| Arap devletleri ve hanedanları |
| --- |
|  |
| Antik Arap Devletleri

|  |  |
| --- | --- |
| Kedar Krallığı |  800 BC-300 BC
 |
| Lihyan Krallığı |  600 BC-100 BC
 |
| Nabatî Krallığı |  400 BC-106 AD
 |
| Kinde Krallığı |  200 BC-633 AD
 |
| Osroene Krallığı |  132 BC-244 AD
 |
| Characene Krallığı |  127 BC-221 AD
 |
| Emesa Hanedanı |  64 BC-300s AD
 |
| Araba Krallığı |  100s-241 AD
 |
| Tanukhiler |  196-1100 AD
 |
| Gassaniler |  220-638 AD
 |
| Lahmîler |  300-602 AD

 |

 |
| Arap İmparatorlukları

|  |  |
| --- | --- |
| Râşidîn |  632-661
 |
| Emevîler |  661-750
 |
| Abbâsîler |  750-1258
 |
| Fâtımîler |  909-1171

 |

 |
| Doğu Hanedanları

|  |  |
| --- | --- |
| Girit Emirliği |  824-961
 |
| Dülefiler |  840-897
 |
| Kaysiteler |  860-964
 |
| Şirvanşah |  861-1538
 |
| Alavîler |  864-928
 |
| Hamdaniler |  890-1004
 |
| Revvadiler |  955-1071
 |
| Cerrâhîler |  970-1107
 |
| Ukayliler |  990-1096
 |
| Numayriler |  990-1081
 |
| Mirdasoğulları |  1024-1080
 |
| Münkızoğulları |  1025–1157
 |
| Muzaffariler |  1314-1393
 |
| Maanlar | 1517-1697
 |
| Şihablar |  1697-1842
 |
| El-Azim ailesi |  1720-1807
 |

 |
| Batı Hanedanları

|  |  |
| --- | --- |
| Kurtuba Emirliği | 756-929
 |
| Muhallabids | 771-793
 |
| İdrîsîler | 788-974
 |
| Aglebiler | 800-909
 |
| Sicilya Emirliği | 831-1091
 |
| Endülüs Emevî Devleti | 929-1031
 |
|  Kanziler | 1004-1412
 |
| Tujibiler | 1013-1039
 |
| Abbadiler | 1023-1091
 |
| Hammudiler | 1026-1057 
 |
| Cevheriler | 1031-1091
 |
| Hudiler | 1039-1110
 |
| Sumadihiler | 1041-1091 
 |
| Nasriler | 1230-1492
 |
| Saadiler | 1554-1659
 |
| Senusiler | 1837-1969
 |

 |
| Arap Yarımadası

|  |  |
| --- | --- |
| Ziyadiler |  819-1138
 |
| Yufiriler |  847-997
 |
| Ukhaidhirler |  865-1066
 |
| Reşidîler |  897-1962
 |
| Karmatîler |  899-1077
 |
| Wajihids |  926-965
 |
| Mekke Şerifliği |  968-1925
 |
| Süleyhiler |  1047-1138
 |
| Süleymaniler |  1063-1174
 |
| Uyuniler |  1076-1253
 |
| Zurayiler |  1083-1174
 |
| Nabhaniler |  1154-1624
 |
| Mehdiler |  1159-1174
 |
| Resûlîler |  1229-1454
 |
| Usfurids |  1253-1320 
 |
| Jarwanids |  1305-1487
 |
| Kathiriler |  1395-1967
 |
| Tahirids |  1454-1526
 |
| Jabrids |  1463-1521
 |
| Qasimids |  1597-1872
 |
| Ya'arubids |  1624-1742
 |
| Yukarı Yafa |  1800-1967
 |
| Reşidîler |  1836-1921
 |
| Qu'aitidiler |  1858-1967
 |
| Beyhan Emirliği |  1903-1967
 |
| İdrisiler |  1906-1934 
 |
| Yemen Mütevekkilî Krallığı |  1918-1970
 |

