongen van zes jaar ze heeft het kind opgenomen in haar armen het in een rijtuig gezet en is er meê naar een dokter gereden terwijl ik bijna flauw viel
trachtte met n bevend pinkje de leeren oogleden neer te duwen om niet b e k e k e n te worden ze verdraaiden t slipten weer net zoo vlug open starend starend starend met n gouden sputtering naar de zijde der lamp
hij grinnikte hij wist niet hij had alleen een seconde lang iets geraden en hij had àltijd tusschen zijn moeder en takma iets vermoed iets dat zij samen verborgen afwachtende
met kon ie bijna niet praten de oudste knecht heelemaal wit in den kelder was-ie vergrijsd had de knokelige hand in den morsigen ren gestoken de kippen krijschend en vluchtend
en hij liet haar ging langzaam de trap op bedenkende dat harold en daan wisten wat het verborgene iets was het iets dat mama en takma jaren lang hadden verborgen tusschen hen in de dokter ook had het geweten waarschijnlijk de dokter was dood takma was dood maar dat wist mama nog niet en het verborgen ding
ik moest iets verbrijzelen het eerste het beste en eensklaps zag ik mijn stok rondzwaaien een ruit van de voordeur stuk slaan terwijl ik toch niet besefte dat het mijn hand was die m er doorheen joeg
nog eens honderden heb ik van dezelfde zij zien binnenvliegen machteloos een uitkomst zoekend en in het vergift van de onzalige ronde greppel storten beweeg niet verander niet van plaats probeer geen seconde
vasthield zoolang ie zelf op de wereld was t dier ging bezeten te keer sloeg met de sporen bebeet de hand van den jongen dapper nou de baas en de knechts met aandacht aan t opletten waren bootste ie na
doe dat niet zeide de bromvlieg als u van uw plaats gaat of in t gedrang komt heeft u kans in de greppel te geraken en in vriendelijke poging de jeugdige vriendin wier lichaam in het zonlicht de liefste kleuren begon te dragen
aan honderden nekken dien dag had gedaan r brak iets zachts iets zonder weerstand in z'n wringende dwaas bevende handen maar toen de haan datzelfde doodsangstig gefolterd geluid dat-ie al zooveel maal had gehoord
t geschreeuw van de ganzen in de hokken gejaagd t gekakel van angstige kippen en hanen t gekwaak van lichtschuwe eenden vulden de ruimte met ongewoon
nog eens op den vinger van bartje blom zij moest er toch niet te luchtig over denken de een zei zij moest er den meester bij halen maar de ander beweerde dat zij er den meester niet bij moest halen
tot nog toe bij het scheiden eerst hadden zij begrepen dat ze geslagen vijanden waren p a
hij had zich van dezen avond voor zijn verliefd hart geloof ik heel veel voorgesteld maar koosje was vertrokken zoo als zij gekomen was
en verdween en kwam weer boven en verdween weer totdat hij ontwaakte zijn haan kraaide het licht scheen door de reten en vensters hij kleedde zich tot de jacht en nu
overal iets ontnemen iets veranderen iets verbroddelen ik geloof dat dit alles nuttig is maar ik zou er bij kunnen schreien eilieve geef mij dat kleine boekjen eens aan dààr van den rand dier
je hebt weer gedroomd
zeg reis piet ging ik hem sterk aanziende voort hoe komt het dat je je bril vergeten hebt kijk t is alledag heerlijk weer
die bij het botervlootje stond en bezig was zich een boterham te maken de student had zooveel beleefd den vorigen dag dat het hem bijna onverschillig was wat hem nu verder overkwam
want het is een appelboom geweest te vergeten en de bochten van de slang niet hoekig te maken een geheel oorlogschip met gouden reepen op te tuigen en de schietgaten netjes af te zetten
beet toe en verslond zijne historie mijn ademlooze belangstelling mijne bleeke wangen mijn kippevel mijn omzien naar de deur mijn hevig schrikken als er in die oogenblikken iets van de tafel viel of iemand binnenkwam dat alles staat mij levendig voor den geest en ik wenschte o ik wenschte
maar hij blijft aan zichzelven overgelaten dit geeft onaangename voorstellingen ook begraaft men den doode niet veeleer bergt men hem weg
