rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
het meisje boog zich voorover en drukte een kus op de teere blaadjes deze dag was voor haar als t ware een feestdag
die pogen te overschreeuwen als al de pracht van met bont gevoerde en gezoomde douillettes pelzen en sjaals door de heldere winterzon beschenen wordt en eene weelderige maatschappij haar grootsten rijkdom tegen de soberste karigheid der natuur schijnt te willen over
niet te gauw stoken niet te gauw stoken zei de oude heer ontevreden stoken is voor ons oude menschen de pest hij zette zich moê in de voorkamer de beiden handen op den ivoren knop van zijn stok anna liet hen alleen kom kind wat is er verdriet
maar de mannen van een twee of driejarige ondervinding spreken van balken die er onder komen en het is alles drukte en gejoegjag en geluk en al de jongens en meisjes weten niets prettiger dan dat het hard vriest en er morgen weer een duim dik ijs ligt in het gat dat heden gehakt is
van haar vader zou zij zeker slaag krijgen en te huis was het ook koud boven zich hadden zij slechts het dak waardoor de wind heenfloot al mochten de grootste reten
er was verder zoo niets zoo niets en zoo zo zoû hij misschien oud moeten worden drie zeven en negentig o hoe rilde de angst die schaduwing die altijd kouder zoû worden en kouder naarmate hij uder werd
men moet zich in tijd en omstandigheden weten te schikken en is er eenmaal een wet uitgevaardigd dat de juffers straatstampers moeten heeten welnu dan moeten zij ook straatstampers heeten
maar binnen kwamen zij niet de juffrouw wenkte dat het niet noodig was langzaam viel der oude vrouw staande de stijve arm langs de zijde maar zij staarde nog en deinsde langzaam achteruit
opdat zij de ontkiemende erwt zou kunnen zien en de moeder ging heen om te werken moeder
en aan het bovengedeelte van het raam vast opdat de erwtenrank iets zou hebben waarom zij zich heen kon slingeren wanneer zij
de kleine echter verloor deze toen zij over de straat heen snelde omdat er twee rijtuigen verschrikkelijk hard voorbijreden
had geweend bij het lijk van den ouden heer bij het zijne zoû zij genieten o zij wist nog niet hoe zij hem haatte zij stelde hem zich voor dood overreden verminkt met een mes in zijn borst of een schot in zijn slaap en wist dat zij dàn in zich zoû juichen
ik zeide het riool echter ik heb mijn erwt liever de
het is heel treurig maar neen zij kn het niet zeggen zij wilde zich herstellen niet voleindigen maar de oude vrouw vlug had haar enkel woord doorvoeld hij is dood vroeg zij schel de stem snerpte door ottilie steyn
en dan helpt het niet of men er al tegen moppert neen zei de jongste dan zou ik mij als er dan toch een verandering moet plaats hebben nog liever
neen je moet je vergissen je kàn nog geen zestig zijn ja heusch meneer takma heusch hoor ik ben zestig ach lietje kind ben jij al zo oud
elly ook kuste zij en het meisje zeide liefjes grootmama ik ben blij jullie samen te zien mama had het me al verteld het groote nieuws wordt gelukkig kinderen gelùkkig
nu komt ook gij met een volksfeest voor den dag en verheft de borst trotsch op uw ijsvermaak uw ijsvermaak ik neem er mijn hoed voor af schoon ik niet van ijs houde en er liever buiten blijf omdat ik zoo dol op het levende water ben
zij wisten den dood van den dokter nog niet en toen zij het hoorden en in de voorkamer daan en harold zagen waren het uitroepen gedempt om mama boven vragen een treurige ontsteltenis en een verwarring een raadplegen van elkander wàt te doen het aan mama zeggen of het verzwijgen
dat had zij zelf begeerd de roos lag in het oude boek toen begroeven zij grootmoeder op het graf dicht bij den muur der kerk plantten zij een
de oudste dochter van zijn vriend deluw op een groene tuinbank met handschoentjes aan een boek in de hand en een hondje aan hare voeten buitentje te spelen zich ergerende dat er in het laatste uur niemand aan den overkant voorbij was gegaan en dat er geen mensch in de trekschuit gezeten had
zoo heftig hadden zij lief gehad zoo hevig gehaat en zoo tragische misdaad altijd geheim hadden zij bedreven samen in eenzamen bergnacht en zoo bloedroode herinnering hadden zij altijd en altijd meêgesleept hunne lange lange
en het zieke meisje vestigde haar blik op de onderste ruit wat zou toch dat groen zijn dat daar boven het raam komt uitkijken
deze phrase nu is een doktersphrase die ik meermalen gehoord heb zonder te begrijpen waarom een geneesheer rede heeft om het den menschen kwalijk te nemen dat zij hem niet uitsluitend in doodelijke gevallen ontbieden moest het niet veeleer de patiënt zijn die zich beklaagde dat zijn arts hem voor alle wissewasjes een visite aanschreef
de sneeuwvlokken bedekten haar lang blond haar dat in prachtige lokken op haar schouders
dokter roelofsz is dood is dood schrikte steyn ina staarde spitste op waarlijk het was een middag vl nieuws vl nieuws ook al wist zij niet dàt
gelukkig zat zij in den warmen zonneschijn het raam was opgeschoven en daarvoor stond een erwteplant in vollen bloei
de stumper lag onder in het lange net met het hoofd naar beneden en kon niet naar boven komen in t eerst wist de jongen heelemaal niet wat hij met zijn vangst beginnen zou hij vond het alleen vermakelijk het net heen en weer te zwaaien zoodat de kabouter geen gelegenheid zou hebben naar boven te kruipen
in welk hôtel ga je vroeg zij twee steden zeide hij hèb je nog wat geld voor me neen hugh antwoordde zij ik heb je alles gegeven voor de reis en
ja er komen haar zelfs tranen in de oogen waarom zou grootmoeder de verwelkte bloem in het oude boek toch zoo aankijken weet gij het
tikte aan zijn pet als voor een vreemde zij liepen elkander voorbij zonder een woord en steyn ging de deur uit zoo was zijn afscheid van zijn vrouw hij zag haar nooit meer terug en met hem was voorbij gegaan het allerlaatste wat haar gebleven was van geheel haar
hetwelk te beter was daar ik ze in mijn boek ook niet had toegelaten en dewijl ik plan had dat boek aan u op te dragen besloot ik eindelijk al wat ik er nog over te zeggen had met die toewijding aan u samen te smelten
