recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Hira Mağarası'nın girişi
**Hira** (Arapça: حراء Ḥirāʾ) veya **Hira Mağarası** (غار حراء Ġār Ḥirāʾ), İslam peygamberi Muhammed'in inzivaya çekildiği mağara. Ayrıca, Müslümanlarca, Kur'an'ın Muhammed'e bu mağarada indirilmeye başlandığı kabul edilmektedir. Mekke’nin yaklaşık 6 km kuzeyinde bulunan Nur Dağı'nda bulunur.

İlk vahiy
---------

Ana madde: İlk vahiy
Hira Mağarası'ndan Mekke'nin görünümü
İslam'a göre, Muhammed bin Abdullah 40 yaşına yaklaştığında toplumdan uzaklaşarak Nur Dağı'ndaki Hira Mağarası'nda inzivaya çekilmeyi ve burada vakit geçirmeyi adet edinmiş, bu durum 1-2 yıl devam etmiştir. 40 yaşındayken 610'da, 26 Ramazan'ı 27'sine bağlayan gece (Kadir gecesi), Muhammed'e geldiğine inanılan ilk vahiy şu şekilde anlatılır:

*Muhammed, Nur Dağı'ndaki Hira Mağarası'nda tefekkürle meşgulken Cebrail adlı melek geldi ve ona "Oku!" dedi. Muhammed "Ben okuma bilmem." dedi. Bunun üzerine Cebrail, Muhammed’i sıkarak, yine "Oku!" dedi. Muhammed tekrar okuması olmadığını söyleyince, Cebrail onu sararak aynı şekilde sıktı ve geri bırakarak "Oku!" dedi. Muhammed "Ben okuma bilmem, söyle ne okuyayım" diye karşılık verince Cebrail, Alak Suresi'nin ilk ayetlerini okudu: "Yaratan Rabbinin adıyla oku! O, insanı bir kan pıhtısından yarattı. Oku! Rabbin sonsuz kerem sahibidir. O Rab ki kalemle yazmayı öğretendir. İnsana bilmediği şeyleri öğretendir."*

Rivayetlere göre Cebrail'in kaybolmasının ardından Muhammed evine dönmek üzere yola çıktı, etraftan binlerce ses: "Ey Muhammed selam olsun! Ya Resulullah, sana selam olsun!" diyordu. Her defasında geriye dönüyor, taş ve ağaçlardan başka bir şey göremiyordu. Evine geldiğinde yatağına yattı ve "Beni örtün!" dedi. Uyandığında başından geçenleri Hatice'ye anlattı. Ardından Hatice'nin önerisiyle Hatice'nin amcası olan Varaka bin Nevfel'e gittiler. Yaşlı bir Hristiyan bilgini olan Varaka bin Nevfel anlatılanları duyunca "Kuddûs... Bu gördüğün Melek yüce Allah'ın Musa peygambere gönderdiği Ruhu'l-Kudüs'tür. Sen de bu ümmetin peygamberisin. Keşke kavminin seni yurdundan çıkaracağı zaman sağ olup sana yardım edebilsem."

Muhammed'in bu olaydan başlayarak, vefat ettiği yıl olan 632'ye kadar aldığına inanılan vahiyler Kur'an'ı oluşturur.

Konum
-----

Suudi Arabistan'ın Mekke şehrinde bulunur. Merkez'den 5 kilometre uzaklıktadır. Taksi ile ulaşım mümkündür. Mağaraya çıkış merdivenler aracılığıyla sağlanır.

Ayrıca bakınız
--------------

* Sevr Mağarası
* Nur Dağı
* Sevr Dağı

Kaynakça
--------

1. ↑  Suruç, Salih (2005). *Peygamberimizin Hayatı*. İstanbul: Nesil Yayınları. ISBN 975-408-019-4 c. 1 s.198-199.
**Niko Pirosmani** ya da **Niko Pirosmanaşvili** (Gürcüce:  ნიკო ფიროსმანაშვილი) (5 Mayıs 1862 - 1918), ünlü Gürcü halk ressamıdır. Naif sanatın öncüsü kabul edilir.

Hayatı
------

Niko Pirosmanişvili'nin doğduğu ev
Pirosmanaşvili, daha çok hayvanları, sofradaki ve yemek servisi yapan insanları resmetmiştir. Hiçbir resim eğitimi almamıştır. Ressam sağlığında Gürcistan ve Rusya dışında pek tanınmamaktadır. Pirosmani, yaşadığı kasabayı ziyaret eden bir Fransız aktrise âşık olmuş ve onun resimlerini yapmıştır. Bu aşk öyküsü, Andrey Voznesenski’nin bir şiir ve Alla Pugaçeva'nın söylediği bir şarkıyla ünlü bir öyküye dönüşmüştür. Ressam, en ünlü tablosu olan *Aktris Margarita* da âşık olduğu aktrisi resmetmişti. Dünyaca ünlü diğer tabloları kız kardeşini resmettiği *Çiçekli Şemsiyeli Kadın*, *Bira Kupalı Kadın*, *Baba ve Oğul* adlı tablolarıdır.

Hakkında neredeyse hiçbir şey bilinmeyen Aktris Margarita kendisini terk ettikten sonra Pirosmanaşvili yoksul düşmüş, yaşamını bir evsiz olarak sürdürmüştü. Ancak resim yapmayı sürdürdü ve resimlerini karnını doyurduğu lokantalara bıraktı. Resim malzemesi almak için dükkân boyamaktaydı. Malzeme bulamadığı zaman siyah muşamba üzerine resim yaptı ve zamanla muşamba onun orijinal materyali oldu. Şair İlya Zdaneviç'in gayreti ile 1913 yılında bir gazetede hakkında yazı yayımlanmasından sonra tanınmaya ve resimlerinin değeri anlaşılmaya başladı. Ressam yine de hayatını yoksulluk ve yalnızlık içinde İspanyol gribi'ne yakalanarak tamamlamıştır. Mezarının yeri bilinmemektedir. Eserleri, ölümünden sonra bir araya getirilmiştir.

Pirosmani'nin eserleri Türkiye'de ilk defa İrina Arsenişvili küratörlüğünde İstanbul'daki Suna ve İnan Kıraç Vakfı Pera Müzesi'nde Ağustos 2007'de sergilenmiştir. Ayrıca İstanbul'da, 2007 - 2010 arasında, adını bu ressamdan alan Türkçe ve Gürcüce olarak Pirosmani dergisi yayımlanmıştır ve adına açılmış bir sanat galerisi bulunmaktadır.

Galeri
------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Kaynakça
--------

Özel

1. ↑  "Naif Sanatta Bir Efsane: Pirosmani"
2. ↑  "*Pirosmani* dergisi sayıları-PDF". 4 Şubat 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Ekim 2020.
3. ↑  "www.pirosmaniart.com/". 6 Eylül 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 6 Aralık 2009.

Genel
* Kuznetsov, Erast (1986). "Niko Pirosmanaşvili". Adam Sanat, sayı 9, sayfa 50.

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikimedia Commons'ta ***Niko Pirosmani*** ile ilgili ortam dosyaları bulunmaktadır. |

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* BNE: XX1160795
* BNF: cb12652291p (data)
* CANTIC: a11368937
* CiNii: DA0281882X
* GND: 118742728
* ISNI: 0000 0001 2020 5204
* LCCN: n82244946
* LNB: 000113865
* NDL: 01142535
* NKC: xx0062871
* NLA: 35946817
* NLI: 987007396184905171
* NSK: 000182667
* NTA: 306971968
* RERO: 02-A021723628
* RKD: 63668
* SUDOC: 050604139
* Trove: 1158201
* ULAN: 500029394
* VIAF: 8182908
* WorldCat: lccn-n82244946

 |
**Nikola Salişleri** ya da **Nikolalar** (Nlakapamukça *???*, Okanaganca *???*; İngilizce *Nicola people, Nicolas*), Kanada'nın Britanya Kolumbiyası eyaletindeki Nicola Country yöresinde, özellikle de Nicola Nehri civarında yaşayan, avcı ve toplayıcı, Plato Kızılderilileri kültür grubundan Kızılderili konfederasyonu. Politik ve kültürel birlik olan federasyon, **Aşağı Nikolalar** (*Lower Nicola*) adıyla Scw'exmx boyundan Nlakapamuklar ile **Yukarı Nikolalar** (*Upper Nicola*) adıyla Spaxomin boyundan Okanaganların birlikteliğidir. Saliş halkları içindeki İç Salişleri alt grubunda yer alırlar. Diğer Kanada Kızılderilileri gibi Nikola Salişleri de yasal olarak Kızılderili rezervi adı verilen kamp benzeri toplama yerleşimlerde yaşamak zorundadırlar.

