**ஹரோல்ட் பிண்டர்** (*Harold Pinter*, அக்டோபர் 10, 1930 - டிசம்பர் 24, 2008) பிரித்தானியாவைச் சேர்ந்த நாடகாசிரியர், கவிஞர். 2005 ஆம் ஆண்டுக்கான இலக்கியத்துக்கான நோபல் பரிசினைப் பெற்றவர்.

வாழ்க்கைச் சுருக்கம்
--------------------

இருபதாம் நூற்றாண்டின் முக்கியமான நாடக ஆசிரியராக அறியப்படும் இவர், 1930 ஆம் ஆண்டு கிழக்கு இலண்டனின் ஹாக்னி மாவட்டத்தில் யூத இனத்தைச் சார்ந்த தையற்காரரின் மகனாகப் பிறந்தார்.

தனது இளமைக்காலத்தில், யூத எதிர்ப்புணர்வின் (anti-semitism) காரணமாக கடுமையான மனப் போராட்டங்களுக்கு ஆளாகியிருக்கிறார். தான் ஒரு நாடக ஆசிரியர் ஆகுவதென எடுத்த முடிவிற்கு இந்நிகழ்வுகள் முக்கியக்காரணமாக அமைந்தன எனப் பிண்டர் குறிப்பிடுகிறார். இளம் வயதிலிருந்து அரசின் போக்குக்கு எதிரான கருத்துக்களைத் தொடர்ந்து முன் வைத்த பிண்டர், கட்டாயப் போர்பயிற்சிக்கான எதிரி எனத் தன்னை அறிவித்துக் கொண்டு, கட்டாய இராணுவச் சேவையில் இணைய மறுத்து விட்டார்.

நாடகங்களின் பால் ஈர்க்கப்பட்டு, நாட்டுப்புற நாடக மேடைகளில் நடிக்கத் தொடங்கிய பிண்டர், தான் இயற்றிய 'த பர்த்டே பார்ட்டி' (*1957*) என்னும் நாடகத்தின் மூலம் பலரது கவனத்தைத் தன் பக்கம் திருப்பினார். இந்நாடகம் விசித்திரமான, தனித்துவம் மிக்க நடையைக் கொண்டிருந்தது. குரூரத்திற்கும், வெறுமைக்குமான இணைப்பினை நிறுவியிருந்தார் பிண்டர். இது விவாதங்களை நிறுத்தி, அந்த விவாதங்களை, கண்டறியவியலாத ஆழமான உணர்வுகளாக மாற்றியது.

பிண்டரின் கதாப்பாத்திரங்கள் கொண்டிருந்த உள்மன பயங்கள், ஆழமான ஆசைகள், தீர்க்கப்படவியலாத காம வேட்கைகள்யாவும் அதுவரையிலும் பிழைப்பிற்காக கட்டமைக்கப்பட்டிருந்த வாழ்வியல் முறைகளை தகர்த்தெறிபவைகளாக, அவைகளுக்கு முற்றிலும் முரண்பட்டதாக அமைந்தன. வழக்கமாக மூடப்பட்ட அறைக்குள், கதாபாத்திரங்கள் சித்தரிக்கப்பட்டிருக்கும். அவைகளின் நடவடிக்கைகள்யாவும், செறிவு மிகுந்த வலியூட்டும் சோகமான விளையாட்டை ஒத்திருக்கும். பெரும்பாலான தருணங்களில், நடிகர்களின் பாவனைகள், வசனங்களுக்கு நேர் மாறானதாக அமைக்கப்பட்டு, பார்வையாளனை தனது மூர்க்கமான பிடியினுள் சிக்க வைப்பது இவரது பாணி.

அரிதான இவரது நாடக நடையும், மெளனங்களும் அதுவரை அறியப்படாத சாத்தியப்படத்தக்க, வித்தியாசமான நாடகச்சூழலைக் கொண்டு வந்தது. இப்புதிய நாடகச்சூழல் 'பிண்டெரெஸ்க்யூ' என்றழைக்கப்படுகிறது.

