"Yaqin Sharq uch qit’a – Afrika, Osiyo va Yevropa kesishgan nuqtada joylashgan bo’lib, beshta dengiz – O’rtayer dengizi, Qizil dengiz, Qora dengiz, Kaspiy dengizi va Arabiston dengizi bilan o’rab olingan. Tarixan mazkur hudud Fors ko’rfazi, Ormuz qo’ltig’i va Suvaysh kanali orqali o’tuvchi muhim xalqaro savdo yo’llarining asosi bo’lib kelgan. Neft kabi ahamiyatli tabiiy zahiralari va geosiyosiy joylashuvi Yaqin Sharqning xalqaro maydonda o’ziga xos siyosiy hamda iqtisodiy maqomini shakllantirib, uning qudratli davlatlar raqobat maydoniga aylanishiga sabab bo’lib kelmoqda.

"Yaqin Sharq" geografik va geosiyosiy makoni tavsifi haqida aniq bir to’xtamga kelinmagan. "Yaqin Sharq" atamasining o’zi 1850 yillarda Britaniya Imperiyasining Hindistonga nisbatan siyosat yurituvchi idoralarida yuzaga kelgan. Atamaning keng qo’llanishga kirishi 1902 yilda e’lon qilingan amerikalik strateg dengizchi Alfred Tayer Mexenning "Fors ko’rfazi va xalqaro munosabatlar" maqolasi ortidan yuzaga kelgan. Ushbu maqolada Yaqin Sharq "Qora dengizning janubi, g’arbda O’rtayer dengizi va sharqda Hindiston oralig’idagi hudud" deya ta’riflangan. Hozirgi zamonaviy qo’llanishda esa, asosan, janubda Efiopiya, shimolda Turkiya, g’arbda Marokash va sharqda Afg’oniston hamda Pokistongacha bo’lgan hududga "Yaqin Sharq" deya nisbat berish ko’proq uchraydi. Mazkur maqolada Yaqin Sharq hududi sifatida ushbu zamonaviy qo’llanishdan foydalanishga qaror qilindi.

Sovuq Urushning oxiri va undan keyingi davrlarda Amerika Qo’shma Shtatlari Yaqin Sharqda o’zining harbiy faolligini keskin oshirdi. Ko’rfaz Urushi, Kosovo Urushi, Iroq va Afg’onistondagi urushlarda AQSh mintaqadagi siyosiy qarama-qarshiliklarni hal qilish uchun harbiy kuchni keng miqyosda qo’lladi.

Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharqdagi mavjudligi uchta alohida davrga bo'lingan: birinchisi 1914 yilda tugaydi; ikkinchisi 1919 yildan keyin, uchinchisi 1945 yildan keyin boshlanadi.

**1. Birinchi jahon urushi oldidan AQShning Yaqin Sharqqa nisbatan tashqi siyosati**

Amerikaning Yaqin Sharq bilan savdosi ikki yuz yildan ko'proq vaqt oldin boshlangan. Darhaqiqat, Smirna (Turkiyadagi qadimiy shahar) va Boston o'rtasidagi savdo aloqalari 1767 yilda, Smirna mahsulotlari (asosan anjir) Amerikada paydo bo'lgan paytda boshlangan. Shundan so'ng, 1811 yilda Smirnada Amerika savdo uyi tashkil etilib, 1831 yil 7 mayda imzolangan birinchi Amerika Usmonli shartnomasiga asos solindi.

Amerika diniy guruhlari Yaqin Sharqda nafaqat diniy, balki xayriya va tibbiy missiyalarni ham o'tkazdilar. Yaqin Sharqdagi amerikalik missionerlar 1820-yilda, Amerikaning xorijiy missiyalar boʻyicha komissarlari kengashi mintaqada birinchi Amerika diniy missiyasini tashkil qilgan paytda paydo boʻlgan. Amerikalik missionerlar va xayriya tashkilotlari aholiga o'z vazirliklarini amalga oshirish uchun Yaqin Sharqqa keta boshla

Biroq, bu missionerlar ko'plab musulmonlar yoki yahudiylarni nasroniylikka qabul qila olmadilar, aksincha, mintaqadagi ta'limga ta'sir o'tkazdilar va modernizatsiya qildilar;

Turkiyada 1863 yilda tashkil etilgan Robert kolleji.