mama kegge was veel schitterender haar klein hoofd zwoegde onder eene groote toque met een
zijn oog zocht het plekje waar sijtjes stulpje zich onder het geboomte verschool niets bewoog zich daar en ook in geheel het dorp was alles nog in stilte begraven
wie het verveelde nemen niets weg van het zacht weemoedig gevoel waarmee de hartelijk bedroefde het aantrekt en o ik weet op den bodem uws gemoeds is die wensch dat men uw dood niet onopgemerkt voorbijga
met eenige der naaste betrekkingen en nog een vriend van den overledene wachtte ik er het lijk op nog zie ik den voorsten drager de kist tegen den heuvel optorsen
maar hij kon ze niet onder schot krijgen telkens vielen zij neder als om hem te sarren maar zoodra hij naderde kraaiden zij klapten met de vleugels en vlogen verder
en verder kwam het niet maar de oude grootmoeder mocht teun graag hooren schertsen en het doofstomme kind was overgelukkig als het hem naderen zag
zijn veel te zwierig veel te bloeiend veel te gekunsteld veel te rijk te overladen met dichterlijke zinnebeelden de dood is arm en heeft zijne eigene poëzie
en dan al die steden gesticht door mannen die nooit op die plek zullen geweest zijn en al die mooie gezegden die zoo mooi niet waren en waar iets anders mede bedoeld was en dan die heerlijke gezangen welke geen dichter gehad hebben
hij smeet met de deur smeet zijn rotting smeet zijn hoed smeet zijn handschoenen wat scheelt er aan amice vroeg ik verschrikt
van pietje hupstra en schreef op t stadhuis de ander was een broer van de juffrouwen opper en voor t kastemaken bestemd
die zij vond dat er dol uitzag met die bayadère van gitten nu werden er een paar slagen op de pauken gehoord
zoodat toosje zelve moest bekennen dat ze niet wist hoe truitje die parapluie zoo natuurlijk kreeg waarop de vrijer van truitje dan ook rondging en het geheele gezelschap eenstemmig verklaarde dat het waarlijk was als of die parapluie leefde ik voor mij
dat al wat zij vertelt onmogelijk is dat er nooit katten geweest zijn die spreken konden dat er geene moei ter wereld uit een pompoen eene koets kan maken zij weten dat st nicolaas niet door den schoorsteen komt dat wie aan den zwarten man gelooft van zijn verstand beroofd is dat alles natuurlijk toe moet gaan
den goeden man gekost had t is alsof zij aan draadjes zitten alles leeft wat er aan is kijk hier ze gooit haar armen over mekaar of t zoo niets was en ze slaat er goed op ook
te lui of te onverschillig was om in het eene of andere gilde een ambacht te leeren verhuurde zich als soldaat aan dat land dat het meeste betaalde of aan dat legerhoofd dat de meeste plunderingen toeliet
dat zijn aandacht trok hij had gezegd ik zie ginds een wolk die mij troepen toeschijnt daarop had hij aan den hertog van dalmatie gevraagd
deze buitengewone veldslag was als een tweegevecht tusschen twee verwoede gekwetsten die wederzijds steeds strijdend en weerstand biedend al hun bloed verliezen wie van beiden zal het eerst vallen
het scheen dat deze massa een monster ware geworden en slechts één ziel had ieder escadron golfde en verhief zich als de ring van een polyp men zag hen door de reten van een dichten
jodendom van het
het engelsche en pruisische schroot elkander helpende verdelging in het front onheil in den flank de garde die zich bij deze vreeselijke verwoesting in slagorde
doch van schaeck baloorig en nijdig dat de vrijbuiters als kwajongens teruggekeerd waren zonder iets uitgevoerd te hebben gaf cornelis zulk eenen uitbrander dat de knaap stellig zijn goed woordje voor gerrit wel zou ingehouden hebben zoo hij geweten had
begin van het
een doodelijke kilheid schoot door het hart van marius twintigste hoofdstuk
t was geen gevecht meer t was een schaduw een razernij een duizelende dwarreling van zielen en moed een orkaan van bliksemende zwaarden in een oogenblik waren van de veertienhonderd garde dragonders slechts achthonderd over
meester van aecken sloot de deur en zeide dank u mannen dat is weer gebeurd derde hoofdstuk