oogen oogen kunnen nimmer sterven de onze zullen eenmaal grootmoeder weerzien jong en schoon zooals zij voor de eerste maal de frissche roode roos kuste die nu stof in het graf is
wat doe je vroeg tante adèle den brief vernietigen zei steyn zoû je niet aan lot neen neen zei steyn wat heeft lot er meê noodig daar hij verscheurde den brief liet de stukjes heel klein vallen in de mand
ze gaat naar haar zusje toe zei de vrouw ik heb slechts twee kinderen gehad en het was geen lichte taak voor beiden te zorgen en de goede god deelde met mij en nam het eene tot zich
de verheugde moeder en lachte den bloesem toe alsof hij een goede engel gods was
dat geve god zei de moeder maar zij geloofde niet dat het zou gebeuren doch het ontkiemende groen dat aan het kind zulke blijde gedachten des levens
ik wil er uit gilde de jongen in het turfhok en trapte tegen de deur wat zal ik je zeggen zei dr deluw die knapen tergen je geduld wat u heeft geen kinderen meen ik geen een zei de dikke man die intusschen van
dat was met papa een gezellige tijd geweest zij hadden groote toeren gemaakt in de campagna van rome en den laatsten tijd in de omstreken van napels en dat veel in de lucht zijn zonder zich te vermoeien had lot veel goed gedaan hij voelde zich iederen dag sterker worden
de zeegroene koepel deed zich nu weldra op hij scheen vrij ruim te zijn en had nog een klein bijkamertje met een schoorsteentje en een vuurplaat om water op te koken een tang en een kastje daar niets in was
en de kruiwagen was nog al iemand van beteekenis hij beschouwde zich als het vierde gedeelte van een koets omdat hij op één wiel liep
ik ik weet dat ik gevonden heb maar ik weet dat hij niet weet verlaat hij mij morgen dan is hij vrij dan vindt hij een ander geluk het duurzame misschien wat weten wij arme menschen wij zoeken wij zoeken tot we op eens weten
zij haalde er een uit o wat glom wat brandde dit het was een warme heldere vlam als een lichtje toen zij er haar handen
zij ging naar boven kind onschuldig zij wist niet zij wist niet dat hare moeder meer dan zestig jaar geleden een moord had medegepleegd dat die oude doove dokter meê had helpen verzwijgen
mcht hij het wenschen voor zich en voor haar moèst hij liever niet hopen dat zij volhardde en leèfde volgens èigen gezochte levensrichting misschien wel maar hèm was het zulk leed dat zij er niet was dat zij niet naast hem was haar die hij had lief gekregen als hij niet dàcht dat hij beminnen kon
maar haar oogen die als twee sterren fonkelen ja veel schooner nog hebben een milden en vriendelijken blik
een lang buitenlandsch verblijf had hem iets in zijn kleêren en iets in zijn spraak en gebaren gegeven dat de aangeboren hollandsche zwaarwichtigheid in hem had verluchtigd eenigszins komiesch omdat hij wat elefantiesch bleef in zijn gratie
dan mocht het voor mijn part nog eens zoo donker zijn nu kwam er plotseling een groote waterrot die onder de brug woonde
gehuld in het witte linnen zacht en schoon en toch waren haar oogen gesloten maar iedere rimpel was verdwenen zij lag daar met een glimlachje om de lippen heur haar was zilverwit en eerwaardig
maar hij was niet ijdel meer en bij hugh voelde hij zich een oudwijf een oud wijf met slappe zenuwen z groot te zijn z breed van schouders z leuk van oogen zoo lachend egoïst van mond zoo koud te zijn van hart zoo kalm staal van spieren en van zenuwen vooral
er is geen sprake van erkennen hij laat je de helft na van zijn vermogen je deelt met elly het legaat van adèle er af gerekend wij dachten alleen de notaris en ik dat het ter wille van mama goed zoû zijn er niet over te spreken met wie er niet van noode heeft ja zei
grootmoeder is heel oud zij heeft vele rimpels in haar voorhoofd en sneeuwwit haar
zwanen van was zwommen daarop en spiegelden er zich in dat was alles heel lief
mama ottilie zag naar de deur of niemand haar hooren kon met met driehonderd gulden maar maar natuurlijk kind natuurlijk kom morgen maar even aan morgen avond na het huwelijk en als er iets is vraag het maar hoor vraag het maar gerust je kan het altijd vragen
welke naam ook voorgesteld is en waardoor ge b v in de klasse der cachetten zoudt treden
dat zij het moest zeggen dat zij het moest deelen met een ander en zij zeide steyn steyn terwijl lot nu met zijn moeder is niet waar woû ik je wel even spreken als het kon zeker zei steyn zij gingen
zij vloog op een oud bloemenplankje voor het raam van een zolderkamertje in een reet die met mos en aarde gevuld was het mos sloot zich om haar samen daar lag zij
toch zoû het misschien zoo geen ongeluk toch ook niet worden tot geluk een kind meerdere kinderen misschien omdat zij wist dat zelfs zoo zij kinderen had zij voor hare werkkracht geene voldoening genoeg zoû vinden ze op te voeden en groot te brengen zij zoû dat doen als een lieve plicht maar het zoû haar leven niet vullen
rood als een koraal binnenkwam om te zeggen dat daar een knecht was van mevrouw van alpijn of dokter asjeblieft reis oogenblikkelijk dààr wou komen want dat mevrouw zoo naar was
en nooit meer weerom te komen terwijl de ooievaar zoo klaagde kon akka de wilde gans die nergens vriendelijkheid of bescherming vond niet laten te denken als ik het zoo goed had als u mijnheer ermerik zou ik me wel schamen te klagen u is een vrije wilde vogel gebleven en toch
dat groote palen in den grond drijft en dus in het grove datgene verricht wat de juffer in het fijne doet
mijnheer bruis had juist lang genoeg bij den vuilnishoop uitgerust om een lief plan van verrassing te vormen zoodra jansje hem dus opendeed en hem onderricht had dat dit dégelijk veldzicht was en dégelijk dr deluws tuin want daarin scheen de stem uit het pothuis toch maar gelijk gehad te hebben dat het een tuin was en geen buiten zeide hij
hoewel niet hare oogen wel haar fijn profiel en teedere kin maar het jarenlange optreden voor publiek had haar in hare bewegingen gegeven een gracieuze zekerheid die van de vrouw van talent en van schoonheid gewoon bekeken en toegejuicht te worden zoo geheel verschillend van welke burgerlijkere bevalligheid ook
maar zij braken plotseling af en slikten de laatste lettergreep in want na rijp beraad achtten zij het beneden haar waardigheid om er zich tegen te verzetten
