recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Esquipulas** je općina od 56,839  i grad od 33,589 stanovnikana istoku Gvatemale u Departmanu Chiquimula.

Geografske karakteristike
-------------------------

Esquipulas leži kod izvora rijeke Lempa, udaljen 57 km južno od svog administrativnog centra Chiquimule, i 221 km od glavnog grada Ciudad Guatemale.

Historija
---------

Španjolski konkvistadori zauzeli su taj kraj 1525.
Domorodački indijanci Chortí digli su bunu 1530. koju su ugušili kapetani Pedro de Amalín i Hernando de Chávez.

Negdje između 1560. - 1570. Španjolci su osnovali naselje pod imenom *Villa de Esquipulas*. Veliku ulogu u pacifikaciji indijanaca imala je katolička crkva sa svojim misionarima.

Početkom 18. vijeka Esquipulas je izrastao u naselje u kom je živjelo najviše Španjolca (198 stanovnika), vijek kasnije, bilo ih 851 (30%). Tad je Esquipulas - 1810. postao općina.

Bulom pape Ivana XXIII iz aprila 1961. župna crkva proglašena je bazilikom.
Esquipulas je status grada dobio u oktobru 1968.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Esquipulas*" (španjolski). Nuestra Esquipulas. Pristupljeno 29.3.2023.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Esquipulas Municipality in Guatemala*" (engleski). City population. Pristupljeno 29.3.2023.
3. 1 2  „*Esquipulas in Chiquimula*" (engleski). City population. Pristupljeno 29.3.2023.

Vanjske veze
------------

***Esquipulas*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municilipad de Esquipulas* (službene stranice) (`es`)
**Engleska banka** (engl. ) je centralna banka Ujedinjenog Kraljevstva i model na osnovu kojega je nastala većina savremenih centralnih banaka širom sveta. Engleska banka je osnovana 1694. godine i druga je najstarija centralna banka na svetu od koje je starija samo Švedska nacionalna banka koja je osnovana 1668. godine. Takođe, banka je i 8. najstarija banka sa neprekinutim kontinuitetom rada na svetu. Osnovana je kao centralna banka i kreditor Kraljevine Engleske, a do danas ima ulogu pružaoca bankarskih usluga za Vladu Ujedinjenog Kraljevstva. Banka je bila u privatnom akcionarskom vlasništvu od svoga osnivanja do trenutka nacionalizacije 1946. godine. 1998. banka je postala nezavisna javna organizacija u punom vlasništvu Vladinog pravnog odeljenja, neministarskog ogranka vlade sa ovlašćenjima egzekutivne agencije. Banka je nezavisna u izboru i implementaciji monetarnih politika. Engleska banka jedna je od osam banaka sa ovlašćenjem za izdavanje novčanica Britanske funte ali ima puni monopol u izdavanju novčanica u Engleskoj i Velsu koji sačinjavaju zajedničku jurizdikciju u pravnome smislu. Banka uz to reguliše i izdavanje novčanica od strane komercijalnih banaka u Škotskoj i Severnoj Irskoj.

Vanjske veze
------------

* www.bankofengland.co.uk
Cancioneiro Colocci-Brancuti
*Ovaj članak odnosi se na srednjovjekovnu zbirku pjesama. Za renesansnu zbirku istog naziva, vidjeti Cancioneiro de Lisboa*
***Cancioneiro da Biblioteca Nacional*** (portugalski: [kɐ̃sjuˈnɐjɾu ðɐ βiβliuˈtɛkɐ nɐsjuˈnaɫ], galicijski: , "Zbirka pjesama Nacionalne biblioteke"), obično zvana ***Colocci-Brancuti***, zbirka je galicijsko-portugalske lirike i trubadura i *jograes* (neplemićkih izvođača i kompozitora). Te *kantige* (pjesme) klasificiraju se, slijedeći naznake u samim pjesmama i u rukopisnoj tradiciji, na tri glavna žanra: *cantigas de amigo* (ljubavne pjesme pjevane od strane žena, o momku), *cantigas de amor* (ljubavne pjesme pjevane od strane muškaraca) i *cantigas de escárnio e mal-dizer* (pjesme sa svrhom ruganja i uvrede). 

Pjesme su kopirane u Italiji (pretpostavlja se iz manuskripta iz Portugala ili Španije) oko 1525-1526. na naredbu humaniste Angela **Coloccija** (1467-1549), koji je numerisao sve pjesme, napravio popis (obično zvan *Tavola Colocciana* [Coloccijeva tabela]) i stavio pribilješke u kodeks. U 19. vijeku *cancioneiro* je pripadao grofu Paolu **Brancutiju** di Cagliju, iz Ancone, u čijoj je privatnoj biblioteci otkriven 1878. godine. Grof je kasnije prodao taj manuskript talijanskom filologu Ernestu Monaciju, koji ga je ostavio svojim nasljednicima pod uslovom da ne napusti Italiju. Ipak, vlada Portugala dobila ga je 1924. i od tada se čuva u Nacionalnoj biblioteci Portugala u Lisabonu. Blisko vezana pjesmarica (sestrinska ili rođačka), koja se čuva u Vatikanskoj biblioteci, naziva se *Cancioneiro da Vaticana*.

*Cancioneiro* je kopiralo šest različitih ruku, prema najnovijoj analizi, koristeći i gotičko i kurzivno pismo. Od izvornih 1664 pjesama preostalo je samo 1560. Neki od kompozitora su kralj Dinis od Portugala, D. Sancho I, D. Pedro, grof Barcelosa, Pay Soares de Taveirós, Johan Garcia de Guilhade, Johan Airas de Santiago, Airas Nunes, Martin Codax. Sve skupa ima oko 160 pjesnika.

Povezano
--------

* Galicijsko-portugalska lirika

Vanjske poveznice
-----------------

* Spis u Nacionalnoj biblioteci u Portugalu
|  |
| --- |
| **Episkopalna crkva SudanaEpiscopal Church of the Sudan** |
|  | **Crkva** | Anglikanska zajednica |
|  | Države | Južni Sudan Južni SudanSudan Sudan |
|  | Broj vernika | 4.500.000 |
|  | Broj dioceza | 24 |
|  | Poglavar | Danijel Deng Bul Jak |
|

**Episkopalna crkva Sudana** (engl. ) je jedna od hrišćanskih crkava na tlu južnog i severnog Sudana. Pripada Anglikanskoj zajednici, a njen poglavar je Danijel Deng Bul Jak. Ima oko 4,5 miliona pripadnika. Sedište je u gradu Džubi.

Istorijat
---------

Prva anglikanska misija u Sudanu otpočela je 1899. u Omdurmanu, a najviše uticaja imala je na stanovništvo na jugu zemlje. Cilj misije bio je širenje hrišćanstva po ovoj afričkoj državi. Na početku je bila pod jurisdikcijom Jerusalimske biskupije (do 1920), a nakon toga pod novoformiranom Egipatsko-sudanskom biskupijom. Godine 1945. odvojila se sudanska dioceza. Godine 1957. Sudanska biskupija stavljena je pod upravu Jerusalimske nadbiskupije sve do konačnog osamostaljenja 1974. godine.