vulkaan door een wolk bestormd de lava streed tegen den bliksem de uiterste rechtercarré die het meest van alle was blootgesteld
inplaats van cornelis adriaensz den trommelslager dien gijlieden niet schijnt te verstaan of te hooren want hij is verscheidene reizen te vergeefs geweest kom ik zelf het bevel van den magistraat brengen
diligences huurkoetsen en omnibussen welke er drie of vier malen daags langs rijden en de huizen als t ware rechts en links terugdringen want men kan ongeloofelijke dingen uitspreken die echter volkomen waar zijn
reeds bij la haie sainte zoo geducht geleden had was schier geheel vernietigd de moedige belgen der brigade van kluze lagen in het koren langs den weg van nivelles gezaaid
kazernen had men in dien tijd niet zoodat ze bij de burgers tegen eene kleine vergoeding ingekwartierd werden het was dus geen wonder dat die van leiden met vreugde hoorden dat de soldaten vertrekken moesten en met leedwezen zagen dat enkelen
bouw van vier
werd bij den eersten schok schier geheel vernield het bestond uit het vijf en zeventigste regiment hooglanders de doedelzakspeler in t midden van het carré
zijne excellentie kan zelf zoo goed als niets bijzetten hij was eens een rijk prins hij is nu een arm vorst als graaf lodewijk in het begin maar wat geluk heeft dan zal het met dat geld wel schikken
voorkomen van het
het was een soort van spaansch nederlandsch of nederlandsch spaansch even als onze meeste visschers en matrozen ter koopvaart een soort van engelsch leeren door ondervinding zoo leerden onze eenvoudige voorouders en vooral de varensgezellen een soort van spaansch
het is duidelijk dat de grootte der bede berekend werd naar de meerdere of mindere welvaart dezer steden in werd door karel den stouten
en hij betuigt haar daarvoor zijn hartelljken dank
bij ons in de stad
zoo was het twee weken na het openen der poorten dus donderdag den achtsten april dat de vrij groote gelagkamer van de wissel des avonds nog druk bezocht was en wel met velen die met den gang der zaken niet tevreden waren
de pallas van een kurassier hieuw den arm af die den pibroch vasthield en deed de muziek zwijgen door den muzikant te dooden
hoofdstuk van het
doch toen ik hem geantwoord had en vooral had gewezen op de groote opofferingen die de hollanders buiten leiden voor ons over hebben gehad zag ik aan zijn goedig gelaat dat hij van gedachten veranderde
die zijne welgemaakte trekken iets bijzonder innemends gaven terwijl hij op eenigen afstand van de piano naar de muziek zat te luisteren en hij behoefde ons niet eens te zeggen dat hij een hartstochtelijk liefhebber van muziek was
twee en dertig
hy hangt hem op en gaat nadenkend te bed
er begon voor hem een zeer kalm en rustig leven hij bewoonde met den ouden fauchelevent het huisje achter in den tuin dit krot dat in nog bestond
maar toch het was het geluk het was de rust tusschen allen die hem
mevrouw bute crawley aan mejuffrouw pinkerton de mall chiswick de pastorie queen's
zijne oogen stonden hem helder en flink in het hoofd en hadden iets over zich dat terstond aan wat uittartends denken deed geen spelletje zoo gevaarlijk of gerrit waagde het geen boom zoo hoog of hij klom tot in het topje
een en veertig
en wat men daarop geantwoord had gingen velen naar de cloveniers doelen om daar in handen van meester diederick van bronckhorst die door den prins tot stadvoogd benoemd was
mm mijne drie vrienden
vernielden het overige en bedreven met de bewoners de wreedste baldadigheden en zulke ruwe gasten moesten ook door de burgerij binnen de stad genomen worden als ze belegerd zou worden
nu beide partijen het bergvlak bezet hadden was niemand er uitsluitend meester van terwijl het grootste gedeelte in allen geval in t bezit der engelschen was gebleven
om zich naar andere plaatsen te begeven zoo ze dit wenschten weinigen schijnen van dat verlof gebruik te hebben gemaakt want op eene bevolkingslijst die in de eerste week van augustus door de bonmeesters opgemaakt werd