god neen neen niet oud worden jong te sterven jng te sterven en niet ieder jaar meer en meer den angst te voelen drukken op zijn kleine ijdele en voor wat komen zoû zoo kinderlijk bange ziel
zij bleef recht zitten in haar stoel voor haar starende oogen golfde het verleden een groot gesuis was om haar maar zij bleef rècht zitten en staarde zij zeide ten laatste wanneer is hij gestorven
lot dat is een ziekte je bent gelukkig nu je hebt elly het leven is mooi er is zon er is geluk neem dat geniet dat en wees gelukkig en denk niet aan wat komt denk je dus nooit aan oud worden aan het verschrikkelijke ervan
een meisje van acht jaar dat zeer fijn en teer was sedert een jaar was zij bedlegerig en het scheen alsof zij niet kon leven of sterven
blijft een treffelijke spreuk indien ik op dit oogenblik gelegenheid of genegenheid had om denzelfden vorm van schrijven te gebruiken
ondertusschen was nu de baan schoon voor het hernieuwen der vriendschap de heeren staken ieder een sigaar op en begonnen over leiden te spreken en het zou juist genoegelijk geworden zijn toen jansje die altijddoor met den tuinknecht had gestoeid
en vroeger vroeger heeft ze zoo veel liefs gehad vroeger ja zij begon te weenen dat was van verdriet om den ouden man van boosheid om lot die getrouwd was van jaloezie pijn om elly en van medelijden met zichzelve als van een kind zocht hare hand de stevige hand van
ik sluit dus mijn catalogus en noodig u liever u met mij te verplaatsen te midden van dien bonten hoop van bezoekers nu het uur du bon ton geslagen heeft en het vol wordt in de zaal
de twee juffers in de bergplaats dachten er volstrekt niet aan haar ouden naam zoo maar op te geven en zich straatstampers te laten noemen
eensklaps dreef het schuitje onder een lange brug die over de goot lag en nu werd het zoo donker alsof hij in zijn doos was
maar daaraan dacht zij niet al de ramen waren helder verlicht en het rook heerlijk naar ganzengebraad want het was oudejaarsavond
gerrit witse studentenangst de goede stad leiden heeft binnen den omtrek van hare deels nog staande deels tot wandelingen geslechte wallen
mama is wel blij met je samen te zijn mijn jongen ik zie je zoo weinig ik ben héél blij maar je hadt misschien beter gedaan niet te komen jawel zei hugh lakoniek en trok zijn hand terug om steyn weet je
nu is grootmoeder dood zij zat in haar leuningstoel en vertelde een uitvoerig mooi sprookje zij zeide dat het sprookje nu uit en dat zij moede was
hun plotse terugreis hoewel bijna een bruske afleiding had in elly de ontstemming verergerd om de relatieve doelloosheid er van zij had den ouden man heel lief gehad als een vader meer dan een grotvader maar te laat kwam zij om hem te zien op zijn doodsbed en de zaken hadden per procuratie kunnen worden behandeld
en tot deze allen was het gerucht doorgedrongen dat de juffers voortaan niet meer juffers maar straatstampers zouden heeten
daarbij mama heeft nu genoeg geld om zich vrij te bewegen en nu ze geld heeft blijft hugh bij haar ik had haar gevraagd zoo veel mogelijk te zwijgen over de erfenis ik geloof ook niet dat ze er over kletst maar aan hugh heeft ze alles gezegd ik wist dat zei lot ik heb hugh gezien en hij zei me mama heeft goed wat
die uit een enkele erwt voortgekomen was bekeken had een week later bleef de zieke voor de eerste maal een geheel
hij lispte en murmelde uitroep na uitroep achter gouden bril zwommen zijn water oogen zoo zoo zoo ottilie gaat jou lot eindelijk trouwen
kwam voor dat een wagen mij een ongeluk zou dreigen waarvoor ik echter door de hulp van een goed vriend zou worden behoed en ik had op dat oogenblik willen zweren dat die goede vriend niemand anders zou kunnen zijn dan mijn zwartlokkige antoine
doodgevroren op den laatsten avond van het oude jaar de nieuwjaarszon ging over het kleine lijkje op
en toen zeiden de menschen dat zij gestorven was zij werd in de zwarte kist neergelegd daar lag zij
de maan scheen op het graf neer maar de doode was hier niet ieder kind kon er s nachts gerust heengaan en een roos bij den kerkhofsmuur plukken een doode weet meer dan wij levenden met ons allen weten
naar tante stefanie zei elly en misschien daarna naar oom harold anna liet hen uit en mama ottilie achter dokter roelofsz die zich trede voor trede opheesch poogde te verstaan wat hij mummelde maar zij verstond niets hij praatte in zich
en mijn zieke lieveling zal naar haar zusje daarboven gaan maar het zieke meisje bleef waar het was
mevrouw heeft er nooit een willen hebben nou en toen is mevrouw therèse maar weggegaan maar van morgen was ze er al voor zeven uur ja ja ik was nog niet eens op gisteren zijn gekomen meneer daan en mevrouw ina die hebben mevrouw therèse gezien ik geloof niet dat ze naar de familie gaat ze heeft geen tijd zegt ze nou dat kan ook wel met dat lange bidden
hoe hadden zij samen niet gesnuffeld notitie's gemaakt hoe had hij niet s avonds geschreven zoo innig lief gelukkig zich voelende in hun pensionzitkamer twee lampen een bij elly en een bij hem schenen over hun papieren en boeken
komt eene tentoonstelling van schilderijen
en hij anton had ze met pleizier gelezen zonder lot ooit een compliment te hebben gemaakt en mooi waren zijn twee romans éen uit den haag éen uit indië met een scherpen kijk op indo hollandsche menlouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan schen er zat heel veel bij dien jongen meer dan hij leek want hij leek maar een mannetje blond en popperig een plaatje in zijn kleêren
daar liep nu het kleine meisje op bloote voeten die rood en blauw van de kou waren in een oud schort droeg zij een heelen voorraad
daar ging het lucifertje uit de kerstlichtjes stegen al hooger en hooger zij zag ze nu als sterren aan den hemel
elly was niet mooi een bleek maar verstandig gezichtje hij geloofde niet dat zij een liefdevrouw was of als zij het was moest zich dat làter openbaren hij dacht niet dat zij elkander veel verliefd zouden zoenen en toch was dàt de reëelste troost in je beroerde leven en altijd geweest voor hèm
ja zij zit daar weer als een oude vrouw en bekijkt de verwelkte roos die er in het boek ligt
