**Guido Cavalcanti** (d. 1255, Floransa - ö. 29 Ağustos 1300, Floransa), İtalyan şair. Dolce Stil Nuovo (Tatlı Yeni Üslup) akımının önde gelen şairlerindendir.  
 Günümüze 52 şiiri ulaşmıştır.
13. yüzyıl İtalyan Edebiyatının Dante'den sonra en önemli şairi kabul edilir.

Yaşamı
------

 Cavalcanti'nin doğduğu Floransa şehrini gösteren bir 15. yüzyıl tahta kalıp baskısı.
Guido Cavalcanti (y. 1255-1300), Floransalı varlıklı, seçkin ve siyasal açıdan etkili bir ailenin oğlu olarak dünyaya geldi; Orta Çağ İtalyan siyasetindeki katı Guelfo-Ghibellino kutuplaşması, yaşamını belirleyen en önemli etmenlerden biri oldu. 1260 yılındaki Montaperti yenilgisi üzerine, önde gelen Guelfolar (bu arada Guido’nun babası Cavalcante de' Cavalcanti) Floransa’dan sürüldü; 1266’da imparatorluk güçleri Benevento’da bozguna uğrayınca, bu kez Ghibellinolar Floransa’dan sürüldü. Yeni bir hükûmet kuran Guelfolar, kısmen evlilikler aracılığıyla, karşıt grupları uzlaştırma işini üstlendiler; Cavalcanti'nin 1267’de, ünlü Ghibellino önderi Farinata degli Uberti’nin (ö. 1264) kızı Beatrice'yle evlenmesi bu çabanın bir sonucudur. Nüfus kayıtlarından, Beatrice’nin Tancia ve Andrea adlarında iki çocuk dünyaya getirdiği biliniyor. Cavalcanti, 1284 yılında, tarihçi Dino Compagni ve Brunetto Latini’nin de yer aldığı Floransa Komünü Genel Meclisi üyeliğine atandı.  

13. yüzyılın sonunda Guelfolar da iki karşıt gruba ayrıldılar: Ghibellinolarla ittifaka giden Beyaz Guelfolar ile yayılmacı papalık politikasını destekleyen Siyah Guelfolar. Compagni’nin anlattığı bir olay, bu karşıtlığın ilginç bir örneğini oluşturur:

> 
> Guido Cavalcanti, Ortaçağ’ın ünlü hac merkezlerinden İspanya’daki Santiago de Compostela’ya giderken, karşıt gruptan Donati onu öldürtmeye kalkışır, ama başarılı olamaz. Floransa’ya dönüşünde olayı öğrenen Cavalcanti, yolda karşılaştığı Donati’ye elindeki kargıyı fırlatır, ancak isabet ettiremez; bunun üzerine çıkan kavgada elinden yaralanır.
> 
> 
> 

Cavalcanti'nin sürgüne gönderildiği Liguria bölgesindeki Sarzana kasabasının kalesi.
Guido’nun hac yolculuğunu yarıda bırakarak Nîmes’de noktaladığı ve Toulouse’da bir süre geçirdiği (29 ve 30 nolu şiirler) hemen hemen kesindir; şiirlerinden Toulouse’da La Daurade kilisesine gittiği ve Mandetta adını verdiği soylu bir kadınla ilişki kurduğu sonucu çıkar.
1300 yılında Siyahlar ile Beyazlar arasındaki bir çatışma, iki grubun önde gelenlerinin sürülmesiyle sonuçlanır, Guido Cavalcanti’nin de aralarında bulunduğu bir grup Floransalı, Sarzana’ya sürülür; sürgüne gönderilenler, kısa bir süre sonra, bulundukları yerin sağlıksız olması nedeniyle geri çağrılırlar. Guido, Sarzana’dan hasta döner; olasılıkla orada yakalandığı bir hastalıktan ötürü bir süre sonra (29 Ağustos 1300) yaşamını yitirir. Gerek çağdaşları, gerek sonraki kuşaklar, Cavalcanti’den hırslı, ancak büyük entelektüel yetenekleri olan bir insan olarak söz ederler.  

