**Oʻzbekistonda islom** eng keng tarqalgan din hisoblanadi. Mamlakat 1991-yilda mustaqillikka erishgach, Oʻzbekistonda musulmonlar salmogʻi sezilarli darajada oshdi. Bugungi kunda u aholining 97,5 foizini tashkil qiladi. Aholi Islom dinining asosan hanafiylik mazhabiga eʼtiqod qiladi. Shuningdek oz miqdorda shialik mazhabi eʼtiqodchilari ham mavjud.

Markaziy Osiyo xalqlarining musulmon dinini qabul qilishi VIII asrning birinchi choragida arab xalifaligining bosqinchilik yurishlari bilan bogʻliq holda boshlandi. Dastlab islom dini Turkistonning janubiy qismlarida mustahkamlanib, keyin asta-sekin shimolga tarqala boshladi. Mintaqada islom dinining oʻrnatilishi islomgacha boʻlgan diniy eʼtiqodlar (xususan, zardushtiylik) bilan uzoq va keskin qarama-qarshilikda kechdi. Yirik qoʻzgʻolonlar diniy sabablarga koʻra paydo boʻldi (ulardan eng muhimi Muqanna boshchiligidagi „oq kiyimlilar" harakatidir). Islom dinini yoyish uchun arablar va ular maʼqullagan mahalliy sulolalar gʻoziylar otryadlarini — eʼtiqod uchun koʻngilli jangchilarni tuzdilar. Shu bilan birga, gʻoziy boʻlinmalari musulmon hukmdorlarining tayanchidan tashvishlanish obyektiga aylanib, hokimiyatga qarshi talon-toroj qilishga oʻtgan holatlar mavjud.

Yangi dinni mintaqada yoyish siyosatini gʻayrat bilan olib borgan Somoniylar sulolasi (IX-X asrlar) davrida faol mustahkamlandi. Bu davrda turkiy xalqlarning salmoqli qismi islom dinini qabul qildi. Oʻsha davrda hudud islomning oltin davrini boshlab bergan ilm-fan, tibbiyot, falsafa va ixtirolarning jahondagi yetakchi markaziga aylandi. Biroq, qoraxoniylarning turkiy sulolasi Somoniylar mulkiga hujum qilganda, bu fakt halokatli rol oʻynaydi — urush eʼtiqod uchun emas, balki musulmonlar oʻrtasida olib borilmoqda, degan bahona bilan ruhoniylar ularning aralashuvidan bosh tortadilar, hukmronlikdan mahrum qiladilar.

Moʻgʻullar istilosi davrida Markaziy Osiyo aholisining noroziligi boshqa narsalar qatori diniy motivlar bilan ham kuchaydi, chunki bosqinchilar „kofirlar" edi. 1238-yilda hunarmand Mahmud Torobiy Buxoroda qoʻzgʻolon koʻtarib, oʻzini yangi xalifa deb eʼlon qildi, biroq u gʻanimlar bilan birinchi toʻqnashuvda halok boʻldi va keyingi yili isyonchilar bostirildi. Biroq keyinchalik moʻgʻul hukmdorlari va zodagonlarining oʻzlari islom dinini qabul qilib, Markaziy Osiyodagi yashovchi xalqlarining dindoshlariga aylanishdi.

Markaziy Osiyoning taniqli siyosatchisi va sarkardasi Amir Temur islom tarafdori boʻlib, uning tashabbusi bilan koʻplab diniy binolar, jumladan, Samarqanddagi eng katta Bibixonim masjidi bunyod ettirgan. Sohibqiron davrida koʻchmanchilar orasida soʻfiy islomni targʻib qilgan nufuzli turkiy ilohiyot olimi Ahmad Yassaviy (Turkiston shahri, hozirgi Janubiy Qozogʻiston viloyatida) qabri ustiga ham maqbara qurilgan (mintaqada avliyo sifatida eʼzozlangan). Amir Temur saroy xattoti Umar Aqto Qur’onni shu qadar kichik harflar yordamida koʻchirib yozgani aytiladiki, kitobning butun matni muhr uzukiga sigʻdirgan. Aytishlaricha, Umar ham shunday katta Qurʼon yaratganki, uni tashish uchun arava kerak boʻlgan.

Oʻzbekxonning musulmon boʻlishi bilan islom Dashti Qipchoq oʻzbeklari orasida ham tarqaldi. Buxorolik sayyid va Yasaviy tariqati shayxi Ibn Abdulhamid tomonidan islomni qabul qilgan Oʻzbekxon Oltin Oʻrda oʻrtasida islom dinini targʻib qildi va Oʻrta Osiyo boʻylab kengayishi uchun islomlashtirish tashviqoti faoliyatini kuchaytirdi. Uzoq muddatda islom xonga Oʻrdadagi oʻzaro kurashlarni bartaraf etish va davlat institutlarini barqarorlashtirish imkonini berdi.