Podela
------

Episkopalna crkva Sudana podeljena je 24 dioceze na čelu sa biskupima:

| Dioceza | Dioceza |
| --- | --- |
| Avejl | Bor |
| Kvejbet | El-Obeid |
| Ezo | Iba |
| Džuba | Kadugli i Nubijske pl. |
| Kago Kadžu | Kartum |
| Lainja | Luj |
| Malakal | Maridi |
| Mundri | Port Sudan |
| Redžaf | Renk |
| Rokon | Rumbek |
| Torit | Istočni Tvik |
| Vav | Jambjo |
| Jej | Jirol |
|

Povezano
--------

* Hrišćanstvo
* Rimokatolička crkva u Južnom Sudanu
* Anglikanska zajednica

Vanjske veze
------------

* Episkopalna crkva Sudana Arhivirano 2013-02-08 na Wayback Machine-u (`en`)
* Zvanična prezentacija crkve (`en`)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Zastava Južnog Sudana | **Hrišćanstvo u Južnom Sudanu** | Zastava Južnog Sudana |

 |

|  |
| --- |
| Rimokatolička crkva •
Episkopalna crkva •
Afrička suvozemska crkva •
Prezveterijanska crkva •
Pentakostalna crkva •
Unutrašnja crkva •
Koptska pravoslavna crkva •
Etiopska pravoslavna crkva |
**Episkop budimljanski** je titula koju nosi vikarni arhijerej u Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Ovo je počasna titula pomoćnom episkopu patrijarha srpskog ili mitropolita crnogorsko-primorskog.

Vikarni episkopi
----------------

Dosadašnji nosioci ovog zvanja bili su:

* Nikolaj Jokanović u periodu 1938-1939, zatim je izabran ze episkopa zahumsko-hercegovačkog.
* Joanikije Lipovac, izabran 8. decembra 1939, a hirotonisan 11. februara 1940. Bio je vikarni episkop srpskog patrijarha u ovom zvanju sve dok 11. decembra 1940. nije izabran za mitropolita crnogorsko-primorskog;
* Valerijan Stefanović, izabran 11. decembra 1940, a hirotonisan 26. januara 1941. Bio je vikarni episkop srpskog patrijarha u ovom zvanju sve dok 20. maja 1947. nije izabran za episkopa šumadijskog;
* Andrej Frušić u periodu 1959-1961, zatim je izabran za episkopa banjalučkog.
* Joanikije Mićović, izabran maja 1999, a hirotonisan 3. juna 1999. Bio je vikarni episkop mitropolita crnogorsko-primorskog u ovom zvanju sve dok maja 2002. nije izabran za episkopa budimljansko-nikšićkog.

Eparhija budimljansko-nikšićka
------------------------------

*Glavni članak: Eparhija budimljansko-nikšićka*
Eparhija budimljanska osnovana je 1219. kada je Sveti Sava dobio samostalnost Srpske pravoslavne crkve i osnovao prve eparhije. U 15. veku ona je uzdignuta na stepen mitropolije. Njeno sedište bilo je u Manastiru Đurđevi stupovi (Berane). Nakon smrti mitropolita Gavrila (1648) ova mitropolija će u administrativnom pogledu biti ugašena skoro tri veka. Obnovljena je u zvanju vikarnih episkopa 1939—1947. da bi 1947. obnovljena kao Budimljansko-polimska eparhija sa sedištem u Bijelom Polju i opet ukinuta 1956. godine.

Opet je obnovljena u zvanju vikarnih episkopa 1999—2002. Ponovnim uspostavljanjem Eparhije budimljansko-nikšićke (2001) i izborom dotadašnjeg vikarnog episkopa budimljanskog Joanikija (Mićovića) najpre za administratora 2001, a zatim 2002. u zvanje episkopa budimljansko-nikšićkog i dodeljivanjem mu te eparhije, prestaje da postoji ovo zvanje vikarnog episkopa u Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Praktično ona je obnovljena i postoji kao samostalna eparhija, pa i njen episkop nije više vikarni.

Vidi još
--------

* Budimljansko-polimska eparhija
* Eparhija budimljansko-nikšićka

Spoljašnje veze
---------------

* Istorijat Eparhije budimljansko-nikšićke
**Epizodij** ili **episodij** ili **epizodija** ili **episodija** (grčki: ἐπεισόδιον) jeste dijaloški deo starogrčke drame koji dolazi između horskih pesama. Čine ga razgovori ili pesme koje naizmenično pevaju hor i glumci ili samo glumci. Epizodiji izlažu događaje, često pomoću glasničkih izveštaja, koji pripremaju razvoj radnje. Broj epizodija značajno je varirao: u Sofoklovoj *Antigoni* ima ih pet, a u *Elektri* svega tri. U početku su pisani u trohejskim tetrametrima, a kasnije najčešće u jampskim trimetrima.

Za tragediju, Aristotel u *Poetici* kaže da je "episodija ceo deo tragedije između celih horskih pesama". Razgovori se sastoje od monologa ili govora (ῥήσεις) i pravih dijaloga. U monologu glumac izlaže svoje misli i osećaje, a posebnu vrstu monologa čine glasnički izveštaji (ῥήσεις ἀγγελικαί), u kojima se izlažu događaji koji su se dogodili van pozornice. U dijalozima lica pripremaju dalji razvitak dramske radnje. Posebna vrsta dijaloga je tzv. *stihomythía* (στυχομυθία), u kojoj se na jedan stih odgovara jednim stihom, a koja je posebno napeta i uzbudljiva.

U komediji epizodiji obično dolaze iza parabaze: to je niz komičnih scena, u kojima hor ne učestvuje. U tim epizodnim scenama junak komedije (najčešće onaj koji je pobedio u agonu) suočava se s raznim likovima iz života, koje redom ispraća sa scene ili ih nagoni u beg. Na primer, u Aristofanovim *Aharnjanima* nakon parabaze sledi niz komičkih scena koje ilustruju blogadati mira. Tako jedan Megaranin dolazi kod glavnog junaka Dikeopola da kupi hranu (Atina je te godine rata nastojala Megaru blokadom umoriti glađu i naterati na predaju); u zamenu za hranu Megaranin nudi svoje ćerke zamaskirane kao svinje u vrećama. Neki pak Beoćanin nudi jegulje i drugu robu, a zauzvrat traži lokalne atičke proizvode: na kraju dobija doušnika u vreći. Treći posetilac, neki seljak, želi melem mira za svoje oči, koje su mu se osušile od plača za gubitkom njegovih volova. 

U tragediji između pojedinih epizodija hor peva stasimone (stajaće pesme). I u komediji i u tragediji nakon epizodija dolazi poslednji deo drame ― eksod.
**Eterična (etarska) ulja** su proizvodi posebnih biljnih ćelija ili se stvaraju u međućelijskim prostorima, veoma jakog mirisa i na papiru ostavljaju mrlje koje brzo isparavaju. Predstavljaju smešu različitih jedinjenja: aldehida, ketona, alkohola i različitih i mnogobrojnih masnih kiselina. Osnovna komponenta su svakako terpenoidi i to njihove dve klase: terpeni (monoterpeni) i seskviterpeni. U biljkama se najčešće nalaze u slobodnom obliku, ali mogu biti prisutna i u formi glikozida.

