recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Povrede lobanje** se odnose na prelome kostiju koje učestvuju u njenoj izgradnji. Prelomi ove regije se mogu podeliti na prelome svoda lobanje i prelome baze lobanje. Naročito je opasno ukoliko se radi o višestrukom prelomu iznad koga je koža povređena i zaprljana. Takođe su opasni i prelomi kod kojih su delovi kosti utisnuti i, cepajući ovojnice mozga, vrše pritisak na mozak. Specifičnu grupu predstavljaju prelomi koji se šire naniže na lice (sinuse, očnu duplju itd).

Sam prelom lobanje zahteva praćenje zdravstvenog stanja pacijenta jer je glava primila veću količiju energije i mogu se javiti i drugi tipovi povreda. Često postoje i povrede ispod fraktura (npr. povrede arterija omotača mozga sa izlivanjem krvi; povreda živca pokretača lica prilikom preloma slepoočne kosti i sl).

Klinička slika
--------------

Ukoliko postoje prelomi na prednjem delu baze lobanje, mogu se javiti modrice oko oka i isticanje krvi i likvora na nos (lat. *nasoliquorrhoea*). U slučaju preloma slepoočne kosti često iz uha curi krv.

Dijagnoza i lečenje
-------------------

Dijagnoza se postavlja na osnovu rendgenskih snimaka i kompjuterizovane tomografije lobanje.

Većina preloma su tzv. pukotinasti prelomi (lat. *fractura cranii linearis*) koji, ukoliko su izolovani, zahtevaju samo praćenje. Operativno lečenje je potrebno ukoliko prelom dovodi do većeg pritiska na mozak, ukoliko su koštani delovi zaprljani ili postoje drugi razlozi za razvoj infekcije (curenje likvora, komunikacija sa sinusima).

Ukoliko nakon preloma lobanje zaostane defekt, on se može tokom iste ili naknadne operacije nadoknaditi veštačkim materijalima sa veoma zadovoljavajućim kozmetskim efektima.

Izvori
------

* Prof. dr Željko Kojadinović: Povrede lobanje, Pristupljeno 16. 8. 2010. na osnovu dozvole.

Spoljašnje veze
---------------

***Povrede lobanje*** na Wikimedijinoj ostavi

* Povrede mozga ()
* Skull fractures at eMedicine ()
* Growing skull fracture at Medpix ()
* Tutorial: CT in Head Trauma ()
* Head Trauma at Emedicine.com ()
* Skull Fractures at MedPix ()
* After the Injury- Children's Hospital Of Philadelphia ()

Šablon:Portalbar
**Ana Sršen** (Dubrovnik, 24. prosinca 1973.) hrvatska je plivačica koja se natjecala u disciplinama 100 m slobodno, 400 m slobodno i 100 m prsno. Natjecala se u kategorijama osoba sa invaliditetom.

Početak karijere
----------------

Kad je imala 12 godina Ani Sršen je zbog sarkoma amputirana noga. Počela je trenirati plivanje a sa ozbiljnijim natjecanjima je započela 1995. godine. Ana Sršen je 2000. pokrenula obuku neplivača i plivačku školu za djecu s posebnim potrebama kroz Plivački klub Natator iz Zagreba.

Medalje i sportski uspjesi
--------------------------

Prva je vrhunska sportašica s invaliditetom u Hrvatskoj. Višestruka je državna prvakinja u kategoriji S 9. Ana Sršen osvajačica je brojnih medalja sa raznih međunarodnih plivačkih natjecanja. Najveće je uspjehe postizala na svjetskim i europskim plivačkim prvenstvima.

Na svjetskom plivačkom prvenstvu 1996. godine Ana je u disciplini 100 m prsno osvojila srebrnu medalju, a na svjetskom prvenstvu 2002. koje se održavalo u argentinskoj Mar del Plati u disciplini duge staze (5 km) osvojila je brončanu medalju.

Na europskom plivačkom prvenstvu 1997. godine Ana Sršen je u disciplini 100 m prsno osvojila srebrnu medalju, a u disciplini 100 m slobodno brončanu.

Na europskom plivačkom prvenstvu 2001. u njemačkom Braunschveigu u disciplini 100 m slobodno Ana osvaja još jednu srebrnu, a u disciplini 100 m prsno i brončanu medalju.

Na XIV Mediteranskim igrama u Tunisu 2001. Ana je u disciplini 100 m slobodno osvojila srebrnu medalju, a na XV Mediteranskim igrama u španjolskoj Almeriji u istoj disciplini je osvojila brončanu medalju. Veliki je to uspjeh s obzirom da se natjecala u mješovitoj kategoriji sa plivačicama koje su imale manji stupanj invaliditeta.

Ana Sršen je bila sudionica na četiri Paraolimpijade i to u Atlanti 1996. Sydneyu 2000. Ateni 2004. i Pekingu 2008. U Atlanti je osvojila 4. mjesto u disciplini 100 m prsno, a u Ateni je bila također četvrta u disciplini 400 m slobodno.

Od 1998. do 2005 Ana Sršen je na raznim natjecanjima šest puta rušila svjetske i tri puta europske rekorde.

Nagrade i priznanja
-------------------

Ana Sršen je 1997. dobila državnu nagradu za šport "Franjo Bučar".

2008. godine je dobila priznanje Zagrebačkog športskog saveza osoba s invaliditetom.

Izvori
------

1. ↑  Nedjeljni vjesnik - Ana Sršen
2. ↑  Hrvatski paraolimpijski odbor
3. ↑  „XIV MI Tunis". Arhivirano iz originala na datum 2009-04-09. Pristupljeno 2014-07-26.
4. ↑  „XV MI Almeira". Arhivirano iz originala na datum 2007-12-23. Pristupljeno 2014-07-26.
5. ↑  POI 2008.
6. ↑  Plivanje
7. ↑  „Najuspješniji sportaši s invaliditetom". Arhivirano iz originala na datum 2009-03-03. Pristupljeno 2014-07-26.

Vanjske poveznice
-----------------

* Pokretljivost bez ograničenja - Razgovor sa Anom Sršen
* Ana Sršen sportašica 2001. godine[*mrtav link*]
* Adventure sport - Ana Sršen: Sport ne smije biti ekskluziva pojedinaca! Arhivirano 2008-06-25 na Wayback Machine-u
* Plivački klub Natator
|  |
| --- |
|  |

**Vahidski Sultanat Balhaf**  (arapski: الواحدي بالحاف ) ili samo **Vahidski Sultanat** (engleski: *Wahidi Sultanate*) ponekad zvan i *Vahidi Balhaf*, prostirao se na istoku britanskog Protektorata Aden uz obale Indijskog oceana i unutrašnjost Istočnog Jemena. Danas je teritorij ovog bivšeg sultanata dio jemenske muhafaze Šabva.

Historija sultanata
-------------------

Vahidski sultanat bio je feudalna država vladara plemena **Vahidi** (Wahidi) sa sjedištem sultana u gradu Habanu, on je podijeljen 1830 u četiri sultanata; Vahidski sultanat Azan, Vahidski Vilajet Bir Ali, Vahidski Sultanat Haban i Vahidski sultanat Balhaf. 
Vahidski sultani potpisali su neformalni sporazum o zaštiti s Britanijom 1888 godine i postali dio Protektorata Aden sve do 1917. Od 1917-1937 je dio Zapadnog Adenskog protektorata a nakon toga Istočnog Adenskog Protektorata (1937-1961). 

