**Karanlık Aydınlanma**, **neo-reaksiyoner hareket** (İngilizce: *Dark Enlightment, neo-reactionary movement*) veya kısaca **NRx** yazılımcı ve blog-yazarı Curtis Yarvin tarafından kurulan ve İngiliz filozof Nick Land tarafından geliştirilen anti-demokratik, anti-eşitlikçi,gerici; kendisini Aydınlanma'nın antitezi olarak gören bir felsefedir. Eşitlikçiliği ve tarihin daha fazla özgürlük ve aydınlanmaya doğru kaçınılmaz bir ilerleme gösterdiği görüşünü geniş ölçüde reddeder, bu nedenle kısmen "Whig histografyasına" karşı bir tepkidir.Hareket; monarşizm, aristokrasi ve feodalizme benzer bir *anonim-cumhuriyetin* "monark-CEO'su" tarafından yönetildiği neo-kameralizm ve diğer liderlik biçimlerine destek de dahil olmak üzere;, eski toplumsal yapılara ve hükûmet biçimlerine dönüşü destekliyor. Taraftarlar genellikle, toplumsal cinsiyet rolleri, ırk ilişkileri ve göç konusunda gelenekselci görüşler dahil olmak üzere sosyal açıdan muhafazakâr görüşleri de benimsemektedir

Bir 2013 *TechCrunch* makalesi, "neo-reaksiyonerleri" 2000'lerden beri aktif olan gayri resmi bir "blog yazarları topluluğu" ve siyasi teorisyenler olarak tanımlıyor. Steve Sailer ve Hans-Hermann Hoppe, hareketin "çağdaş öncüleri" olarak tanımlanıyor ve neo-reaksiyonerlerin de Thomas Carlyle ve Julius Evola gibi filozoflardan etkilendikleri söyleniyor,Rick Searle;neo-reaksiyonerler ile Friedrich Nietzsche, Fyodor Dostoyevsky, Charles Maurras ve Vilfredo Pareto gibi 19. yüzyılın sonlarındaki figürler arasında paralellikler kurar.*Taki's Magazine*’de yazan Nicholas James Pell, Amerikalı bilgisayar bilimcis Curtis Yarvin ve İngiliz yazar ve filozof Nick Landin yanı sıra, diğer önemli NRx sesleri arasında "monarşist transhümanist Michael Anissimov, Katolik anarşist Bryce Laliberte, post-liberteryen kaçış sanatçısı Jim ve *Radish'in* keskin hicivcileri" yer alıyor.

Karanlık Aydınlanma, alternatif sağın erken bir düşünce okulu olarak tanımlanmış olsa da birçok üyesi kendisini haraketten uzak tuttu ve bazıları hareketi aşağıladı. Bazı eleştirmenler de hareketi "neo-faşist" olarak nitelendirdi.Neo-reaksiyoner düşüncenin üç ana akımı, ataerkilliğe ve seküler ya da dini doğa yasasına dayanan monarşik ya da teokratik bir toplum inşa etmeye çalışan *teonomistler*; toplumun yapı taşı olarak etnik dayanışma ve kabileciliğe odaklanan etnik-milliyetçiler; ve en belirgin ile haraketin aslı olan müşteri-yurttaşlar için rekabet eden .kar amacı güden küçük devletlerden oluşan bir *yamalama* tasavvur eden tekno-emtiacılar. *New York* dergisinde yer alan 2016 tarihli bir makale, "Neoreaksiyonun birçok farklı türü vardır, ancak belki de en önemlisi, liberteryenlerin herhangi bir seçimi kazanamayacaklarını fark ederek, demokrasinin aleyhine otoriter hükümet biçimleri tartışan bir post-liberter fütürizm biçimidir. ". Örneğin, Yarvin, özgürlükçü bir demokrasinin" uçan bir balina veya suyla çalışan bir araba gibi basit bir mühendislik çelişkisi "olduğunu savunuyor.