Suriya protestant kolleji, keyinchalik 1866 yilda tashkil etilgan Amerika Bayrut universiteti.

1871 yilda tashkil etilgan Istanbul ayollar kolleji va 1919 yilda tashkil etilgan.

Qohiradagi Amerika universiteti (Hovard, 1974) kabi taniqli institutlarni tashkil etish.

Birinchi jahon urushidan oldin Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharq mintaqasi bilan aloqasi tijorat, missionerlik va ta'lim faoliyati bilan cheklangan.

Birinchi jahon urushi oxirida Usmonli imperiyasining qulashi Yaqin Sharqning butun hududini Yevropa ta'siri ostida qoldirdi. Misr, Iroq, Falastin, Sudan va Iordaniya Britaniya mandati ostida, Ko'rfaz mintaqasi ham Britaniya ta'siri ostida edi.

Shimoliy Afrika davlatlari, Livan va Suriya esa Fransiya mandati ostida edi.

**2. Birinchi jahon urushidan keyin AQShning Yaqin Sharqqa nisbatan tashqi siyosati**

1917 yilda Prezident Vudro Vilson ma'muriyati Buyuk Britaniya tashqi ishlar vaziri Artur Balfurning Britaniya sionistlari yetakchisi Lord Lionel Rotshildga Falastinda yahudiy xalqi uchun "milliy uy" yaratish uchun yuborgan maktubini ma'qulladi. Keyin, 1922 yilda Kongressning qo'shma rezolyutsiyasi ushbu "Falastin uchun mandat" uchun qarshiliksiz ovoz berdi. Bu mandat yahudiylarning Falastinni Iordan daryosidan O'rta er dengizigacha bo'lgan istalgan joyga joylashtirish haqidagi da'volarini tasdiqladi. Taxminan ikki oy o'tgach, 1922 yil 21 sentyabrda Prezident Uorren G. Xarding Falastinda yahudiylarning milliy vatani tashkil etilishini tasdiqlash to'g'risidagi qo'shma qarorni imzoladi.

Birinchi jahon urushidan so'ng, Yaqin Sharq mintaqasi Yevropaning og'ir ta'siri ostida bo'lsa ham, Amerikaning mintaqa bilan aloqalari, ayniqsa neft kompaniyalari barqaror ravishda o'sib bordi. Amerika kompaniyalari Eron va Quvaytdagi biznesga qisman qiziqish bildirgan bo'lsa-da, ular Saudiya Arabistoni va Bahrayn orollarida to'liq nazoratga ega bo'lishdi.

Ikki jahon urushi orasidagi davrda Qo'shma Shtatlar Yaqin Sharq mintaqasida ko'plab iqtisodiy aloqalarni o'rnatgan. Amerika neft kompaniyalari Eron, Quvayt, Saudiya Arabistoni va Bahraynda bir qator imtiyozlar haqida muzokaralar olib bordi.

Ikkinchi jahon urushi davrida Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharqdagi ishtiroki ortdi. Bundan tashqari, Qo'shma Shtatlar hukumati mintaqaning muhim neft zaxirasiga e'tibor qaratdi va uning Amerika va ittifoqchi davlatlar xavfsizlik manfaatlari uchun ahamiyatini qayta ko'rib chiqishga kirishdi.

**3. Ikkinchi jahon urushidan keyin AQShning Yaqin Sharqqa nisbatan tashqi siyosati**

Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharqdagi siyosiy ishtiroki Ikkinchi Jahon urushi oxirigacha kuchayib ketmadi. Bungacha bu borada uchta bilvosita hodisani keltirish mumkin:

•1) Eron 1941-1945 yillarda Sovet Ittifoqiga Lend-lizing yuklarini jo'natish uchun tranzit yo'li sifatida foydalanilgan;

•2) Saudiya Arabistonida 1938-yilda tashkil etilgan Aramco, Arab-Amerika neft kompaniyasi;

•3) Amerika 1920-yillarning boshlarida oʻzining ichki ideallari orqali arab millatchilik harakatiga taʼsir koʻrsatdi".

O'sha paytdan beri hokimiyatdagi o'zgarishlar, neftga bo'lgan qiziqish va Falastin muammosi ta'sirida Qo'shma Shtatlar doimiy ravishda o'z e'tiborini Yaqin Sharqqa qaratib kelmoqda.