Sultan Abdulah Umar, koji je na čelo Vahidskog sultanata Balhaf, stupio 1881, uspio je iste godine 4. maja 1881 ujediniti Vahidske sultanate; Balhaf i Azan. Nakon toga je Vahidskom sultanatu Balhaf pristupio manji Vahidski Vilajet Bir Ali 1961 godine, te 1962 Vahidski Sultanat Haban. Vahidski Sultanat Balhaf potom je ušao u Federacija Arapskih Emirata Juga pod imenom Vahidski Sultanat.

Posljednji sultan - *Nasir ben Abd Alah al-Vahidi*, svrgnut je s vlasti 1967, tad je ukinut sultanat i osnivana Narodna Republika Južni Jemen, koja se ujedinila s Sjevernim Jemenom 22. maja 1990 u današnju državu Republiku Jemen.

Sultani Vahidskog sultanata Balhaf
----------------------------------

* Nasir ben Ahmed al-Vahidi, 1830-?
* Ahmed ben Nasir al-Vahidi, ?
* Umar ben Husein al-Vahidi, ?-1881
* Abd Allah ben Umar, 1881-1885
* Hadi ben Salih al-Vahidi, 1885-1892 (sultan; Balhafa, Azana)
* Muhsin ben Salih al-Vahidi, 1892-1893
* Salih ben Abd Allah al-Vahidi, 1893-1894
* Muhsin ibn Salih al-Vahidi, 1894-1919 (drugi put)
* Ali ibn al-Husein al-Vahidi, 1919-1948
* Ali ibn Muhsin al-Vahidi, 1948
* Nasir ben Abd Alah al-Vahidi, 1948 -1967 (sultan; Balhafa, Azana, Vilajeta Bir Ali i Habana, od 1962 Vahidski sultanat)

Bibliografija
-------------

* R.J. Gavin: *Aden Under British Rule: 1839-1967*. London: C. Hurst & Company, 1975. ()
* WorldStatesmen - Države Protektorata Aden ()

Izvori
------

1. 1 2 3 4  States of the Aden Protectorates (sa portala WorldStatesmen) pristupljeno 14. 02. 2011.

Vanjske poveznice
-----------------

* Karta Arapskog poluotoka (1905.-1923.) sa državama Adenskog Protektorata
* Zastava Vahidskog Sultanata Balhaf
***New York Journal*** su bile američke dnevne novine koje su izlazile u New Yorku od 1882. do 1966. godine. Osnovao ih je Albert Pulitzer, brat mnogo pozadnijeg izdavača Josepha Pulitzera pod imenom *New York Morning Journal*. Godine 1895. ih je otkupio William Randolph Hearst; s njima, kao i s listom *New York Evening Journal* koga je otkupio sljedeće godine, Hearst je nastavio graditi svoj izdavački imperij, te ih učinio jednim od najtiražnijih i najuticajnijih novina u SAD. Istovremeno se razvilo i žestoko suparništvo sa Pulitzerovim novinama *New York World* koje je poticalo senzacionalistički pristup vijestima. U *Journalu* je 1896. objavljen *The Yellow Kid* (Žuti klinac), koji će kasnije biti proglašen prvim stripom; upravo od toga potiče današnji pežorativni izraz žuto novinarstvo. *New York Journal*, koji je od 1901. promijenio ime u *New York American*, izlazio je ujutro, a *Evening Journal* popodne. Godine 1937. su oba lista spojena u jedan pod naslovom ***New York Journal American***. Godine 1966. je ugašen, što se najčešće tumači slabom prilagodbom na nove socio-ekonomske okolnosti, odnosno dolazak televizije kao glavnog sredstva informiranja kod ciljane publike.

Vanjske veze
------------

***New York Journal American*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mr. Hearst's Flagship Sank Like the Maine Arhivirano 2013-01-05 na Archive.is-u by Stan Fischler for the Village Voice April 28, 1966
* Database for the photographic morgue at the Harry Ransom Center at the University of Texas at Austin
* Information on the clippings morgue at the Dolph Briscoe Center for American History Arhivirano 2012-08-06 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 483154501890439210004

 |
Anja Rupel

Accéder aux informations sur cette image commentée ci-après.**Anja Rupel**

Opće informacije| Rođenje | 19. mart 1966. (1966-03-19) (dob: 57) |
| Zanimanje | pjevačica, novinarka |
| Muzički žanr | pop |

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Anja Rupel** (19. 3. 1966) slovenska je pop-pjevačica, kantautorica, radio-voditeljica i novinarka.

Muzička karijera
----------------

Muzikom se bavi od djetinjstva. Godine 1982. postala je pjevačicom u *synthpop*-grupi *Videosex*, s kojom se proslavila širom bivše Jugoslavije. Nakon raspada grupe 1992. godine, kao pjevačica surađivala je s grupom *Laibach*.

Zanimljivosti
-------------

Udana je za pjevača Aleša Klinara, s kojim ima kćer Lunu (rođenu 2002). Njen stric je poznati slovenski političar i diplomat Dimitrij Rupel.

Diskografija
------------

### s grupom "Videosex"

* *Videosex 84* (1984),
* *Lacrimae Christi* (1985),
* *Svet je zopet mlad* (mini LP, 1987),
* *Arhiv (compilation)* (1997),
* *Ljubi in sovraži* (1992).

### samostalno

* *Odpri oči* (1994),
* *Življenje je kot igra* (1996*),*
* *Moje sanje*,
* *Ne ustavi me nihče*,
* *Kolekcija* (2002),
* *Vse* (2004).

Vanjske veze
------------

* Videosex - tekstovi pjesama Arhivirano 2011-07-08 na Archive.is-u
* Anja Rupel - tekstovi pjesama Arhivirano 2008-12-16 na Wayback Machine-u
|  |
| --- |
|  |

**Emirat Bejhan** (arapski: إمارة بيحان‎ = *Imarat Bajhan*, engleski: *Emirate of Beihan*) bio je vazalna feudalna država Britanskog Carstva koja je postojala od 1890 do 1967 godine na jugu Arapskog poluotoka istočno od luke Aden, kao dio **Protektorata Aden**. Danas je teritorij ovog bivšeg emirata dio jemenske Muhafaze Šabve.

Prijestolnica ovog emirata bio je grad Suk Abdula, danas se zove Beihan (ili *Bajhan al Kisab*)

Historija
---------

Vladarski plemenski klan, *familija Hašimi*, postali su vladari Bejhana u drugoj polovici 18. vijeka. Pred kraj 19. vijeka, Bejhan je došao pod Britanski uticaj Britanijom i postao dio Protektorata Aden. Potom je Emirat Bejhan 1959 bio jedan od osnivača nove britanske kolonijalne tvorevine Federacije Arapskih Emirata Juga. Nakon toga Bejhan je bio jedan od prvih 15 članova osnivača Južnoarapske Federacije 1962. godine.

Posljednji emir ove feudalne države bio je *Šarif Salih ibn al-Husein al-Abili*, on je razvlašćen 1967. kad je ukinut Emirat Bejhan, te osnovana Narodna Republika Južni Jemen, koja se ujedinila s Sjevernim Jemenom 22. maja 1990. u današnju državu Republiku Jemen.

