rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
ik was aangedaan spreek mij niet van vooroordeelen de rijken der aarde hebben er duizend deze arme man kon alles verdragen
en mary hadden ook niet veel te vertellen en zoo is het nu nog we zullen dus maar niet praten van samenwonen maar wat dan elly zoeken naar een kleiner huis en ons inrichten of reizende blijven en teruggaan naar italië je hebt er toch genoten en we hebben er samen zoo prettig gewerkt we zijn er toch gelukkig geweest samen niet waar elly
ja ja die kleine jongen ik zie hem nog duidelijk vr me maar zeg tante vroeg de geldersche zoo naief als
gebeld werd er plots boven tweemaal dat was voor de juffrouw tante therèse is boven vroeg elly ik heb haar nog niet gezien zei mama ottilie maar wat zoû er zijn
de frissche adem van dien krachtigen wind die nu slaapt hoe anders dan de huilwind van ons noorden die zoo luguber giert die dolle vroolijke wind hier en die nu slaapt als een reus in den blauwen schoot van de zee reuzin
met dit had zij zooveel innige sympathie en in dat zij zei het met neergeslagen oogen en een treurigen zucht was zooveel dat op hare eigene omstandigheden sloeg
kind zei tante zoekende je bent toch niet ontstemd omdat mama ottilie meê erft ze is zijn dochter weet je ja tante dat weet ik neen tante heusch daar ben ik niet over ontstemd ik ben alleen moê heel moê omdat alles
dat's iets anders zei de opgeschoten knaap maar ik kan t niet helpen dat uw dochter mij naloopt haar stoeltje staat bij de schutting niet waar
de krankzinnige woorden bedrogen zichzelve want vlak daar op wrongen zij zich weêr in wanhoop en verklaarden dat tch niettegenstaande voldoening de herinnering was als een spook een bloedig spook dat niet meer verliet
waaromheen in t voorjaar een kring gele krokussen bloeien moest meer dan één seringeboom twee goudenregens een dubbelen kers en tegen den muur aan den eenen kant een wingerd
achter hem als een kind kwam mama ottilie en zij kuste haar moeder heel zacht en voorzichtig en toen zij daarna takma begroette trok hij hare hand zoo dat zij ook hèm een kus gaf
kras heb ik jou daar en u langzamerhand als uit een mist in het leven roepen men moet met orde werken zegt hij
waartusschen verbrokkeld de nog stevige tanden geelden zware baard hoe pas ook geschoren stippelde zwart hem de wangen met een hard pigment en een diep litteeken kliefde hem over het een paar keer diep gerimpelde voorhoofd dat zich verhoogde naar een verijlende kuif van grauwgeel haar de schedel daarachter gekaald
nog gisteren was er een kers versch van de utrechtsche hoogeschool gearriveerd hij had geen praktijk maar zooveel temeer tijd dien hij toch niet in zijne geliefde boeken mocht doorbrengen
den snelvlietenden stroom neer zij zeilden op dezen en zeilden toch in de lucht de stroom voerde een ontwortelden boom met zich mee in het water vertoonden zich wervelende kringen het was de duizeligheid meer dan
deden bevielen hem de steeds luider uitvallen en het gestadig pronken met hunne witte tanden zeer weinig
de oude man tegen zijn wil meê door zijn zuster getroond was om den langen zoen aan lili in goed humeur gekomen en zat zich versneukerend zijn vuisten geklompt op de knieën bewonderigjes te knikken toen baker hem het mormel dat gilde
murmelde de oude dokter hij zat difforme massa van waterzuchtige zwaarlijvigheid gezakt over een stoel zijn eene stijve been hield hij strak vooruit en de golving van zijn buik hing daar schuin
de onzichtbare de geweldige de alomtegenwoordige de reus der geheimenis hoog hoog boven de aarde om de lenden der bergen worstelt woelt en geeselt hij
dat zou haar ook niet gebaat hebben want al spoedig ontdekte zij dat hij het niet was maar slechts zijn jas en zijn hoed die op den alpenstok hingen dien de jagers zoo neerzetten om de gemzen te misleiden
maar sedert hij in nice in het geluk van zijn zuster met aldo ook zijn eigen zachter getint geluk had gevoeld heel innig en heel waar in zijn lachend weemoedig half getinte ziel die bijna bang neêr dook onder den angst voor den ouderdom sedert hij het oogenblik had kunnen grijpen voorzichtig als een dierbare kapel
want hateling had beweerd dat hij aan de amandelen vanbuiten zien kon of het philippines waren of niet en ten bewijze bood hij haar op een lepel een dubbelen aan
zij zeilden daar beneden bij scharen voor de ijsjonkvrouw uit deze kwam uit haar gletscherkasteel zij zat op het brooze schip op den ontwortelden boom het gletscherwater droeg haar den stroom af tot in het open
hoe zouden de adellijke heeren en groote hanzen er naar likkebaarden maar zeg onsterfelijke ik sta beschaamd als ik weet waar je zoo lang geweest bent
verheugd dat genoegen te smaken
nachtelijke droomgezichten de zon was ondergegaan de wolken daalden in het rhônedal tusschen de hooge bergen de wind blies uit het zuiden een wind die uit afrika kwam streek over de hooge alpen heen een orkaan
hij had hem stil in zich gehaat den moordenaar van zijn vader toen was zijn haat gekoeld had hij begrepen passie en zelfverdediging toen had hij medelijden gevoeld voor den louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ouden man die zijn wroeging zoo lange jaren moest slepen
al in de woonkamer toen zij deze binnentrad en spoedig daarop ging men naar villeneuve beiden waren zoo overgelukkig en ook de molenaar
zij scheen ottilie niet meer te zien in de ontsteltenis van wat zij wèl zag louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan en zij zeide alleen haar oogen zwijmende maar ook hare donkere oogen alleen naar bed naar bed
zij behoorden tot den deftigen koopmansstand en zed was wat men een man van gewicht noemt hij keek op de sociëteit zeer ernstig en als zeer veel macht hebbende
scheurde en toen de wind voorbijgespoed was werd het een oogenblik doodstil de gescheurde wolken hingen in phantastische groepen tusschen de met boomen
ik heb er niets tegen als je wéet dat je elkaâr hebt gevonden voor het leven wist mama dit van éen van haar drie mannen ze is op alle drie dol geweest louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ze haat ze nu alle drie ze had dus nooit moeten trouwen neen maar ze leefde in een anderen tijd en zoo als ik zeg er wordt ng getrouwd ottilie