klop vaste grond ik klop voort nog altijd vaste grond ik klop weer wat s dat hoi ik houd steeds vol met kloppen vaste grond in de holte
de kwade wil der gebeurtenissen had zich reeds sinds lang geopenbaard t was tijd dat deze sterke man viel het overmatig gewicht van dezen man op het menschelijk lot verstoorde het evenwicht
zouden zij eindelijk hebben opgemerkt dat wanneer er wegens tuinaangelegenheden een boodschap buitenshuis moest gedaan worden steeds de oude fauchelevent de oude gebrekkige hinkende man uitging en nooit de andere
en hij was dankbaar dat hij dit bewerkt had
der fortuin en den worm van een uur
want bleef hij dan liep hij groot gevaar met eene goede dracht slagen bedeeld te worden dit nu was gisteren bij gelegenheid van den optocht en de blijde feesten die er mede vergezeld gingen voorgevallen
ook op zijn tijd zullen zien
en daarom vinden we van schaeck en van keulen in de voorkamer van den burger kapitein om met dezen middelen te beramen teneinde die spaanschgezinde woordvoerders in hun doen en laten wat na te gaan en in toom te houden
ze op den verjaardag zijner blauwoogige dochter in beslag had genomen maar hij scheen werkelijk eene opluchting te vinden in de gedachte dat zij weg waren
t was onmogelijk terug te gaan de geheele colonne was slechts één werptuig en de ingespannen kracht om de engelschen te verpletteren verplette de franschen
aan zijn verderf wijd
en wat was er met oproerige manschappen te beginnen tegen eene stad als leiden die gedurende vierentwintig weken en drie dagen getoond had dat ze voor de goede zaak pal stond
dames het horloge van
hoe spotachtig men gezind was de bijgeloovige menigte ontroerde bij die woorden en het kostte den spaanschgezinden heel wat moeite om door grappen en kwinkslagen de ontroering te verdrijven
de lucht was den geheelen dag bewolkt geweest eensklaps en op ditzelfde oogenblik t was acht uren s avonds scheidden zich de wolken aan den gezichteinder
neen de schaduw eener machtige hand ligt op waterloo t is de dag van het noodlot eene bovenmenschelijke macht heeft dien dag bereid
marat boek iii slijk echter ziel eerste hoofdstuk het riool en zijn verrassingen
maar zij waren de liefde niet
fauchelevent bleef alleen
een allerschoonste zomerochtend volgde op dien nacht en na het ontbijt gingen wij arm in arm uit om het huis te zien waarover ik als huishoudster mijn gewichtig gevoelen moest uitbrengen
t was een ontzettend oogenblik de afgrond lag dààr twee vademen diep tusschen zijn weerzijdsche glooiing stijf voor de hoeven der paarden
valdez zich evenwel met d avila vereenigd had was graaf lodewijk met de zijnen op de mookerheide den vorigen dag verslagen zoodat valdez die niet zoo erg tuk op krijgsroem schijnt te zijn wel voor leiden had kunnen blijven liggen
de jonge musketier in wien ge misschien reeds onzen cornelis zult herkend hebben had volstrekt geen plan in den haag ergens aan te loopen hij had dat praatje van die boodschap bij den eerwaarden heer pastoor maar verzonnen om niet aangehouden te worden
de held haastte zich naar het strijdperk
straat van het
inderdaad bulow had zich niet bewogen zijn voorhoede was zeer zwak en kon niets uitrichten hij moest het hoofdleger wachten en had bevel zich te vereenigen vr in slagorde op te rukken
vreugde jeugd vrede rust leven stof asch verkwisting gebrek
omtrent eene mogelijke hindernis die hier zou kunnen bestaan ondervraagd de gids had ontkennend geantwoord men zou dus bijna kunnen zeggen dat dit hoofdschudden van een boer het ongeluk van napoleon veroorzaakt heeft
de kurassiers in den flank en in het front van voren en van achteren aangevallen door de infanterie en cavalerie moesten aan alle zijden het hoofd bieden wat kon t hun
de engelsche cavalerie was hun in den rug vr hen stonden de carré's achter hen somerset somerset dat wil zeggen de veertienhonderd dragonders der garde