Adlandırma
----------

**Nikola** (***Nicola***) adı "Nikola halkı" (*Nicola people*) olarak hem **Nikola Salişleri**ne (*Lower Nicola* ve *Upper Nicola*) hem de Nikolaca konuşan **Nikola Atabaskları**na (Nicola-Similkameen, Stuwihamuk, Stuwix) verilmektedir. Nikola adının *Nlaka'pamux* etnik adıyla bir ilgisi yoktur. *Fort Kamloops* adlı ticaret karakolu (günümüzde Kamloops) çevresindeki farklı dil ve lehçelerdeki Kızılderilileri topluca nitelendirmek için kürk şirketindeki Fransızca konuşan Métis *voyageur*’ler tarafından takılan ***Nicholas*** takma adına dayanır. Bu *Nicola* ya da *Nichola* (Fransızca okunuşu *Nico-LA*, fakat Britanya Kolumbiyasındaki telaffuzu *NICK-ola*) adı sonradan **N’kuala** (*N'kwala, Nkwala* ya da *Chief Nicola*) adıyla "yerliceleştirilerek" Okanaganların ve Nikola Salişlerinin reisi Hwistesmetxe'qen («Walking Grizzly Bear» Yürüyen Boz Ayı 1780/1785 — ~1865) için kullanılmaktadır. Nicola Gölünün (*Nicola Lake, Lac de Nicolas*) adı da buna dayanır.

Günümüzdeki yapılanması
-----------------------

Günümüzde Upper Nicola Indian Band bölüğü Nicola Tribal Association birliğine dahilken, diğeri Lower Nicola First Nation (ya da eskiden *Lower Nicola Indian Band*) adıyla bağımsızdır.

Kaynakça
--------

1. ↑  Mark Sweeten Wade (1907), The Thompson Country 10 Şubat 2012 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
2. ↑  "Arşivlenmiş kopya". 23 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 28 Aralık 2012.
Kuzey Karolina Algonkinlerinin dansı
**Algonkin halkları** (İngilizce *Algonquians*, Fransızca *Algonquiens*), Kuzey Amerika'da çoğu Kanada'da, birazı da Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan ve Algonkin dillerini konuşan Kızılderili halklarıdır. En üst reis yapılanması olarak büyük reislere sakima denir.

Komşuları arasında kuzeyde Eskimolar, batıda Atabask dillerini konuşan Na-Dene Kızılderilileri (Atabasklar), güneyde ise Siyu dilleri ile İrokua dillerini konuşan Kızılderililer bulunur. Subarktik Kızılderilileri ile Kuzeydoğu Kızılderilileri yerli kültür gruplarında ele alınırlar.

Adlandırma
----------

**Algonkin** adı en dar (***Algonquin***) anlamıyla **Algonkinleri** ve dillerini; en geniş (***Algonquian***) anlamıyla da Algonkin halkları ve dillerini belirtir. Algonkin teriminin Malisetçe *elakómkwik* ([ɛlæˈɡomoɡwik] «they are our relatives/allies») kelimesinden geldiği iddia edilir.

Sınıflandırma
-------------

Kültürel açıdan kabaca 4 ana grupta toplanırlar:

1. **Doğu Algonkinleri** — Kanada ve ABD'de yaşarlar ve dilleri Doğu Algonkin dillerine girer: Mikmaklar, Abenakiler, Malesitler, Lenapeler, Karolina Algonkinleri ...

2. **Kuzey Algonkinleri** — Kanada'da yaşarlar ve dilleri Merkezi Algonkin dillerine girer: Kriler, Atikamekler, Naskapiler, İnnular, Algonkinler, Menominiler

3. **Merkezi Algonkinler** — Kanada ve ABD'de yaşarlar ve dilleri Merkezi Algonkin dillerine girer: Çipevalar, Potavatomiler, Meskvakiler, Şavniler, Miamiler, Illinoisler ...

4. **Batı Algonkinleri** — Kanada ve ABD'de yaşarla ve dilleri Ova Algonkin dillerine girer: Karaayaklar, Arapaholar, Atsinalar, Şayenler

Kaynakça
--------

1. ↑  Cappel, Constance, (2006), Odawa Language and Legends: Andrew J. Blackbird and Raymond Kiogima, Bloomington, IN: Xlibris [p. 401, notes 133, 136]
2. ↑  Bright, William (2004). Native American Place Names of the United States. Norman: University of Oklahoma Press [p. 32]
3. ↑  Le dialogue entre les données linguistiques et les données encyclopédiques dans le DRF, le DHFQ et le DSR par Louis Mercier

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* LNB: 000250909

 |
**Hücum** veya **Dömeke Harbi**, Fausto Zonaro'nun 1897 tarihli tablosu.

Fausto Zonaronun başyapıtlarından birisi olarak kabul edilen eserde Dömeke Harbi sırasında hücuma geçen Osmanlı askerlerinin önünde yerde yatan ölmüş Yunan askerleri tasvir edilir. Eser, Dolmabahçe Sarayı'nda sergilenmektedir.

Zonaro’nun saray ressamı olarak Osmanlı sarayına kabul edilmesinden kısa bir süre sonra 1897 Osmanlı-Yunan Savaşı patlak vermişti. Padişah II. Abdülhamit ressam Zonaro'dan savaşı resmetmesini istedi ancak Zonaro'nun cepheye gitme talebini reddetti. Zonaro, Yıldız Sarayı bahçesinde kendisine poz verdirilen askerlerle eskiz çalışması yaparak bu eseri meydanda getirdi. Eseri çok beğenen padişah, Zonaro’ya karşılığında kendisinden bir dilekte bulunmasını istemiş; o da bir sanat galerisi kurmak üzere Akaret-i Seniye 50 numaradaki evin kendisine verilmesini istemişti. Bu isteği yerine getirildi ayrıca dördüncü dereceden Osmanlı nişanı takdim edildi

### Esere müdaheleler

1930’lu yıllarda tabloya bir müdahale yapıldı. 1919-1922’de zirvesine ulaşan Türk-Yunan düşmanlığının artık yerini dostluğa bırakmış olması nedeniyle tablodaki ölü Yunan askerleri hoş bir görüntü sergilemiyordu. Bu nedenle tabloda görülen ölü askerlerin üzeri örtüldü.

1961 yılında Kıbrıs Adası nedeniyle Türk – Yunan ilişkilerinin bozulması üzerine ölü Yunan askerleri tabloya yeniden dahil edilmiştir.

Kaynakça
--------

1. ↑  "**Zonaro'nun Hatıratı'ndan Saray Hikayeleri**, *Ntvmsnbc.com sitesi, 13.10.2008*". 2 Temmuz 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Temmuz 2012.
2. ↑  Ömer Faruk Şerifoğlu, **Zonaro İstanbul'da**, *Gatetoturkey, 2003*
3. ↑  "Esat Halil Ergelen, **Zonaro Paşa ve Hücum Tablosu**, *Lozanmubadilleri.com sitesi 20.07.2012*". 23 Ağustos 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Temmuz 2012.
4. ↑  "Sunay Akın, **Savaş ve Ressam**, *İleri Dergisi, Sayı:3, Mart-Nisan 2001*". 30 Mayıs 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Temmuz 2012.
**Rüştü Dağlaroğlu** (1908, İstanbul - 1998), Türk sporcu ve spor yöneticisi.

15 Haziran 1908'de İstanbul Sultanahmet'te doğan Dağlaroğlu, İstanbul Erkek Lisesi ve İktisat ve Ticaret Akademisi'ni bitirdikten sonra İsviçre'ye gitti. Neuchatel Üniversitesi Hukuk Fakültesi'nde hazırladığı "Türk Dokumacılık Sanayii" başlıklı teziyle doktorluk unvanını aldı. Bir dönem Fenerbahçe'de kalecilik yapmiş Oğuz Dağlaroğlu'nun büyük babasidir.