je begrijpt wel meheer dat ie dan nog meer opdoet ik begreep het volkomen maar dat zijn zijn zaken ging keesje voort
er een last op haar hart drukte die gedurig zwaarder werd het was een zonde tegen rudy een zonde tegen god en eensklaps stond zij daar verlaten haar kleederen waren door de doornen
toen had de jongen weer geaarzeld want hij wist niet recht wat hij aan bataki had je durft je niet aan mij toe te vertrouwen had toen de raaf gezegd maar de jongen
lot dien zij vroeger wel eens geslagen had tegenover wien zij ng wel een impulsie voelde haar kleine vlugge hand op te heffen nooit voelde zij tegenover hugh die impulsie zijn mannelijkheid die van een zoon temde haar en zij deed als hij wilde
zij hem op de bruiloft te zien krijgen een lichte schaduw gleed er over haar fijnen mond haar wenkbrauwen trokken zich te zamen maar al spoedig daarop speelde er een glimlachje om haar lippen
ik had van haar hooren spreken als van iemand die heel mooi een vers opzei dat ik wel geloofde daar zij sterk brouwde en zeer rollende bruine oogen bezat
er vreugdestralen uit haar oogen buiten scheen de zon zoo heerlijk en den volgenden dag was het de bruiloft van haar en van
en dan vroeg de vrouw met den zwarten schoudermantel dan mot je je beurt afwachten zei de moeder die van den zwarten schoudermantel strompelde heen
van oude menschen de dingen die voorbij gaan de oude takma kwam juist van de hooge brug over de kazerne aan stijfrecht in zijn dicht toegeknoopte overjas iederen stap overdenkend en zich steunende op ivoorknoppigen stok
bij haar zijn oogen waren zoo welsprekend zijn woorden een toovermacht hij stak haar de hand toe en zij moest hem volgen zij verlieten het huis het ging gedurig meer naar beneden het was babette te moede
en daarom mijn eigen bal stevig houdende bracht ik den zijnen naar onderen een goed eind voorbij den milieu daarop nam de bejaarde luitenant der infanterie zijn pijp tusschen zijn grauwe knevels en
ik heb een koe voor het paard geruild goddank nu zullen we melk krijgen en boter en kaas op de tafel dat was een goede ruil
zag hij in den smallen salon ieder aan een raam zitten de twee heel oude menschen en wachten afwachten afwachten nu nu was het gekomen dat wat zij zoo vele jaren afwachtten nu nu waren beiden dood
zult ge eens wat van hooren ss ss wat was dat bij de kachel de appelen begonnen te braden wat is dat toch
heele korte toegeknoopte mouwen aan een langlijvig bruin jasje handschoenen met bont
de archieven waren benauwd stoffig en hij kn niet altijd zoo regelmatig aan het werk blijven en des avonds staarde hij over de arno bleef aan het raam gelukzalig zijn cigarette rooken tot elly ook de boeken dichtsloeg en de medici's in den buiten licht doorspikkelden avond terugwaasden en onduidelijk werden
nu eens blikte hij veelbeduidend op naar de giftige pijlen aan den wand dan weder overzag hij zijne heldhaftige houding in den spiegel
zooals manlief doet is het altijd goed ik zal u eens een sprookje vertellen dat ik hoorde toen ik nog een kleine jongen was telkens wanneer ik aan dit sprookje dacht kwam het mij voor
barte is nog niet opgegeven en de goede god is almachtig wij moeten allen voor één god verschijnen zei de oude vrouw er aan denkende dat klaartje niet roomsch was
het rijtuig van den kastelein kwam voor de engelschen en de boer stapten er in voorwaarts ging het en al spoedig daarop hielden zij voor het huis van den boer
of zij héél moê was zij brachten haar naar bed anna en de juffrouw zij bleef zwijgen met dun gedrukte lippen en vr zich steeds starende oogen zij had gezien en zij
kan je wel drie vrouwen onderhouden zei de molenaar ik dank u riep rudy uit maar babette heb je nog niet zei de molenaar en klopte
wees zoo goed de kleeren van de oude vrouw los te maken laat haar azijn ruiken zoo die er is er wrijf haar de polsen en de slapen van het hoofd zie dat gij haar een teug water ingeeft
uit de mand halen het is om razend te worden zooals hij ons aankijkt maar hoe heb je hem weten te krijgen nu moest rudy vertellen en de molenaar zette gedurig grooter oogen op met je moed en je geluk
de glundere moeders k nog wel voor de fiedel staan met boeren en knechten en voor vier duiten een deuntje dansen kan je dan geen schotsche drie kan je dan niet dansen
en zij wrong hare handen en snikte weêr want zij voelde zich héél eenzaam de oude man dood hugh wel in den haag maar in zijn hôtel gelukkig lot kwam van avond thuis
de graankooper die tegen die manoeuvre was zei dat pieter veel te sterk speelde om het aan te nemen de chirurgijnsleerling bestelde de bokaal voor mijnheer hastok die den pot op
dat is de mooiste kip die ik ooit gezien heb zij is zelfs mooier dan de broedhen van dominee drommels die kip zou ik wel willen hebben een kip vindt altijd wel een graantje zij kan zich bijna geheel zelf
terwijl zij dacht dat lot maar te willen had en dat zij beiden dan iets heel moois zouden doen maar meer en meer voelde lot de indolentie door zijne krachten vloeien en de onwil een staaf verhinderend tegenhoudend trekken dwars door zijn voorhoofd en op een morgen een beetje nerveus had hij gezegd dat het hem onmogelijk was
hij deed daarop een eenvoudig ootmoedig en recht biddend gebed een krachtig gebed des rechtvaardigen vermag veel zegt jacobus
hij was acht en tachtig de dokter de laatste tijdgenoot van grootmama en meneer takma hij had in indië ottilie steyn zien geboren worden hij toen een jong dokter niet lang uit holland en hij noemde haar bij den naam of kind
ligt zou ik denken dat is het geluk der kinderen dat ze niet onderzoeken of beproeven of er ook een verdrietige kant is aan
het sneeuwdek strekte zich heelemaal tot aan bex uit de ijsjonkvrouw kwam ook daarheen en zag rudy in den molen zitten hij zat dezen winter meer in huis dan anders zijn gewoonte was hij zat bij babette den volgenden zomer
vijf-en-zeventig was hij stil somber in zichzelven gekeerd door langdurig eenzaam leven vl eenzame gedachten om zichzelven gedachten die ng zinnelijkten in hem en dan troebelden p voor zijn oogen
