Modern Sincan bölgesinin tarihi bölgesi, Tarım Havzası (Altışehi) olarak da bilinir) ve Çungarya'nın farklı alanlarından oluşuyordu ve Budizmi benimsemiş Hint-Avrupalı Toharlar ve Saka halkları tarafından yerleşim görüyordu. Han hanedanı ile Hiung-nu arasındaki savaşlar nedeniyle Batı Bölgeleri Himayesi olarak Han Hanedanı ve Tang Hanedanı ile Birinci, Batı ve Doğu Göktürk Kağanlığı Hanedanlık arasındaki savaşlar nedeniyle Batı'yı Pasifize Etme amacıyla yine Tang Hanedaın altında Genel Koruyucu olarak Çin egemenliğine girdiler. Tang Hanedanı, An Luan İsyanı'nın ardından Batı'yı ve Anxi'nin Dört Garnizonu'nu pesifize etmek için Genel Himaye'deki bölgedeki kontrolünü geri çekti ve bunun ardından bölgede yaşayan Türk halkları İslam'a geçti.

Tarım Havzası
-------------

 "Toharyalı bağışçılar", Kızıl Mağaraları'nda yer alan, 6. yüzyıldan kalma duvar resmi
Hint-Avrupalı Toharlar ve Sakalar tarafından yerleşim gören Tarım Havzası, iki farklı Türk Krallığı, Budist Türk Uygur Karahoca Krallığı ve Müslüman Türk Karluk Karahanlı Hanlığı tarafından yerleşim yeri haline geldi.

Turfan ve Tarım Havzaları, bölgede bulunan "Europoid" mumyalarla birlikte, Tohar dillerinin konuşmacıları tarafından yerleşim gördü. Vahalar İran ve Toharca konuşanlar tarafından yerleşim gördü. Farklı tarihçiler, Sincanda yaşayan Yüeçi halkını Sakaların veya Toharların oluşturduğunu öne sürmektedir. Kuzey Tarım Havzası, Toharca dil kayıtlarının bulunduğu yerdir.

Tarım Havzası'nın sakinleri, Toharlar ve Doğu İranlı Sakalar arasında bölünmüş Budist Hint-Avrupalılardan oluşuyordu.

Tarım Mumyaları'nın keşfi, 10. yüzyıldan önce bölgede Uygurların yaşamadığını iddia eden bilim insanların görüşünün aksine, bölgenin her zaman kültürlerine ait olduğunu iddia eden bölgenin Türkçe konuşan Uygur nüfusunda bir heyecan yarattı. Amerikalı Sinolog Victor H. Mair, "Tarım Havzası'ndaki en eski mumyaların yalnızca Kafkasoid veya Europoid" olduğunu ve "Tarım Havzası'nın doğu kısımlarına yaklaşık 3.000 yıl önce gelen Doğu Asyalı göçmenler" olduğunu iddia ederken, Mair ayrıca, Uygur halklarının bölgeye yerleşmesinin 842 yılına kadar gerçekleşmediğini de belirtti.

### Han ve Tang hakimiyetleri

Ana maddeler: Batı Bölgeleri Himayesi, Batıyı Pasifize Etme Genel Himayesi ve Anxi'nin Dört Garnizonu
 Vaha devletlerine karşı Tang seferi
Han Hanedanı döneminde, Sincan'daki Toharlar ve Sakalar, MÖ 60'ta Çin'in himayesine girmiş, Çinliler Toharya ve Saka şehir devletlerini Moğolistan'da yerleşik göçebe Hiung-nu'dan korumuş ve Tang Hanedanı sırasında bir kez daha Çin'in himayesine girmiş, Çin, Tohar ve Saka şehir devletlerini Birinci Göktürk Kağanlığı ve Türk Uygur Kağanlığına karşı korumuştur.

Arap kaynakları, İslami bir güç tarafından Tarım Havzası'na ilk kaydedilen saldırının 715'te Kuteybe bin Muslim tarafından gerçekleştirildiğini yazar, ancak bazı modern tarihçiler bu iddiayı tamamen reddetmektedir.

Tang Hanedanı Çinlileri, Aksu Muharebesi'nde (717) Arap Emevi işgalcilerini yendi. Arap Emevi komutanı Al-Yaşkuri ve ordusu yenildikten sonra Taşkent'e kaçtı.

### Tarım Havzası'na Uygur göçü

 Bezeklik duvar resimlerinden Uygur prensesleri
Tang Çini, An Luşan İsyanı sırasında garnizonlarını geri çekmek zorunda kaldıktan sonra Sincan'ın kontrolünü kaybetti. İsyan sırasında Çin, An Luşan'ın isyancılarını bastırmak için Uygur Kağanlığı'ndan yardım aldı, ancak Uygurların Çin'e dayanıksız atlar satma, Çinlilere borç verirken tefecilik yapma, cinayet işleyen Uygurları barındırma gibi çeşitli provokasyonları Çin ve Uygur Kağanlığı arasındaki ilişkilerde büyük bir bozulmaya neden oldu. Tang Çini daha sonra Yenisey Kırgızları ile ittifak kurdu ve Uygur Kağanlığı'nı bir savaşta yendi ve yok etti, bu Uygur Kağanlığı'nın çöküşünü tetikleyerek Uygurların Moğolistan'daki ata topraklarından güneybatıya, Sincan'a göç etmesine neden oldu.

Taklamakan Çölü tarafından bozkır göçebelerinden korunan Tohar kültürünün unsurları, günümüz Moğolistanı'nın çökmekte olan Uygur Kağanlığı'ndan gelen Türk göçmenlerin günümüz Uygur etnik grubunu oluşturmak için Toharları özümsemeye başladığı 7.yüzyıla kadar hayatta kaldı.

### Hotan'ın Karahanlılar tarafından fethi

İran Saka halkları başlangıçta eski zamanlarda Yarkent ve Kaşgar'da yaşadılar ve bölgeye ilk büyük Türk akınları başladığında Budist Saka Hotan Krallığı ve Şule Krallığı tarafından yönetildiler. Saka kralları Kuzey Hindistan'ın Budist anavatanından kültürel olarak etkilendi ve hükümdarları Hindu isimlerini benimsedi. Hotan ve Dunhuang'ın Budist varlıkları (bugünkü Kansu'da) sıkı sıkıya bağlı bir ortaklığa sahipti; Dunhuang ve Hotan'ın yöneticileri ile Dunhuang'ın Mogao grottoları ve Budist tapınakları arasındaki evlilikler, benzerlikleri Mogao mağaralarında çizilen Hotan kraliyetleri tarafından finanse edildi ve desteklendi. Hotan hükümdarları, Mogao mağaralarının kendileriyle birlikte giderek artan sayıda ilahi figür çizmelerini sağladıkları için karşılaştıkları tehdidin farkındaydı. Türk Uygur (Budist) ve Türk Karahanlı (Müslüman) bölgeyi işgal ettiğinde, Hotan bölgede Türk egemenliğine girmeyen tek devletti.