Obrazuju se u svim delovima biljke, ali u njima nisu raspoređena ravnomerno već su u najvećoj količini prisutna u listu, korenu, cvetu i plodu. Zastupnjeni su u jako malim količinama, svega oko 1% od ukupne težine biljke pa je tako za dobijanje npr. 1 g etarskog ulja potrebno utrošiti oko 4 kg kruničnih listića ruže.

Primenjuju se u medicini, proizvodnji finih sapuna, prehrambenoj industriji, a koriste se i u kozmetici, za dobijanje parfema i drugih kozmetičkih preparata.

Literatura
----------

* Kojić, M, Janjić Vaskrsija: Otrovne biljke, Naučna knjiga, Beograd, 1991.
* Jančić, R: Botanika farmaceutika, Službeni list SCG, Beograd, 2004.

Vanjske veze
------------

***Eterično ulje*** na Wikimedijinoj ostavi

* BioNet škola
**Ergela „Lipik"** imala je značajnu ulogu u razvoju konjogojstva, a posebno u uzgoju lipicanaca.

Iako je Državna ergela osnovana tek 1938. godine, ona vuče svoje korijene u 1919. godinu kad je utemeljena Državna ergela „Petrovo" (Stančić) u Zagrebu kao logičan nasljednik Pastuharne u Zagrebu, osnovane još 1850. godine. Od 1934. do 1938. ergela u Stančiću izgubila je veliki dio rasplodnoga materijala, pa je likvidirana, a u Lipiku, tadašnjoj općini Pakrac osnovana je Državna ergela „Lipik." Prijašnji vlasnik toga posjeda bio je Stjepan Lajer. Rad ove ergele od 1938. do 1957. dao je veliki doprinos razvoju lipicanaca, a sama je ergela svojevremeno bila jedina ergela vranaca i dorata u Europi. 1938. godine nabavljeno je 27 rasplodnih kobila, od čega 19 sivih i osam tamnih iz jedanaest rodova.

Od 1975. u tadašnjoj Radnoj organizaciji Poljoprivreda Lipik počelo se razmišljati od revitaliziranju ergele, no to je učinjeno tek početkom 1982. 18. listopada te godine ergela je ponovno proradila kad je iz ergele u Lipici u Sloveniji dovezeno prvih dvanaest kobila. Od toga vremena u ergeli se pojavljuju dva roda: rod „englanederia" preko kobila „allegra" i rod „gidrana" preko kobila „gaeta" i „gaetana." U Lipiku su rođeni i prevedeni u rasplodne pastuhe Pluto, Conversano i Favory, a ergela je otada udovoljavala zahtjevima sporta (visoke dresure i vožnje), te turističko-rekreacijskim i vojnim potrebama.

U razdoblju Domovinskog rata ergela je 1991. napadana minobacačima iz okolnih srpskih sela. Većina je konja tada stradala unutar ergele ili na okolnim livadama, o čemu postoje i video materijali britanske vlade. 88 lipičkih konja otuđeno je i prebačeno u Srbiju. Nakon pregovora hrvatske vlade i vlade Srbije Hrvatskoj je 12. listopada 2007. vraćeno 45 konja lipicanske pasmine, 19 toplokrvnjaka i 2 ponija, od kojih osam izvornih, dok su ostali potomci konja odvedenih 1991. godine.

Vanjske poveznice
-----------------

* MPS
**Call of Duty: United Offensive** je pucačina iz prvog lica sa tematikom Drugog svetskog rata i predstavlja ekspanziju prvog izdanja Call of Duty. Igra je izašla u prodaju 14. septembra 2004. godine. Razvio ju je Grej mater interaktiv, a objavio Aktivižn.

Igra i kampanje
---------------

Kao i u prethodnoj verziji, igrate sa tri vodeće armije u Drugom svetskom ratu: američkom, britanskom i ruskom. Od svake kampanje, postoje po četiri misije, sem ruske u kojoj se javlja pet misija. Sva oružja iz ovog serijala su potpuno ista kao i iz prethodnog. Razlika je u tome što je dosta manji broj misija, koje imaju donekle duži vremenski interval trajanja. Počinjete bez treninga, što je još jedna razlika u odnosu na prvu seriju. Prva kapmpanja je američka, kao i u prvoj seriji. Igrate pod likom desetara Skota Rajlija, a predvode vas kapetan Foli i vodnik Modi kao i u prvom delu. Kroz američku kampanju, slično kao i prvom delu, oslobađate teritorije zapadne Evrope pod nemačkom okupacijom. U drugoj, britanskoj kampanji, pod karakterom vodnika Džejmsa Dojla, učestvujete prvo kao pilot, koji upravlja avionom i uništava nemačke neprijateljske avione. Kada biva porušen, dospeva na teritoriji Holandije, gde sa nekolicinom lokalnog pobunjenog holandskog stanovništva uništava okolne nemačke baze kao i most preko kog Nemci vrše transport oružja. U nastavku kampanje (pod istim karakterom) uništavate nemačke položaje na Siciliji kao član britanskog komandosa, kog predvodi Major Ingram, koji je poznat iz prvog serijala, kao zarobljenik u nemačkom logoru kog su oslobodili Amerikanci. U poslednjoj, ruskoj kampanji, oslobađate teritorije SSSR-a u okolini grada Kurska, a zatim i teritorije istočne Evrope, pod karakterom vojnika Juri Petrenka, pripadnika Crvene armije, koju tokom misija predvodi vodnik Antonov. U ovoj kampanji, učestvujete u poznatoj tenkovskoj bici kod Kurska, kao lik koji upravlja tenkom. U poslednjoj misiji, ulazite u poljski grad Krakov, gde držite otpor nemačke vojske sve dok ne stigne pojačanje, gde se završavaju kampanja i igra.

Multiplejer
-----------

Multiplejer za Call of Duty: United Offensive je dosta sličan prethodnoj verziji, s tim što se uključuju neke nove staze i nove opcije u igri kao npr. : misija gde morate da ukradete neprijateljsku zastavu iz središta protivničke teritorije i da je uspešno prenesete u središte svoje teritorije, s tim što protivnik može isto da uradi sa vašom zastavom. Postoje i nove misije u kojima tim za koga korisnik igra mora da dominira što više mapom da bi odneo pobedu. U multiplejeru su takođe uključene i misije gde morate da uništite neprijateljsku bazu sa teškom mašinerijom (poput tenkova i artiljerije). Da bi se instalirao Call of Duty:United Offensive, prethodno je potrebno imati prvu seriju Call of Duty instaliranu.

| * p
* r
* u
Call of Duty serijal |
| --- |
| *Call of Duty* (United Offensive) • *2* • *3* • *Modern Warfare* • *World at War* (Final Fronts) • *Modern Warfare 2* • *Black Ops* • *Modern Warfare 3* • *Black Ops II* |
**Call of Duty: World at War** je pucačina iz prvog lica, peta iz serijala Call of Duty, i četvrta sa tematikom Drugog svetskog rata. Razvijena je od strane Trijarč, a objavila ju je kompanija Aktivižn. Igra je izašla u prodaju 11. novembra 2008. godine. Postoji i specijalno izdanje za Plejstejšn 2 konzolu, pod nazivom Call of Duty: World at War - Final Fronts.

