rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
een lintje een stukje blonde was een heiligdom en na dat ik zo ettelyke uuren als een zotskap gehandelt had ging ik naar myne kamer wonderbaarlyk in myn schik met my en met myn meisje hoe weinig reden ik ook in beiden opzichte hebben kon
het gehele gevolg dat hij bij zich had keek en keek en wist evenmin wat het er aan had als al de anderen maar zij zeiden evenals de keizer o dat is prachtig
zeer slank en fijn gebouwd was hij in een donker half gekleed kostuum en opvallend waren zijn smalle voeten en zijn slanke hand met dunne witte vingers een hand als van een artist waarvan de fijnheid eline steeds aan die haars vaders deed denken
daar had zij een droom en als men zulke gaven als zij bezit dan is het geen kunst om te dromen het kwam haar voor dat de oude luitjes gestorven waren en dat zij naar de ijzergieterij gebracht was om in een ander vorm gegoten te worden
het was kwartier over vijven en de verstraetens namen afscheid in de toenemende schemering waarna gerard binnenkwam om het gas op te steken de blinden te sluiten de gordijnen dicht te plooien
zy was t eenige kind haar ouwers brogten er de waereld in zy waren ja burgerlyk goed doch in des te gevaarlyker staat jy lief ben altoos een brandent licht in jou familie geweest want toen je zuster geboren onder de kinderen gods zich verzwagerde met de nimrods deezer waereld bleef jy eene moeder in
eenmaal levend rondwandelde te midden van strijd en streven gedrukt door de buitenwereld hij de knaap van marbach de kwekeling der karlsschule de vluchteling
maar toch wilde zij gekrenkt zijn o ze was gekrenkt ze was zeer gekrenkt ach eigenlijk was ze het toch niet zoo bijzonder hij was terwille van haar zoo geërgerd geweest over die vreemde côterie verdacht aristocratisch verdacht artistiek verdacht in alles
zij waren maar van grof aardewerk en stelden twee olifanten voor die echter geen rug hadden maar in plaats daarvan groeide er uit de aarde waarmee zij gevuld waren in de ene het prachtigste bieslook dat was de moestuin der oude luidjes in de andere een grote bloeiende geranium
t is niet onnatuurlyk en niet onmooglyk in myne jaren wilde gy dat ik alles deed uit verwaantheid of uit bedilzucht juffrouw willis deeze hele voor my zeer beledigende periode zal ik in eens beantwoorden
dit arme kind was echter de trots van zijn land geworden hij wist uit marmer voorwerpen te houwen waarover de gehele wereld verbaasd stond en juist aan deze was de eervolle taak opgedragen uit klei een heerlijk schoon beeld voor het gieten in metaal te vormen
hij ratelde het was waar maar er was iets gezelligs en aangenaams in zijn geratel iets dat haar al wilde zij het zich niet bekennen onderhield na den eenzamen achtermiddag dien zij zich vervelend had doorgebracht aan de zijde heurer hakende moeder
eersten nadenmiddag den besten hebben wy een muziek partytje ik hoop dat ik haar wat voldoen zal ik hoop dat ik my aangenaam zal kunnen maken in de oogen myner beminde ô liefde hoe zyt gy voor onze natuur berekent nu ik bemin ontwikkelen zich vermogens in mynen geest die ik niet eens betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart wist dat er waren
welnu ge zegt er niets van zei een der wevers oh het is prachtig het is allerkeurigst antwoordde de oude minister en keek door zijn bril welk een fijne stof welke levendige kleuren
geliefden dat onder het geschilderd plafond en tusschen de peluche draperieën van haar salon haar te zwaar en te luid in de ooren had geklonken eigenlijk vond ze het een vreeselijk geblèr waarom zong eline liever niet iets aardigs iets luchtigs uit de een of andere bouffe
hoe weinig begrijpen wij ons zelf hoe zouden dan de anderen zelfs de besten ons altijd kunnen begrijpen maar juist door de wrijving wordt het edelgesteente geschapen de wrijving had hier plaats zou de wereld het edelgesteente eenmaal erkennen
dit is t niet al ik heb een zoon die zoon woont by my als hy niet voor zyn heer buiten's lands is dat meermaal gebeurt ik wagt hem t'huis en hy schryft my dat hy nu voor eerst denkelyk in de stad blyft
marie kon toch niet altijd bij haar lili thuis zitten als ze zoo dwaas was ziek te worden en daarbij mama bleef haar gezelschap houden een zucht ontglipte haar lippen terwijl zij uit den bon bonnière
ik zou toch wel eens willen weten hoe ver zij al met die kleren zijn dacht de keizer maar het was hem werkelijk bang te moede als hij er aan dacht dat diegene die dom was of niet voor zijn ambt deugde ze niet zou kunnen zien
wel als beminlyk is dat vermogen op haar kunnen krygen t welk nodig zyn zal zo wel voor haar welzyn als voor zyn geluk zyt gy myn goede willem nu die man zyt gy in staat om eene vrouw van zulk een edel vernuft van zo vele bevalligheid immer iets te weigeren
het vermolmde hout en de haringkop zwoeren echter bij alles wat hun heilig was dat het slechts op bepaalde tijden licht van zich gaf en dat het daarom volstrekt niet in aanmerking kon komen
zie daar een verhaal dat ik met de grootste betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart naauwkeurigheid hebbe opgestelt hoe gy na het doorlezen te hebben over my zult oordelen moet ik afwagten en indien de heer edeling by aanhoudenheid my blyft beminnen moet hy alëer ik hem voor my kies dit lezen
zij was bang aanstellerig te schijnen en zij zweeg en zij zwegen beiden terwijl zij langzaam voortgingen met het gesuis van de zee in hun ooren en met een zelfde zacht wiegend gevoel in hun harten dat zij beiden in elkander rieden en dat hun stilzwijgen scheen te vullen met meer dan woorden
en hij gaf aan de beide bedriegers veel geld vooruit opdat zij een begin met hun arbeid konden maken zij stelden nu twee weefgetouwen op en deden alsof zij werkten maar zij hadden volstrekt niets op deze weefgetouwen
lief heb ik haar waaragtig dat is t maar anders zou ik dus lang niet het masker voorhouden zy stondt al lang op de betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart grote lyst maar wat praat ik van liefde tegen zulk een liederlyken knaap als gy zyt een vrouw is by u een vrouw