Emiri Emirata Bejhan
--------------------

* Šarif al-Husein ibn Kais al-Hašimi, - oko 1750. - 1800.
* Sukbil ibn al-Husein Abu al-Kaisi, - oko 1800. - 1820.
* Šarif al-Barak ibn Abil, - oko .... - ....
* Šarif Muhsin ibn al-Barak, - oko .... - 1903.
* Šarif Ahmad ibn Muhsin al-Abili, - 1903. - 1935.
* Husain bin Ahmad Al Muhsin (vladao kao regent umjesto Šarif Saliha), - 1935. - 1967.
* Šarif Salih ibn al-Husayn al- Abili (rođen 1935. formalni emir) 1935. - jul 1967.

Pogledajte i ovo
----------------

* Kolonija Aden
* Protektorat Aden
* Federacija Arapskih Emirata Juga
* Južnoarapska Federacija

Bibliografija
-------------

* R.J. Gavin: *Aden Under British Rule: 1839-1967*. London: C. Hurst & Company, 1975. ()
* WorldStatesmen - Države Protektorata Aden ()

Izvori
------

1. 1 2 3  States of the Aden Protectorates (sa portala WorldStatesmen) pristupljeno 14. 02. 2011.

Vanjske veze
------------

* Karta Arapskog poluotoka (1905.-1923.) sa državama Adenskog Protektorata
* Zastava Emirata Bejhan
Koordinate: 53° 49' 33" SG Š, 2° 25" 20" ZGD

"Britanija (ostrvo)" preusmerava ovde. Za druge upotrebe, pogledajte Britanija.
"Velika Britanija (otok)" i "Velika Britanija (ostrvo)" preusmerava ovde. Za druge upotrebe, pogledajte Velika Britanija.
Lokacija ostrva
**Velika Britanija** (engl. ) ili samo **Britanija** (engl. ), je ostrvo koje se nalazi u severozapadnom delu Evrope, deo Ujedinjenog Kraljevstva. Naziv Velika Britanija se takođe koristi u geopolitičkom kontekstu za Englesku, Vels i Škotsku koje se nalaze na ostrvu. Velika Britanija ili samo Britanije je često pogrešan naziv za državu *Ujedinjeno Kraljevstvo Velike Britanije i Severne Irske*.

Sa površinom od 218.595 km² ostrvo je najveće u grupi Britanskih ostrva. Takođe je najveće ostrvo u Evropi i osmo po veličini u svetu, kao i treće po broju stanovnika, posle ostrva Jave i Honšu.

Geografija
----------

*Glavni članci: Geografija Engleske, Geografija Škotske, i Geografija Velsa*
Satelitski snimak
Velika Britanija leži na evropskom kontinentalnom šelfu. Nalazi se severozapadno od kontinentalne Evrope, a od evropskog kopna je odvojena Severnim morem i Lamanšom, koji se sužava 34 km u Doverskom moreuzu. Prostire se 10 ° geografske širine po svojoj dužoj osi sever-zapad i zauzima površinu od 209.331 km², ne računajući manja okolna ostrva. Severni prolaz, Irsko more, prolaz Svetog Đorđa i Keltsko more na zapadu razdvajaju ostrvo od Irske. Ostrvo je fizičko povezano sa kontinentalnom Evropom putem Evrotunela, najdužeg podvodnog železničkog tunela na svetu, završenog 1993. Ostrvo se odlikuje niskim reljefom na istoku i jugu, dok brda i planine preovlađuju u zapadnim i severnim oblastima. Ostrvo okružuju oko 1.000 manjih ostrva i hridova. Najveća udaljenost vazdušnom linijom između dve tačke je 968 km od Kornvola do Kejtnesa, odnosno 1349 km drumom.

***Britanija (otok)*** na Wikimedijinoj ostavi


1. ↑  „accessed 14 November 2009". Eosnap.com. Arhivirano iz originala na datum 2020-05-30. Pristupljeno 24 February 2012.
2. ↑  United Nations Environment Programme (UNEP) Island Directory Tables "Islands By Land Area". Retrieved from  Arhivirano 2015-12-01 na Archive.is-u on 13 August 2009
3. ↑  „Limits of Oceans and Seas, 3rd edition + corrections". International Hydrographic Organization. 1971. str. 42 [corrections to page 13]. Arhivirano iz originala na datum 2011-10-08. Pristupljeno 14 August 2010.
Zračna panorama Tela
Ostaci uporišta
Osušeni šanac
**Arsuf** (hebrejski: אַרְסוּף, ארשוף, "'aRShOoPh"‎, arapski: "Arsaaf", أرصف‎) također poznat kao **Arsur** ili **Apolonija**, bio je drevni grad i tvrđava u današnjem Izraelu, smješten oko 15 km sjeverno od današnjeg Tel Aviva, na litici koja pada u Sredozemno more. Danas je poznat kao arheološki lokalitet Tel Arsuf, gdje su se od 1994. vršila intenzivna iskopavanja. Godine 2002. je postao dio Nacionalnog parka Apollonia. Sjeverno od grada je 1995. podignuto naselje Arsuf.

Literatura
----------

* Sharon, Moshe (1997), *Corpus Inscriptionum Arabicarum Palaestinae, Vol. I, A*, BRILL, ISBN 90-04-10833-5  (see p.114)
* Roll, Israel; Tal, Oren (1999), *Apollonia-Arsuf : final report of the excavations, the Persian and Hellenistic periods, with appendices on the Chalcolithic and iron age II remains*, Emery and Claire Yass Publications in Archaeology, ISBN 965-266-012-4

Vanjske veze
------------

***Arsuf*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Official Apollonia-Arsuf Archaeological Project
* Archaeological exploration of Arsuf Israel Ministry of Foreign Affairs
* Apollonia National Park Arhivirano 2012-07-17 na Wayback Machine-u Gems of Israel
* Pictures of Apollonia-Arsuf Holy Land Pictures
* Arsuf - A Community by the Sea

32°11′42.72″N 34°48′24.48″E﻿ / ﻿32.1952000°N 34.8068000°E﻿ / 32.1952000; 34.8068000
**Expo 1929** (službeno španjolski: *Exposición Internacional de Barcelona 1929*) bila je jedna od Svjetskih izložaba održana u katalonskoj prijestolnici Barceloni 1929.

Historija i karakteristike
--------------------------

Paviljon Nacija (danas Muzej umjetnosti Katalonije)
Njemački paviljon replika orginalnog Miesovog
Paviljon Kraljevine Jugoslavije
Izložba je održena 20. maja 1929. do 15. januara 1930. a teme su bile industrija, umjetnost i sport. Na izložbi je službeno sudjelovalo 29 država (Japan i Sjedinjene Američke Države neslužbeno), održana je na prostoru od 118 hektara, a posjetilo ju je 5,800.000 posjetilaca.

Planovi za održavanje drugog Expa u Barceloni vuku se od 1905. kad je katalonske arhitekt i politički aktivist Josep Puig i Cadafalch, inspiriran predhodnim Expom iz 1888 kog je također organizirala Barcelona - objavio članak u "La Veu de Catalunya", u kom se založio za novi val modernizacije grada - i pozvao lidere Barcelone da 
budu domaćini novog Expa. Najveći izazov za projektante Expa bio je - gdje pronaći teren od preko 100 hektara u jednom komadu za gradnju paviljona, na kraju je odabrano brdo Monjuïc, koje je dotad držala vojska.

