**Midnight Oil** (gayri resmi olarak "**The Oils**" olarak bilinir), Peter Garrett (vokaller, mızıka), Rob Hirst (davul), Jim Moginie (gitar, klavye) ve Martin Rotsey'den (gitar) oluşan Avustralyalı bir rock grubudur. Grup, 1972'de Sidney'de Hirst, Moginie ve orijinal basçı Andrew James tarafından **Farm** olarak kuruldu: ertesi yıl Garrett'e katıldılar, 1976'da isimlerini değiştirdiler ve bir yıl sonra Rotsey'i işe aldılar. Peter Gifford, 1980'den 1987'ye kadar basçı olarak görev yaptı ve ardından 2020'deki ölümüne kadar rolü Bones Hillman üstlendi. Midnight Oil, 2022 itibarıyla dünya çapında 20 milyondan fazla albüm sattı.

Midnight Oil, kendi adını taşıyan ilk albümlerini 1978'de çıkardı ve ana akım medyanın kabul görmemesine rağmen anavatanlarında bir kült kazandı. Grup, "Power and the Passion" ve "US Forces" single'larını çıkaran 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 (1982) albümleriyle Avustralasya'da daha büyük bir popülerlik kazandı - ve ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'nde bir izleyici kitlesinin ilgisini çekmeye başladı. İlk Avustralya bir numaralı albümlerini 1984'te Red Sails in the Sunset ile elde ettiler ve EP Species Deceases (1985) ile anavatanlarının single listesinde altı hafta zirvede kaldılar.

Grup, 1987 tarihli Diesel and Dust albümüyle dünya çapında ilgi topladı. "The Dead Heart" ve "Beds Are Burning" single'ları yerli Avustralyalıların kötü durumunu aydınlattı ve ikincisi birçok ülkede bir numaraya yükseldi. Midnight Oil, Blue Sky Mining (1990) ve Earth and Sun and Moon (1993) ile küresel başarısını sürdürdü - her biri "Blue Sky Mine" ve "Truganini'deki uluslararası hit single'larla desteklendi.", sırasıyla - ve 2002'de dağılana kadar Avustralya'da müthiş bir albüm listesi varlığı olarak kaldı. Grup, 2000'lerin geri kalanında ara sıra konserler verdi ve 2016'da tam ölçekli bir reform duyurdu. Grup, 15. ve son stüdyo albümleri Resist'i yayınladı. 18 Şubat 2022'de ve beraberindeki bir turu duyurdu.

Grubun müziği genellikle siyasi konuları gündeme getiriyor ve birçok amaca destek veriyorlar. On bir ARIA Ödülü kazandılar ve 2006'da ARIA Hall of Fame'e dahil edildiler. Midnight Oil'in mirası, 1970'lerin sonlarından bu yana, ekibin bir etki olarak anılması ve şarkılarının çok sayıda popüler sanatçı tarafından coverlanmasıyla büyüdü. Grup, stüdyo çıktılarının yanı sıra, Garrett'ın çılgın dansını sergileyen enerjik canlı performanslarıyla da kutlanıyor. Guardian yazarı Andrew Street, Midnight Oil'i "Avustralya'nın en sevilen gruplarından biri" olarak nitelendirdi.

Kaynakça
--------

1. ↑  "Marbecks >> Resist – Midnight Oil". *marbecks.co.nz*. 25 Şubat 2022 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Mart 2022.
2. ↑  "Midnight Oil Confirm Final Tour and New Album". *Ultimate Classic Rock*. 27 Kasım 2021. 27 Kasım 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 8 Mart 2022.

| * g
* t
* d
Sidney Barış Ödülü sahipleri |
| --- |
| 
* Muhammed Yunus (1998)
* Desmond Tutu (1999)
* Xanana Gusmão (2000)
* William Deane (2001)
* Mary Robinson (2002)
* Hanan Aşravi (2003)
* Arundhati Roy (2004)
* Olara Otunnu (2005)
* Irene Khan (2006)
* Hans Blix (2007)
* Pat Dodson (2008)
* John Pilger (2009)
* Vandana Shiva (2010)
* Noam Chomsky (2011)
* Sekai Holland (2012)
* Cynthia Maung (2013)
* Julian Burnside (2014)
* George Gittoes (2015)
* Naomi Klein (2016)
* Black Lives Matter (2017)
* Joseph Stiglitz (2018)
* #MeToo Movement (2019)
* Midnight Oil (2020)
* *Uluru Statement from the Heart* (2021–22)
* Nazanin Boniadi (2023)

 |

| * g
* t
* d
Yılın Albümü ARIA Ödülü |
| --- |
| 
* *Whispering Jack* by John Farnham (1987)
* *Man of Colours* by Icehouse (1988)
* *Temple of Low Men* by Crowded House (1989)
* *Matchbook* by Ian Moss (1990)
* *Blue Sky Mining* by Midnight Oil (1991)
* *Baby Animals* by Baby Animals (1992)
* *Hepfidelity* by Diesel (1993)
* *The Honeymoon Is Over* by The Cruel Sea (1994)
* *Don't Ask* by Tina Arena (1995)
* *Hourly, Daily* by You Am I (1996)
* *Savage Garden* by Savage Garden (1997)
* *Unit* by Regurgitator (1998)
* *Internationalist* by Powderfinger (1999)
* *Reflector* by Killing Heidi (2000)
* *Odyssey Number Five* by Powderfinger (2001)
* *Barricades & Brickwalls* by Kasey Chambers (2002)
* *Vulture Street* by Powderfinger (2003)
* *Get Born* by Jet (2004)
* *The Sound of White* by Missy Higgins (2005)
* *Tea & Sympathy* by Bernard Fanning (2006)
* *Young Modern* by Silverchair (2007)
* *Apocalypso* by The Presets (2008)
* *Walking on a Dream* by Empire of the Sun (2009)
* *Down the Way* by Angus & Julia Stone (2010)
* *Moonfire* by Boy & Bear (2011)
* *Making Mirrors* by Gotye (2012)
* *Lonerism* by Tame Impala (2013)
* *1000 Forms of Fear* by Sia (2014)
* *Currents* by Tame Impala (2015)
* *Skin* by Flume (2016)
* *Go Farther in Lightness* by Gang of Youths (2017)
* *Love Monster* by Amy Shark (2018)
* *A Place We Knew* by Dean Lewis (2019)
* *The Slow Rush* by Tame Impala (2020)
* *Smiling with No Teeth* by Genesis Owusu (2021)
* *Gela* by Baker Boy (2022)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Otorite kontrolü Bunu Vikiveri'de düzenleyin | 
* BIBSYS: 7076688
* BNF: cb13904994r (data)
* GND: 1217762-3
* ISNI: 0000 0001 2248 258X
* LCCN: nr89017258
* MusicBrainz: 05072650-4b05-4e8b-83d0-dba2576e306a
* NKC: xx0027851
* SUDOC: 259327921
* Trove: 488937
* VIAF: 126814996
* WorldCat: lccn-nr89017258

 |