Etimoloji
---------

2007 ve 2008'de *Mencius Moldbug* takma adıyla yazan Curtis Yarvin, *Dark Enlightenment* düşüncesine neyin gelişeceğini açıkladı. Yarvin'in teorileri daha sonra aynı adlı denemesinde "Karanlık Aydınlanma" terimini ilk kez kullanan Nick Land'in konusuydu. "Karanlık Aydınlanma" terimi, Aydınlanma'da kazanılan sözde bilgi için bir kelime oyunudur.Land'e göre: "İlerleyen aydınlanmanın siyasi idealleri gördüğü yerde, karanlık aydınlanma iştah görür" - egemen gücün (demokrasilerde) eğiliminin toplumu yutmak olduğu görüşüne göre.

Yarvin başlangıçta ideolojisini *siyasi güç ve mülkiyet hakları*nı merkeze alan **formalizm** (yasal formalizmden esinlenen bir terim) olarak adlandırmıştı ama Arnold Kling, Temmuz 2010'da Yarvin ve takipçilerini tanımlamak için "Yeni Reaksiyonerler" terimini bir isim olarak kullandı ve bu terim alt kültür tarafından hızla benimsendi. Adam Riggio'ya göre, yeni-reaksiyoner hareketin embriyosu LessWrong'un topluluk sayfalarında yaşıyordu. Social Matter, yeni tepkiler için önemli bir çevrimiçi yayın ve düşünce makinesidir.

Neo-reaksiyonerler, muhabirlerin röportaj taleplerini sık sık reddettiler ve gazetecilerin - *rıza üreticileri* olarak onların ölümcül düşmanları olduğunu açıkladılar. *The Atlantic* siyasi ilişkiler muhabiri Rosie Gray neo-reaksiyonerler liderlerle röportaj yapmaya çalıştığında, Yarvin, Yarvin'in Beyaz Saray Baş Stratejisti Steve Bannon ile bağları olduğuna dair geniş çapta bildirilen ancak asılsız olan söylentilere alaycı bir gönderme olarak "doğrudan WH kesim / hücre liderimle konuşmayı" önerirken,Nick B. Steves ona neo-reaksiyon hakkında yazmaya uygun olmadığını çünkü "115 IQ'lu kişi genellikle 160 IQ'lu kişiyi özetleyecek kadar donanımlı değildir". dedi

Neo-reaksiyoner yazılar, özellikle Yarvin ve Land tarafından yazılanlar bazen erişilemez ve kendi kendini marjinalleştirecek kadar ayrıntılı, yoğun, söylemsel, bağımsız ve "*edgy*" olarak görülüyor.

Ryan Summers, neo-reaksiyoner görsel-estetiklerin genellikle tanklar,uzay araçları,Yunan Tanrıları,gökdelenli şehirler ve silahlı askerler gibi hiper-maskulen ve futurist fikirlerle aşılandığını yazdı.

Genel bakış
-----------

Merkezi, özgürlüğün demokrasi ile uyumsuzluğuna olan inançtır. Nick Land'in "The Dark Enlightenment" adlı makalesinde Nisan 2009'da bir *Cato Unbound* tartışmasını ele almasının da gösterdiği gibi, bu yeni tepkisel fikir Peter Thiel gibi liberterlerden geliyor.

Yarvin'in tercih ettiği sistem (Prusya'nın Prusya cameralizm sisteminden Frederick William'dan sonra "neo-kameralizm" olarak adlandırılır), bir işletmenin ülkeye sahip olduğu bir sistemdir, hisselere bölünmüş bir anonim şirket olarak yapılandırılmıştır ve kârı en üst düzeye çıkarmak için bir CEO tarafından yönetilir. Neo-reaksiyonerler doğal bir elitin veya aristokrasinin kendiliğinden oluşan düzen aracılığıyla yükselişine inanırlar. Yönetme hakkı, yasal miras için açık kurallarla birlikte devredilebilir bir mülk olarak ele alınacaktı. Yarvin, neo-kameralizmi, tüketicilerin ve yatırımcıların tercih ettikleri liderlik için ayakları ve paralarıyla oy kullandıkları daha meritokratik bir sistem lehine, ardıllığın zorunlu kalıtsal doğasını ortadan kaldırmak için bir "egemen kapitalizm" ve "kralcılığın iyileştirilmesi" biçimi olarak tanımlıyor. Carlsbad şu ayrıntıları verir:

*Moldbug böylelikle, "birincil mülkiyet", bir devletin kendi bölgesi olarak iddia ettiği devredilemez adak ve "ikincil mülkiyet" den farklı olarak daha yüksek bir uygulanabilir yasası olmayan, birincil mülkiyetin kanun ve gelenekleri uyarınca faaliyet gösteren çeşitli özel mülkler arasında bir ayrım yaptı. mülk sahibi. Anglo-Amerikan anonim şirket yönetişim modelinde bir bükülme kullanarak, neo-kameral bir yama, mutlak bir şekilde, ancak özel hissedarlar tarafından seçilen ve nihayetinde kısıtlanan bir Delege (bir CEO için vekil) tarafından yönetilecektir. Devlet esasen büyük bir gayrimenkul girişimidir ve hakim faiz oranı ile iskonto edilen nakit akışları açısından arazilerinin sermaye değerini maksimize ederek kar elde eder.*

Yarvin, bu sistemin daha üstün olduğunu, çünkü piyasa güçlerinin bir hükümdarı hesaplama ve iletişim, sözleşme ve tahkim, tıp, endüstri, talimat ve finans özgürlüklerini korumaya teşvik etmede demokratik seçimlerden daha etkili olacağını savunuyor. Bu nedenle Anissimov, neo-kameralizmi "daha otoriter bir tada sahip olanlar dışında standart liberterizme benzer" olarak tanımlar. Neoreaksiyoncular genellikle Hong Kong, Singapur ve Dubai gibi şehirleri özgürlüğün ve hukukun üstünlüğünün demokrasi olmadan da var olabiliceceğini göstermek ve neo-kameralist bir sisteme en yakın olarak örnek verirler.

Yarvin, *demir üçgen* siyasi kavramını, "genişletilmiş kamu hizmeti" nden oluşan bir "demir poligon" a, yani "konumu bir yurttaşlık sorumluluğu gerektirenler - gerçek ya da sahte" olarak genişletti. Bu daha sonra kilisenin modern, daha seküler eşdeğeri olan "Katedral" olarak basitleştirildi, burada gazeteciler ve eğitimciler insanlara ne düşüneceklerini söylerler. Katedral kavramı bir komplo ya da kurum olarak değil, aynı düşünce biçimine katılan farklı kurumlar, kuruluşlar ve ağlardan oluşan bir üst kurum olarak hem Curtis Yarvin hem de Michel Foucault için ortaktır. Yahudi karşıtı blog *The Right Stuff* bu kurumu daha belirgin bir şekilde "Sinagog" olarak adlandırıyor. Neo-reaksiyonerler, batı demokrasisinin varoluşsal olarak sistematik kamusal aldatmacaya bağlı Orwellci bir sistem olduğunu savunuyorlar.

Peter Thiel ve Patri Friedman, Seasteading Enstitüsü'nü, dış düzenleme ve yasalardan bağımsız olarak topraklar inşa etmenin olası bir yolu olarak destekledi.

Neo-reaksiyoner Michael Perilloux, Başkan Donald Trump'ın Birleşik Devletler Anayasasını iptal ederek, sıkıyönetim ilan ederek ve hükûmeti Trump Örgütü ile değiştirerek daha fazla iktidarı ele geçirmesini öneriyor. Benzer şekilde, Google mühendisi Justine Tunney, Google başkanı Eric Schmidt'i Amerika'nın CEO'su olarak atamak için bir dilekçe verdi.

Bazı neo-reaksiyoner fütüristler, örneğin, seçkin azınlığın süper zeki insan-bilgisayar hibritlerine dönüşerek kendilerini devletin bağlarından kurtardığı transhümanist ivmecilik yoluyla, devleti yenmek için teknolojinin kullanımına daha fazla odaklanır. Bu tür fikirlerin bir savunucusu, öjeni savunucusu, Mark O'Connell'in ifadesiyle "son yıllarda beyaz üstünlükçülüğü-tekillik geçiş pazarını temelde köşeye sıkıştıran" ve "transhumanist harekette bir parya haline gelen" Michael Anissimov'dur.. "Tüm insanların eşit yaratıldığı fikrini reddeden Anissimov, mevcut ırklar arasında zeka açısından zaten eşitsizlikler olduğuna ve transhuman teknolojilerin iktidarda daha fazla eşitsizlik yaratacağına inanıyor. Aristokratik sistemlerin, demokratik veya komünist sistemlerden daha mali açıdan istikrarlı ve verimli olduğunu iddia ediyor.

