**ஷ்ரவணம்** (சமக்கிருதம்: श्रवण) என்பது "ஷ்ரவ**"** श्रवः (கேட்டல் அல்லது காது) என்ற மூலத்திலிருந்து பெறப்பட்ட ஒரு சமசுகிருதச் சொல்லாகும். இது 'கேட்டது அல்லது வெளிப்படுத்தப்பட்டது' என்று பொருள் படும்.

இந்து தத்துவம்
--------------

இந்து தத்துவம் மற்றும் சடங்குகளில், குருவிடமிருந்து உபநிடதங்களின் ரகசியங்களைக் கேட்பது *ஷ்ரவணம்* என்று அழைக்கப்படுகிறது. ஒருவர் கேட்பதன் மூலம் கற்றுக்கொள்கிறார், இது கற்றலின் முதல் நிலை. பாரம்பரிய *வேதக் கோட்பாடுகள்* ஆசிரியர்களால் கற்று கொடுக்கப்படும். *ஷ்ரவணம்* என்பது பிரம்மத்தைப் பற்றிய உண்மையை அறிவதற்காக நூல்களை புரிந்து கொள்ளப்படும் மன செயல்பாடு ஆகும். சுருதி என்பது குருவால் (ஆசிரியர்) சிஷ்யனின் ('சிஷ்யன்') மனதில் விதைக்கப்பட்ட வேத ஞானத்தின் விதையாகும். அவர் அந்த விதையை தனது *ஷ்ரவணம்*, *மனனம்* மற்றும் *நிதித்யாசனம்* மூலம் வளர்க்கிறார்.

யாக்யவல்க்கியர் அவரது மனைவி மைத்ரேயிக்கு, *தரிசனம்*, *ஷ்ரவணம்*, *மனனம்* மற்றும் *நிதித்யாசனம்* ஆகியவற்றைக் கொண்ட சாதனத்தின் வடிவத்தை பரிந்துரைத்தார். *தரிசனம் என்பது* கடவுளை அல்லது பிரம்மனைக் கண்டு உணர்ந்து கொள்வதைக் குறிக்கிறது. ஆன்மிகத் தேடலின் முதல் நிலை *ஷ்ரவணம்* என்றும், கேட்கும் அல்லது *சப்தமும்* ஆர்வத்தை உண்டாக்கி, பின்னர் அந்த ஆர்வங்களைத் தீர்த்து, அத்தியாவசியமற்றவற்றைப் பிரித்து, குழப்பத்தையும் சந்தேகங்களையும் நீக்கி, இயற்கையாகவே அடுத்த கட்டத்திற்கு (*மனனம்*) செல்ல வேண்டும் என்று யாக்யவல்க்கியர் கூறினார். *ஷ்ரவணம்* ஒரு உளவியல் பயிற்சி. வித்யாரண்யர் தனது பஞ்சதசியில் (ஸ்லோகம் I.53) விளக்குகிறார்:- தனிமனித சுயம் மற்றும் உன்னதமான பிரபஞ்ச சுயம் ஆகியவற்றின் அடையாளத்தின் உண்மையான முக்கியத்துவத்தை கண்டறிதல் அல்லது கண்டுபிடிப்பதே *ஷ்ரவணம்* என்று அழைக்கப்படுகிறது; மற்றும் தர்க்கரீதியான பகுத்தறிவு மூலம் அதன் செல்லுபடியாகும் சாத்தியத்தை அடைதல் *மனனம்* என்று அழைக்கப்படுகிறது. கேட்டல் மற்றும் பாகுபாடு ஆகியவை அறிவுக்கு நன்மை பயக்கும். இரண்டும் ஒன்றோடொன்று இணைக்கப்பட்டவை மற்றும் சுய அறிவைப் பெறுவதற்கான உள் வழிமுறைகள், முந்தையது பகுப்பாய்வு மற்றும் வாதத்தை உள்ளடக்கியது, மேலும் பிந்தையது தனிப்பட்ட சுயத்தின் இரட்டைத்தன்மையின் இடைவிடாத பிரதிபலிப்பாகும்.

ஆறு குணாதிசயங்களின் அடிப்படையில் வேதாந்தம் பிரம்மத்தின் இருமை அல்லாத தன்மையைக் கற்பிக்கிறது என்று சதானந்தா விளக்குகிறார் - அ) விஷயத்தை ஆரம்பத்திலும் முடிவிலும் வழங்குதல், ஆ) விஷயத்தை மீண்டும் அல்லது மீண்டும் வழங்குதல், c) அசல் தன்மை அதாவது பொருள் வேறு எந்த மூலத்தின் மூலமும் அறியப்படவில்லை, ஈ) பொருளின் முடிவு அல்லது பயன்பாடு, இ) பொருளின் புகழ்ச்சி அல்லது புகழ்தல் மற்றும் f) விஷயத்திற்கு ஆதரவாக ஆர்ப்பாட்டம் அல்லது பகுத்தறிதல். *ஷ்ரவணம்* வேத நூல்கள் மற்றும் கூற்றுகளின் உண்மையான பொருளை உறுதி செய்வதில் விளைகிறது.

இந்து மதத்திற்குள் பல்வேறு மரபுகள் மற்றும் வரலாற்று விவாதங்களில், சில நூல்கள் நியமங்களின் வேறுபட்ட மற்றும் விரிவாக்கப்பட்ட பட்டியலை பரிந்துரைக்கின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, திருமூலரின் திருமந்திரம் புத்தகம் 3 இல் 552 முதல் 557 வரையிலான வசனங்கள், நேர்மறைக் கடமைகள், விரும்பத்தக்க நடத்தைகள் மற்றும் ஒழுக்கம் என்ற அர்த்தத்தில் பத்து நியமங்களை பரிந்துரைக்கின்றன. அவற்றில் இதுவும் ஒன்றாகும்.

மேற்கோள்கள்
-----------

1. ↑  V.S.Apte. *The Practical Sanskrit-English Dictionary*. Digital dictionaries of South Asia. பக். 1574. .
2. ↑  Sitanath Tattvabhushan (2004). *Brahmasutram*. Genesis Publishing. பக். xcvi. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9788177559613. .
3. ↑  Rohit Mehta (1970). *The Call of the Upanishads*. Motilal Banarsidass. பக். 261. பன்னாட்டுத் தரப்புத்தக எண்:9788120807495. .
4. ↑   *Pancadasi of Sri Vidyaranya Swami*. Sri Ramakrishna Math. பக். 25. .
5. ↑   *The Metaphysics of the Upanishads*. Genesis Publishing. பக். 15. .
6. ↑  "Satasloki" (PDF).
7. ↑   *Paths of the Divine: Ancient and Indian*. CRVP. .
8. ↑  Fountainhead of Saiva Siddhanta Tirumular, The Himalayan Academy, Hawaii
9. ↑  Īśvara பரணிடப்பட்டது 3 மார்ச்சு 2016 at the வந்தவழி இயந்திரம் Koeln University, Germany

இந்து மெய்யியல் கருத்துருக்கள்