zij hebben elkander een kus gegeven en hebben het den ouden molenaar laten zien dat is zoo goed als een verloving de oude man was
ja dat zou niet kwaad zijn en zoo ruilden zij de daglooner kreeg de gans en de boer kreeg de kip zoo had hij al heel wat op de reis naar de stad afgedaan warm was het ook en hij was moede
ja zie je zei onze boer en nu vertelde hij de heele geschiedenis van het paard dat hij tegen een koe verruild had en zoo verder tot aan de
heeft het aas ik riep een barsche stem die aan niemand anders toebehoorde dan aan den heer met de twee jassen over elkaar dien ik in de diligence voor een commissaris van politie gehouden had het bleek mij echter dat hij volstrekt geen commissaris van
de ooievaar behoort er zoo bij de muren van het huis zijn scheef de ramen laag en slechts een enkel raam is zoo ingericht dat het kan opengeschoven worden de oven springt buiten den muur uit evenals een kleine dikke buik
uw oudste dochter zei bruis toen hij met mevrouw deluw alleen was schijnt veel van de eenzaamheid te houden
baakster zegt juist geen uitgang op ster vereischt wordt
legden den weg te voet af nergens was eenige schaduw tegen de brandende stralen der zon onder anderen ging er ook iemand dien weg langs die een koe naar de markt dreef
ik denk wel aan oud worden maar ik vind het niet verschrikkelijk als jou aldo je morgen verlaat dan ben je alleen dan word je oud als hij me morgen verlaat om zijn geluk
want het was maar om het bed weetje en dan juffrouw noiret had zoo'n kostelijke sprei altijd bij winterdag en die had ze zeker nu ook weer op t bed en zij ging kijken of het zoo was
zijn buren het ook van hem en bewezen daarvoor aan de oude lieden menigen wederdienst maar het raadzaamst zou het toch wel zijn als zij dit paard verkochten of het tegen iets anders
je bent zoo stilletjes kind ik meneer takma ja ja u let toch alles op louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ik hoorde het dadelijk in je stem dat je niet in je nopjes bent nu ik heb misschien wel verdriet hier zijn we
dat doet mij plezier dat is om mij dood te lachen en daarbij zoende zij hem dat het klapte dat bevalt mij riepen de engelschen als uit éen mond altijd minder en toch altijd vroolijk dat is het geld wel waard
de aanblik eener gemeente vereenigd ten minste uiterlijk vereenigd in den dienst van god heeft reeds op zich zelf eene ontroerende
dat is toch altijd iets zei mijn vrouw wat zou zij opkijken als zij eens een heelen zak vol zag ja dat zou ik haar wel eens
nog weer aan de vijftigjarige dienstmaagd dacht als t kindje binnenkomt juicht heel het huisgezin
nu bleven de boeken dicht de papieren onder presse-papier en van de medici's was geen sprake meer het gaf louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan een leêgte om hen heen maar lot voelde zich toch gelukkig bleef trouw aan die zachte zaligheid die glimlachend in hem gekomen was en zacht overglansde èn sceptische bitterheid èn den over hem huiverenden angst
tot de honderd tot de honderd ach neen wel neen ja zoo neen ik kan niets ik kan niets ik ben zelf oud ja ik ben oud
waarin ik u nader denk binnen te leiden naar een kleinen tuin waarop zij uitzag niet oneigenaardig de
vlierboom hangt over de heining heen en onder zijn takken aan den voet der heining is een vijver waarin eenige eenden zwemmen een hond die tegen elk en een ieder blaft is er ook
niet genoeg dat gij met eigen mevrouwelijke hand het blanc manger bereidt of u de harde noodzakelijkheid oplegt op een ongelegen uur uw rumgelei te proeven
maar ina wist van de mantri en dat er iets was zij wist niets van adèle en steyn en nooit vermoedde zij één oogenblik dat die wisten dat die wisten niemand sprak over het ding en toch was de schim van het ding om hen heen en sleepte zijn sluier van mist
heeft zij niet gezegd als wij maar eens een gans hadden nu kan zij er misschien een krijgen en komaan zij zal er een hebben willen wij ruilen ik geef je het schaap voor de gans en een bedankje
dit heeft ten gevolge gehad dat de hals zeer inëengedrongen heeft moeten worden en zelfs de kop niet dan klein kon wezen
een sfeer van verschrikking en afschuw zoo afschuwelijke verschrikking dat hij zich telkens afvroeg kan zij dàt doen is zij daar krachtig toe op den duur
dat zij hadden kunnen missen en wel een paard dat zich met het gras voedde dat het aan den weg vond de oude boer reed op dit paard naar de stad
die in vele opzichten niets anders was dan het goed heenkomen zijner mislukte pogingen om met eenige gratie en goeden uitslag te handelen als andere menschen
onder dat tintje van lachende bitterheid en klein ijdel scepticisme was hij lief toegevend voor anderen en zonder heftige verlangens voor zich en in de vrouwelijkheid van zijn ziel was de filozofie van een artiest die het àl aanziet om zich en in zich zonder om wat ook op te bruischen in hevigheid en heftigheid
dat zei de man met de koe en nu ruilden zij dat was alzoo afgedaan en de boer had nu best weer kunnen terugkeeren want hij had nu immers afgedaan waarom het hem te doen was
neem dit briefje als een klein kermisgeschenk aan
terwijl hij de koe meevoerde liep hij verder en na verloop van eenigen tijd kwam hij een man voorbij die een schaap voor zich uitdreef het was een goed vet schaap en het
beste schat zei dorbeen toen het heel stil was met een lief lachje ze hebben immers al heel veel van mij gehoord hoe zoo vroeg mevrouw
zij heeft appelen dat weet ik maar meesters vrouw is gierig al weet zij zich ook nog zoo mooi voor te doen ik verzocht haar mij wat appelen
dit haar zeide hij mij komt u wat stijf voor maar de man draagt een pruik voegde hij er bij en ik zeg altijd een pruik moet een pruik blijven
luguber huilde de wind de regen kletste tegen de ramen een vochtige klamheid deed ottilie onaangenaam aan als iets kils dat haar voorbij ging in die kamer matig gestookt omdat de oude vrouw geen groote warmte van louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan vuur meer verdragen kon
als om door hun mat wit de malsche vleeschkleur te doen spreken van de blanke gevulde handen waarop de achtbare heer zelf somtijds met zooveel welgevallen neêrzag dat hij er vast wel een weinigje trotsch op was
