Olaylar
-------

Güneş döngüsü manyetik aktiviteyi yansıttığı için, güneş lekeleri ve koronal kütle atımları dahil olmak üzere çeşitli manyetik güneş olayları olarak güneş döngüsünü takip eder.

### Güneş lekeleri

John of Worcester Günlükleri'ndeki bir güneş lekesinin çizimi.
Güneş'in görünen yüzeyi, fotosfer, daha fazla güneş lekesi olduğunda daha aktif bir şekilde yayılır. Güneş parlaklığının uydudan izlenmesi, Schwabe döngüsü ile parlaklık arasında tepeden tepeye yaklaşık% 0,1'lik bir genlik ile doğrudan bir ilişki ortaya koydu. Büyük güneş lekesi grupları Dünya'nın görünümü boyunca döndüğünde, 10 günlük bir zaman ölçeğinde parlaklık % 0,3'e kadar azalır ve büyük güneş lekesi gruplarıyla ilişkili faktörler nedeniyle 6 aya kadar% 0,05'e kadar artar.

Günümüzde en iyi bilgi, güneş "yüzey" manyetik alanının görülebildiği MDI manyetogramı gibi SOHO'dan (Avrupa Uzay Ajansı ve NASA'nın ortak bir projesi) gelmektedir.

Her döngü başladığında, güneş lekeleri orta enlemlerde belirir ve ardından minimum solar değere ulaşılana kadar ekvatora yaklaşır ve yaklaşır. Bu desen, en iyi sözde kelebek diyagramı biçiminde görselleştirilebilir. Güneş görüntüleri enlemsel şeritlere bölünür ve güneş lekelerinin aylık ortalamalı kısmi yüzeyleri hesaplanır. Bu, renk kodlu bir çubuk olarak dikey olarak çizilir ve bu zaman serisi diyagramını oluşturmak için işlem her ay tekrarlanır.

 Güneş lekesi kelebek diyagramının bu versiyonu, NASA Marshall Uzay Uçuş Merkezi'ndeki güneş grubu tarafından oluşturuldu. En yeni sürüm solarcyclescience.com 9 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. adresinde bulunabilir.
Manyetik alan değişiklikleri güneş lekelerinde yoğunlaşırken, daha küçük büyüklükte de olsa tüm güneş benzer değişikliklere uğrar.

 Güneş manyetik alanının radyal bileşeninin, ardışık güneş dönüşü üzerinden ortalaması alınan zamana karşı güneş enlem diyagramı. Güneş lekelerinin "kelebek" imzası, düşük enlemlerde açıkça görülebilir. NASA Marshall Uzay Uçuş Merkezi'ndeki güneş grubu tarafından yapılan diyagram. En yeni sürüm solarcyclescience.com 9 Kasım 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi. adresinde bulunabilir.
### Koronal kütle çıkarma

Güneş manyetik alanı koronayı yapılandırır ve ona güneş tutulmaları sırasında görülebilen karakteristik şeklini verir. Karmaşık koronal manyetik alan yapıları, güneş yüzeyindeki sıvı hareketlerine ve güneşin iç kısmındaki dinamo eylemi tarafından üretilen manyetik akının ortaya çıkmasına yanıt olarak gelişir. Henüz ayrıntılı olarak anlaşılamayan nedenlerden dolayı, bazen bu yapılar stabiliteyi kaybederek gezegenler arası boşluğa koronal kitle püskürtmelerine veya morötesi ve X-ışını radyasyonunun yanı sıra enerji parçacıklarının ani lokalize manyetik enerji salınımının neden olduğu parlamalara yol açar. Bu patlama olayları, Dünya'nın üst atmosferi ve uzay ortamı üzerinde önemli bir etkiye sahip olabilir ve şu anda uzay havası olarak adlandırılan şeyin birincil itici güçleridir .

