rhasspy/piper-checkpoints huggingface dataset:
kleine ottilie was heel lang met hèm samen gebleven soms lot bleef weêr langer bij zijn mama het was heen en weêr trekken geweest voor die arme kleinen die geen vast ouderlijk huis meer hadden
daar de kastemakersgezellen die het stuk hadden overgebracht bij het strijken een der pooten op s mans likdoren
zij in een stoel viel en zachtjes weende wèrkelijk weende van liefde leêge verlatenheid hare nog mooie kind oogen overgoten zàgen in het weg ge verleden
hij was moeilijk voor wijn gevoelig voor luchten hij kon in den donker iets vinden alleen soms midden in een gesprek was het of een onoverwinnelijke dommeling over hem nevelde staarden plots zijn heldere oogen glazig viel hij in slaap
maar u is toch verliefd geweest tante ik hoop dat u me toch eens uw roman vertelt dan maak ik er een heel mooi boek van jij hebt al te veel over de familie in je zondige boeken losgelaten dan dat tante je ook dt zoû vertellen al was ze tiènmaal verliefd geweest foei je moest je schamen
terwijl hij anders onder zijn vaders vrienden praats en waanwijsheid genoeg had maar twee kleine omstandigheden hadden hem gehinderd en belemmerd te weten liefde en haat
hij antwoordt niet vader vader hij schrikt op ik kom u goeden nacht zeggen waar dacht u zoo aan vader harold dercksz strijkt zich over het voorhoofd
met verkneuterende voldoening had zij eens opgelet in haar kooitje dat twee mannetjes sijsjes zich vergisten en niet begrepen waarom zij niet paren konden tot dat zij na vergeefsche liefde en weemoedig gepiep heel stilletjes naast elkaâr op hun stokje waren gaan zitten en zoo hun kooivogeltjes leven gesleten hadden
en dat steyn meer van lot dan van haar hield stak met een stekel in het vleesch van haar hart en deed haar zoo lijden dat zij niet meer wist wat zij zeide dat zij lot had een oorveeg willen geven en steyn steyn had kunnen vermorden
tot zij op een dag herstelde met een gevoel van weemoed als eenige herinnering zij was toen drie-en-twintig en zij was gaan schrijven onder een pseudonym had zij haar eigen engagement als novelle gegeven de novelle was niet slecht
de pooten van slapende ganzen afgebeten eieren en kleine donzige kuikentjes van de kippen weggeroofd en duizenden misdaden begaan maar sinds ze in het ongeluk waren geraakt scheen dit alles vergeten te zijn en ieder moest wel de laatsten van hun geslacht bewonderen
soms trok een pijn over het galgele gelaat van harold en trok zijn mond als in een kramp en terwijl hij sprak over lot en over weêr en gezondheid zag hij als hij altijd zag hier zittende naast over mama de dingen die gingen voorbij en hun spooksluiers sleepten over het van dorre bladeren ritselende pad
het was beter geweest dat elly en lot ieder hun geluk van elkaâr hadden gevonden in ander bloed in andere ziel zij zullen niet kunnen vinden het gewne geluk wie weet hun kinderen zijn misschien stil stil ottilie
hij grinnikte stond op ging zonder zich te haasten de slaapkamer in niemand wist zijn eenzame fantazieën die intenser werden naarmate hij ouder werd en onmachtiger in zinnelijkheid en niemand wist zijn cerebraal onanisme en dat hij terwijl hij suetonius las zich verbeeldde tiberius te zijn geweest
en tante die veel met ina sprak wist dat het door invloed en toedoen was van d'herbourg de eenige van de familie die relaties had dat aan de zaak geen gevolg was gegeven dat het zoo een beetje was afgekocht
zeide zij anna was klaagsteunende terug naar de keuken gegaan struikelstrompelend over de poes oom zeg mij waarm is papa zoo gedrukt sedert u in holland is
hugh gaf hem het spiegeltje aan trek het gordijn eens wat hooger hugh deed het en lot spiegelde zich ja hij was mager geworden maar hij zag er ook heel slecht uit omdat hij niet geschoren was
laat mij nu alleen en wees kalm en lief heusch ik ben weêr in orde doet u nu niet meer als een kleine furie zij lachte in zich met leedvermaak ik heb tch de vijftig pond verzonden zeide zij achter de al opene deur en zij was gegaan hij schudde het hoofd
ik zoû niet bang zijn als ik zijn gezicht had gezien met een zachtere uitdrukking met iets van vergeven hij heeft me altijd aangestaard o die oogen stil ottilie
is dokter roelofsz dood vr zich zag hij den daverregenenden noodlotnacht hijzelve een ventje van dertien jaren en hij zàg de groep de drie menschen die droegen het lijk en hij hrde zijn moeder die riep o god neen net in de rivier
ze huilde waarom omdat lot gaat trouwen ze blijft wel eenzaam arme lietje toch is steyn een brave vent het is jammer ik mag steyn wel
aan twee kleine trosjes rozijnen niet ongelijk ook zag ik bartje blom wier vader een deftige spekslagerij had en die zelve een groote zwarte duimelot aan haar middelsten vinger droeg
woonde hij samen met zijn eenige dochter ina die getrouwd met jhr d'herbourg drie kinderen had lili een jong zilverblond vrouwtje getrouwd met van wely officier der artillerie en twee jongens pol en gus student en
lijden ik weet niet je verstompt maar ik denk wel eens dat ik mijn leven jammerlijk heb weggegooid en wie heeft er wat aan gehad zij zelfs niets
een éerste liefdesromannetje dat een meisje van even twintig doorleeft en waarom ze ongelukkig is een verbroken engagement met een kerel die zijn maîtresse opzocht na s avonds bij zijn meisje te zijn geweest
maar dat ik hem had zien begraven dien ik zoo zeer geacht en bemind had bij wiens ziekbed ik zoovele nachten had gewaakt dien ik na zijn dood zoo dikwijls beschouwd had zooals hij daar lag rustig uitgestrekt met blij moedigen glimlach
wat heeft ze gezien vroeg daan dercksz stt zei de oude dokter ja-ja zoo-zoo wàt heeft ze gezien ze heeft dercksz ze heeft je vader gezien in de keuken miauwde angstig de poes
zij was zestig jaren maar zij bleef een kind en eerst later als zij een heel oude vrouw was wie weet misschien ziek gebroken ellendig nadat haar geld door dien jongen was opgemaakt dan
lot je was gisteren en eergisteren zoo akelig toen heb je geijld en toen heb je geroepen om je vader en om elly ik wist niet wat te doen mijn jongen en eindelijk eindelijk