Ikkinchi jahon urushi oxirida xalqaro maydonda yangi kuchlar muvozanati vujudga keldi.

Qo'shma Shtatlar va Sovet Ittifoqi xalqaro tizimda yagona ikkita super kuch sifatida paydo bo'ldi.

Yevropaning asosiy davlatlari (Buyuk Britaniya va Fransiya) jiddiy iqtisodiy qiyinchiliklarga duch keldi va endi Yaqin Sharqda oʻzlarining anʼanaviy yetakchi rollarini oʻynashga qodir emas edi.

1940-yillarning boshlarida prezident Ruzvelt va uning maʼmuriyati dastlab Britaniya mintaqadagi xavfsizlik boshligʻi boʻlib qolishini kutgan edi. 1944 yil bahoriga kelib, kuzatuvchilar: "Arab dunyosidagi Sovet siyosati Britaniyaning bu hududdagi ta'sirini kamaytirishga va kuchlar muvozanatini qo'lga kiritishga qaratilgan edi".

1945 yil 8 mayda Davlat departamenti xodimlari Buyuk Britaniya Sovet Ittifoqini saqlab qolishga qodir emasligini aniqladilar va Qo'shma Shtatlar "Yaqin Sharq xalqlarining iqtisodiy rivojlanishiga ko'maklashish" va "tashqi aralashuvdan ozod bo'lishga yordam berish" mas'uliyatini o'z zimmasiga oldi.

Ikkinchi jahon urushi oxirida xalqaro maydonda yangi kuchlar muvozanati hukm surdi. Qo'shma Shtatlar va Sovet Ittifoqi xalqaro tizimda yagona ikkita super kuch sifatida paydo bo'ldi. Yevropaning asosiy davlatlari (Buyuk Britaniya va Fransiya) jiddiy iqtisodiy qiyinchiliklarga duch keldi va endi Yaqin Sharqda oʻzlarining anʼanaviy yetakchi rollarini oʻynashga qodir emas edi. 1940-yillarning boshlarida prezident Ruzvelt va uning maʼmuriyati dastlab Britaniya mintaqadagi xavfsizlik boshligʻi boʻlib qolishini kutgan edi.

1945 yilning kuziga kelib, Qo'shma Shtatlar siyosatchilari eng yomonini kutishgan. "Britaniyaliklar endi Yaqin Sharqni ... [AQSh] yordamisiz tartibga sola olmasligini ochiq tan olishadi". Vashington bunga javoban 1947 yilda Trumen doktrinasini e'lon qildi, bu Qo'shma Shtatlar Britaniyaning Gretsiya va Turkiyaga bo'lgan majburiyatini o'z zimmasiga olishini ko'rsatdi.

1955 yil fevral oyida Qo'shma Shtatlarning sa'y-harakatlari natijasida Bag'dod pakti tashkiloti (Yaqin Sharq Shartnomasi Tashkiloti [METO] nomi bilan ham tanilgan) tashkil topdi. METO Iroq, Turkiya, Buyuk Britaniya, Pokiston va Eron tomonidan tuzilgan. METOning asosiy maqsadi Sovet Ittifoqining Yaqin Sharq mintaqasida mumkin bo'lgan kengayishini cheklash edi.

O'n yillik ingliz-arab qarama-qarshiliklaridan so'ng, Qo'shma Shtatlar siyosatchilari 1957 yilda Vashingtonni Angliya-Amerika Assotsiatsiyasining yuqori martabali a'zosiga aylantirgan Eyzenxauer doktrinasini taqdim etdilar (Little, 2002). Eyzenxauer doktrinasi 1956 yildagi Suvaysh urushiga, Sovet Ittifoqining arab davlatlariga kirib borishiga javoban va Nosirning keng tarqalgan panarabizmini cheklash uchun yaratilgan. 1958 yilgi Livan inqirozidan so'ng Bag'dod pakti a'zolari, Iroqdan tashqari, Amerikaning Livanga aralashuvini ma'qulladilar. 1959 yilda Iroq METOdan chiqdi, natijada METO Markaziy Shartnoma Tashkiloti (CENTO) deb o'zgartirildi va uning shtab-kvartirasi Bag'doddan Anqaraga ko'chirildi. Qo'shma Shtatlarning CENTOni qo'llab-quvvatlashi 1979 yilda to'liq tarqatib yuborilgunga qadar ("Bog'dod pakti (1955) va Markaziy Shartnoma Tashkiloti (CENTO)," 2009) imzolanmagan hamkor sifatida davom etdi.

