rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
maar jij kerel jij kon de oude man zich niet meer inhouden ik ik ga naar nice eerst wat zon inademen en dan naar italië werken maar
maar zijn broers reden voort zoodat keisteentjes en vonken om hen heen sprongen daardoor kwamen zij ook een uur vroeger dan domme hans aan de stadspoort
zij klaagde en steende en de poes joeg zij met beide armen in de lucht terug naar de keuken omdat de gang al vol genoeg was ina d'herbourg was namelijk gekomen met hare dochter lili van wely en met twee
tentoonstelling van schilderijen
en wat waren zij niettegenstaande een driftig woord nu en dan toch nog gelukkig geweest in indië met hun twee kinderen ottilie eerst en lot daarna een paar jaren slechts toèn
ik zoû het voor jou doen lot en voor ottilie en ik doe het ook voor hugh ik ben zijn moeder en ik doe het ik doe het ik doe het dààr zij stotterde zij stikte van woede en een pijn van jaloezie dat louis couperus van
maar hebt ge iets waarin ge kunt braden want ik heb geen pot of pan o dat heb ik wel zei domme hans hier is kookgereedschap met een tinnen beugel en nu haalde hij den klomp voor den dag en legde er de kraai
en mag ik daar niet bij zijn neen je mag ook niet aan de deur luisteren beloof je me dat wàt heb je met hugh te praten ik zeg u over u toe vraag nu of hij hier komt en laat ons dan even alleen heb je heusch geen koorts meer zij voelde aan zijn voorhoofd
ja jongen ik blijf bij je en de nadruk dien hij gaf was de eenige kritiek die hij zich veroorloofde lot zuchtte op ademde diep en liet zijn hand in zijns vaders hand eenige oogenblikken daarna merkte de oude man dat lot sliep
hij zette zich schrijlings op den bok drukte zijn hakken in diens zijden reed weg en vloog den grooten straatweg als een stormwind langs hei hop dat was een tocht
want de dingen des vleesches zelfs onder de sanctie van het huwelijk vond zij toch altijd wel eenigszins zondig en haar katers had zij ook altijd laten opereeren katten die zoo dol en hysteriesch doen tweemaal in het jaar in de goten der daken had ze nooit bij zich geduld
zoo menigmaal en in zulke nauwe betrekkingen op hebben gefigureerd en zonder welke wij ons bijna geen toekomst denken konden en hoe in het tooneelspel van ons leven achtereenvolgens de eene rol voor en de andere na aan geheel andere personen wordt opgedragen
in den hemel
ina keek om de jongens komen binnen oom anton heeft immers een zaak gehad dertig jaar geleden ging d'herbourg voort neen neen verdedigde harold dercksz
dat was slim bedacht zei de koningsdochter dat zou ik niet hebben kunnen doen maar ik zal het wel leeren domme hans werd koning kreeg een vrouw en een kroon en zat op een troon en dat hebben wij versch uit de krant van den oppersecretaris en de secretarissen
de dofheid nevelde weêr over hem heen het hoofd zakte de oogen glaasden en hij zat daar zoo broos en oud fijn als zoû men het leven weg uit hem kunnen blazen als een zwevende pluim
ik ik horde hem mijn gehoor is heel scherp geweest en altijd nerveus het waren hallucinaties ik hoorde dikwijls zijn stem laat ons er niet over spreken wij zijn beiden zo oud zo oud ottilie
lot heeft mij als getuige gevraagd ja jij en steyn dokter roelofsz en d'herbourg voor elly anton woû niet neen anton vindt die dingen vervelend
de geheele volksmenigte stond rondom het koninklijk kasteel in dichte massa's op elkaar gedrongen tot aan de ramen toe om de vrijers door de koningsdochter te zien ontvangen
maar zie je daàr ben ik te oud toe een jong huishouden geincrusteerd in het mijne trouwens op jezelve wonen heeft meer charme kindje we spreken nooit over geld je weet papa heeft niets nagelaten en het geld van je moeder heeft hij opgemaakt dat was met verschillende ondernemingen op java het lukte niet
hij kon rozen en andere bloempjes en arabesken op wapenrustingen borduren want hij was ook vindingrijk en kunstvaardig ik krijg de koningsdochter riepen zij allebei
daar kregen al de vrijers nommers terstond na hun aankomst en werden in het gelid geschaard zes op iedere rij en zoo dicht op elkaar gedrongen dat zij hun armen niet konden bewegen
worden warm weertje vandaag meheer zeide jansje toen men een eindje voortgewandeld was en zij meelijden begon te krijgen met het hijgen en blazen van den gezetten heer achter haar
tante u ja ik ik ik riep tante en in alle de kooitjes stemden haar alle vogeltjes luid twetterend bij ga toch nog niet weg blijf toch nog zitten elly ik vind het zoo aardig dat jullie gekomen zijn elly bel eens dan brengt klaartje een vruchtje op brandewijn
en nu goot hij wat slijk uit zijn zak dat bevalt mij zei de koningsdochter gij weet antwoord te geven en gij weet te spreken en u wil ik tot man hebben
of quilp hen ook volgde
neen ik ontmoette meneer takma net bij de deur kijk hij is in slaap gevallen ik wacht hier tot hij wakker wordt dan ga ik maar vast naar mama je ziet er slecht uit harold ik voel mij ook niet wel ik heb pijn
ik weet niet antwoordde bruis die gaarne gezien had dat mevrouw bij deze uitnoodiging tegenwoordig geweest ware enfin zei de dokter wij zullen zien ik zal u nu bij mijn vrouw brengen hoe voortreffelijk zij was
hij lachte om ze gematigd ironiesch in omgang met zijn altijd jongeren want tijdgenooten alleen waren hem de oude mevrouw dercksz dillenhof van zichzelve zeven en negentig jaren en dokter roelofsz
en een oppersecretaris en deze oude oppersecretaris is nog de ergste want hij kan niets begrijpen en dat zeide zij maar om dommen hans angst aan te jagen en de secretarissen grinnikten en spatten daarbij ieder een inktvlek op den vloer
praat niet te veel jong neen het vermoeit me niet zoo slap door te kletsen dat kan ik wel lang zal mama niet blijven je weet niets ik zal je vertellen steyn is op reis misschien voor altijd mama heeft van ouden meneer takma geërfd ja ze heeft een ton van hem geërfd
wel dat treft goed hernam domme hans dan kan ik wel een kraai mee braden met alle genoegen zei de
maar met een hoogst ernstig gezicht weg
de heer bruis had alles willen geven voor een glas bier of een glas wijn en water maar het was hem opgelegd zoo moe en verhit als hij was in een brandendheeten koepel thee te drinken ook brengt het vrouwelijk stelsel van een zalig behelpen niet mee dat men in een tuin van alles krijgen kan