Budizm, Karahanlılar döneminde Kaşgar bölgesinde İslam'a toprak kaybetti. Müslüman Kaşgar ve Budist Hotan arasında, sonunda Hotan'ın Kaşgar tarafından fethedilmesiyle sonuçlanan uzun bir savaş başladı. Karahanlı hükümdar ailesinin Budistlere karşı yürüttüğü savaş hakkında birçok hikâye ortaya çıktı ve savaş sırasında Satuk Buğra Han'ın yeğeni veya torunu Ali Arslan'ın Budistler tarafından öldürüldüğü kaydedildi. Hotan'a yapılan harekatta öldürülen Ali Arslan veya Sultan Arslan Buğra'ya adanan türbe bölgenin en popüler türbesiydi. Cesedi, Yangi Hisar'ın doğusundaki Ordam Padshah'daki savaş alanına gömüldü, ancak başı Kaşgar yakınlarındaki Dolat Bağ'daki bir türbede saklandı. Satuk Buğra Han son seferini Turfan'a gerçekleştirdi, 993'te hastalandı ve ölmek üzere olan bir adam olarak Kaşgar'a geri götürüldü. Oğlu ve halefi Hasan'ın tarihte Abdül Malik'in yakalanmasıyla Samani Hanedanı'na son verdiği bilinmektedir. Birkaç yıl sonra hem Hasan hem de kardeşi Hotan şehzadeleri tarafından öldürüldü.

Tarım Havzası'nın İslamlaştırmasında önemli bir an olduğu kabul edilen bir dönemde, Karahanlı lideri Yusuf Kadir Han, 1006 civarında Hotan'ı fethetti. Karahanlılar tarafından fethedilmesinden sonra, Çağatayca evrensel bir dil haline geldi. Günümüze ulaşan ve 1068 yılına ait olan en eski Kaşgar kitabı saf bir Türk lehçesi ile yazılmıştır.

#### Uygur Tasavvufu'nda Tezkire Edebiyatı ve Hotan Fethi'nin Mirası

Tezkire, Altışehir'de Sufi Müslüman evliyalar hakkında yazılmış bir edebiyat türüdür. 1700'den 1849'a kadar bir dönemde yazılan Doğu Türk dili (modern Uygurca) *Dört Kurban İmamın Tezkiresi*, Müslüman Karahanlıların Hotanlı Budistlere karşı savaşını anlatır. *Taẕkirah*, Yarkent ve Kaşgar'dan Karahanlı lideri Yusuf Kadir Han'ın talebiyle yola çıkan Dört İmam'ın hikâyesini, vakayinameyi çerçevelemek için bir araç olarak kullanır; Dört İmam, Hotan'ın İslami fethine yardım etmek için seyahat eden Meda'in şehrinden (muhtemelen günümüz Irak'ında) bir grup İslam alimidir. Hotan'ın fethi efsanesi, Tazkirat veya "Buğra Günlükleri" olarak bilinen azizlikte de verilmektedir. Müslümanların Hotan'a karşı savaşı üzerine Tezkiratü'l-Buğra'dan alıntılar Robert Barkley Shaw tarafından çevrildi.

Altışehir'de Sufi velilerin türbelerine İslam'ın temel bileşenlerinden biri olarak saygı duyulur ve tezkire literatürü türbelerin kutsallığını pekiştirir. *Dört Kurban İmamın Tezkiresi*'nde şöyle yazılmıştır "...Kutsallıklarından şüphe edenler, İmamlar bu dünyayı inançsız bırakacaklar ve kıyamet günü yüzleri siyah olacak." Karahanlı seçkinlerinin coşkusu, birçok durumda, önemli tarihsel bilgiler içeren Hristiyanlık, Maniheizm ve Budizm ile ilgili eski Çince, Toharca, Soğdca, Sanskritçe ve Hotanca dil metinlerinin bölge için bilgi kaynağı olarak az ya da çok göz ardı edildiği anlamına geliyordu.

Budist Hotanlıların İmam Şakir Padşah'ı öldürmesinden sonra, Hotan'da "İmam Şakir Padşah'ın kalbinden mucizevi bir şekilde ortaya çıkan bir çift güvercin yavrusu olduğuna inanılan" güvercinlerin hacılar tarafından bakıldığı ve beslendiği bir "Güvercinler Mabedi" tapınağı ortaya çıktı, bu tapınak Sir Aurel Stein tarafından ziyaret edildi. Sincan'ın Budist krallıklarının fethedildiği çatışma, kutsal Cihat olarak kabul edilir ve savaşlarda ölen şehitlere (İslam şehitleri) günümüzde hacılar tarafından türbe denilen mezarlarda saygı duyulur ve dua edilir. Hotanlı Budistlerin İmam Asım'ı öldürmesi, İmam Asım'ın mezarı yanında *İmam Asım Han festivali* adı verilen büyük bir yıllık törenle kutlanmasına neden oldu. Hotanlı Hint Avrupa Doğu İranlılarının yazı ve dili 11. yüzyıldan sonra yok oldu. Karahanlılardan Kadir Han Yusuf'un başlattığı savaşta Hotan yenildi ve ilhak edildi.

Michael Dillon, 1000'ler-1100'ler İslam-Budist savaşının, Hotan İmam Asım Sufi türbe kutlamaları ve diğer Sufi kutsal mekan kutlamaları biçiminde hala hatırlandığını yazdı. Bezeklik'teki *Bin Buda Mağaraları*, dini ve insan figürlerinin portrelerine karşı dini güdümlü vandalizmin bir örneğidir. İnsan şeklindeki yapılara karşı olan Müslümanlar, Budizmin yerini İslam'ın aldığı yüzlerce yıl boyunca savaşlar sırasında Budist portrelerini yok etti. Uygur kültüründe İslam'ın dinsizliği veya dindarlığı imajını yansıtmak amacıyla Sincan tarihinin kiraz toplaması, gündemleri olan insanlar tarafından yapıldı. Hudud el-Alem gibi Müslüman eserler, Budist Hotan'a karşı Budist karşıtı retorik ve polemik içeriyordu, Hotanlı Budistler "insanlıktan çıkarmayı" amaçlıyordu ve Müslüman Karahanlılar, Hudûd el-Alem'ın tamamlanmasından sadece 26 yıl sonra Hotan'ı fethettiler. Müslümanlar İpek Yolu mağaraları boyunca Budist duvar resimlerinin gözlerini oydular ve Kaşgarlılar Türkçe sözlüğüne Budist karşıtı bir şiir/halk şarkısı kaydettiler.