het was een schone zonnige dag vlaggen wapperden er van torens en daken in het koninklijke stuttgart de torenklokken luidden tot feestelijkheid en vreugde
wat was hy altyd grappig en wat het hy my dikwyls een gulden gegeven en ik wou juffrouw graag wat in haar huishouwing kopen al was het maar een glazenkasje of een turfbakje maar voorlede week kwam je tante hofland my tegen wel nou pietje zei zy weetje nou betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart wel dat jou juffrouw nou in zo een slegt huis woont en zo waerelds gekleed gaat
de schildwacht die van zijn post afgelost wordt kent zijn opvolger ten minste en kan hem nog enige woorden toefluisteren maar de lantaarn kende haar plaatsvervangster niet en zij zou haar toch zo menige nuttige wenk omtrent mist en regen hebben kunnen geven
de hoge boomen de dicht in elkaar gegroeide takken de naakte zwarte mensen te paard en geheele troepen olifanten die met hun plompe poten riet en struiken vertrapten
maar zonder hem te achten ook om hoedanigheden die hy niet heeft want zie kind als men onze eigenliefde maar een goed woordje geest is zy een goedaartige malloot en geeft ons met yver veel meer wederom dan zy ontfing
tweemaal las hij het en kuste het en keek naar mij op met ogen die duidelijk schenen te zeggen ik ben de gelukkigste van alle stervelingen alleen hij en ik wisten wat er in die eerste brief van zijn geliefde geschreven stond
zij was nu zoo en niet anders zij gevoelde het dat zij moeilijk zichzelve kon zijn dat het haar integendeel gemakkelijker was zich steeds in de eene of andere rol te denken nu de rol der eenigszins pozeerende maar altijd bevallige en overgelukkige aanstaande van een degelijken jongen man
slechts één klok zweeg maar zij fonkelde dan ook in de heldere zonneschijn straalde van het gelaat en van de borst der roemrijke gestalte
sara burgerhart aan den heer abraham blankaart ge eerde heer zeer waarde voogd de steen is geworpen ik ben t ontvlugt en acht het pligtmatig u alles te melden gister namiddag ben ik hier in myn nieuw logement gearriveert ik zal alles vertellen
toch verlangden zij de fijnste zijde en het prachtigste goud dit staken zij in hun eigen zakken en werkten tot laat in de nacht aan de lege weefgetouwen
en werkten of lazen of praatten terwijl haar beider kinderen f vor de tent of in een grooten zandkuil met hun schopjes groeven f dicht bij de zee als kleine ingenieurs de wonderlijkste aquaducten schiepen
deze gaven zich voor wevers uit en zeiden dat zij de mooiste stoffen die men zich maar kon voorstellen konden weven de kleuren en het fatsoen waren niet alleen allerprachtigst
luister dan indien vive meisjes verstand hebben en een mooi zottinnetje zal nooit uwe vrouw worden dan vinden zy veel meer behagen in mannen zo als gy dan in die slegthoofden waar toe ik de eer hebbe te behoren jongens die haar slegts diverteeren jongens die nog niet half zo veel verstand hebben als zy
ja ik zal tegen de keizer zeggen dat het mij best bevalt nu dat doet ons genoegen zeiden de beide wevers en daarop noemden zij de kleuren met namen en gaven een verklaring van het zonderlinge fatsoen
hy zal eigenlyk onder onze goede mannen behoren en gy weet wie het zyn die men dien eernaam geeft ik zou hier nog meer reden kunnen byvoegen doch dit zy u genoeg nu weet gy waaröm ik juffrouw burgerhart niet by my kan in nemen hoe zeer naatje er op aandringt
thuis verweet betsy aan haar man dat hij niet wist hoe met vere om te gaan en zij in heur vage vrees voor dien neef in wien zij een geheime kracht vermoedde die haar heerschzucht naar welgevallen zou kunnen doen bukken had het voornemen opgevat coûte que coûte haar mans brusquerie te doen vergeten
maar de gedachte dat zij niet wist of zij er dan de herinnering nog van zou behouden dat zij eenmaal een straatlantaarn geweest was pijnigde haar maar hoe het ook met haar mocht aflopen
alles was stil en de haren rezen henk te berge een doodelijke angst overviel hem in de tragische stilte die nu het groote huis doorgonsde hij stond op hij was niet meer meester van zichzelven hij moest zekerheid hebben hij moest zien toch aarzelde hij een oogenblik eline's slaapkamer binnen te gaan maar ook
schoon t hier de plaats niet is daar deugd haar loon zal vinden schoon t waar geloof haar wyst naar d andre zy van t graf voorzienigheid nochtans staat somtyds aan haar vrinden reeds nog op aard een deel van t heil hun wagtent af
lief ballet zeide emilie gapende achter heur waaier en vlijde zich gemakkelijker in haar fauteuil een weinig onder den indruk van het genoten diner eline knikte
wat was er op te zeggen elk zyn beurt dat's niet te veel en ook kind gy moogt ouder en wyzer zyn zo veel als het u zelf maar blieft doch ik ben zeker nu iets meer betekenent dan gy ik ben eene getrouwde vrouw
de oude luidjes zaten aan hun avondmaal en wierpen vriendelijke blikken op de oude lantaarn waarvoor zij gaarne een plaats aan de tafel zouden ingeruimd hebben
dit alles zegt u uw eigen onbedorven hart lieve saartje naar mate ik uwe schuldeloosheid ken en hoe dieper ik in uw lot inzie des te meer liefde zorg en medelyden heb ik voor en met u
kijk daar heb je de van raats en freule vere met erlevoort zeide de jonge hijdrecht ze komen hier tegenwoordig iederen avond wat kleedt eline zich tegenwoordig bespottelijk eenvoudig merkt léonie aan
hoe smaakt u dat saartje de zware goude beugel was want de vrouw was losjes gekleedt op de tablier geschoven en maakte tegen een superbe orloge geen onäartig contrast
als er geen waskaars in u opgestoken wordt dan kan niemand der anderen iets in u zien daaraan hebben de sterren niet gedacht zij menen dat alles wat licht geeft een waskaars in zich heeft maar ik ben nu moe en zal wat gaan liggen en hij ging terstond liggen
zij had zich een weinig vermaakt en iets van vroeger in zich teruggevonden en hij had dit onschuldige genot vergald door haar te herinneren dat zij zich in een kring bevond die haar niet voegde wist zij dit niet zoo goed als hij en juist omdat zij dit wist omdàt ze gevoelde dat hij gelijk had omdàt hij dacht als zijzelve dacht was zij gekrenkt