Dino Compagni’ye göre:

"Nazik ve cesur, ancak başkalarını hor gören, yalnız ve kendini çalışmaya vermiş" bir kişidir.
Giovanni Villani’ye göre:

"Aşırı duyarlı ve kolay öfkelenen birisi olmakla birlikte, bir filozof olarak birçok konuda başarılı bir insan"dır.
Boccaccio'ya göre (Decameron’da):

"Dünyadaki en iyi mantıkçılardan biri, en iyi doğa filozofu,. .. seçkin, saygılı, güzel konuşan bir insan"dır.
*Rime*, 1813

Şiirinin kökleri
----------------

Ortaçağ Provans şiirinin ilk şairi kabul edilen Akitanya Dükü IX. Guillaume
Cavalcanti şiirinin üç ana kaynağı olduğu söylenebilir:

* Orta Çağ Provans Şiiri
* Sicilya Okulu
* Dolce Stil Nuovo

"Donna me prega"
----------------

Cavalcanti şiirlerinin modern basımlarındaki 27 nolu şiir, genellikle *Donna me prega* ("Kadınım emrettiği için bana") olarak bilinen *canzone*'dir. Şiir şu dizelerle başlar:

> 
> Kadınım emrettiği için bana, bir ârazdan  
> 
> söz edeceğim, çoğu zaman dizginlenemez o,  
> 
> ve öyle yücedir ki aşk derler adına:  
> 
> inkâr eden, hakikatini hissedebilse!
> 
> 
> 

Bu dizeler, bir bakıma, şiirin konusunu da açıklar: Aşkın ne olduğu. Cavalcanti'nin şiirinde bu temayı şu sekiz soru çerçevesinde irdelediği söylenebilir:

* aşkın nerede bulunduğu
* aşkı kimin var ettiği
* aşkın "erdeminin" ne olduğu
* aşkın "gücünün" ne olduğu
* aşkın "özünün" ne olduğu
* aşkın "etkilerinin" veya "hareketlerinin" ne olduğu
* aşkın verdiği zevkin ne olduğu
* aşkın görünüp görünemeyeceği

Şiirinin sanatsal özellikleri
-----------------------------

### Aşk

Cavalcanti’nin şiirlerinin önemli bir bölümü aşk hakkındadır: Aşkın gizemli başlayışı, yüceltilişi, yarattığı çeşitli ruh halleri ve yol açtığı acı çekiş ile yakınma. Bu niteliğiyle Cavalcanti’nin şiirleri, Orta Çağ Provans Şiiri'ne özgü büyük konu çeşitliliğinin kapsamının daraltılmasını gösterir; bu, öteki Tatlı Yeni Üslup şairleri üzerinde etkisini göstermiş, daha sonra Petrarca ve onun izinden giden sayısız şair, şiirlerinde aşk konusunu işlemeye devam etmiştir. Cavalcanti’nin günümüze ulaşan şiirlerinde de farklı temaları içerenleri olmakla birlikte, yapıtın temelini aşk hakkındaki şiirler oluşturur. İlk dört şiirine bakacak olursak, Cavalcanti'nin aşka yaklaşımını açıkça görebiliriz: Güzel bir kadın belirir; şair bunun yarattığı hayranlık, şaşkınlık ve coşkuyu dile getirir. Ne var ki, bu hayranlık yerini derin düşünmeye (*contemplatio*) bırakır; deneyimin yerini düşünme, kuşku, yeni bir niteliğe bürünen duygu-heyecanlar alır. Cavalcanti’yi asıl ilgilendiren, aşkın neden olduğu çeşitli ruh halleridir: Karşılık görme umudu, yakarma, değersizlik duygusu (acı çekme, umutsuzluk), kuşkucu bir yaklaşım ve neredeyse bilimsel bir gözlemcinin incelediği nesneye olan uzaklığı.