Igra
----

Za razliku od ranijih delova sa tematikom Drugog svetskog rata, Call of Duty 5: World at War nema tri ili više kampanja. U pitanju su samo dva podeljena fronta: istočnoevropski i južnopacifički. Misije započinju drugim frontom, gde igrač kontroliše američkog marinca Milera, člana SAD marinskog korpusa 1. brigade, koji je predvođen desetarom, a kasnije i vodnikom Roubokom. Osim Milera, igrač može kontrolisati i mornaričkog podoficira Laka, koji učestvuje u misiji „Crne mačke" (engl. ), gde upravlja oružjem iz aviona. Na evropskom frontu, borite se pod karakterom Dimitrija Petrenka, pripadnika sovjetske treće šok armije. Glavni predvodnik je vodnik Viktor Reznov, koji se pojavljuje zajedno sa Petrenkom i u Call of Duty: Black Ops. Misije se obavljaju u Staljingradu, a potom u Trećem rajhu, i na kraju u prestonici Berlinu, gde se završava ujedno i igra.

Noviteti
--------

Osim Singlplejer i Multiplejer mod-a, u igri se javlja i nova opcija igre, koja nije viđena u ranijim delovima. U pitanju je mod u kom dva igrača mogu istovremeno i zajedno da igraju igru, bez obzira na Multiplejer mod. Tu je i opcija Nacistički zombiji (engl. ), koja se može osloboditi kad se uspešno pređe igra. Zapravo, tu igrač se brani od zombija koji pokušavaju da uđu u zagrađenom bunkeru, u kom se igrač nalazi. Cilj je izdržati što više rundi u kojima zombiji konstantno napadaju u sve većim brojevima. Ranjavajući ili ubijajući zombije igrač sakuplja poene. Na početku prve runde, igrač može posedovati samo pištolj, a kako runde odmiču, ukoliko igrač uspešno preživi napade, sve bolja oružja dolaze na raspolaganju. Ovu opciju igre, mogu da igraju i dva, pa do četiri igrača, koji se međusobno takmiče za poene. Kad svaki igrač bude mrtav, igra se završava.

Povezano
--------

* Call of Duty: World at War - Final Fronts

| * p
* r
* u
Call of Duty serijal |
| --- |
| *Call of Duty* (United Offensive) • *2* • *3* • *Modern Warfare* • *World at War* (Final Fronts) • *Modern Warfare 2* • *Black Ops* • *Modern Warfare 3* • *Black Ops II* |
*Za ostala značenja, v. Family Ties (razvrstavanje).*

***Family Ties*** je bio popularni američki televizijski sitcom koji se sedam sezona emitirao na NBC-u, od 1982. do 1989. godine.

Glavna zvijezda je bio Michael J. Fox kao Alex P. Keaton, konzervativni, poslovno orijentirani sin liberalnih roditelja Elyse i Steven (Meredith Baxter-Birney i Michael Gross). Elyse je bila uspješna arhitektica, dok je Steven vodio javnu TV stanicu. Oni su živjeli u predgrađu Columbusa zajedno sa svojom djecom: Alexom, Mallory ("Mal") (Justine Bateman) i Jennifer ("Jen") (Tina Yothers). Drugo dijete, Andrew ("Andy") (Brian Bonsall), se pojavilo kasnije u seriji.

Serija je začela dva spinoffa, *Day by Day*, koja se održala dvije sezone, i *The Art of Being Nick*, koja nije išla dalje od pilot-epizode.

Producenti su ispočetka namjeravali da glavni junaci serije budu Elyse i Steven, liberalni demokrati i nekadašnja hipijevska djeca cvijeća koja se suočavaju s time da djeca ne dijele ideale njihove mladosti.

Međutim, vrlo brzo se Alex, najstariji sin i konzervativni republikanac nametnuo kao glavni lik serije. Razlog je djelomično bio u tome što je serija, svjesno ili nesvjesno, postala odraz društveno-političkih promjena u SAD obilježenih Reaganovom revolucijom, te da se publika daleko lakše poistovjećivala s Alexom nego njegovim roditeljima.

Serija je vrhunac popularnosti imala između 1984. i 1987. godine. U njoj su, obično glumeći manje uloge, prve zapažene nastupe imali Tom Hanks, Geena Davis i Courtney Cox.

*Family Ties* na prostoru bivše Jugoslavije
-------------------------------------------

*Family Ties* je na prostoru bivše Jugoslavije u drugoj polovici 1980-ih u okviru JRT-a emitirala Radiotelevizija Beograd pod nazivom *Porodične veze*.

Eksterni linkovi
----------------

* Encyclopedia of Television Arhivirano 2009-02-23 na Wayback Machine-u
**Francusko-holandski rat** (1672–1678) bio je rat Francuske, biskupije Minster, nadbiskupije od Kelna i Engleske protiv Holandije. Holanđanima su se kasnije pridružili Sveto rimsko carstvo, Brandenburg i Španija. Rat je završio Najmegenskim mirom 1678–1679, po kome je Francuska dobila Franš-Konte od Španije.

Francuska je predvodila koaliciju u kojoj su bili biskupija Minster i Engleska. Luj XIV je bio uznemiren jer su Holanđani odbili da učestvuju u razbijanju i deobi Španske Nizozemske. Holandska vojska je od 1648. bila u dosta lošem stanju. Francuzi su veoma lako ušetali svojom vojskom u srce Holandije i zauzeli Utreht. Pre toga su neočekivano zaobišli tvrđavu Mastriht. Pristalice Vilijama III Oranskog su izvršile državni udar i svrgle Johana de Vita. Francuzi su u tome ratu obećali Englezima velike holandske gradove. Englezi se nisu žurili, nego su pokušali da ucenom iznude 16 miliona gildera za separatni mir. Takav preteran zahtev je ojačao holandski otpor, a pregovori su dali Holandiji dovoljno vremena. Izvršili su velike namerne poplave i tako zaustavili prodor francuske vojske. Biskup od Minstera je opsedao Groningen, ali nije uspeo da ga zauzme. Pokušaj da se Holandija zauzme invazijom sa mora propao je nakon četiri strateške pobede holandske flote protiv kombinovane anglo-francuske flote. 

Engleska je 1674. izašla iz rata, a u rat su ušli holandski saveznici: Brandenburg, austrijski car i Karlos II od Španije. Francuska vojska je bila uspešna na početku, jer je zauzela Utreht. Kasnije je 1673. uspešno nakon opsade zauzela Mastriht. Ipak bila je prisiljena da napusti planove o osvajanju Holandije i taj rat se sveo na spor rat iscrpljivanja. 

Do 1678. Luj XIV je uspeo da razbije protivničke koalicije. Rat je završio Najmegenskim mirom 1678–1679. po kome je Francuska dobila Franš-Konte i nešto teritorija u Španskoj Nizozemskoj. Holanđani su uspeli da spreče ambicije dve velike evropske dinastije, Stjuarta i Burbona.