Kendi ifadesine göre, İstanbul'un işgali (1918-1923) döneminde işgalci Müttefik güçlerin takımları karşısında aldığı başarılı sonuçlardan etkilenen Dağlaroğlu 30 Nisan 1924 tarihinde Fenerbahçe Spor Kulübü'ne üye oldu. 1920'li yılların ikinci yarısında kürek şubesinde faal sporculuk yapan Dağlaroğlu, 1931'de dağılmış bulunan Yüzme ve Sutopu takımlarını yeniden oluşturdu ve kulübün en genç şube kaptanı oldu. Bu takımların 1936 yılına kadar başarılar kazanmasını sağlayan ve sutopu takımının Mustafa Kemal Atatürk tarafından Yalova'ya davet edilmesine de şahit olan Dağlaroğlu, 1936 yılında su sporları faaliyetlerinin yapıldığı İstanbul Lido Havuzu'nun sökülmesi sonucunda İstanbul'da yüzme ve sutopu faaliyetlerinin duraklamasıyla Fenerbahçe Spor Kulübü'nde diğer yöneticilik aşamalarında görev yapmaya başladı.

1951-55 ve 1962-66 yıllarında Fenerbahçe Spor Kulübü'nün Genel Sekreterliğini yürüten Dağlaroğlu, 1957 yılında Fenerbahçe'nin 50. yılında *Fenerbahçe Spor Kulübü Tarihi* adlı kitabını yayınladı. Türkiye'nin ilk Türk spor tarihi ve kulüp tarihi kitabı olan bu eseri 1987'de bu defa kulübün 80 yıllık tarihini kaleme aldığı *Fenerbahçe Spor Kulübü Tarihi 1907-1987* adlı eseri izledi. 
1998 yılında öldü.

Kaynakça
--------

1. ↑  "Arşivlenmiş kopya". 3 Haziran 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 23 Mart 2021.
**Alternatif dans** ya da **indie dans** (aynı zamanda ABD'de **underground dance** olarak isimlendirilmektedir) rock alttürleri ile elektronik dans müziğinin bir karışımıdır. Her ne kadar belli bir süreye kadar bu müzik türü sadece British Isles'ta barınmış olsa da, 1980'lerde New Order ve 1990'larda The Prodigy ile Amerika ve dünyanın geri kalanında üne kavuşmuştur.

Allmusic, alternatif dansı "alternatif ve bağımsız rock'ın melodik şarkı alt yapısı ile elektronik ritimler, synthler ve/veya sampleların post-disco dans müziği yöneliminde bir karışımı" olarak tanımlamıştır. *The Sacramento Bee* bu müzik türünü "postmodern–Eurosynth–technopop–new wave karışımı" olarak tanımlamıştır. Kültür tarihçisi Piero Scaruffi EBM'in ilk Belçika'da ve daha sonra Kanada'da 1980 ile 1984 yılları arasında ortaya çıktığını ve 1990'lardaki alternatif dans için bir zemin hazırladığını öne sürmektedir.

Tür çoğunlukla "club" kültüründen esinlenmiş olsa da, synthpop, acid house ve trip hop gibi türlerden de etkilenmiştir. Alternatif dans müzisyenleri ve şarkıcıları daha çok özgün stilleri, yapıları ve farklı türleri karıştırmaları ile kendilerini belli eder. Bu tarzı icra eden sanatçılar genellikle bağımsız plak şirketlerine bağlıdır.

Kaynakça
--------

1. ↑  Kot, Greg (25 Temmuz 1996). "Picking Up The Beat: Underground Dance Music Steps Into The Spotlight With Chicago Summit". *Chicago Tribune* (*Tempo*)`|biçim=` kullanmak için `|url=` gerekiyor (yardım). s. 1.
2. 1 2  "Alternative Dance: Genre". Allmusic. 22 Nisan 2006 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 27 Ekim 2009.
3. ↑  "Hot To Trot: A Guide Attitude Included To Sacramento's Alternative Dance Scene". *The Sacramento Bee*. 12 Ekim 1990. s. TK14.
4. ↑  Scaruffi, Piero (2003). *A History of Rock Music: 1951–2000*. iUniverse. s. 210. ISBN 0-595-29565-7.
**Nikolay Petroviç Kamanin** (18 Ekim 1908 - 11 Mart 1982) Sovyet havacısı, kozmonotların ilk komutanıdır.

1934 yılında *Çelyuşkin* gemisi mürettebatının buzlar arasından kurtarılması operasyonuna komuta etti. Bizzat kendisi uçakla dokuz defa buz üstüne iniş yaparak operasyona katıldı. Bu görevdeki başarısından dolayı yeni ihdas edilen Sovyet Kahramanlık Madalyası'na layık görüldü.

II. Dünya Savaşı'nda Almanya'ya karşı Ukrayna cephesinde bazı Sovyet hava birliklerine komuta etti. Özellikle tanklara karşı geliştirilen Il-2 Ştrumovik uçaklarının kullanılmasında başarılı taktikler geliştirdi. Kursk Savaşı'nın kazanılmasında önemli katkısı oldu.

1956'da Genelkurmay Askerî Akademisi'nden mezun oldu.

1960-1972 arasında Sovyet kozmonot takımının komutanı oldu. Bu görevinde, kozmonotların seçimi, eğitimi ve uzay görevlerinin gerçekleştirilmesi için yepyeni yöntemler geliştirmesi gerekti. Ancak Sovyetler'in Uzay Yarışını kaybetmesiyle birlikte gözden düştü. Soyuz 11 faciası sonrasında emekliye ayrılması kararlaştırıldı.

Kamanin'in kozmonot komutanı olarak tuttuğu günlük, 1995-2001 yılları arasında yayımlandı. Bu günlük, Sovyet insanlı uzay programının 1960'lardaki ilk dönemine ilişkin önemli bir belgedir. Kamanin, günlüğünde Sovyat hava kuvvetlerinin uzayda görev yapması için Sovyet bürokrasisiyle giriştiği mücadeleleri anlatır. Kamanin, Sergey Korolyov'un aksine, uzaygemilerinin daha az otomatik, kozmonotlara daha fazla komuta imkânı tanıyacak şekilde tasarlanmasını savunmaktadır.

Kaynakça
--------

* *Encyclopedia Astronautica*, Kamanin maddesi14 Mayıs 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* GND: 108377091
* ISNI: 0000 0000 5816 0139
* LCCN: n86123568
* LNB: 000216060
* NKC: mzk2013767379
* NLI: 987009538353905171
* NTA: 128345209
* SUDOC: 202465411
* VIAF: 52234106
* WorldCat: lccn-n86123568

 |
Sedat Nuri imzalı "İstirahat..." başlıklı karikatürde Talat Paşa, Sadrazam değişikliğine ithafen, "Hay Allah senden razı olsun Tevfik Paşa!" diyor.
**Sedat Nuri İleri** (d. 1888, Sakız - ö. 22 Eylül 1943, Royat), Türk karikatürist, gazeteci, radyocu.

Politik ve sosyal konulu karikatürleri ile bir döneme imzasını atmış bir karikatüristtir. İstanbul Radyosu’nun kurulmasını sağlayan bir girişimci ve radyonun ilk idare müdürüdür. 1918-1924 arasında ağabeyleri ile birlikte ulusal mücadelenin İstanbul’daki sözcüsü durumuna gelen *İleri* gazetesini yayımlamıştır.

Yaşamı
------

Sedat Nuri İleri, 1888 yılında Sakız’da doğdu. Babası, Meclis-i Âyan üyeliği ve Adliye nazırlığı yapmış Mustafa Nuri Bey; annesi ise Adana valiliği, Cezayir-i Bahr-i Sefid Vilayeti (Ege Adaları) Valiliği ve Hariciye Nazırlığı gibi görevlerde bulunmuş devlet adamı Abidin Paşa’nın kızı Nefise Hanım’dır. Gazeteci Suphi Nuri İleri ve Celal Nuri İleri ağabeyleridir. Yeğeni Rasih Nuri İleri'dir.