### Düşünsel arka plan

Cavalcanti şiirinin düşünsel kaynakları arasında, büyük bir olasılıkla Galenos’un tıp konusundaki görüşleri, Arap kültürü, klasik mitlerle karakterler ve Andreas Capellanus’un saraylı aşkı kavramının manifestosu kabul edilen *De Amore*'si (Aşk Üzerine) vardır. Keza, şiirlerinde sıkça rastladığımız tin (*spirito*) ya da küçük tin / tincik (*spiritello*) kavramı, Aristoteles’ten ve zihin-beden etkileşimini, dışsal dünyaya ilişkin algılamaların nasıl içselleştirildiğini açıklamaya çalışan Orta Çağ tıp fizyolojisinden alınmıştır.

### Kalp ile göz

Cavalcanti şiirinde aşkla ilgili iki temel organın, kalp ile gözün merkezi bir yeri vardır:

* İlk olarak, imgenin göze doğrudan çarpması gelir.
* Sonra, imgeyi algılama ve üzerinde düşünme şeklindeki psikolojik-fizyolojik süreç.

Cavalcanti, aşkın özünü keşfetmek amacıyla, aşk deneyimini, âşık olma adını verdiğimiz o gizemli anda askıda tutuyor gibidir. Araştırdığı gizemlerden biri, bu sürecin nasıl kaçınılmaz olarak beden ile ruhu işin içine kattığı, görülen fiziksel imgenin nasıl zihinsel bir imgeye dönüştüğü, bir varlığın nasıl bir arzu nesnesi haline geldiğidir. Daha sonraki Petrarca tarzında, güzel imgenin doğrudan gözlerden geçip, kalpteki yerini bulmasıyla, süreç hızlandırılıp basitleştirilmiş olacaktır. Buna karşılık, Cavalcanti âşık olma sürecindeki her evreyi tek tek ele alır, inceden inceye işler.

Şiirinin biçimsel özellikleri
-----------------------------

### Koşuk tekniği

#### *versa* (hece sayısı)

***Versa***, bir dizedeki belirli hece sayısıdır. İtalyancada, bir dizenin adı, son vurgulu heceye kadar hecelerin sayılması ve buna bir eklenmesi yoluyla belirlenir. Örneğin:

* *sull’affanoso petto* dizesi yedi hece içerir ve ***settenario*** (yedi heceli) olarak adlandırılır;
* *sparsa le trecce morbide / stende l’estremo vel* dizeleri ise sırasıyla sekiz ve altı hece içerir; ancak bu dizeler de ***settenario*** olarak adlandırılır, çünkü son vurgulu heceleri altıncı hecedir ve buna bir eklenir. İlk dizede *morbide* sözünün *mor-* hecesi; ikinci dizede ise *velo* sözcüğünün kısaltılmış hali olan *vel* hecesi vurguludur.

İtalyan şiirinde hecelerin sayılmasında bu dile özgü bazı özellikler vardır. Diftonglar tek hece sayılır; örneğin, *maestro* sözcüğündeki *ae* diftongtur, bu yüzden sözcük iki heceli kabul edilir. Hece sayımını etkileyen diğer unsurlar şunlardır: ***elisione*** (son ünlü düşmesi), ***sinalefe*** (hece kaynaşması) ve ***dieresi*** (ikilenme).

#### *elisione* (son ünlü düşmesi)

***Elisione***, bir sözcüğün ünlüyle bitmesi ve bir sonraki sözcüğün ünlüyle başlaması durumunda, ses açısından ilk sözcüğün sonundaki ünlünün kaldırılması işlemidir; örneğin:

* Cavalcanti’nin *Chi è questa che vèn, ch’ogn’om la mira* dizesinde, *che*'nin *e* harfiyle *ogni*'nin *i* harfi, bu iki sözcükten sonraki sözcüklerin ünlüyle başlaması nedeniyle kaldırılmıştır.