het was hem onmogelijk tusschen de rotsblokken te zwemmen hij is verdronken in den onweêrsnacht een paal van de pasangrahan af is zijn lijk door inlanders gevonden terwijl mevrouw dercksz ontwaakt des morgens in groote ongerustheid was omdat zij haar man niet in zijn kamer vond
zei domme hans als ik geen paard kan krijgen dan neem ik den bok die behoort mij zoo goed als toe en dragen kan hij mij ook zoo gezegd zoo gedaan
hier kom ik schreeuwde domme hans en zong zoodat het wijd en zijd in den omtrek weerklonk maar zijn broers reden hem langzaam vooruit zij spraken geen woord zij moesten eens over al de goede invallen nadenken die zij voor den dag zouden brengen
soms verbeeld ik mij dat deze bundel papiers eenige verdienste zou kunnen hebben ten opzichte van onze goede moedertaal tot nog toe had zij voor den gemeenzamen stijl niet veel aanlokkelijks
het was ontzettend en daarbij hadden zij de kachel zoo geducht opgestookt dat het er gloeiend warm was het is hier verschrikkelijk heet zei de vrijer dat is ook zoo
zoo zoet zelfs dat de oude vrouw het een oogenblik mocht nemen in den diepen schoot tch in lili's handen die op hare hoede bleef dat heeft me heel gelukkig gemaakt kind zei de oude vrouw dat ik mijn achter achterkleintjes eens gezien heb ja stefje is groot geworden en netta is een schatje netta is een schatje
maar mijn vader braadt vandaag ook jonge haantjes zei de koningsdochter op zulk een gesprek was hij niet voorbereid geweest geen woord wist hij te zeggen ofschoon hij iets geestigs had willen zeggen
diep in het binnenste van het land stond een oud ridderkasteel daarin woonde een oude grondeigenaar die twee zonen had die zich zoo knap en geleerd waanden dat de helft al voldoende geweest zou zijn
hij schrikte even maar glimlachte nu hij herwon zich en zijn moeder bij wie hij een oogenblik had troost willen vinden en die hem alleen had geliefkoosd herwon hij tegelijkertijd en hij streelde haar op zijne beurt en gaf haar een innigen zoen
want dat bracht geld in huis en als oom daniël met dikke indische tante floor weêr rustig op de mail zaten want heusch diè waren nu beide totaal niet prezentabel oom indiesch geworden en tante zo een nonna dat ina zich voor haar schaamde
ik ben ziek moeten worden om haar te herinneren dat ze nog een lot had maar ze is heel lief voor me geweest ze heeft me opgepast denk ik heusch ze is héél gelukkig over een paar jaren als de ton op is komt ze misschien weêr bij mij
een duivelsche sabbath van af die bladen hypnotizeerde haar en het boek zwaar wegende in hare bevende oude vingers brandde maar zij kn het niet weg laten glippen naar zijn verborgen schuilhoek
want het lands en stadsbestuur schijnen edelmoediglijk te hebben besloten de verfraaiing en opsiering der stad voortaan aan den smaak der respectieve inwoners over te laten evenals het gouvernement de belooning der menschenredders aan de maatschappij tot nut van t algemeen
ze zijn ze zijn neef en nicht dat weten ze niet maar dat is geen schande geen bloedschande het is waar ze zijn neef en nicht ja ze zijn neef en nicht ottilie is mijn kind haar zoon is mijn kleinzoon elly's vader
nu wrong de moeder zich de handen viel op haar knieën en bad tot god verhoor mij niet als ik in strijd met uw wil bid die altijd het beste is verhoor mij niet verhoor mij niet
eene vierkante uhlanemuts met een gouden kwast siert zijn jeugdig hoofd en een schotschbont kieltje waarvan de breede plooien door een nog breeder verlaktlederen riem met een onmatigen gesp worden in toom gehouden en waar de ruiten zoo groot van zijn dat de rug van het schaap volmaakt een gevierendeeld wapenbord vertoont
ik weet dien zei de man in het zwarte gewaad maar voordat ik u dit zeg moet ge eerst al de liedjes voor mij zingen die ge voor uw kind gezongen hebt ik mag zulke liedjes graag ik heb ze vroeger wel meer gehoord ik ben de nacht en heb uw tranen gezien toen gij ze zongt
het zoû misschien moeten het zoû zoo vreeslijk akelig zijn die lieve moesje ze was ook soms zoo dwaas zo onverstandig zoo een kind voor zoo een oude vrouw o het was vreeslijk dat oud ouder worden en dat altijd blijven toch wie je was
de oude man het was de dood knikte zoo zonderling dat het even goed ja als neen kon beteekenen maar de moeder sloeg haar oogen neer en tranen biggelden langs haar wangen het hoofd werd haar zwaar in drie dagen en drie nachten had zij geen oog geloken en nu viel zij in slaap
ja zei de doornstruik maar ik zeg u niet welken weg hij ingeslagen is als gij mij niet vooraf aan uw boezem wilt verwarmen ik vries hier dood ik word tot louter ijs en zij drukte den doornstruik vast aan haar borst opdat hij heelemaal zou kunnen ontdooien
een oogenblik denk ik naar mevrouw dercksz louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan naar grootmama ja ja zeg nu maar grootmama als je haar ziet zeg maar dadelijk
nu ging zij op haar knieën liggen om het meer leeg te drinken maar dat was immers onmogelijk voor een mensch doch de bedroefde moeder dacht dat er misschien een wonder zou kunnen gebeuren
loop het donkere dennenwoud in daar heb ik den dood met het kind naar toe zien gaan in het dichtst van het woud bevond zich een kruisweg en zij wist niet welke richting zij nu moest inslaan
daar hebt ge uw oogen zei de dood ik heb ze uit het meer opgevischt zij fonkelden zoo helder ik wist niet dat het de uwe waren neem ze terug zij zijn nu nog helderder dan vroeger en kijk dan eens in den diepen put hiernaast naar beneden
de eene duwde het vrouwtje de andere de kindermeid en lili en de meid stuwden de wagentjes nu in de voorkamer die stookte anna goed om de familie te ontvangen en terwijl lili en de meid bezig waren sprak ina met oude anna over den dood van den ouden heer en anna zei dat mevrouw niet het minste idee nog had maar dat het toch niet altijd kon duren
tegen mij kunt ge toch niets uitrichten zei de dood maar god kan dit wel gaf zij hem hierop ten antwoord ik doe slechts wat hij wil zei de dood ik ben zijn tuinman ik neem al zijn bloemen en boomen en verplant ze in den grooten tuin van het paradijs in het onbekende land