daarop reed hij weg op het paard dat moest verkocht of in ruil gegeven worden ja de oude man heeft daar wel verstand van
op de plaat van den gemeenen haard gezet hadden en met hoeveel eenvoudigheid en gemeenelui's handigheid
nu dan zal je vrouw wel duchtig op je knorren als je thuis komt daar zit wat voor je op zeiden de engelschen wat knorren zei de
het gedrang op den straatweg nam gedurig toe menschen en vee verdrongen elkaar zij liepen op den straatweg langs de
hij zag haar diep aan en hij zeide haar niet dat zij veel jonger was dan ottilie tè jong om zo veel te weten en hij antwoordde alleen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ik geloof ook wel dat ik het weet maar wij moeten de toekomst niet dwingen
hij is uit het huis hernam hij na een oogenblik zwijgens hij loopt over straat as en gek hij wint geld met zen bochel
daar had de ander niets tegen in te brengen en zoo ruilden zij dan onze boer kreeg de gans nu was hij reeds dicht bij
lieve beste man ik zal je eens wat vertellen zie je toen je van morgen pas weg waart dacht ik er over na hoe ik tegen van avond eens wat lekkers voor je klaar zou maken
den titel van een boek leest en zegt het zal het kan het moet dit of dat wezen liever dan te vragen wat is het het is
gelukkig dat ik nog uit kan gaan en dat ik mama dus soms nog zie en jullie jullie allen en dokter roelofsz maar als ik impotent was wie zoû ik hebben jij je bent nu nog jong ik ben ik jong ja kind ben jij niet jong maar meneer takma ik ben al zestig
stonden daar met ijzel bedekt en dikke ijskegels zwaar als olifanten hingen daar naar beneden waar de rotsstroom in den zomer zijn watersluier
ik had het in den winkel bij van drommelen gezien en ik zeg tegen mijn kinderen als ik n reis weer jarig ben hoor eens zei stastok tegen dorbeen je moet maken dat je vrouw reis reciteert hoor
zij kleurde ik behoefde dat jou ook niet te zeggen neen maar je zei altijd dat je geld hadt gevonden in je kast en je deedt je slordiger voor dan je was
er was een stilte van nadenken buiten stortregende het eensklaps een griezelige regen de wind woei de wolken donkerden binnen was de roode brand van de vulkachel zacht knetterend achter de
wij joegen den haan die op de huif gevlogen was weg en onze tocht ving aan
daartoe was de man met het schaap terstond bereid en de ruiling had plaats onze boer ging met het schaap langs den straatweg verder al spoedig werd hij andermaal
zij bleven op het balkon toen de wind wakker werd in den schoot van de zee en weêr opstak met een onverwachten sprong van zijn reuzige blijheid met éen veeg waaide hij de eerste sterren schoon van de laatste paarse wolken gingen zij naar binnen om elkanders middel hun armen
de lente die alle vogels doet zingen van zomertijd en bruiloft wat zitten die twee toch altijd bij elkander en steken hun hoofden bij elkaar
te hebben niet waar juffrouw van naslaan zei mevrouw dorbeen o maar het is allerliefst het vèrs zij drukte op het woord het vers is allerliefst blijkbaar wilde zij zeggen
hare kinderen oudere menschen zij allen kwamen allen geregeld maar vroegen aan anna de meid steeds met de poes in haar rokken wie er boven was bij mama was er al iemand van de familie dan gingen zij niet dadelijk de trap op om moeder vooral niet te vermoeien door te groot aantal en te veel stemmen
een kip dat was een goede ruil antwoordde zijn vrouw de kip legt eieren die broedt zij uit dan krijgen wij kuikentjes en later een heelen troep kippen kijk daar heb ik al zoo lang naar
vooroordeelen uwe bijgeloovigheden uwe eigenzinnigheden gij waart wellicht niet geheel en al vrij van
hij hield zijn klauwen binnen deed zijn middagdutje en liet de twee bij elkaar zitten vrijen zij hebben elkaar zooveel te vertellen dat zij met kerstmis nog niet klaar zullen zijn
en zij had therèse gevraagd te bidden te bidden voor haar oude moeder zij de moeder wist niet dat therèse wist vergeten o geheel vergeten had zij de jaren lang geleden koortsen toen zij geijld had in therèse's armen
in een der mijnen och heer zei mijn tante halfluid en haar oogen werden allervriendelijkst klein doen nog geen kwaad gij weet nog niet wat dat beduidt wat lacht gij vriendlijk
dat hun meer van nut kon zijn verruilden maar wat zou dit wel zijn dat zal jij het best weten man zei zijn vrouw tegen hem vandaag is het juist jaarmarkt rijd naar de stad geef het paard voor geld weg of doe er een goeden
zwart krullend haar een spierwit voorhoofd een fijn wit en rood blinkende oogen
die den straatweg langs kwam en een groote gans onder den arm droeg dat is een zwaar ding dat je daar hebt het
die zoo een brief had kunnen schrijven vol woorden rood van passie en haat en krankzinnigheid en willenvergeten in het samen smelten der zinnen met hèm hèm die daar lag zoo nietig zoo schraal zoo oud dood nu eindelijk na jaren en jaren
een engel van een mensch fluisterde juffrouw de groot en een traan viel op de tang waarmede zij op den in de verwarring half uitgedoofden haard het vuur poogde te herstellen
een partij hombre die dien namiddag in de pauw gespeeld was
je denkt er altijd aan mij een plezier te doen wat is dat heerlijk de gans kunnen we aan een touw vastzetten en haar nog vetter laten worden voordat wij haar braden maar de gans heb ik tegen een kip verruild zei haar man
en wordt door een ieder gevoeld die aan neuswijze knapen en gele handschoenen een hekel heeft lang had zij zich goed gehouden maar nu moest zij eens met blijkbare ironie spreken
zulk een boerenhuis stond er buiten op het land en in dit huis woonden een paar oude lieden een boer en zijn vrouw hoe weinig zij ook hadden iets was daaronder toch
het heeft ons beiden ontstemd dat we gerukt zijn geworden uit italië uit ons werk terwijl we heel dom geen oogenblik dachten dat dit toch wel eens gebeuren kon goeie grootpapa was z oud
gewoon zijn zich aan te bieden
dan ook wel eens zulk een heel oud boerenhuis met een stroodak gezien hebben mos en planten groeien er van zelf op het dak een ooievaarsnest bevindt zich op de