eerwaardige moeder ge weet dat van ochtend een moeder is overleden neen hebt ge dan de klok niet gehoord men hoort niets aan t einde van den tuin waarlijk
i een onverwacht bezoek
weldra hadden wij de deur van het donkere en ledige sluishuisje gesloten en kwamen wij op onzen terugweg de steengroef door
en al had men het willen vernietigen gelijk men misschien uit deze sporen van vuur zou kunnen opmaken het is toch niet vernietigd
wij stellen vertrouwen in u fauvent ik ben hier om alles te doen en om te zwijgen gewis eerwaardige moeder
guppy die een onderzoeklievenden geest heeft en gedurende de groote vacantie reeds erg aan verveling heeft geleden vat zooveel belangstelling voor de zaak op
niet veel van aecken frankrijk kijkt engeland en engeland kijkt frankrijk naar de oogen beiden hebben den mond vol van de schoonste beloften maar als het op krachtige hulp aankomt dan blijkt het dat beloven en doen twee is
een nauwkeurig onderzoek deed uitkomen dat de heele voorraad koren slechts honderdtien last bedroeg en daar de regeering weinig geloof sloeg aan de goede uitkomsten van de pogingen die tot ontzet werden aangewend besloot zij de burgerij op rantsoen te moeten stellen
wat zegt gij ik zeg vaker vaker dan wat eerwaardige moeder ik zeg niet vaker dan wat ik zeg vaker ik begrijp u niet waarom zegt gij vaker
fauchelevent herhaalde ik betaal wat den wijn welken wijn van argenteuil waar in de goede kweepeer
voor de oude steenen brug van het toenmaals reeds voorname dorp alfen lagen eenige flinke riviervaartuigen naast vele kleine vrachtschuitjes tentsnebben geheeten te wachten tot de waterstand in den rijn wat lager werd
en de meesten die niet gedwongen waren door gebrek aan goed geld zich het noodige aan te schaffen hielden de papieren munt onder zich en waren niet tot inwisselen te bewegen zoodat tot driemalen toe het besluit der regeering moest herhaald worden
neemt men nu nog in aanmerking dat men in dien tijd eene bijzondere vergunning noodig had om aan den buitenkant der stad steenen woningen te bouwen zoodat er dan ook maar zelden gebruik van gemaakt werd
enkele kwaadwilligen trachtten hierop sommige graanpakhuizen of korenschelven in brand te steken de uitgaven der stadskas waren in het laatste jaar z groot geweest dat weldra de bodem der geldkist te zien was
de koning had een leeuw dat was een wonderlijk dier hij wist alles wat geheim en verborgen was en op een avond sprak hij tot den koning ge gelooft dat ge twaalf jagers hebt
mij niet in eene onnatuurlijke spanning had gehouden geene voorzorg had blijkbaar meer noodzakelijk kunnen zijn dan dat wij ons dien dag van alle gemeenschap met provis onthielden
deianeira zij was de gade hippolyte zij was zijn medelijden admete alleen zij was zijne liefde zijne liefde over welke waakten afrodite en eros zelve
en opende de deur van het
waarheen de heksenwacht
de vos riep schiet mij niet dan geef ik je daarvoor een goeden raad je bent op weg naar den gouden vogel en je zult dezen avond in een dorp komen waar twee logementen tegenover elkaar zijn het eene is hel verlicht en daar gaat het vroolijk toe maar ga daar niet binnen ga in het andere hoe veel minder je dat ook aanstaat
daar zal uitermate groote vreugde zijn en zij zullen je gaarne het gouden paard geven en het voor laten brengen stijg er dadelijk op en geef aan allen tot afscheid de hand het laatst aan de jonkvrouw en als je haar vasthebt trek haar dan in één zwaai bij je op het paard en jaag er meê weg
de heerlijke gave van dionyzos de milde oogst der wijnzware druiven zaten rondom iolàos
om te zien
en mevrouw bute's scherpe oogen bespiedden alles wat er in het kamp van den vijand voorviel alles en nog veel meer
tuin van het
hoofdstuk van deze
en gluurde er door
de vogel op een
de oorlog tusschen vier muren
men zal zich een juister beeld van dien zonderlingen geometrischen plattegrond kunnen vormen wanneer men zich verbeeldt op den donkeren grond een grillig oostersch alphabet verward door elkander te zien