***Francusko-nizozemski rat*** na Wikimedijinoj ostavi
Naslovna strana Ustavnog zakona o odnosima javnih vlasti od 16. srpnja 1875. godine.
**Francuski ustavni zakoni iz 1875.** godine je naziv koji se odnosi na tri zakona ustavnopravnog karaktera koje je Narodna skupština izglasala od veljače do srpnja 1875. godine, a kojima je uređena politička struktura novoformirane Treće Republike i temeljem koje je ista konsolidirala svoju egzistenciju. Politička struktura Treće Republike regulirana je i nekim ranijim zakonima, poput Rivetova zakona iz 1873. godine, ali su oni bili znatno manji u opsegu i regulirali su tek specifične probleme. 

Ukupno su donesena tri ustavna zakona kojima je reguliran republikanski režim:

* Zakon o Senatu od 24. veljače 1875. godine
* Zakon o javnim vlastima od 25. veljače 1875. godine
* Zakon o odnosima javnih vlasti od 16. srpnja 1875. godine

Ustavni zakoni su kasnije tek neznatno mijenjani s ukupno tri novele (1879. 1884. i 1926.). Ovo je bio prvi i jedini put u povijesti francuskih republika da ista nije bila regulirana pravim ustavom već serijom zakona koji se, istina, zbog razloga jednostavnosti, danas nerijetko nazivaju skupnim nazivom **Ustav iz 1875.** godine. 

Ustav je službeno prestao važiti 27. listopada 1946. godine donošenjem novog ustava, mada je od 1940. godine bio *de facto* izvan snage u periodu nacističke okupacije. 

| * p
* r
* u
Ustavi Francuske |
| --- |
| 
* 1791
* 1793 (Godina I.)
* 1795 (Godina III.)
* 1799 (Godina VIII.)
* 1802 (Godina X.)
* 1804 (Godina XII.)
* 1814
* 1815
* 1830
* 1848
* 1852
* 1875
* 1940
* 1945
* 1946
* 1958

* Predloženi: Žirondinski ustavni projekt (1793)

 |
**Djevojka po pozivu** (engleski: ), rjeđe **eskort-dama** (engleski: , "pratnja"), naziv je za seksualnu radnicu (prostitutku) čije je pružanje usluga klijentima prethodno dogovoreno "na daljinu", odnosno ne na javnom mjestu, kao što je to slučaj s uličnim prostitutkama, odnosno prostitutkama koje rade u bordelu. Za muške prostitutke koji djeluju na sličan način koristi se izraz **callboy**.

Način dogovaranja
-----------------

Klijent s djevojkom na poziv dogovara sastanak koristeći sredstva za komunikaciju, kao što su telefon ili Internet. U tome može posredovati specijalizirana eskort-agencija, rjeđe svodnik. Sastanak se potom odvija na mjestu koje je odabrala sama seksualna radnica ili na mjestu koje je odabrao sam klijent.

Eskort-dame
-----------

Usluge koje pruža eskort-dama ne moraju uvijek biti seksualne prirode. Nekada ih unajmljuju klijenti koji jednostavno ne žele biti osamljeni, a nekada se eskort-damu poziva na društvene događaje s ciljem da se impresioniraju prijatelji.

Elitna prostitucija
-------------------

Takav oblik prostitucije se, s obzirom da omogućava kako veću izbirljivost od strane klijenata, tako i veću diskreciju i pripremljenost od strane pružatelja seksualnih usluga, obično smatra "elitnim" oblikom prostitucije.

Vanjske veze
------------

* "The $2,000 an-Hour Woman" by Mark Jacobson, *New York Magazine*, 18. VII. 2005.
**Car Shang of Hana**, kin. **漢殤帝**, py. **Hàn Shāng dì**, wg. **Han Shang-ti**, (početak 105 - august/septembar 106) bio je Kina|kineski car iz dinastije Han, odnosno peti po redu vladar Istočne dinastije Han.

Bio je dijete cara Hea i konkubine čije ime historiji nije poznato. Imao je starijeg brata po imenu Liu Sheng, ali je nakon očeve smrti carica Deng Sui odlučila da Shang, usprkos toga što je imao samo tri mjeseca, bude proglašen za cara, a Deng Sui za regenticu. Carica je, međutim, za svaki slučaj u carskoj palači u Louyangu zadržala i njegovog 12-godišnjeg rođaka Liu Hua, kako bi se osigurala za slučaj da malo dijete umre. Kada se to dogodilo nakon godinu dana, Liu Hu je proglašen za novog cara po imenu An, ali je carica majka Deng zadržala vlast kao regentica.

Izvori
------



|  |
| --- |
| Car Shang od Hana**Kuća Liu****Rođen/a:** 105  **Umro/la:** 106 |
| Kraljevske titule |
| Prethodi:**Car He od Hana** | **Car Kine**105 – 106*Carica majka Deng*  *(105 – 106)* | Slijedi:**Car An od Hana** |
| **Han Shundi** (漢順帝) |
| --- |
| Porodično ime: | Liu (劉; liú) |
| Osobno ime: | Bao (保, bǎo) |
| Hramsko ime: | Jingzong (敬宗, jìng zōng) |
| Posthumno ime:(full) | Xiaoshun (孝順, xiào shùn)literary meaning: "sinovski i smireni" |
| Posthumno ime:(short) | Shun (順, shùn)"serene" |
|

**Car Shun od Hana**, trad. kin. **漢順帝;**, poj. kimn. **漢顺帝**, py. **hàn shùn dì**, wg. **Han Shun-ti**, (115-144) bio je kineski car iz dinastije Han i sedmi vladar u periodu Istočnog Hana, koji je vladao od 125. do 144.

Shun je bio sin cara Ana, ali ga je nakon očeve smrti carica majka Yan natjerala da se odrekne prijestolja u korist markiza od Beixianga. Nekoliko mjeseci kasnije, grupa dvorskih eunuha na čelu sa Sun Chengom je izvršila dvorski prevrat i svrgnula markiza, postavivši Shuna za cara. Iako je narod imao velika očekivanja od novog cara, koji nije dijelio njegovu nasilnu narav, pokazalo se da Shun, iako miran i dobronamjeran, ne posjeduje neke vladarske sposobnosti, te je državom stvarno upravljao klan na čelu s njegovim tastom Lian Shangom, te Lian Shangovim sinom Liang Jijem, a čime se nastavilo postepeno propadanje dinastije.

Izvori
------



|  |
| --- |
| Car Shun od Hana**Kuća Liu****Rođen/a:** 115  **Umro/la:** 144 |
| Kraljevske titule |
| Prethodi:**Markiz od Beixianga** | **Car Kine**125 – 144 | Slijedi:**Car Chong od Hana** |
**Call of Duty 4: Modern Warfare** je računarska igra iz serije igara Call of Duty (prevod: Zov dužnosti) koju su stvorile programerske kuće Infiniti Vard, (Infinity Ward) i Aspir Medija (Aspyr Media), a izdao Aktivižn (Activision). Ovo je prva igra iz serije u kojoj nije tema Drugi svetski rat.

Igra
----

Priča igre se odvija oko izmišljenog sukoba u bliskoj budućnosti u kom učestvuju Sjedinjene Države, Ujedinjeno Kraljevstvo i Rusija, koji se bore protiv ruskih ultranacionalista u Rusiji rastrzanoj građanskim ratom i protiv pobunjenika koji su izveli državni udar u maloj bliskoistočnoj državi. Igra se prelazi iz perspektive američkog marinca i britanskog SAS specijalca, a radnja se odvija na Bliskom istoku, Azerbejdžanu, Rusiji i Pripjatu (Ukrajina).