 Bezeklik duvar resimlerinden Uygur prensleri
Sultan Satuk Buğra Han ve oğlu, İslam'ı Türkler arasında yaymak ve askeri fetihlere girişmek için girişimlerde bulundular. Budist tapınakları ve diğer gayrimüslim binalar Karahanlılar tarafından Kaşgar'da Müslüman olduktan sonra yerle bir edildi. 970 yılında Karahanlılar, ele geçirilen savaş ganimetlerinden bir "dans eden fil" ile birlikte çelikten bir alet ve kupalı gümüş bir kutu ile Çin'e gönderen Hotan Kralı Visa Sura'nın komutasındaki bir Hotan askeri zaferinden sonra Kaşgar'ı önce Hotanlılara kaptırdı. Haraç olarak gemilere, aletlere, deri zırhlara ve yeşim taşına el konuldu, ayrıca Hotanlılar daha önce Karahanlıları Kaşgar'dan şehir sınırlarına kadar zorla sürdüler ve bölyeyi büyük güçlükle ellerinde tuttular. 970'ten itibaren Karahanlılar, Hotan'ın Karahanlı lideri Yusuf Kadir Han tarafından nihai olarak fethedilmesiyle 1006'dan bir süre öncesine kadar Hotanlılarla savaşmaya devam ettiler. Çin, çok sayıda Hotan diplomatik heyetinin gelişini gördüğünde, Müslüman saldırıları muhtemelen yardım taleplerinin nedeniydi. Müslümanlar 970 yılında Hotan Kralı Visa Sura tarafından mağlup edildikten sonra Dunhuang'ın Cao Guiyi hükümdarlarından savunma yardımı istendi. Hotanlıların Kaşgar Müslümanlarına karşı kazandığı zaferden sonra, Hotan tarafından 971'de Song hanedanı Çin'e haraç olarak bir fil gönderildi. Karahanlı Türk Müslümanları, 1006'da veya daha önce Yusuf Kadir Han'ın komutasındaki Hotanlıları yendikten sonra, Çin 1009'da Müslümanlardan bir haraç görevi aldı. Samuel Couling'in yazdığı Ansiklopedi Sinica'da şöyle yazar: *"Chang Ch'ien'in görevinden sonra Hotan Çin'e bir elçilik gönderdi..* ...*Sekizinci yüzyılın sonuna kadar Çin siyasi etkisi güçlü kaldı, ancak sonra Tibet bunu sona erdirdi ve Çin yıllıkları Hotan hakkında bir buçuk yüzyıl boyunca sessiz kaldı.* *Daha sonra, muhtemelen onuncu yüzyılın sonunda bölgeyi fetheden Müslümanlara karşı yardım isteyen elçiler gönderildi."* Budist Yutian (Hotan), cihatlar başarısız olmasına rağmen Karahanlı lideri Satuk Buğra Han'ın oğlu Musa tarafından üzerlerine gönderilen cihat dalgalarını yaşadı ve Hotanlılar, 969'da zorla İslam'a dönüştürüldükten sonra Kaşgar'ı ele geçirmeyi başardılar. Karahanlıların başkenti Hotanlılar tarafından geçici olarak ele geçirildi. 998'de Yengisar'da Yutian (Hotanlılar) Kaşgar'ı ele geçirmeyi ve Karahanlı lideri Hasan'ı savaşta öldürmeyi başardılar ve Karahanlılar Samanilerle savaşmakla meşgulken Karahanlılar'a saldırdılar. Budist Hotan nihayet Karahanlı lideri Yusuf Kadir Han komutasındaki 140.000 mücahidin kendilerine saldırmasıyla fethedildi. 1006'dan sonra Müslümanlar Hotanlılara karşı kazandığında Dunhuang'daki 17. Mağara'yı kapattılar. Hotan'ın İslami fethi doğuda alarma neden oldu ve Hotan edebi eserlerini içeren 17. Dunhuang Mağarası, muhtemelen bakıcılarının Hotan'ın Budist binalarının Müslümanlar tarafından yıkıldığını duyduktan sonra kapatıldı, Budist dininin Hotan'da varlığı aniden sona erdi. Guiyi çevresi, Hotan'ın Karahanlı Müslümanları tarafından saldırıya uğramasının ardından Dunhuang'daki Hotan kütüphanelerini kapattı. Cao Yuanzhong, 970 yılında Hotan Kralı'ndan Hotan'ın Kaşgarlı Müslüman Karahanlılar tarafından saldırı altında olduğuna dair bir mesaj aldı. Kapatma, Budistlerin Hotan'da Müslümanlar tarafından saldırıya uğramasından sonra gerçekleşmiş olabilir. Budizm, Karahanlılar tarafından Hotan'da onlarca yıl süren savaşta tamamen yok edildi.

Henri Cordier *, Venedikli Sör Marco Polo'nun Doğu'nun Krallıkları ve Harikaları ile ilgili kitabı*nda şunları yazdı*:* "Hotan'ın Budist Hükümeti Buğra Han (yaklaşık 980-990) tarafından yıkıldı; İli kıyılarından gelen Naymanların lideri Budist Kutchluk Han tarafından geçici olarak restore edildi, Mahomedan'ı yok etti. Buğra Han hanedanı (1209), ancak Cengiz Han tarafından boyun eğdirildi. Hotan'da keşfedilen tek Hristiyan anıtı, Grenard tarafından getirilen bronz bir haçtır (iii. s. 134-135); ayrıca bkz. Gabriel Devéria, 'Notes d'Épigraphie Mongole', s. 80. -H. C."

Tangutlar Batı Şia devletinde bir Budist canlanması meydana geldi, çünkü Müslümanlar Orta Asya'daki vaha devletlerine baskı uyguladılar, çünkü Budizme en fazla destek Hotan'dan geldi. Karahanlılar Hotan Budist devletini mağlup ediyorlardı, bu yüzden Müslümanlar Hint Budist rahiplere saldırdıklarında ve onları topraklarından sürdüklerinde Batı Şia Tangut devleti güvenli liman haline geldi.

1006'da Müslüman Karahanlı hükümdarı Kaşgarlı Yusuf Kadir (Kadir) Han, Hotan'ı fethetti ve Hotan'ın bağımsız bir devlet olarak varlığına son verdi. Karahanlı Türk yazar Kâşgarlı Mahmud, fetih hakkında kısa bir Türk dili şiiri kaydetti:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| İngilizce çeviri:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| We came down on them like a flood, 
We went out among their cities,
We tore down the idol-temples,
We shat on the Buddha's head! | „ |
|  |

 | Türkçe (Robert Dankoff transkripsiyonu):

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| kälginläyü aqtïmïz
kändlär üzä čïqtïmïz
furxan ävin yïqtïmïz
burxan üzä sïčtïmïz | „ |
|  |

 | Modern Uygurca çeviri:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| kelkün bolup aqtuq
Kentlerning üstige chiqtuq
Butxanini yiqittuq
But üstige chichtuq | „ |
|  |

 |

Robert Dankoff, Kaşgarlı'nın eserindeki metnin Uygurlara karşı olduğunu söylese de, şiirin Hotan'ın Karahanlılar tarafından fethine atıfta bulunduğuna karar verdi. Müslüman geleneğine göre, "kafir" ülkesi Müslümanlar tarafından fethedildiğinde, "kafir" putları, Müslümanlar tarafından dışkılanarak saygısızlığa maruz bırakıldı. Kaşgarlı, Müslümanların bir kafir ülkesini ele geçirdiklerinde, putlarına saygısızlık etmek için putlarının başlarına dışkılamalarının âdet olduğunu yazmıştır. Yutian'a (Hotan Krallığı) karşı yapılan cihadın yanı sıra, Uygur Karahoca Krallığı (Kocho Krallığı), Karahanlı hükümdarı Sultan Satuk Buğra Han tarafından Budist tapınaklarının yerle bir edildiği ve İslam'ın yayıldığı Cihada da tabi tutulmuştur. Kafir Uygurlar arasında yer alan Kaşgarlıların "Türk Lehçeleri Özeti"nde Kaşgarlı, *"dikenin kökünden kesilmesi gerektiği gibi, Uygur'un gözüne de vurulması gerektiğini*" yazdı ve onları güvenilmez gören Müslüman Türklerin, Kaşgarlı "kafirler" olarak nitelendirildiği Budist Uygurlara karşı aşağılayıcı "Tat" adını kullandıklarını kaydetti. "Budist" ve "Uygur" kimlikleri iç içe geçmiştir.