heb ik u nu geen langen brief geschreven zo gaat het het eene denkbeeld brengt het andere voort myne waarde zuster blyft zwak nu eens wat beter dan wat erger ik durf de snaar van naar huis te gaan niet meer roeren zy kan dat denkbeeld nu niet dragen
maar neen dat mag niet gebeuren zolang de oude luidjes leven zij hebben mij om mijns zelfs wil lief zij hebben mij geschuurd en mij olie gegeven en ik heb het immers ook even goed als het hele congres in de beschouwing waarvan zij insgelijks genoegen vinden
de wind bruiste over haar heen en had reeds kunnen vertellen van hem bij wiens geboorte de klok geluid had vertellen hoe koud hij zelf over hem heen gewaaid had in het bos van het naburige land
en met het getintel der pendeloques weêrkaatst werd in den ronden spiegel en henk vroeg de oude dame o die dut zeker nog lachte eline wacht ik zal hem even roepen neen neen laat hem arme jongen zeide mevrouw van raat laat hem maar slapen en blijf wat met mij keuvelen kind
wat ben ik hongerig naatje ik kan altyd wel eeten en neem s avonds een trommeltje met beschuit naar bed nu kind gy zult wat ondervinden ik moet myn jantje immers voorraat bezorgen
de dagen werden gedurig korter en somberder en het was donker zelfs buiten onder den vrijen hemel nog donkerder was het binnen de oude kleine huizen
na de teleurstelling harer filantropie en vroomheid vertrouwde zij niemand meer zij zag om zich rond en zij geloofde niet dat georges en lili van elkander hielden en met elkander gelukkig waren het kon niet anders of zij moesten zich in elkander bedrogen hebben en nu huichelden zij om dit te verbergen
toen de lantaarn voor het eerst op den paal gezet werd was de lantaarnopsteker nog een jeugdig krachtig man ja dat was al een hele tijd geleden dat zij lantaarn en hij lantaarnopsteker werd
wyn met water een vrouw en een straatdeuntje en zie daar myn franschjes zyn hun koning te ryk overal vindt men onder de gemene burger lieden danspartytjes die geheel vrolyk en kunsteloosheid zyn
maar het bleef bij olie en geen waskaars kwam er te voorschijn zij brandde de hele avond door doch zag nu maar al te goed in dat het geschenk der sterren voor dit leven een dode schat zou blijven
als ik wist dat je nog tevreden bij me zou kunnen zijn dan zou ik je niet zeggen ga weg maar nu zeg ik ga mijn arm kind ga en kom bij me terug wanneer je wilt eline snikte o ik weet zoo goed dat het alles mijn fout is
nu viel er een heldere verschietende ster neer en liet een lange vurige streep achter wat was dat riep de haringkop uit viel daar niet een ster naar beneden
je hebt alles dubbelt en dwars en daar is nog zo een menigte goed van myn vrouw ook hy maakt my recht verlegen want ik zie niets of je hebt het betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart ik ik ben niet heel hebzugtig en met dit al daar is iets dat gy my geven kunt had ik dat
myn beste myn hartvriend geluk ken ik u wel dan is deeze dame uit alle vrouwen geschikt het allergeschiktst om u in het huwlyk gelukkig te maken
de vele fakkels verduisterden mijn licht langs de huizen stonden de mensen dicht op elkaar gedrongen zij sloten zich allen bij de lijkstoet aan maar toen de fakkels uit mijn gezicht verdwenen waren en ik eens in de rondte keek stond er nog iemand tegen mijn paal aan te leunen en weende
moeder en vader kusten het en in hun bijbel schreven zij op de tiende november zeventienhonderd negenenvijftig schonk god ons een zoon
burgerhart zwarigheid kan opgeven indien beide den godsdienst van jezus christus door eenen deugdzamen wandel belyden en beleven indien beide vry zyn van die kinderagtige verkleeftheid aan iets dat men ons gezegt heeft waarheid te zyn eenig en alleen om dat men het gezegt heeft
de tweede was een stuk vermolmd hout dat ook licht rondom zich verspreidt het was zeide het van een oude stam afkomstig eenmaal het sieraad van het bos
ik zeg myne liefde ziet gy met bekommering op de aanstaande gebeurtenis zy indien dit zo ware dan zoude ik niets erger zyn dan eene zwakke vrouw en gy zoudt immers wel geduld met my hebben willen
waarom spreekt u zoo treurig is u dan niemand van nut houdt dan niemand van u en houdt u van niemand zij lachte schamper maar er zijn toch menschen die belang in u stellen vroeg hij verder
de kamerheren die de sleep moesten dragen grepen met de handen naar de grond alsof zij de sleep optilden zij deden alsof zij iets in de hoogte hielden zij waagden het niet te laten merken dat zij niets konden zien
toen ik t'huis kwam moest ik zo betuigen voor den here nu weet ik dat by u geen aanneming des persoons is maar dat yder in wat staat of rang in wat kleding zo die der betaamlykheid maar niet kwetst die de gerechtigheid lief heeft u aangenaam is
vertrouwende echter dat gy deeze myne heuschheid niet zult misbruiken geloof my dat ik tot gistren toe nooit er aan gedagt heb of gy my met andre dan de oogen eens vriends zaagt
frédérique had langzamerhand berust in het feit paul niet meer te zien zij verschrikte dus hevig toen zij op een middag hem op straat zag aankomen heur hart bonsde zij werd zeer bleek en zoo zij had moeten spreken ware het haar onmogelijk geweest een klank te uiten
bij voorkeur een reisbeschrijving en dan las de waardige grijsaard zijn vrouw voor van afrika van de grote bossen van de olifanten die daar in het wild rondlopen
o het is allerprachtigst zei hij daarop overluid het heeft mijn allerhoogste bijval en hij knikte tevreden en keek naar het lege weefgetouw want hij wilde niet zeggen dat hij niets kon zien
de lantaarn zag geducht tegen de volgende dag op want zij wist dat zij dan voor het eerst van haar leven op het stadhuis zou komen en door de burgemeester en de gemeenteraad bezichtigd worden
hy drukt het in zyn arm hy geeft het zynen zegen kust myn beminde vrouw en zwygt door blydschap stil en wie houdt met méér vuurs met hartlyker vervoering met méér erkentenis voor t heil dat hy ontfing met meer bewogenheid met sterker ziels ontroering u aan zyn kloppent hart dan uw
en waarom heb je hem afgewezen ik geloof dat ik nog al trotsch was zag je zoo op mijn jongen neêr
op het brugje dat over de goot lag stonden drie personen die zich aan de lantaarn wilden voorstellen want zij verkeerden in de waan dat deze de post zelf te begeven had