je zoo moê kind ga je naar bed elly knikte kind is er iets je hebt zoo iets hards in je gezicht iets wat ik van je niet ken kind zeg me je bent toch gelukkig elly glimlachte vaag tante misschien niet z als ik het me gedacht had
de groote zwarte hoed rondde de zwarte struisveêr om haar kopergloeiend blond haar zwaar gewrongen een breede boa van grijze struisveêr doezelde om haar heen en in die kleurlooze tinten wit zwart en grijs bleef zij niettegenstaande hare bijna te groote schoonheid tegelijk bevallige als fatsoenlijke vrouw en artiste
ja zei tante adèle het is misschien beter dat niemand meér weet dan wij o steyn het heeft me tch verlucht dat je het weet dat jij het weet o wat is het leven vreeslijk dat er zulke dingen gebeuren zij wrong de handen schudde het hoofd heen en weêr
zijn zachte stem kalmeerde de ontsteltenis en de verwarring en ottilie zeide harold als je denkt dat ik het zeggen kan wil ik wel naar boven gaan en het probeeren het probeeren te zeggen maar als het mij niet lukt in de loop van het gesprek dan zeg ik het niet dàn zeg ik het niet
dat is een schil die juist voor mij past weg was zij wij zullen ons te slapen leggen waar wij te land komen zeiden de twee volgende
die de zaligheid van een examen of promotie wenscht te smaken een poostijd verblijven moet alvorens hij tot het genot dier hemelvreugd wordt toegelaten belangrijke plek gronds in dit kleine kamertje o mijne lezers
voor een vrouw laat ons het ronduit zeggen van liefde er is in mama nooit iets geweest dan liefde ze is een eenvoudige vrouw ze heeft behoefte aan liefde en liefkoozing zo dat ze conventie niet heeft kùnnen volhouden zij achtte die niet langer dan tot een zeker punt had zij lief dan volhardde ze
van vijf en dertig
dit zat vol rozen en de nachtegaal vloog zingend over de bloemen en het graf binnen in de kerk klonken van het orgel de schoonste psalmen die er in het oude boek onder het hoofd der overledene stonden
ja ottilie jij jij moest het zeggen aan mama dat dokter roelofsz dood is het zal haar een zware slag zijn maar wij kunnen wij mgen niet alles verzwijgen ach de dood van takma zal mama gauw zèlf begrijpen
en een daarvan hield zij in de hand niemand had er den heelen dag een van haar gekocht niemand had haar zelfs een aalmoes gegeven
toen zij aankwamen vonden zij in hunne kamer een mand met roode rozen het was oktober de ramen stonden open en in een hevigen lichtstroom der zon metaalkleurde donker de zee en rimpelde onder de brutale vegen van een opdriftigenden
die ook verontwaardigd was over de scherts welke de oppasser zich veroorloofd had jegens den hooggeplaatsten nederlandschen ambtenaar de anderen volgden
hen nu maar weêr naar de eetkamer waar jansje vlug de tafel wilde afnemen en een bord liet vallen dat brak waarom uitroep van jansje en verwijting van lili en wanhopige blikken van mama ina naar schoonzoon frits
maar hij bleef onwrikbaar staan vertrok zijn gezicht niet hield zijn hoofd recht en zijn geweer in den arm
waar gevangen maar toch niet vergeten door den goeden god er geschiede wat er geschieden moet zeide zij
nu daar hadden ze gelijk in van hun kant alleen kon hij ina niet uitstaan omdat zij sedert d'herbourg een beetje geholpen had in die zaak met het kleine waschmeisje hem welwillend minzaam bejegende als de invloedrijke nicht die den onvoorzichtigen oom uit de soesah gered had
bovenaan smal met een stok er door heen en dezen stok heeft de juffer voor armen
twee juffers hebt ge wel eens een juffer gezien dat is te zeggen wat de straatmakers een juffer noemen
neen als ik in uw plaats was dan zou ik dat juffer maar opgeven neen dat nimmer daar ben ik te oud voor zei de oudste
mama ottilie zat voor zich te kijken als een terecht gewezen kind zij waren alleen in het compartiment en zij zeide liefkoozend boy lieve boy praat zoo niet tegen je moeder
de goede god zelf heeft haar geplant en laten gedijen tot hoop en tot vreugde voor ons beiden
en zoo zag anton vooral haar nog immer altijd gezeten in dien stoel die was als een rechte troon vreemd van dat allerlaatste en breekbaar leven dat hing aan brozen onzichtbaren draad die geknakt den laatsten levensstreng zoû hebben verbroken
daar ging het lucifertje uit en nu bleef slechts de dikke vochtige koude muur over zij stak nog een lucifertje aan
kom huil nou niet kom maar hier en hij trok haar naar zich toe zij nestelde als een kind aan zijn borst tegen zijn ruige buis hij klopte haar op haar hand en toen hij haar een zoen op het voorhoofd gaf was zij zalig tevreden bleef met een diepen zucht zoo liggen terwijl hij glimlachend en schuddend zijn hoofd neêrzag op zijn moeder
de tinnen soldaat stond daar helder verlicht en voelde een hitte die verschrikkelijk was
en oude mama maakt het goed toch lief dat jullie gekomen zijn zei zij zich herinnerend dat zij nog niets beminnelijks tegen de familie gezegd had en hare gelatine achtige massa drilde gemoedelijker nu op den divan terwijl om haar heen zaten stefanie met het heksegezichtje verrimpeld
het beweegt zich door den wind haar moeder ging naar het raam toe en schoof dit half open wel riep zij uit dat is
en lot in stupefactie had àlles gehoord lot wist nu en meende hij wist alleen met steyn en met tante adèle hoe vreeslijk die passie's van vroeger van haat van hartstocht van moord
maar nu zou ik toch graag het andere dat mij nog overgebleven is willen behouden maar god wil waarschijnlijk niet dat zij van elkaar gescheiden blijven
ja lot zoo neem ik het ook aan neen ik bèn niet meer louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ontstemd over onze arme medici's je zal zien ik maak uit onze studies een serie artikelen heusch iets moois nog een serie ze volgen op elkaâr ja doe het zoo dan moet je er ook belang in stellen ja dat doe ik zeker
ach een enkel lucifertje zou haar wel goed doen als zij er maar een uit een doosje durfde nemen dit tegen den muur afstrijken en zich de vingers daaraan warmen
lektuur had hare ziel weinig aangedaan en zinnen van hartstocht meende zij maakten auteurs om mooi te schrijven dat met pen en inkt geschreven waren woorden als zij nù las op een geheel vergeeld papier met jaren lang verbleekte roode inkt