Multiplejer
-----------

Režim sa više igrača za igru se mahom razlikuje od prethodnih delova. Tipovi igre su isti, s tim što su uvedene neke novine. Igrači sada, za razliku od drugih delova igre, skupljaju poene ubijajući igrače iz protivničkog tima. Skupljajući poene, igrači prelaze nivoe, a maksimalan nivo koji igrač može postignuti je 55. Takođe, poboljšavajući se, igrač na raspolaganju dobija sve bolja oružja, što je slično kao i u Gan:Gejm mod-u u prethodnim verzijama igre, koji je izostavljen iz ovog dela.
Pored toga, ova igra na PC ima mnogo vise modova sada, kao sto su naprimjer: Death Run, CoD Jumper, One in the Chamber, Promod, Sniper Only i mnogo drugih zabavnih modova.

Vanjske veze
------------

* Svet igara - Test Play - Call of Duty 4: Modern Warfare, Svet kompjutera

| * p
* r
* u
Call of Duty serijal |
| --- |
| *Call of Duty* (United Offensive) • *2* • *3* • *Modern Warfare* • *World at War* (Final Fronts) • *Modern Warfare 2* • *Black Ops* • *Modern Warfare 3* • *Black Ops II* |
**Elateja** (grčki: ) je bio drevni grčki grad u Fokidi, najvažniji u oblasti nakon Delfa. Danas predstavlja jednu od općinu u jugoistočnom dijelu prefekture Phthiotis sa 4.000 stanovnika (popis iz 2001. godine) i površinom od 154,361 km². Sjedište općine je gradić **Eláteia** (2470), a ostala naselja su Zélion (910), Panagítsa (219), Lefkochóri (208), Sfáka (167) i Katályma (26).

Antička Elateja je bila smještena na izlazu iz doline Kefisa u Beotiju te je imala veliki strateški značaj s obzirom da bi se odatle mogli kontrolirati putevi za centralnu i južnu Grčku. Godine 480. pne. su je spalili Perzijanci za vrijeme Kserksovog pohoda na Grčku. Godine 338. pne. ga je za vrijeme kaznene ekspedicije protiv Lokriđana zauzeo i utvrdio Filip II Makedonski, što je Ateni poslužilo kao povod za stvaranje velikog anti-makedonskog saveza, poraženog u bitci kod Heroneje. Elateja se kasnije pobunila protiv makedonski kralj Kasandra, ali ju je pokorio Filip V Makedonski, a Makedoncima je ostala vjerna sve dok je na juriš nisu zauzeli Rimljani 198. pne. Rimljani su Elateji dali status slobodnog grada nakon što se oduprla Taksil (general)|Taksilu, vojskovođi u službi Mitridata VI. S obzirom da je često bila predmetom vojnih napada, ali i pretrpila niz potresa, danas je ostalo vrlo malo ruševina koje svjedoče o prošlosti Elateje.

Napomene
--------

Izvori
------

* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Geography*, "Elateia", London, (1854).
* Richard Stillwell, William L. MacDonald, Marian Holland McAllister (editors); *The Princeton Encyclopedia of Classical Sites*, "Elateia", Princeton, (1976).

Eksterni linkovi
----------------

* Elateia
**Država Falcón** (španjolski: *Estado Falcón*) je jedna od 23 savezne države Venecuele, koja se nalazi na sjeverozapadu zemlje. 

Ime je dobila po nekadašnjem predsjedniku Venezuele (1863.-1968.) - Juanu Falcónu.

Karakteristike
--------------

U Falcónu živi 902,847 stanovnika na površini od 24,800 km²

Falcón koji se jednim dijelom prostire po Poluotoku Paraguaná, sa sjevera je ograničen Karipskim morem a sa zapada Venezuelanskim zaljevom. Sa sjeverozapada graniči sa saveznom državom Zulia, a sa juga sa Larom i Yaracuyom.

Teren države sastoji se od obalne ravnice i krajnjih obronaka Karipskih Anda, to je sušni kraj posnih oranica.

Glavni grad je Coro, jedan od najstarijih gradova u Venecueli osnovan 1527. a najveći je Punto Fijo grad naftne industrije.

Historija
---------

Obalu tog kraja prvi put su oplovili i kartografirali 1499. - Juan de la Cosa i Amerigo Vespucci, kao članovi ekspedicije koju je vodio Alonso de Ojeda.

Od 1993. historijski centar Cora zajedno sa njegovom lukom upisan je na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Americi. Na tom lokalitetu se nalazi 602 historijskih građevina

Privreda
--------

Veći dio države je ruralni kraj, u kom je ribarstvo važna grana privrede, jer je ratarstvo manje više ograničeno na riječne kotline i planinske visoravni. Većinom se uzgaja; kukuruz, kokos, luk, sirak, krumpir, banane, dinje, lubenice, šećerna trska i kava. Kozarstvo je široko rasprostranjeno, ali ne i na većim nadmorskim visinama gdje je zbog prekomjernog uzgoja i deforestacije danas onemogućeno. 

Nasuprot tome Poluotok Paraguaná i kraj oko glavnog grada Cora doživio je eksplozivnu industrijalizaciju i urbani rast. Duž jugozapadne obale poluotoka leže ogromne rafinerije nafte, kao one u Amuayu i Cardonu. Tako da se velik dio venecuelanske nafte prerađuje u Falconu, a nakon tog se tankerima transportira dalje po svijetu.

Sjeverni dio države uključujući i Poluotok Paraguanu dobro je pokriven autoputevima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13  „*Falcón*" (engleski). Encyclopedia Britannica. Pristupljeno 03. 10. 2017.
2. 1 2  „*Coro and its Port*" (engleski). UNESCO. Pristupljeno 03. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Falcón*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Falcón* na portalu Venezuela Tuya (`es`)
* *Falcón* na portalu Encyclopedia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Administrativna podjela Venezuele |
| --- |
| Savezne države | 
* Amazonas
* Anzoátegui
* Apure
* Aragua
* Barinas
* Bolívar
* Carabobo
* Cojedes
* Delta Amacuro
* Falcón
* Guárico
* Lara
* Mérida
* Miranda
* Monagas
* Nueva Esparta
* Portuguesa
* Sucre
* Táchira
* Trujillo
* Vargas
* Yaracuy
* Zulia

 |  |
| Teritoriji posebne uprave | 
* Savezni teritoriji
* Distrikt glavnog grada

 |
**Call of Duty: Black Ops II** je dolazeće deveto izdanje Call of Duty serijala. Razvojni tim igre je objavio da će igra biti puštena u prodaju 13. novembra 2012 godine. Na igri radi razvojni tim Trijarč, a izdavač je Aktivižn ( u Japanu je Skver Eniks). Kampanja nastavlja tematiku iz Call of Duty: Black Ops, delom stavivši radnju iz perioda Hladnog rata iz 1980-ih, delom u 2025. godinu.