Koronal kütle atımlarının ve işaret fişeklerinin meydana gelme sıklığı, döngü tarafından büyük ölçüde değişebilir. Herhangi bir boyuttaki işaret fişekleri, solar maksimumda minimumdan 50 kat daha sıktır. Büyük koronal kütle püskürtmeleri, maksimum güneş enerjisinde günde ortalama birkaç kez meydana gelir, güneş minimumda birkaç günde bire kadar düşer. Bu olayların boyutu, hassas bir şekilde güneş döngüsünün aşamasına bağlı değildir. Aralık 2006'da solar minimuma çok yakın olan üç büyük X-sınıfı parlama; 5 Aralık'taki bir X9.0 parlaması, rekor seviyedeki en parlak parlamalardan biri olarak durmaktadır.

Desenler
--------

 Üç güneş döngüsüne genel bir bakış, güneş lekesi döngüsü, galaktik kozmik ışınlar ve yakın uzay ortamımızın durumu arasındaki ilişkiyi gösterir.
Waldmeier etkisi, daha büyük maksimum genlikli döngülerin maksimumlarına ulaşmak için daha küçük genlikli döngülerden daha az zaman alma eğiliminde oldukları gözlemini adlandırır; maksimum amplitüdler, öngörüde bulunmaya yardımcı olarak, önceki döngülerin uzunluklarıyla negatif olarak ilişkilidir.

Solar maksimumları ve minimumları, solar döngülerinden daha büyük zaman ölçeklerinde de dalgalanmalar sergiler. Artan ve azalan trendler bir asır veya daha uzun süre devam edebilir.

Schwabe Döngüsü, adını Wolfgang Gleißberg'den alan 87 yıllık (70-100 yıllık) **Gleissberg** döngüsünün bir genlik modülasyonu olduğu düşünülmektedir. Gleissberg döngüsü, bir sonraki solar döngüsünün, 2010'da yaklaşık 145 ± 30'luk bir maksimum düzleştirilmiş güneş lekesi sayısına sahip olduğunu (bunun yerine 2010, döngünün minimum solar değerinden hemen sonraydı) ve sonraki döngünün 2023'te maksimum yaklaşık 70 ± 30'a sahip olduğunu ima etti.

Korona ve Heliosfer'deki manyetik alanlardaki asırlık varyasyonlar, buz tabakaları ve ağaç halkaları gibi karasal rezervuarlarda depolanan Karbon-14 ve berilyum-10 kozmojenik izotopları  ve köprü oluşturan Jeomanyetik fırtına aktivitesinin tarihi gözlemleri kullanılarak tespit edilmiştir. kullanılabilir kozmojenik izotop verilerinin sonu ile modern uydu verilerinin başlangıcı arasındaki zaman boşluğu.

Bu varyasyonlar, güneş atmosferinin tepesinden Heliosfer'e manyetik akının ortaya çıkışını ölçmek için manyetik akı süreklilik denklemleri ve gözlemlenen güneş lekesi sayılarını kullanan modeller kullanılarak başarıyla yeniden oluşturulmuş, güneş lekesi gözlemleri, jeomanyetik aktivite ve kozmojenik izotoplar Güneş aktivitesi değişikliklerinin yakınsak bir anlayışını sunar.

2.300 yıllık Hallstatt solar değişim çevrimi.
### Varsayımlı döngüler

Yaklaşık 11 (22) yıllık güneş lekesi döngüsünden daha uzun periyotlarla güneş aktivitesinin periyodikliği önerilmiştir, şunları içerir:

210 yıllık Suess döngüsü  (diğer adıyla "de Vries döngüsü", adı sırasıyla Hans Eduard Suess ve Hessel De Vries'den alınmıştır ) radyokarbon çalışmalarından kaydedilmiştir, ancak 400 yıllık güneş lekesi kaydında "Suess Döngüsüne dair çok az kanıt" görünmektedir.

Hallstatt döngüsünün (adını Avrupa'da buzulların ilerlediği serin ve yağışlı bir dönemin adı verilen) yaklaşık 2.400 yıl sürdüğü varsayılıyor.

105, 131, 232, 385, 504, 805 ve 2.241 yıllık karbon-14 döngülerinde, muhtemelen diğer kaynaklardan türetilen döngülerle eşleşen gözlenmiştir. Damon ve Sonett  208 ve 88 yıllık karbon 14 tabanlı orta ve kısa vadeli varyasyonlarını önermişlerdir; 208 yıllık dönemi modüle eden 2300 yıllık bir radyokarbon dönemi öneriyor.