'கேர் டேக்கர்' (1959) பிண்டரின் மற்றொரு படைப்பு. இரு சகோதரர்களின் உறவில் ஒரு முதியவரின் இருத்தலும், அதன் விளைவுகளும் சித்தரிக்கப்பட்டிருந்த இந்நாடகம், இவரை வணிக ரீதியில் வெற்றியாளராக்கியது. வேறொரு படைப்பான, 'ஹோம்கம்மிங்' (1964), ஆண்களால் நிரம்பியிருக்கும் வீடொன்றினுள் பெண் நுழைவதால் மறைத்து வைக்கப்படும் கட்டுப்பாடற்ற வன்முறைகளையும், குழப்பமான காம உணர்வுகளையும் வெளிப்படுத்தி மிகுந்த கவனம் பெற்றது.

தொடர்ந்து 'த பேஸ்மெண்ட்'(1966), 'த டீ பார்ட்டி'(1964), 'ஓல்ட் டைம்ஸ்'(1970), 'நோ மேன்'ஸ் லேண்ட்'(1974) என புகழ் பெற்ற நாடகங்களை இயற்றினார். எண்பதுகளில், 'எ கைண்ட் ஆ·ப் அலாஸ்கா'(1982), 'ஒன் பார் த ரோட்'(1984), 'மெளண்டைன் லேங்குவேஜ்'(1988) ஆகிய ஓரங்க நாடகங்களை இயற்றினார்.

தனது நாடகங்களின் நுட்பங்கள், செறிவூட்டுவதற்கென செய்யப்பட்ட நுணுக்கங்கள் குறித்து நாடகத்தில் நடிக்கவிருக்கும் நடிகர்களுக்கும் கூட விளக்க மறுக்கும் பிண்டர், அமைதியை கொண்டாடுபவராகவே தொடர்ந்து இருந்திருக்கிறார்.

"நாம் கேட்கும் பேச்சு, நாம் கேட்காதவற்றின் குறியீடு. எப்போதும் வன்முறையாகவும், ரகசியமாகவும் தொடர்ந்து நகர்கிறது. பேச்சு கொணரும் புகைத்திரை, மற்றவைகளை அவற்றின் உண்மையான இடத்தில் வைக்கிறது. அமைதி குலையும் போது நாம் எதிரொலிப்புகளுடன் விடப் படுகிறோம். அமைதியால் நிர்வாணத்தின் அருகாமைக்கு அழைத்துச் செல்லப்படும் போது, நிர்வாணத்தை மறைக்கும் தொடர்ச்சியான தந்திரமாகப் பேச்சு செயல்படுகிறது" எனக் குறிப்பிடும் பிண்டரின் இந்தப் பார்வையே, இவரின் நாடகங்களிள் தென்படும் ஆழமான மெளனங்களின் அடித்தளம்.

1981 இல், மெரில் ஸ்டிரீப் மற்றும் ஜெர்மி ஐயர்ன்ஸ் நடித்து வெளி வந்த 'த பிரெஞ்ச் லெப்டினென்ட்'ஸ் வுமன்' என்னும் திரைப்படம், ஜான் பவலின் நாவலைத் தழுவி எடுக்கப்பட்டது. இதில் திரைக்கதை அமைத்ததற்காக ,பிண்டர் ஆஸ்கார் பரிசுக்குப் பரிந்துரைக்கப்பட்டார்.

அக்டோபர் மாதம் 13ஆம் தேதி 2005 ஆம் ஆண்டு ஸ்வீடிஷ் அகாடமி இவருக்கு இலக்கியத்திற்கான நோபெல் பரிசு வழங்கவேண்டும் என்று பரிந்துரை செய்தது .

எண்பதுகளில், மார்கரெட் தாட்சரின் சந்தைப் பொருளாதாரம் குறித்து கடுமையாக விமர்சனம் செய்த பிண்டரின் செயல்பாடுகள் அதே காலகட்டத்தில் வேகமாக அரசியல் நோக்கித் திரும்பத் துவங்கின. அமெரிக்க-பிரித்தானிய அரசுகளின் போர் நடவடிக்கை குறித்து தொடர்ச்சியாக விமர்சித்து வரும் பிண்டர், 2003 இல் அமெரிக்காவின் ஈராக் படையெடுப்பிற்கு எதிராகத் தன் கருத்துக்களை கவிதைத் தொகுப்பொன்றில் பதிவு செய்தார்.