maar deze gedachten hield zij voor zich want het was een brave eerlijke oude lantaarn die niemand ooit kwaad deed en wel het minst aan de haar gestelde overheid
op klompen was hij de deur uitgegaan aan zijn vader die op de marinewerven werkte had hij het middagmaal in een ouden verschoten omslagdoek gebracht
zij wipte van haar stoel het licht weifelde de deuren schoven dicht een licht applaus klapte als op ongelijke handslagen door de zaal maar weldra herhaalde zich het witte vizioen van schuimend gaas en een engel boog zich met roerenden blik over den breeden arm van het kruis om de bezwekene die nu met geloken oog daartegen lag op te heffen
alleen op het kerkhof waren er nieuwe graven bijgekomen en daar in het gras dicht bij den muur stond nu de oude klok zij was van haar hoogte neergestort had een barst gekregen en kon niet meer luiden er was dan ook een nieuwe klok in haar plaats gekomen
ik zweeg van smarte zy was eenige minuten spraakloos en toen ik myn gloeijent gelaat ophefte zag ik dat zy eene flaauwte hadt ik sprong op ging uit de kamer riep frits zei hem zagtjes geef azyn en zwyg de goede man bestorf doch gehoorzaamde
de oude minister paste goed op dat hij hetzelfde zou kunnen zeggen als hij bij de keizer terugkwam en dat deed hij ook nu verlangden de bedriegers meer geld meer zijde en meer goud dat zij bij het weven moesten gebruiken
eerst nog trouwt gy edeling alléén uit liefde uit een personeel behagen in hem of om dat gy besluit dat dit huwlyk voor betje
het scheen haar of het plafond op haar neêrzakte of zij niet ademen kon en zij stortte wankelend naar de deur haar kamer uit het breede portaal over de slaapkamer van betsy in mijn god mijn god betsy betsy schreeuwde zij benauwd uit alsof een vuist haar worgde betsy lag in bed in de
maar ofschoon haar de macht verleend was zich in roest en stof te veranderen als zij dit wenste deed zij dit toch niet zij werd in de smeltoven geworpen en in een ijzeren kandelaar veranderd zo mooi als men maar zou kunnen wensen om waskaarsen daarop te plaatsen
het ging met deze evenals met de eerste hij keek al en keek al maar omdat er behalve het lege weefgetouw niets was kon hij ook niets zien
zeker juffrouw hier dan maar dadelijk wil je wanneer wordt de eerste bus gelicht morgenochtend ik geloof om acht uur juffrouw o hier maar dadelijk wil je subiet juffrouw gerard ging met den brief en eline bleef staan bijna wezenloos zij hoorde gerard de trap afgaan zij hoorde
doch in de laatste jaren toen zij alle drie de lantaarnopsteker zijn vrouw en de lantaarn oud geworden waren had de oude vrouw haar verzorgd geschuurd en van olie voorzien
de pen lag nog op t papier ik kuschte die de brief zeide juffrouw brunier is zo gy ziet aan my zy brak dien open zy las doch kon niet voortgaan zy gaf hem my om hem te lezen myne oogen schemerden myne tranen
maar een klinkend metaal was zij en klinken deed zij zodat dit geluid zich in de wijde wereld moest verspreiden en hoe enger het achter de schoolmuren werd en hoe bedwelmender het mars halt front klonk
als ons hart zegt men doet u ongelyk gy verbetje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart dient dit niet dan is de belediging zelf vreugd by de bewustheid dat wy haar die ons lief heeft kwalyk behandelen k terwyl zy zich bevlytigt om ons te helpen dit gevoel hoe pynlyk troost my echter het maakt my uwer vergeving waardig
maar er mengde zich in die behoefte tevens een zweem van zegevierenden trots tegenover frédérique in wie zij na den st nicolaasavond waarom wist ze niet een geheimen afkeer jegens haar eline vermoedde
maar hij heeft immers niets aan riep eindelijk het gehele volk dit trof de keizer want het kwam hem voor dat men gelijk had maar hij dacht bij zich zelf nu moet ik mij goed blijven houden en de kamerheren liepen nog deftiger en droegen de sleep die er niet was
zie daar myn philosoof myn redelyken broeder hals over kop verlieft schone stukken en dat op een meisje dat hy niet dan van één namiddagje kent
nu geloofde hij weliswaar dat hij voor zichzelf niets te vrezen had doch hij wilde toch eerst maar een ander zenden om eens te zien hoe het er mee gesteld was
lili zat in den salon te lezen toen frédérique binnen kwam zij had eenige visites gemaakt en zij eindigde nu haren middag bij de verstraetens is marie uit vroeg freddy neen antwoordde lili wij zijn uit geweest marie is nog boven
ook dat vertelde z'n moeder 'm dat de oude torenklok haar troost en vreugde in haar noden had toegezongen en dat zij gezongen en geklonken had toen hij het zoontje haar gegeven werd
in de grote stad waar hij woonde ging het zeer vrolijk toe iedere dag vertoonde zich daar vele vreemdelingen op zekere dag kwamen er ook twee bedriegers
tot uw dochter tot de vrouw van mijn zoon tot jouw vrouw paul begrijp je me of schemert het je nog zoo een beetje glimlachte zij schalks hij richtte zich als getroffen op neen mama ik wil volstrekt niet dat u dat doet ik weet immers niets zekers van freddy
hy heeft letje u niets gezegt van zekeren brief ik geen woord zy weet ook niet dat ik naar u toe ben zie ik wou eerst weten hoe gy er over denkt gy zyt haar weldoender zegt zy
nog zie ik hoe hy my gevolgt door myne glimlachende moeder in huis draagt ô dat waren gouden dagen waren het niet myne moeder hadt eene zuster die veel ouder was en waar by ik nu inwoon
u is zoo lief u heeft alles voor me over en het eerste harde woord moet ik nog van u hooren u zou me willen bederven als uw eigen kind en ik stoot u af met mijn opvliegendheid en mijn
t waren beiden doodeerlijke mensen nooit hadden zij de lantaarn ook maar een enkele droppel olie tekortgedaan het was de laatste avond die zij op straat doorbracht en de volgenden dag moest zij naar het stadhuis toe
het geval met den heer r was mooglyk hoogst nodig om my in staat te stellen uit volle overtuiging uwe vermaningen te volgen ik wil voor u niets verbergen weet dan dat myne zucht tot het bywonen van vermaken zo sterk by my was toegenomen dat ik zeg het met schaamte
donkere dagen koude nachten trokken er ook over de oude klok heen zij had daar geen hinder van maar de klok in des mensen borst zij gevoelt haar treurige tijd hoe ging het met de jonkman hoe ging het met de oude klok