Za potrebe izložbe izgrađena je linija od Trga Katalonija do Bordete, to je danas Linija 1.

Izgradnja je započela 1917. i protegla se do 1923. Francuski hortikulturist i arhitekt Jean-Claude Nicolas Forestier pretvorio je nekoliko farmi na brdu u parkove, pored toga prema prema projektu Josep Puig i Cadafalcha podignute su i palače za kralja Alfonsa XIII i njegovu suprugu Victoriju Eugeniju. 
Između 1927. i 1929. izgrađeni su ili prošireni paviljoni i zgrade za Expo uključujući i hotele na ulazu.

Centralni dio Expa i najveća građevina bila je neorenesansna Palau Nacional, a publiku je najviše fascinirala fontana *Juego de Agua y Luz*, koja je noću bila osvjetljena.
raznobojnim reflektorima.
Brojni paviljoni Expa i danas se koriste, ali u druge svrhe, Palau Nacional postao Nacionalni muzej katalonske umjetnosti, palača grafičke umjetnosti pretvorena je u Arheološki muzej Katalonije, a palača poljoprivrede u *Mercat de les Flors* (tržnicu cvijeća).<ref name=his>Stadion Montjuic obnovljen je za Ljetnu olimpijadu 1992.

Njemački paviljon od stakla, travertina i mramora kog je projektirao Mies van der Rohe (inače srušen po završetku) izvršio je velik utjecaj na razvoj moderne arhitekture, pa je obnovljen između 1983. - 1986.

Ulaz na izložbuUlaz na izložbu

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*EXPO 1929 Barcelona*" (engleski). Bureau International des Expositions. Pristupljeno 30. 10. 2014.
2. ↑  „*A history of public transport in Barcelona*" (engleski). SH Barcelona. Pristupljeno 29. 10. 2014.

Vanjske veze
------------

***Expo 1929*** na Wikimedijinoj ostavi

* *EXPO 1929 Barcelona* ()
**Lluís Domènech i Montaner** (Barcelona, 1850. - Barcelona, 1923.), bio je španjolski i katalonski arhitekt apoznat i kao političar i profesor arhitekture.

Njegova dva barcelonska objekta Palača katalonske muzike (Palau de la Música Catalana) i i Bolnica sv. Pavla (Hospital de Sant Pau) su 1997. uvrštena na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.

Biografija
----------

Lluís je počeo u studirati fiziku, ali se ubrzo prebacio na studij arhitekture u Madridu (Real Academia de Bellas Artes de San Fernando) koji je završio 1873.

Dvije godine kasnije - 1873. Domènech se zaposlio na tadašnjoj Višoj tehničkoj školi za arhitekturu u Barceloni, u kojoj je 1900. postao dekan.
U to vrijeme Domènech se aktivno uključio u politiku, pa je izabran za poslanika, pa je vrijeme između 1901. - 1905. proveo u madridskom parlamentu. Po završetku mandata vratio se u Barcelonu, i nastavio raditi na fakultet]]u kao dekan sve do 1920.
Iako je njegova nastavna karijera trajala 45 godina, Lluís Domènech je također uspio istovremeno projektirati mnoge građevine.

Fasada Palače katalonske muzike
Zamak Tri zmaja (*Castell dels Tres Dragons*)
Hotel Grand u Palma de Mallorci
Uz sav rad i angažman na projektiranju, obrazovanju i politici, Domènech je uspjevao i dosta pisati, objavio je puno stručno - tehničkih knjiga, ali i brojne političke članke i eseje i kritička djela o ulozi katalonske arhitekture poput *En busca d'arquitectura nacional* iz 1878.

Domènechov prvi veliki projekt bio je upravna zgrada za izdavačku kuću Montaner i Simon (vlasnici su mu bili rođaci). Na tom je objektu spojio elemente Bečke secesije sa maurskim dekoracijama. Nakon tog se još više priklonio modernizmu i počeo raditi na raznim projektima za Exposición Universal de Barcelona - 1888. U isto vrijeme nadgledao je i restauraciju Gradske vijećnice u Barceloni.

Tad se etablirao i kao realizator vrlo kompleksnih građevina, uspio je tadašnji Hotel Internacional (danas srušen) podići za svega 53 dana.

Od građevina koje je podigao za Expo treba spomenuti - Zamak Tri zmaja (*Castell dels Tres Dragons*), kog je projektirao za kafe-restoran, u njemu je kasnije bio smješten Zoološki muzej, a nakon tog Prirodoslovni muzej.

Nakon tog se Domènech bacio na projektiranje privatnih rezidencija koje je bogato dekorirao skulpturama, mozaicima i vitrajima. Među njima se ističu barcelonske; Casa Navàs i Rull, Casa Lleó Morera i Casa Thomasi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Lluís Domènech i Montaner (1850-1923)*" (engleski). Spanish Arts. Pristupljeno 30. 10. 2018.
2. ↑  „*Palau de la Música Catalana and Hospital de Sant Pau, Barcelona*" (engleski). UNESCO. Pristupljeno 30. 10. 2014.

Vanjske veze
------------

***Lluís Domènech i Montaner*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lluís Domènech i Montaner (1850-1923)* ()
**Jezero Valencia** (španjolski: *Lago Tacarigua o de Valencia* ili *Lago Tacarigua*) je drugo po veličini jezero u Venecueli, koje se prostire između saveznih država Carabobo i Aragua.

Hidrografija
------------

Jezero leži na nadmorskoj visini od 415 metara u masivu Karipske Ande (Cordillera de la Costa). Dugo je nekih 29 km od istoka prema zapadu, a široko oko 16 km od sjevera prema jugu, ukupne površine od 364 km², što ga čini drugim najvećim prirodnim jezerom u Venecueli, nakon jezera Maracaibo.

Satelitska snimka jezera
Duž njegovih obala uzgaja se pamuk, kukuruz, šećerna trska, duhan, kava i voće i čuva puno goveda.

Jezero Valencia hrane vodama brojni potoci i rijeke, od kojih je najveća Aragua.

Nekoć je bilo poznato pod imenom *Tacarigua*, i okruženo močvarama, ali je danas postalo popularno odmaralište. Grad Valencia nalazi se pored jugozapadne obale, a Maracay leži na sjeveroistočnom rubu.

Na jezeru ima i tri veća otoka; El Burro, Caigüire i Culebra.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Lake Valencia*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 09. 2017.

Vanjske veze
------------

***Valencia (jezero, Venezuela)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lake Valencia* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Aragacotn** (arm. Արագածոտն) jest pokrajina u Armeniji. Prema podacima popisa iz 2011. godine u pokrajini je živjelo 132.925 stanovnika (4,4%) i treća je najslabije naseljena pokrajina poslije pokrajina Tavuš i Vajots Dzor. Glavni grad provincije jest Aštarak. Naziv *Aragacotn* na armenskom jeziku znači *podnožje Aragaca*.

Geografija
----------

Gorje Arteni (2047 m)
Vodopad Gegarot u blizini sela Aragac
Aragacotn zauzima sjeverozapadni dio Armenije i ima površinu od 2756 km² (9,3% ukupne površine Armenije). Graniči s pokrajinom Širak na sjeveru, Lori na sjeveroistoku, Kotajk na istoku, Armavir na jugu i gradom Erevanom na jugozapadu. Rijeka Ahurjan na zapadu razdvaja Aragacotn od turske provincije Kars.