Sedat Nuri'nin, Abdulah Cevdet çizgisi
Belçika Grembloux Yüksek Ziraat Okulu’nda öğrenimini tamamladıktan sonra, Belçika’da *La Barbe* ("Sakal") mizah dergisini (1908), daha sonra da 1918’de kardeşleri Suphi Nuri ve Celal Nuri ile İstanbul’da *İleri* gazetesini yayımladı. Gazete, Milli Mücadele’nin İstanbul’daki sözcüsü durumuna geldi; mücadelenin önderi Mustafa Kemal’in adsız yazıları yayımlandı. 1920’de ağabeyi Celal Nuri sürgüne gönderildi. Gazete 2 Aralık 1924’e kadar yayımlandı.

1927’de İstanbul Radyosu’nun kuruluşunda emeği geçti. 1925 yılında Türkiye’de telsiz verileri yapın işlemleri başlatılmıştı; bu iş tamamlandığında yayın yapacak bir şirket kurulması gerektiğini düşündü ve maddi destek için dönemin İş Bankası kurucusu Celâl Bayar’a teklifte bulundu. Teklif Mustafa Kemal’e ulaştırılınca Ankara’ya çağrıldı. İstanbul Radyosu’nun kuruluşu için cumhurbaşkanı Mustafa Kemal’in desteğini alınınca Türkiye İş Bankası, Anadolu Ajansı, Gümüşhane Milletvekili Cemal Hüsnü Bey (Taray), Falih Rıfkı Bey (Atay) ve Sedat Nuri tarafından Türk Telsiz Anonim Şirketi kuruldu. Sedat Nuri, 10 yıl boyunca düzenli yayın yapan radyonun idare müdürü idi.

Politik ve sosyal konulu karikatürleri *Yedigün*, *Karikatür* ve Akbaba dergileriyle, *Cumhuriyet* gazetesinde yayımlandı. Karikatürlerini Paris’te sergiledi (1939). I. Dünya Savaşı yıllarında Fransa’da bulundu.

1943 yılında 55 yaşında Royat’da (Fransa) hayatını yitirdi.

Kaynakça
--------

1. ↑  Şehir Üniversitesi e-arşiv[*ölü/kırık bağlantı*]
2. ↑  Karikatürcüler Derneği web sitesi[*ölü/kırık bağlantı*]
3. ↑  Yiğit Yavuz, İstanbul Radyosu: Bir Kahramanlık Öyküsü, Radyomani, 19.12.2008

Dış bağlantılar
---------------

* Radyolu Günler 82 Yıl Önce Başladı11 Mayıs 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
**Ali Reşat Çağan**, Türk sportif direktör ve menajer.

Kariyeri
--------

Manchester United ve Ajax'ta sportif direktörlük ve menajerlik üzerine eğitimler almış olan Reşat Çağan, sırasıyla Gençlerbirliği, MKE Ankaragücü, Konyaspor, Kayseri Erciyesspor ve Eskişehirspor takımlarında Sportif direktör ve menajerlik görevleri yaptı. Aynı zamanda futbol hakemliği de yapmış olan Reşat Çağan, millî takım forması da giydi.

Beşiktaş'ın 100. yılda Futbol Şube Sorumlusu Yıldırım Demirören’in danışmanlığı, Yıldırım Demirören başkan olduğu zaman ise İzleme Komitesi’nin başında yer aldı.

### Beşiktaş JK

2 Ağustos 2012 tarihinde Beşiktaş Futbol Takımları Sportif Direktörlüğü'ne getirildi.

Kaynakça
--------

1. ↑  pervasiz.com.tr. "Selçuk Erdoğan Beşiktaş Spor Kulübünde". 27 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ağustos 2012.
2. ↑  BJK.com.tr. "Beşiktaş JK Futbol Takımları Sportif Direktörlüğü'ne Reşat Çağan getirildi". 5 Mart 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ağustos 2012.
3. ↑  BJK.com.tr. "Beşiktaş JK Resmi Sitesi Futbol A Takım Teknik kadrosu". 10 Aralık 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ağustos 2012.

Dış bağlantılar
---------------
**Sedat Çetintaş** (1889 - 7 Ocak 1965), Sanayi-i Nefise Mektebi mezunu ilk mimarlardandır.[*kaynak belirtilmeli*]

Cumhuriyet döneminin ilk restoratör mimarları olan Ali Saim Ülgen, Sedat Hakkı Eldem ve Albert-Louis Gabriel arasında adı geçmekte olan Sedat Çetintaş, Türk mimarlığının yetiştirdiği önemli bir meslek kimliğine sahiptir. Meslek yaşamı içerisinde çeşitli projelere imza atmasına karşın, esas çalışma alanı Osmanlı dönemi yapılarının araştırılması ve Türkiye'deki mimari mirasın korunması üzerinedir. Çetintaş'a haklı bir ün sağlayan bu alanda gerçekleştirmiş olduğu rölöve çalışmalarıdır. Atatürk'ün emriyle kurulmuş olan Eski Eserleri ve Anıtları Koruma Heyeti'nin kurulmasında etkin bir rol oynamıştır.

Yaşamı
------

1918 yılında Sanayi-i Nefise Mektebi'nin Mimarlık bölümünden mezun olduktan sonra bir süre serbest olarak çalışmıştır. Ardından Türkiye Cumhuriyeti Millî Eğitim Bakanlığı Kültür Müdürlüğü'nde mimar olarak görev yapmıştır. 1993' te Eski Eserler ve Rölöve Bürosu'ndan emekli olmuştur. XI. Dönem İstanbul Milletvekilliği yapmıştır.

Yunus Nadi, 1932 yılında Çetintaş'ın Atatürk'le tanışmasını sağlamıştır. Yaptığı çizimlerine hayranlık duyan Atatürk, Çetintaş'ın 1993'teki Chicago sergisi için Şehzade Camii'sinin rölövelerini yapmasını istemiştir. Bunun üzerine camiinn yannda bir ev kiralayan Çetintaş 6 ay çalışarak 12 paftadan oluşan rölöveleri tamamlamıştır.

Eserleri: İstanbul ve Mimari Yazıları (haz. İsmail Dervişoğlu, 2011); Saray ve Kervansaraylarımız Arasında İbrahimpaşa Sarayı (1939); Türk Mimari Anıtları: Osmanlı Devri I-II (1952); Sivas Darüşşifası (1953); Yeşil Cami ve Benzerleri Cami Değildir (1958).

Kaynakça
--------

1. ↑   10 Ekim 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. Sedat Çetintaş'ın çizgileriyle
2. ↑  Uluengin, M. B. 2002. **Rölöve**, Yapı-Endüstri Merkezi Yayınları, s. 15
3. ↑   Oktay Ekinci- Sedat Çetintaş'a Kavuşmak...
4. ↑  İsmail Dervişoğlu, "Hayatı ve eserleriyle Sedat Çetintaş", İstanbul ve Mimari Yazıları (haz. İsmail Dervişoğlu, Türk Tarih Kurumu Yayınları, Ankara 2011, s. XIII.
Osman Asaf
**Osman Asaf (Bora)** ( d. 1868 Saraybosna - ö. 1938) Türk ressam.

Osman Asaf, şimdiki adıyla Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi olan dönemin Sanayi-i Nefise Mektebi’den 1889 yılında mezun olan ilk resim öğrencilerinden biridir. Ressam Ruhi’nin girişimi ve Şehzade Abdülmecid’in de desteği ile kurulan Osmanlı Ressamlar Cemiyeti’nin kurucuları arasında yer aldı. Osmanlı Ressamlar Cemiyeti üyelerinin yurt dışında eğitime gönderildiği dönemlerde kendisi de yurt dışında eğitim gördü. Çallı Kuşağı ressamları gibi empresyonist türde eserler verdi. Zengin bir renk paleti ile suluboya, yağlı boya ve guaj boya çalışmaları ile tanınan sanatçı, I. Dünya Savaşı yıllarında Bandırma Belediye Başkanlığı da yaptı. Yurda dönüşten sonra resim alanında çok fazla varlık gösteremediği dönem bu dönemdir.