de goede god heeft mij geholpen antwoordde zij hij is barmhartig en dat zult gij ook zijn waar kan ik mijn kind vinden ik ken het niet zei de oude vrouw en gij kunt immers niet zien vele bloemen en boomen zijn er in dezen nacht verwelkt de dood zal wel spoedig komen om ze te verplanten
te reizen in de glimlachende sympathie hunner zielen de zijne wat klein ijdel sceptiesch artistiek vooral lief toegevend voor anderen met een tintje lachende bitterheid en éen angst die die ziel beheerschte de angst voor den ouderdom
toen zijn vrouw vertrokken was kwam het vriendenhart van dokter deluw weer boven gaarne zou hij zich met zijn ouden makker nog eens hebben verdiept in oude dingen in de genoegens van leiden in herinneringen van de pleizierige sauskom in wat niet al
o wat zou ik niet willen geven om bij mijn kind te komen zei de moeder die reeds zooveel tranen gestort had zij weende nog meer en haar oogen vielen op den bodem van het meer en werden twee kostbare parels
hij al een jongen van zeventien hoe allerliefst mama er had uitgezien zoo jong zo jong met dat beeldlieve gezichtje met die blauwe kindoogen met dat zuiver mollige figuur ze was toen àcht en dertig en ze had geen leeftijd ze was een mooie vrouw in vollen bloei van
nu kwam zij aan een groot meer waarop geen enkel schip of schuitje te zien was het meer was niet genoeg dichtgevroren om haar te dragen en ook niet open en ondiep genoeg om doorwaad te kunnen worden en toch moest zij er overheen als zij haar kind wilde vinden
hij moet bij god daarvoor instaan er mag er geen uitgetrokken worden voordat hij er vergunning toe geeft daar suisde het eensklaps ijskoud door de zaal en de blinde moeder voelde dat het de dood was die nu kwam
therèse is verloren riep tante stefanie heftig van therèse heb ik me al lang teruggetrokken maar voor wie ik wat doen kan offer ik me op voor oom harold doe ik wàt ik kan en ook voor zijn kinderen
er stond daar een doornstruik deze had bladeren noch bloemen maar het was dan ook in den barren wintertijd en er hingen ijskegels aan de takken hebt ge den dood met mijn kind zien voorbijgaan vroeg zij
hield haar vast omsloten en nogtans vol zorgvuldigheid dat zij geen van de bladeren aanraakte nu blies de dood op haar handen en zij voelde dat dit kouder was dan de koude wind nu vielen haar handen slap neer
ik woû je alleen dit vragen wees lief voor haar maar ben ik dat dan niet maar blijf het ook hugh ze is een groot kind ze heeft belouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan hoefte aan veel vriendelijkheid die naar haar toekomt zie je ik ben het meeste met haar samen geweest met tusschenpoozen acht-en-dertig
het was het lot van uw eigen kind dat ge zaagt de toekomst van uw eigen kind nu gaf de moeder een luiden gil van schrik welke van deze is die van mijn kind zeg mij dit bevrijd het onschuldige kind verlos mijn kind van alle ellende draag het liever weg draag het in gods koninkrijk
een zachte klop de deur opende hij zag zijn dochter op den drempel vadertje zeide zij lief wat is er kind louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ina trad nader vadertje stoor ik je niet ik kom eens zien hoe je het maakt ik vond dat je er zoo slecht uitzag
hij was wèl te vreden om de lauwte in bed terwijl het buiten eerst nu hoorde hij dat ratelend regende maar hij in bed en rustig vond dien regen niet ongezellig op zijn nachttafel naast hem stond water stond het fleschje quinine capsules een bord met wat mooie druiven en zijn bel
daar de oude man van de koude trilde en het kind een oogenblik sliep verliet de moeder de wieg even en zette bier in een kleinen pot op het vuur om het voor hem te warmen de oude man zette er zich bij neer en wiegde het kind
ja ik bèn ook nog jong poogde hij onverschillig te zeggen en je gaat trouwen je leven begint pas omdat ik troùw ja omdat je troùwt als je maar gelùkkig wordt kind en niet niet zoo als je moeder
daar stonden fijne hyacinten onder glazen klokken en groote stevige pioenen daar groeiden waterplanten waarvan enkele er frisch andere kwijnend uitzagen waterslangen lagen daarop neer en zwarte kreeften klemden zich aan den stengel vast
ja het is me een wellust je fluweelen zwaard over mijn wang te voelen glijden eigenlijk doet het je vel een heele boel goed je in een week eens niet te scheren heerlijk je zoo glad aan te voelen
en de moeder ging op een ouden stoel naast hem zitten keek naar haar ziek kind dat zoo diep adem haalde en greep zijn handje vast niet waar ge denkt toch ook dat ik het wel zal behouden vroeg zij de goede god zal het mij niet ontnemen
blij om heel het vroolijke kinderleven van een kind op java dat spelen kan op groote erven bij stroomende wateren en in groote rood bloeiende boomen klimt maar van het oogenblik af een zwoele nacht nachtlucht dreigende eerst en toèn uitstortende
waarom van daag in éens spreek je er zoo heel veel over ik ben gaan denken omdat lot en elly trouwen ze zullen gelukkig zijn is het geen schande bloedschande néen ottilie dènk toch na
een moeder zat bij de wieg van haar kind zij was diep bedroefd en vreesde dat het zou sterven zijn gezichtje was bleek en zijn oogjes waren gesloten het kind haalde zwaar en somtijds zoo diep adem alsof het zuchtte en de moeder keek nog treuriger naar het arme wicht
mevrouw elly is nu rijk zei ina weet jij niet anna hoeveel de oude heer heeft nagelaten maar anna wist niets dacht alleen zei dat met een knipoogje dat mevrouw ottilie zeker wel ook wat zoû krijgen maar er werd gebeld en het was stefanie de laders heel zenuwachtig
vele malen gebarsten klonk de stem ng rond mollig van indiesch accent wel kind dàt is een lief idee me den kleinen jongen eens te brengen dat is een lief idee dat is een lief idee ja laat me hem nu eens zien o wat een lekker kindje
ik heb niets te geven zei de bedroefde moeder maar ik wil voor u tot aan het einde der wereld gaan daar heb ik niets te doen zei de oude vrouw maar ge kunt mij uw lang zwart haar geven ge weet zelf zeker wel dat het mooi is het bevalt mij ge kunt mijn wit haar daarvoor krijgen dat is toch altijd iets