Historijski, sadašnja teritorija ove pokrajine ulavnom je zauzimala dijelove kantona *Aragacotn*, *Nig* i *Širak*, koji su bili u sastavu drevne armenske provincije Ajrarat.
Sjevernim dijelom pokrajine dominira planina Aragac, koja je najviši vrh Aragacotna i cijele Armenije (4090 m). Na sjeveroistoku i istoku Aragac se približava planinama Pambak i Cagkunjac. Gorje Arteni dominira sjeveroistočnim i centralnim istočnim dijelovima. Mala dolina Ahurjana zauzima zapadni rub Aragacotna. Na jugu i jugozapadu Aragacotn zauzima sjeverozapadne dijelove Araratske ravnice.

Nadmorska visina Aragacotna kreće se u rasponu od 950 do 4090 m.

Osim Ahurjana, glavni vodni resursi u ovoj pokrajini jesu rijeke Kasag, Gegarot i Amberd. Od planinskih jezera u Aragacotnu se nalaze Kari, Lesing, Amberd, Tagavor i Kuragbjur. Između 1962. i 1967. na Kasagu je izgrađena brana Aparan.

Klima Aragacotna vrlo je raznolika usljed velike visinske razlike između pojedinih dijelova pokrajine. Godišnja količina padavina varira između 400 mm u nižim područjima i 1000 mm u planinskim.

Demografija
-----------

prema popisu stanovništva iz 2011. godine u pokrajini je živjelo 132.925 stanovnika što je udio od 4,4% armenskog stanovništva. Urbanog stanovništva je 31.376 (23,6%) dok preovladava ruralno stanovništvo kojeg je ukupno 101.549 (76.4%) što predstavlja najviši udio ruralnog stanovništva u Armeniji.

U pokrajini se nalazi 3 urbane i 111 ruralnih lokalnih zajednica. Najveći urbani centar je Aštarak sa 19.615 stanovnika. Ostali urbani centri su Aparan i Talin sa populacijom od 6.451 i 5.310 stanovnika, respektivno. Sa 4.780 stanovnika, naselje Ošakan je najveći ruralni centar pokrajine.

Aragac

Vanjske veze
------------

***Aragacotn*** na Wikimedijinoj ostavi

* Vodič kroz Aragacotn sa detaljnim opisima (autor: Rick Ney)
* Turistički vodič kroz Aragacotn

| * p
* r
* u
Administrativna podjela Armenije |
| --- |
| Marz (մարզեր) | Aragacotn • Ararat • Armavir • Vajoc Džor • Geharkunik • Kotajk • Lori • Sjunik • Tavuš • Širak |  |
| Grad sa posebnim statusom | Erevan |
**Transmisijska stanica Holme Moss** (engl. ) je radio odašiljač smješten u Engleskoj grofoviji Zapadni Yorkshire preko koga se odašilja VHF signal - u FM-u i DAB-u - na široko područje koje uključuje Derbyshire, Širi Manchester i Zapadni Yorkshire. Smješten je na vrijesištu Holme Moss na 524 m nadmorske visine, a ukupno je visok 228 m, a zbog čega predstavlja najviši odašiljač u Ujedinjenom Kraljevstvu. Sa radom je počeo 12. oktobra 1951. godine, te je tako prvi put omogućio gledanje BBC Television Service na prostoru Sjeverne Engleske; zahvaljujući njemu je signal postao dostupan i Otoku Man kao i dijelovima Irske (Dublin i Wicklow). Nadograđen je 1985. godine. Danas njime upravlja telekomunikacijska kompanija Arqiva.

Vanjske veze
------------

* Holme Moss brings programmes on BBC Television and VHF Sound Arhivirano 2012-10-12 na Wayback Machine-u
* Entry for Holme Moss at The Transmission Gallery Arhivirano 2014-01-13 na Wayback Machine-u
* Info and pictures of Holme Moss
* Opening of the mast in 1951
* BBC list of radio transmitters
* Holme Moss at The-moores.co.uk Gallery[*mrtav link*]
* Holme Moss Transmitter at thebigtower.com
**Nepmani** (ruski: ) je bio naziv koji se 1920-ih upotrebljavao za građane SSSR-a koji su se 1920-ih bavili privatnim poduzetništvom, koristeći Novu ekonomsku politiku (NEP), odnosno povratak elemenata slobodnog tržišta i kapitalizma u društveno-ekonomski poredak mlade sovjetske države. Iako su sovjetske vlasti zadržale kontrolu nad ključnim granama nacionalne ekonomije i velikim poduzećima, brojni privatni poduzetnici su iskoristili vakuum koji nastao za vrijeme građanskog rata u trgovini, obrtu i uslužnom sektorima, odnosno nesklonost ili nespremnost tadašnje vlasti da osniva manja poduzeća. Veliki broj njih se naglo obogatio, a vrlo često počeo i razmetati svojim bogatstvom, stvorivši novi društveni sloj, odnosno svojevrsni arhetip "čovjeka NEP"-a. U mnogim slučajevima su nepmani preuzeli manire i životni stil nekadašnje buržoazije, zbog čega ih se počelo zvati "sovjetskom buržoazijom", odnosno za njih koristiti izraz **sovburi** (ruski: ).

Iako su nepmani svojim aktivnostima pridonijeli oporavku sovjetske ekonomije, vlasti prema njima nisu imale blagonakloni odnos, smatrajući kako njihovo postojanje nije kompatibilno sa proklamiranim idealima nove države o društvenoj jednakosti i besklasnom društvu. To se pogotovo odnosilo na lijevu frakciju u vladajućoj Partiji, okupljenu oko Lava Trockog. Među običnim stanovništvom su nepmani ubrzo postali omraženi zbog svoje bahatosti, pohlepe i, stvarne ili navodne, povezanosti s kriminalom, crnom burzom i poticanju korupcije među državnim službenicima; preživjeli pripadnici pred-revolucionarne elite su ih, pak, često prezirali kao "neotesane" skorojeviće, a s obzirom na relativno velik broj Jevreja među njima, nepmani su bili i česti predmet antisemitskih predrasuda. O nepmanima su ostala brojna svjedočanstva u obliku književnih i umjetničkih djela u kojima su uglavnom prikazivani negativno.

Nakon što je Staljin čvrsto preuzeo nadzor nad sovjetskom Partijom i državom, odnosno nakon ekonomske krize 1928. godine, NEP je napušten, a nakon tri godine je privatno poduzetništvo stavljeno izvan zakona. Slično kao i kulaci na selu, dotadašnji nepmani su postali potencijalni neprijatelj naroda, te su mnogi od njih stradali u Velikoj čistci 1930-ih.

Fenomen nalik na nepmane se na području SSSR-a počeo pojavljivati tek krajem 1980-ih uspostavom perestrojke i glasnosti, da bi 1990-ih nakon raspada SSSR-a i obnove kapitalističke ekonomije postao poznat pod izrazom Novi Rusi.