Eleştiri
--------

Yeni tepkime eleştirisi, ilerlemeciliğin sonuçlarına ilişkin karamsar değerlendirmesinin, kadınlar için daha fazla özgürlük, ırksal azınlıklar ve eşcinseller de dahil olmak üzere yapılan birçok ilerlemeyi göz ardı etmesidir; yaşlılar ve işsizler için artan güvenlik; yoksulların sağlık hizmetlerine daha fazla erişimi; dünya yoksulluğundaki keskin düşüşler hava kalitesini iyileştirdi; daha fazla dini hoşgörü ve ırksal entegrasyon; daha düşük suç oranları; ve 1945'ten beri dünya savaşlarının yokluğu. Nüfusu yüzde 40 beyaz olmayan Londra kültürüne de işaret ediyor; ve Avrupa Birliği'ndeki yüksek yaşam standardı ve kıta barışı. Eleştirmenler ayrıca sol medyanın bir tekeli olmadığını ve birçok muhafazakar siyasetçi ve hukukçunun iktidara getirildiğini iddia ediyor. Bir başka eleştiri, küresel üretim kalıplarının, egemen devletlerin birbirlerinden sahip olabileceği ekonomik bağımsızlığı sınırlandırmasıdır.

Kara Aydınlanma'nın kötümser değerlendirmesinin ekonomik veriler tarafından desteklenmediğini düşünen eleştirmenlerden bazıları, Kara Aydınlanma'nın IQ'nun önemi, ekonomik özgürlüğün arzu edilirliği ve sosyal programların sınırlamaları hakkındaki görüşlerini paylaşan bir grup olan Gri Aydınlanma'yı oluşturdu. eşitlik yaratmaya çalışırken.

Yeni eylemci hareket, Yarvin ve Turp yazarı Karl F. Boetel gibi Yahudilerin kuruluşunda ve sosyal yardımlarında oynadıkları önemli rol nedeniyle bazı beyaz milliyetçiler tarafından eleştiriliyor. Mark Yuray, yalnızca üç Yahudi'nin ya da Bu Yahudilerin yeni gerilimi düşünmenin yegane hakemleri olmadıkları ve yeni tepkisellerin Yahudi sorununu nadiren tartışmalarının nedeni, onu zaten derinlemesine çalışmış olmaları ve ayrılıkçılık lehine bir fikir birliğine varmış olmalarıdır. Ryan T. Summers, "Yeni eylemciler, diğer alternatif sağ meslektaşları gibi Yahudi karşıtı görüşleri çoğunlukla vurgulamıyorlar."

Ayrıca Bakınız
--------------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Gerici Modernizm
* Şirket Cumhuriyet
* Gelenekçi Muhafazakarlık
* Futurizm
* Doğal Düzen
* Teknolojik Tekillik
* Anarko-Kapitalizm
 | * Paleoliberteryenizm
* Dengizm
* Sağ-İvmecilik
* Gericilik
* Teknokrasi
* Tekno-Liberteryenizm
 | * Alternatif sağ
* Sosyal İnşacılık
* Transhumanizm
* Sosyal Darwinizm
* Faşizm
* Cyberpunk
 |