maar het meer hief haar in de hoogte alsof zij op een schommel zat en in een oogenblik vloog zij op den tegenovergestelden oever waar een mijlenlang wonderbaar huis stond men wist niet of het een berg met bosschen en grotten dan of het getimmerd was maar de arme moeder kon het niet zien zij had haar oogen immers uitgeweend
kerel ik voel me als een gommeux na dat allereerste toilet hoe sommair het ook is geweest dank je dank je wel hoor morgen terugkomen meneer ja doe dat maar neen laat ons zeggen overmorgen om de huid te sparen weet je overmorgen dag figaro de barbier ging pauws zeide
eensklaps werd er op de deur geklopt en nu trad er een arm oud man binnen die in een groot paardedek gewikkeld was want daarin blijft men warm en dat had hij wel noodig het was immers een koude winter buiten was alles met ijs en sneeuw bedekt en de wind blies zoo scherp dat hij in het gezicht sneed
daar stonden groote boomen in kleine potten zoodat zij het er bekrompen in hadden en het niet veel scheelde of zij deden de potten barsten er was daar ook menige kleine zwakke bloem in een vetten grond met mos er omheen en zorgvuldig gekoesterd en
papa dercksz had weinig geld nagelaten maar stefanie de laders was rijk zij het eenige kind uit het eerste huwelijk en dat oude mama niet veel meer had van het fortuin van haar eersten man was omdat ze nooit zuinig was geweest
zij liet haar hoofd op haar borst zakken en de dood ging met haar kind naar het onbekende land
de doornen drongen in haar vleesch door en haar bloed vloeide in groote droppels maar de doornstruik kreeg nieuwe groene bladeren en droeg bloesems in den winternacht zoo warm is het aan het hart van een bedroefde moeder de doornstruik zei haar daarop welken weg zij moest inslaan
maar het voorbereiden van aangename verrassingen was iets dat over t algemeen te weinig in leentjes geest viel dan dat bol haar geheimzinnige wijze van handelen aan zulk een bedoeling zou toeschrijven
maar de bedroefde moeder boog zich over alle kleinere planten heen zij hoorde in elke een menschenhart kloppen en uit millioenen herkende zij dat van haar kind daar is het riep zij en strekte haar hand over een klein krokusje uit dat ziek naar één kant overhing
de bloem niet aan zei de oude vrouw maar blijf hier staan en als de dood komt ik verwacht hem ieder oogenblik laat hem dan de plant niet uittrekken en dreig hem dat gij in dat geval hetzelfde met de overige bloemen zult doen dan wordt hij bang
weet immers wel dat ieder mensch zijn levensboom of zijn levensbloem heeft zij zien er als andere gewassen uit maar hun harten kloppen kinderharten kunnen ook kloppen let daarop misschien herkent ge het kloppen van het hart van uw kind maar wat geeft ge mij als ik u zeg wat ge nog meer moet doen
doch haar slaap duurde niet langer dan een minuut toen stond zij op en beefde van de kou wat is dat riep zij uit en keek naar alle kanten rond maar de oude man was weg en haar kind was weg hij had het meegenomen in de hoek van de kamer maakte de oude klok een zonderling geluid
zij was drie-en-twintig zij was oud zij had haar leven gehad in verschillende schakeeringen toch was er nog iets er was charles hij zacht week geestigjes met de lieve oogen van zijn moeder met de blonde haren zorgvuldig gekapt met zijn te licht blauwe dassen
niet genoeg ik geloof dat àls ik gestorven ben hij hij me zal aanklagen ottilie we zijn zo oud geworden kalm kalm aan wij hebben alleen inwèndig moeten lijden maar dat is genoeg geweest dat zal god straf genoeg vinden wees niet bang voor den dood
vergeet mijn tranen vergeet mijn smeeken en alles wat ik gedaan heb ik begrijp u niet zei de dood wilt ge uw kind terug hebben of moet ik daarmee naar die plaats gaan welke gij niet kent
toen jaren geleden zestig ja-ja zestig jaren geleden hebben gedacht hebben gesproken gekletst gekletst zonder het juiste te weten totdat het alles is doodgebloed tot het te laat was het lijk op nieuw te schouwen na maanden na hoeveel maanden
hoe hebt ge den weg hier naar toe kunnen vinden vroeg hij hoe hebt ge hier vlugger naar toe kunnen loopen dan ik ik ben een moeder antwoordde zij de dood strekte zijn lange hand naar de kleine fijne bloem uit maar zij hield er haar handen overheen
ik zal ze allemaal zingen zei de moeder maar houd mij niet op opdat ik hem kan inhalen opdat ik mijn kind moge wedervinden maar de nacht zat stil en stom nu wrong de moeder zich de handen zong en weende en er vloeiden vele liedjes van haar lippen maar nog meer tranen uit haar oogen toen zei de nacht
als hij alleen thuis was hij vond het griezelig hij was bang dat een dief de kamer was binnengeslopen hij durfde zich niet verroeren maar zat stil in den spiegel te staren terwijl hij zoo zat te wachten tot de dief zich vertoonen zou
gelukkig want in de gang zette hij zijn keel flink open in zijn babyhersentjes heel ontroerd door de ouderdom die hij voor het eerst aanschouwd had maar het pakje wit en het roze vlakje met de twee drupjes turkoois mummelde tevreden met het vochtige mondje en was ng zoeter dan stefje geweest was
wij arme menschjes zeide hij we doen en denken soms zoo vreemd we zijn wèl heel ziek en heel oud zelfs al zijn we nog jong mama ik moet eens èrnstig met u spreken maar èrnstig hoor een anderen keer neen nu niet nu moet ik werken
waar kan ik den dood vinden die met mijn kind is weggegaan vroeg zij hij is hier nog niet aangekomen zei een oude grijze vrouw die daar rondliep en op de broeikas van den dood moest passen hoe hebt ge den weg hier heen gevonden en wie heeft u geholpen
zestig jaren geleden herhaalde hij en zag ina aan met zijn vertroebelde oogen en wat ina wat zoû dat zijn kàn u zich nets herinneren
stefanie echter had gespaard en gepot nooit wetende waarom uit een hereditairen aandrang om geld bij geld te voegen zij leefde in een klein huisje in de javastraat en was bekend in de filantropie waaraan zij meê arbeidde met zuinig overleg
mijnheer haar broeder is een jaar ouder en dus in dien lieven leeftijd waarin men meent voor iets goeds te zullen gehouden worden wanneer men den schijn aanneemt van iets kwaads dat men niet is