ja zie je kind een parapluie dat vind ik een ellendig ding daar loop ik nooit meê zoo een dak boven je hoofd ottilie glimlachte zij wist dat de oude man houdende zijn parapluie zich niet op zijn stok kon steunen nu zeide zij àls het regent mag ik u dan naar huis brengen als u ten minste geen rijtuig hebben wil
zie dat is mijn geschiedenis ik heb haar reeds als kind gehoord en nu hebt gij haar ook gehoord en weet het nu zooals manlief doet is het
nou die mocht die man niet dat ie mijn slacht zoo gezeid zoo gedaan daar holp geen lievemoederen an hij most en hij zou mee maar toen ie vijf dagen had zitten brommen hij
zal mama wel ontvangen zei lot elly stond gauw op en zij ging naar boven tante adèle volgde louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan haar lot in een andere kamer zoû zich verfrisschen op de trap begon elly te weenen arme oude opa snikte zij haar stem brak in de kamer hielp tante adèle haar
en wollen rokken dat geeft de koe niet zij verliest haar haren maar wat denk je ook aan alles maar het schaap heb ik weer tegen een gans verruild zullen wij dit jaar dan werkelijk eens een gebraden gans op tafel hebben
en dochter beide doch werd even spoedig onderdrukt zeg dat ik mijnheer nu niet zien kan dat ik en besogne ben mijn dochter voer hij daarop tot mij voort heeft u gisteren
ja maar de koe heb ik weer tegen een schaap ingeruild wel dat is des te beter antwoordde zijn vrouw je denkt ook altijd aan alles voor een schaap hebben wij gras genoeg schapenmelk en schapenkaas en
met de witte duif op het hoofd had gezien de schoone die hij slechts eenmaal had aangeblikt en die hij volstrekt niet kende
had opengemaakt geheel van streek door den dood van dokter roelofsz en het waren ottilie steyn de weert en adèle takma die binnenkwamen ina ging haar te gemoet in de
zij kwamen met kerstmis ook niet klaar de wind stuwde de bruine bladeren op de sneeuw stoof in het dal evenals op de hooge bergen de ijsjonkvrouw zat in haar trotsch kasteel dat gedurende den wintertijd in
daarenboven kon men aan van der hoogen eenige uiterlijke voorrechten niet ontzeggen het was nu tusschen hen beiden een stille liefdeshistorie geworden
mama ottilie kon haar snikken echter niet inhouden het was ook zoo onverwacht vond zij neen dàt had zij heelemaal niet gedacht aan het bed stond tante therèse en het was lot toen hij binnenkwam of hij grootmoeder zelve zag maar jonger
maar daar hij zich eenmaal op de jaarmarkt gespitst had wilde hij er ook naar toe alleen maar om deze eens te zien en daarom ging hij met zijn koe naar de stad
waar de hemel altijd blauw enz is en ook al niet met waanwijze opmerkingen als bijv wat een heel andere figuur
het licht van de hanglamp boven de tafel in het midden der kamer sloeg een cirkel van afschijnsel neêr in schemer bleven de wanden in schemer bleef de stoel de leêge stoel aan de overzijde de juffrouw was gegaan toen plotseling de oude vrouw vroeg en en meneer takma ottilie
had korte veeren in haar staart zij knipte met haar eene oog en zag er zeer schrander uit klok klok zei de kip wat zij daarbij dacht weet ik niet te zeggen maar toen onze boer haar te zien kreeg dacht hij
vleier zei henriette maar ik weet liet zij er op goedigen toon op volgen ik weet dat gij het goed meent en zij reikte hem de hand
mama verweet trevelley honderd liaisons wat een jaloezie die mama haar hoed en mantel hingen in de gang ging meneer trevelley uit dan zei mama hugh waar ga je naar toe
het gedurig mooier werd want het gaat met sprookjes evenals met vele menschen zij worden met de jaren mooier op het land zult ge toch zeker wel eens geweest zijn
de oude heer zelf verzocht me niet over dat geld te praten je hebt daarmeê ook goed gedaan ik zeg alleen als je wilt kan je wel zwijgen zwijg dan ook nu je raadgevingen heb ik niet noodig furiede zij op maar hij ging al de kamer uit zij balde hare vuist o zij haatte hem zij haatte hem vooral om zijn stem
vroeg de molenaar omdat ik vasthield antwoordde rudy en dat doe ik nog ik houd babette vast maak eerst maar dat je haar krijgt zei de molenaar en lachte en dat was een goed teeken dat wist
koosje zat hevig te festonneeren en ik zag niets dan haar gescheiden haar ik begon als t kindje binnenkomt pie ie iep
trouwens heel parijs vind ik zoo oud geworden zoo vuil zoo ouderwetsch zoo kleinsteedsch een agglomeratie van quartiers en petites villes op elkaâr en zoo precies het zelfde als vijftien jaar geleden maar louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ouder viezer en ouderwetscher
wat wil je voor den zak geven vroeg de knecht wat ik er voor geven wil ik geef mijn kip daarvoor in ruil en hij gaf de kip in ruil kreeg de appelen en trad daarmee de gelagkamer binnen
als alles doodsche stilte is de zon brandend de korst der aarde gespleten het geboomte verschroeid het pas opgeschoten veldgewas schraal en met stof bedekt
dan ben ik tevreden en dan word ik oud rustig rustig oud o ottilie en ik ik lijd van oud ouder te worden
dat zij in hare zenuwachtige spanning geheel verfronseld had daarop zeide zij met eenen innigen
hij zocht en sloot de oogen al zestig mompelde hij meer dan zestig meer dan zèstig jaar zestig zestig precies
zij had vele aanbidders waarmede zij naar s lands wijs beurtelings kermis hield zonder hare keuze te willen bepalen
steyn in de vertrouwelijkheid van dat samenzijn na eerst met elkaâr gedejeuneerd te hebben had aan lot verteld van den brief den brief dien hij al verscheurd gelezen had met adèle takma in het kantoor van den ouden heer
leerde hij hem sidderen voor de mogendheid zijner almacht hoort gij dit plechtig geloei welnu zulk een gedruisch vervulde het gebouw waar de discipelen bijeenzaten op den pinksterdag het was gods
ik ben zoo blij je te hebben ik hoû zoo innig veel van je je lijkt zoo op je vader en ik heb van je vader gehouden o meer dan van steyn meer dan louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan van steyn die is het ongeluk van mijn leven geworden ik had met papa moeten blijven en met jullie met jou met john met
maar hij was te zwak voor dat werk weshalve men hem bij een apotheker besteld had om fleschjes te spoelen en te stampen een baantje dat juist niet rijk is aan schitterende vooruitzichten