Budist Uygurlar, Müslüman Türklerin saldırısına maruz kalmış ve bu durum Kaşgarlı Mahmud'un eserinde anlatılmıştır. Kaşgarlı Mahmud'un eserleri, Budist Uygurlar (Budist Türkler) ve Müslüman Karahanlılar (Müslüman Türkler) arasındaki mücadeleyi anlatan şiir kıtaları ve mısraları içeriyordu. Uygur Budist tapınakları yıkıldı ve Uygur şehirlerine baskın düzenlendi ve Kaşgarlı'nın eserinin 5-6 kıtasında anlatıldığı gibi, İli nehri boyunca Minglaq devleti Müslüman Karahanlılar tarafından Budist Uygurlara karşı fethin hedefi oldu.

Kaşgarlı Mahmud, Uygur Budistlerine "Uygur köpekleri" diyerek hakaret etti ve Tuxsi ve Taghma'ya göre onları "Tatlar" olarak adlandırdı, halbuki diğer Türkler Perslere "Tatlar" demekteydi. Kaşgarlı, Türk falcılarının inançlarına ve "milli âdetlerine" karşı farklı bir tavır sergilerken, Uygur Budistlerine karşı savaşa ilişkin ayet döngüsünü yazdığı Divan'ında Budizme karşı duyduğu nefreti dile getirmiştir. Toyin (bir din adamı veya rahip) ve Burxān veya Furxan gibi Budist kökenli kelimeler (Buda anlamına gelir, Kaşgari Türkçesinde "idol" kelimesinin genel anlamında) Müslüman Türkler için olumsuz çağrışımlara sahipti.

Kaşgarlı, Peygamber'in, Arslan Tegin liderliğindeki 40.000 Müslüman tarafından 700.000 Yabāqu'nun yenildiği mucizevi bir olaya yardım ettiğini iddia ederek, ateşlerin yeşil bir dağda bulunan kapılardan Yabāqu'a doğru kıvılcımlar saçtığını iddia etti. Yabaqu bir Türk halkıydı.

Müslüman olmayan Türklerin Tengri'ye tapınmaları, kendilerine atıfta bulunan bir ayet yazan Müslüman Kaşgarlı tarafından alay edildi ve hakaret edildi - *Kafirler - Allah onları helak etsin!*

Budist, Şamanist ve Maniheist Uygurlarına karşı yapılan savaşlar Karahanlılar tarafından Cihad olarak kabul edildi.

Doğu Sincan'daki Uygur devleti, Hristiyanlık ve Budizme hoşgörülü davranmış, ancak İslam'a karşı çıkmıştı.

Tarım Havzası'nın Karahanlılar tarafından İslamlaştırılması sırasında Uygur Budistleri ve Hotan Budist Krallığı'na karşı yapılan savaşlarda şehit olan imamlar ve askerler evliya olarak kabul edilmektedir.

Müslümanların bazı Uygur Budist rahiplerini Batı Şia Hanedanı'na sığınmaya sürmeleri mümkündü.

### Hızır Hoca'nın Turfan ve Karahoca'ya saldırısı

1390'lı yıllarda Çağatay hükümdarı Hızır Hoca, Çin'in bir adı olan "Hitay"ın bir parçası olarak görülen Karahoca ve Turfan Krallığı'na karşı bir kutsal savaş başlattı. Hızır Hoca, bu krallıkları İslam'a çevirdiğini iddia etse de, dönüşüm daha kademeli oldu. 1420'de bölgeden geçen gezginler, zengin Budist tapınaklarına dikkat çekti ve ancak 1450'den sonra önemli sayıda cami bildirildi. İslam'ın ilerleyişinin bir sonucu olarak, Yarğol şehri 15. yüzyılda terk edildi.

Kara Del, Moğol yönetiminde olan ve Uygur nüfuslu Budist Krallığı'ydı. Müslüman Çağatay Han Mansur, halkı İslam'a dönüştürmek için işgal etti ve güç kullandı. Hitay ve Hotan arasında "dinsiz" olan Sarigh Uygur kabilelerinin yaşadığı ve 1516'dan sonra Mansur Han tarafından gaza (kutsal savaş) hedef alındıkları bildirildi.

Turfan'daki daha eski Budist Uygurların torunları, İslam'a dönüştükten sonra atalarının mirasının hatırasını hatırlayamadılar ve bölgelerinde Budist anıtları inşa edenlerin Çungarlar olduğuna yanlış bir şekilde inandılar. Turfan Müslümanları arasında Budist etkileri hala devam etmektedir. İslam onlara Altışehir'den çok sonra ulaştığından, Kumul ve Turfan'da İslam dışı Eski Uygur kökenli şahıs isimleri hala kullanılmaktadır.

İslam Çağatay Hanlığı'nın mücahitleri Uygurları fethetti ve Hami İslam ile değiştirilen Budist dininden temizlendi. Budist Hami devletine uygulanan İslami dönüşüm, İslamlaşmanın son olayıydı.

Bezeklik Bin Buda Mağaraları'ndaki Budist duvar resimleri, dinleri canlı varlıkların mecazi görüntülerini yasaklayan yerel Müslüman nüfus tarafından zarar gördü, özellikle gözleri ve ağızları sık sık oyuldu. Duvar resimleri de yerel halk tarafından kapatıldı.

Joseph Fletcher'a göre, *Altışehir yüzyıllar boyunca 'İslam'ın yurdu' olmuştu. Sakinleri Cihad yükümlülüğü altında yaşıyordu*.

15. yüzyıl, Turfan'daki Türk Budistlerini İslamlaştırmanın bitirildiği zamandı.

Çungarya
--------

Sincan, farklı tarihsel adlara sahip coğrafi, tarihsel ve etnik olarak farklı iki ana bölgeden oluşur; Çing Çin'in 1884'te Sincan eyaleti adı verilen tek bir siyasi varlıkta birleştirmeden önce Tanrı Dağları'nın kuzeyindeki Çungarya ve Tanrı Dağları'nın güneyindeki Tarım Havzası. 1759'da Çing'in fethi sırasında, Çungarya, Tibet Budizmi'ni uygulayan bozkırda yaşayan, göçebe Moğol ile ilgili bir etnik grup olan Çungar halkı tarafından iskan edildi. Bu arada, Tarım Havzası'nda, şimdi Uygur halkı olarak bilinen, yerleşik, vahada yaşayan, Türkçe konuşan Müslüman çiftçiler yaşıyordu. 1884 yılına kadar ayrı ayrı yönetildiler. Tarım Havzası'nın yerel Uygurca adı Altışehir'dir.