moeilijkheid zal ik niet maken maar ik wil weten je erft van dien ouden man hij is je vader dat weet ik je erft zeker ik wil alleen op de hoogte zijn f je erft en hoeveel je erft als ik dat weet ga ik weêr terug verder zal ik het niemand lastig maken jou ook niet
naast haar zit een jonkman rijzig en krachtig hij reikt haar de roos over en zij glimlacht zoo glimlacht grootmoeder toch niet ja toch wel
na haar laatste besliste woorden had in de blauwe kind oogen tranen groote tranen die louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan vielen niet neêr maar zij gaven een droevigen glans aan haar stouten blik
nu look zij op tante adèle blij omdat elly vroolijker was helderder keek en weêr sprak met haar radvlugge bewegelijkheid louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan dien middag gingen zij samen lot en elly naar
poefende van de trap kwam hij binnen en hij zeide tot de beide ouden zijn tijdgenooten hem toeknikkende aan een raam ieder zoo-zoo ja dag ottilie dag takma
het was een wonderbaar lichtje het scheen het kleine meisje werkelijk toe alsof zij bij een groote ijzeren kachel zat
gisteren en mevrouw heeft haar dadelijk ontvangen en ze is héél lief moet ik zeggen maar ziet u ze ligt den heelen dag te bidden bij mevrouws bed en of mevrouw dàt wel goed zal doen mevrouw die toch al niet kerksch was
het waren de zonnige dagen in het laatst van april in napels en lot uit zijn kamer over de groengelakte palmen heen van de villa nazionale zag de zee blauw strekken een rustige
verstijfd zat het kind daar met de lucifers waarvan een doosje geheel opgebrand was zij heeft zich willen warmen zei men niemand had er eenig vermoeden van
maar boven haar bloeien frissche rozen boven zingt de nachtegaal en klinkt het orgel boven leeft de herinnering aan de oude grootmoeder met de milde eeuwig jonge oogen
hij kwam binnen in zijn overjas die hij warm om zich hield kouwelijk hoewel het nog zonnig september was en de eerste herfst nauwlijks deed huiveren eens in de week kwam hij zijn moeder bezoeken uit oude gewoonte van eerbied en ontzag
de jongen vond dat ze er uitzag alsof ze boos was en hij vroeg zich verwonderd af waarom ze boos zou zijn misschien wel omdat de nacht het zoo koud en donker op de aarde had gemaakt terwijl ze weg was de zonnestralen joegen voort in groote bundels om te zien wat de nacht had uitgevoerd
ik moet u echter doen opmerken sprak deze dat juffer vrij alledaagsch en op verre na niet zoo deftig klinkt als straatstamper of stempel
zij was een oude vrouw zij was zestig jaren maar nu binnenkomende aan de zijde van haar engelschen zoon had zij geen leeftijd om een geluk waar de echte moederlijkheid verre van bleef een geluk dat alleen was om wat teederheid van vleiwoord en liefkoozing die van den engelschen zoon tot haar kwam
het was niet akelig om de doode aan te staren het was immers de lieve goedhartige grootmoeder en het gezangboek werd onder haar hoofd neergelegd
couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ste deel van van oude
pak mij maar als je kunt viel in de dakgoot en raakte in een duivenmaag en daar lag zij evenals jonas in den buik van den walvisch
jonkvrouw laten noemen jonkvrouw klinkt toch nog altijd wat deftiger dan juffer maar dan laat ik mij liever tot brandhout hakken zei de oudste
de eene pantoffel was niet weer te vinden en de andere had een jongen opgeraapt en snelde er mee weg
dien vent wil ik niet zien aan huis bij je zet ik geen voet ik ga in een hôtel denk je dat ik dien schurk van een steyn wil zien dien ploert om wien je mijn vader hebt verlaten dàt kan je nagaan maar ik ga meê om mijn belangen
want het heiblok verbrak inderdaad het engagement met de jongste hij wilde slechts een juffer tot vrouw hebben
daar heeft die arts die nu zoo stoutmoedig doortast in uwe maag en ingewanden menig droppel zweets gelaten als hij bedacht dat zijne professoren zoo veel meer wisten dan hijzelf
bemerkte hij de luide kreten niet die in den koepel opgingen hij sloop de trappen op en opende de deur met den allervriendelijksten lach die ooit op het geblakerde gelaat van een afgemat dik man gerust heeft
grootmoeder riep de kleine uit och neem mij mee ik weet dat ge weer verdwijnt als het lucifertje uitgaat ge verdwijnt evenals de warme kachel
dat is waar je hebt je geheel vrijgemaakt zei lot vrijer zelfs dan ik ik heb mama nooit kunnen verlaten ik hoû van mama ik weet niet waarom moeder is zij weinig voor me geweest toch hoû ik van haar heb ik dikwijls met haar medelijden ze is een kind een bedorven kind ze is overstelpt geworden in haar jeugd met éene enkele adoratie
geen bitter woord vièl tusschen hen maar als zij stil zaten bij elkaâr voelde elly zich heel doelloos worden zij was niet contemplatief dat dwalen door italiaansche steden dat behagelijk ommedwalen tusschen de schoonheden der muzea voldeed haar niet wie de daad een behoefte was
dat is bepaald zeker grootmoeder heeft een gezangboek met groote zilveren sloten en leest dikwijls in dit boek
het is toch niet zoo als het behoort zoo een tocht zoo een tocht in den kleinen salon was het vuur dat jansje had aangemaakt weêr uitgegaan en lili en frits het de oude menschen vooral heel prettig willende maken
hij had maar één been want hij was het laatst gegoten en toen was er geen tin genoeg meer
een ding waarmee zij de straatsteenen vaststampen zulk een juffer is geheel en al van hout onderaan breed en van ijzeren handen voorzien
mijn minnaar zou in staat zijn het engagement te verbreken zei de jongste die met een heiblok verloofd was en een heiblok is een ding
zij kwam in de voorkamer binnen dag lot jongen wat heb je niets moedertje niets waarom kijk je zoo treurig heb je gehuild neen moesje neen een beetje slappe zenuwen meer niet dag hugh daar heb jij geen last van niet waar broêrtje van slappe zenuwen
ja meneer hugo zeg ik maar want dat engelsch is me te moeilijk hij is hier gekomen met mevrouw ottilie nou het is aardig ze te zien niet dat ik je minder vind hoor meneer lot neen dàt volstrekt niet maar meneer hugo is een mooie baas zoo breed en met zoo een leuk bakkes met zijn kale bovenlip en zùlke aardige oogen