Kaynakça
--------

1. ↑  Goldhill, Olivia. "The neo-fascist philosophy that underpins both the alt-right and Silicon Valley technophiles". *Quartz* (İngilizce). 18 Haziran 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
2. ↑  Gray, Rosie (10 Şubat 2017). "The Anti-Democracy Movement Influencing the Right". *The Atlantic* (İngilizce). 10 Şubat 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
3. ↑  "Geeks for Monarchy: The Rise of the Neoreactionaries". *TechCrunch* (İngilizce). 17 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
4. ↑  "Shedding Light on Peter Thiel's Dark Enlightenment". *archive.ieet.org*. 29 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
5. ↑  "Overreacting to Neoreaction". *Taki's Magazine*. 29 Ocak 2014. 9 Şubat 2014 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
6. ↑  MacDougald, Park (14 Haziran 2016). "Why Peter Thiel Wants to Topple Gawker and Elect Donald Trump". *Intelligencer* (İngilizce). 13 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
7. ↑  "Trump's Terrifying Online Brigades". 19 Mayıs 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi.
8. ↑  "The Dark Enlightenment, by Nick Land | The Dark Enlightenment" (İngilizce). 25 Eylül 2013 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
9. ↑  "Unqualified Reservations: A formalist manifesto" (İngilizce). 27 Nisan 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
10. ↑  "The Neo-Reactionaries". *Econlib* (İngilizce). 18 Temmuz 2010. 16 Aralık 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
11. ↑  "The Violence of Pure Reason: Neoreaction: A Basilisk, Adam Riggio". *Social Epistemology Review and Reply Collective* (İngilizce). 23 Eylül 2016. 5 Ekim 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
12. 1 2  Summers, Ryan T. (21 Temmuz 2017), *The Rise of the Alt-Right Movement*, Ursinus College, Summer Fellows 2017, 27 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi, erişim tarihi: 13 Kasım 2020
13. 1 2  Johnson, Eliana; Stokols, Eli. "What Steve Bannon Wants You to Read". *POLITICO Magazine* (İngilizce). 15 Kasım 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 13 Kasım 2020.
14. ↑  "On the Unhappy Consciousness of Neoreactionaries". *www.e-flux.com* (İngilizce). 6 Nisan 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
15. 1 2  "BEARS WILL NEVER STEAL YOUR CAR: REACTING TO THE NEOREACTIONARIES – 艺术界 LEAP". *www.leapleapleap.com*. 27 Haziran 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
16. ↑  Prejudice, Without (29 Ağustos 2016). "THE RISE OF THE RADICAL RIGHT: THE ALT RIGHT NEOREACTION AND THE TRUMP CAMPAIGN". *The Ludwig von Mises Centre* (İngilizce). 16 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
17. ↑  "Unqualified Reservations: Why I am not a libertarian" (İngilizce). 20 Aralık 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
18. ↑  "Thermidor Mag – Dubai, UAE" (İngilizce). 24 Ocak 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
19. ↑  "Unqualified Reservations: Good government as good customer service" (İngilizce). 24 Ekim 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
20. ↑  *Anissimov, Michael (1 February 2015). A Critique of Democracy: A Guide for Neoreactionaries. Lulu Press. ISBN 9781312883444*.
21. ↑  "Unqualified Reservations: Against political freedom" (İngilizce). 16 Ağustos 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
22. ↑  "Unqualified Reservations: The iron polygon: power in the United States" (İngilizce). 15 Temmuz 2007 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
23. ↑  "Final Fantasy". *The Point Magazine* (İngilizce). 2 Temmuz 2017. 12 Ekim 2019 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
24. ↑  Matthews, Dylan (18 Nisan 2016). "The alt-right is more than warmed-over white supremacy. It's that, but way way weirder". *Vox* (İngilizce). 18 Nisan 2016 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
25. ↑  "Trump's Terrifying Online Brigades". *Commentary Magazine* (İngilizce). 16 Mayıs 2016. 23 Mart 2020 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
26. ↑  Benjamin Abbott (5 Haziran 2013). "The Specter of Eugenics: IQ, White Supremacy, and Human Enhancement". Ethical Technology. 15 Ekim 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
27. ↑  O’Connell, Mark. "The Techno-Libertarians Praying for Dystopia". *Intelligencer* (İngilizce). 13 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
28. ↑  David Brin (30 Kasım 2013). ""Neo-Reactionaries" drop all pretense: End democracy and bring back lords!". CONTRARY BRIN. 18 Ağustos 2017 tarihinde kaynağından arşivlendi.
29. ↑  Sullivan, Andrew (30 Nisan 2017). "Andrew Sullivan: Why the Reactionary Right Must Be Taken Seriously". *Intelligencer* (İngilizce). 3 Kasım 2018 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.
30. ↑  "Why Grey Enlightenment? | greyenlightenment.com" (İngilizce). 17 Şubat 2015 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 14 Kasım 2020.