Çing hanedanı, Tanrı Dağları'nın kuzeyindeki eski Budist Moğol bölgesi ile Tanrı Dağları'nın güneyindeki Türk Müslümanları arasındaki farkların çok iyi farkındaydı ve onları ilk başta ayrı idari birimlerde yönetti. Ancak, Çing halkı her iki bölgeyi de Sincan adı verilen ayrı bir bölgenin parçası olarak düşünmeye başladı. Sincan'ın farklı bir coğrafi kimlik olduğu kavramı, Çing tarafından yaratıldı ve aslında onu bu şekilde gören yerli sakinler değildi, daha çok bu bakış açısına sahip olan Çinlilerdi. Çing döneminde, Sincan'daki sıradan insanlar tarafından "bölgesel kimlik "anlamı yapılmazdı; daha doğrusu, Sincan'ın kendine özgü kimliği, farklı coğrafyaya, tarihe ve kültüre sahip olduğu için Çing tarafından bölgeye verildi, aynı zamanda Çinliler tarafından oluşturulmuştu.

Dzungar soykırımında Mançular, yerli Budist Çungar Oyrat Moğolca konuşan insanları Kuzey Sincan'daki Çungarya'daki anavatanlarından uzaklaştırıldı ve bölgeye çeşitli farklı etnik gruplar yerleştirildi.

Çungar Moğollarının sorununu çözmek için Çing'in soykırım "nihai çözümü", Çing desteği altındaki milyonlarca Han Çinlisi, Hui, Türkistanlı Vaha halkının (Uygurlar) ve Mançu Sancaktarlarının Çungarya'ya yerleşmesini mümkün kıldı, çünkü topraklar artık Çungarlardan yoksundu. Eskiden (Çungar) Moğollarının yaşadığı Çungarya havzasında artık Kazaklar yaşamaktaydı. Kuzey Sincan'da Çing, bölgedeki Çungar Oyrat Moğollarını yok ettikten sonra Han, Hui, Uygur, Siyenpi ve Kazak sömürgecilerini getirdi, Sincan'ın toplam nüfusunun üçte biri kuzeyde Hui ve Han'dan oluşuyordu, üçte biri, güney Sincan'ın Tarım Havzası'ndaki Uygurlardı. Çungarya'da Çing, Urumçi ve Yining gibi yeni şehirler kuruldu. Çing, Sincan'ı birleştiren ve demografik durumunu değiştirenlerdi.

Budist Öölöd Moğollarının (Çungarlar) katledilmesinden sonra kuzey Sincan'ın nüfusunun azalması, Çing'in kuzeyde Mançu, Sibo (Siyenpi), Daurs, Solon, Han Çinlileri, Hui Müslümanları ve Türk Müslüman Tarançileri Han Çinlileri ve Hui göçmenleri en fazla yerleşimciyi oluşturmaya başladı. Budist Öölöd'ün (Çungarlar) Çingler tarafından baskıya maruz bırakılması, İslam'ın yayılmasına ve güney Sincan'daki Müslüman Beylerin güçlendirilmesine ve Müslüman Tarançilerin kuzey Sincan'a göç etmesine yol açtığından, Henry Schwarz tarafından "Çing zaferi, bir anlamda, İslam için bir zaferdi". Birleşik, tanımlanmış bir coğrafi kimlik olarak Sincan, Çing tarafından yaratıldı ve geliştirildi. Moğol gücü Çing tarafından baskıya maruz bırakıldığından, Türk Müslüman kültürü ve kimliği Çing tarafından tolere edildiğinden ve hatta teşvik edildiğinden, bölgedeki Türk Müslüman gücünün artmasına yol açan Çing'di.

Çing, onu fethettikten ve Çungarları sildikten sonra Çungarya'ya Sincan adını verdi, bir bozkır çayırından Han Çinli çiftçiler tarafından yetiştirilen tarım arazisine yeniden şekillendirdi, 1 milyon mu (17.000 dönüm) otlak tarım arazisine döndürüldü ve 1760'tan 1820'ye kadar yeni koloniler yerleştirildi.

19. yüzyılın başında, Çing'in yeniden fethinden 40 yıl sonra, kuzey Sincan'da yaklaşık 155.000 Han ve Hui Çinlisi vardı ve güney Sincan'da bu sayının iki katından biraz fazla Uygur vardı  19. yüzyılın başlarında Çing yönetimi altındaki bir Sincan nüfus sayımı, nüfusun etnik dağılımını %30 Han ve %60 Türk olarak sıralarken, 1953 nüfus sayımında dramatik bir şekilde %6 Han ve %75 Uygur'a kaymıştır. Çok sayıda Han'a sahip olan Çing dönemi demografisi, 2000 yılı itibarıyla %40,57 Han ve %45,21 Uygur ile değiştirilmiştir. Profesör Stanley W. Toops, bugünkü demografik durumun Sincan'daki erken Çing dönemine benzer olduğunu kaydetti. Kuzey Sincan'da, Çing, bölgedeki Çungar Oyrat Moğollarını yok ettikten sonra Han, Hui, Uygur, Siyenpi ve Kazak sömürgecilerini getirdi, Sincan'ın toplam nüfusunun üçte biri kuzeyde Hui ve Han'dan oluşuyordu. üçte biri, güney Sincan'ın Tarım Havzası'ndaki Uygurlardı. 1831'den önce, güney Sincan vahalarında (Tarım Havzası) sadece birkaç yüz Çinli tüccar yaşıyordu ve kuzey Sincan'da (Çungarya) sadece birkaç Uygur yaşıyordu.

1884'te Çing Çini, fethedilen bölgeyi yeniden adlandırdı, Sincan'ı ("yeni sınır") bir eyalet olarak kurdu ve resmi olarak Çin'in siyasi sistemini uyguladı. "Sincan" adı, "Batı Bölgeleri", "Çin Türkistanı", "Doğu Türkistan", "Uyguristan", "Kaşgarya", "Uygurya", "Altışehir" ve "Yedi Şehir" gibi eski tarihi isimlerin yerini aldı.

Zhnn bù (準部, Çungar bölgesi) veya Tiānshān Běi lù (天山北路路路, Kuzey Toprakları) olarak bilinen iki ayrı bölge, Çungarya, ve Altışehir, Huíbù (Müslüman bölgesi), Huíjiāng (Müslüman toprakları) veya "Tiānshān Nánlù (Güney Toprakları)" olarak bilinen Tarım Havzası, 1884 yılında Sincan denilen tek bir ilde birleştirildi. Bundan önce, Kuzey Sincan (Zhunbu) ve Güney Sincan'ın (Huibu) bir araya getirildiği hiçbir idari birim yoktu.

Çungarların Çing soykırımından sonra daha önce kuzey Sincan'a (Çungarya) yerleşen Han Çinlileri ve Çinli Hui Müslüman nüfusunun çoğu, Dungan Ayaklanması'nda (1862-77) ölmüştü. Sonuç olarak, Güney Sincan'dan (Tarım Havzası) yeni Uygur sömürgeciler yeni boş topraklara yerleşmeye ve tüm Sincan'a yayılmaya başladı.