zie daar ik zal openhartig handelen ik zal uwen brief beantwoorden zo als my dunkt dat dit behoort gy moet my zo min betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart voor beter dan voor slegter houden dan ik ben ik zal weêr eens eene ontdekkende predikatie doen
gij zijt ziek zeide ik toen wij weder stilstonden ik geloof het ook in elk geval ben ik doodmoe
ze haalde minachtend de schouders op ik wist niet dat je me voor zoo kinderachtig hield alleen nu wat zij zag hem onderzoekend aan met haar heldere oprechte oogen en hij gevoelde zich een weinig verlegen onder dien uitvorschenden blik
zo ging de keizer in een plechtige optocht onder de prachtige troonhemel en alle mensen op de straat en voor de ramen zeiden oh wat zijn de kleren van den keizer mooi wat staan ze hem goed welk een lange sleep heeft hij eraan
nu trad de goede oude minister de zaal binnen waarin de beide bedriegers zaten en aan de lege weefgetouwen arbeiden de hemel beware mij dacht de oude minister en spalkte zijn ogen wijd open ik kan er niets van zien maar dat zei hij niet
hij verbleekte een weinig terwijl hij haar vol verwachting aanstaarde het ontging haar niet dat hij gespannen luisterde aan eline dien waaier heeft gegeven dien waaier van
al moge dit ook slechts onder het getal der kleine steden behooren toch ligt het allerbekoorlijkst aan den neckarstroom die voorbij dorpen ridderkasteelen en wijnbergen vloeit om zijn wateren eindelijk met die van den trotschen rijn te vermengen
t kwam ook al uit dat duitschland en broeder benjamin zeidt dat daar nou zulke slegte boeken van daan komen en dat rabeners huis om zyne spotternyën verbrant is en dat hy nog spotte toen het al brandde denk nog spotte
zij had de vorm van een engel gekregen die een grote bloemruiker draagt midden in de ruiker werd de waskaars geplaatst de kandelaar kreeg zijn plaats op een groene schrijftafel
by komt nog dat hy zeer vele affaires heeft zo ik nu iets op u vermag gebruik in alle zulke beuzelingen uw verstand laat uw vernuft hem dan doen lachen
en zij rieden hem deze nieuwe prachtige kleren bij gelegenheid van de plechtige optocht die er zou gehouden worden voor het eerst aan te trekken het is heerlijk prachtig schitterend zo ging het van mond tot mond men scheen er overal hoog mee ingenomen te zijn
en nu sla ik een reisje over om aan u te kunnen schryven want wie weet of deuze brief in veertien dagen nog vol is ik wil maar zeggen juffrouw dat ik gehoort heb dat de juffrouw gaat trouwen met een heer
zij liet zich in de canapé neêr en zag glimlachend naar eline die zich op een lage pouffe zette aan haar zij eline nam de dorre geaderde hand der oude vrouw in de hare en hoe maakt u het mevrouwtje goed u ziet er vandaag uit als een jong meisje zoo gladjes ik zie geen enkelen rimpel op uw voorhoofd
ééne zwarigheid en wel eene groote maar niet de grootste immers niet by weldenkende menschen er is nog iets anders de kwaadäartige uitleggingen der waereld niet eens in aanmerking genomen zynde ik zal rondborstig spreken nooit kan eene betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart saartje burgerhart met eenen willem willis gelukkig zyn
moeder en zoon hadden het kerkhof betreden zij bleven voor de oude klok staan en de moeder vertelde aan haar zoontje hoe juist deze klok eeuwenlang een zeer nuttige klok geweest was hoe zij voor de doop voor de bruiloft en voor de begrafenis geluid had
nu vierentwintig jaren geleden voor t eerst opgestoken had hij beschouwde haar als zijn kind want hij had er geen ander en de lantaarn werd hem ten geschenke gegeven
mits echter dat myn heer uw vader haar die eer aandoet waar op ydere brave jonge juffrouw in zo een geval recht heeft indien men ons om dat wy misselyke potentaten zyn alles moet laaten doen dat men wil wel dan zyn de redelyke menschen waaragtig te beklagen
zij wischte echter hare tranen af zij hoorde bellen en willem in de vestibule loopen en ze hoorde hare moeder zeggen zeg aan den koetsier van mevrouw van raat dat hij terug rijdt om meneer paul te halen maar meneer is niet in de laan van meerdervoort meneer is bij meneer verstraeten gauw willem
een van deze huizen keerde zijn gevel naar de straat toe en stond daar met zijn kleine lage ramen armoedig en gering arm was ook de familie die in het huisje woonde maar zij was braaf en vlijtig en droeg een schat van godsvrucht in het diepst van het hart
haar toilet van lichtgrijs étamine was bijna opvallend eenvoudig terwijl de brides van het capothoedje haar gelaat in een zijden lijst hielden omvat erlevoort zag er flink uit en zoo gedistingueerd henk zoo gezellig dik zoo goed doorvoed haar man was toch nog zoo kwaad niet ze had slechter kunnen treffen
de grootheid zyner middelen verbysterde myne ouders dermate dat men my beval dien heer te trouwen en zulk een schone party niet afteslaan mejuffrouw kwiks zo hiette myne moeders vriendin tradt in hun gevoelen de jonge heer toonde zyne belangeloosheid en beminde my op zyne wys toen waarlyk
mooglyk zo zy er geene onoverkomelyke zwarigheden in ziet neemt zy u in immers tot uw voogd anders beveelt wat zegt gy daar van wat gy ook besluit acht u zelf en ik blyf u achten gy weet het geluk is de gezellinne der deugd schyn bedriegt
zij stortte op hare knieën voor hem neêr en wilde iets zeggen maar vermocht geen woorden te uiten zoo hevig snikte zij nu niet meer gedwongen met een onhoorbaar droog gehik maar geheel natuurlijk wegsmeltende in een vloed van tranen zij legde haar bonzend gloeiend hoofd op zijn knieën en zij zocht zijne hand te vatten en snikte snikte
daar was indertijd dat knappe jonge mens het is al vele jaren geleden deze hield een briefje op roze papier in de hand het was zo keurig geschreven en wel door een dameshand
eene kleine ongesteltheid eene onaangename ontmoeting een weinig hoofdpyn maken de redelykste menschen wel eens wat luimig hier voor is uw edeling zo min beveiligt als een ander
maak u uit den weg zei mevrouw en deedt my in een kabinetje gaan my inluisterende sluit het van binnen de lieve ontkomene vloog met de handen voor haar oogen frits voorby en wierp zich op het punt van te bezwyken in een armstoel neder zag mevrouw buigzaam zag letje