zij liet de kamerdeur open tante adèle zag rond de kamer lag vol hoed fournitures de arme jongen glunderde in een hoek de medailles starrelden om de racket aan roze lint over de schrijftafel vlakten vierkant vellen papier
de kleine hanna had ook reeds hare aanmerkingen op de aanwezigen en was bijzonder geestig op het punt eener bejaarde dame
hij moèt ons zeker vergeven hebben anders waren wij niet zo oud geworden ons leven is jaren lange lange oude jaren kalm voorbij gegaan nooit heeft ons iets verontrust hij moet ons zeker vergeven hebben nù staan we beiden aan den rand van ons graf
van het tweede jaar van ons
zie je dat waren toestanden opvattingen ideeën zo verre van de zijne dat ze hem in zijn opstuivende verontwaardiging over wat elly gedaan had wàrrelden voor zijn oogen en dat hij zich voelde van een ander geslacht van een anderen tijd
liever niet zei anton dercksz somber neen dàt moesten ze maar onder elkaâr uitmaken hij was er de man niet naar zich te steken in lastige dingen die hem niet aangingen
en gaf haar een kus harriot my dear je moet niet boos zijn harriot his dear draaide het hoofd af
ik ben dan al weêr blij zei lot dat mijn dercksz sche hysterie in evenwicht wordt gehouden door meer pauwsche kalmte en bezadigdheid en hij dacht tante heeft gelijk maar het komt alles van haar eigen moeder tante stefanie is het alleen misgeloopen
nu zaten zij beiden als wachtten zij iets en toch tevreden dat zij samen wachtten zeven en negentig was de oude mevrouw en wàt zij afwachtte wist zij dat komen zoû vor de honderd geslagen was
zij was met een nog niet geheel verleerd talent bezig een najaarshoed te veranderen toen nicht tante adèle binnenkwam grootpapa heeft slecht geslapen van nacht ik heb hem telkens hooren bewegen
de pittige vogeloogjes en schudde het bibberend vogelhoofd zoo dat het oude dames kapotje scheef danste op het dunne haar en bijna struikelend over de poes heesch zij zich met schokjes en stampjes de trap op om naar moeder te gaan
grootpapa dercksz zoû een meid hebben gehad in de kampong en door een javaan uit jaloezie overhoop zijn gestoken het waren praatjes geweest dokter roelofsz zei dat het praatjes waren
nu houdt hij zich stil alleen klapperen zijn tanden nu maakt hij héel zacht zonder ze kraken te doen de deur van zijn kamer open de middengalerij louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan is donker de achtergalerij is donker stl baboe stil o god stil zachtjes zachtjes als de sinjo hoort
ik zal alles doen wat je goedvindt
maar kind het is niets het is niets jawel oom daan het is wel wat maar kind vraag het dan aan je vader papa wil er niet over spreken
in hem suggereerde zij dat hij haar noodig had en hij vroeg haar zij was heel gelukkig en hij ook ook al waren zij kalm van liefde hen bekoorde het vooruitzicht samen te leven samen te praten te wonen te werken
die menschen die ooms en tantes ze waren ongelukkig geweest getrouwd nu waren zij oud nu ging dat alles van vroeger voorbij nu ging dat voorbij kwàm het voor hem die nog jong was
en hij sloot de oogen
ze hebben geen geluk gekend je arme ouders zie je kindje ik ben niet rijk maar ik kan zoo wonen op mijn mauritskade omdat een oud man niet veel behoeften heeft en tante adèle zoo knap alles doet
ik wist het zelf niet ik ben wakker geworden van morgen en voelde me wel heel slap maar rustig het is koorts geweest ziet u en dan heb ik zwaar koû gevat in dat beroerde winterweêr hier
oom daan in indië zij zouden in holland komen uiterlijk niet ongelukkig getrouwd met een àl te indische vrouw tante floor nu waren zij oud en bedaagd en bezadigd in der tijd had door beiden geloopen de noodlottige lijn door tante een dillenhof van grootmama's familie de streep de dikke streep
en dat men mij met ernst en plechtigheid uitgeleide zal doen naar eene rustplaats mij dierbaar als de rustplaats van dierbaren ja ook dat
ik zeg maar steyn tegen hem meneer is te stijf en papa kan ik niet tegen hem zeggen trouwens lot zegt ook steyn het is wel moeilijk zoo een familie steyn zoû het zelf vreemd vinden als ik papa zei
het was ina d'herbourgs principe nooit over geld te praten en nooit over de familie maar omdat principe volgen heel moeilijk was werd er in het huis der d'herbourgs altijd over geld gesproken en veel over de familie
god god god zuchtte anna zij zag naar de kachel die flauw stond en bedenkende dat er dien middag misschien veel gebruik zoû worden gemaakt van de benedenkamer schudde zij aan den trekker achter het mica begon het te gloeien
over fripante sterfgevallen in de haarlemmer krant drie onder mekaar in den bloei van t leven en twee door een ongelukkig toeval voorts spraken zij van
wat was dat alles betrekkelijk van oud worden en van leeftijden maar gevoeld had zij het altijd zoo dat zij de jongste betrekkelijk jong was en altijd jonger bleef dan de anderen dan alle anderen
zelfs nog niet bij grootmama wij gaan van middag het eerst naar haar opa we zijn drie dagen geëngageerd dadelijk kan je toch niet iedereen met je geluk lastig vallen
ik heb gemeend mama niet te moeten verlaten waar ze alleen stond misschien niet heelemaal door mijn schuld maar toch grootendeels haar nu te verlaten nu zij oud is zoû ik iets ploertigs vinden ik kan het niet doen ik doe dat niet als een steriele opoffering ik doe het omdat ik het niet anders doen kan
henriette moet zoo'n lange wandeling niet maken als ze spelen zal hier dunkt me op deze drie stoelen henriette op den hoek mama in t midden en de kleine kleuters dààr
hij ziet niet hoe het wijfje gedaan heeft dàt is nooit voor zijne intuïtie opgerezen hoe dikwijls hij ook heeft nagestaard het ding dat voorbij gaat hoe dikwijls hij zo sedert lange jaren weêr telkens en telkens naast zijn moeder heeft gezeten en heeft gesproken over weêr en gezondheid
hadden doen neerkomen dat hem alleraffreust zeer had gedaan papa had aan het diné zich een paar malen
ottilie is wel héel alleen arme meid wie weet je geeft haar misschien nog iets liefs wat sympathie om haar heen zijn zweefluchtige stem verteederde werd voller van een inniger klank
ja ik geloof aan god aan terug zien aan leven hierna aan vergelding ik geloof niet aan vergelding hierna omdat wij beiden al sedert ons leven zo veel hebben geleden ottilie smeekte de oude man bijna maar er is geen straf geweest ons leed was straf