wàt kon het hem allemaal schelen hij kwam eens in de week naar zijn moeder zien dat was nog een kinderlijke plicht wat kon hem verder de heele boel schelen stefanie gaf hem al meer dan genoeg last hem den laatsten tijd bewerkend zijn louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan geld na te laten aan zijn petekind de kleine netta van de van wely's en hij had daar niet de minste lust in hij gooide zijn geld liever in de gracht
door een nieuwmodische barrière afgesloten en op welks dak zich eene mede niet onaardige verzameling van duivenhokken en peperbossen vertoont die den hoogdravenden naam van toren en observatorium dragen
en blindelings vertrouwende op haar geloof las zij in die richting wat zij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan maar in de hand kon krijgen van tractaatjes tot theologische werken toe hoewel zij de laatste niet begreep en de eerste haar vol
aan tafel zat hij op de plaats der eere naast zijne stiefmoeder zijne zusters waren schoon en zijn vader vond zijn toon met haar kennelijk wat te vrij voor een vreemdeling bij het nagerecht had hij zich met een toost en vele tranen
de twee huwelijken van grootmama waren ongelukkig geweest generaal de laders was een bruut geweest ook al verdedigde tante stefanie haar vader met grootpapa dercksz was grootmama naar men zeide héel ongelukkig geweest uit dien tijd dateerden de avonturen
het was een moeder wit van angst die den jongen tot bedaren zocht te brengen het was een groote knaap van dertien jaar met een bleek gezicht en blauwe kringen onder de oogen die met de ellebogen op de tafel en een boek vr zich om het tafereel zat te lachen het was een klein meisje van vijf jaar dat zich aan mama's japon schreiende
vooral in hem trof die nerveuze vlugge helderheid in zoo heel louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ouden man het was of hij door een vreemde capaciteit zijn zinnen had gescherpt zoo dat zij vaardig gebleven waren want hij las nog veel met een bril hij hoorde scherp
en je bént gelukkig kind begon grootpapa met bonhomie ik geloof het wel het spijt me dat ik je niet bij me kan houden met lot ging hij luchtigjes voort hij had soms een zweverige manier van ernstige dingen te behandelen en zijn dunne stem miste dan nadruk
niet trouwen in de kerk na enkele maanden huwelijks dulden dat je vrouw gaat bij het roode kruis en wel verdriet er over hebben dat ze je verlaat maar vinden dat het niet anders mocht en dat ze deed als ze moest
gaan neen neen romans daar stel ik geen belang in ik ook niet daar zijn we te oud toe ja wij oude menschen we hebben onze eigen romans ja een rùstig leven is het beste dan heb je je niets te verwijten
hij haalde den brief uit de enveloppe en las over en weêr over tevreden dat zij hem uitvoerig schreef en vol moedig enthouziasme scheen toen zakte zijn hand die koud werd en verstopte zich onder de dekens hij lag wèl zachtjes tevreden na zijn eersten rustigen slaap
en morgen gaan jullie trouwen dat is goed dat is goed zei de oude vrouw tevreden zij hief met hoekig gebaar de beide handen op en kuste met voorzichtige en trillende lippen elly daarna lot op het voorhoofd
van dat hij een ventje was geweest van dertien jaren een vroolijk speelsch ventje dat speelde met bloote voeten in de rivier voor het assistent rezidentie huis blij om vruchten en vogels en dieren
ons kind heeft als lot trouwt niemand zelfs haar eigen man niet chtt zei de oude mevrouw in den schemer had de rechte magere figuur een trilling van schrik
geknakt te worden in zijn ijdelheid op zijn uiterlijk dat beteekende nog niet zoo veel in zijn ijdelheid op zijn talent dat deed al meer pijn maar geknakt te worden in gehéel zijn fyziek en moreel bestaan dat was het vreeslijke de nachtmerrie
de kinderen trevelley nog het meest en toch god alleen weet wat je moeder aan mij te danken heeft zonder mij lot was ze verloren dat zeg ik niet om je iets onaangenaams te zeggen hoor jongen maar zonder mij lot was ze verloren
waarom is hij dan zoo dikwijls daar komen staan o hij stond daar zoo dikwijls hij sprak nooit hij staarde maar bleek met holle donkere oogen oogen als twee vurige priemen z de staafjes slanke wijsvingers wezen recht voor zich uit
niet geknakt niet in éens geknakt maar làngzàmerhand de verdorring van het jeugdfrissche lichaam de verwelking van de intelligentie en geest o oud te worden zoo oud als grootmama en als grootpapa takma hoe ontzettend
dat het met het groote vlinderlichaam op dezelfde manier ging ik geloof dat het een lange smalle klip werd toen het daar in de oostzee lag geloof je dat ook niet hij hield op
in omgang was hij goedig neêrbuigend begrijpend dat de wereld aan menschen zelfs van zeventig en van zestig anders toescheen dan aan hem maar de bonhomie was tè veel was soms te uitbundig om niet gemaakt te zijn en niet te doen denken dat hij steeds anders dacht dan hij sprak
en zij waren beiden heel beleefd tot groote voldoening van ina die wèl kon zeggen dat pol en gus dàt nièt van de derckszen hadden toen grootvader opstond om naar zijn kantoor boven te gaan was gus dadelijk bij de deur en hield die open met heel veel
nu doofden zij beiden en werden héel oud langen tijd staarden zij ieder voor hun raam zonder woorden toen klonk aan de voordeur een bel
ik ben over overgrootmama ja kleine jongen ja ik ben je over overgrootmoeder en beneden heb ik netta ook meêgebracht zei lili ach je kleine baby is die er ook ja wil u die straks eens zien ja allebei wil ik ze zien allebei te zamen
zijn vader was in de rivier verdronken een nacht dat het zwoel was en hij om lucht den tuin was ingegaan overvallen door den stortenden regen het dng het vreeslijke ding ging voorbij was een pas verder keek m naar hèm met starende oogen
was haar in verwachtingglimlach opgeloken gelaat als een witte porceleinige louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan vlak rimpelgecraqueleerd maar z vaag onder de even hardzwart aangeteekende lijn van de pruik en het kanten kapje dat zij als niet scheen van het gewone leven
haar als een kind te zien als een driftig bedorven kind wees nu en dan eens lief tegen haar een lief woord een liefkoozing daar heeft ze behoefte aan ze is een vrouw van liefkoozing arme mama ik ken niemand die er z behoefte aan heeft als zij