 |
| Günümüz monarşileri

|  |  |
| --- | --- |
| Alevî (Fas)  |  1631-günümüz
 |
| El Kasimi (Resü'l-Hayme)  |  1727-günümüz
 |
| El Kasimi (Şarika)  |  1727-günümüz
 |
| Suud (Suudi Arabistan) |  1744-günümüz
 |
| El Said  (Umman)  |  1749-günümüz
 |
| Es-Sabah (Kuveyt)  |  1752-günümüz 
 |
| El-Nehyan (Abu Dabi)  |  1761-günümüz
 |
| El Nuaim (Ajman) |  1810-günümüz
 |
| Al Mu'alla (Ummül-Kayveyn)  |  1775-günümüz
 |
| El Halife (Bahreyn)  |  1783-günümüz
 |
| Sani (Katar) |  1825-günümüz
 |
| Al Maktoum (Dubai) |  1833-günümüz
 |
| Al Şarki (Füceyre)  |  1833-günümüz
 |
| Haşimoğulları (Ürdün) |  1921-günümüz

 |

 |
| * g
* t
* d
 |

**Osroene** veya **Osrhoene** (/ɒzˈriːniː/ ; Greek) Yukarı Mezopotamya'da eski bir bölge ve devletti. Başkentinin (şimdiki Şanlıurfa, Türkiye) "Edessa Krallığı" (Klasik Süryanice: ܡܠܟܘܬܐ ܕܒܝܬ ܐܘܪܗܝ / "Urhay Krallığı") olarak da bilinen Osroene Krallığı, M.Ö. 2. yüzyıldan MS 3. yüzyıla kadar var olmuş ve Abgarid hanedanı tarafından yönetilmiştir.   Genellikle Partlarla ittifak yapan Osroene Krallığı, MÖ 132'den MS 214'e kadar tam bağımsızlığını sağlamak için yarı özerkliğe sahipti.. Arap kökenli bir hanedan tarafından yönetilse de, krallığın nüfusu ağırlıklı olarak Arami'ydi ve Yunan ve Part karışımıydı.  Ayrıca, Edessa'da bazı Arap kültleri de onaylanmış olsa da, şehrin kültürel ortamı, güçlü Part etkilerinin yanı sıra temel olarak Aramice idi.

İktidardaki Abgarid hanedanı, Roma İmparatoru Caracalla (r. 211-217) döneminde, muhtemelen 214 veya 216'da Romalılar tarafından devrildi ve Osroene bir eyalet olarak Roma impratorluğuna dahil edildi, ancak Roma imparatoru Gordianus III (238-244) döneminde kısa bir süre içinde Osroene yeniden kuruldu. Hristiyanlık Osroene'ye erken geldi. 318'den itibaren Osroene, Doğu'nun Piskoposluğunun bir parçasıydı. 5. Yüzyıla gelindiğinde, Edessa Süryani edebiyatının ve öğreniminin ana merkezi haline gelmişti. 608'de Sasani imparatoru II. Hüsrev (r. 590-628) Osroene'yi aldı. Kısa süre içinde Bizanslılar tarafından yeniden fethedildi, ancak 638'de Müslüman fetihlerinin bir parçası olarak Emevi Araplarının hakimiyetine girdi.

Krallığın hristiyanlığı kabul eden ilk devlet olduğuna dair efsaneler olsa da buna dair kanıtlar yoktur.

Yöneticileri Arap, ancak halkı Yunan ve Part karışımı olan Arami olan bir krallıktı.

Arka plan ve Roma Eyaletleri
----------------------------

Osroene veya Edessa, MÖ 136'dan itibaren Güney Kenan ve Kuzey Arabistan, Osrhoeni'den göçebe Nabati Arap kabilesinin bir hanedanı aracılığıyla çökmekte olan Seleukos İmparatorluğu'ndan bağımsızlığını kazanan birkaç devletten biriydi. Osroene'nin adı ya bu kabilenin adından ya da Edessa'nın orijinal Aramice adı olan *Orhay'dan* (*Urhay*) türetilmiştir.  Bölgede Arap etkisi güçlüydü. 

Osroene dört yüzyıl boyunca ayakta kaldı, yirmi sekiz hükümdar ara sıra sikkelerine "kral" adını verdi. Osroene krallarının çoğuna *Abgar* veya *Manu* deniyordu. Bu krallar şehir merkezi Edessa'da kalıyordu 

Osroene genellikle Part İmparatorluğu ile müttefikti.   Part İmparatorluğu'nun egemenliği altındaki bir dönemden sonra, 114'te yarı özerk bir vasal devlet olarak Roma İmparatorluğu'na dahil edildi ve 214'te basit bir Roma eyaleti olarak birleştirildi. Osroene'nin Hristiyanlığı devlet dini olarak kabul eden ilk devlet olduğuna dair uydurma bir efsane mevcuttur, ancak bu iddiayı destekleyecek yeterli kanıt yoktur.