Yaqin Sharq mintaqasidagi neft resurslariga xavfsiz kirishni ta'minlash maqsadi, ayniqsa neftga boy arab davlatlari va Falastin masalasi, XX asr boshidan buyon Qo'shma Shtatlarning mintaqada mavjudligiga turtki bo'ldi. Bu rag'batlar Sovet Ittifoqi qulaganidan to hozirgi kungacha Yaqin Sharqda yanada chuqurroq ishtirok etishi mumkin bo'lgan narsaning yuzini tirnashdi.

**Xulosa** qilib aytganda, Yaqin Sharq Ikkinchi Jahon Urushidan beri Qo'shma Shtatlar tashqi siyosatida asosiy e'tibor bo'lib kelmoqda. Ta'kidlash joizki, Qo'shma Shtatlar e'tiborini Yaqin Sharqdagi uchta asosiy masala, jumladan, xavfsizlik muammolari, neft zaxiralaridagi manfaatlar va Falastin masalasiga qaratdi. Darhaqiqat, bu omillar ham bir-biri bilan bog'liq, chunki Yaqin Sharqning xavfsizligi va barqarorligi Shimoliy Amerika, Evropa va Yaponiyaga neft yetib borishini ta'minlash va Isroil suverenitetini ta'minlash uchun muhimdir.

**4. AQShning Yaqin Sharqdagi tashqi siyosati manfaatlari**

•Ikkinchi jahon urushi tugashi bilan boshlangan va turli iqtisodiy va xavfsizlik muammolariga javoban davom etar ekan, Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharqdagi manfaatlari keskin o'sdi va bu ishtirok bugungi kunda ham davom etmoqda. Amerikaning mintaqadagi manfaatlariga quyidagilar kiradi: Ko'rfaz mintaqasida neftga strategik kirishni ta'minlash; Isroil suverenitetini qo'llab-quvvatlash va himoya qilish; Qo'shma Shtatlarning harbiy bazalarini, ayniqsa Fors ko'rfazi davlatlarida saqlash; Amerika va ularning ittifoqchilarining mintaqadagi manfaatlariga ta'sir qilishi mumkin bo'lgan Xamas, Al-Qoida, Iroq va Suriya Islom Davlati (ISIS) kabi islomiy harakatlar va terroristik guruhlarga qarshilik ko'rsatish.

**4. AQShning Yaqin Sharqdagi tashqi siyosati manfaatlari**

Ikkinchi jahon urushi tugashi bilan boshlangan va turli iqtisodiy va xavfsizlik muammolariga javoban davom etar ekan, Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharqdagi manfaatlari keskin o'sdi va bu ishtirok bugungi kunda ham davom etmoqda. Amerikaning mintaqadagi manfaatlariga quyidagilar kiradi: Ko'rfaz mintaqasida neftga strategik kirishni ta'minlash; Isroil suverenitetini qo'llab-quvvatlash va himoya qilish; Qo'shma Shtatlarning harbiy bazalarini, ayniqsa Fors ko'rfazi davlatlarida saqlash; Amerika va ularning ittifoqchilarining mintaqadagi manfaatlariga ta'sir qilishi mumkin bo'lgan Xamas, Al-Qoida, Iroq va Suriya Islom Davlati (ISIS) kabi islomiy harakatlar va terroristik guruhlarga qarshilik ko'rsatish.

Shu nuqtai nazardan shuni ta'kidlash kerakki, XX asr boshlarida neft sanoati butun dunyoda, ayniqsa Evropa va Shimoliy Amerikada gullab-yashnagan. Birinchi jahon urushi davrida yirik jahon davlatlari neftni muhim harbiy boylik sifatida birinchi o'ringa qo'yishni boshladilar; Zamonaviy urushlar kemalar, samolyotlar, tanklar, suv osti kemalari va zamonaviy miltiqlarni moylash uchun zarur bo'lgan neft va uning yordamchi neft mahsulotlariga doimiy ehtiyojni keltirib chiqardi. Birinchi jahon urushi paytida neftdan bunday og'ir foydalanish 1917-1918 yillarda jiddiy tanqislikni keltirib chiqardi (Pol, 2002).