dacht hij kan de heele kluit geen spier schelen zoo lang ze mij laten met mijn pijp en mijn boeken kan de heele kluit mij geen spièr schelen al kom ik ook eens in de week bij mijn moeder
laten wij er niet meer over spreken nit meer over spreken laten wij kalm kalm afwachten en de dingen die nà ons komen dulden want wij kunnen er niets aan doen ja laten wij kalm afwachten laten wij afwachten het zal gauw komen het zal gauw komen voor jou en voor mij
hij maakte den indruk van een diplomaat te zijn die zelve steeds op zijn hoede in een ander peilde wat diè wist soms in zijn heldere oogen sprankelde een vonk op achter de bril als trof hem plotseling iets
een heel acute gewaarwording en de halsspier tic wierp het hoofd ter zij of hij plotseling iets hoorde lacherig vertrok dan zijn mond na en werd hij het haastig éens met wie hij sprak
hij vroeg het zich dikwijls af de wnd toch had roelofsz wel moeten zien nooit had roelofsz over een wond gesproken integendeel hij had ontkend geruchten waren ommegegaan vaag van een vrouw in de kampong van een por met een kris van een spoor van bloed hoe vele geruchten gingen niet omme
de heer van der hoogen nam haar bij den pink en leidde haar op zij maakte een compliment zeer gracieus voor een liefhebster zonder evenwel tot het diepe nijgen
er is kwestie van inwonen bij steyn en mama louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ottilie ik weet het niet ik ben liever op mijzelve toch ik weet het niet ik hoû wel van mama ottilie zij is wèl de mama van lot maar ik hoû van harmonie om mij heen en steyn en zij kibbelen
ze deed beide dingen goed de hoeden waren zoo aardig dat zij in ernst er over dacht een modezaak op te zetten te werken voor haar kost ook het boetseerwerk was alleraardigst een paar lessen en zij boetseerde naar model haar kop van een armen jongen werd aangenomen
zij was een weeskind en de steun en troost van een oude grootmoeder en een doofstom broertje van een jaar of tien
de stem van mama ottilie klonk scherp in een stijgende stijgende drift en de kalme onverschillige basstem van steyn scandeerde met kort hakkende zinnen en hitste mama's woorden aan zoo dat zij ze stotterde en hijgende er bijna in stikte
in hoogruggigen stoel als in troon zat zij recht gesteund door een stijf hard kussen een kussen ook onder de voeten die zij nooit toonde licht misvormd van jicht
zaten te wachten waarop op het langzame einde op den eindelijken dood steyn verbeet zich en nog eens las hij de advertenties door
terwijl veldin het eerste greep ging hij om het ander zelf op te rapen het leefde nog en poogde zich in het mos te verbergen maar hij pakte het
mama nog niets zeide zij fluisterend anna was terug naar de keuken neen zei ina grootmama weet niets maar zij zit zoo treurig te kijken naar den leêgen stoel van den ouden heer
veel van mijnheer maar niets van van der hoogen noch van languisseeren of iets dergelijks het was duidelijk dat de charmante haar eerbiedelijk op henriette opmerkzaam maakte
en niemand liefkoosde haar meer dan hij omdat hij wist dat mama er zoo dol op was ze had hem eens gezegd wijzende op een portret van zijn halfbroêr hugh trevelley een heel knappe jongen van in de twintig lot in geen àcht maanden heb ik een zoen van hem gehad
had het nu alleen maar harold wist waar het lag en daan wist ook waar het lag en ina zcht er naar hij grinnikte boven aan de deur voor hij binnen bij zijn moeder zoû gaan de stem van stefanie hoorde hij al knarsende piepen
mama heeft u getelegrafeerd eergisteren ik ben dadelijk gekomen je herkende me niet heeft u mama gesproken neen gezien neen
en het is vandaag veel sterker dan gehéel hemzelven en hij vraagt aan de heel oude vrouw de juffrouw las u voor uit de courant ja leest ze prettig
in de overblijfsels van menschen van allerlei neiging allerlei gedrag allerlei geloof en ongeloof o het belgt mij niet dat de gemeente aan wie het oordeel niet toekomt hun allen
ik verheug er me op te zien hoe jou dat zal gelukken xxxvii
onia e tweede hoofdstuk
het was een heel groot nieuws en ina's anders moê voorname oogen flikkerden ach komt tante therèse over het was een héél belangrijk nieuws zoû die iets weten vroeg ina
in de stevige hand van hugh voelde lot zijn eigen vingers als niets zoo dun zoo dun was hij in een week zoo mager geworden hugh geef me eens even dat spiegeltje
dagbroer spoedig was men het er over eens dat ik het al heel mooi begon te doen ik hoop niet dat men grootspraak zal achten wat ik gaarne aan de zachtmoedigheid der critiek toeschrijf en weldra lette men er niet meer op
boven waren twee lampen ontstoken en de oude vrouw zat recht op haar stoel hare oogen bovenmatig vergroot puilden met een starre ontzetting haar mond na den gil dien zij had uitgeperst was opengebleven en maakte een donkere holte en haar eene arm was opgeheven wijzende met uitgestrekten vinger naar den hoek van de kamer bij de étagère
daar het somber was werd de porceleinige vlak rimpelgecraqueleerd van het gelaat der oude vrouw naùwlijks aangegeven in de wijnroode schemering van gordijnen en hooge
het verstandige woord van van der palm tot de jeugd ik wil u niet vernederen maar opheffen is voor de meeste kinder auteurs een onbegrepen wenk en wie wil altijd leerzaam en lief heeten
omama zei lili want zoo noemde zij hare overgrootmoeder dat is nu uw achter achterkleinkind ja ja zei de oude vrouw de handen altijd nog bevende in de hoogte in vaag gebaar van liefkoozing die
in het zilveren doosje daarin waren er drie afgeteld dré die had-ie het hééle laatste jaar bewaard
de student en de jongere gus kwamen binnen en er werd dien avond niet meer over geld en familie gesproken en om de louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan jongens was de avondthee gezellig waarlijk ina was een goede moeder en zij had hare jongens een opvoeding gegeven om ouden grootvader hadden zij iets niet luidruchtigs en toch vroolijks dat harold dercksz altijd prettig huiselijk aandeed
waarlijk dit was het gelaat het oog de houding noch het gewaad van eene jonkvrouw die gezegd werd ziek te zijn naar de maraboes van juffrouw kegge en te smachten naar een