duimpje ging vroolijk op een grashalm zitten schommelen toen de twee vreemde mannen het kereltje zagen konden zij geen woord zeggen van verbazing maar de eene trok den anderen op zij en sprak met dat kleine baasje zou geld te verdienen zijn in de stad als wij hem lieten kijken wij moeten hem zien te koopen
het is hier op den akker gevaarlijk loopen in het duister dacht hij ik zou makkelijk mijn beenen of mijn hals kunnen breken gelukkig liep hij juist tegen een leeg slakkenhuis aan goddank nu ben ik van nacht ten minste veilig zei hij en kroop er
maar hij sliep zoo vast dat hij niets merkte en werd pas wakker toen hij in den bek van de koe zat die hem met het hooi had gegrepen ach god hoe kom ik hier nu in
het gedonder van het
ik vertelde hem dat ik naar de bazar gaande waartoe hij mij verlof had gegeven op weg een drager had ontmoet die eene zware vracht hout op het hoofd droeg
maar hij merkte gauw waar hij was nu was het oppassen dat hij niet tusschen de tanden kwam en vermorseld werd en toen moest hij nog meê naar beneden naar de maag in dit kamertje zijn de raampjes vergeten zei hij en er schijnt geen vonk maan
wordt dat een hoogmoed in ons die dadelijk gefnuikt wordt als wij ons blind overgeven aan de macht aan hare schaak wetten en ons laten leven ons laten spelen wordt dat een achteloosheid die hevig gestraft wordt
welke hij bij haar tot zijne groote verbazing had opgemerkt
zich ter ruste verzamelden de nijvere wijnbouwers de noeste plukkers en pluksters en persers terwijl hoog in de korven gestapeld lag
alles in orde het sein van de wacht die als naar gewoonte het dek op en neer loopt ik merk dat dezelfde golf die ons zoo diep heeft neergeworpen zich nu torenshoog achter ons verheft
tonen van het
slot van het
maar wèl wist hij admete de liefde te zijn de liefde naar welke hij altijd gesmacht had admete zij alleen was zijne liefde
die dezen man dikwerf bij t aanschouwen van zijn kind bespied en tevens ook het litteeken op zijn wang en de tranen die in zijn oogen blonken opgemerkt had
in waarheid zij heeft geen hard hart en er is een tijd geweest toen het gezicht dier eerwaardige gedaante zoo ernstig tot haar smeekende haar tot het diepste medelijden zou hebben bewogen
geschiedenis van noureddin ali en van bedreddin
en nauwelijks had kapitein moordenaar haar laatste beentje gekloven of hij begon op te zwellen blauw te worden en over geheel zijn lichaam kwamen vlekken en hij
wees niet bevreesd ik ben de speelman die met je in het arme huisje heeft gewoond uit liefde voor je heb ik mij zoo vermomd en de huzaar die je pannetjes stuk reed was ik ook het is alles gebeurd om je trotschen zin te buigen en je voor den hoogmoed te straffen waarmee je mij hebt bespot
en de arme vrouw ging naar boven en bleef aan de zaaldeur staan om er wat van te zien toen nu de lichten waren aangestoken en de eene na de andere prachtig getooid binnen ging en alles één glans en heerlijkheid was dacht zij met droefheid over haar lot en verwenschte haar trots en overmoed
die haar in armoede en ellende gebracht hadden van de kostelijke spijzen die werden uitgedragen kreeg zij nu een deel van de bedienden voor haar pannetjes en zij wilde er meè naar huis gaan
hoe vlugger hij speelde des te hooger sprongen moest zij maken en de doornen reten haar de kleêren van het lijf en staken haar bloedende wonden en toen hij niet ophield met spelen moest zij blijven dansen tot zij zich
maar het gebeurde dat daar een herder zijn schapen hoedde en hij zag de bloem en omdat zij zoo mooi was plukte hij haar af en nam haar meê en legde ze thuis in een kast
hij ging lang uit onder de bank liggen en hield zich zoo dood als een pier vrouw vos ging naar haar slaapkamer deed de deur op slot en de meid juffer poes zat bij het vuur en kookte
hij ging naar buiten en sneed wilgetakken en bracht die naar huis toen begon zij te vlechten maar de harde takken beschadigden hare fijne handen ik zie dat het niet gaat zei de man ga liever spinnen dat kun je misschien beter