lot lachte zijn lachje antwoordde niet mevrouw steyn de weert las rustiger door zij zat voor haar boek als een kind zij was een vrouw van zestig jaren
en barrevoets toen zij het huis uitging had zij wel is waar pantoffels aangehad maar wat hielp dat
een daarvan viel naar beneden en vormde een lange vurige streek nu sterft er iemand dacht het kleine meisje
thuis zij kwamen's avonds den dag na de begrafenis lot en elly moê van de reis en door hun werkelijk verdriet heen ontstemd tante adèle zij zouden op de mauritskade logeeren zag het niet dadelijk want zijzelve na zich goed gehouden te hebben de twee laatste dagen
ja-ja die anton wel zoo tot de honderd tot de hnderd nou hij haalt zeker de honderd nog wel ja zoo-zoo al is hij ng zoo een beest geweest ja wel jawel een béest ken ik hem niet wel ja een beest is hij geweest
geef me je arm dat wil ik wel zij gaf hem den arm en nu hij steunde op haar werd zijn stijfrechte stap onregelmatig liet hij zich gaan en strompelde hij als een heel oude oude man
de tinnen soldaat
grootmoeder ja zij is weer geheel jong zij is een bekoorlijk meisje met blonde lokken met blozende wangen schoon en aanminnig geen roos is frisscher
want zij wilde haar grootmoeder zoo graag bij zich houden en de lucifers schitterden met zulk een glans dat het helderder werd dan midden op den dag
in het vuur naar den tinnen soldaat toe ging in de vlammen op en weg was zij nu smolt de tinnen soldaat tot een klomp
die voorbij gaan gezonden had en waar hij wezenloos zijn vrouw had gezocht tusschen enkele verpleegsters van het roode kruis neen zo leek zij noch op hem noch op mama zoo was zij wèl zichzelve een andere geheele eene andere weêr
hij schooljongen gevoeld had wanneer hij een som moest maken en het hem niet lukte noch de eerste noch de tweede maal daarbij brandde hij om vlugge artikelen te schrijven stof had hij overveel over de medici's over de fresco's van benozzo
evenals het heerlijke ganzengebraad en de groote prachtige kerstboom en zij streek al de lucifers uit het doosje af
de gans sprong van den schotel naar beneden waggelde over den vloer met mes en vork in de borst en kwam naar het arme meisje toe
der derde uitgave tot de narede en opdracht aan een vriend
hij verdiende geld genoeg met zijn artikels om met wat elly meêkreeg van grootpapa takma het er zuinigjes op te wagen maar hij vond zich toch volstrekt geen type om te trouwen zijn vrijheid zijn onafhankelijkheid zijn egoïste bewegelijkheid die waren hem het liefst en trouwen dat was zich met gebonden handen en voeten overgeven aan een vrouw
ondersteunde zij met een stokje opdat het niet door den wind zou geknakt worden zij bond een eindje touw aan de
de aarde heeft zich boven de doodkist opgehoopt ook in de doodkist is aarde de bladen van het gezangboek zijn stof en de roos met al haar herinneringen is tot stof vergaan
toen had de oude pauws hem alleen gelaten lot zelve had er op aangedrongen dat papa ging de zongestoofde zuidelijke lente en die te napels lot was bang geweest dat de oude heer er ziek van zoû worden hoe krasse man hij ook was
van koude en honger sloop de arme kleine voort als een beeld van jammer en ellende
de schil groeide en de erwten ook zij maakten het zich zoo gemakkelijk mogelijk zij zaten op een rijtje
hij wil mij als juffer tot vrouw nemen maar of hij dit zou doen als ik een straatstamper werd is de vraag nog en daarom laat ik mij ook niet herdoopen
dees vrijheid vordren wij gelijk wij ze andren schenken maar welke drukfouten en andere fouten het boek ook mogen aankleven en hoe klaarlijk het ook de onbedrevenheid of onbevoegdheid van hildebrand om iets te doen drukken of te spellen moge aantoonen ik weet dat u de toeëigening van dit bundeltje aangenaam zal zijn
eindelijk ging men aan het werk de juffers reden zij werden op den kruiwagen gelegd dat was wel een goede behandeling maar met dat al noemde men ze toch
jansje en de heer bruis het slingerende paadje volgende kwamen op dit oogenblik aan den waterkant en werkelijk zat daar onder een klein treurcypresje op een smal gazonnetje
nu was de avond gevallen kom hij ging niet uit om in de restauratie zijn vrienden te vinden hij zoû maar soupeeren met een paar eieren thuis het was ook al laat en beter om te vergeten was het de lamp gezellig op te steken en te werken stil eenzaam te werken
de oude vrouw staarde en wees staarde en wees naar den leêgen stoel dààr daa dààr stotterde zij dààr en zij bleef staren en wijzen zij zeide niet maar zij zàg zij sprak niet meer maar zij zag
dat was eenzaam dat was eenzaam om hem wat waren een paar vriendelijke intelligente artistieke vrienden in napels waarmeê hij nu en dan eens praatte en at in de zelfde restauratie
de muren zinken weg als waren zij slechts nevel en rondom haar is het groene heerlijke bosch waar de zon door het loof der boomen straalt en
die achtergedachte hoorde hij in hare woorden en hij was tevreden niet te zijn getrouwd het gaf hem een stil weldadig welbehagen terwijl hij zag naar lot en naar elly zij zaten er zoo jong en beginnend meende hij maar hij wist dat dit scheen dat lot toch al was acht-en-dertig en elly aan haar tweede engagement
ik geloof nù nuchter weg dat ze eenvoudig haar eens moesten schoonmaken en het fluweelen gordijn vernieuwen en dat ik dàn in een goede stemming en met een helderen dag haar wel weêr sereen en sneeuwblank zoû vinden maar zoo als ze zich aan mij heeft voorgedaan vind ik haar oud geworden en ben ik er van geschrikt ik ben er een uur van ontdaan geweest maar ik heb je niets laten merken
zij vond om hem te verteederen in hare stem en in hare streeling iets terug onbewust van vroegere jeugdige verleidelijkheid nooit zag hugh haar als een kleine furie zoo als lot haar zag
een tweede werd tegen den muur afgestreken het gaf licht en waar het schijnsel op den muur viel werd deze doorzichtig als een sluier zij kon in de kamer zien
zij streek weer een lucifertje tegen den muur af het werd weder helder en in den glans daarvan stond haar oude grootmoeder helder en glinsterend vriendelijk en