தனது நாட்டின் அரசு குறித்தும், உலக அரசியலில் அதன் போக்கு குறித்தும் விமர்சிக்கும் பிண்டர், இங்கிலாந்தின் அடிப்படையான நாகரீகத்தையும், உலகிற்கு அது வழங்கிய கிரிக்கெட்டையும் மிகவும் நேசிப்பதாகக் குறிப்பிடுகிறார். 'கெய்ட்டிஸ்' என்னும் கிரிக்கெட் கிளப்பின் தலைவராகவும் இருந்து வருகிறார்.

மார்ச் 2005 இல் நாடகத்தில் இருந்து முழுமையாக ஓய்வு பெற்று, அரசியலில் கவனம் செலுத்தப் போவதாக அறிவித்த பிண்டர், இதுவரையிலும் 30 க்கும் மேற்பட்ட நாடகங்களை இயற்றியுள்ளார். பி.பி.சி இவரின் 75 வது பிறந்தநாளைக் குறிக்கும் வகையில் இவர் இயற்றிய 'வாய்சஸ்' என்னும் வானொலி நாடகத்தை ஒலிபரப்பியது.

ஒரு எழுத்தாளர், பிண்டரை "நிரந்தரமாகத் தொந்தரவு கொடுப்பவர். வாழ்வு முறைகளிலும், கலைகளிலும் ஒத்துக் கொள்ளப்பட்ட உண்மைகளின் தொடர்ச்சியான கேள்வியாளர்" எனக் குறிப்பிடுகிறார்.

தாக்கங்கள்
----------

சாமுவேல் பெக்கெட், ஏர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே, பிரான்ஸ் காஃப்க்கா, வில்பிரெட் ஒவென், மார்செல் புரூஸ்ட், ஷேக்ஸ்பியர், 40கள், 50கள், 60களின் ரஷ்ய, பிரெஞ்சு, அமெரிக்க திரைப்படங்கள்