hij had reeds menige avond als hij daar op zijn kleine stoeltje zat naar zijn vader geluisterd wanneer deze overluid uit gellerts fabelen of uit klopstocks verheven gedicht de messias voorlas
moesje riep zij eensklaps weenend uit doet het je veel verdriet dat ik weg ga zeg hadt je me nog langer bij u willen houden met mijn ondankbaarheid en mijn drift zij liet zich op een kussen aan mevrouws voeten neêr en zoende haar hand mevrouw streek eline zacht over het voorhoofd
in de hoofdstad van de landsheer werd een groot feest gegeven duizenden lampen en lichten straalden daar vuurpijlen stegen er ten hemel op
ik ging met den deugniet gelyk gy weet in den hortus medicus vast voornemende om nooit weêr met hem uittegaan en echter hy was dezelfde beschaafde aangename fatsoenlyke man omtrent my
zij zou hem toch niet zien al ging ze docht haar in een voorgevoelen bijgeloovige denkbeelden maakten zich van haar meester zij meende het was nu bij negenen als mina nog vor negenen kwam om haar waschtafel te ordenen zou zij morgen fabrice in het bosch
prachtig riepen al de heren uit maar zij konden er niets van zien want er was ook niets te zien gelieft uwe majesteit thans uw kleren uit te trekken zeiden de bedriegers dan zullen wij ze u aantrekken hier voor de grote spiegel
dat zal nog zoo gauw niet gebeuren zei de wind nu blaas ik u de herinnering in als ge meer andere geschenken van dien aard krijgt dan kunt ge nog een gelukkigen ouden dag hebben
wat een rommel sprak zij binnensmonds en zij borstelde zittend heure haren uit golvend en aschblond om daarna van een grooten kwast een sneeuw van poeder op haar armen te doen vallen
allerlei dingen kwamen haar in de gedachten en bij tijd en wijle flikkerde haar vlam daardoor even op zij had in zulke ogenblikken een gevoel dat men zich ook harer zou herinneren
zelfde ten vervolge ik moest mynen vorigen die hier nevens gaat zo schielyk afbreken om dat tante my riep schoon zy my niets te zeggen hadt en slegts beval by haar te zitten
en het duitse land en zie hoe dit nu toeging zonderling en heerlijk gaat het toch in de wereld toe in denemarken op een van die groene eilanden waar de beukenwouden ruisen en de vele hunebedden ons aanstaren was een arme knaap
die zouden beslissen of zij nog tot verdere diensten bruikbaar was of niet daar zou dan bepaald worden of zij in het vervolg haar licht voor de bewoners van een der voorsteden zou laten schijnen dan wel naar de een of andere fabriek op het platteland verbannen worden
maar toen de oude lantaarnopsteker haar aankeek en er van sprak wat zij beiden alzo met elkaar doorleefd hadden in regen en mist in de heldere korte zomernachten zowel als in de lange winternachten wanneer het sneeuwde zodat het hem goed deed als hij weer in zijn kelder kwam
zag zy zich zelf met meer goedkeuring was de heer hendrik niet zo ver boven haar in hare eigen gedagten dan zeker zou vroeg of laat de heer hendrik de man harer verkiezing worden met een groot vermaak observeer ik hoe de heer edeling by alle voegzame gelegenheden zich poogt te doen kennen en ons meisje occasie geeft om zich te laten kennen
dom ben ik niet dacht de man dus deug ik niet voor mijn ambt dat is gek genoeg maar ik moet dit niet laten blijken en zo roemde hij het kleed dat hij niet zag en betuigde hun zijn ingenomenheid met de heerlijke kleuren en het sierlijke fatsoen
ii de trammen van den ouden scheveningschen weg naar het kurhaus waren stampvol zij werden op de halte anna paulownastraat laan copes van cattenburg bestormd door een wachtende menigte die in een oogwenk de wagens gevuld en de perrons overladen had of de imperiale was opgeklommen
twee heldere kinderogen staarden haar aan en het haar van de kleine straalde als van goud het kind werd op de aarde met klokgelui op de sombere novemberdag ontvangen
wie van u kan belang stellen in my te vernederen hoe dikwyls werken onbermhartige menschen echter uit dit verfoeilyk beginzel terwyl zy de waereld diets maken dat hun yver voor de deugd dit vonnis velt
en dacht hij aan haar hoe zou hij haar dan herdenken met weemoed of met onverschilligheid zij vermocht zich geen antwoord te geven op die vragen die wreed in haar omwoelden zoodra zij even alleen was
dat was hun bloementuin aan de muur hing een groot bontgekleurd schilderij dat het congres van wenen voorstelde op deze wijze hadden ze alle koningen en keizers opeens bij elkaar
kliekjes zei zy goed ik heb honger maar wy zullen tantes gezontheid eens drinken toe meid haal eens een fles wyn jy hebt zeker den sleutel ik doe niet juffrouw saartje nu ik van putten sprak kreeg ik aanstonds deezen tytel jy jokt bregt als tante er van spreekt zal ik haar den wyn betalen
zachtjes aan temperde de luidruchtigheid van die drukke atmosfeer vol muziek gescherts gasgloed en bonte kleuren zich tot een leegte en een rust terwijl de lantaarns reeds hier en daar waren uitgedraaid en slechts enkele groepjes bleven zitten genietende van de zachte lucht die ruimer werd als doorgeurd met een zilte frischheid
hij en zijn twee jaren ouder zusje hadden hete tranen gestort over hem die voor ons allen de dood aan het kruis gestorven is bij dit eerste bezoek te marbach was het stadje niet veel veranderd het was immers ook niet lang geleden dat zij het verlaten hadden
des nagts vermoeit thuis komende kost gy met u zelf niet afrekenen en vielt in slaap by uw ontwaken dagt gy kan er dit alles wel door gaat het niet te grof en zie daar gy wordt weêr uitverzogt en gy gaat weer uit gy dagt het kan nu niet anders het moet met de vryagie er zo door
nu viel er een droppel op de lantaarn neer deze droppel zeide dat hij uit de grauwe wolken kwam en ook een geschenk was misschien wel het beste
toen paul na eenigen tijd weder in den haag kwam sprak zijn moeder geen woord over frédérique en haar bezoek al meer en meer begon mevrouw met diplomatische tact de draden van heur net te spinnen
zyne middelen zyn ruim genoeg myne dochter is eene goede huishoudster en zy leven als uit de waereld voor naatje heb ik des niet te zorgen wat myn zoon willem aangaat gy myne hartvriendin moet alles weten