Povezano
--------

* Crvena buržoazija

Vanjske veze
------------

* С.Шейхетов. Нэпманы, как социальная группа: самосознание, самоорганизация, взаимодействие с властями Arhivirano 2013-05-16 na Wayback Machine-u
* С.Шейхетов. Нэпманы Сибири Arhivirano 2013-05-16 na Wayback Machine-u
* Р.Хазиев. Предприятия уральских нэпманов:историко-статистический анализ
* Е.Демчик. «Новые русские», годы 20-е
* Люди, над которыми смеялся социализм
**Martin David Robinson** (26. septembar, 1925–8. decembar 1982), poznat po umjetničkom imenu **Marty Robbins**, bio je američki pjevač, kantautor i muzičar, poznat kao jedan od najuspješnijih country muzičara u trećoj četvrtini 20. vijeka. Osim muzike, veliku strast su mu predstavljali trkaći automobili, te se natjecao na utkama NASCARa.

Odrastao je u "problematičnoj" porodici koju je mučilo siromaštvo u Velikoj depresiji; Texas Bob Heckle, njegov djed po majci, mu je tada pričao priče o Divljem zapadu koje će poslije uticati na njegov opus. U dobi od 17 godina je napustio kuću kako bi se priključio ratnoj mornarici te je sudjelovao u drugom svjetskom ratu služeći na Solomonskim otocima. Tada je naučio svirati gitaru, i otpočeo profesionalnu karijeru poslije završetka rata.

27. septembra 1948. se oženio za Marizonu Baldwin (1930–2001), kojoj je poslije posvetio pjesmu "My Woman, My Woman, My Wife". S njom je imao dvoje djece - sina Ronyja (1949 - ) i kćer Janet (1959 - ) koja se poslije i sama bavila pjevanjem.

Umro je od komplikacija vezanih uz operaciju srca, nedugo nakon nastupa u filmu *Honkytonk Man* gdje je glumio malu ulogu muzičara.

Izvori
------

1. ↑  Ginell, Richard S. Ruby Ann: Rockin' Rollin' Robbins, Vol. 3 allmusic. Retrieved on 7-31-11.

Eksterni linkovi
----------------

* Official Marty Robbins Web site
* Robbins page Arhivirano 2010-07-31 na Wayback Machine-u at Country Music Hall of Fame
* Robbins page Arhivirano 2012-12-08 na Archive.is-u at Western Music Association
* Robbins page Arhivirano 2005-08-12 na Wayback Machine-u at Nashville Songwriters Hall of Fame
* Robbins bio by Hank Davis at *Allmusic*
* Marty Robbins razgovarali o *Pop Chronicles* (1969).
* Robbins page Arhivirano 2012-12-31 na Wayback Machine-u by Gaylen Duskey at NASCAR
**Bong Joon-ho** (Daegu, 14. IX 1969. - ) je južnokorejski filmski redatelj i scenarist. Najpoznatiji je po svojim filmovima *Sjećanja na ubojstvo* i *Domaćin*.

Mlade godine
------------

Bong Joon-ho je rođen 1969. u Daegu. Studirao je i završio socijologiju i film na korejskoj akademiji filmske umjetnosti.

Karijera
--------

Bong je 1999. napisao scenarij za triler „**Phantom: The Submarine**" koji nije osobito bio zapažen. Bong je također režirao nekoliko hvaljenih kratkih filmova prije svojeg prvog dugometražnog filma, „Psi koji laju nikada ne grizu" iz 2000. za koji je osvojio nagradu na filmskom festivalu u Hong Kongu. U filmu se priča odvija oko nezaposlenog profesora kojeg toliko iritiraju zvukovi pasa koji laju u njegovoj zgradi da ih počne otimati. Iako hvaljen, taj je film slabo prošao na kino blagajnama. No, 2003. je režirao hvaljenu krimi dramu „Sjećanja na ubojstvo" labavo zasnovanoj na stvarnim događajima o prvom korejskom serijskom ubojici iz 1986. Film je bio veliki komercijalni uspjeh te je pomogao skrenuti pozornost svjetske kinematografije na Južnu Koreju, a Bong je za njega osvojio **Grand Bell Award** južnokorejske filmske industrije u kateogriji najboljeg novog redatelja. 2005. je napisao scenarij za slabo zapaženu dramu "*Antarktički dnevnik*" u kojem nekoliko istraživača na svojem putovanju prema Južnom Polu naiđu na dnevnik preminule ekspedicije.

2006. dobio je na raspolaganje iznimno velik budžet od 10 milijuna $ za svoj fantastični film „Domaćin" u kojem se čudovište stvoreno američkim otpadom pojavi iz rijeke Han i počne terorizirati građane Seula. Film je vidjelo preko 13 milijuna gledatelja u kinima čime je postao najkomercijalniji južnokorejski film svih vremena a naišao je i na pohvale kritičara koji su hvalili nepredvidljive detalje, a prikazan je i u Hrvatskoj u sklopu **2. revije Azijskih filmova**.

Bong je poznat po svojem konvencionalom, tradicionalnom stilu odrađenom na nekonvencionalni način; on miješa dramu i komediju, a ne libi se u svoje priče i donijeti presjek društva i iznjeti politički komentar na situaciju u svijetu. Ima simpatije za svoje likove te posjeduje humani dodir u svojim filmovima. Poput kolege, redatelja Chan-wook Parka, Bong je član lijevo orijentirane južnokorejske *demokratske radne stranke*.

Filmografija
------------

* 2000. - Psi koji laju nikada ne grizu
* 2003. - Sjećanja na ubojstvo
* 2006. - Domaćin
* 2008. - Tokyo!
* 2009. - Majka
* 2013. - Snowpiercer
* 2014. - Haemoo

Vanjske veze
------------

* Joon-ho Bong na IMDb-u
* Intervju sa redateljom Bongom
* Još jedan intervju sa redateljom Bongom
Položaj Lefkandija
**Lefkandi** (grč. Λευκαντί) je arheološki lokalitet na ostrvu Eubeji, koje se pruža duž istočne obale Atike, koji je bio nastanjen u periodu između okvirno 1500. god. i 331. god. stare ere. Jedna od teorija, premda za sada nepotkrepljena dokazima, sugeriše da je Lefkandi bio središte neke vrste religijske amfiktionije.

Period između katastrofalnog kraja mikenske civilizacije i oko 900. godine st. e. često se naziva mračnim dobom Grčke. Arheološki nalazi, do kojih se došlo u poslednjih tridesetak godina, kao da dovode u pitanje ceo koncept mračnog doba, jer pokazuju da se neke odlike grčke civilizacije, za koje se ranije mislilo da se ne mogu datirati pre 800. godine st. e. zapravo mogu smestiti u mnogo raniji period, čak dva stoleća. Primer Lefkandija je za to posebno važan, jer je vezan za pojavu grčkih gradova država, tj. polisa. Naime, arheologija je 1981. godine bacila svetlost na "najmračniju" fazu, protogeometrijski period (oko 1075–900. st. e.), nazvan tako po geometrijskim oblicima naslikanim na keramici. Na lokalitetu Lefkandi na Eubeji tada je otkriven grob, bogat po standardima svakog perioda. U tom grobu, koji se otprilike datira u 1000. godinu, nalaze se (verovatno kremirani) ostaci muškarca i žene. Veliki bronzani sud u kome su smešteni ostaci muškarca potiče sa Kipra, a predmeti od zlata koji su deponovani sa ženom su odlične i sofisticirane izrade. Takođe su nađeni ostaci nekoliko konja, koji su bili sahranjeni sa svojim žvalnim đemovima. Grob se nalazi u velikoj uništenoj kući, čiji oblik anticipira oblik grčkih hramova dva stoleća kasnije. Ranije se smatralo da su ovi hramovi jedna od prvih manifestacija "monumentaliziranja", koje se povezuje sa nastankom gradova-država. Stoga predstavljaju važne dokaze ovi nalazi i slični nalazi iz obližnjih grobova, otkriveni pre 1980. godine, koji svedoče o daljim kontaktima između Egipta i Kipra u periodu od 1000. do 800. godine st. e. Ovi nalazi pokazuju da barem jedan delić jednog grčkog ostrva nije bio niti siromašan niti izolovan u periodu koji se obično karakteriše i siromaštvom i izolacijom. Teškoća je u tome što se ne zna u kojoj meri Lefkandi predstavlja izuzetak, ali je u svakom slučaju on revidirao ranija shvatanja o tome šta je bilo ili nije bilo moguće na početku prvog milenijuma st. e.