Kampanja
--------

Kampanja se odvija u 1980-im i u 2025. godini, povezano. Glavni karakter iz *Call of Duty: Black Ops* - Aleks Mejson je takođe i glavni karakter u delu kampanje iz 80-ih, dok njegov sin Dejvid Mejson predstavlja glavnog karaktera u 2025. godini. Prvi deo, prema nagoveštajima će obuhvatati sovjetsku agresiju na Avganistan, kao i ratište u Centralnoj Americi. Najavljeno je da će se Viktor Reznov, čovek koji je imao najviše uticaja na Aleksa Mejsona vratiti i u ovom delu serijala. S druge strane, još jedan lik iz *Black Ops-a*, Frenk Vuds se vraća kao lik koji ima funkciju naratora u *Black Ops II*. U ovom delu kampanje, u upotrebi će biti najmodernije oružje, uključujući uglavnom robotiku i automatsku mašineriju. Priča se vrti oko građanskog rata koji je buknuo između Kine i SAD-a, a kao glavni protivnik se uzima Raul Menendez, koji vrši zavadu između dve svetske super sile. Ratište će se vršiti u raznim delovima sveta, poput SAD-a, Singapura, Jemena...

Noviteti
--------

Po prvi put, igrač ima mogućnost da sam odlučuje o delovima kampanje, tj. da odluči kako će se odvijati delovi priče. Novitet su tzv. Napadno-agresivne misije (engl. ), koje igrač može vršiti tokom standarne kampanje. One se redom otključavaju ukoliko igrač pređe jednu, a pritom da ne nastavi odmah kampanju. Popularni Zombi mod, u ovom delu se osamostaljuje kao posebna kampanja. S druge strane, i dalje će postojati Ko-op mod, ali ovoga puta u timu mogu biti čak 8 igrača, za razliku od *World at War-a* i *Black Ops-a*, gde su bila dostupna samo 4 igrača.

Izvori
------

1. ↑  Call of Duty: Black Ops II Pristupljeno 20. 5. 2012
2. ↑  Black Ops 2 officially confirmed by Activision Arhivirano 2012-05-10 na Wayback Machine-u Pristupljeno 20. 5. 2012
3. ↑  Call of Duty: Black Ops 2 preview Pristupljeno 20. 5. 2012
4. ↑  Call of Duty: Black Ops 2 preview Pristupljeno 18. 7. 2012

Eksterni linkovi
----------------

* Zvanični sajt

| * p
* r
* u
Call of Duty serijal |
| --- |
| *Call of Duty* (United Offensive) • *2* • *3* • *Modern Warfare* • *World at War* (Final Fronts) • *Modern Warfare 2* • *Black Ops* • *Modern Warfare 3* • *Black Ops II* |
**Elba** (latinski: *Ilva*) je otok u Tirenskom moru na zapadnoj obali Italije, koji administrativno podpada pod talijansku regiju Toskanu i provinciju Livorno. Elba je poznata kao mjesto Napoleonovog egzila od 1814. do 1815. godine.

Geografija
----------

Elba ima površinu od 223 km² i najveći je otok Toskanskog arhipelaga. Obale otoka su strme, a unutrašnjost planinska. Najviši vrh Capanne ima 1019 m. Na otoku živi 33.660 stanovnika, a najveće naselje je Portoferraio u kom živi 12.000 ljudi.

Historija
---------

Još su Etruščani iskapali željeznu rudu na Elbi, a Grci su ga vjerojatno zbog peći za taljenje nazvali Aethalia (Zadimljeno mjesto). Rimljani su ga nazvali Ilva i također su iskapali željeznu rudu, ali su izgradili i pomorsku bazu na otoku. Za ranog srednjeg vijeka Elbom je vladala Republika Pisa, a od 1290. Republika Genova. Od 1399. otokom vladaju kneževi Piombino, koji ga 1548. prepustili Cosimu Mediciju iz Firence. Dio otoka bio je u španjolskim rukama od 1596. do 1709. godine, a nakon njih su otokom vladali napuljski kraljevi.

Od 1802. otok je ustupljen Francuskoj, pa kad je Napoleon 1814. sam abdicirao, bio je prognan na Elbu. Na otok je stigao 4. maja i Elba je tad imala status nezavisne kneževine s Napoleonom kao vladarom. On je na Elbi izdržao do 26. februar 1815. kada se vratio u Francusku na poznatih sto dana. Nakon tog je Elba je vraćena Toskani, sa kojom je zajednički ušla u sastav Kraljevine Italije 1860. godine.

Atrakcije
---------

Napoleonova rezidencija bila je Palača Mulini s pogledom na more u blizini Portoferraia, prijestolnice Elbe koja leži na sjeveru otoka. Njegov ljetnikovac Villa San Martino, smješten 6 km jugozapadno, danas je pretvoren u muzej koji pored njegovih stvari ima i kolekciju gravira. Dalje prema zapadu je selo Poggio sa izvorom mineralne vode koja se zove Napoleon.

Privreda i transport
--------------------

Kako Elba ima blagu klimu koja omogućuje rast raznolikog bilja mediteranskog tipa, dosta stanovnika se bavi poljoprivredom i otok je prošaran bogatim maslinicima i vinogradima. Još se dosta stanovnika bavi tradicionalnim ribolovom na inćune, srdele i tune, kao i iskapanjem željezne rude na istočnoj obali. Ipak, turizam je danas najvažnija privredna grana. Popularna ljetovališta su Procchio, Marciana Marina, Marciana, uz ona u zaljevu Biodoli na sjeveru i Marinu di Campo na jugu. Gradić Porto Azzurro, nabliži kopnu, poznat je po zatvoru smještenom u velikoj španjolskoj utvrdi iz 1602. godine. Elba je trajektima povezana sa Piombinom na kopnu, a po otoku voze autobusi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Bastia*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. 5. 2015.

Vanjske veze
------------

***Elba (otok)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Elba* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315127737
* LCCN: sh85041527
* GND: 4014166-4
* NKC: ge192262

 |
**Car Shunzong od Tanga** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ) (761 – 11. februar 806), osobno ime **Li Song** (李誦) bio je kineski car iz dinastije Tang koji je nakratko vladao 805. Bio je najstariji sin cara Dezonga, a za krunskog princa je formalno proglašen 779. Na prijestolje je stupio poslije očeve smrti, ali je bio teško bolestan; moćni dvorski eunusi su ga nagovorili da vlast prenese na svog sina Li Chuna, koji je preuzeo prijestolje koa car Xianzong. Car Shunzong je nakon toga dobio počasnu titulu *Taishang Huang* (umirovljeni car). Umro je 806. godine, što su neki kasniji historičari smatrali mogućom posljedicom trovanja od strane eunuha.