het was de heer wagestert bij zijn vrienden voor een origineel bekend deze man had het door kracht van originaliteit
die niet genoegzaam in getale zijn door hen die met den doode uit dezelfde provincie of uit dezelfde kolonie afkomstig zijn
hij had al wat kleedij was laten modernizeeren een geestig schilder had op zijn gebod al de hoeden veranderd
dat was een punt van overeenkomst zij kon het zelve wezen en indien zij het ware het was hem meer waard dan de eerste graad bij alle mogelijke examina
de heer bruis sloeg met zijn stok boterbloemen en kransjes van t gras mina riep de stem op denzelfden toon waarom kom je nou niet
toen roerde hij nog eens in zijn groot glas wijn fachingerwater en suiker en dronk het in ééne teug uit
waarin al het bovengemelde moet zijn voorgevallen het was een deftig huis met een hardsteenen voorpui waar de vader en de grootvader van den edelman
maar wel weet ik dat ik driemaal een hekel aan u gehad heb omdat mijn vader u tot een voorbeeld van goed oppassen nam en ik wist toch dat ge ook wel eens kattekwaad deedt hildje
die hij besteeg geheel alleen doet staan geheel op zichzelf en toch ik wil het beproeven want ik wil den avondbode een vlieg afvangen en het handelsblad vooruitzijn
allervriendelijkst met den kaketoe te converseeren en hem kleine stukjes beschuit uit hare hand te laten oppikken bij welke gelegenheid
gelaat te zien en het hollandsche genoegen in den hollandschen lach en den hollandschen aard in het hollandsche hart en de hollandsche poëzie in de
ze slaapt in een hôtel maar ze ligt hier den heelen dag te bidden en ik geloof dat ze van nacht had willen blijven maar toen heeft de juffrouw gezegd louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan dat àls er iets was met mevrouw ze dadelijk bij de buren zoû laten telefoneeren die hebben een telefoon
en met een heele bende kleine jongens er achter en zwiert bij het omdraaien zoo verschrikkelijk dat zij het allemaal uitgillen en dan zult gij de landheer zelf lust hebben om den zoetelaar te spelen en de vroolijke jeugd te verkwikken met koek en een schijntje van brandewijn met suiker
en glist af en aan met zijn bezem over den schouder en maakt gekheid met de kleine deugnieten en krijgt onverziens een sneeuwbal aan zijn ooren dat ze tintelen en dan raakt de deugniet die den sneeuwbal gegooid heeft van de been en schuift een heel end ver over t ijs voort
die zich verder naar den einder toe verwaasde in parelen mist waaruit droom oneigenlijk castellamare opplekte met schellere vierkante witte vlekjes hij keek uit zijn hooge raam een beetje moê na zijn gesprek met steyn die juist was weggegaan en die lang bij hem had zitten praten
en ik zei de oudste laat liever mijn beide armen afhouwen de kruiwagen was echter van een ander gevoelen
ze begrepen haar dan wel ottilie steyn bleef met hare moeder alleen zij sprak niet veel zat naast de moeder die hare hand had genomen ach zijzelve was aangedaan daar in dien leêgen stoel waarheen de oude vrouw staarde zoû de oude heer nooit meer zitten
de dooden weten heel goed welk een angst zich van ons meester zou maken als het zonderlinge geschiedde en zij tot ons kwamen de dooden zijn beter dan wij allen zij keeren niet weer
we dachten dat hij eeuwig zoû leven maar nu wij eenmaal hier zitten elly en nu steyn ons gezegd heeft dat alles geregeld is kunnen we toch wel eens als verstandige menschen bepalen wat we doen zullen hier in huis wil je niet blijven het is ook te groot te somber te oud
en weldadig is het er in te staren en dan weet zij de mooiste sprookjes te vertellen zij weet heel veel want zij heeft veel vroeger geleefd dan vader en moeder
dat is steyn zei harold moedeloos er werd gebeld het was steyn hij was zoo driftig als niemand hem ooit had gezien hij groette niet en ging dadelijk toe op zijn vrouw ik dacht wel dat je hier was baste hij diep haar toe ik heb je zoon gezien die met je meê is gekomen van londen
ook met stroo en lompen dichtgestopt zijn haar handjes waren bijna geheel van de kou
en lachte bizonder vriendelijk tegen hem toen herinnerde de student zich op eens dat hij haar had gevraagd op het lentefeest te komen opdat hij haar daar zou ontmoeten
we kùnnen het niet altijd verzwijgen zei ottilie steyn mama weet van meneer takma al niets en nu dàt er nog bij o het is vreeslijk het is vreeslijk adèle ga jij naar boven neen zei adèle takma en zij huiverde hier in huis sedert zij wist neen ottilie ik moet naar huis mama zal al meer dan genoeg bezoek hebben
schuur stonden twee zulke juffers zij hadden haar plaats tusschen straathamers handwagens en
om tusschen zes waskaarsen en voor een aanzienlijke schaar van heeren met en zonder ridderorden en mooi gekleede dames ik meen geachte vrouwenschaar eene verhandeling te lezen die verveelt of een dichtstuk dat al te akelig is van een man die bij vergissing met zijn zuster trouwt of van een juffer die zich dood treurt op een toren
op de tafel waarop zij opgesteld werden stond nog veel meer ander speelgoed maar dat wat het meest in t oog viel was een aardig kasteel van
zoodat het kleine ventje dat voor t eerst op een paar verroeste ijzertjes staat en met zijne dikke armen in een nauw buisjen in de lucht roeiende zich de illusie maakt vooruit te komen stilletjes afbindt
wijze verlaten had
onder elkaar noemden zij zich altijd juffer en prezen den goeden ouden tijd
praat niet zoo hard boy het doet me zoo een pijn toe wees eens lief tegen je moeder ze heeft zoo niets zoo niets meer om zich lot is getrouwd de oude heer is dood ze heeft zoo niets meer niemand zal ooit meer lief tegen haar zijn als jij het niet eens bent
als een akkoord van t vereenigd gekras van duizend hollandsche en engelsche en friesche schaatsijzers de lucht vervult terwijl de narretuigen rinkelen en de zoetelaars met brandewijn van negentig graden
een kleine erwt die hier ontkiemd is en haar groene bladeren doet uitspruiten hoe zou zij toch wel hier in die reet gekomen zijn
er geschiede wat er geschieden moet zei de grootste knap daar ging de schil open en nu rolden al de vijf er uit in den helderen zonneschijn