Üst Permiyen'de 240 milyon yıl önce, Kastilya Formasyonunda oluşan mineral tabakaları 2.500 yıllık döngüleri göstermektedir.

Güneş manyetik alanı
--------------------

Güneş'in manyetik alanı, atmosferini ve dış katmanlarını korona boyunca ve güneş rüzgarına kadar yapılandırır. Uzay-zamansal değişimleri çeşitli ölçülebilir güneş olaylarına yol açar. Diğer güneş olayları, birincisi için enerji kaynağı ve dinamik motor görevi gören döngü ile yakından ilgilidir.

Yıllar boyunca yayınlanan birçok spekülatif makale ile gezegenlerin güneş döngüsü üzerinde bir etkiye sahip olabileceği uzun süredir teorize edilmiştir. 1974'te bu fikre dayanan *Jüpiter Etkisi* adlı en çok satan bir şirket vardı. Örneğin, Güneş'in derinliklerinde küresel olmayan bir takoklin tabakası üzerine gezegenlerin uyguladığı torkun güneş dinamosunu senkronize edebileceği önerildi . Bununla birlikte, sonuçlarının  yanlış uygulanmış yumuşatma yönteminin, örtüşmeye yol açan bir artefaktı olduğu gösterilmiştir. Yine de, gezegensel kuvvetlerin güneş üzerindeki varsayılan etkisini (bariz merkezin etrafındaki hayali hareketi dahil) öneren çalışmalar, bunun için nicel bir fiziksel mekanizma olmasa da ara sıra ortaya çıkmaya devam ediyor . Bununla birlikte, güneş değişkenliğinin  esasen stokastik ve tek bir güneş döngüsünün ötesinde öngörülemez olduğu bilinmektedir, bu da güneş dinamosu üzerindeki deterministik gezegensel etki fikriyle çelişir. Dahası, modern dinamo modelleri, herhangi bir gezegensel etki olmaksızın güneş döngüsünü tam olarak yeniden üretir  Buna göre, güneş dinamosu üzerindeki gezegensel etkinin marjinal olduğu ve *Occam'ın jilet* ilkelerine aykırı olduğu düşünülmektedir.