Sincan, Çing tarafından bir eyalete dönüştürüldükten sonra, Çing tarafından başlatılan illeştirme ve yeniden yapılanma programları, Çin hükûmetinin Uygurların güney Sincan'dan, Hitay ile başkent arasındaki bölge gibi eyaletin diğer bölgelerine göç etmesine yardım etmesine neden oldu. Neredeyse tamamen Han Çinlileri ve Urumçi, Tacheng (Tabarghatai), Yili, Jinghe, Kur Kara Usu, Ruoqiang, Lop Nor ve Tarım Nehri'nin alt kısımları gibi diğer bölgelerde yaşamaya devam etti. Uygurlar, Batı Tarım Havzası'ndaki orijinal ev şehirlerinden, tüm Sincan'a Çing zamanlarında yerleştirildi. Çungarya ve Altışehir'i (Tarım Havzası) birleştirerek Sincan'ı kurduktan sonraki Çing politikaları, Uygurları, Çungarların Çing tarafından yok edilmesinden bu yana, İli vadisinin Tarım Havzası'ndan Uygurlarla doldurmasından bu yana, Sincan eyaletinin tamamının kendi vatanları olduğuna inanmalarına yol açtı. Daha önce ayrı olan Çungarya ve Tarım Havzası'ndan tek bir adla (Sincan) tek bir siyasi birim oluşturarak, 1864'ten 1878'e kadarki savaşta Sincan'daki orijinal Han Çinlileri ve Çinli Hui Müslümanlarının çoğuöldürüldü. Daha önce güneydoğu, doğu ve kuzey gibi Sincan'da önemsiz miktarda Uygur'a ev sahipliği yapan bölgeler, daha sonra güneybatı bölgesindeki orijinal evlerinden tüm Sincan'a yayılan Uygurlar tarafından yerleştirildi. Uygur nüfusunda büyük ve hızlı bir artış olurken, savaştan önce 155.000 nüfusa sahip olan Han Çinlileri ve Hui Müslümanlarının orijinal nüfusu 33.114 Tungan (Hui) ve 66.000 Han'dan oluşan çok daha düşük bir nüfusa düştü.