een bronchite maar volstrekt niet erg hoor wat influenza er doorheen niets bizonders met oppassen word ik gauw beter ben ik beter dan ga ik naar het zuiden naar zus ottilie die is nog altijd met haar aldo ja daar is nu eenmaal niets aan te doen trouwen doen ze toch niet
achter romans en staatsbladen verborg hij in zijn kast werken over de kabbala het satanisme in louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan zijne hysterie vooral aangetrokken door vreemde arkanen der oudheid en middeleeuwen en sterk de gave in hem zich terug te denken in vroegere tijden in vroeger leven in historische zielen aan wie hij zich voelde verwant die hij meende te zijn geweest
ik ben een eenvoudige kerel maar ik had pleizier in mijn leven ik was officier met pleizier ik heb van alles een afkeer gekregen en ik ga voort dag aan dag mijn leven weg te smijten om iets dat heelemaal voorbij is
er is niemand we kunnen rustig spreken neen er is niemand dacht je dat er iemand was neen nu niet soms soms soms je weet wel dan denk ik het er is niemand neen er is niemand waarom ben je bang
en ze gaat nu met hugh naar engeland en daar zal ze blijven met hugh ik denk zoo lang als de ton duurt zoo ach je àrme moeder beste vader beklaag haar niet nog niet ze is heel ze is heel gelukkig op het oogenblik ze is dol
met een dochter die chanteuse het breede pad op was een zoon die twee immoreele romans had geschreven neen zie je dat was eenvoudig verschrikkelijk voor ina d'herbourg dat was zo weinig correct en gedistingeerd en dat wisten àl de kennissen ook al sprak ze nooit over tante ottilie en over hare drie mannen die alle drie leefden
van stem die een klank had als of haar een traan in de oogen schoot geen van beiden mijne moeder woont wel op het hofje maar ik niet
maar hij hield van het frssche jnge leven en hij wilde niet de verdorring en de verwelking o de frischheid de frischheid altijd de jeugd altijd jng te sterven jng te sterven hij smeekte er om dat wat hij aannam als god dat licht dat geheim
in italië zal elly eerst heel gelukkig zijn dit is nog een bedwelming heerlijk maar te vol brutaal voor onze zinnen en daar daar als wij samen werken zal het blijde geluk voor ons zijn dat weet ik zeker het blijde geluk in een land niet zoo sensueel als nice
zoo een romannetje is niet van invloed op het leven en al had elly een tijdje gekwijnd lot pauws maakte haar gelukkig en beter blij van lach en roze
dat is nu al zeker tien dagen dat ik meneer takma niet heb gezien neen grootma zoo lang is het niet hoe lang is hij dan al ziek zes zeven dagen misschien
hij vond dat wel een beetje vreemd maar hij werd niet verschrikt of onrustig het kwam geen oogenblik bij hem op dat akka of maarten hem in den steek zouden laten
had steyn haar moeder gezien van drie al groote kinderen een meisje van vijftien twee jongens wat jonger maar de verliefde officier had niet wllen gelooven dat zij uit haar eerste huwelijk met pauws van wien zij om trevelley gescheiden was een dochter had te luik op het conservatoire en thuis een zoon van achttien mooi lietje
als ik hier zat stond hij daar in den hoek bij die etagère en keek hij me aan als ik in bed lag verscheen hij in mijn spiegel en zag me aan jaren jaren lang misschien was het hallucinatie maar zoo ben ik oud geworden tranen heb ik niet meer
zestig jaar geleden zei anton dercksz hij keek haar in de oogen de plotsheid van hare vraag had hem z geschokt in zijne egoïst broeiende hersenen dat hij plotseling zàg het verleden van zestig jaren her en zich scherp herinnerde dat hij altijd gedacht had
van oude menschen de dingen die voorbij gaan er werd gebeld en mama ottilie zeide zachtjes zoû dat meneer lot zijn met
zal wezen maar spoedig overwonik mijne besluiteloosheid en trad het voorhuis binnen de oude man
men liet hem had de beleefdheid het hem niet te toonen vijf minuten daarna ontwaakte hij sprak verder nieerde dat moment onbewustheid de inwendige schok waarmeê hij ontwaakt was was voor niemand te speuren
de hemel is gebarsten en àl de regen van den hemel ruischt neêr hij rilt van koû en van koorts daar voelt hij zijn bloot voetje stappen in lauwe weekte dat is bloed geronnen
lot zei pauws ben je niet te moê neen ik souffreer er onder er z uit te zien de barbier kwam aarzelend maar glunder binnen hij had een joviaal rond gezicht kom maar figaro zei lot
terwijl zijn twee romans zoo mooi waren en hij sedert louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan tien jaren geen ernstig werk meer had ondernomen en in dit meisje doorzettend tot zekere grens ontbloeide op den nu wat romantischen grond van haar leed en haar weemoed de roeping die van lot op te wekken tot werken tot heusch werken tot mooi werken
in zijn kantoor draaide harold dercksz het gas hooger en viel in zijn stoel en staarde stil stil sluierde het leven soms de dingen de vreeslijke dingen levens lang en dan dreigden ze niet zoo zeer en zoo lang de dood ze niet had weggevaagd gingen ze gingen ze steeds hoe langzaam ze ook gingen
nicht adèle tante als elly haar op zijn indiesch noemde gezet rond van boezem frisch voor haar leeftijd had niets van de nederige bloedverwante die huishouden doet
als zij het bosch maar helpen karr kon nooit door het kreupelhout loopen dat jaar zonder dat iemand hem vroeg of de menschen het bosch konden helpen t was niet zoo gemakkelijk voor hem
hij ziet de staafjesslanke vingeren trillen heèft zij zich te verwijten méer dan ontrouw aan wien haar man was hij heeft het nooit voor zich gezien en het ding heeft toch altijd en altijd over dorre bladeren ritselend zijn spooksluiers gesleept
hij trok den voordeurgrendel open stond op straat in den regen heel zacht trok hij de deur dicht o hij kn hier niet meer terug komen en weêr achter die dichte deur haar stem hooren
daar zat zij nu een oude grijze vrouw en het naleven sleepte zich voort en de eenzaamheid werd altijd grooter ook al was steyn er nog daar kwam hij thuis waar ging hij toch iederen avond heen zij hoorde in de gang den fox blaffen en de diepe basstem van haar man