zij wist nog altijd niet zij wist nog altijd niets en er was zoo veel te weten er was te weten ten eerste het groote iets dat wat er zestig jaren geleden gebeurd was grootmama moèst het weten maar zij dorst bij grootmama het iets niet aanroeren bang het verleden zelve aan te
de meid zei me toen ik eergisteren wegging dat ze me zoû waarschuwen in het hôtel als er iets met je was gisteren toen ik kwam sliep je waar is elly toch weet u niet wat zoû ik weten
zijn vader hoorende geruisch stemmen in de kamer van zijne vrouw takma's stem de vriend die zoo veel in huis kwam de achterdocht vergiste hij zich niet was het takma ja het was takma takma bij zijn vrouw
als een vizioen àlle de jaren van zijn leven had hij het ding weêr zien oprijzen het vreeslijke ding dat daar gebaard en geboren was in dien nacht toen hij zeker wat koortsig niet had kunnen slapen
had ik me vroeger omgeven gevoeld door een even onzichtbare als ondoordringbare wal die me scheidde van het menschdom nu was t of ik een diepe put zat en of hoog boven me aan de rand van die put anna en de kantere me stonden te bespotten en uit te dagen
besluiteloos bleef ina zij ging naar de keuken anna zei o mevrouw u blijft nog wat ja misschien komt mevrouw ottilie wel die zoû ik wel willen spreken het kon wel zijn dacht anna dat mevrouw ottilie van daag komen zoû maar toen er gebeld werd keek zij uit het raam en riep neen daar is meneer daan
daàr is bij de roomschen geen absolutie voor niet ik dacht ik dacht dat een priester àlles vergeven kon de ziel zuiver maken voor je sterft de priester had me toch louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan kunnen verlichten me hop kunnen geven
god o god neen neen jng sterven opdat het nog jng gedàan voor hem zoû zijn hij was niet pessimist hij hield van het leven het was mooi het stràalde er waren zoo vele mooie dingen in kunst in italië in zijn eigen intellect in zijn ziel nu zelfs die emotie om elly
vrouwen riep pauws ze zijn allen ze zijn allemaal hij kon niet uit zijn woorden komen neen vader ze zijn niet allemaal ze zijn ieder weêr wat anders en wij ook niet zoo praten van mannen en vrouwen we zijn allemaal arme zoekende dwalende menschen
neen neen niet zo oud te sterven vor hij verdorde vor hij verwelkte hij voelde er zich angstkoud om worden en hij rilde nu hij zoo intens zich bewust werd dat het mogelijk was dat hij zo oud kon worden zeven en negentig
dus dan maar trouwen gewoon-weg en hopen dat niet het fatum omdat zij elkander zoo nnig lief hadden en niet alleen uit passie op hèn niet zijn doem zoû drukken het juk van een ongelukkig huwelijk
of ik me iets herinneren kan ja wèl als ik goed denk misschien wel iets je hebt gelijk ik was toen een jongen van vijftien jaren herinnert u zich ina zag in de gang om zich heen zag naar de opene deur van de voorkamer zag den rug van haar vader gezakt met een moedelooze lijn
zelfs de hond was nu meê met steyn geen levend wezen was lief tegen haar en waarom moest lot nu ook zoo op eens gaan trouwen zo verlaten voelde zij zich dat na de geperste snikken gestaakt zoodra ze niet noodig waren
eenige dochter had zij als jong meisje door de tantes ijsselmonde kunnen uitgaan in wat betere kringen dan de al te indische van haar vaders familie voor zoo ver die kring bestond want de familie was obscuur
het kleine kindje gesust zag het rimpelgelaat nieuwsgierig ernstig aan met een weifelenden blik van nadenken en verwondering maar hij huilde niet en zelfs toen de staafjesslanke vinger hem tikte tegen zijn wangetje wist lili hem te sussen en niet te doen huilen
hij had altijd gehoord dat ook zij als zijn moeder een vrouw van liefde geweest was men vertelde van haar allerlei avonturen in indië tot dat zij takma zoû hebben ontmoet er lag als een fatum op hun familie een fatum van ongelukkige huwelijken
neen dat geloof ik graag antwoordde de jongen want iemand die verlangt in mijn schoenen te staan zal ik wel nooit ontmoeten dat is niet zoo onmogelijk had de raaf gezegd en toen had hij den jongen de stad ingebracht en hem op het dak voor een dakvenster gezet een lamp brandde in de kamer
zestig jaren geleden er moest er moest iets gebeurd zijn en in zijne momenteele scherpte van vizie zàg hij bijna het ding raadde hij het voelde hij àan den dood van zijn vader zestig jaar geleden
hou je veel van de eendjes zelfde stilte is dat je jongste zusje stilte als des
anna hield de deur al open en de oude vrouw keek al uit zij zat recht op haar hoogen stoel die was als een troonzetel recht in den rug het kussen in het nog vroege wintermiddaglicht dat filtreerde door tulle vitrage langs roode overgordijnen over den velvet tochtlap heen scheen zij nog brozer geworden
haar zoeken dat is haar leven al zoekende doet ze mooie goeie dingen meerdere en betere dan ik kijk lees haar brief ze heeft me geschreven uit
dat zweefde alles in het vage zij kn er niet achter komen zij moèst er van middag zien achter te komen zij bleef dus rustig zitten en de oude vrouw die niet van eenzaamheid hield vond het prettig dat zij nu en dan een woord zeide
schrijf een deugdelijk werk dat een troost is om te lezen maar duikel de zonde niet op om ze te beschrijven hoe mooie woorden je ook er voor kiest u vindt dus mijn woorden toch mooi
ja maar er is niets zeker ottilie is lief maar driftig zei de oude heer in gedachten verzonken het was als dacht hij aan andere dingen aan meerdere dingen vooral
roelofsz weet zei de oude heer heel zacht ja hij weet maar o hij heeft àltijd gezwegen hij is als wij bijna een medeplichtige
en als ina d'herbourg dacht aan tante steyn de weert dan trokken hare moede voorname oogen radeloos naar boven en zuchtte zij diep en leek zij met dien blik en haar wanhoop gehéel op eene ijsselmonde want zijzelve meende zij had meer het aristocratische bloed van hare moeder een freule ijsselmonde dan dat zij een dercksz was
om den ivoren schedel hing nog een ijle krans haren grijs geschoren het heele gelaat was het als een verweerd perkament maar de mond was om het kunstgebit jong en lacherig van lijn gebleven en de oogen stonden helder bruin frisch zelfs scherp achter zijn bril