Vidi još
--------

* Lelantski rat

Eksterni linkovi
----------------

***Lefkandi*** na Wikimedijinoj ostavi

* About Archaeology: Lefkandi (Greece)
* Lefkandi excavation page from the British School at Athens, which undertook the archaeological dig at the site Arhivirano 2006-09-25 na Archive.is-u
* Photo tour of the site at Lefkandi
* Dartmouth classics department site for early Aegean archaeology: "Lefkandi I" and Tiryns Cultures
* Encyclopedia Britannica On-line article *The post-Mycenaean period and Lefkandi* Arhivirano 2006-05-03 na Wayback Machine-u
* *The Perseus Project* gives a brief overview of Lefkandi in the context of the Greek Dark Ages, links to images
**Ternopiljska oblast** (ukrajinski:*Тернопільська область* , *Ternopil’s’ka oblast’*, *Ternopilshchyna*) je oblast koja se nalazi se u zapadnoj Ukrajine. Upravno središte oblasti je grad Ternopilj.

Zemljopis
---------

Ternopiljska oblast ima ukupnu površinu 13.823 km2 te je 22 oblast po veličini, u njoj živi 1.142.400 stanovnika te je prema broju stanovnika 23 oblast po veličini u Ukrajini. 485.600 (42,5%) stanovnika živi u urbanim područjima, dok 656.800 (57,5%) stanovnika živi u ruralnim područjima.

Ternopiljska oblast graniči na jugu sa Černivačkom oblasti, na zapadu sa Ivano-Frankivskom i Lavovskom oblasti, na sjeveru sa Rivanjskom oblasti i na istoku graniči sa Hmeljničkom oblasti.

Stanovništvo
------------

Ternopiljsko vojvodstvo 1939. godine
Ukrajinci su najbrojniji narod u oblasti i ima ih 1.113.500 što je 97,8% od ukupnoga stanovništva oblasti

* Ukrajinci: 97,8%
* Rusi: 1,2%
* Poljaci: 0,3%
* Bjelorusi: 0,1%
* ostali: 0,6%

Ukrajinskim jezikom kao materinjim govori 98,3% stanovništva , dok ruskim jezikom kao materinjim govori 1,2% stanovništva.

Administrativna podjela
-----------------------

Ternopiljska oblast dijeli sa na 17 rajona, i 14 gradova od kojih njih jedan ima viši administrativni stupanj, također oblast ima i 17 mali gradova i 1.019 naselja.

Izvor
-----

1. ↑  „Statistički podaci za Ternopiljsku oblast". Arhivirano iz originala na datum 2009-06-04. Pristupljeno 2010-04-10.

Vanjske poveznice
-----------------

* Službena stranica oblasti Arhivirano 2012-12-05 na Archive.is-u

### Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Ternopil Oblast** |

| * p
* r
* u
Oblasti u Ukrajini |
| --- |
| Čerkaška • Černigivska • Černivačka • Dnjipropetrovska • Donečka • Ivano-Frankivska • Harkivska • Hersonska • Hmeljnička • Kijevska • Kirovogradska • Luganska • Lavovska • Mikolajivska • Odeška • Poltavska • Rivanjska • Sumska • Ternopiljska • Vinička • Volinjska • Zakarpatska • Zaporiška • Žitomirska |  |

***Ternopiljska oblast*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Vasilije Popović (razvrstavanje).*

**Vasilije** (Popović, Majevac kod Dervente, 1860 — Okučani, 11. novembar 1938) je bio mitropolit Srpske pravoslavne crkve.

Svetovni život
--------------

Mitropolit Vasilije rođen je 1860. u Majevcu. Bogosloviju je završio u Beogradu.

Rukopoložen je u čin đakona 23. avgusta, a u čin prezvitera 25. avgusta 1884. Do izbora za arhijereja bio je paroh u Gradačcu i član konzistorije u Sarajevu.

Sveti arhijerejski sinod Carigradske patrijaršije izabrao ga je za mitropolita banjalučko-bihaćkog 10. jula 1908. Hirotonisan je 28. septembra iste godine u Hramu Silaska Svetog duha u Banjoj Luci.

Umro je u Okučanima 11. novembra 1938. Prvo je sahranjen u Hramu Roždestva Presvete Bogorodice u Rebrovcu, a nakon podizanja nove Saborne crkve u Banjoj Luci, posle Drugog svetskog rata, prenet je u ovu crkvu.

Izvori
------

* Sava Vuković: Srpski jerarsi Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica Eparhije Banjalučke Arhivirano 2002-01-03 na Archive.is-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Evgenije (Letica)** | **mitropolit banjalučko-bihaćki1908—1938.** | Nasljednik:**Platon (Jovanović)** |
**Hedžet** (staroegipatski: *ḥḏt* ) je bila tradicionalna bijela kruna faraona Gornjeg Egipta.

Karakteristike
--------------

To je bilo visoko bijelo konusno pokrivalo za glavu. Pretpostavlja se da je hedžet pravljen od trske i da je zapravo bio zelen.

Jedan od najranijih prikaza hedžeta nalazi se na Narmerovoj paleti, koja je pronađena u Hierakonpolisu, za iskapanja 1897./98.

|  |
| --- |
| **Hedžet*ḥḏt*  na hijeroglifima** |
|  |

Bog Oziris često je prikazivan kako nosi Hedžet Gornjeg Egipta koji je isto tako često postajao - Atef kruna s dodatkom perja. 

Kroz dugu historiju Egipta insignije faraona sasvim jasno pokazuju koncept dviju različitih i odvojenih nacija ujedinjenih pod jednim vladarom. Već se krajem Predinastičkog perioda (Kultura Nakada II) faraoni Gornjeg i Donjeg Egipta mogu se prepoznati po njihovim prepoznatljivim krunama koje su u kasnijim periodima činile važan dio vladarske simbolike.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Hedjet - The White Crown Of Upper Egypt*" (engleski). Per-Ankh Ancient Egypt. Arhivirano iz originala na datum 2020-09-27. Pristupljeno 26.9. 2020.

Vanjske veze
------------

***Hedžet*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Hedjet - The White Crown Of Upper Egypt* Arhivirano 2020-09-27 na Wayback Machine-u ()
* *Crowns of Egypt* ()
**Ivan Ivanovič Šiškin** (rus. *Ива́н Ива́нович Ши́шкин*; Jelabuga, 25. januar 1832 — Sankt Peterburg, 20. mart 1898) je bio ruski slikar pejzaža i portreta, blisko povezan sa peredvižnicima.