#### *sinalefe* (hece kaynaşması)

***Sinalefe***, bir sözcüğün sonundaki bir ünlüyle bir sonraki sözcüğün başındaki ünlünün birleştirilmesidir. Son ünlü düşmesinden farklı olmakla birlikte, sonuç aynıdır: İki ünlü tek ünlü sayılır; örneğin:

* *e ciò che luce ed è bello a vedere* dizesinde, *luce* ile *bello* sözcüklerinin son ünlüleri, onları izleyen sözcüklerin ilk hece ünlüleriyle diftong oluşturur ve tek hece sayılır.

#### *dieresi* (ikilenme)

***Dieresi***, bir diftongtan iki hece yapmaktır. Örneğin:

* *fue la mia disïanza*'da, *disïanza* sözcüğünün *ï* ve *a* harfleri iki ayrı hece sayılır; ancak okunuşları değişmez.

İtalyan dize türleri iki heceden on iki heceye çeşitlilik gösterir. Hece sayısına göre bunlar, sırasıyla şöyle adlandırılır:

* bisillabo (iki heceli)
* ternario (üç heceli)
* quaternario (dört heceli)
* quinario (beş heceli)
* senario (altı heceli)
* settenario (yedi heceli)
* ottonario (sekiz heceli)
* novenario (dokuz heceli)
* decasillabo (on heceli)
* endecasillabo (on bir heceli)

Dante *endecasillabo*'yu dizelerin en soylu, en güzel ve en verimli olanı olarak görmüştür. Bu on bir heceli dize, bir *ternario*, bir *quaternario* veya bir *quinario* ile eşleştirilen bir *settenario*'dan oluşur (eşleştirmeyi, son ünlü düşmesi, hece eklemesi uygulanması veya hecelerin olduğu gibi korunması belirler). Yedi heceli dizeyle eşleştirilen üç daha küçük dizeden her birinin ayrı bir vurgu düzeni olduğundan; *endecasillabo* daha kısa, ritmi belirli dizelere oranla daha geniş bir anlatım olanağı ve ritim çeşitlemesi içerir.  

Cavalcanti, *sonetto*'larını, *canzone*'lerini ve *ballata*'larından bazılarını *endecasillabo* ile yazmış; öteki *ballata*'larında ve *stanza isolata*'larında, döneminin geleneğine uyarak, *quinario*, *settenario* ve *novenario*'yu kullanmıştır. *Mottetto*'su farklı dizelerden oluşan bir düzen sergiler.

#### *strofa* (kıta)

***Strofa***, bir uyak düzeniyle birbirine bağlı belli sayıda dizeden oluşur. Bilindiği gibi uyak, iki sözcüğün ünlülerinin ve ünsütlerinin eşleştirilmesidir. Sözgelimi:

* *dolore* ile *amore* sözcükleri ya da
* *maestra*, *finestra* ve *ginestra* sözcükleri uyaklıdır.

En yalın *strofa*, iki uyaklı dizeden oluşan *distico*'dur. *Distico*'nun uyak düzeni AA BB CC DD’dir. İtalyanlar bu düzene *rima baciata* adını verirler.  

*Terzina*, üç dizeden oluşan *strofa*'dır. Birinci dizenin üçüncü dizeyle uyaklı olduğu kıtaya *rima incatenata* denir. Bu kıtanın uyak düzeni ABA BCB CDC DED’dir.  

*Quartina*, dört uyaklı dizeden oluşur. Uyak düzeni ABBA (*rima incrociata*) veya ABAB'dir (*rima alternata*). Bir *sonetto*’nun ilk iki *strofa*'sında, iki eşleşen *quartina* kullanılır. *Strofa*'nın dize sayısı, aynı zamanda adını belirler:

* *quinta rima* (beş dizeli)
* *sestina* (altı dizeli)
* *settima rima* (yedi dizeli)
* *ottava* (sekiz dizeli) ve
* *nona rima* (dokuz dizeli).