toen in een overmaat van moed zag zij om zou hij ook neen hij liep door met de handen in de zakken en zij zag alleen zijn breeden rug die zich verwijderde
zij woonden weliswaar in een kelder die twee el diep onder de grond was men moest een stenen gang door om er in te komen maar van binnen zag het er toch recht gezellig uit en het was er warm want zij hadden tochtlatten om de deur gespijkerd
met een gehele schare van uitgelezen mannen waaronder zich ook de beide eerlijke staatslieden bevonden die er reeds vroeger geweest waren ging hij naar de beide listige bedriegers toe die uit al hun macht weefden maar zonder draden
daar hebt gy immers niets tegen ik kon u wel wys maken dat ik er ging om myn fransch te onderhouên doch dan jokte ik u wat voor neen ik ging er met geen ander oogmerk dan om eens een fransche comedie te zien spelen
hy yvert verbaast voor de rechten der vrouwen de vrouw zegt hy is het zonnetje in de zedelyke waereld hy beweert dat alle vrouwen oorspronglyk goed zyn smit glimlachte doch beschouwde dagt my de zaak nog wat anders en hy sprak hem ook tegen mooglyk uit voorzorg om zyne rechtzinnigheid als predikant en zyn rang als man niet in gevaar te brengen
daar waaijen de witte linten der ligtzinnigheid de groene linten der zondige hoop de gele linten der dartelheid alle deeze linten worden op de wevery van den duivel gefabriceert
maar hoe en wanneer gebeurde dat in beierens koningsstad vele jaren nadat zij van de toren neergestort was heette het dat zij gesmolten was om gebruikt te worden bij de vervaardiging van een gedenkteken voor een der verhevenste gestalten van het duitse volk
den eersten keer dat ik je ontmoette had ik medelijden met je want ik zag aan je geheele wezen dat je verdriet hadt gehad en nog hadt en dat je niet gelukkig was ik bedacht wat ik doen kon om je gelukkig te maken maar ik vond niets alleen terwijl ik met je sprak en terwijl ik vol van mijn gedachte was scheen het me toe dat er iets opgewektere in je gezichtje
duitslands grote onsterfelijke dichter die gezongen heeft van de bevrijder van zwitserland en de door gods geest aangeblazen maagd van orleans
zij weten niet dat ik de witte muren in de prachtigste tapijten kan veranderen in de heerlijkste bossen in alles wat zij maar kunnen wensen de lantaarn werd overigens netjes in orde gehouden en stond geschuurd in een hoek waar zij iedereen in het oog viel
willis hoogstge eerde vriendin nu kan ik alle myne droevige dagen vergeten ik ben gelukkig gelukkig in my zelf in myne vrienden en eene der waardigste vrouwen vereert my met hare allerbyzonderste vriendschap
de volgende dag ja de volgende dag kunnen wij gerust overspringen maar de volgende avond zat de lantaarn dood op haar gemak in een leuningstoel
zal ik uwe goede hoedanigheden recht doen en blyven mejuffrouw uwe oprechte vriendin
gy zyt nog jong gy zult u dood werken zoudt gy niet een substitut in uw ampt kunnen stellen dan waart gy ten minsten van dien kant veilig al moest het u wat kosten t zou immers jammer zyn dat zulk een nyver en veelbelovent jong heer vr zyn tyd stierf en daar is voor u immers niet aan te denken brunier
en hierin ligt toch eerst het wezenlijke genot want een vreugde waarin men niet met anderen kan delen is toch maar een halve vreugde dat doet uw hart eer aan zei de wind maar ge weet zeker nog niet dat daartoe waskaarsen nodig zijn
gy weet myne liefde dat ik de vrouw niet ben om u aan te dryven tot zorgeloosheid om uw aandagt afteleiden van den aanstaanden dag neen die dag is altoos zeer gewigtig maar ik tragt alleen mogelyke omstanbetje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart digheden van het geen natuurlyk en eigen aan de zaak zelf is aftescheiden men sterft
zijn vrouw was toen nog een beetje trots alleen wanneer zij 's avonds voorbijkwam verwaardigde zij de lantaarn met een blik maar overdag nooit
het mijn plicht was ik zou hem ongelukkig gemaakt hebben maar het is wel vreeselijk dat ik het gedaan heb misschien had ik het niet moeten doen misschien had ik toch wel van hem kunnen houden o god ik wou dat het nu maar uit was dat ik dood was want ik kan niet meer ik kan niet meer dof en klankloos vielen de zinnen haar van de lippen terwijl zij
hebt ge ooit de geschiedenis van de oude straatlantaarn gehoord zo heel plezierig is zij wel niet maar toch laat zij zich wel eens een enkele maal lezen
er onstonden zo vele en zo strydige aandoeningen in myn ziel dat ik in spyt en droefheid eenige tranen storte die by grote druppels even als in een onweêr nedervielen daar op wat bedaart vloeiden zy by zagte stromen en myne onstuimige droef heid wierdt stil en eenparig
nog een kind zou de goede god haar schenken de ure was daar de moeder lag in wee en smarte daar drong het vrolijke feestelijke klokgelui van de kerktoren tot haar oren door het was een plechtige ure en de tonen der klok vervulden de biddende met geloof
nu wie weet hoe wel ik er aan doe als t immers myne kinderen waren zou ik blyde zyn dat zy met een ordentlyk man t'huis kwamen en ook t zyn lieve jongens edeling is niets dan vreugd en vernuft en willem wel dat is de beste jongen in heel amsterdam zeg ik u
ik vorm my zulke ernstige denkbeelden van het huwlyk ik vrees dat ik nog niet geschikt ben om myne bespiegelingen altoos tot betrachtingen te verhogen ik wagt den heer blankaart binnen weinige dagen laat betje wolff en aagje deken historie van mejuffrouw sara burgerhart ik met hem alles eens overwegen en gy hebt immers een vader myn heer edeling ik voelde die zet
arm in het arme huis later echter de rijke man wiens schatten de wereld zegent hem de dichter van het edele vrouwenhart de zanger van het verhevene van het heerlijke
wy aten schielyk onze bry en hy ging naar bed toen kwam ik boven en hield my stil tot dat ik hoorde dat hy wel vast in slaap was zie daar zo is de hele zaak myn lieve juffrouw
op hetzelfde ogenblik kwam de wind van de hoek der straat aanbruisen en gierde door de luchtgaten der oude lantaarn wat hoor ik daar zei hij tegen haar gaat ge morgen heen is dit de laatste avond die ik u hier aantref