Abdülkadirzade Hüseyin Haşim Paşanın yönetiminde kuruluşun adını taşıyan ve 1914 yılına kadar 18 sayı yayınlanan Osmanlı Ressamlar Cemiyeti Gazetesi’nin sorumlu yöneticiliğini de yapan Osman Asaf 1938 yılında öldü.

Galeri
------

* Osman Asaf’ın Üsküdar Doğancılar adlı yapıtı (Tuval üzerine yağlı boya)Osman Asaf’ın Üsküdar Doğancılar adlı yapıtı (Tuval üzerine yağlı boya)
* Osman Asaf’ın Suluboya adlı peyzajıOsman Asaf’ın Suluboya adlı peyzajı

Kaynakça
--------

1. ↑  Başkan, Seyfi (1997). *Tanzimat'tan Cumhuriyet'e Türkiye'de resim*. Ankara: T.C. Kültür Bakanlığı. s. 88. ISBN 975-17-1789-2. OCLC 40606011.
**Nikolay Alekseyeviç Ostrovskiy** (d. 16 Eylül 1904, Rovno - ö. 22 Aralık 1936, Moskova), Sovyet yazardır.

Bugünkü Ukrayna'nın Rovno bölgesinde bir köyde dünyaya geldi. Çocukluğu yoksulluk içinde geçti. Pek çok işte çalıştı. Kızıl Ordu saflarında iç savaşa katıldı. Yaralandı. Sağlığı ayakta çalışmasına elvermeyecek derecede kötüleştiği zaman kendisini yazmaya verdi. 1935 yılında Lenin Nişanı aldı. İç savaştan kalan yaralar ve hastalıklar nedeniyle 32 yaşında öldü.

**Pavel Korçagin**

Ostrovskiy'nin en ünlü yapıtı olan *Ve Çeliğe Su Verildi*nin başkişisi yazarın otobiyografik niteliklerini barındıran Pavel Korçagin'dir. Ostrovski sosyalizm ülküsünü, proleter ahlakı ve çalışma disiplinini Korçagin'de somutlamıştır. Bu karakter, döneminde Sovyetler Birliği'nde çok popüler olmuş ve sosyalist emeğin ve çalışma azminin sembollerinden birisi haline gelmiştir. 1956 yılında kitaptan yola çıkılarak *Pavel Korçagin* adlı bir de film çekilmiştir.

Yapıtları
---------

* Ve Çeliğe Su Verildi (Rusça: *Как закалялась сталь*)
* Fırtına Çocukları (Rusça: *Рожденные бурей*)
* Selam! Yaşam Ateşi (Mektup derlemesi)

Kaynakça
--------



|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* BIBSYS: 90093167
* BNF: cb12215393v (data)
* CiNii: DA01107189
* GND: 118590529
* ISNI: 0000 0000 8088 7406
* LCCN: n80108991
* LNB: 000083562
* NDL: 00451897
* NKC: jn20000604294
* NLA: 35402812
* NLG: 112039
* NLI: 987007525275405171
* NLK: KAC200003282
* NSK: 000001474
* NTA: 070862575
* RERO: 02-A000126409
* SELIBR: 81999
* SNAC: w6z40rnh
* SUDOC: 094550646
* Trove: 940315
* VIAF: 9898692
* WorldCat: lccn-n80108991

 |
**Afife Tiyatro Ödülleri Nisa Serezli Aşkıner Özel Ödülü**, Afife Tiyatro Ödülleri kapsamında, ödüllerin başlatıldığı 1997 yılından 2011 yılına kadar verilmiş olan özel ödüldür. Nisa Serezli Aşkıner anısına verilen bu ödül, her sene *Yaşamı boyunca tiyatro dalında başarılı çizgisini sürdürmüş tiyatro sanatçısı* açıklamasıyla verilir. Diğer özel ödüllerde olduğu gibi, bu ödülde de adaylık açıklanmaz. Bunun yerine, seçici kurul o sene ödüle layık görülen kişiyi, tüm özel ödül sahipleri ve diğer kategorilerdeki adaylarla birlikte, ödül töreni öncesinde açıklar.

Kazananlar
----------

| Yıl | Kazanan |
| --- | --- |
| 1997 | Macide Tanır |
| 1998 | Suna Pekuysal |
| 1999 | Gönül Ülkü |
| Gazanfer Özcan |
| 2000 | Ani İpekkaya |
| 2001 | Samiye Hün |
| 2002 | Lale Oraloğlu |
| 2003 | Handan Uran Ertuğrul |
| 2004 | Işık Yenersu |
| 2005 | Erol Günaydın |
| 2006 | Mücap Ofluoğlu |
| 2007 | Nejat Uygur |
| 2008 | Beyhan Saran |
| 2009 | Hale Eren |
| 2010 | Toron Karacaoğlu |
| 2011 | Dilek Türker |
|

Kaynakça
--------

1. ↑  "Afife Tiyatro Ödülleri seçim yöntemi". 10 Nisan 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Nisan 2009.
2. ↑  "Ödül tarihçesi". 2 Mayıs 2009 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Nisan 2009.
**Nilgün İleri Köseoğlu** (d. 1959; Akşehir, Konya), Türk ressam.

1979 yılında Ankara Gazi Eğitim Enstitüsü Resim - İş (Grafik) bölümü’nden mezun olan sanatçı, çeşitli okullarda 23 yıl Resim-İş öğretmeni olarak çalıştı. 2000 ile 2006 yılları arasında Cahit Koççoban, Turan Enginoğlu, Atanur Doğan Atölyelerinde akademik düzeyde suluboya çalışmalarına katıldı.

Serkan Adın ile baskı çalışmalarına başladı. Halen Mahmut Durmuş ile Resim – Heykel Müzesi’nde baskı çalışmalarına devam etmektedir. İzmir Suluboya Ressamları Derneği ve *Atılım Grubu* üyesidir.

Resimlerinde genellikle doğadan ve figürlerden çalışmalar yaparak, kendine özgü üslubuyla renkçi, lekeci, dışavurumcu bir kişilik sergilemektedir. Şimdiye kadar birçok karma ve kişisel sergiye katılmıştır. 2002 - 2004 yıllarında Çivril/Denizli’de ve Akşehir Nasrettin Hoca Festivalinde ve çeşitli illerde kişisel sergiler açmıştır.

Köseoğlu, Konya - Akşehir, Denizli - Çivril, Ege Bölgesi evrelerini suluboya tekniğiyle çalışmaktadır. Sanatçı amacını, *yıkılmaya yüz tutmuş tarihi ölümsüz kılmak, yöre kültürünü ve insanlarını tanıtmak, bir belge olarak geleceğe taşımak* olarak belirtmektedir.

Son dönemlerde küresel ısınmanın doğaya verdiği zararı resimlerinde yansıtıyor. Sanatçının eserleri, çeşitli kültür merkezlerinin arşivlerine alındı.

Açtığı suluboya resimlerinin 11’i kişisel 38’i karma sergilerdir. Özgün baskı dalında da bir karma sergiye katılmıştır. Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın açtığı bir yarışmada *Düş* adlı eseriyle derece almıştır.

Kaynakça
--------

1. ↑  Haber Ekspres[*ölü/kırık bağlantı*]
2. ↑  İKSEV sergisi[*ölü/kırık bağlantı*]
3. ↑  Milliyet Gazetesi
4. ↑  "Milliyet Gazetesi". 2 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Aralık 2008.
5. ↑  Arkitera'da Yorum-Akşam Gaz.
6. ↑  "Kültür Bakanlığı resmi sitesi". 3 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 3 Aralık 2008.

Dış bağlantılar
---------------

* Kişisel web sitesi
* İzmir Büyükşehir Belediyesi'nde sanatçı[*ölü/kırık bağlantı*]
**Hattat Mehmed Şefik Bey** (d. 1819, İstanbul - ö. 1880), Türk hattat.

Türk hat sanatının ünlü isimlerinden birisidir. Yazıları pek çok mimari eserin duvarlarını süsler.

Yaşamı
------

1819 yılında İstanbul'da Beşiktaş semtinde dünyaya geldi. Babası, Dîvan-ı Hümayun Dairesinde görev yapan Süleyman Mahir Bey'dir. İlk tahsilinin ardından babasının çalıştığı kurumda memuriyet başladı. Bir süre sonra memuriyetten ayrıldı ve hat sanatı dersleri almaya başladı.