maar de eend liet zich niet lokken en de oude moest s avonds onverrichter zake weêr terug toen nam het meisje met haar lief roland weêr de menschengedaante aan en zij liepen den ganschen nacht door tot het licht werd
toen het nu haar beurt zou zijn om te zingen trad zij op zij maar toen zij nog maar alleen over was moest zij wel toen zij begon te zingen en het gezang roland's ooren trof riep hij die stem ken ik dat is mijn eerste bruid en een andere wil ik niet
het trouwe meisje werd zoo bedroefd toen zij dat hoorde dat het was of haar hart uiteen zou springen zij wilde niet gaan maar de anderen kwamen om haar te halen
van wat zij thuis bracht leefden zij zoo lang mogelijk toen kocht de man weer een groote hoeveelheid aardewerk in en zij zette zich op een hoek van de markt om het te verkoopen
op eens kwam de koningszoon met gouden ketenen versierd dien kant uit en toen hij de schoone vrouw in de deur zag staan nam hij haar bij de hand en wilde met haar dansen maar zij wilde niet en zij schrikte want zij zag dat het koning lijsterbaard was die haar had willen trouwen en dien zij met spot had afgewezen
maar de voerman bromde in zijn baard jij zult mij niet arm maken hij klopte met de zweep en dreef den wagen over den hond dat de wielen hem dood reden toen riep de musch je hebt mijn broeder hond overreden dat kost je paarden en wagen
zij liep naar huis en vertelde hem haar ongeluk wie gaat nu ook op den hoek van de markt zitten met aardewerk sprak de man schei maar uit met huilen ik zie wel dat je voor geen fatsoenlijk werk te gebruiken zijt
zij gingen samen naar den straatweg het was warm en na een poosje zei de hond ik ben moe ik zou wel wat willen slapen ja ga maar slapen zei de musch ik zal zoolang op een tak gaan zitten
nog niet arm genoeg zei de musch en zette zich op den kop van het derde paard en pikte naar de oogen de voerman sloeg in zijn woede zonder om te zien op de musch los hij trof hem niet maar sloeg het derde paard dood ach ik arme man
eindelijk greep hij hem toch toen zei de vrouw zal ik hem doodslaan neen riep hij dat is te gemakkelijk voor hem hij moet veel moorddadiger sterven ik zal hem inslikken
wondermooi was zij maar trotsch en overmoedig zoodat geen man haar goed genoeg was den een na den ander wees zij af en lachte hen daarna nog uit ook eens liet de koning een groot feest aanrichten en noodde daarop alle trouwlustige mannen van heinde en ver
voerman liep er heen en haalde uit met zijn bijl maar de musch vloog op toen trof de bijl het tweede paard dat het neerviel ach ik arme man
het bevalt mij in t geheel niet zei de speelman dat je iedere keer een anderen man wenscht ben ik je niet goed genoeg eindelijk kwamen zij aan een heel klein huisje toen zeide ze ach wat is dat een klein huisje van wie zou dat miezerige kleine huisje zijn
zij werden naar rang en stand in een rij geplaatst eerst kwamen de koningen dan de hertogen daarna de vorsten graven baronnen en jonkheeren de prinses werd langs de rijen geleid maar op ieder had zij wat aan te merken de een was te dik en zij noemde hem het wijnvat
hij ging naar boven en duizenden en duizenden vogels zaten op zolder en pikten het koren op en de musch zat er midden tusschen toen riep de voerman ach ik arme man nog niet arm genoeg zei de musch voerman het kost je nog je leven en zij vloog naar buiten
zij bracht hem bij een bakkerswinkel en pikte zoo lang aan een paar broodjes dat zij naar beneden rolden en toen de hond nog meer wilde bracht zij hem bij een tweeden bakker en haalde weer wat brood af toen dat op was zei de musch broeder hond heb je nu genoeg ja zei de hond laten wij nu een beetje naar buiten gaan
de prinses schrikte maar de koning zei ik heb een gelofte gedaan dat de eerste de beste bedelaar je man zou zijn en die gelofte houd ik er hielp geen bidden de priester werd gehaald en zij moest zich dadelijk met den speelman laten trouwen