Nüfus ve Kültür
---------------

Osroene'nin yöneticilerinin çoğu Arap kökenli Abgarid hanedanından olsa da, krallığın nüfusu Yunan ve Part karışımıyla ağırlıklı olarak Arami'ydi. Buna ek olarak, Arap kültleri Edessa'da (ikizler Monimos ve Azizos) onaylanmış olsa da, kültürel ortamı, güçlü Part etkilerinin yanı sıra temel olarak Aramice idi. Maurice Sartre'a göre: "Dolayısıyla Edessa'yı yalnızca bir Arap şehri olarak görmek saçma olurdu, çünkü kültürü bölgenin göçebe Araplarına çok az şey borçluydu". Daha sonra Roma İmparatorluğu içinde Edessa, Süryani Hristiyanlığının en önemli merkeziydi. Nebati hanedanları döneminde Osroëne, Süryani Hristiyanlığından giderek daha fazla etkilenmeye başladı ve Helenizm'e karşı yerel bir tepkinin merkezi oldu.

Pliny the Elder yazılarında Osroene ve Kommagene Krallığı'nın yerlilerini Arap, bölgeyi Arabistan olarak adlandırır. Abgar II, Plutarch tarafından "Arap phylarch" olarak adlandırılırken, Abgar V, Tacitus tarafından "Arapların kralı" olarak tanımlanır.

Edessene onomastiği birçok Arapça isim içerir.  Edessa'nın yönetici hanedanlığında en yaygın olanı, eski Arap toplulukları arasında iyi bilinen bir isim olan Abgar'dır. Hanedanlığın bazı üyeleri İranlı isimler taşırken, diğerleri Arap isimlerine sahipti.  Judah Segal, "-u" ile biten isimlerin "şüphesiz Nabatça" olduğuna dikkat çeker.  Abgarid hanedanları "Aramice'nin bir biçimini" konuşuyorlardı.

Roma yazılı kaynaklarında Osroene
---------------------------------

Krallığın alanı belki de kabaca Roma eyaleti Osrhoene'ninkiyle sınırdaştı. Fırat'ın büyük ilmeği kuzeyde ve batıda doğal bir sınırdı. Güneyde Batnae, MS 115'te Roma tarafından ilhak edilene kadar yarı özerk Anthemusia prensliğinin başkentiydi. Doğu sınırı belirsizdir; MS birinci yüzyılda Nisibis'e ve hatta Adiabene'ye kadar uzanmış olabilir. Ancak, Edessa'nın sadece 40 km güneyinde bulunan Ḥarrān, bir Roma kolonisi olarak bağımsız statüsünü her zaman korumuştur.

Eski krallığın başkenti olan Edessa, hem büyük hem de Fırat'a en yakın olan önemli bir kale ve bir durak noktasıydı. Önemli bir yol kavşağıydı; Karavanların Çin ve Hindistan'dan Batı'ya mal taşıdığı eski bir otoyol, orada Ermeni Yaylalarını Antakya'ya bağlayan kuzey-güney yolu ile buluşuyor. Kaçınılmaz olarak, Edessa uluslararası sahnede önemli bir rol oynadı. 

MÖ 64'te Pompey, Part İmparatorluğu'na savaş açarken, Osrhoene'li II. Abgar, Lucius Afranius Yukarı Mezopotamya'yı işgal ettiğinde Romalıların yanında yer almıştı. Kral başlangıçta Romalı general Marcus Licinius Crassus'un MÖ 53'te Partlara karşı yürüttüğü seferdeki müttefikiydi, ancak Roma tarihçileri Crassus'u nehir boyunca güvenli rotasından sapmasına ve bunun yerine açık bir çöle götürmesine yol açarak ihanet ettiğini, onu nehir boyunca güvenli rotasından sapmasına ve bunun yerine birliklerin çoraklıktan muzdarip olduğu, süvari saldırısına karşı savunmasız açık bir çöle götürdüğünü iddia ediyorlar. Abgar'ın Part generali Surenas ile görüştüğü ve ona Roma hareketleri hakkında bilgi verdiği söylenir. Muazzam ve kötü şöhretli Carrhae Savaşında Partlar, tüm Roma ordusunu takip etti ve yok etti. Partlar savaşta mutlak bir zafer aldı. Savaştan hemen önce, Abgar kaçmak için bir bahane yaptı. Bununla birlikte, modern tarihçiler, Abgar'ın Romalılara ihanet etme niyetinde olup olmadığını ve bunun yerine onları eski bir Arap ticaret yolunda yönlendirmiş olabileceğini sorguladılar. Süryani bir kaynağa göre, II. Abgar o yıl öldü.