Ayrıca bakınız
--------------

1. İslamlaşma

Kaynakça
--------

### Alıntılar

1. ↑  Millward (2007), p. 16 15 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
2. ↑  Millward (2007), p. 15 15 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
3. ↑  Millward (2007), p. 374 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
4. ↑  Millward (2007), p. 14 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
5. ↑  Millward (2007), p. 12 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
6. ↑  Wong (18 Kasım 2008). "The Dead Tell a Tale China Doesn't Care to Listen To". *New York Times*. 4 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Kasım 2013.
7. ↑  "The mystery of China's celtic mummies". *The Independent*. Londra. 28 Ağustos 2006. 21 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Haziran 2008.
8. ↑  *Xinjiang and the Expansion of Chinese Communist Power: Kashgar in the Early Twentieth Century*. Routledge. 1 Ağustos 2014. ss. 7-. ISBN 978-1-317-64721-8. 28 Aralık 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
9. ↑  *Islam in China: A Neglected Problem*. Morgan & Scott, Limited. 1910. ss. 17-.
10. ↑  Litvinsky, B. A.; Jalilov, A. H.; Kolesnikov, A. I. (1996). "The Arab Conquest". Litvinsky, B. A. (Ed.). *History of civilizations of Central Asia, Volume III: The crossroads of civilizations: A.D. 250 to 750*. Paris: UNESCO Publishing. ss. 449-472. ISBN 92-3-103211-9.
11. ↑  Bosworth, C. E. (1986). "Ḳutayba b. Muslim". Bosworth, C. E.; van Donzel, E.; Lewis, B.; Pellat, Ch. (Ed.). *The Encyclopaedia of Islam, New Edition, Volume V: Khe–Mahi* (İngilizce). Leiden: E. J. Brill. ss. 541–542. ISBN 978-90-04-07819-2.
12. ↑  Gibb, H. A. R. (1923). *The Arab Conquests in Central Asia* (İngilizce). Londra: The Royal Asiatic Society. ss. 48-51. OCLC 499987512.
13. ↑  *The Tibetan Empire in Central Asia: A History of the Struggle for Great Power Among Tibetans, Turks, Arabs, and Chinese During the Early Middle Ages*. Princeton University Press. 28 Mart 1993. ss. 88-89. ISBN 0-691-02469-3. 18 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
14. ↑  "The mystery of China's celtic mummies". *The Independent*. Londra. 28 Ağustos 2006. 3 Nisan 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Haziran 2008.
15. 1 2  Millward (2007), p. 55 15 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
16. ↑  *International Dictionary of Historic Places: Asia and Oceania*. Taylor & Francis. 1994. ss. 457-. ISBN 978-1-884964-04-6. 10 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
17. ↑  *Kashgar: Oasis City on China's Old Silk Road*. Frances Lincoln. 2008. ss. 13-. ISBN 978-0-7112-2913-6.
18. ↑  Sir Percy Sykes and Ella Sykes. Sykes, Ella and Percy Sykes. pages 93-94, 260-261 *Through deserts and oases of Central Asia.* 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. London. Macmillan and Co. Limited, 1920.
19. ↑  Sir Percy Sykes and Ella Sykes. Sykes, Ella and Percy Sykes. pages *Through deserts and oases of Central Asia.* 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. London. Macmillan and Co. Limited, 1920.
20. ↑  Sir Percy Sykes and Ella Sykes. Sykes, Ella and Percy Sykes. pages *Through deserts and oases of Central Asia.* London. Macmillan and Co. Limited, 1920.
21. ↑  Thum (6 Ağustos 2012). "Modular History: Identity Maintenance before Uyghur Nationalism". *The Journal of Asian Studies*. The Association for Asian Studies, Inc. 2012. **71** (3): 632. doi:10.1017/S0021911812000629. 4 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 29 Eylül 2014.
22. ↑  Sir Percy Sykes and Ella Sykes. Sykes, Ella and Percy Sykes. pages 93-94, 260-261 *Through deserts and oases of Central Asia.* London. Macmillan and Co. Limited, 1920.
23. ↑  *A Sketch of the Turki Language: As Spoken in Eastern Turkistan ...* 1878. ss. 102-109. 21 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
24. ↑  *The Sacred Routes of Uyghur History*. Harvard University Press. 13 Ekim 2014. ss. 113-. ISBN 978-0-674-59855-3. 18 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
25. ↑  *The Sacred Routes of Uyghur History*. Harvard University Press. 13 Ekim 2014. ss. 38-. ISBN 978-0-674-59855-3. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
26. ↑  *Sir Aurel Stein: Archaeological Explorer*. University of Chicago Press. 1 Ekim 1998. ss. 145-. ISBN 978-0-226-53177-9. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
27. ↑  *Situating the Uyghurs Between China and Central Asia*. Ashgate Publishing, Ltd. 2007. ss. 150-. ISBN 978-0-7546-7041-4. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
28. ↑  *Situating the Uyghurs Between China and Central Asia*. Ashgate Publishing, Ltd. 2007. ss. 154-. ISBN 978-0-7546-7041-4. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
29. ↑  *Eighteen Lectures on Dunhuang*. BRILL. 7 Haziran 2013. ss. 397-. ISBN 978-90-04-25233-2. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
30. ↑  *The Encyclopaedia of Islam*. Brill Archive. 1954. ss. 37-. GGKEY:1FSD5PNQ2DE. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
31. ↑  *Xinjiang and the Expansion of Chinese Communist Power: Kashgar in the Early Twentieth Century*. Routledge. 1 Ağustos 2014. ss. 17-. ISBN 978-1-317-64721-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
32. ↑  *Xinjiang and the Expansion of Chinese Communist Power: Kashgar in the Early Twentieth Century*. Routledge. 1 Ağustos 2014. ss. 4-. ISBN 978-1-317-64721-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
33. ↑  Elverskog (2011), p. 94 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
34. 1 2  Elverskog (2011), p. 94 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
35. 1 2  *Islam and Tibet: Interactions Along the Musk Routes*. Ashgate Publishing, Ltd. 2011. ss. 295-. ISBN 978-0-7546-6956-2. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
36. ↑  Hansen (2012), p. 226.
37. ↑  Hansen (2012), p. 227 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
38. ↑  *Hinduism and Buddhism: An Historical Sketch*. Psychology Press. 1998. ss. 210-. ISBN 978-0-7007-0679-2. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
39. ↑  *Hinduism and Buddhism: An Historical Sketch (Complete)*. Library of Alexandria. 1962. ss. 900-. ISBN 978-1-4655-1134-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
40. ↑  *Art, Religion, and Politics in Medieval China: The Dunhuang Cave of the Zhai Family*. University of Hawaii Press. January 2004. ss. 103-. ISBN 978-0-8248-2703-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
41. ↑  "KHOTAN ii. HISTORY IN THE PRE-ISLAMIC PERIOD – Encyclopaedia Iranica". 12 Kasım 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi.
42. ↑  *The Encyclopaedia Sinica, by Samuel Couling*. 1917. ss. 271-.
43. ↑  *Dust in the Wind: Retracing Dharma Master Xuanzang's Western Pilgrimage*. Rhythms Monthly. 2006. ss. 479-. ISBN 978-986-81419-8-8. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
44. ↑  *Uygur Patronage In Dunhuang: Regional Art Centres On The Northern Silk Road In The Tenth and Eleventh Centuries*. BRILL. 2005. ss. 74-. ISBN 90-04-14241-X. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
45. 1 2  Hansen (2012), pp. 227–228.
46. ↑  *Performing the Visual: The Practice of Buddhist Wall Painting in China and Central Asia, 618-960*. Stanford University Press. 2004. ss. 5-. ISBN 978-0-8047-4533-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
47. ↑  *Performing the Visual: The Practice of Buddhist Wall Painting in China and Central Asia, 618-960*. Stanford University Press. 2004. ss. 256-. ISBN 978-0-8047-4533-8. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
48. ↑  Schneider, Axel, (Ed.) (7 Haziran 2013). "Lecture 4 The Nature of the Dunhuang Library Cave and the Reasons for its Sealing". *Eighteen Lectures on Dunhuang*. Brill's Humanities in China Library. **5**. BRILL. ss. 132-. ISBN 978-90-04-25233-2.  r eksik `|soyadı1=` (yardım)
49. ↑  *The Athenaeum*. British Periodicals Limited. 1903. ss. 510-. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
50. ↑  *The Great State of White and High: Buddhism and State Formation in Eleventh-Century Xia*. University of Hawaii Press. January 1996. ss. 23-. ISBN 978-0-8248-1719-0. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
51. ↑  *The Great State of White and High: Buddhism and State Formation in Eleventh-Century Xia*. University of Hawaii Press. January 1996. ss. 29-. ISBN 978-0-8248-1719-0. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
52. ↑  *第三十五屆世界阿爾泰學會會議記錄*. 國史文獻館. 1993. s. 206. ISBN 978-957-8528-09-3. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
53. 1 2  Robert Dankoff (2008). *From Mahmud Kaşgari to Evliya Çelebi*. Isis Press. s. 35. ISBN 978-975-428-366-2. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
54. 1 2 3 4  *Three Turkic Verse Cycles* (PDF). III/IV 1979-1980 Part 1. Harvard Ukrainian Research Institute. 1980. s. 160. 18 Kasım 2015 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
55. 1 2  *Die Geschichte des uigurischen Manichäismus an der Seidenstrasse: Forschungen zu manichäischen Quellen und ihrem geschichtlichen Hintergrund*. Otto Harrassowitz Verlag. 2004. ss. 207-. ISBN 978-3-447-05068-5. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
56. ↑  Árpád Berta (1996). *Deverbale Wortbildung im Mittelkiptschakisch-Türkischen*. Otto Harrassowitz Verlag. ss. 37-. ISBN 978-3-447-03675-7. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
57. ↑  "xjass.com". *ww38.uyghur.xjass.com*. 29 Mayıs 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2024.
58. ↑  Elverskog (2011), p. 287 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
59. ↑  *From Mahmud Kaşgari to Evliya Çelebi*. Isis Press. 2008. s. 79. ISBN 978-975-428-366-2. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