மறைவு
-----

| * பா
* உ
* தொ
நோபல் இலக்கியப் பரிசு வென்றவர்கள் |
| --- |
| 1901–1925 | 
 சல்லி புருதோம் (1901) • 
 Theodor Mommsen (1902) • 
 Bjørnstjerne Bjørnson (1903) • 
 Frédéric Mistral / José Echegaray (1904) • 
 Henryk Sienkiewicz (1905) • 
 Giosuè Carducci (1906) • 
 இரட்யார்ட் கிப்ளிங் (1907) • 
 Rudolf Eucken (1908) • 
 செல்மா லேகர்லாவ் (1909) • 
 Paul Heyse (1910) • 
 Maurice Maeterlinck (1911) • 
 Gerhart Hauptmann (1912) • 
 இரவீந்திரநாத் தாகூர் (1913) • 
 ரோமைன் ரோலண்ட் (1915) • 
 Verner von Heidenstam (1916) • 
 Karl Gjellerup / Henrik Pontoppidan (1917) • 
 Carl Spitteler (1919) • 
 Knut Hamsun (1920) • 
 Anatole France (1921) • 
 Jacinto Benavente (1922) • 
 டபிள்யூ. பி. யீட்சு (1923) • 
 Władysław Reymont (1924) • 
 ஜார்ஜ் பெர்னாட் ஷா (1925)
 |
| 1926–1950 | 
 Grazia Deledda (1926) • 
 என்றி பெர்குசன் (1927) • 
 Sigrid Undset (1928) • 
 தாமசு மாண் (1929) • 
 சிங்ளேர் லுயிஸ் (1930) • 
 Erik Axel Karlfeldt (1931) • 
 ஜோன் கல்ஸ்வோதி (1932) • 
 ஐவன் புனின் (1933) • 
 Luigi Pirandello (1934) • 
 Eugene O'Neill (1936) • 
 Roger Martin du Gard (1937) • 
 பெர்ல் பக் (1938) • 
 Frans Eemil Sillanpää (1939) • 
 யென்சென் (1944) • 
 கேப்ரியெலா மிஸ்திரெல் (1945) • 
 ஹேர்மன் ஹெசே (1946) • 
 André Gide (1947) • 
 டி. எஸ். எலியட் (1948) • 
 வில்லியம் பால்க்னர் (1949) • 
 பெர்ட்ரண்டு ரசல் (1950)
 |
| 1951–1975 | 
 Pär Lagerkvist (1951) • 
 François Mauriac (1952) • 
 வின்ஸ்டன் சர்ச்சில் (1953) • 
 ஏர்னெஸ்ட் ஹெமிங்வே (1954) • 
 ஹால்டார் லேக்ஸ்நஸ்ஸின் (1955) • 
 வான் ரமோன் ஹிமெனெஸ் (1956) • 
 அல்பேர்ட் காம்யு (1957) • 
 போரிஸ் பாஸ்ரர்நாக் (1958) • 
 Salvatore Quasimodo (1959) • 
 Saint-John Perse (1960) • 
 Ivo Andrić (1961) • 
 ஜான் ஸ்டைன்பேக் (1962) • 
 Giorgos Seferis (1963) • 
 *இழான் பவுல் சார்த்ர (ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்துவிட்டார்)* (1964) • 
 மிகயில் ஷோலகவ் (1965) • 
 Shmuel Yosef Agnon / நெல்லி சாக்ஸ் (1966) • 
 Miguel Ángel Asturias (1967) • 
 யசுனாரி கவபட்டா (1968) • 
 Samuel Beckett (1969) • 
 அலெக்சாண்டர் சோல்செனிட்சின் (1970) • 
 பாப்லோ நெருடா (1971) • 
 Heinrich Böll (1972) • 
 Patrick White (1973) • 
 Eyvind Johnson / ஹரி மார்ட்டின்சன் (1974) • 
 எயுஜேனியோ மொண்டாலே (1975)
 |
| 1976–2000 | 
 சால் பெல்லோ (1976) • 
 Vicente Aleixandre (1977) • 
 ஐசக் பாஷவிஸ் சிங்கர் (1978) • 
 Odysseas Elytis (1979) • 
 செஸ்லா மிலாஸ் (1980) • 
 Elias Canetti (1981) • 
 கபிரியேல் கார்சியா மார்க்கேஸ் (1982) • 
 வில்லியம் கோல்டிங் (1983) • 
 Jaroslav Seifert (1984) • 
 கிளாட் சிமோன் (1985) • 
 வோல் சொயிங்கா (1986) • 
 ஜோசப் பிராட்ஸ்கி (1987) • 
 நகிப் மஹ்ஃபூஸ் (1988) • 
 Camilo José Cela (1989) • 
 ஒக்டாவியோ பாஸ் (1990) • 
 நாடின் கார்டிமர் (1991) • 
 டெரெக் வால்காட் (1992) • 
 டோனி மாரிசன் (1993) • 
 Kenzaburō Ōe (1994) • 
 Seamus Heaney (1995) • 
 விஸ்லவா சிம்போர்ஸ்கா (1996) • 
 Dario Fo (1997) • 
 ஜோசே சரமாகூ (1998) • 
 கூன்டர் கிராசு (1999) • 
 Gao Xingjian (2000)
 |
| 2001–இன்றுவரை | 
* வி. சூ. நைப்பால் (2001)
* Imre Kertész (2002)
* ஜே. எம். கோட்ஸி (2003)
* எல்ஃபிரெட் எலினெக் (2004)
* ஹரோல்ட் பிண்டர் (2005)
* ஓரான் பாமுக் (2006)
* டோரிஸ் லெசிங் (2007)
* ஜெ. எம். ஜி. லெ கிளேசியோ (2008)
* எர்ட்டா முல்லர் (2009)
* மாரியோ பார்க்காசு யோசா (2010)
* தோமசு திரான்சிட்ரோமர் (2011)
* மோ யான் (2012)
* ஆலிசு மன்ரோ (2013)
* பத்திரிக்கு மொதியானோ (2014)
* சிவெத்லானா அலெக்சியேவிச் (2015)
* பாப் டிலான் (2016)
* கசுவோ இசுகுரோ (2017)
* ஓல்கா தோக்கர்சுக்கு (2018)
* பீட்டர் அண்டுக்கே (2019)
* இலூயிசு கிளிக்கு (2020)
* அப்துல்ரசாக் குர்னா (2021)

 |