Birinchi jahon urushidan keyin bir qancha Gʻarb kompaniyalari Yaqin Sharqda, xususan, Eron, Bahrayn, Quvayt va Saudiya Arabistonida oʻzaro imtiyozlarga erishdilar. Ushbu o'zaro imtiyozlar ortidagi g'oya bir-biriga mos kelmaydigan siyosiy va ishbilarmonlik kun tartibiga yechimlar bo'yicha muzokaralar olib borish va tadbirkorlik tadqiqotlarini xavfsizroq qilish edi. Ikkinchi Jahon urushi tugashi bilan Qo'shma Shtatlar hukumati neft qazib olishning qisqarishi va yoqilg'i taqchilligi tufayli yuzaga kelishi mumkin bo'lgan iqtisodiy inqirozlardan ehtiyot bo'ldi. Yoqilg'i taqchilligining oldini olish uchun Qo'shma Shtatlar Yaqin Sharqning ko'plab davlatlari bilan yon berish uchun iqtisodiy talablarni qo'ydi. Bu talab urushdan oldingi yillarda Bahrayn (1929), Quvayt (1934) va Saudiya Arabistoni (1947)dagi imtiyozlar bilan boshlangan. Ushbu imtiyozlar bir nechta neft kompaniyalari tomonidan taqsimlangan.

1948 yilda Amerika talablaridan so'ng, ushbu imtiyozlardan foydalanish uchun bir nechta kompaniyalar ishlab chiqildi. Arab American Oil Company (ARAMCO) Esso (hozirgi Exxon), Texaco, Standard Oil of California (SoCal) va Mobil tomonidan Saudiya konsessiyalarini rivojlantirish uchun yaratilgan. Tez orada bu kompaniyalar yirik ishlab chiqarish maydonlarini o'rganib chiqdilar va rivojlantirdilar, bu esa ularga Ikkinchi jahon urushi paytida vayron bo'lgan Yevropa va Yaponiya iqtisodiyotini tiklash uchun ishlatiladigan arzon neftdan katta daromad olish imkonini berdi. Oxir oqibat, bum bu arzon neftni Qo'shma Shtatlar qirg'oqlariga olib keldi va urushdan keyingi Amerika iqtisodiyotining o'sishini rag'batlantirdi, bu esa Amerika Qo'shma Shtatlarining ko'proq kompaniyalari Quvayt, Eron va mintaqadagi boshqa neft ishlab chiqaruvchilardan imtiyozlar izlash istagini takrorladi (Diller, 1991).

Shu bilan birga, Yaqin Sharqdagi imtiyozlarning rivojlanishi oshgani sayin, Qo'shma Shtatlar neft ishlab chiqarish uning ortib borayotgan iste'moliga nisbatan kamayishni boshladi. Bu jahon xom neft iste'molining 30% gacha o'sdi, bu esa jahon zaxiralarining atigi 6% ni tashkil etdi.

Ikkinchi jahon urushidan keyin Qo'shma Shtatlar o'zining kelajakdagi ehtiyojlarini qondirish uchun xorijda muqobil neft manbalarini qidira boshladi. Uzoq muddatli tasdiqlangan neft zaxiralari tufayli Yaqin Sharq Amerika Qo'shma Shtatlari hukumati va Amerika neft kompaniyalari uchun juda jozibali edi. Arab neft zaxiralari potentsial ravishda jahon neft zaxiralarining 60% dan ham ko'proq ekanligini ko'rsatdi. Darhaqiqat, Saudiya Arabistoni, Iroq, Quvayt va Abu-Dabi maʼlum zahiralarning 50% dan ortigʻiga bir oʻzi egalik qilgan (Iskandar, 1974). Ushbu yuqori sifatli Yaqin Sharq neftining o'z bosimi bilan erkin oqishi ma'lum bo'lganligini tasdiqlash uchun. Bu holat ishlab chiqarish xarajatlarini ancha arzonlashtirish imkonini berdi; Yaqin Sharqda ishlab chiqarish barreli 0,10 dan 0,22 dollargacha Venesueladagi 0,39 sentga, AQShda esa 1,51 dollarga teng edi. Bu xulosaga kelganda sezilarli farqdir (Rustow, 1982).