MS 2. yüzyılın başlarında, Kral Abgar VII, İmparator Trajan'ın Mezopotamya seferine katıldı ve onu sarayda ağırladı. Ancak kral daha sonra Romalılara isyan etti ve bu da Romalı general Lucius Quietus'un Edessa'yı görevden almasına ve 116'da Osrhoene'nin bağımsızlığına son vermesine yol açtı.123'te, Hadrian döneminde, Abgarid hanedanı, Manu Vıı'nin kurulmasıyla restore edildi ve Osroene, Roma imparatorluğuna bağlı bir krallık olarak kuruldu. Marcus Aurelius yönetimindeki 161–166 Roma-Part Savaşı'ndan sonra, kaleler inşa edildi ve Nisibis'te bir Roma garnizonu konuşlandırıldı. 195 yılında, krallığın rakibi Pescennius Niger'i desteklediği bir iç savaşın ardından, Septimius Severus bir istila başlattı ve bölgeyi yeni bir eyalet olarak ilhak ederek Nisibis'i başkent yaptı. Ancak imparator, kral Abgar XI'in Edessa şehrini ve onu çevreleyen küçük bir bölgeyi elinde tutmasına izin verdi. 213 yılında, hüküm süren kral Caracalla tarafından tahttan indirildi ve kalan bölge krallık vasfından çıkarılıp Roma eyaleti Osroene'ye dahil edildi.

Sina Dağı'ndaki Azize Katerina Manastırı'ında bulunan *"Edessa'nın Kara Agbarı"* adındaki Osroene hükümdarının elinde tuttuğu İsa madalyonunu gösteren X. yüzyıla ait ikona.
Efsanelere göre (tarihsel bir gerekçe olmadan), MS 201 veya daha önce, Büyük Kral V. Abgar'ın yönetiminde Osroene ilk Hristiyan devleti oldu. Tomas İncili'nin 140 civarında Edessa'dan çıktığına inanılmaktadır. Edessa'ya Hadiab'dan (Adiabene) gelen Asurlu Tatian gibi, bölgede erken dönem Hristiyanlığın önde gelen isimleri yaşamış ve ortaya çıkmıştır. Roma'ya bir gezi yaptı ve 172-173 civarında Edessa'ya döndü. Tatian, 5. yüzyılda piskoposlar Rabbula ve Theodoret tarafından bastırılana ve Eski Süryanice Kanonik İncillerin bir revizyonunun yerine geçene kadar Süryanice konuşan Hristiyanlığın birincil kutsal metni olan Diatessaron'un editörüydü.

Osroene dahil olmak üzere Roma Eyalerletleri (MÖ 31'den itibaren)Daha sonra Edessa, Decius tarafından tekrar Roma kontrolüne geçirildi ve Sasani İmparatorluğu'na karşı Roma operasyonlarının merkezi haline getirildi. Muhtemelen *Abgar'ın* soyundan gelen Amru, 293 Sasani iç savaşında Narseh'in zaferini kaydeden Paikuli yazıtında kral olarak bahsedilir. Tarihçiler Amru'nun Lakhmidlerin dördüncü kralı Amru *ibn Adi* olduğunu ve o zamanlar hâlâ Harran'da yerleşik olduğunu ve henüz güney Mezopotamya'daki el- Hirah'a taşınmadığını belirtiyorlar.

Yüzyıllar sonra, Osrhoene Dükü *Dagalaiphus* ve *Secundinus*, 4. yüzyılda Sasani imparatoru II. Shapur'a karşı savaşında Julian'a eşlik etti.

Roma imparatoru Septimius Severus döneminde Osroene'de hüküm süren kral Abgar'ın madeni parası (193-211)

Roma eyaleti Osroene
--------------------

Devletin bağımsızlığı muhtemelen M.S. 214'te; Caracalla'nın saltanatı sırasında, monarşi Roma İmparatorluğu tarafından kaldırıldı ve Osroene bir eyalet (koloni) olarak Roma İmpratorluğuna dahil edildi. Bu, Romalıların defalarca savaş halinde olduğu ve birkaç kez alınıp geri alındığı Pers imparatorluklarına yakın bir sınır eyaletiydi. Sınırda olduğu için orada konuşlanmış bir Roma lejyonu vardı. Legio III Parthica ve onun Castrum'u (ev üssü) Rhesaina olabilir, ancak bu belirsizdir.