Atoqli islom olimi al-Buxoriy hozirgi Oʻzbekiston hududida yashagan, uning „Sahih al-Buxoriy" kitobi sunniylar tomonidan barcha hadis toʻplamlari ichida eng sahih va Qur’ondan keyingi eng nufuzli kitob hisoblanadi. Mintaqaning boshqa musulmon ulamolari Imom Termiziy va Abu Mansur al-Moturidiylar boʻlib, ular islom fiqhi ulamolarining asoschilaridan boʻlganlar.

Oʻzbekiston hukumatining Islomga nisbatan siyosati Shavkat Miromonovich Mirziyoyev davrida yangicha muhit kasb etdi. Uning qoʻl ostida quyidagi choralar koʻrildi:

* 2017-yildan boshlab ayrim masjidlarda (shu jumladan, Toshkent masjidida) azon aytishga ruxsat berildi;
* Voyaga yetmaganlarga diniy marosimlarda ishtirok etishga ruxsat berildi;
* 2018-yilda Oʻzbekiston rasmiylari Hajga borish uchun kvotalar sonini oshirgan boʻlsa, 2018-yilda 7520 kishiga Hajga borishga ruxsat berildi. (Saudiya Arabistoni uch barobar kvota ajratgan). 1992-yildan 2016-yilgacha har yili 5200 kishiga Oʻzbekistondan chiqib ketishga ruxsat berilgan edi;
* Umra uchun cheklovlar olib tashlandi va narxlar tushdi;
* 2017-yil dekabrida Shavkat Mirziyoyev „diniy sabablarga koʻra" deb qamalgan 763 nafar mahbusni amnistiya qildi;
* Islom sivilizatsiyasi markazining tashkil etilish hamda Samarqandda Imom Buxoriy nomidagi xalqaro ilmiy tadqiqot markazi, Toshkent Islom akademiyasini tuzish rejalandi.

Natijada Shavkat Mirziyoyev davrida masjidlar koʻpaydi, diniy sabablarga koʻra qamalganlar soni kamaydi. 2016—2017-yillarda Oʻzbekistonda ekstremistik va noqonuniy diniy faoliyat uchun qamalganlar soni 13,5 mingdan 7 ming nafarga kamaydi. Masjidlar soni 2042 taga yetdi, bu 1998-yildan beri eng yuqori koʻrsatkichdir. Oʻzbekiston musulmonlari diniy boshqarmasi islom dinini oʻrgatish boʻyicha onlayn dasturlarni ishga tushirdi va 2018-yilda Oʻzbekistonning 8 mingga yaqin aholisiga bitta imom toʻgʻri keldi.

Shu bilan birga, Oʻzbekistonda Shavkat Mirziyoyev davrida blogerlarga nisbatan jarimalar (jamiyat hayotida islom taʼsirini kengaytirish tarafdori boʻlganligi uchun), radikal islomiy tashkilotlar vakillarini hibsga olish, shuningdek, noqonuniy faoliyat yoʻlga qoʻyilgan tashkilotlarni yoʻq qilish choralari koʻrildi.

Manbalar
--------

1. ↑  „Население Узбекистана".
2. ↑  *Simon Rogers.* „Muslim populations by country: how big will each Muslim population be by 2030?" (en).  the Guardian (28-yanvar 2011-yil). Qaraldi: 19-mart 2018-yil.
3. ↑  Ibn al-Athir, volume 8, pg. 396
4. ↑  *Kukol S. Yu.* Islam v Uzbekistane: sovremennost i perspektivi razvitiya (Wayback Machine saytida 2020-07-01 sanasida arxivlangan) // Problemi natsionalnoy strategii. — 2020. — № 1 (58). — S. 53 — 56.
5. ↑  *Kukol S. Yu.* Islam v Uzbekistane: sovremennost i perspektivi razvitiya (Wayback Machine saytida 2020-07-01 sanasida arxivlangan) // Problemi natsionalnoy strategii. — 2020. — № 1 (58). — S. 54.
6. ↑  *Kukol S. Yu.* Islam v Uzbekistane: sovremennost i perspektivi razvitiya (Wayback Machine saytida 2020-07-01 sanasida arxivlangan) // Problemi natsionalnoy strategii. — 2020. — № 1 (58). — S. 53.
7. ↑  *Kukol S. Yu.* Islam v Uzbekistane: sovremennost i perspektivi razvitiya (Wayback Machine saytida 2020-07-01 sanasida arxivlangan) // Problemi natsionalnoy strategii. — 2020. — № 1 (58). — S. 53, 56.
8. ↑  *Kukol S. Yu.* Islam v Uzbekistane: sovremennost i perspektivi razvitiya (Wayback Machine saytida 2020-07-01 sanasida arxivlangan) // Problemi natsionalnoy strategii. — 2020. — № 1 (58). — S. 58 — 64.