Jeyms L. Gelvin o'zining "Zamonaviy Yaqin Sharq: Tarix" kitobida Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharq mintaqasidagi eng muhim maqsadlaridan biri G'arbning neftga kirishini ta'minlash ekanligini ko'rsatadi. Buning sabablari ikki xil: birinchidan, iqtisodiy sabablar asosiy, ikkinchidan, strategik siyosat Qo'shma Shtatlar o'zining ichki neft ishlab chiqarishini Yaqin Sharq resurslaridan to'ldirishi kerakligi bilan bog'liq. Buni 1973 yilda Qo'shma Shtatlar neft importining uchdan bir qismi Yaqin Sharqdan neft ishlab chiqarilishidan oldin kelganligidan dalolat beradi.

Embargo inqirozi. Bugungi kunda ham neft miqdori Amerika importining beshdan bir qismini tashkil etadi. Strategik nuqtai nazardan qaraganda, Evropa va Yaponiyaning urushdan keyingi iqtisodiy tiklanishiga Yaqin Sharqdagi arzon neft sabab bo'ldi. Neft embargosi inqirozidan beri Amerika siyosati dunyoning ko'p qismi kabi neftga strategik resurs sifatida qaraydi. Darhaqiqat, 40 yildan ko'proq vaqt o'tgach, hatto Evropa neftining uchdan biridan ko'prog'ini Yaqin Sharqdan oladi va Yaponiya neftning qariyb 80 foizini Yaqin Sharqdagi savdo sheriklaridan oladi (Gelvin, 2005).

1973 yildagi Arab-Isroil urushi davomida Neft eksport qiluvchi mamlakatlar tashkiloti (OPEK) a'zolari Isroil armiyasini qayta ta'minlash qaroriga javoban Qo'shma Shtatlarga qarshi embargo qo'yishdi. Embargo, shuningdek, Isroilni qo'llab-quvvatlagan boshqa mamlakatlar, jumladan, Janubiy Afrika, Niderlandiya va Portugaliyaga ham tegishli. Neft eksporti taqiqlandi va ishlab chiqarish qisqartirildi, bu esa xorijiy neftga juda bog'liq bo'lgan Qo'shma Shtatlar iqtisodiyotini og'irlashtirdi.

**4.2. Isroil suverenitetini qo'llab-quvvatlash va himoya qilish**

Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharq mintaqasidagi ikkinchi manfaati Isroil davlatini himoya qilish va tez-tez notinch mintaqada barqarorligini ta'minlashdir. Aslida, Yaqin Sharqda kuchli Isroilni saqlab qolish Amerikaning u yerdagi milliy xavfsizlik manfaatlarini mustahkamlaydi. Bu istiqbol Amerika tashqi siyosatida XX asr oʻrtalaridan boshlab hukmronlik qilib kelgan va hozirgi siyosatni shakllantirishda davom etmoqda.

Falastinning tarixiy zamini Birinchi jahon urushi tugagunga qadar, Buyuk Britaniya Millatlar Ligasi mandati sifatida Falastin ustidan nazoratni o'z zimmasiga olgan paytgacha Usmonli imperiyasi tasarrufida edi. Birinchi jahon urushi (1914-1918) davrida Britaniya hukumati va Britaniya sionistik jamiyati yetakchilari oʻrtasida yashirin kelishuvlar tuzilib, Balfur deklaratsiyasi qabul qilindi va Falastinda yahudiy xalqi uchun "milliy uy" tashkil etildi.