waarom wist mama ottilie niet maar zij was soms oprechter met hugh dan thuis met lot zij hield van beide die zonen maar zij hield van lot omdat die lief tegen haar was en zij hield eigenlijk meer van hugh omdat hij zoo knap was en breed en omdat hij haar trevelley herinnerde hem van wien zij eigenlijk het meest had gehouden
het is in het laatst van februari in uwen kring in uw cercle in uw sociëteit hoe wilt gij misschien wel in uw huis heeft zich onder al de oversluieringen der étiquette en ontsluieringen der
zeiden zij terwijl zij de straatsteenen vaststampten juf en het scheelde niet veel of zij hadden het geheele woord juffer uitgesproken
zij namen den trein naar den haag ottilie steyn was aangedaan zij kon zwijgen als zij wilde en zij had er dus nooit over gesproken maar zij vermoedde zij wist bijna zeker dat takma haar vader was en zij had hem als haar vader ook
wilt gij nog een andere tegenstelling ja vergun er mij nog ééne gij houdt misschien niet van tegenstellingen maar laat ik u nog op deze ééne onthalen zij zal treffend zijn maar nu verbeeld ik mij u weder als steeman en gij woont in amsterdam of te
juist en hij blijft bij haar zij blijft bij hem vroeger dacht ik als ik haar verlaat laat ik haar over alleen aan jou het geld was schaarsch aan beide kanten ik heb het toen nooit kunnen doen nu lot ga ik mijn eigen weg
en ook ik zal zeker gedijen en opstaan en mij in den zonneschijn koesteren
zij ontving dokter roelofsz heel rustig de dokter hijgde en steende en steunde met de handen op zijn buik die schuin hing hij had eerst meê willen begraven gaan maar voelde er niet de kracht toe hij bleef dus bij
hetgeen in de straatmakerstaal de eenige en alleen juiste benaming is voor het ding dat men in vroegere tijden altijd een juffer noemde
maar er in kwamen zij toch wij zullen het t verst brengen er geschiede wat er geschieden moet zei de laatste terwijl zij uit de klakkebus geschoten werd
in elly zwl de desilluzie en het was haar een groote smart zij meende bijna grooter dan hare jonge meisjes smart was geweest over haar verbroken eerste engagement om den man dien zij het eerst had lief gehad zij was een vrouw van meer lijden om een ander dan om zch en zij leed er om dat zij lot niet kon opwekken tot groote dingen
en zoo ge geen lust hebt om mee te doen gij kunt het zien daar gij voor den haard zit die de gezichten uwer lieve gade en schoone dochters verlicht met de vlammen van steenkolen die vooral dan helder zijn als gij er een splijt met de punt van de pook
het was de laatste avond van het jaar in deze koude en in deze duisternis liep op straat een klein arm meisje
toen men ieder ding bij zijn waren naam noemde en men juffer genoemd werd als men juffer was en dat bleven zij allebei
en dan gaat er een vreugdekreet op en de boerekinderen hebben nog nooit zoo iets lekkers geproefd en de arbeider die de baan geveegd heeft wordt ook niet vergeten
zuinig was zij nooit geweest en toch was haar huis nooit gezellig en had zij nooit om toilet veel gegeven in onbewuste minachting voor elegance en comfort voelende dat zij aantrok door zichzelve en niet door wat haar kunstigjes omgeven zoû
als gij wandelt rijdt harddraaft kolft biljart bittert en zelfs stookt op het ijs waar zich alle standen aan hetzelfde vermaak overgeven de hooggeborene in zijn polonaise en de watervoerder in zijn
o wat was het donker in den buik van dien visch het was daar nog donkerder dan onder de brug die over de goot lag
terwijl het vertrouwelijk schemeruur een macht van zoete herinneringen medebrengt een overvloed van gezellige praatjes uitlokt en wellicht brengen u de gesprekken uwer huisgenooten op het een of ander schoon gedicht of belangrijk boek dat uwe kleine boekerij versiert
het is heel mooi weêr voor september zeide hij na begroeting hij was een groote man breed in zijn overjas met een vol hoogkleurig gezicht waar diepe plooien in hingen en kwabben maakten aan den zwaren neus en onder de wangen grauwgeel de snor als borstels boven een verzinnelijkten mond van paarse dikke lippen
het eenige antwoord dat hij voorloopig kreeg was het hartverscheurende gegil van de huishoudster die er niet eens aan dacht te vragen wat haren heer overkomen was maar de diepste droefheid aan den dag legde
want haar oude grootmoeder de eenige die haar ooit had liefgehad maar die nu dood was had haar verteld dat er als er een ster naar beneden valt een ziel tot god opstijgt
duizenden lichten brandden er op de groene takken en bonte prenten zooals die welke er voor de winkelramen te zien waren zagen op haar neer de kleine strekte haar beide handjes er naar uit
maar wat rustig dood ligt en dat zoo heerlijk mooi als in italië dat maakt me niet treurig dat maakt me kalm en dat wekt mijn bewondering voor alles wat vroeger zoo mooi levend geweest is en nu nog zoo heel mooi is in den dood
dat alles riepen de woorden op als gesuggereerd door drang van buiten een impulsie onweêrstaanbaar een mystiek geweld der schrijfster aangedaan om te zeggen dat wat zij logischer wijze haar levenlang zoû hebben moeten verzwijgen
ja lot was blij geweest dat steyn reizende een paar dagen in napels gebleven was al had lot eenige kennissen in napels die hij geregeld zag in steyn had hij teruggevoeld iets van huis iets van land van familie
de heele wereld wordt geel zeiden zij en daarin hadden ze gelijk eensklaps voelden zij een ruk aan de schil deze werd
hartstochtelijk verliefd was hij niet op elly hij vond haar een intelligent en artistiek vrouwtje om wat zij van grootpapa takma zoû erven deed hij het heùsch niet waarm deed hij het dan vroeg hij zich af als hij zich reeds had afgevraagd dag aan dag gedurende die week die gevolgd was op zijn aanzoek
en des avonds als alles stil is in en om het huis leest gij er uwen kleinen kring uit voor onder het genot van een glas warme punch of streelende kandeel en denkt er niet aan
maar zijn oogen wendde hij geen oogenblik van haar af nu sloeg de klok twaalf uur en flap daar sprong het deksel van de snuifdoos af
hoe in dat zelfde oogenblik in een der gehoorzalen van de hoofdstad een jeugdig slachtoffer van zijne eigenliefde en van den secretaris eener geleerde maatschappij in een zwart pak kleeren en met een bleek gezicht wordt opgebracht door een statigen stoet van achtbare mannen