ik wensch neef jan op honderd mylen ten minsten heel te utregt om dat hy my berooft van uw byzyn hy vroeg naar u en zei dat hy met zeer veel achting van u door zekeren heer hadt horen spreken
dan wil ik u tot afscheid toch nog wat geven ik blaas nu op zulk een wijze in uw hersenkast dat ge u voortaan niet alleen alles wat ge gehoord en gezien hebt zult kunnen herinneren
uwe lieve moeder bezoekt my zo veel zy kan myn broêr alle daag mevrouw edeling was hier gistren met de twee oudste kinderen maar myn willis was er niet anders ik had zelden aangenamer dag wat was zy vrolyk
de beide bedriegers verzochten hem naderbij te komen en vroegen of het geen prachtige stof en geen fraaie kleuren waren daarop wezen zij naar het lege weefgetouw en de arme oude minister spalkte zijn ogen nog wijder op maar hij kon niets zien want er was ook niets te zien
gave god dat men in onze kerk vele zulke jongelingen hadt hoe zouden zy eene lere zo heilig en zo op het gezont verstand rustende als de lere des euangeliums ten voordeele zyn
ja destijds wist niemand dat nog zelfs de oude torenklok niet hoe hoog zij ook hing en ofschoon zij het eerst over hem geklonken had over hem die eenmaal het schone lied van de klok zou zingen
het diepst haars harten stegen haar gedachten tot god op en ter zelfder ure werd haar een zoontje geboren zij was van oneindige blijdschap vervuld en de klok boven in de toren luidde als het ware haar vreugde over stad en land uit
men verdrong elkander zeer ernstig van gelaat zelfs ter wille van het kleinste staanplaatsje onbarmhartig voor wanhopige lotgenooten onder wie vele dames met een overspannen zenuwachtigheid en een bont gefladder van lichte toiletten den tram omliepen turende door de glazen of zij wellicht nog een zweem van een open plekje bespeurden
bekoort door dit heerlyk gezicht schelde ik en zei aan onzen knegt frits vraag aan de dames of zy eens by my gelieven te komen oogenblikkig traden zy binnen na eene hele menigte buigingen en complimenten bezagen zy alles met genoegen
je mama heeft zelf me gevraagd dikwijls bij haar te komen met marie zoo s avonds weet je om voor te lezen heeft mama je dat gevraagd natuurlijk anders was ik nooit gekomen
als ik maar niet in een anderen vorm gegoten word zei de lantaarn weer of zal ik dan ook mijn geheugen behouden oude lantaarn wees toch verstandig hernam de wind op dit ogenblik kwam de maan van achter de wolken te voorschijn
ach toe laten we over iets anders spreken er is niets aan te doen en ik denk er liefst zoo min mogelijk over willen we naar boven gaan naar marie lili vond het goed en zij gingen
ik doordring u zozeer dat ge de gave verkrijgt om in een nacht als ge dit verlangt in roest te veranderen en tot stof te worden
daar aanstonds kreeg ik een boterham met een kom thee die wel omspoelzel lykt tante gaat uit en wil my voor haar oogen niet zien zo zitten nu de zaken mooglyk geef ik u deezen wel in eigen handen mooglyk niet ik weet niet hoe t zal uitkomen
maar het visioen was voorbij het tooneel het publiek fabrice waren verdwenen adieu ma juliette zong paul haar toe en zij antwoordde met een lichten kreet waarin hij instemde
oh het is allerkeurigst zei hij tegen de keizer alle mensen in de stad spraken over de prachtige kleren nu wilde de keizer ze zelf zien terwijl ze nog op het weefgetouw waren
maar toch sprak hij tot haar anders dan hij bijvoorbeeld dien middag bij de verstraetens gedaan had hij legde bijna een smeekenden weemoed in zijne stem en het troostte hem dat hare stem als een echo klonk van de zijne ook weemoedig ook klagend
dat waren twee sombere gedachten geen wonder dat zij niet heel helder brandde maar ook vele andere gedachten bestormden haar aan hoevelen had zij haar licht geschonken hoeveel had zij gezien misschien wel evenveel als de burgemeester en de gemeenteraad
zij schreef dat zij zich hoe lief mevrouw van raat ook was diep ongelukkig voelde en dat zij sterven zou van melancholie zoo zij langer bij haar bleef zij smachtte naar een andere omgeving
verloren neen k zal u bewaren voor myn echt dan zeg ik alles t geen ik nu liefst had gezegt geduld of geen geduld ik moet myn goede menschen het lieve jonge paar toch allen zegen wenschen gezontheid overvloed genoegen liefde vreugd wat meer laat ik my eens bedenken wat kan de hemel meerder schenken
malligheid wat praten jullie een aardige malligheid redeneerde moeder onbewogen aanzwartend tegen de vaal scheemrend gordijn ik zal me daar ziek eten aan een kip voor mijn alleen ik bin me daar een schrokkebos jij kookt d'r eerst soep van saar
ik wist wél dat hy my niet zou verachten vr hy wist dat ik zulks verdiende maar kon hy my lief hebben was hy geen gevoelig man niet zo kiesch zo zedig als beminlyk heb dank ô myne waartste vriendin voor de geschiktheid die gy my gegeven hebt om hem recht te doen
nog eens roerden de bevende ouwe vingers nog eens slurpten de mummel lippen maar dan met hernieuwde kwaadaardigheid zette hij het kopje op de vensterbank d'r is niet genog suiker in snauwde hij naar de tafelzij
daar kom ik over de veeren van rotterdam af daar ik myn vriend willis by zyn moeder bragt en die ik belooft heb een meisje op te gaan schommelen dat voor hem al zo goed zou zyn als dit zieke platje dat er nu zo bleekjes uitziet myn andere reismakker edeling verliet my te leiden nu alles heeft zyn reden hem hem ik zeg niet meer
dan nemen we zei moeder resoluut besluitend dan nemen we geen kip omdat ik met een kip niet uit kan dan maken we melkchocola melkchocola is geen kip
onthoudt dit lesje en doe er altoos naar dan zyt gy myn beste willem hoor myne achting voor u is op uw goed en eerlyk karakter gegront en myne vriendschap hebt gy om duizend goede hoedanigheden die ik in u als zoon en broeder heb opgemerkt
het was een harde tijd geweest net in de koudste dagen vooral 's nachts wist je geen raad als zij in de bedstee naast hem en rachel en flipje de twee jongste zo'n krieweling in d'r keel
hij knikte bevestigend hij glimlachte en hoorde niet wat zij zeide de deur werd geopend en mathilde en frédérique traden binnen mathilde bleek in het zwart had iets strengs en onderzoekends over haar anders