İmparator Diocletian'ın hükümdarlığı sırasında (284-305) tetrarşi reformunu takiben , aynı adı taşıyan praetorian prefektörlüğünde Doğu piskoposluğunun bir parçasıydı.

4. yüzyılın sonlarında *Notitia Dignitatum'a* göre, *praeses* rütbesinde bir vali tarafından yönetiliyordu ve aynı zamanda *vir illustris* olarak derecelendirilen ve aşağıdaki ordu birimlerine komuta eden (c. 400) *dux Mezopotamya'nın* koltuğuydu.

Hükümdarları
------------

**Edessa/Osroene Kralları**| Kral | Dönem | Açıklama |
| --- | --- | --- |
| Aryu | 132–127 BC |  |
| Abdu, Maz'ur'un oğlu | 127–120 BC |  |
| Fradasht, Gebar'u'n oğlu | 120–115 BC |  |
| Bakru I, Fradasht'ın oğlu | 115–112 BC |  |
| Bakru II, son of Bakru | 112–94 BC | Tek başına yönetti. |
| Bakru II and Ma'nu I | 94 BC | Birlikte yönettiler |
| Bakru II and Abgar I Piqa | 94–92 BC | Birlikte yönettiler |
| Abgar I | 92–68 BC | Tek başına yönetti. |
| Abgar II, son of Abgar I | 68–53 BC |  |
| fetret devri | 53–52 BC | fetret |
| Ma'nu II | 52–34 BC |  |
| Paqor | 34–29 BC |  |
| Abgar III | 29–26 BC |  |
| Abgar IV Sumaqa | 26–23 BC |  |
| Ma'nu III Saflul | 23–4 BC |  |
| Abgar V Ukkama, son of Ma'nu | 4 BC–7 AD | Birinci vekil kral |
| Ma'nu IV, son of Ma'nu | 7–13 AD |  |
| Abgar V Ukkama | 13–50 AD | İkinci vekil kral |
| Ma'nu V, son of Abgar | 50–57 AD |  |
| Ma'nu VI, son of Abgar | 57–71 AD |  |
| Abgar VI, son of Ma'nu | 71–91 AD |  |
| fetret devri | 91–109 AD |  |
| Abgar VII, son of Ezad | 109–116 AD |  |
| fetret devri | 116–118 AD |  |
| Yalur (Yalud) and Parthamaspates | 118–122 AD | Birlikte yönettiler |
| Parthamaspates | 122–123 AD | Tek başına yönetti. |
| Ma'nu VII, son of Ezad | 123–139 AD |  |
| Ma'nu VIII, son of Ma'nu | 139–163 AD | Birinci Vekil kral |
| Wa'el, son of Sahru | 163–165 AD | Partlar tarafından kuruldu |
| Ma'nu VIII, son of Ma'nu | 165–177 AD | İkinci vekil kral |
| Abgar VIII the Great, son of Ma'nu | 177–212 AD |  |
| Abgar IX Severus, son of Abgar | 212–214 AD | Romalılar tarafından tahttan indirildi; Osroene, bir Roma eyaleti (*colonia*)   olarak dahil edilmiştir. |
| Ma'nu IX, son of Ma'nu | 214–240 AD | Tek başına yönetti. |
| Abgar X Frahad, son of Ma'nu | 240–242 AD | Tek başına yönetti. |

Kaynakça
--------

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* GND: 4558196-4
* LCCN: n93008476
* NLI: 987007535298405171
* VIAF: 132673816
* WorldCat (LCCN): n93-008476

