**Yekaterina İllarionova Dyomina** (Rusça: Екатерина Илларионовна Дёмина, 22 Aralık 1925 - 24 Haziran 2019), bir Rus askeri doktordur. 369. Deniz Taburu'nın eski tıbbi subayı ve Kıyı Filosu kıdemli tıbbi subayıdır ve deniz birlikleri istihbaratında görev yapan az sayıdaki kadından biridir. Sovyetler Birliği Kahramanıdır.

Yüzlerce askeri savaş alanından uzaklaştırmış ve doktor olarak kariyeri boyunca üç kez ciddi şekilde yaralanmıştır. Savaşın sonunda savaşanların Sovyetler Birliği tarafından onurlandırmasına rağmen Sovyetler Birliği'nin kadınlarla erkeklere için eşit yaklaşmaması nedeniyle tekrar tekrar aday gösterilmesine rağmen reddedildi. Ancak, Mayıs 1990'da Cumhurbaşkanı Mikhail Gorbaçov tarafından Sovyetler Birliği Kahramanı madalyası verildi.

Savaş süresince kariyeri
------------------------

Leningrad'da doğan Yekaterina'nın ebeveynleri erken yaşta öldü ve Leningrad'da bir yetimhanesinde büyüdü.

Haziran 1941'de Rus-Alman Savaşı başladığında sadece on beş yaşındaydı,. Brest'e giderken seyahat ettiği bir trenin bombalanın ardından Smolensk'te askerlik hizmeti için gönüllü oldu. Yaşını iki yıl büyük göstererek askerlik şubesine başvurdu ancak reddedildi. Buna rağmen askeri bir hastane tarafından kabul edildi.

Çalıştığı hastane binası bombalandıktan sonra hastaları boşaltmak zorunda kaldı. Almanlar 1941 yazında Moskova'ya doğru ilerlemeye başladığında Kızıl Ordu'da saha doktoru olarak çalışmaya başladı (sağlık personeli son derece yetersizdi). Gagarin civarında savaşırken bacağından ciddi bir şekilde yaralandı ve iyileşmek için Urallar'a gönderildi.

Göreve döndüğünde, yaralı askerleri Stalingrad'dan Krasnoyarsk'a nakledilmesi için kullanılan Sovyet Donanması'nın bir hastane gemisi olan *Kızıl Moskova*'ya atandı. Burada baş astsubaylığa terfi etti.

Bununla birlikte, işinden sıkıldı ve Sovyet deniz piyadelerinden Azov Filosu ile cephe hizmeti için gönüllü oldu. Talebi başlangıçta reddedildi. Ardından Moskova'daki hükûmete başvurdu ve Şubat 1943'te 369. Bağımsız Deniz Piyade Taburu'na kabul edildi. Birimi Tuna Filosuna transfer edildikten sonra Romanya, Bulgaristan, Macaristan, Yugoslavya ve Avusturya üzerinde savaştı ve Viyana'da savaşı bitirdi.

İlk başta birimindeki erkekler tarafından memnuniyetle karşılanmadı ancak kısa sürede kendini kanıtladıktan sonra kabul edildi. Görevi erkek meslektaşlarıyla beraber düşman bölgesini izlemek ve bunun yanı sıra yaralıları tedavi etmek ve onları güvenli bir şekilde tahliye etmekti. Temrük'ün geri alınması ve Kerç Savaşı'na katıldığı için Yekaterina'ya ilk nişanı olan Vatanseverlik Savaşı Nişanı verildi.

Ağustos 1944'te Bilhorod-Dnistrovski şehrini geri alınması için düzenlenen komando tarzı bir operasyona katıldı. Birimi Dinyester haliçini lastik botlarda geçti ve düşmanın oluşturduğu yükseltiyi aştı. Yekaterina yükseltiye tırmanan ilk gruptaydı ve düşmanı yükseltiden kaçırmakla suçlandı. Tek başına müstahkem bir Alman pozisyonuna saldırdı, yaralı 17 erkeği tedavi etti ve onların güvenliğini sağlamalarına yardımcı oldu. Saldırıdaki rolü nedeniyle Yekaterina'ya Kızıl Bayrak Nişanı verildi.