60. ↑  *Die Geschichte des uigurischen Manichäismus an der Seidenstrasse: Forschungen zu manichäischen Quellen und ihrem geschichtlichen Hintergrund*. Otto Harrassowitz Verlag. 2004. ss. 207-. ISBN 978-3-447-05068-5. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
61. 1 2  Dankoff (Jan–Mar 1975). "Kāšġarī on the Beliefs and Superstitions of the Turks". *Journal of the American Oriental Society*. American Oriental Society. **95** (1): 69. doi:10.2307/599159.
62. ↑  *Dust in the Wind: Retracing Dharma Master Xuanzang's Western Pilgrimage*. Rhythms Monthly. 2006. ss. 479-. ISBN 978-986-81419-8-8.
63. ↑  *The Age of the Seljuqs*. I.B.Tauris. 30 Kasım 2014. ss. 26-. ISBN 978-1-78076-947-9. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
64. ↑  *The Age of the Seljuqs*. I.B.Tauris. 30 Kasım 2014. ss. 13-. ISBN 978-1-78076-947-9. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
65. ↑  *Islamization and Native Religion in the Golden Horde: Baba TŸkles and Conversion to Islam in Historical and Epic Tradition*. Penn State Press. 1 Kasım 2010. ss. 152-. ISBN 978-0-271-04445-3. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
66. ↑  *Harvard Ukrainian studies*. Harvard Ukrainian Research Institute. 1980. s. 159. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
67. 1 2 3  *From Mahmud Kaşgari to Evliya Çelebi*. Isis Press. 2008. s. 79. ISBN 978-975-428-366-2.
68. ↑  "Kaşgarlı Mahmut ve Divan-ı Lugati't- Türk hakkında- Zeynep Korkmaz p. 258" (PDF). 4 Ekim 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
69. ↑  *Turkic Oral Epic Poetry: Tradition, Forms, Poetic Structure*. Garland. 1992. s. 41. ISBN 978-0-8240-7210-0. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
70. ↑  *Proceedings of the 38th Permanent International Altaistic Conference (PIAC): Kawasaki, Japan, August 7-12, 1995*. Harrassowitz Verlag in Kommission. 1996. ss. 17, 27. ISBN 978-3-447-03801-0. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
71. ↑  *Conte bouddhique du bon et du mauvais prince*. Éditions du Centre national de la recherche scientifique. 1971. s. 114. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
72. ↑  *Linguistica Brunensia*. Masarykova univerzita. 2009. s. 66. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
73. ↑  *Die mythologie der mongolischen volksreligion*. Klett-Cotta. 2004. s. 956. ISBN 978-3-12-909814-1. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
74. ↑  Ömer Bozkurt (January 2014). "The God of East and West "Budd(ha)" Ibn San'in'S Philosophical-Mystical Tolerance" (PDF). *International Journal of the Asian Philosophical Association*. **7** (1). 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
75. ↑  "Divân-ı Lügati't-Türk dizini" (PDF). 31 Ekim 2012 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
76. ↑  "ТЮРКОЯЗЫЧНЫХ ПИСЬМЕННЫХ ПАМЯТНИКОВ ЯЗЫКИ". 11 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi.
77. ↑  "FURXAN". 21 Ağustos 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
78. ↑  *Early Mystics in Turkish Literature*. Psychology Press. 2006. ss. 147-. ISBN 978-0-415-36686-1. 30 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
79. ↑  *From Mahmud Kaşgari to Evliya Çelebi*. Isis Press. 2008. s. 81. ISBN 978-975-428-366-2. 29 Nisan 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
80. ↑  Dankoff (Jan–Mar 1975). "Kāšġarī on the Beliefs and Superstitions of the Turks". *Journal of the American Oriental Society*. American Oriental Society. **95** (1): 70. doi:10.2307/599159.
81. ↑  "Arşivlenmiş kopya". 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
82. ↑  *中国伊斯兰教词汇表*. Routledge. 12 Ekim 2012. ss. xvi-. ISBN 978-1-136-10650-7. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
83. ↑  *Glossary of Chinese Islamic Terms*. Routledge. 12 Ekim 2012. ss. xvi-. ISBN 978-1-136-10658-3. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
84. ↑  *中国伊斯兰教词汇表*. Psychology Press. 2001. ss. xvi-. ISBN 978-0-7007-0620-4. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
85. ↑  Millward (2007), p. 43 18 Nisan 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
86. ↑  *Uyghur Nation: Reform and Revolution on the Russia-China Frontier*. Harvard University Press. 4 Nisan 2016. ss. 29-. ISBN 978-0-674-97046-5. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
87. ↑  *The Great State of White and High: Buddhism and State Formation in Eleventh-Century Xia*. University of Hawaii Press. January 1996. ss. 54-. ISBN 978-0-8248-1719-0. 26 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
88. ↑  *The Encyclopaedia of Islam*. Brill. 1998. s. 677. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
89. ↑  Millward (2007), p. 69 4 Eylül 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
90. ↑  *Journal of the Institute of Archaeology, Chinese Academy of Social Sciences*. Archaeology Publications. 2002. s. 72. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
91. ↑  "哈密回王简史－回王家族的初始". 1 Haziran 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi.
92. ↑  *Memoirs of the Research Department*. 1986. s. 3. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
93. ↑  *Memoirs of the Research Department of the Toyo Bunko: (the Oriental Library)*. Tôyô Bunko. 1983. s. 3. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
94. ↑  *The Encyclopaedia of Islam*. Brill. 1998. s. 677. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
95. ↑  "Viticulture and Viniculture in the Turfan Region". 7 Ağustos 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Şubat 2016.
96. ↑  *Situating the Uyghurs Between China and Central Asia*. Ashgate Publishing, Ltd. 2007. ss. 113-. ISBN 978-0-7546-7041-4. 9 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
97. ↑  *Dust in the Wind: Retracing Dharma Master Xuanzang's Western Pilgrimage*. Rhythms Monthly. 2006. ss. 480-. ISBN 978-986-81419-8-8. 31 Temmuz 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
98. ↑  *中国伊斯兰教词汇表*. Routledge. 12 Ekim 2012. ss. xvi-. ISBN 978-1-136-10650-7.
99. ↑  *Glossary of Chinese Islamic Terms*. Routledge. 12 Ekim 2012. ss. xvi-. ISBN 978-1-136-10658-3.
100. ↑  *中国伊斯兰教词汇表*. Psychology Press. 2001. ss. xvi-. ISBN 978-0-7007-0620-4.
101. ↑  Agnew, Neville, (Ed.) (2010). "A place of safekeeping? The vicissitudes of the Bezeklik murals" (PDF). *Conservation of ancient sites on the Silk Road: proceedings of the second International Conference on the Conservation of Grotto Sites, Mogao Grottoes, Dunhuang, People's Republic of China*. History and Silk Road Studies. Getty Publications. ss. 95-106. ISBN 978-1-60606-013-1. 30 Ekim 2012 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi.
102. ↑  *Saintly Brokers: Uyghur Muslims, Trade, and the Making of Qing Central Asia, 1696--1814*. 2008. ss. 30-. ISBN 978-1-109-10126-3. 9 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
103. ↑  *A History of Inner Asia*. Cambridge University Press. 17 Şubat 2000. ss. 17-. ISBN 978-0-521-65704-4.
104. ↑  Liu & Faure 1996 9 Ocak 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 69.
105. ↑  Liu & Faure 1996 8 Ocak 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 70.
106. ↑  Liu & Faure 1996 8 Ocak 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 67.
107. ↑  Liu & Faure 1996 9 Ocak 2017 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 77.
108. ↑  Perdue 2009 28 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 285.
109. ↑  Tamm 2013 28 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
110. ↑  Tyler 2004 1 Ocak 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 4.
111. ↑  ed. Starr 2004 12 Şubat 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 243.
112. ↑  Millward (2007), p. 102 1 Ocak 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
113. ↑  Liu & Faure 1996 26 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 71.
114. ↑  Liu & Faure 1996 1 Ocak 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 72.
115. ↑  Liu & Faure 1996 28 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 76.
116. ↑  Marks 2011 27 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 192.
117. ↑  Millward (2007), p. 306.
118. ↑  Toops (May 2004). "Demographics and Development in Xinjiang after 1949" (PDF). *East-West Center Washington Working Papers*. East–West Center (1): 1. 16 Temmuz 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 31 Temmuz 2021.
119. ↑  ed. Starr 2004 9 Ocak 2023 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 243.
120. ↑  Millward (2007), p. 104.
121. ↑  Millward (2007), p. 21 4 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
122. ↑  Millward (2007), p. 97 28 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
123. ↑  Kim 2004 29 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 218.
124. ↑  Millward (2007), p. 23 4 Temmuz 2014 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
125. ↑  Kim 2004 28 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 15.
126. ↑  Newby 2005 30 Eylül 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 5.
127. ↑  *Inner Asia, Volume 4, Issues 1-2* 2002 25 Aralık 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. p. 127.
128. ↑  Millward (2007), p. 151 15 Nisan 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..
129. ↑  Millward (2007), p. 152 26 Temmuz 2021 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi..

### Kaynakça

* Elverskog, Johan (2011). *Buddhism and Islam on the Silk Road*. University of Pennsylvania Press. ISBN 978-0-8122-0531-2.
* Hansen, Valerie (2012). *The Silk Road: A New History*. Oxford University Press. ISBN 978-0-19-993921-3.
* Millward, James A. (2007). *Eurasian Crossroads: A History of Xinjiang*. Columbia University Press. ISBN 978-0-231-13924-3.