### Şiir biçimleri

#### *sonetto* (sone)

***Sonetto***, on dört dizeli bir şiirdir; iki *quartina* ile iki *terzina*'dan oluşur. Bununla birlikte, bu biçim kesin değildir. Soneyi, bir *ottava* ile bir *sestina*'dan oluşmuş olarak da düşünebiliriz. *Quartina*'ların iki değişik uyak kalıbı olabilir: ABAB ABAB veya ABBA ABBA. İki *terzina*'nın uyak düzeninde daha büyük bir çeşitlilik görülür: CDE CDE; CDE DCD; CDD CDD; CDE CDE veya CDE EDC (*rima invertita*). Ayrıca, sonenin, *sonetto caudato* adı verilen bir biçimi daha vardır; *sonetto caudato*, kurallı bir soneye bir *distico*'nun eklenmesiyle oluşur, bu yüzden toplam dize sayısı on altıdır. Bir başka sone biçimi *sonetto doppio* veya *sonetto rinterzato*'dur. Guido Orlandi’nin Cavalcanti’ye yanıtında kullandığı bu biçim (48b), düzenli bir sonenin içine yerleştirilen bir *sestina*'dan oluşur, ancak Orlandi 6 yerine 8 dize ekleyerek bu biçimi süsler: AaBAaB AaBAaB (b)CcDdC (c)DdCcD.

#### *canzone*

*Canzone*, Dante'ye göre bütün şiir biçimlerinin en soylusudur. Cavalcanti bu biçimi aşk üzerine iki "felsefî" sorgulamasında kullanır: *Io non pensava che lo cor giammai* (9) ile *Donna me prega* (27). *Canzone*, *stanza* adı verilen bir dizi *strofa*'dan oluşur. *Donna me prega*'da olduğu gibi bazı *canzone*'ler, *commiato* veya *congedo* adı verilen tek bir *strofa* içerebilir. Kıtalar yapısal değişiklikler gösterseler de, her zaman iki kısımdan oluşurlar: İki *piede*'ye bölünen bir *fronte* ile iki *volta*'ya bölünen bir *sirma*. *Fronte* ile *sirma*, *chiave* veya *diesis* adı verilen ve *fronte*'nin son dizesiyle uyaklı tek bir dizeyle birbirine bağlanabilir, ancak Cavalcanti bu tekniği kullanmamıştır. *Io non pensava che lo cor giammai* (9) şu örüntüyü izler: *Fronte*'nin iki *piede*'sinde ABBC BAAC; *sirma*'nın iki *volta*'sında ise DeD FeF. Bu şiirde, *Donna me prega*'nın aksine *congedo* yoktur.

#### *ballata*

*Ballata*, *ripresa* adı verilen kısa bir *strofa* ile başlar; bunu, *mutazione* adı verilen iki eşit kıta izler, onların ardından bir *volta* ya da *sirma* gelir. *Ripresa*'nın son dizesi, *volta*'nın son dizesiyle uyaklıdır. *Ripresa*'nın çeşitli adları vardır:

* Yalnızca bir quinario, settenario veya ottonario’dan oluşuyorsa ballata minima
* Bir *endecasillabo*'dan oluşuyorsa *ballata piccola*
* İki dizeden oluşuyorsa *ballata minore*
* Üç dizeden oluşuyorsa *ballata mezzana* veya *ballata media*
* Dört veya daha fazla dizeden oluşuyorsa *ballata stravagante*

Tamamen teknik adlandırmalar olan bu adların *ballata*'nın estetik değerine ilişkin herhangi bir önyargıyı göstermediğine dikkat edilmelidir. Orta Çağ şiiri müzikle yakından bağlantılı olmakla birlikte, müzikle sergilenebilecek tek İtalyan şiir biçimi *ballata*'dır. Bir solocu *stanza*'ları söylerken, koro bir halka halinde onun çevresinde dans eder ve her *stanza*'nın sonunda *ripresa*'yı söylerdi.