en hoorde hij de gedempte stemmen de murmelstem van baboe de nerveus driftige angststem van takma de wanhopige snikstem van zijn moeder hijzelve een kind van dertien jaar
zij kuste hem herhaaldelijk zij voelde zich goéd omdat zij hem liefkoosde hare moederlijkheid moest hem kalmeeren stil toch jongen stil toch hij bleef waarlijk een oogenblik stil
goddank dood ging de kerel niet zoo als pauws wel een oogenblik had moeten vreezen maar hij had een pakje uitgetrokken wat was zijn gezicht smal geworden en hij kon al niet heel veel velen
hij gaat naar het lampje en neemt het en ziet het bed louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan van mama verward de kussens over den grond daàr zièt hij op den grond het al zwartige rood en hij schrikt hij voelt zich ijskoud en hij loopt met het lampje om om niet over een kris te loopen een mooi sierwapen dat papa gisteren van den regent heeft cadeau gekregen
en de aardigheid er nu af zou zijn
neen zei anna die keek uit het raam het is meneer harold en zij ging open doen mama ottilie ging haar broêr te gemoet in de gang dag ottilie zei harold dercksz is er niemand bij mama
zijn figuur was klein tenger als van een jong mensch en fijn en om zijn even gewelfden uitgemagerden rug hing een heel kort veston jasje het hing open en tuitte van achteren
hij zag het ding het ging voorbij spokende in sleepende sluiers van mist die nevelden rondom zijn langzaam langzaam voortbewegende gestalte de bladeren ritselden en achter de stille boomen dreigden schimmen te voorschijn te treden om het ding tegen te houden
zoû zij zijn dààr in den salon hoorde hij haar stem in jaren niet meer gehoord dat gehate engelsch spreken met haar zoon met haar zoon hugh zij lachten zij lachten
maar toen het te lang duurde eer iemand anders kwam stond zij op nam afscheid ging naar beneden kletste nog een beetje bij anna ging nog niet heen zette zich in de voorkamer en zei ga toch ook zitten anna en de oude meid eerbiedig zette zich op de punt van een stoel en zij spraken over den ouden heer
lot hoe kan je toch zoo mal zijn vader kom nu hier zitten kijk ik ben een ander mensch ik voel me herleefd met mijn zachte vel en met mijn zijden hemdje dek me nu eens lekker toe in mijn rug snoep een paar druiven
nu na jaren was hij in het huis van zijn vrouw en hij voelde dat al was ze oud hij haar nog altijd lief had dat hij haar altijd had liefgehad en langzaam aan niet meer woest zinnelijk en vurig toen de oudere jaren doofden maar lief had gehad
van hier naar het meer is t maar twee stapjes maar de ganzerik bewoog zich niet de jongen was vroeger wel hard tegen alle dieren geweest en ook tegen den ganzerik maar nu meende hij dat de ganzerik de eenige steun was dien hij had en hij werd vreeselijk bang dien te verliezen
zijn heel lange leven van ouden man had hij de dingen voorbij zien gaan en hij had dikwijls niet begrepen dat ze zoo te zien voorbij gaan niet te veel was voor het verstand van een mensch maar de dingen hadden hun sluiers geslierd en de bladeren hadden maar even geritseld
dat een levende scheidingswil eischt om zijn bindende kracht te kunnen verliezen
niet meer te leven voor zichzelve maar voor een ander met lot te leven die zoo vele kwaliteiten had maar ze niet ernstig kweekte zij zocht lot meer en meer op
voor ina ben ik een tweede moeder en ook voor d'herbourg dat is een man zoo als het behoort en pol en gus dàt zijn pas jongens zoo als ze behooren om niet te vergeten zei lot lili die haar zoon en erfgenaam zonder aarzelen naar u genoemd heeft hoewel ik stefanus een ràre naam vind
maar ze zou maar flussies wat raizen opgooien en dan zoudie wel gauw weer hielkendal
en zag de kamer door de kamer die steyn hem al jaren geleden had afgestaan opdat hij rustig werken kon met zijn boeken zijn bibelots om zich heen de eenige gezellige kamer in huis
de hooge brug ging hij kranig over ja en dan moest zus therèse in parijs die scheelde acht jaar met haar acht en zestig zijn en dan de broêrs daan in indië zeventig harold drie en zeventig anton vijf-en-zeventig terwijl stefanie
of die iets wist dat zal wel dat zal wel geweest zijn ja die zal wel hebben geweten wat wat was het oom papa is zoo gedrukt ik vraag het niet uit nieuwsgierigheid
zij wilde niet alleen het gevoel de gedachte zij verlangde ook vooral naar de daad zoo als zij zich altijd aan de daad had gegeven al was het maar tennis eerst al werd het later boetseeren al was het ten slotte geworden eigen leed uitstorten in taal en dat verzenden naar een tijdschrift een uitgever zoo verlangde zij ook nu zich aan de daad te geven
is dokter roelofsz dood vroeg harold hij had het briefje van daan ontvangen nadat ina was uitgegaan om met de kindertjes van lili naar over overgrootmoeder te gaan ja zei daan hij is dood
ja ja stil stil kandjeng o god o god het bliksemt o wat een slag wat een slag de bergen tal van malen weêrkaatsen den donder die rollen blijft als scheuren de regenzeilen watervalt de vloed neêr het kind hoort den gil van zijn moeder
nu blijf nog een beetje kom elly zoo dikwijls zie ik lot niet en hij is toch een eigen neef van zijn tante het is niet zoo als het behoort jongen je weet ik zeg maar de waarheid dat heb ik van jongs aan gedaan ik ben de oudste met een familie als de louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan onze die niet altijd was als ze behoorde te zijn heb ik de waarheid altijd moeten zeggen
hij weet zij heeft zijn vader gehaat nadat zij hem eerst heeft aanbeden gehaat omdat haar eigen passie voor hem neêrstortte in een hoop asch dat alles is jaar na jaar langzamerhand voor hem opgerezen toen hij geen kind meer was maar man werd en man was
k wil niet dansen k zel niet dansen dansen is men order niet nonnen paters paters nonnen nonnen paters dansen niet dans nonneke dans dan zel ik je geven een man
ach ze hebben misschien gelijk en daar zit je nu aan mijn bed nu nu dat je er toch bent ouwe blijf je maar in den haag tot ik beter ben heb je geen bagage meêgebracht dan koop je je maar een paar hemden en een tandeborstel neen ik louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan laat je nu niet weêr gaan mama hoef je niet te zien als je dat niet prettig vindt