 |


1. ↑  *The Cambridge Ancient History: Volume 12, The Crisis of Empire, AD 193-337* (İngilizce). Cambridge University Press. 2005. ISBN 9780521301992. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.
2. ↑  "Osroëne | ancient kingdom, Mesopotamia, Asia | Britannica". 11 Eylül 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.
3. ↑  *Encyclopaedia Judaica* (İngilizce). Macmillan Reference USA. 2007. ISBN 9780028659435. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.
4. ↑  *The History of the World* (İngilizce). Oxford University Press. 2013. ISBN 9780199936762. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.
5. 1 2 3 4 5 6 7  Segal 1982.
6. ↑  *History of Humanity: From the seventh century B.C. to the seventh century A.D.* (İngilizce). UNESCO. 1996. ISBN 9789231028120. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.
7. ↑  Drower, Gray & Sherwin-White 2012.
8. ↑  Mango 1991.
9. 1 2  Lieu 1997.
10. ↑  *The uniate Eastern churches: the Byzantine rite in Italy, Sicily, Syria and Egypt*. Burns, Oates & Washbourne, ltd. 1923. s. 22. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.  Yazar `|ad1=` eksik `|soyadı1=` (yardım)
11. ↑  *Rome in the East: the transformation of an empire*. Routledge. 2001. s. 91. ISBN 978-0-415-24357-5. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.  Yazar `|ad1=` eksik `|soyadı1=` (yardım)
12. ↑  *Pilgrimage and Holy Space in Late Antique Egypt*. BRILL. 1998. s. 383. ISBN 90-04-11127-1. 1 Eylül 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.  Yazar `|ad1=` eksik `|soyadı1=` (yardım)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| It was around 200 CE that Abgar IX adopted Christianity, thus enabling Edessa to become the first Christian state in history whose ruler was officially and openly a Christian. | "|
13. ↑  Osroene at *Encyclopædia Iranica*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| The fame of Edessa in history rests, however, mainly on its claim to have been the first kingdom to adopt Christianity as its official religion. According to the legend current for centuries throughout the civilized world, Abgar Ukkama wrote to Jesus, inviting him to visit him at Edessa to heal him from sickness. In return he received the blessing of Jesus and subsequently was converted by the evangelist Addai. There is, however, no factual evidence for Christianity at Edessa before the reign of Abgar the Great, 150 years later. Scholars are generally agreed that the legend has confused the two Abgars. It cannot be proved that Abgar the Great adopted Christianity; but his friend Bardaiṣan was a heterodox Christian, and there was a church at Edessa in 201. It is testimony to the personality of Abgar the Great that he is credited by tradition with a leading role in the evangelization of Edessa. | "|
14. ↑  "The earliest Syriac literature". *The Cambridge History of Early Christian Literature*. Cambridge University Press. 2004. s. 162. ISBN 978-0-521-46083-5. 8 Temmuz 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.  Yazar `|ad1=` eksik `|soyadı1=` (yardım)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Modern scholars have taken basically two very different approaches to this legend (which obviously reflects the general search for apostolic origins, characteristics of the fourth century). Some would dismiss it totally, while others prefer to see it as a retrojection into the first century of the conversion of the local king at the end of the second century. In other words, Abgar (V) the Black of the legend in fact represents Abgar (VIII) the Great (c. 177-212), contemporary of Badaisan. Attractive though this second approach might seem, there are serious objections to it, and the various small supportive evidence that Abgar (VIII) the Great became Christian disappears on closer examination. | "|
15. ↑  *Rome in the East: The Transformation of an Empire*. Psychology Press. 2000. s. 95. ISBN 978-0-415-11376-2. 26 Mayıs 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Temmuz 2022.  Yazar `|ad1=` eksik `|soyadı1=` (yardım)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| More significant than Bardaisan's conversion to Christianity was the conversion -reported by Bardaisan - of Abgar the Great himself." The conversion is controversial, but whether or not he became a Christian, Abgar had the wisdom to recognise the inherent order and stability in Christianity a century before Constantino did. Ho encouraged it as essential for maintaining Edessa's precarious balance between Rome and Iran. Thus, it is Abgar the Great who lays claim to being the world's first Christian monarch and Edessa the first Christian state. More than anything else, a major precedent had been set for the conversion of Rome itself. // The stories of the conversions of both Abgar V and Abgar VIII may not be true, and have been doubted by a number of Western authorities (with more than a hint at unwillingness to relinquish Rome's and St Peter's own primogeniture?). But whether true or not. the stories did establish Edessa as one of the more important centres for early Christendom." | "|
16. ↑  Drijvers 1980.
17. ↑  Retso, Jan (2013). The Arabs in Antiquity: Their History from the Assyrians to the Umayyads. Routledge. p. 419."Abgar, is a well-known name among Arabic-speaking groups in antiquity, the Nabataeans included."
18. ↑  L.W. Barnard, *The Origins and Emergence of the Church in Edessa during the First Two Centuries A.D.*, Vigiliae Christianae, pp.161-175, 1968 (see pp. 162,165,167,169).
19. ↑  A. T. Olmstead, "The Mid-Third Century of the Christian Era. II", *Classical Philology* (1942): 398-420 (see p. 399)
20. ↑  E. Gibbon, *The Decline And Fall Of The Roman Empire*, Vol. I, Chapter XXIV Webarşiv şablonunda hata: `|url=` value. Boş..
21. ↑  Sartre 2005.