Britaniya Balfur deklaratsiyasini e'lon qilishdan oldin, Britaniya hukumati prezident Vudro Vilsonni taklif qilingan bayonotni (Balfour deklaratsiyasi) ma'qullashga ko'ndirishga harakat qildi. Dastlab, Uilson bunday deklaratsiya AQSh-Usmonli munosabatlarini yomonlashtiradi, deb o'ylagani uchun buni istamadi. Nihoyat, Amerikadagi nufuzli sionistlar yetakchisi va Uilsonning yaqin doʻsti va oʻziga ishongan Lui D.Brandeis bosimi ostida Prezident Uilson Balfour deklaratsiyasiga hamdardlik koʻrsatdi. Inglizlar Uilsonning deklaratsiya loyihasini ma'qullaganini Falastindagi yahudiy vatanini de-fakto qo'llab-quvvatlash va urushdan keyin Britaniyaning bu hududni nazorat qilishini qo'llab-quvvatlash sifatida ko'rdi. Bu jim qo'llab-quvvatlash Uilsonning o'zining O'n to'rt bandida ilgari surilgan o'z taqdirini belgilash kun tartibiga zid bo'ldi va Falastin arablarining o'z taqdirini o'zi belgilash huquqiga putur etkazdi, ammo bu Qo'shma Shtatlarni Balfour deklaratsiyasini qabul qilishdan to'xtata olmaydi (Mulhall, CSP. 1995). 1922-yil sentabrda Kongress Balfur deklaratsiyasini ma’qullovchi rezolyutsiyani qabul qildi va shu tariqa AQShning Falastinga nisbatan tashqi siyosatini rasmiylashtirdi. O'shandan beri Qo'shma Shtatlar yahudiylarning Falastinga ko'chishini qo'llab-quvvatlashda davom etdi.

Keyin 1947 yil oxirida Trumen ma'muriyati Falastinni arab va yahudiy davlatlariga bo'lish taklifini ilgari surgan Birlashgan Millatlar Tashkilotining Falastin bo'yicha Maxsus Qo'mitasining (UNSCOP) "bo'lish rejasi" ni qo'llab-quvvatladi. 1947-yil 29-noyabrda Birlashgan Millatlar Tashkiloti Bosh Assambleyasi tomonidan "Boʻlinish rejasi" tasdiqlandi. "Bo'linish rejasi" qabul qilingandan so'ng, Trumen ma'muriyati yahudiylarning Falastinga ko'chib ketishini va teng huquqli hamdo'stlikni o'rnatishni targ'ib qilishni davom ettirdi. Kongress 1947 yilning dekabrida shu aniq maqsadda rezolyutsiya qabul qildi. 1948-yil 14-mayda Isroil davlati oʻz mustaqilligini eʼlon qildi.

O'sha paytdan boshlab Falastinning tarixiy zamini Isroil sifatida tanilgan. Isroil o'z mustaqilligini e'lon qilganidan bir necha daqiqa o'tgach, Qo'shma Shtatlar ularning mustaqilligini tan olgan birinchi davlat bo'ldi. Oradan ko‘p o‘tmay, Sovet Ittifoqi va boshqa davlatlar ham yahudiy davlatining mustaqilligini tan oldilar. Isroil mustaqilligi e'lon qilingandan so'ng, 1948 yildagi birinchi arab-isroil urushi boshlandi va Misr arab falastinliklarini qo'llab-quvvatlash uchun Iroq, Livan, Suriya, Transiordaniya va Saudiya Arabistoniga boshchilik qildi. Ushbu urush natijasida Isroil Birlashgan Millatlar Tashkiloti Bosh Assambleyasining 1947-yil 29-noyabrdagi 181-rezolyutsiyasiga ("Arab-Isroil urushi, 1948-yil") muvofiq ilgari Falastin arablariga berilgan yerlarni qoʻlga kiritdi. 1948 yilgi arab-isroil urushidan so'ng, yahudiylarning Falastinga immigratsiyasini qo'llab-quvvatlash siyosatini davom ettirgan Truman ma'muriyati bu jarayonga aniq yordam berdi. Trumanning siyosati uning yahudiylarning Falastindagi maqsadlariga hamdardligini ochib beradi. Urushdan keyin oz sonli falastin arablari Isroilda qolib, ularning aksariyati 1967 yildagi Olti kunlik urushgacha Iordaniya va Misr nazorati ostida qolgan Gʻarbiy Sohil va Gʻazo sektoriga chekinishdi. surgun qilingan va doimiy ravishda Birlashgan Millatlar Tashkilotining qochqinlar lagerlariga ko'chib o'tgan. Natijada, ko'plab arab zobitlari urushga tayyorgarlik ko'rmasdan va qat'iy dushmanga qarshi kurasha olmasdan kirgan hukumatlari tomonidan "orqalaridan pichoqlangan" deb o'ylashdi. Ular, shuningdek, o'z hukumatlarini jang maydonida g'alaba qozonish uchun zarur bo'lgan harbiy infratuzilmani rivojlantirmaganliklari uchun tanqid qilishdi.