de engelsche als zij ze noemde altijd mijn drie engelsche kinderen mary vijf-en-dertig john twee-en-dertig haar mooie hugh ja die was al dertig god god wat werden ze oud
ik ben vooral daàrnà heel nerveus geworden neen ik heb er nooit kalm over kunnen denken in het begin ben ik bang geweest voor de menschen toen voor mijzelf ik dacht gek te worden nu nu het nadert ben ik bang voor god
is er niemand bij haar neen alleen de juffrouw ik heb een groot nieuws zei stefanie ina's geheele wezen spitste op wat tante verbeeld je ik heb een brief van
een medelijden verweekt zijn eigen ziel oud oud ook en vl droefheid om àlle dingen des vroegeren levens om zijn moeder en om zich ouden man wat is zij oud wat is zij oud
hij was ambtenaar geweest in indië het laatst lid van den raad van indië nu reeds jaren lang gepensioneerd in zijn conversatie bleek dat hij was op de hoogte van politiek op de hoogte van koloniale dingen
jawel u weet het wel ik vraag het niet uit nieuwsgierigheid ik vraag het om papa om hem te helpen om hem bij te staan als er zorg is misschien geldzaken neen kind geldzaken zijn het niet nu wàt zijn het dan
het was ina d'herbourg soms wel eens heel onaangenaam dat de familie van haar vader over het algemeen niet die correcte onberispelijkheid vertoonde die haar aangenaam zoû zijn geweest om de côterie waarin zij verkeerde
hij verschool zich achter een geveinsde verontwaardiging en deed of hij haar te nieuwsgierig vond naar die geldzaken en hij krabbelde achter zijn haren ina trok de oogen moê en voornaam oom geldzaken van een ander zijn le moindre de mes soucis ik vroeg u alleen eenige opheldering uit liefde voor mijn vader
zij had hem in haar arm genomen trok hem meê naar een divan o mama oùd te worden oùd te worden stil toch jongen stil toch
in de wachting op des lichaams afsterven maar hare ziel éens van passie van drift van liefdevrouw van kreole van op éen oogenblik geheel de wereld en het leven kunnen vergeten voor éen moment van zaligheid of misschien van haat
lot had zijn vader niet aan zijn bed herkend maar zij vond het moeilijk dat alles te zeggen en ging na een paar oogenblikken kwam hugh binnen stevig in zijn geruite buis en zijn kuiten onder zijn fietsbroek en hij vroeg ben je beter lot
kent u die familie kegge vroeg een andere aan een jongen heer en zij legde duizend pond nadruk op den naam
hij was niet de man dien zij zich had gedroomd en zij voelde o nog wel hevig soms den weemoed van haar leed maar zij hield van hem zij hield van hem heel veel en zij vond dat hij zijn talent vergooide aan klein werk aan journalistiek die hij héel gemakkelijk deed toch heùsch een heel apart genre wierp charles tegen
nu was het het afscheid en lili bracht het rozevlakkige pakje wit weêr jongmoederlijk lachend heen de kinderen moesten naar huis ina was gaan zitten het heeft me heusch gelukkig gemaakt herhaalde de oude vrouw dat jonge leventje te hebben gezien want ik ben de laatste dagen wel treurig ina
ze weten dat jelui hier liggen ze komen hier om jelui neer te vellen ze hebben geen geweer bij zich omdat ze geen schot in t bosch durven te lossen in dezen tijd van t jaar de elandstier bleef even kalm liggen maar de koeien werden onrustig t is misschien waar wat de ganzen zeggen zeiden ze
anders denkt tante dat je boos bent omdat tante de waarheid gezegd heeft de pruimpjes werden geproefd en daarom was tante in goed louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan humeur en zelfs toen lot over de vogeltjes heen riep tante is u nooit hysteriesch geweest antwoordde tante stefanie
en ze komen recht op dit elandleger aan dank je wel ganzenmoedertje zei de eland en het was alsof hij weer insliep onder t praten maar je weet wel dat wij elanden hier veilig zijn in dezen tijd ze mogen niet op ons jagen
liep de streep door haar heen of had zij gelijk en hij niet was zij zijn zuster een vrouw sterker in het leven dan hij een man waarom waarom te troùwen kon hij elly die zoo verstandig was niet zeggen dat hij mèt haar maar vrij wenschte te leven
maar waarom zoû ik er dan over spreken riep daan dercksz op zijn hoede na ina's overval waarom zoû ik er dan over spreken ina er is misschien iets met geldzaken maar alles komt weêr terecht ja heusch hoor maak je niet bang alles komt terecht
dat ik mijn ziel vrij wil houden van wat er ook vroeger gebeurd kan zijn voor zonde en dingen die niet behoorden het is al moeilijk genoeg om je voor de hedendaagsche zonde te vrijwaren neen kind neen daar wil ik niets meer over
bed pieter is waaratje verliefd en hoe wij uit spelevaren gaan
en nu zij naar buiten keek verkreoolschten ook de oogen in het porceleinige gelaat en donkerden zij zag niet goed de dingen daar buiten maar dierbaar toch voor den gesluierden blik was het weten van bloemen en boomen daar
hij zoû lot uit zijn hôtel schrijven dat hij zeker bleef met lot samen samen met lot zoû reizen maar dat hij niet meer terug kon in het huis zijner moeder komen nu lot beterende was en dat hij hem afwachten zoû in brussel om samen te gaan naar het zuiden
je bent een goeie dochter voor hem dat weten wij allen dat weten wij allen daar zie ik hem daar hij belt en voor anna nog kon opendoen was hij naar de voordeur toe en liet harold dercksz binnen
ik zoû eens met hugh willen spreken wil u vragen of hij hier komt zal dat je niet vermoeien lot neen moesje ik heb rustig geslapen moet je hugh alleen spreken ja waarover over u
bang dat de oude heer struikelen zoû en haalde hem binnen met woordjes over het weêr en vraagjes naar zijn gezondheid en het was takma een groote studie de overjas in de gang deed hij die uit te laten glijden van de schouders en armen in de handen van de meid
daarbij schaamt men zich dan gewoonlijk dat men nog rijglaarsjes of schoenen met gespen draagt omdat er altijd eenige voorlijke knapen zijn die al halve laarzen hebben en vroegtijdige
opgewekt was zijn toon warm met te veel bonhomie om niet gedwongen te zijn en de woorden waren langzaam en wel overwogen hoe eenvoudige dingen ze ook zeiden
ja ik weet u verliest en vindt het dan weêr in uw kast en al vind ik het dezen keer niet in mijn kast en al blijft steyn op zijn sleutels zitten ik ga kalm naar den bankier en ik vraag het en ze zullen het me niet weigeren