maar zij kwam niet toen heeft zij geroepen waar ben je wel hier op de trap om te vegen riep de eene bloeddruppel de oude ging kijken maar er was niemand op de trap toen heeft zij weêr geroepen waar ben je wel hier in de keuken om mij te warmen riep de tweede
de hond pakte het liep er mee in een hoek en at het op toen zei de musch ga nu mee naar een anderen winkel dan zal ik nog een stuk naar beneden halen dat je je genoegen kunt eten
en nu begon de rechte pret eerst ik wenschte dat jij en ik er ook bij waren geweest
o jawel zei hij en dan zal ik er wat bij spelen toen zij nu haastig in de heg kroop en de bloem wilde afbreken want zij wist wel wie die bloem was begon hij te spelen en zij moest dansen of ze wou of niet want het was een
toen de weduwe dat hoorde zeide zij heel verheugd tegen het poesje nu poorten en deuren opensluiten en smijt wij den ouden heer vos naar buiten maar toen de bruiloft zou beginnen begon ook de oude heer vos te bewegen en strafte het heele zootje duchtig af maar vrouw vos joeg hij de deur uit
zij sprong naar de deur om te ontvluchten maar op de trap haalde haar een man in en bracht haar terug en toen zij hem aanzag was het koning lijsterbaard zelf hij sprak haar vriendelijk toe
met de linker voelde zij of er iemand vooraan lag en toen nam zij de bijl met twee handen en sloeg en zij sloeg haar eigen kind het hoofd af toen zij weer weg was stond het meisje op en ging naar haar liefste die roland heette en zij klopte aan de deur toen hij naar buiten kwam zeide zij tegen hem
toen het nu bekend werd dat de oude vos gestorven was begonnen de vrijers op te dagen de meid hoorde eens dat er aan de huisdeur geklopt werd zij deed open en er stond een jonge vos hij sprak juffer poes wat doe je toch ben je wakker of slaap je nog
wel zeker paarden en wagen zei de voerman wat zou jij mij kunnen aandoen en hij reed door toen kroop de musch onder het wagenkleed en pikte zoo lang aan het eene spongat dat de stop er uitviel en de wijn liep weg zonder dat de voerman het merkte
toen veranderde zich het meisje in een fraaie bloem die bloeide midden op een doornhaag en haar liefste roland veranderde zij in een vedelaar niet lang daarna kwam de heks aangeloopen en zij zeide tegen den speelman lieve speelman mag ik die mooie bloem wel afplukken
van dien tijd ging het bij den herder aan huis wonderlijk toe als hij s morgens opstond was al het werk al gedaan de vloer was geveegd de tafel en de banken afgezeept er was vuur in den haard en water gedragen
ja van de kerk st jacques ja die oude ja zal hij spoedig komen hij volgt mij is t zeker
maar hij joeg haar er al weêr vroeg uit omdat zij het huis aan kant moest maken een paar dagen ging het zoo als het ging en toen hadden zij hun voorraad opgeteerd toen zei de man vrouw zoo gaat het niet langer je moet mandjes vlechten
o neen zei het poesje hij heeft er maar één dan wil ik hem niet hebben juffer poes ging naar buiten en stuurde den vrijer de laan uit heel spoedig daarop werd er weêr geklopt er was weêr een andere vos voor de deur die om vrouw vos kwam vrijen
toen kwamen zij door een groote stad daar vroeg zij weêr van wie toch deze fraaie stad die is van koning lijsterbaard hadt ge hem genomen zij was voor u ach ik arme jonkvrouw fijn kon k koning lijsterbaard's vrouw maar zijn
ze is toen naar de keuken gegaan maar er was niemand toen riep zij nog eens waar ben je ach hier in het bed ik slaap riep de derde bloeddruppel
de speelman antwoordde dat is mijn en jouw huis waar wij samen wonen waar zijn de bedienden vroeg de prinses wat bedienden zei de bedelman wat je gedaan wilt hebben moet je zelf doen maak het vuur maar aan en zet het water op dat je mijn eten kunt koken ik ben moê
toen zij nu verlost waren sprak roland nu zal ik naar mijn vader gaan om de bruiloft te bestellen dan zal ik hier blijven zei het meisje en op je wachten en omdat niemand mij zal herkennen zal ik de gedaante aannemen van een rooden steen