Decameron'un bir öyküsünde Cavalcanti
-------------------------------------

Boccaccio'nun Decameron'undaki öykülerden birinde (6. Gün, 9. Öykü) Cavalcanti’den söz edilir. Calvino'nun *Amerika Dersleri*'nde belirttiği gibi, Boccaccio şairi bize, "bir kilisenin önündeki mermer mezarlar arasında dolaşan, derin düşüncelere dalmış, ağırbaşlı bir filozof olarak sunar. Floransa’nın zengin ve şık gençleri atlarıyla şehirde dolaşıyor, kendilerine hep yeni davet imkânları yaratma peşinde, toplu halde bir eğlenceden ötekine gidiyorlardı. Bu gençler, Cavalcanti’den pek hoşlanmıyorlardı; çünkü zengin ve zarif bir kişi olmasına karşın, onlarla yiyip içip eğlenmeyi asla kabul etmiyordu. Ondan hoşlanmamalarının ikinci bir nedeni de, gizemli felsefesinin tanrıtanımaz olduğu yolundaki kuşkulardı":

 Cavalcanti ile neşeli ya da savurgan çete olarak bilinen soylu, varlıklı, "şamatacı" gençler (*Decameron'*un Cavalcanti'den söz eden öyküsünü gösteren 15. yüzyıl minyatürü).

> 
> Şimdi, bir gün Guido, Orto San Michele’den yola çıkıp, Corso degli Adimari’den geçerek San Giovanni’ye kadar geldi; bugün Santa Reparata’da bulunan büyük mermer lahitlerin ve San Giovanni civarındaki başka birçok mezarın arasından geçtiği için, sık sık bu yoldan yürürdü. Guido, orada dikili duran porfir sütunlar, lahitler ve San Giovanni’nin kilitli kapısı arasında dolaşırken, Messer Betto ve arkadaşları atlarına binmiş, Santa Reparata Meydanı’ndan geçiyorlardı. Guido’yu o mezarların arasında görünce: "Gidip şuna haddini bildirelim," dediler. Ve atlarını mahmuzlayıp, daha Guido ne olup bittiğini anlamadan, şaka yollu bir saldırıyla yanında bitiverdiler. "Guido, grubumuza katılmayı reddediyorsun; iyi güzel de, Tanrı’nın var olmadığını kanıtladığında, eline ne geçecek?" dediler.
> Guido çevresinin sarıldığını görünce, hemen karşılık verdi: "Beyler, kendi evinizde istediğinizi söyleyebilirsiniz bana." Sonra elini o yüksek mezar taşlarından birine dayadı, çok hafif olduğu için, bir sıçrayışta kendini öteki tarafa attı, ellerinden kurtulup kendi yoluna gitti.
> 

Gene Calvino yukarıda sözünü ettiğimiz yapıtında, buradaki jesti Cavalcanti'nin İbn Rüştçü felsefesine bağlar; Cavalcanti, gençlere şöyle demek istiyor gibidir:

> 
> Bireysel ruh, evrensel anlığın bir parçasıdır: Mezarlar sizin evinizdir, benim değil, çünkü zihnin düşünme yetisiyle evrensel düşünceye ulaşan kişi, bedensel ölümü aşmış demektir.
>

Türkçede Cavalcanti
-------------------

Cavalcanti'nin şiirleri iki dilli bir basımla (İtalyanca metinler ile Türkçe çevirileri) Türkçeye çevrilmiştir:

* Guido Cavalcanti, *Bütün Şiirleri*, çev. Kemal Atakay (Ankara: İmge Kitabevi, 1997).

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* BIBSYS: 90320788
* BNE: XX884116
* BNF: cb121465306 (data)
* CANTIC: a10809661
* GND: 118519778
* ISNI: 0000 0001 1797 618X
* LCCN: n50035841
* MusicBrainz: 38083579-d532-4bac-92aa-56e4ef0d58e7
* NKC: xx0020544
* NLA: 35816992
* NLI: 987007259427605171
* NSK: 000107925
* NTA: 068672543
* SELIBR: 252627
* SUDOC: 02994807X
* Trove: 1100975
* VIAF: 12286276
* WorldCat: viaf-86760252

 |