1967 yilgi Olti kunlik urushdan so'ng, Qo'shma Shtatlar Birlashgan Millatlar Tashkiloti Xavfsizlik Kengashining 242-rezolyutsiyasini ovoz berdi va ma'qulladi. Amerikaning keyingi prezidentlari ba'zi arab davlatlari va Falastinni ozod qilish tashkiloti (FLO) bilan ba'zi tashabbuslar, kelishuvlar va shartnomalarga homiylik qildilar. Isroilning barqarorligi. Eng muhimi 1979 yil 26 martdagi Misr-Isroil tinchlik shartnomasi; 1993-yil 13-sentabrdagi Muvaqqat oʻzini-oʻzi boshqarishni tashkil etish tamoyillari deklaratsiyasi (Oslo I); 1994 yil 26 oktyabrdagi Iordaniya-Isroil tinchlik shartnomasi; va 1995 yil 28 sentyabrdagi Isroil-Falastin muvaqqat kelishuvi

Yuqorida ta'kidlab o'tilganidek, AQSh-Isroil munosabatlari o'nlab yillar oldin boshlangan va 1949 yildan beri 115 milliard dollarlik harbiy, iqtisodiy va diplomatik yordam ko'rsatishni o'z ichiga olgani aniq. Qo'shma Shtatlar notinch Yaqin Sharq mintaqasida va Amerika milliy xavfsizlik manfaatlari uchun muhim. Sovuq urush avj olgan paytdan beri Isroil Yaqin Sharqda sovet kommunizmi va arab millatchiligiga qarshi himoya vazifasini o'tagan. Ko'pgina siyosiy o'zgarishlarga qaramay, bu mantiq bugungi kungacha to'g'ri bo'lib, Isroil siyosiy Islom va boshqa ekstremistlar qarshi himoya vazifasini o'tamoqda. Ushbu siyosat, shuningdek, Iroq va Suriyaning yadroviy dasturlarini yo'q qilish orqali mintaqada ommaviy qirg'in qurollari (WMD) tarqalishini kamaytirishga xizmat qildi

**4.3. Qo'shma Shtatlarning harbiy bazalarini saqlash**

Qo'shma Shtatlarning Yaqin Sharq mintaqasidagi uchinchi manfaati - o'z harbiy bazalarini, ayniqsa neftga boy arab davlatlaridagi savdo yo'llari va bosim nuqtalarini saqlab qolishdir, bu esa Qo'shma Shtatlar siyosatiga bevosita va bilvosita ta'sir ko'rsatishga imkon beradi. mintaqa. Amerika Qo'shma Shtatlarining harbiy bazalari Amerika harbiy yordami yoki butun dunyo bo'ylab operatsiyalari uchun o'quv maqsadlari, tayyorlash va harbiy texnikani zaxiralash uchun ishlatiladigan harbiy joylar sifatida belgilanishi mumkin. Ushbu harbiy bazalar jamoatchilikka ochiq emas va odatda, ular tashkil etilgan harbiy maqsadlarga ko'ra turli shakllarga ega. Qo'shma Shtatlarning harbiy bazalarini to'rtta asosiy toifaga bo'lish mumkin: Havo kuchlari; Armiya yoki quruqlik; Dengiz floti; va Aloqa va/yoki Spy (Dufour, 2007).•Ikkinchi jahon urushidan oldin Qo'shma Shtatlarning chet eldagi harbiy bazalari soni cheklangan edi. Biroq, sovuq urush boshlanishi bilan dunyo bo'ylab harbiy bazalar va harbiy ob'ektlar soni tez sur'atlar bilan o'sdi. Aleksandr Kulining Qo'shma Shtatlar Mudofaa vazirligining 2006 yildagi Baza tuzilmasi hisobotiga ta'rifiga ko'ra, "Qo'shma Shtatlar rasmiy ravishda xorijda 766 ta harbiy ob'ektni va AQShning kontinental bo'lmagan hududlarida yana 77 ta harbiy ob'ektni rasmiy ravishda saqlaydi. Ushbu ob'ektlarning o'n beshtasi har birining qiymati 1,6 milliard dollardan oshadi, qo'shimcha 19 tasi esa 862 million dollardan 1,6 milliard dollargacha baholangan.