en daar heb je aldo naast haar die groet een mooie groote kerel die italiaansche officier van haar god wat een paar mooie menschen kijk elly nu ze wandelen naast elkaâr wat een mooi paar ik word jaloersch van hem ik zoû ook graag zoo groot zijn met zoo een carrure en er zoo knap uit
elly was op het balkon gegaan o lot wat een prachtige lucht het is een sprookje in de lucht zoo stel ik me voor de atmosfeer van de duizend-en-een-nacht kijk het is net de staart van een reusachtigen fenixvogel die daar achter de bergen in vlammen verzinkt daar heb je ottilie op de promenade zij wuift met haar zakdoek
zij had alleen gezien dat korte oogenblik de rust van die stervende moeder en naast haar bed therèse die zij in jaren niet had gezien biddende en niet opziende beneden was harold dercksz gezonken in een stoel
maar in den hoek tegen den muur aangeleund zat in den kouden morgenstond het arme meisje met roode wangen en met een glimlach om de lippen
op het bal ten uwen huize waar men zich zoo allercharmantst geamuseerd heeft lieve mevrouw en op al de casino's week hij nauwelijks van hare zijde was onbegrijpelijk aux petits soins en men heeft zijn oogen zien vonkelen als tijgeroogen als zij met een ander walste
waarom ons wettelijke banden aan te leggen als ik een kind van hem krijg zal ik heel gelukkig zijn en een goede moeder zijn voor mijn kind maar waarom die wettelijke banden aldo weèt nièt ook al zijn we nu ng zoo gelukkig hij is twee jaar ouder dan ik wie weet wat hem morgen wacht welke emotie welke passie welke
de zon scheen van buiten en koesterde de schil de regen maakte haar helder en doorzichtig het was er overdag licht en s nachts donker in zooals het wezen moet
wat al schoons zij gezien had in welk een glans zij met haar grootmoeder het nieuwe jaar ingetreden was
met dit alles hadden deze twee menschen niet te maken zij waren er vreemd aan maar toch zweemde het ding dat voorbij ging tegen hunne lichamen hunne zielen hunne levens het deed hen ontstellen nadenken huiverend elkaâr nu in de oogen kijken zij de vreemden aan het ding dat voorbij ging
en haar gelaat straalde van geluk en vrede het was alsof er zich zonneschijn over haar trekken verspreidde zij glimlachte weer
hij glimlachte met zijn mooien geschoren mond vond haar vermakelijk voor zoo een oude vrouw maar begreep dat zij heel bekoorlijk kon zijn geweest iets vriendelijkers werd in hem wakker en ruw lief zei hij zijn arm om haar middel
zij stond op ga je weg ik moet nu weg kom morgen bij ons dejeuneeren wil je elly ja ottilie ottilie zag uit het raam de zon straalde zwijmende en laag uit mauve en roze wolken en de wind had zich over de golven neêrgelegd
maar dat hem toch allerlei allerlei dingen deed aanvoelen en aanzweemen en begrijpen plotseling plotseling gevoelens van kind af ondervonden in het kleine huis op de nassaulaan het huis van grootmama ja
dat deed zij en men kon zien hoe zij met elken dag groeide waarlijk er komt een bloesem aan zei de vrouw op zekeren morgen
ik weet wel je houdt niet veel van hem hij is ook een leepert geloof ik maar inpalmen doet hij je wel nou met meneer lot heb je het altijd goed kunnen vinden niet waar meneer frans ik zal eens aan mevrouw therèse zeggen dat je er bent
want zij was sterk en ook vlijtig maar zij bleef toch altijd arm te huis in het kamertje lag haar eenig dochtertje
en valt op een hoop en poeiert elkaar met sneeuw en de jongens zitten de meisjes op hunne schaatsen na en kapen ze de losse hoedjes van t hoofd zonder dat ze daarom nog verkouden worden en rijden er in triomf mee rond op de punt van hun ijshaakjes en de slee gaat heen en weder met een heele vracht kleine meisjes er
hij radoteert dacht ottilie steyn dat heeft hij nog nooit gedaan ach kind ben jij al zestig zei kalmer de oude man die zijn stem had teruggevonden ja je moet het wel zijn zie je wij oude menschen heel oude menschen denken dat jullie altijd kinderen blijven
hij zoû toch niet vroeg mama ottilie als een bang kind maar anna schudde geruststellend het hoofd de oude man sliep stijfrecht zittende in zijn stoel op den stok de handen geleund de twee vrouwen zetten zich en zagen toe
zacht klonk zijn stem als zij altijd klonk maar er was nu bijna iets smeekends in hij was geen forsche natuur in zijn blonde tengerheid grijsde hij niet aan de slapen even borg hij geen hartstochtelijke ziel maar er was een groote zachtheid in hem
en denzelfden ouden tinnen lepel gemaakt zij hielden hun geweer in den arm en hun hoofd recht en hun uniform was rood en blauw
terwijl lili die oom altijd heel lang zoende vies van hem was want lili toch ook maakte oom anton het hof omdat mama haar dat zoo had aanbevolen zonder geld met haar frits getrouwd hadden de jongelui toch heel gauw gemerkt dat geld niet was te versmaden en de eenigen van wien het nog een beetje was te verwachten waren tante stefanie en oom anton
zeker zoo zoû de toekomst zijn zeker hij zoû elly niet voor het laatst hebben gezien zeker ze zoû terugkomen en moê zoû ze zijn en slapen moê uitslapen zoû ze in zijn armen
ik kon niet ademen zei ottilie het is niet dat ik land menschen familie wil afbreken het heeft alles zijn goeds maar zoo als de grauwe luchten mij belemmerden te ademen zoo belemmerden de huizen mij mijn stem uit te zetten en was er iets om mij heen ik weet niet wat iets dat ik vreeslijk vond
nooit uitgezegd en aan niemand getoond en kwam zij terug zelfs aan elly niet omdat hij met een glimlach haar dan zoû willen verzekeren dat hij haar begreep in hare aspiraties en ze eerbiedigde en ze goed vond en mooi
hij er een in en schoot er haar uit nu vlieg ik de wijde wereld in
maar waarom is ze getrouwd ben ik getrouwd ik heb ook lief ottilie mama leefde in een anderen tijd men trouwde toen men trouwt nu nog elly en ik zijn getrouwd
en heerlijk dampte de gebraden gans die met appelen en gedroogde pruimen opgevuld was en wat nog prachtiger om te zien was
lot kan zoo goed met haar overweg zei elly lot is een smediger natuur dan ik jij hadt een jongen moeten zijn en ik maar een meisje ottilie zei lot bijna bitter mais