Trabzonlu Laz Ömer Efendi'nin öğrencilerinden Ali Vasfi Efendi'den sülüs ve nesih yazılarını öğrendi. Onun ölümünen sonra Kazasker Mustafa İzzet Efendi ile çalışmaya devam etti. Teyzesinin eşi olan hocası ünlü hattat Kazasker’ün en sevdiği öğrencisi oldu. Ta'lik yazıyı Ali Haydar Bey'den öğrendi. 1845'te Muzika-ı Humayûn ve saray yazı hocalığına getirildi. 34 yıl boyunca sürdürdüğü bu görevden emekli oldu.

1855'te Bursa'da meydana gelen depremde harap olan Bursa Ulu Camii'nin duvarlarındaki yazıları Abdülfettah Efendi ile beraber tamir etti ve bazı levhalar yazdı. Ayasofya’daki mihrap içinde hakkedilmiş ayet-i kerime, Kudüs'te Kubbetü's-Sahre'nin çini üzerine nakşolunmuş Yasin Sûresi, Sultan Abdülmecid Türbesi'nin kuşak yazıları, İstanbul Üniversitesi'nin Bayezid'deki merkez binası üzerindeki yeşil zeminli celi sülüs mermer kitabesi onun yazılarıdır. İki Mushaf, sekiz Delailü'l Hayrat, birçok murakka ve levha bırakmıştır.
Hasan Rıza ve Çırçırlı Ali Efendi'ler yetiştirdiği öğrencileri arasındadır.

1880 yılında hayatını kaybeden Şefik Bey'in mezarı Beşiktaş’taki Yahya Efendi Dergâhı'nın haziresindedir.

Sanatçının kayıp mezar taşı, 2007 yılında araştırmacı Necdet İşli tarafından bulundu.

Kaynakça
--------

1. ↑  "Kalemgüzeli.org sitesi Hattat Mehmet Şefik Sayfası". 16 Aralık 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 26 Ocak 2011.
2. ↑  Burhan Eren, ...Ve Hattat Şefik Bey aramızda! Bir mezarın peşinde otuz altı yıl... Zaman Gazetesi, 10.06.2007[*ölü/kırık bağlantı*]
**Homofil** (İngilizce: *homophile*), "eşcinsel" veya "gey" kelimelerine alternatif bir kelimedir. "*Homophile movement*" ("homofil hareketi"), 1950'ler ve 1960'lardaki gey hakları hareketine verilen isimdir.

Etimoloji
---------

"Homophile" sözcüğünün "homo-" kısmı Yunanca "*homos*" (ὁμός; "aynı")'tan; "-phile" kısmı ise Yunanca "filia" (φιλία; "sevgi")'dan türetilmiştir. Homofil terimi yansıttığı kavramın "filia"/"sevgi" boyutuna daha fazla vurgu yaptığı için bazı kişilerce daha çok tercih edilir.

Tarihçe
-------

"Hetero- und Homophilie" (Hetero- ve Homofil) isimli 1924'te yazdığı doktora tezinde Alman astrolog, yazar ve psikanalist Karl-Günther Heimsoth tarafından uydurulan "homophile" terimi 1950'ler ve 1960'lar boyunca eşcinsel örgütler ve yayınlar tarafından sıklıkla kullanılıyordu. Bu dönemdeki gruplar "homophile movement" ismi ile tanınırlar.

1960'ların sonuna ve 1970'lerin başına doğru gey kurtuluş hareketlerinin yükselişi ve "gay", "lesbian" (lezbiyen), "bisexual" (biseksüel) ve "transgender" gibi yeni terminolijinin daha yaygın kullanıma girmesi ile "homophile" teriminin kullanımı tükenmeye başladı.

Kaynakça
--------

1. ↑  Heckert, Jamie (18 Haziran 2007). "Birbirine razı olan ilişkilere doğru: Anarşizm ve Cinsellik". Kaos GL. 10 Eylül 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ocak 2012.
2. ↑  "Eşcinsellik Homoseksüalite Nedir?". KadınTürk.com. 27 Haziran 2010. 12 Kasım 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Ocak 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* GND: 7508194-5

 |
**Honda NSR125**, Japon otomobil ve motosiklet üreticisi Honda tarafından 1997 yılından itibaren üretilmiş spor motosiklet. İki zamanlı 125cc'lik motoru ile giriş seviyesi spor motosiklet pazarında yer almıştır.

Genel Bilgiler
--------------

### Motor ve Aktarma

Hacim: 124.00 cm³  

Motor Tipi: Tek silindir, 2 zamanlı<llll

Güç: 26-30 HP (10.9 kW)) @ 9500 RPM  

Tork: ???? Nm (1.2 kgf-m) @ 7000 RPM  

Bore x stroke: 54.0 x 54.5 mm  

Vites kutusu: 6 ileri  

Son aktarma: Zincir  

Son hız: 120 km/saat

### Boyutlar

Kuru ağırlık: 132.0 kg  

Sele yüksekliği: 800 mm  

Uzunluk: 2,075 mm  

Genişlik: 670 mm  

### Şasi

Ön tekerlek: 100/80-17  

Arka tekerlek: 130/70-17  

Ön frenler: Tek disk  

Arka frenler: Tek disk  

### Diğer

Ağırlık/Güç oranı: 0.1136 HP/kg  

Yakıt deposu: 13.00 litre

Kaynakça
--------

1. ↑  "Bikez.com Honda NSR125 Sayfası". 4 Şubat 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 4 Mart 2007.

* Honda motosiklet modelleri listesi
**Han Yunus Muharebesi**, 1516-1517 Osmanlı-Memlûk Savaşı'nda evre.

Hadım Sinan Paşa komutasındaki Osmanlı birliği Canberdi Gazâlî'nin emrindeki Memlûk birliğini büyük bir yenilgiye uğrattı.

Muharebe
--------

Mercidabık zaferinden sonra Osmanlı ordusu 28 Ağustos 1516'da Halep'e, 27 Eylül-3 Ekim'de de Şam'a girdikten sonra, Yavuz Sultan Selim İsabeyzade Mehmed Bey'i 2.000 süvariyle Gazze üzerine gönderdi. Osmanlı birlikleri 28 Ekim 1516'da Gazze'yi ele geçirdi.

Kahire'de Memlûk Sultanı seçilern Tomanbay 10.000 kişilik bir kuvvetle Canberdi Gazâlî'yi Gazze üzerine sevketti. Birçok Memlûk beyi de sefere iştirak etti. Bu kuvvete karşılık Hadım Sinan Paşa komutasında 5.000 askerlik birlik 21 Aralık 1516'da Han Yunus'ta karşılaştı. Sabahtan ikindi vaktine kadar 7-8 saat süren muharebede, (Çaldıran ve Mercidabık muharebelerinde olduğu gibi) sonucu Osmanlıların ateş gücü (top ve tüfek) belirledi. Muharebe sonucunda Memlûk kuvvetlerinin önemli bölümü ölürken, (aralarında Memlûk beylerinin de bulunduğu) kaydadeğer kısmı da esir düştü. Canberdi Gazâlî yaklaşık 1.000 askerle muharebe meydanından ayrılabildi.

Muharebe sonrası
----------------

Hadım Sinan Paşa'nın kazandığı zafer 26 Aralık 1516'da Osmanlı karargahında top atışları ve şenliklerle kutlandı. Ardından ileri harekâtını sürdüren Yavuz Sultan Selim komutasındaki Osmanlı ordusu 31 Aralık'ta Kudüs'e, 2 Ocak 1517'de ise Gazze'ye girdi.