op het vredig landschap en het kleine kerkhof het geheele tooneel staat in al zijne bijzonderheden mij nog levendig en helder voor den geest
zou ze me dan om die daad om die misdaad niet willen niet kunnen liefhebben
haar grootvader was hier ter stede een kruidenier of zoo wat en haar vader die heeft fortuin gemaakt in de west
preuken van het zevende oofdstuk
neen àlles blijft stil àlles is in het regenende donker verdwenen hij ziet niets alleen stort de regen een vloed ruischende ruischende razend om het razende ruischen hoort noch vader noch oppas
om wat eten te krijgen dacht hij in die dagen toen zooveel verschillende zaken op het meer ronddreven was het niet moeielijk voor iemand als niels holgersson een vaartuig te vinden
kwàm het om hem nu hij ouder werd o oud te worden ouder o de vreeslijke nachtmerrie van oud te worden van het wintergrauwe verschiet te zien openen
het zal niet lang meer duren kind rijk zal je niet zijn want mijn eenige luxe is mijn huis verder dat weet je gaat alles zuinig maar je hebt vooral later genoeg en lot schijnt nog al te verdienen ach geld maakt het hem niet mijn kind wat het hem maakt dat is dat is
nu lang zoû hij ze niet meer bezitten steyn was weg en mama zoû het jaar huur nog uitbetalen en de meubels verkoopen en met hugh meêgaan naar engeland lot voelde zich zwevend maar rustig en zonder koorts waarlijk beter dan hij zich bewust was in lange geweest te zijn
als je dat ons toonen kunt zei de leidster gans we hebben nu gezien hoeveel je van t vliegen kon maar misschien ben je ergens anders knapper in
zijn razernij zijn jaloezie zijn oogen die rood zagen zijn hand die zocht naar een wapen geen ander wapen dan de kris de mooie sierkris een cadeau van den regent gisteren juist aangeboden
het is toch niet zoo als het behoort wil jij ook niet in de kerk trouwen elly neen tante ik ben het met lot eens ik zeg maar tante zeker goed kind zeg maar tante neen het is niet zoo als het behoort maar jullie hebben dat van de derckszen die hebben nooit gedacht aan wat hun hiernamaals kon wachten
jawel ik veroordeel haar wel en ik veroordeel jou ook om je lafheid dat je haar hebt laten gaan dat je haar niet als een man hebt gedwngen bij je te blijven lot vouwde zijn handen
hare woorden smeeken bijna wat is zij oud wat is zij oud de tandelooze mond trilt en mummelt de vingers sidderen hevig hij heeft medelijden de zoon die weet en die vermoedt wat hij niet weet omdat hij kent de ziel van die moeder hare ziel nu verstompt en verdoft
over haar dacht hij zijn beweging voor zich analyzeerend en over mij over mij ng meer wij arme àrme menschen we moesten àllen maar onder curateele maar van wie kom het bèste is maar te gaan werken veel te werken altijd te werken
ja wees nu maar eens even valet de chambre figaro help me zoo gooi het vuile hemd in de waschmand een schoonen zakdoek wil ik wel kam je me nu mijn haren wat op je vindt dààr eau de quinine een natte handdoek voor mijn handen
zij schrikte neen stotterde zij ik ik weet niets maar ik voèl wat dat een geheim u drukt om wat om om iets dat gebeurd is
maar zij was geheel en al de degelijke vrouw des huizes die op alles let en wie alléen des huishoudens zaken ter harte gaan en die trotsch is op haar nette huis zij nooit in indië geweest beheerschte grootpapa's woning met hollandsche
de zaaldeur werd opengezet en de geparfumeerde dampkring door een gevoeligen tocht gezuiverd de boa's
lot wat hèb je ik ik heb niets o mijn jongen mijn jongen wat hèb je hij rilde als in koorts hij zag heel wit hij poogde zich te beheerschen mannelijk te zijn flink en moedig een donkere verschrikking overstelpte hem het werd zwart voor zijn oogen mijn kind mijn kind wat is er
slapen onder den pletterzwaren nacht die den regen nog omhoog hield in sterke zeilen die niet barsten konden en geen adembare lucht doorlieten het vizioen neen het ding het werkelijke dng
toen was elly verliefd geworden en zij was héel verliefd geweest haar engagement had drie maanden geduurd toen was het verbroken en elly die geen halve natuur was al scheen zij samengesteld uit vele naturen had zeer geleden gekwijnd was zwaar ziek geweest
nu het is misschien wel geweest omdat ik je al heel weinig in den weg heb gelegd maar hoè het ook is geweest je was altijd een goeie kerel dank je vermoeit het je niet te praten lot neen kerel ik verlang zelfs met je te praten hugh ik woû je iets vragen
hoe lang was het geleden hij rekende het uit het was vier en dèrtig jaren geleden zijn kleine ottilie was een meisje van zes geweest lot een ventje van vier twee zulke dotten van kinderen zulke mooie lieve kinderen
hem niet bid ik u broeders het is een eerbiedwaardige zwakheid maar wilt gij weten wat ik bespottelijk wat ik ergerlijk vind
neen neen neen schudde tante stefanie het bewegelijke vogelhoofdje en de vogeltjes om haar waren het eens met haar en stemden haar twetterend bij zoo braaf is de familie niet over het algemeen is ze nooit geweest als ze behoorde ik zeg niets van mijn moeder maar dàt is zeker vader is haar te vroeg ontvallen
zij wachtte hem hij kwam meestal iederen dag en als hij niet kwam liepen tante adèle of elly aan om het even te zeggen zij wachtte hem dus in haar grooten stoel zij zat bij het raam en zag uit op de villa tuinen van de
ja het zal gauw komen ik voel het louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan maar takma veinsde zijn bonhomie jij ottilie je wordt honderd zijn stem deed een poging luidruchtig te pochen ze sloeg over krijschend schel
denk jij maar dat jij alleen bestaat op de wereld dat je moeder niemand heeft dan jou en trouw jij dan maar en laat je moeder dan maar alleen met hem met dien vent met dien vent die s nachts stilletjes gaat naar zijn meiden
ach riep ina nu zal grootmama hen wel niet lang overleven oom weet u dat tante therèse komt in den haag tante stefanie had een brief ach als ze grootmama nog maar ziet ach wat een akelige winter en papa is ook zoo gedrukt
bang ben ik bang wat zal ik bang zijn ik ben te oud veel te oud om meer bang te zijn zelfs al staat hij daar ottilie chtt er is niemand neen heb je heb je hem den laatsten tijd dan gezien