Tokom kratke vladavine, car Shunzong je uz pomoć bliskih suradnika Wang Shuwena i Wang Pija uzeo u službu Liu Zongyuana, Liu Yuxia, Han Yea (韓瞱) i Han Taija (韓泰), kako bi s njima pokušao obnoviti i reformirati carsku upravu, odnosno smanjiti moć regionalnih gospodara rata i dvorskih eunuha. One su kasnije postale poznate kao Yongzhen reformacija (永貞革新). Cilj tih reformi je ostvario njegov sin Xianzong.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  *Knjiga Tanga*, vol. 14 Arhivirano 2008-06-21 na Wayback Machine-u.
2. 1 2
3. ↑
4. ↑
5. ↑
6. ↑

* Encyclopedia Britannica
* *Knjiga Tanga*, vol. 14 Arhivirano 2008-06-21 na Wayback Machine-u.
* *Nova knjiga Tanga*, vol. 7 Arhivirano 2007-12-26 na Wayback Machine-u.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 226, 227, 228, 229, 230, 232, 233, 235, 236.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Car Dezong od Tanga**  |  **car dinastije Tang** 805 | Slijedi: **Car Xianzong od Tanga**  |
**Engleske regije** (engleski *Regions of England*) su formalno najviši nivo administrativne podjele zemlje, iako u praksi to nije tako, jer se manje više koriste jedino kao izborne jedinice za Evropski parlament, i kao podloga za statističke izvještaje Eurostatu, na osnovu kojih se dodjeljuju sredstva evropskih regionalnih programa.

Engleska je podjeljena na devet regija, iako za Engleze taj pojam ne postoji, osim u slučaju Velikog Londona, najbliže tom pojmu bile bi konstitutivne zemlje Ujedinjenog Kraljevstva; Engleska, Škotska, Wales i Sjeverna Irska.

Historija
---------

Današnjih devet regija izniklo je 1940-ih u statističke svrhe, daljni korak u regionalizaciji Engleske, bilo je osnivanje Komisije 
lokalne uprave 1972. koja je trebala pripremiti teren za reorganizaciju lokalne uprave izvan 
Velikog Londona.

Između 1998. i 2010. sve regije su imale rudimentarnu upravu (istina neizabranu), kao preteču forminja prave regionalne vlade, ali engleski birači nisu bili naročito oduševljeni tom idejom. To je pokazao referendum održan 2004. u Regiji Sjeveroistočna Engleska, gdje su birači velikom većinom (4:1) odbacili ideju o regionalnoj skupštini. Nakon tog je taj proces stavljen na led. pa su kasnije gotovo sve regije, jedna po jedna ukinule i ono malo regionalne uprave.

Tako da danas jedino Veliki London ima snažnu upravu, biranog gradonačelnika i skupštinu, a sve ostale regije su uglavnom prazne ljušture.

Velika većina Engleza naprosto ne vjeruje da će im regije bilo što dobroga donijeti, osim visokih troškova i gomilanja nepotrebne 
birokracije. U Engleskoj ne postoji tradicija regionalnih zajednica, jedini kraj (osim Londona) koji je u svojoj historiji imao nešto slično tome (kraljevinu) je Jugozapadna Engleska, ali to je bilo prije normanske invazije 1066. pa ni to nije ostavilo nikakvog traga.

Englezi su ostali vezani uz svoje counties - shires, pa osim Londona regije za njih nemaju 
historijski temelj.

Lista engleskih regija
----------------------

* Jugoistočna Engleska
* Veliki London
* Sjeverozapadna Engleska
* Istočna Engleska
* Zapadni Midlands
* Jugozapadna Engleska
* Yorkshire i Humber
* Istočni Midlands
* Sjeveroistočna Engleska

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Regions of England*" (engleski). About-Britain. Pristupljeno 16. 9. 2016.
2. ↑  „*The LGBCE 1973 - 1992*" (engleski). Local Government Boundary Commission for England. Arhivirano iz originala na datum 2015-04-02. Pristupljeno 16. 09. 2016.

Vanjske veze
------------

***Engleske regije*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Local Government Boundary Commission for England* (`en`)
Kovanica Eumena II
**Eumen II od Pergama** (Εὐμένης Β' τῆς Περγάμου) (vladao 197 - 159. pne.) bio je kralj Pergama i član Atalidske dinastije. Bio je sin kralja Atala I i kraljice Apolonide. Nastavio je očevu politiku savezništva s Rimom kao bi spriječio makedonsku, a potom i seleikidsku ekspanziju na račun pergamskih teritorija, a što je na kraju dovelo do poraza Antioha Velikog u bitci kod Magnezije godine 190. pne. Nakon bitke je mirom u Apameji godine 188. pne. svojoj državi priključio Frigiju, Lidiju, Pisidiju, Pamfiliju i dijelove Likije. Kasnije je pao u nemilost svojih rimskih saveznika, koji su sumnjali da šuruje s makedonskim kraljem Perzejem te su ga 167. pne. pokušali svrgnuti kako bi na prijestolje postavili njegovog brata i Rimu pouzdanijeg Atala II. Kada je Eumen pokušao osobno uvjeriti Rimljane u svoju odanost, nije mu dozvoljeno ući u Italiju. Eumen je posljednje godine života postavio Atala za svog suvladara. Bio je oženjen za Stratoniku, kći kapadokijskog kralja Arijarata IV. Nakon njegove smrti, Stratonika se udala za Atala.

Kao i drugi atalidski vladari, Eumen je bio poznat kao veliki pokrovitelj nauke i umjetnosti. Značajno je proširio Biblioteku u Pergamu, a također je u sagradio i stou na atenskom Akropolisu.

Izvori
------

1. ↑  A History of Rome, M. Cary & H.Scullard (1935), p165 ISBN 0-333-27830-5

* Hansen, Esther V. (1971). *The Attalids of Pergamon*. Ithaca, New York: Cornell University Press; London: Cornell University Press Ltd. ISBN 0-8014-0615-3.
* Kosmetatou, Elizabeth (2003) "The Attalids of Pergamon," in Andrew Erskine, ed. *A Companion to the Hellenistic World*. Oxford: Blackwell: pp. 159–174. ISBN 1-4051-3278-7. text

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Atal I**  |  **Atalidski vladar** 197–159. pne. | Slijedi: **Atal II**  |

***Eumen II*** na Wikimedijinoj ostavi
**Erupcija Krakatoa 1883.** bila je vulkanska erupcija koja se odigrala 26. i 27.8. 1883. na Krakatoi, otoku između Jave i Sumatre, u današnoj Indoneziji. Dvije trećine Krakatoe su se raspale zbog ogromnih eksplozija, te uništili većinu otoka i okolnog arhipelaga. Seizmička aktivnost je zabilježena sve do veljače 1884. iako je Rogier Verbeek odbacio da je bilo kakva aktivnost bila nakon listopada 1883. Jedna je od najsmrtonosnijih i najrazornijih vulkanskih erupcija u zapisanoj ljudskoj povijesti, u kojoj je poginulo najmanje 36.417 osoba, što od erupcije što od tsunamija.

Prema nekim navodima, zvuk eksplozije čuo se i preko 4.600 km daleko na otoku Rodriguesu u Indijskom oceanu i Alice Springsu u Australiji, dok je jačina eksplozije bila 10.000 puta jača od atomske bombe bačene na Hiroshimu. Stup dima popeo se čak 80 km visoko u visinu.

Izvori
------

1. ↑  „How Krakatoa made the biggest bang". Independent. 3.5. 2006. Arhivirano iz originala na datum 2012-10-25. Pristupljeno 2014-08-25.

Vanjske veze
------------

***Erupcija Krakatoa 1883.*** na Wikimedijinoj ostavi

* Nick Petford Tajne erupcije Krakatoe BBC News
* Opis očevidaca

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* SUDOC: 027771067
* BNF: cb11974215v (podaci)
* BNE: XX5055778

 |