Kaynakça
--------

1. ↑  Willson (1991). "The Sun's luminosity over a complete solar cycle". *Nature*. **351** (6321): 42-4. doi:10.1038/351042a0.
2. ↑  "Observations of Solar Irradiance Variability". *Science*. **211** (4483): 700-2. February 1981. doi:10.1126/science.211.4483.700. PMID 17776650.
3. ↑  "The Most Powerful Solar Flares Ever Recorded". *Spaceweather.com*. 6 Ağustos 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Nisan 2022.
4. ↑  "Extreme Space Weather Events". National Geophysical Data Center. 10 Ekim 2001 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2015.
5. ↑  Waldmeier M. 1939, Astron. Mitt. Zurich, 14, 439
6. ↑  Du (2006). "The Relation between the Amplitude and the Period of Solar Cycles". *J. Astron. Astrophys*. **6** (4): 489-494. doi:10.1088/1009-9271/6/4/12.
7. 1 2 3  David H. Hathaway, "The Solar Cycle" 27 Mayıs 2016 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
*Living Reviews in Solar Physics,* March 2010, Max Planck Institute for Solar System Research, Katlenburg-Lindau, Germany. ISSN
1614-4961 (accessed 19 July 2015)
8. ↑  Sonett (24 Nisan 1990). "The Spectrum of Radiocarbon". *Philosophical Transactions of the Royal Society A*. **330** (1615): 413-26. doi:10.1098/rsta.1990.0022.
9. 1 2  Braun (10 Kasım 2005). "Possible solar origin of the 1,470-year glacial climate cycle demonstrated in a coupled model" (PDF). *Nature*. **438** (7065): 208-11. doi:10.1038/nature04121. PMID 16281042. 20 Ekim 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 5 Ocak 2021.
10. ↑  Hathaway (2004). "What the Sunspot Record Tells Us About Space Climate" (PDF). *Solar Physics*. **224** (1–2): 5-19. doi:10.1007/s11207-005-3996-8. 4 Ocak 2006 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 19 Nisan 2007.
11. ↑  Usoskin I.G. (2017). "A History of Solar Activity over Millennia". *Living Reviews in Solar Physics*. **14** (3): 3. doi:10.1007/s41116-017-0006-9.  PDF Copy 7 Ağustos 2020 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
12. ↑  Lockwood M. (2013). "Reconstruction and Prediction of Variations in the Open Solar Magnetic Flux and Interplanetary Conditions". *Living Reviews in Solar Physics*. **10** (4): 4. doi:10.12942/lrsp-2013-4. 8 Mart 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2021.  PDF Copy 20 Temmuz 2015 tarihinde Wayback Machine sitesinde arşivlendi.
13. ↑  Owens M.J. (2013). "The Heliospheric Magnetic Field". *Living Reviews in Solar Physics*. **10** (5): 5. doi:10.12942/lrsp-2013-5. 10 Mayıs 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2021.
14. ↑  "The Sun and Climate" (PDF). *U.S. Geological Survey*. Fact Sheet 0095-00. 30 Ekim 2004 tarihinde kaynağından (PDF) arşivlendi. Erişim tarihi: 17 Kasım 2015.
15. ↑  Vasiliev (2002). "The ~ 2400-year cycle in atmospheric radiocarbon concentration: bispectrum of 14C data over the last 8000 years". *Annales Geophysicae*. **20** (1): 115-20. doi:10.5194/angeo-20-115-2002.
16. ↑  Usoskin (2016). "Solar activity during the Holocene: the Hallstatt cycle and its consequence for grand minima and maxima". *Astron. Astrophys*. **587**: A150. doi:10.1051/0004-6361/201527295.
17. ↑  Scafetta, Nicola (2016). "On the astronomical origin of the Hallstatt oscillation found in radiocarbon and climate records throughout the Holocene". *Earth-Science Reviews*. **162**: 24-43. doi:10.1016/j.earscirev.2016.09.004.
18. ↑  Damon (31 Mart 2006). "The Sun as a low-frequency harmonic oscillator". *Radiocarbon*. **34** (2): 199-205. doi:10.2458/azu\_js\_rc.34.1450. ISSN 0033-8222. 7 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 5 Ocak 2021.
19. ↑  Damon, Paul E. and Sonett, Charles P. "Solar and terrestrial components of the atmospheric C-14 variation spectrum," *In The Sun in Time, Vol. 1*, pp. 360–388, University of Arizona Press, Tucson AZ (1991). Abstract (accessed 16 July 2015)
20. ↑  see table in "Solar Variability: climatic change resulting from changes in the amount of solar energy reaching the upper atmosphere". *Introduction to Quaternary Ecology*. 20 Mart 2005 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 16 Temmuz 2015.
21. ↑  Anderson (20 Ağustos 1982). "A long geoclimatic record from the Permian". *Journal of Geophysical Research*. **87** (C9): 7285-7294. doi:10.1029/JC087iC09p07285.
22. ↑  José Abreu (2012). "Is there a planetary influence on solar activity?" (PDF). *Astronomy & Astrophysics*. **548**: A88. doi:10.1051/0004-6361/201219997. 8 Ocak 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi (PDF). Erişim tarihi: 5 Ocak 2021.
23. ↑  S. Poluianov (2014). "Critical Analysis of a Hypothesis of the Planetary Tidal Influence on Solar Activity". *Solar Physics*. **289** (6): 2333. doi:10.1007/s11207-014-0475-0.
24. ↑  F. Stefani (May 2019). "A Model of a Tidally Synchronized Solar Dynamo". *Solar Physics*. **294** (5): 60. doi:10.1007/s11207-019-1447-1.
25. ↑  K. Petrovay (2019). "Solar Cycle Prediction". *Living Reviews in Solar Physics*. **7**: 6. doi:10.12942/lrsp-2010-6. PMC 4841181 $2. PMID 27194963.
26. ↑  P. Bhowmik (2018). "Prediction of the strength and timing of sunspot cycle 25 reveal decadal-scale space environmental conditions". *Nature Communications*. **9** (1): 5209. doi:10.1038/s41467-018-07690-0. PMC 6283837 $2. PMID 30523260.