ik weet niet elly ik geloof nièt dat ik heel sensitief ben en tch toch heb ik het zo gevoeld een druk over mij van dingen van vroeger ik kon niet meer ik verlangde naar mijn eigen leven
want de kinderen zagen haar niet bewegen niet meer dan het enkele hoekige gebaar geschetst soms door vroegere beweeglijke nu jichtige
zij wàs katholiek geworden en zij bad zij bad voor zich maar zij bad meer voor hare moeder geheel hare ziel van enthoeziasme ging op in gebed voor die moeder die zij vermoedelijk niet meer zoû zien maar voor wie zij leed en die zij verlossen wilde van schuld en redden voor te afgrijslijke straf hier
het waren heel groote pantoffels die haar moeder tot dusverre gedragen had zoo groot waren zij
hugh trevelley rk het geld als het er was en niet dat steyn het geld van zijn vrouw als het zijne beschouwde maar bezig in de nalatenschap van ouden takma zoû hij het jammer vinden als de zoon van zijn vrouw daarnaar al uitzag hij zweeg alleen uit zijn oogen sprak zijn haat maar harold nam zijn hand en zeide frans
ja als je verliefd bent dan ja ja je kon hem vroeger wèl uitstaan zei de oude man hardnekkig en mrgen niet waar trouwen ze dus ja morgen
maar hij is verdwenen vele gedachten vele gestalten zweven voorbij de knappe jonkman is verdwenen de roos ligt in het gezangboek en grootmoeder
cavalerie officieren en zeemannen in de zaal en waardig is in al de bochten waarin hij zich wringt te worden afgebeeld om de bewondering aller tentoonstellingen uit te maken
zij ging met haar hoofd achterover leunen om een weinig te slapen men kon haar ademhaling hooren zij sliep maar het werd al stiller en stiller
misschien elly weet ik n dat ik nu ik aldo liefheb nooit meer van iemand anders kan houden hij houdt van mij en jullie trouwen vroeg lot neen we trouwen niet waarom niet
maar de oogen die vriendelijke gezegende oogen ja die behooren nog aan grootmoeder toe
ik weet maar hij niet neen lot wij trouwen niet ik wil aldo vrij en hij zal doen wat hij wil ik ben niet jong meer en ik wil hem vrij laten onze liefde onze lichamen onze zielen zijn vrij zijn geheel vrij in ons geluk en als ik morgen oud ben een oude vrouw en geen stem meer heb
haar voetjes had zij naar zich toe getrokken maar nu werd zij nog kouder en naar huis durfde zij niet zij had immers geen enkel doosje lucifers verkocht en bracht geen cent mee
ik ben gekomen om te hooren hoe het met mama gaat zeide hij komt u toch binnen zei anna de voorkamer is goed gestookt de oude meid joeg de poes naar de keuken zij hield niet van praatjes in de gang maar in de voorkamer vond zij het heel gezellig als de familie er wachtte of kwam informeeren en zij prezenteerde dadelijk pruimen op brandewijn
ik geloof dat ik weer gezond zal worden zei het zieke meisje s avonds de zon heeft hier vandaag zoo liefelijk warm in mijn kamertje geschenen de kleine erwt gedijt heerlijk
hij het even uit haar haastige brieven oprijzen het was een vizioen zo afschuwelijk dat hij er elly niet in zag dat zij vervaagde als tot eene andere dat hij haar niet meer herkende zoo als hij haar ook nauwlijks herkende op de fotografie
oneindig hoog en daar boven was noch koude noch honger noch angst zij waren bij god
zonder dat iemand wist niemand wist geen harer kinderen de menschen hadden vroeger wel eens gesproken gefluisterd van vreeslijke dingen dat was voorbijgegaan alles alles ging voorbij
wel telkens wanneer de tranen van grootmoeder op de bloem vallen worden de kleuren weer frisch de roos zwelt op en vervult de geheele kamer met haar geur
haar vader als een dochter had ze hem liefgehad zij had nu een ton van hem gekregen maar nooit meer zoû hij haar zoo aardig honderd gulden eens in de hand stoppen het was of de oude vrouw iets raadde van hare dochters gedachten want zij zeide met een wenk naar den stoel
dat is een klein tuintje waarmee je je vermaken kunt het ledekantje der kleine werd dichter aan het raam geschoven
wat brandde het vuur daarin welk een heerlijke warmte gaf het van zich de kleine strekte haar voeten reeds uit om ook deze te warmen maar daar
kom de kamer had hij gezellig gemaakt er waren groene planten en witte pleisters en aardige lappen gedrapeerd er bruinden mooie fotografies en zijn tafel was groot om aan te schrijven en de lamp brandde nù goed nadat hij eens had gebromd
hij haalde zijn schouders op vond het onoprecht dat zij dit vroeg ik weet het niet zeide hij koel de oude heer heeft het zoo beschikt trouwens ik zal tch alles met lot doen lot kan overmorgen hier zijn van avond wordt de oude man gekist morgen is de begrafenis
over de tafel lag een wit tafellaken uitgespreid daarop stond prachtig porseleinen
of het nu door het kaboutermannetje of door den tocht kwam zooveel is zeker dat het raam
op dit oogenblik drong een onweêrhoudbare impulsie haar den blik op het bovenste stuk te vestigen het was nauwlijks nieuwsgierigheid want zij dacht zelfs niet in de hand te houden meer dan een heel onschuldige brief de oude heer bewaarde zoo veel een brief tusschen honderd andere brieven die hij langzamerhand had meenen goed te doen te verscheuren
er inkwam stond billijk verbaasd dat het mogelijk geweest was zoo veel appel en pereboomen zoo veel aalbes en kruisbesstruiken in zoo'n klein bestek bijeen te dringen en was gedurig genoodzaakt te bukken voor de eersten en uit den weg te gaan voor de laatsten
pak mij maar als je kunt en met deze woorden vloog zij weg ik zei de tweede ik vlieg regelrecht in de zon
ge hebt waarschijnlijk nog nooit hooren spreken over het ding dat men de europeesche noodzakelijkheid noemt bracht de eerlijke wisse in het midden
wat is de avond mooi kijk die bergen daar paars gaan purperen ieder oogenblik verandert het sprookje de zee wiegt den wind in haar schoot en de fenixvogel vergaat in asch laten we zoo blijven zoo blijven kijken
zij vragen of het niet te druk zal zijn zei takma anton wil je roepen om boven te laten zei de oude mevrouw en haar stem klonk als een moederlijk bevel anton dercksz stond op riep aan de deur kom maar boven grootmama wacht je
ik zou toch wel zeggen dat er buiten nog iets is ik heb daar zoo'n zeker voorgevoel van weken verliepen er de erwten werden geel en de schil werd geel