ik dacht dat daar daar onder de boomen iets ging wat ging ik weet niet iets iemand ze radoteert dacht de dokter neen ottilie zei takma er gaat niets o gaat er niets neen
wat deed die er ook toe waar hij een vrouw ontmoette zoo verleidelijk mooi voor zijn dadelijk sprekende zinnelijkheid dat hij oogenblikkelijk den eersten keer toen hij haar zag zijn bloed had voelen vlammen en gedacht had die vrouw moet ik hebben
neen niets je hoest nog heel akelig lot ja ik heb koû gevat dat weten we nu wel dat gaat over zoodra ik uit dit beroerde land ben zoodra ik ben in italië
is waaratje verliefd en hoe wij uit spelevaren gaan
begon hij er zich over te verwonderen wat dat toch voor een schaduw was die over den rand van de kist viel hij keek en keek en kon zijn oogen bijna niet gelooven
nu wat tartte steyn terwijl hij mijn geld er met mèiden meê doorlapt met meiden met vuile meiden hè mama ja dàt is waar stil mama foei praat toch zoo niet maar wat is er dan toch steyn
onderwonden op te merken dat zijn dochter toch wel wat bleek werd als er van het concert werd gesproken iets hetwelk trouwens maar zeer weinig het geval
zij streelde zijn hoofd dat tegen haar lag zij kende hem zoo dàt was zijn ziekte zijn zwakte periodiek kwam die terug en lag hij zoo tegen haar aan te klagen oùd te worden oùd te worden
je zoû zeggen een engelsche vrouw zei hugh bijna bewonderend ja zei lot zacht zeker net een engelsche vrouw maar beneden klonk ongewone stem en lot luisterend verlouis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan wonderde heel erg zich dat hij meende te herkennen de stem van zijn vader van pauws sprekende tegen de meid
zoo lièf zoo innig lief hij herinnerde zich haar in een bruin laken japon met astrakan en een astrakan mutsje op haar kroeze haren op het ijs en ze reed met hem zoo lief en zoo luchtigjes en de menschen hadden gedacht dat ze zijn zuster was arme mama en nu werd ze oud
neen liever niet het is heel treurig is stefanie alleen boven dan zal ik ook maar even gaan anna hij ging de trap op zoû oom anton iets weten dacht ina in felle nieuwsgierigheid hij kon zoo somber zijn stil in zich hij verborg zeker wat hij wist zoû zij met hem spreken
wat wanneer vroeg anton wàt is er gebeurd zestig jaar geleden u was toen een jongen van vijftien jaar er is toen iets gebeurd dat hij zag haar gehebeteerd aan waar heb je het over vroeg
wanneer men bedenkt hoe veel praatziekte hoe veel verliefdheden hoe veel kunstgedienstigheid hoe veel eerzucht praalzucht en behaagzucht hier
overal hart lever het is alles in de war dus morgen is de groote dag niet waar ottilie ja zei mama ottilie treurig morgen ze zijn zoo saai geen feest en geen kerk
met blauwe zerken en groene zoden of ik wijs hem dien aan en zeg dààr rust een mijner vrienden hij was een goed mensch ik eindig zoo als ik begon mijne vrienden men zal ons allen begraven
hij richtte zich op in bed hugh riep hij hugh is het mogelijk is is dat mijn vader ik geloof zoo zei hugh laconiek is dat papa hoe komt hij hier hier in huis
er wordt gedacht aan een vrouweperkara in de kampong aan jaloezie maar dokter roelofsz constateert dat de verwonding niet anders dan door scherpe rotssteen geschied is waartegen dercksz verdrinkende zich vast heeft willen klampen
begraven mijne vrienden men zal ons allen begraven ziet er uw lichaam op aan gezond sterk vlug gehoorzaam aan uwen wil
kan u als eerlijk man betuigen dat mij nadat ik eerst mijne krachten aan den zadel van den ruiter dien juffrouw noiret onder handen had beproefd en mij van haar omtrent de hoofdgeheimen der kunst had laten
tegen die verhalen der kinderkamer met welker indruk een dergelijk geloof veel beter strookt dan met dien van uwe volksnatuurkunde vroegtijdig ingeprent maar gij vreest dat uwe kinderen bang vreesachtig lafhartig zullen worden
om vooral niet merken te laten dat de kleine wandeling hem was zijn sport en zijn inspanning véel sport en veel inspanning voor zijn niet meer dan nerveuze krachten moest hij wel overdenken iederen stap
ik ik ben kàlm ottilie en worden wij later gestraft nà onzen dood dan zullen wij het ondergaan en àls wij het ondergaan zal er een erbàrming komen
voorbij gaan papa dercksz niet bij hèm vergelijken trouwens je kan geen een dercksz bij een de laders vergelijken zei lot jij spot zei tante en de vogeltjes twetterden verontwaardigd meê
van oude menschen de dingen die voorbij gaan
ik maak ze volgens het eigen recept van anna van grootmama en die maakt ze zoo als het behoort tante heusch wij moeten nog verder kom een enkel pruimpje drong tante aan en de vogeltjes inviteerden meê
de handen te groot voor s mans kleinte geaderd verzorgd beefden voortdurend en een tic was in den halsspier zoo dat het hoofd schokschouderde een enkelen keer
integendeel had zij zich goèd gevoeld god te kunnen vreezen tijd te hebben over gehad om haar eigen ziel te verzorgen en de zonde van het lichaam niet luid te hebben hooren spreken tusschen de halfluide lectuur van haar stichtelijke boeken en het heel luide getwetter door van haar
hugh ik ben héél veel beter ik woû eens met je praten hugh vindt je dat erg vervelend neen lot we hebben toch wel altijd met elkaâr over weg gekund niet waar broêrtje zeker lot altijd
de mooie dochter van den rijken west indiër was gekomen de piano was vroeg in den morgen ter concertzale gebracht om te
weest natuurlijk eenvoudig menschelijk en ten minste niet wreed jegens anderen ziet ik wenschte dat al die philosofen al die studenten ideeën maar één hoofd hadden
hij kruipt in bed trekt de klamboe dicht trekt de sprei tot over zijn ooren en hij ligt schokkend van koorts het ijzeren bed onder hem schokt meê hij is alleen in de pasangrahan en hij heeft het vreeslijke ding gezien
toèn zij mooi lietje was àl het aardige om haar geweest het lieve het liefkoozende het spelende het schertsende het bijna aanbiddende en afsmeekende omdat zij zoo mooi was en vroolijk en aardig en een lach had gehad die aanbiddelijk was en een humeurtje van allerliefste grilletjes