t is waar dat ijs altijd verraderlijk is en dat je er niet op vertrouwen kunt midden in den nacht dreef het losse stuk ijs op het vombmeer weg zoodat het ergens tegen het land stootte
lot moesje ben je nog niet naar bed neen jongen lot lot kom eens hier hij kwam in haar kamer lot steyn die is uit
pietje hupstra wier vader het gewichtig ambt van deurwaarder bekleedde en die zich verbeeldde dat niets losser en bevalliger stond dan een rozerood tissuutje door een ringetje gehaald dan had men er truitje en toosje
de dingen die zo langzaam gingen voorbij zoo jaren jarenlangzaam dat het scheen of zij nooit zouden voorbij zijn en of altijd hij ze zoû blijven zien zich altijd verwijderend langs het jaren jarenlange pad
hij was heel netjes en keurig met witte kant om hals en mouwen gespen op de schoenen en kousebanden met rozetten dichtgeknoopt hij had uit de kist een geborduurd mutsje genomen en zat z aandachtig naar het ouderwetsche werk te kijken
met een zucht legde neder zijn pen ging naar beneden aan de deur van de keuken zag hij de oude meid gretig luisteren maar zij verdween toen zij lots tred de trap hoorde kraken lot kwam binnen wat is er
onze godsdienst is koud ik heb daarover noit kunnen praten met een predikant neen neen natuurlijk niet met een priester had ik er over kunnen praten hij had me boete opgelegd mijn leven lang mijn leven lang en het had me verlicht nu ligt dàt altijd hier op mijn borst
nu woonden zij wel in een groot huis papa was heel genereus en nam pol in leiden geheel voor zich maar toch ging het niet vloot het geld ina tusschen de vingers en had zij wel gaarne gehad dat er meer geld was heel veel meer geld
hem onderste boven en ging over hem heen staan met de voorpooten op zijn borst en den bek open boven zijn keel de jongen voelde hoe de klauwen door zijn vest en hemd in zijn huid drongen
neen neen in maanden niet misschien niet in jaren in jaren maar lànge lànge jaren heb ik hem gezien heb ik hem gezien jij nooit neen maar je horde hem
mama gaat met hugh naar engeland hoor papa ze zal steyn nooit meer zien hij is weg voor goed nu zij geld heeft en hugh heeft is iedereen overbodig voor haar ik ook
niet meer dan deze twee vertrekken bewoonde de oude vrouw haar lichte maal gebruikte zij in haar stoel goudzonnig was de nazomerdag en de wind vaarde vroolijk in een gestuif van eerste bladeren geel door de tuinen van de sofia laan
en een er van vloog op den hoed van den jonker waar het zitten bleef mag ik schieten jonker riep hij de jonker wuifde vriendelijk met de hand van ja hij lei aan het hoen
lot en elly vonden tante thuis zij stond op te midden van een getwetter van vogeltjes in kooitjes en zijzelve had iets van een groot oud vogeltje klein mager verschrompeld
hij herwon zich al en schaamde zich hij was een kind als zijn moeder een ziek zwak hysteriesch kind soms dat was hysterie in hèm die vrees voor den ouderdom en hij zocht troost bij zijn moeder die geen moeder was neen hij herwon zich hij schaamde zich
dan te voren
de schaduwen en schimmen van nadenken herinnering en verbeelding vallen in de ziel als in eene camera obscura en sommige zoo treffend en aardig dat men last gevoelt ze na te teekenen en met ze wat bij te werken op te kleuren en te groepeeren er kleine schilderijen van te maken
hun dikwijls tot hysterie verhitte bloed had dien dwang van huwelijk nooit kunnen dulden zij hadden gevonden hun éerst sympathieke liefde genooten want geen van allen was getrouwd om andere dan om passioneele redenen oom harold misschien uitgezonderd
harold dercksz smartelijkte neêr op een stoel papa is u niet wel riep ina jawel kind ik heb alleen maar wat meer pijn dan anders het is niets het is niets
ik voelde mijn denken verstijven mijn aandacht samenkrimpen tot i gelijk werd aan een oog dat door een nauwe kijker blikkend niets meer ziet dan een eng grijswit cirkeltje waarin aanstonds het vreeselijke zal verschijnen
de hare op dit oogenblik vol ernst haar roeping getrouw te blijven en haar leven mooi doel te geven met het opgaan in een ander elly dien morgen zong terwijl de wind vroege herfstbladeren goudzonnig langs de ramen joeg
en al heeft een gerucht éenmaal vaag met een sombere waai gehuiverd door die boomen het is noit geworden tot een stem en een aanklacht en tusschen de stammen is nooit wie ook te voorschijn getreden met een dreigende hand die weêrhield het ding het sombere spookding zich langs zijn langen weg voortslepende
zijn vader doodelijk gewond maar harold dercksz ziet er zijn moeder niet hij ziet haar niet hij weet niet hoè zij doet hoe zij heeft gedaan tijdens den strijd dier twee mannen die bèesten waren
wel meneer krabbel je bij dat is een heele week dat ik je niet louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan heb gezien maar ik had wel gehoord dat u ziek was pauws ongeduldig liep door de kamer rond hij zette zich boos bij het raam
ik ben het jij frans ja wat is er zijn stem klonk ge irriteerd omdat zij hem gehoord had wat ga je doen ik ga uit op dit uur ja ik kan niet slapen ik ga wandelen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan op dit uur ga je wandelen
kwam weêr terug op ènkele die haar zeer troffen de haar onbekende wereld van antieke perversie gleed voor haren gehebeteerden blik voorbij in nooit geweten zonde voorgesteld door mensch en dier en menschdier in verwrongenheden die nooit hare zinnelijk arme verbeelding had kunnen vermoeden
en ik voeg er bij lid was van het concert melodia stond verrukt te worden door het spel van mejuffrouw
hij laveerde binnen enorm van buik die waterzuchtig en schuin afhing naar zijn eene stijve en te korte been en in zijn oude gladgeschoren monniksgezicht glimpten achter de gouden bril ontevreden de leepe oogjes omdat takma het altijd over zijn buik had en hij dat niet goed kon velen
hij ging ook niet verder dan even in de nassaulaan naar mevrouw dercksz maar dien afstand louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan haalde hij fijn recht van gestalte en stram van beenen in zijn hoog toegeknoopte overjas schijnbaar niet eens zoo een heel ouden heer ook al was iedere stap overdacht gesteund met den zwaren ivoorknoppigen stok