de derckszen kwamen anton en harold en daan steyn kwam d'herbourg kwam met zijn schoonzoon frits van wely en ook de vrouwen waren gekolouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan men ottilie steyn tante stefanie tante floor ina en het blonde vrouwtje lili zij bleven met dokter roelofsz bij tante adèle die was heel kalm
juffer is een menschennaam zeiden zij maar straatstamper is een ding en wij laten ons niet zoo maar een ding noemen dat zou een smaad voor ons zijn
in dit kamertje hebben zij allen incredibile dictu zich eenige oogenblikken klein gevoeld ja daar heeft de kloeke verdediger uwer rechten die nu zonder blikken of blozen uw partij met volzin op volzin van louter kracht ter aarde werpt
daarin ligt een roos geheel platgedrukt en verdroogd deze is niet zoo mooi als de rozen die zij in een glas heeft staan maar toch lacht zij haar het vriendelijkst toe
daar zat zij nu onder den heerlijken kerstboom deze was nog grooter en prachtiger dan die welken zij door de glazen deur bij den rijken koopman gezien had
het was goed uitgekomen dat steyn kwam nadat lots vader vertrokken was zoo was er geen pijnlijke ontmoeting mogelijk tusschen die twee mannen van zijn moeder al konden zij elkaâr ook niets verwijten meneer trevelley was tusschen hen
ja daaraan dacht zij in een hoek die gevormd werd door twee huizen waarvan het eene een weinig meer dan het andere vooruitsprong zette zij zich op haar hurken neer
in het palazzo riccardi bij voorbeeld o zoo een artikel zoû schitteren van verve en van gloed als van azuur goud en juweelen maar hij dorst het artikel niet schrijven omdat elly eens gezegd had versnipper nu niet in artikels àlles wat we hebben gevonden
borg iets takma verborg hoewel hij anders dan hij anton dercksz verborg hij verborg als hij opschrikte met dien tic van zijn kop was hij bang dat men had
dan de ster van klatergoud die heelemaal zwart van de vlam geworden was
ach ik had maar liever dat de goeie man nog leefde en dat hij me nu en dan zoo aardig een paar honderd gulden gaf dat zal ik zoo vreeslijk missen nu heb ik wel wat geld maar ik heb verder ook niets meer
maar daar ging het lichtje uit de kachel verdween zij hield slechts een klein stompje van het afgebrande lucifertje in de hand
we hebben zoo prettig samen gewerkt en dat werk is niet verloren dat is nooit verloren maar zie je kind het z doen als jij het gaarne hebt dat kan ik niet zoo degelijk ben ik niet ik ben journalist geen historie schrijver mijn talent is vluchtig en wat ik schep is vluchtig zoo is het altijd geweest neem het zoo aan
inderdaad wekt het bovenste gedeelte van het gebouw eene fiere gedachte aan den voortgang van kunsten en wetenschappen en aan de oneindige vorderingen van den menschelijken geest op terwijl de dikke muren en gewelven daaronder de kuische nagedachtenis der witte nonnen in zegening houden
ik kom hooren hoe mama het maakt zei mama ottilie tegen elly tegen anna en hugh zoû zoo gaarne zijn grootmoeder eens zien maar mama ligt nog altijd te bed nietwaar anna
haar grootmoeder was vroeger nooit zoo mooi zoo groot geweest zij nam het kleine meisje op haar arm en beiden vlogen in glans en vreugde hoog boven de aarde
dat is volstrekt niet zoo verdedigde zich mama ottilie daar weet jij niets van hugh de menschen praten zooveel hij heeft je geld gegeven om naar engeland te komen
hij was een kleine dikke man van in de veertig met een vol gezicht waarin kleine oogjes sprankelden zij gluurden naar elly nauwlijks weêrhoudbaar nieuwsgierig naar de jonge vrouw enkele dagen getrouwd
neen kind ik durf niet nu nog niet nu nog niet misschien later hoor daar wordt gebeld dat zal mama ottilie zijn ja ik hoor ook steyns stem ik ga naar beneden kind zij liet elly alleen maar zij was zoo geschokt dat zij beneden op nieuw in tranen uitbarstte
dat zal ik wel heel veel avonden moeten mama ottilie deed verdiept in haar franschen roman maar zoodra lot de kamer uit was legde zij het boek neêr en zag om vaag met een hulpeloozen blik van de blauwe oogen zij bewoog zich niet toen de meid theeblad en theestoof bracht zij staarde voor zich uit over haar boek
een der drie schapenkoppen echter kon maar één oog digtdoen daar het andere na den verwoeden strijd zeer in volumen was toegenomen
het troebelde voor zijn gelige oogen in een spijt om verloren dingen maar hij hoorde toch naar het gesprek dat kalmpjes ging om grootmama niet te vermoeien wanneer lot en elly zouden trouwen wanneer zij op reis zouden gaan
van morgen regende het en dacht ik niet te kunnen gaan adèle bromde omdat ik nu toch ging maar het weêr is mooi het weêr is mooi toch denk ik gaat het straks weêr regenen meneer takma en u heeft niet eens een parapluie
wij zijn te vroeg voor den saison maar wat kunnen me mooie menschen schelen dit is prachtig elly die weelde van leven van liefde van levenskleur die zich zoo purper dempt in den nacht
en wist heelemaal niet wat hij zelf antwoordde de professor was verstomd over zoo'n onwetendheid en kon niet anders dan hem laten druipen toen de student weer buiten kwam voelde hij zich diep ongelukkig nu krijg ik mijn betrekking niet dacht hij en dat is de schuld van dien overblijver
ja het was werkelijk een middag vl nieuws en hare oogen vergaten moê te zien zij glinsterden op als twee bazilisken die loerden maar de broêrs raadpleegden steyn wat of hij dacht dokter roelofsz dood aan mama te zeggen of te verzwijgen
onder die omknelling kon de ghiselles zich niet meer verroeren en dat was zijn geluk had hij zich kunnen vrijmaken hij ware een lijk geweest
het huis van grootmama en de figuur van grootmalouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ma die daar zat bij het raam te staren te wachten te wachten ook waarop ik weet het niet maar het heeft mij zo gedrukt ik verlangde naar lucht naar blauwe lucht naar vrijheid ik moest mijn longen uitzetten
wanneer ga je weg vroeg hij steyn morgen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hoe laat om negen uur naar parijs ik kom aan den trein ik ook steyn zei elly zij kuste hem hij wilde gaan maar er werd gebeld en anna kwam de trap af