Kaynakça
--------

1. ↑  "The Harper Encyclopedia of Military History", R. Ernest Dupuy & Trevor N. Dupuy, 4. baskı, HarperCollins Publishers (1993), s.540
2. ↑  "Büyük Osmanlı Tarihi", Joseph von Hammer, c.4, s.215
3. ↑  "İzahlı Osmanlı Tarihi Kronolojisi", İsmail Hami Danişmend, c.2, s.31

| * g
* t
* d
I. Selim dönemi (1512-1520) |
| --- |
| Ailesi | 
* Gülbahar Hatun
* Ayşe Hatun
* Ayşe Hafsa Sultan
* Şehzade Ahmed
* Şehzade Korkut
* Şehzade Mahmud
* Şehzade Mehmed
* Şehzade Alemşah
* II. Bayezid
* Aynışah Hatun
* Üveys Paşa
* Şehzade Musa
* I. Süleyman
* Hatice Sultan
* Beyhan Sultan
* Şah Sultan
* Fatma Sultan

 |
| Sadrazamlar | 
* Koca Mustafa Paşa (1512)
* Hersekzade Ahmed Paşa (1512-1514)
* Dukakinoğlu Ahmed Paşa (1514-1515)
* Hersekzade Ahmed Paşa (1515-1516)
* Hadım Sinan Paşa (1516-1517)
* Yunus Paşa (1517)
* Pîrî Mehmed Paşa (1517-1520)

 |
| Şeyhülislamlar | 
* Zenbilli Ali Efendi (1512-1520)

 |
**Hüsamettin Arslan** (d. 12 Ocak 1956, Mesûdiye, Ordu - ö. 2 Ocak 2018, İstanbul), sosyolog, akademisyen.

Uludağ Üniversitesi Fen-Edebiyat Fakültesi'nde öğretim üyesi olarak görev yaptı.

Yatılı okuduğu Tunceli Öğretmen Okulu'nu bitirdi. 1979 yılında Hacettepe Üniversitesi Edebiyat Fakültesi Tarih Bölümünden mezun oldu. 1979 ile 1981 yılları arasında aynı fakültede yüksek lisansını tamamladıı ve *"Ondokuzuncu yüzyılda Osmanlı İmparatorluğu'nda sanayileşme girişimleri"* konulu bir yüksek lisans tezi ile mezun oldu.

Doktora çalışmasını, 1986 ile 1991 arasında İstanbul Üniversitesi Edebiyat Fakültesi sosyoloji bölümünde yaptı. Doktorluk tezi, *"Epistemik Cemaat / Bir bilim sosyolojisi denemesi"* (Paradigma Yayınevi, İstanbul 1992) başlığıyla yayımlandı.

Çalışmaları; bilgi sosyolojisi, bilim sosyolojisi, sosyal bilimlerde yöntem ve hermenötik alanlarında yoğunlaşmıştır.

Uludağ Üniversitesi'nde sosyoloji bölümünde profesör ünvânı ile vefâtına kadar görev yaptı. Son olarak Uludağ Üniversitesi Sosyoloji Bölüm Başkanlığı görevini yürüten  Hüsamettin Arslan kanser tedavisi gördüğü Bağcılar Medipol hastanesinde 2 Ocak 2018 tarihinde hayatını kaybetti. Cenazesi Marmara İlahiyat Camii' öğle namazına müteakip kaldırıldı. Cenazesi 3 Ocak 2018 tarihinde Fatih Camii'nde öğle namazından sonra kılınan, cenaze namazının ardından Karacaahmet Mezarlığı'nda toprağa verildi.

Kaynakça
--------

1. ↑  AA. "Sosyolog Hüsamettin Arslan vefat etti". *www.hurriyet.com.tr*. 27 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
2. ↑  "Hüsamettin Arslan'a veda | STAR". *Star.com.tr*. 2 Ocak 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
3. ↑  "Epistemik Cemaat Bir Bilim Sosyolojisi Denemesi". *www.kitapyurdu.com*. 12 Nisan 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
4. ↑  "Yarın toprağa verilecek". *www.haberturk.com*. 13 Mart 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
5. ↑  "Sosyolog, yazar Hüsamettin Arslan vefat etti". *www.aa.com.tr*. 7 Şubat 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
6. ↑  Haber7. "Hüsamettin Arslan hoca son yolculuğuna uğurlandı". *Haber7*. 6 Ocak 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.
7. ↑  "Hüsamettin Arslan Son Yolculuğuna Uğurlandı". *Haberler*. 3 Ocak 2018. 8 Mart 2023 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Şubat 2023.

Dış bağlantılar
---------------

* Negiz, Muhammet (2018). Hüsamettin Arslan: Vefatının Ardından Yazılan Yazılardan Seçmeler 20 Ekim 2019 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. (pdf)
Başlığın diğer anlamları için Sarayburnu sayfasına bakınız.

**Sarayburnu Parkı**, İstanbul'un Fatih ilçesinde bulunan bir parktır. Tarihî yarımada olarak anılan bölgenin en doğu ucunda, Sarayburnu olarak anılan bölgede yer alır. İlk olarak Topkapı Sarayı'nın hasbahçesi olan Gülhane Parkı'nın bir parçası olsa da, 1890 yılında parkın içinden demiryolu geçmesi nedeniyle ilk bölünme gerçekleşti.

Ana parktan ayrılan ve alan olarak daha küçük boyutlu olan Sarayburnu kısmı, bir köprüyle Gülhane Parkı'na bağlanıyordu. Ancak cumhuriyetin ilanından sonra, 1958 yılında İstanbul Sahilyolu'nun (Kennedy Caddesi) yapımına başlanmasıyla parkın iki bölümü arasındaki bağ tümüyle kopmuş oldu. Park bugün konum olarak Topkapı Sarayı'nın aşağısında; Sirkeci Feribot İskelesi ile komşudur.

Park, Türkiye'nin cumhuriyet tarihinde birtakım önemli olaylara ev sahipliği yapmıştır. Türkiye'nin ilk cumhurbaşkanı Mustafa Kemal Atatürk'ün ilk heykeli 3 Ekim 1926'da bu parkta dikildi. Dönemin İstanbul şehremini Emin Erkul (1924-1928)'un girişimleriyle Avusturyalı heykeltıraş Heinrich Krippel'e yaptırılan bu heykelde Atatürk, elini beline koymuş; ayakta durur hâlde karşıyı izlerken betimlenmiştir.

Bunun dışında Türkiye'de harf devrimi yapıldığında Atatürk, latin harflerini ilk kez bu parkta 1 Eylül 1928 tarihinde kamuya tanıttı. Atatürk öldüğünde, naaşı Ankara'ya gönderilmeden önce, İstanbul'daki son tören Sarayburnu Parkı'nda 19 Kasım 1938 tarihinde düzenlendi. Törenin ardından tabut, top arabasından 12 general tarafından alınarak Yavuz zırhlısına götürülmek üzere rıhtımdaki bir dubaya yanaşan Zafer destroyerine konuldu.

Park, idari olarak Cankurtaran mahallesi sınırları içinde bulunmaktadır. Arkası Topkapı Sarayı, önü İstanbul Boğazı ile sınırlandırılmış olduğundan, çevresinde yerleşim birimi yoktur. Sahilyolu ve demiryolu hattının da ulaşımı güçleştirmesi nedeniyle, parkın ziyaretçi trafiği görece düşüktür. Parka Eminönü-Sirkeci yönünden yürüyerek ulaşılabilir. Parkın büyük bir kısmı Nisan 2006 dan beri Marmaray inşası nedeniyle kapalıdır, inşaat 29 Ekim 2013 yılında bitmesine rağmen parkın büyük bir kısmı saç levhalar ile çevrili idi, 2019 yılında tekrar açılmasına rağmen sadece ilk Atatürk heykeli restore edildi park halen kullanıma el verişli değil Toplu taşımayla parka gelmek için İETT'nin Sarayburnu durağı; TCDD'nin ve tramvay hattının (T1 hattı) Sirkeci durakları kullanılabilir.

Kaynakça
--------

1. ↑  "Arşivlenmiş kopya". 15 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2017.
2. ↑  "Arşivlenmiş kopya". 15 Mart 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Mart 2017.
3. ↑  "park görüntüsü". 8 Ekim 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi.
**Sehend Dağı** (Farsça: سهند, Azerice: Səhənd), İran'ın kuzeybatısında, Doğu Azerbaycan Eyaleti'nde muazzam bir stratovolkandır.

Sehend Dağı, 3.707 m. yüksekliği ile İran'ın Doğu Azerbaycan Eyaleti'nin en yüksek dağıdır.