neen zei daan dercksz harold jij moet het mama zeggen louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan ik schrikte harold dercksz ik ik kan niet het zoû zijn mijn moeder vermoorden en ik kàn niet mijn moeder vermoorden en hij staarde
die iedereen uitlachten hier en daar zat of stond eene oude dame stokstijf voor haar stoel te midden van een jong geslachte
lot opende eindelijk de oogen maar de oude man dorst nog niet naar elly vragen als het iets treurigs was iets dat hij toch niet denken kn dan kon hij het lot niet vragen dan zoû het den armen jongen weêr geheel van streek brengen misschien
hij merkte dat hij met iets vreemds en griezeligs in aanraking gekomen was en hij was maar blij dat hij van dat duivelsche gedoe weer afkomen kon hij ging daarom dadelijk op den koop in en hield het net stil zoodat de kabouter er uit
als hij zat zat hij recht op kleinen stoel nooit in elkaâr als ware het steeds op zijn hoede liep hij dan liep hij vlug met heel kleine stapjes van stijve beenen die niet wilden toonen hun
het warrelde voor zijn oogen zo had hij niet liefgehad met zoo veel wijsgeerige zelfbeheersching en begrijpen de ziel van een ander anders had hij lief gehad vuriger zinnelijker woester eenvoudiger en mannelijker
wij kwamen thuis er werd een buitengewoon souper aangericht tegen het dessert dook de heer kegge zelf in zijn wijnkelder
de lucht benauwde er hem en bruske man die hij was had hij behoefte na wat hij gehoord had zich te bewegen zich te schudden zich te schudden uit de warreling dier hem louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan vreemde ideeën en opvattingen en toch làngzaam ging hij de trap af en zijn hart bonsde als van een jongen man
dat waren zijne geheime tuinen waarin hij alleen gehuld in rookwalm die de kamer vervaagde genoot en verlustigde in onzegbare zingeheimen sedert hij zoo heel oud werd dat hij zich tot nuttelooze en onvoorzichtige dingen zoo als dat van het waschmeisje verleiden liet
zijn stem klonk vleierig en ruw liefkoozend hare stem klonk o klonk als zij altijd geklonken had zoo innig lief en verleidelijk wàs zij wel ouder geworden
haar hoofd was grooter haar beenen waren grover en haar voeten meer versleten dan bij een van de anderen de veeren waren stijf de schouders beenig en haar hals was dun
hij verscheurde de stukjes nog kleiner zoo allerkleinst mogelijk en strooide ze in zijn papierenmand tusschen andere weggeworpen papieren door een tweeden brief verscheurde hij daarna een derden daarna zonder ze over te lezen hij strooide de stukjes klein in de mand en schudde de mand
elly altijd een oogenblik ging s morgens haar grootvader zien van middag gaan wij visites maken bij de familie zei elly wij zijn nog nergens geweest
zoo was elly achttien jaren oud een fameuze tennisspeelster geweest die in matches medailles veroverde bekend om haar keurig sterk en sierlijk spel geciteerd in de bladen van sport
ik heb uitgerekend dat ik je tweehonderd gulden kan geven in de maand maar meer niet kind meer niet louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan maar opa het is heusch heel mooi nu je mag het van je grootvader aannemen je bent toch mijn heritière hoewel je niet alleen bent neen grootvader heeft nog anderen goede kennissen goede vrienden
hadden ina d'herbourg was een goede dochter als haar vader ziek was verzorgde zij hem zoo als zij àlles in haar huis verzorgde correct en niet zonder liefde maar wél vroeg zij zich af of haar moeder niet teleurgesteld was geweest in haar huwelijk want geld had papa niet veel niettegenstaande àl de indische zaken
maar de vroolijkheid bleef toch om gus en toen gus oom anton nadeed de vuisten geklampt op de knieën liet ina zich medesleepen lachten zij allen drie te zamen vereend tegen de derckszen als in een familie bondgenootschap van voornamere jhr d'herbourgs tegen indische ooms tantes oudooms
een fatum van ongelukkige huwelijken oom anton was nooit gehuwd maar in hem zeker werd de passie lijn een dikke streep van hysterie oom harold sympathiek maar raadselachtig ongelukkig getrouwd met zijn voor een indischen planter tè hollandsche freule
je mag kiezen kind je mag kiezen tante geeft een cadeau zoo als het behoort hiermeê waren de vogeltjes het eens en terwijl lot en elly afscheid namen twetterden zij hen lustig de deur uit
hij trok zich van de heele kluit geen zier aan het liefst zat hij thuis zijn pijp te rooken en te lezen en zich te verbeelden in egoïste fantazieën van cerebraal onanisme prettige en ophitsende dingen die zouden geweest zijn in verre verledens maar daar wist niemand iets van
daar waren onweerstaanbare oogen en alles veroverende tailles naar den achtergrond der zaal terug en alles was doodstil
ja t is een lief gezichtje maar zoo heel mooi kan ik ze maar niet vinden niet riep ik verwonderd uit en ging overeind zitten waaratje niet zeide hij
ik woû dat ik roomsch was ik heb zoo lang er over gedacht roomsch te worden therèse heeft wel gelijk gehad roomsch te worden ach waarom zie ik haar nooit meer zoû ik haar nog eens zien ik hoop het ik hoop het als ik roomsch was geweest had ik gebiecht
maar het was toch wel goed zijn beurs wat toe te houden en geen geld onnoodig weg te gooien het goed wat men gekregen had moest men niet door nalatigheid verwaarloozen t was beter gierig te heeten
zij was geheel op de hand van tante stefanie die zij ook om andere redenen het hof maakte en zij meende met tante dat grootmama niet goed gedaan had met na in de de ladersen te zijn getrouwd nog eens over te trouwen in de veel minder aanzienlijke
hij deed dat langzaam-aan een beetje moê van de wandeling maar kwam tegelijkertijd staande genoeg op adem om met den stok den stok zullen wij maar houden anna om met den stok de trap op te gaan éen enkele mevrouw dercksz kwam nooit meer in de
stil stil ottilie ik kan niet meer ik val flauw hoû je stil hoû hem vast aan zijn been baboe jij het andere been er is bloed op den grond louis couperus van oude menschen de dingen die voorbij gaan veeg het af straks o straks kandjeng nu naar de rivier o god o god