Život
-----

Šiškin je rođen u Jelabugi, 25. januara 1832. Gimnaziju je završio u Kazanju. Nakon završene gimnazije studirao u Moskovskoj školi za slikarstvo, skulpturu i arhitekturu, a potom se školovao na Imperijalnoj akademiji umetnosti u Sankt Peterburg (od 1856. do 1860). Diplomirao je sa najvišim priznanjem i zlatnom medaljom. Dobio je i carsku stipendiju za svoje dalje studije u Evropi.

Pet godina nakon toga Šiškin je postao član akademije i bio je profesor slikarstva od 1873. do 1898. Istovremeno držao je i časove slikanja u Višoj umetničkoj školi u Sankt Peterburgu. Po povratku u Sankt Peterburg postao je član kruga putnika i Društva ruskih akvarelista. Takođe je učestvovao i na izložbama Akademije umetnosti, Izložbi svih ruskih slikara (1882), u Nižnjem Novgorodu (1896), kao i na svetskim sajmovima (Pariz, 1867 i 1878 i Beč, 1873). Šiškinov metod slikanja zasnovan je na analitičkim studijama prirode. Postao je poznat po svojim pejzažima šuma, a bio je i izuzetan crtač i grafičar.

Šiškin je posedovao daču u Viri, južno od Sankt Peterburga. Tamo je naslikao neke od svojih najboljih pejzaža. Njegovi radovi poznati su po poetskom opisu godišnjih doba u šumi, divlje prirode, životinja i ptica. Umro je 1898. godine u Sankt Peterburgu, dok je radio na svojoj novoj slici.

Mala planeta 3558 Shishkin, otkrivena od strane sovjetskog astronoma Ljudmile Žuravljove 1978, nazvana je po njemu.

Galerija
--------

* Dela Ivana Šiškina
* Jutro u borovoj šumi*Jutro u borovoj šumi*
* Polje raži*Polje raži*
* Kiša u hrastovoj šumi*Kiša u hrastovoj šumi*
* Ispred ogledalaIspred ogledala
* Stenovit pejzaž*Stenovit pejzaž*
* Nakon oluje u Meri-Hovi*Nakon oluje u Meri-Hovi*
* Zima*Zima*
* Daleka šuma*Daleka šuma*
* Pogled na periferiju Sankt Peterburga*Pogled na periferiju Sankt Peterburga*

Spoljašnje veze
---------------

***Ivan Šiškin*** na Wikimedijinoj ostavi

* Galerija slika Arhivirano 2014-10-21 na Wayback Machine-u
* Dela
*Ukoliko ste tražili fudbalskog trenera, v. Bogić Bogićević (trener).*

**Bogić Bogićević** (rođen 15. maja 1953. u Ugljeviku) je bosanskohercegovački i bivši jugoslavenski političar, poznat po tome što je kao posljednji član Predjedništva SFRJ iz Bosne i Hercegovine imao važnu ulogu u događajima vezanima za raspad Jugoslavije.

Bogićević se rodio u porodici bosanskih Srba. U Predsjedništvo SFRJ je izabran neposredno pred uvođenje demokratskog višepartijskog sistema, ali u vrijeme kada se tada vladajući Savez komunista BiH okrenuo reformama u tom smjeru; tako je Bogićevića umjesto Skupštine SR BiH izabrali glasači između pet, formalno nezavisnih kandidata. Bogićević je u Predsjedništvu SFRJ nastojao zastupati službeno stajalište SR BiH o tome da se zajednička država sačuva kroz kompromisno redefiniranje njenog ustavnopravnog poretka. Godine 1990. je iazabran za predsjednika Savjeta za zaštitu ustavnog poretka. Zbog svojih je stavova, međutim, došao u sukob sa Miloševićem i vodstvom JNA, te je upravo njegov glas u martu 1991. spriječio uvođenje izvanrednog stanja u SFRJ. Nakon izbijanja rata u Sloveniji se sa svojim makedonskim kolegom Vasilom Tupurkovskim sudjelovao u pregovorima o puštanju zarobljenih pripadnika JNA. U jesen 1991. se neformalno povukao iz Predsjedništva. 

U narednom periodu, bio je poslanik u Predstavničkom domu Parlamenta SR BiH, potpredsjednik Socijaldemokratske partije Bosne i Hercegovine, i predsjednik Olimpijskog komiteta BiH.
**Olga Alkalaj** (1907 — 1942), jugoslavenski advokat, aktivistica predratnog ženskog pokreta i učesnica pokreta otpora u Drugom svetskom ratu.

Biografija
----------

Rođena je 23. novembra 1907. godine u Beogradu. Još kao učenica gimnazije pristupila je omladinskom reolucionarnom pokretu i postala članica Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Kao studentkinja Pravnog fakulteta u Beogradu, bila je aktivna u studentskom revolucionarnom pokretu i 1923. godine je primljena u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).

Bila je jedna od najaktivnijih žena, članova KPJ, u Ženskom pokretu u Beogradu. Od 1938. godine je bila član Komisije za rad sa ženama pri Pokrajinskom komitetu KPJ za Srbiju. Takođe, po nalogu Partije, radila je i u redakciji lista „Žena danas". Pred početak Drugog svetskog rata, bila je sekretar partijske organizacije Petog rejona u Beogradu. Kao advokat branila je komuniste na sudu.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije i početka progona Jevreja, 1941. godine, nasatvila je da živi u okupiranom Beogradu pod lažnim indentitetom kao Sofija Aleksić, kućna pomoćnica kod Zorice Veljković. Nastavila je i sa partijskim radom i učestvovala u pripremama za organizovanje ustanka. Bila je učesnica u organizovanju spasavanja Aleksandra Rankovića, člana Centralnog komiteta KPJ, iz zatvorske bolnice u Vidinskoj ulici u Beogradu, jula 1941. godine.

Septembra 1941. godine imenovana je za člana privremenog Mesnog komiteta KPJ u Beogradu. Prilikom jedne partijske provale, novembra 1941. godine, bila je uhapšena od starne Gestapoa. Najpre se nalazila u logoru na Banjici, gde je bila podvrgnuta strašnim mučenjima u nameri da oda druge članove organizacije. Pošto ništa nije priznala, prebačena je u sabrini logor za Jevreje na Sajmištu. Zbog teških povreda, koje je zadobila prilikom saslušavanja na Banjici, morala je biti prebačena u Jevrejsku bolnicu.

Partijska organizacija u Beogradu, organizovala je njeno bekstvo, ali ona nije htela da pobegne jer se plašila da svojim begom dovede u smrtnu opasnost ostale bolesnike, koji bi mogli stradati kao taoci. Po nalogu Gestapoa odvedena je iz bolnice 15. marta 1942. godine i u kamionu (zvanom „dušegupka"), zajeno da grupom drugih Jevreja, na putu do Jajinaca ugušena otrovnim gasom.

Jedna ulica u beogradskom naselju Konjarnik nosi njeno ime.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* **Žene Srbije u NOB**. „Nolit" Beograd, 1975. godina.
* Dr Jaša Romano „**Jevreji Jugoslavije 1941-1945. Žrtve genocida i učesnici Narodnooslobodilačkog rata**". Beograd 1980. godina.
* Radivoje Davidović, "Od Daviča do Čelebonovića - ulice beogradskih Jevreja", Čigoja štampa, Beograd, 2010.