Dört ay sonra Aralık 1944'te, birimi Yugoslavya'ya ilerledi. Hırvatistan'daki Ilok kalesine yapılan saldırı sırasında taktik saldırısı gerçekleştiren 50 denizciden biriydi. Birim, bulundukları Tuna üzerindeki adanın sular altında kalmasıyla ateş mevkileri olarak ağaçları kullanmak zorunda kaldı. Çatışmada Yekaterina elinden vuruldu. Birimdeki sadece 13 kişi yoğun çatışmadan sağ çıktı ve hepsi yaralıydı. Yaralılardan bazıları bulundukları ağaçlardan dondurucu suya düştüler. Ancak kalan yaralı askerler, Yekaterina'nın kemer ve tüfek sapanıyla ağaçlara bağlamasıyla kurtarıldı. Yedi asker onun tarafından kurtarıldı. Elindeki yaraya ek olarak pnömoni geçiren Yekaterina'nın hastaneye kaldırılması gerekti. Buna rağmen, izinsiz olarak hastaneden erken ayrıldı ve birimine geri döndü. Kahramanlığı için ikinci kez Kızıl Bayrak Nişanı aldı.

Savaş sonrası kariyeri ve tanınması
-----------------------------------

Yekaterina 9 Mayıs 2013 Zafer Geçit TörenindeYekaterina 9 Mayıs 2013 Zafer Geçit Töreninde
Mihaylova-Dyomina Kasım 1945'te terhis edildi ancak savaştan sonra Sovyet Kızılhaç ve Kızılay Derneği ile ilgili sağlık hizmetleri de dahil olmak üzere tıp mesleğinde çalışmaya devam etti. Savaş sırasındaki çalışmaları nedeniyle Uluslararası Kızılhaç Komitesi tarafından Florence Nightingale Madalyası verildi. 1950'de Sankt-Petersburg Devlet Tıp Akademisi'nden mezun oldu. 1985'te ise emekli oldu.

Ülkenin en yüksek unvanu olan Sovyetler Birliği Kahramanı için üç kez aday gösterildi, ancak her seferinde reddedildi. Sonunda 5 Mayıs 1990'da Cumhurbaşkanı Gorbaçov tarafından savaşın bitmesinin 45. yıl dönümünü kutlamak için çıkarılan bir kararla Sovyetler Birliği Kahramanı ilan edildi ve Altın Yıldız Madalyası ile Lenin Nişanı verildi. Yekaterina, 1991 yılında Sovyetler Birliği'nin dağılmasından önce onurlandırılan son kişilerden biriydi.

Yevdokiya Pasko'nun Ocak 2017'de ölmesiyle Yekaterina, İkinci Dünya Savaşı'da savaşan son yaşayan kadın Sovyetler Birliği Kahramanı oldu. Haziran 2019'da 93 yaşında öldü.

Ödülleri ve nişanları
---------------------

Yekaterina, aşağıdaki ödüllere ve nişanlara sahiptir:

* Florence Nightingale Madalyası (15 Mayıs 1979)
* Sovyetler Birliği Kahramanı (5 Mayıs 1990)
* Lenin Nişanı (5 Mayıs 1990)
* İki Kızıl Bayrak Nişanı (27 Eylül 1944 ve 8 Mart 1945)
* Vatanseverlik Savaşı Nişanı 1. sınıf ve 2. sınıf (1. sınıf - 11 Mart 1985; 2. sınıf - 15 Şubat 1944)
* Askeri Kahramanlık Madalyası (31 Ekim 1943)
* Viyana'nın Alınması Madalyası
* Königsberg'in Alınması Madalyası
* Budapeşte'nin Alınması Madalyası
* çeşitli yıl dönümü madalyaları

Kaynakça
--------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  "Arşivlenmiş kopya" Легендарная разведчица ограблена в Москве. *Novye Izvestia* (Rusça). 1 Temmuz 2008. 26 Eylül 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Ağustos 2011.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  Sakaida, Henry (2003). *Heroines of the Soviet Union 1941-45*. Oxford: Osprey Publishing. ss. 23-25. ISBN 978-1-84176-598-3.
3. ↑  Simonov & Chudinova 2017, s. 126.
4. 1 2  Simonov & Chudinova 2017, s. 129.
5. 1 2 3  Cook, Bernard A. (2006). *Women and war: a historical encyclopedia from antiquity to the present, Volume 1*. Santa Barbara, CA: ABC-CLIO. s. 554. ISBN 978-1-85109-770-8.
6. ↑  Simonov & Chudinova 2017, s. 128.
7. ↑  "Arşivlenmiş kopya" У Победы - женское лицо (Rusça). TV1. 8 Mayıs 2004. 29 Eylül 2012 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 21 Ağustos 2011.
8. ↑  "Пасько Евдокия Борисовна". *www.warheroes.ru*. 13 Mayıs 2003 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 9 Şubat 2018.
9. ↑  "Легендарный санинструктор морской пехоты ушла в бессмертие". 29 Temmuz 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 30 Eylül 2020.

### Bibliyografi

* Simonov, Andrey; Chudinova, Svetlana (2017). *Женщины - Герои Советского Союза и России*. Moskova: Russian Knights Foundation, Museum of Technology V. Zadorozhny. ISBN 9785990960701. OCLC 1019634607.