Sahand dağları Tebriz'in güneyinde yer alır ve içlerinde en yüksek tepe 3,750 m ile *Jam Dağı*dır. 3,000 m'nin üzerinde yaklaşık 17 tane tepe sayılabilir. Çok çeşitlilik barındıran flora ve faunasıyla Sahand dağları İran'da dağların gelini diye bilinir.

Aynı zamanda *Sahand* 1988 ABD deniz kuvvetlerince Peygamber Devesi Operasyonu'nda batırılan İran'ın Saam sınıfı fırkateynin adıdır.

Çeşitli flora ve fauna varlığı nedeniyle İran dağları arasında farklı bir yere sahiptir. Dağda bir kış sporları kompleksi kurulmuştur. Bu komplekste kış sporlarının dışında çeşitli etkinlikler de yapılmaktadır.

Sahand dağı

Ayrıca bakınız
--------------

* Sehend Teknoloji Üniversitesi

Kaynakça
--------

1. ↑  "www.mfi.ir". 16 Eylül 2008 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Temmuz 2009.

Dış bağlantılar
---------------

* Global Volcanism Program14 Temmuz 2009 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
Kappei Yamaguchi, Mesa, Arizona'daki Mesa Kongre Merkezi'ndeki 2016 Taiyou Con'da katılımcılarla konuşurken. Lütfen Gage'e atfedin
Bir **seiyū** (声優, *seiyuu*) Japon seslendirme sanatçısıdır.

Seiyū, radyo, televizyon ve filmlerde görev alır; Japonca olmayan filmler için seslendirme yapar; öykülemeyi sağlar; anime ve video oyunlarının karakter oyuncuları olarak çalışır. Geleneksel olarak, İngilizce konuşan hayranları arasında, bir Japon oyuncuya veya "seslendirme sanatçısı"na hitaben "seiyū" kelimesi kullanılır. Günümüzde Japonya, dünyanın animasyon serilerinin %70'ini üretmektedir. Japonya'daki animasyon endüstrisi çok verimli olduğu için seiyūlar ulusal seviyede ün kazanabilmekte ve tüm gün seslendirme yaparak kariyer edinebilmektedirler. Seiyuular, meslek yaşamlarında, diğer ülkelerdeki karakter oyuncularından daha çok görev alır. Ayrıca Japonya'nın, bu meslek yolunu destekleyen enstitüleri vardır. Yaklaşık 130 seiyuu okulu ve yetenekli kimselerin ya da özel bir yayın şirketi için çalışan seslendirme sanatçılarının toplulukları bulunmaktadır.

Seiyuular arasından sıklıkla, müzikle uğraşanlar, gerçek uyarlama filmlerde ve televizyonda rol alanlar çıkmaktadır. Özellikle o sanatçının sesini duymak için gösterileri izleyecek olan kendi beğenenlerini ve hayranlarını da çoğunlukla etkilemektedirler. Popüler seiyuuların, özellikle Kikuko İnoue, Megumi Hayaşibara ve Aya Hisakawa gibi bayan seiyuuların kendilerine adanmış, tüm dünyadan üyeleri bulunan hayran kulüpleri vardır.

"CV" ("character voice"), Japonca yayınlarda, yukarısında listelenen rollerden birinin "karakter sesini" belirtmek için kullanılan bir gösterimdir. Bu terim ilk kez, 1980'lerin anime dergileri *Animec* ve *Newtype* 'ta kullanılmıştır.

Kaynakça
--------

1. ↑  "What's Right with Japan". 3 Nisan 2010 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 24 Aralık 2007.
2. ↑  Terumitsu Otsu ve Mary Kennard (27 Nisan 2002). "The art of voice acting". The Daily Yomiuri. s. 11.

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* NDL: 00577451

 |
**Open Platform Communications** (OPC), endüstride veri haberleşmesi üzerine yayınlanan bir dizi standart ve şartnamenin adıdır.

1996 yılında **OLE for Process Control** (Türkçesi *süreç otomasyonunda nesnelerin ilişkilendirilmesi ve bağdaştırılması*) adı altında bâzı endüstriyel cihaz üreticilerinin öncülüğünde endüstride veri haberleşmesi üzerine ilk standart (OPC Data Access) yayınlanmıştır. Düzenleme, farklı marka endüstriyel kontrol cihazlarının gerçek zamanlı veri haberleşmesi ihtiyacından doğmuştur.

İlk sürüm yayınlandıktan sonra OPC Derneği (İng. OPC Foundation) kurularak standartların tek elden kontrolü ve denetlenmesi sağlanmış ve o zamandan bu yana standartlar gelişerek çoğalmıştır. OPC standartları günümüzde farklı marka endüstriyel kontrol cihazlarının (DCS, PLC) haberleşmesinden, veri tabanlarına bilgi aktarımına, raporlama yazılımlarından SCADA yazılımlarına kadar birçok uygulamada kullanılmaktadır.

Kaynakça
--------

Dış bağlantılar
---------------

* OPC Foundation8 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
* OPC Knowledge Base 18 Nisan 2011 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
**Osman Zeki Yüksel** (25 Temmuz 1917, Akseki, Antalya - 10 Kasım 1983, Ankara), Türk siyasetçi, gazeteci ve şairdir.

Yaşamı
------

Asıl adı Osman Zeki Yüksel'dir. Ankara Üniversitesi Dil ve Tarih-Coğrafya Fakültesi öğrenciliği sırasında 1944 Mayıs ayında meydana gelen olaylara karıştığı için Hüseyin Nihal Atsız'la birlikte bir süre hapis yattı, hapisten çıktıktan sonra öğrenim için aynı fakülteye başvurduysa da bu isteği reddedilince dönemin Milli Eğitim Bakanı Hasan Âli Yücel'e hitaben yazdığı ve "Yüksek vekaletin alçak vekiline" diye başlayan yazı yüzünden yeniden hapsedildi.

Hapisten çıktıktan sonra birçok sayısı siyasi irade tarafından toplattırılacak olan toplam 33 sayı Serdengeçti dergisini yayımladı. Dergideki yazılarından dolayı okuyucuları onu "Serdengeçti" olarak andılar ve bu nedenle kendisi de sonradan Serdengeçti soyadını aldı.

1965-1969 yılları arasında Adalet Partisi listesinden Antalya milletvekilliği yaptı. Partisine yönelttiği eleştiriler yüzünden bir süre sonra Adalet Partisi'nden ihraç edildi. Milletvekilliği sırasında kravat takmadığı için uyarı aldı, uyarıları dikkate almayınca genel kurula girişi yasaklandı. Bu kez beline bağladığı kravatla içeri girdi, yakasına takması gerektiğini söyleyenlere ise "Kanunda nereye takılacağı belli değil. İstediğim gibi takarım" dedi.[*kaynak belirtilmeli*]

*Yeni İstanbul* gazetesinde "Selam" başlığı altında yazılar da yazdı. Necip Fazıl'ın yakın arkadaşlarından olan Serdengeçti, hazırcevaplığıyla tanınırdı. Türkçülerin "Tanrı Türk'ü korusun" demesi üzerine Serdengeçti "Tanrı Türk'ü, Allah da Müslüman'ı korusun" demiştir.

Yakalandığı parkinson hastalığının ardından 10 Kasım 1983' te Ankara'da öldü ve Cebeci Asri Mezarlığı'na gömüldü.

Eserleri
--------

* Mabedsiz Şehir
* Bu Millet Neden Ağlar?
* Bir Nesli Nasıl Mahvettiler?
* Ayasofya Davası
* Mevlana ve Mehmet Akif
* Türklüğün Perişan Hali
* Gülünç Hakikatlar
* Kara Kitap
* Müslüman Çocuğunun Şiir Kitabı
* Radyo Konuşmaları
* Akdeniz Hilalindir

Kaynakça
--------

1. 1 2  "TBMM Albümü 2. Cilt (1950-1980)" (PDF). TBMM Basın ve Halkla İlişkiler Müdürlüğü. 12 Aralık 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 28 Ağustos 2022.
2. ↑  Serdengeçti'nin, Ankara-Ulucanlar Cezaevi Müzesi'nde sergilenen nüfus kağıdı