recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mario Mavrin** istaknuti je hrvatski jazz glazbenik, bas gitarist i kontrabasist, rođen 1949. godine u Zagrebu.

Životopis
---------

Glazbom se počeo baviti vrlo rano, a pohađao je nižu i srednju muzičku školu "Vatroslav Lisinski" gdje je učio svirati violinu. Nakon toga uči svirati bubnjeve, kontrabas i bas gitaru. Postaje članom orkestra Stjepana Mihaljinca, a 1969. godine nastupa po Africi u orkestru Karla Metikoša. Bio je član raznih zagrebačkih ansambla zabavne glazbe i vanjski suradnik Plesnog orkestra RTV Zagreb (pod ravnateljstvom Miljenka Prohaske).

Dugogodišnju suradnju s Boškom Petrovićem u sastavu BP Convention ostvaruje početkom 1970-ih godina, a 1972. godine postaje članom zagrebačkog rock sastava Time s kojim objavljuje i njihov prvi istoimeni album. Kao član ansambla Boška Petrovića surađuje s brojnim jazz izvođačima kao što su Zagrebački solisti, Rucner Quartet, Peter Soave, Zagrebačka filharmonija i Michel Legrand. Također nastupa na renomiranim svjetskim i europskim jazz festivalima surađujući s glasovitim jazzistima poput Erniea Wilkinsa, Arta Farmera, Clarka Terryja, Sala Nistica, Giannija Bassa, Tootsa Thielemansa, Philipa Catherinea, Alvina Queena, Martina Drewa, Duška Gojkovića, Lewa Soloffa, Alberta Mangelsdorffa, Johnnyja Griffina, Helen Merrill, Kristiana Schultzea, Carlosa Wernecka, Petera Appleyarda, Garyja Burtona, Michela Legranda, Royja Brinkera i drugih.

Pojavljuje se na brojnim samostalnim i festivalskim koncertima te diskografskim izdanjima, a neka od njih su *Blue Sunset* (1975.), *With Pain I Was Born* (1977.), *Stabilisation Blues* (1982.), *Zagreb Jazz Fair'* i *Springtime Jazz Fever*. Sredinom 1990-ih svira u triju klavirista Johna Lewisa s bubnjarom Martinom Drewom. Godine 1987. s zagrebačkim gitaristom Damirom Dičićem objavljuje LP pod nazivom *Out of the Past*. Nakon toga svira i snimao sa skupinom Jazzbina, vibrafoniste Igora Lešnika. Uz sviranje bavi se i tonskom režijom, a kao ton majstor u svojstvu vanjskog suradnika godinama surađuje s Koncertnom dvoranom Vatroslav Lisinski, Kazalištem Komedija i drugim.

Hrvatska glazbena unija (HGU), 1997. i 1998. godine, dodijelila mu je nagradu Status za najboljeg basistu na hrvatskoj jazz sceni.

Izvori
------

1. ↑  Ivanic-grad.hr - Boško Petrović ponovno u Ivanić-Gradu Arhivirano 2008-06-16 na Wayback Machine-u

* *Jazz.hr*[*mrtav link*]
*Za ostale upotrebe, v. Petrovo (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 17′ 46" SGŠ, 22° 22′ 59" IGD

**Petrovo** (mak. *Петрово*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Petrovo je naselje u okviru opštine Đevđelija.

Prirodni uslovi
---------------

Petrovo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 25 kilometara severno.

Selo Petrovo se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je na istočnim padinama planine Kožuf, na približno 350 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Petrovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 206 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* gevgelija.gov.mk Zvanična stranica opštine Đevđelija

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Đevđelija |
| --- |
| **Đevđelija** • 
Bogorodica • 
Gabrovo • 
Davidovo • 
Kovanci • 
Konjsko • 
Mojin • 
Miletkovo • 
Miravci • 
Mrzenci • 
Negorci • 
Novo Konjsko • 
Petrovo • 
Prdejci • 
Sermenin • 
Smokvica • 
Huma |  |
**Patrijarh Teofan** je bio partijarh srpske crkve (1446— ). 

Povodom ustoličenja patrijarha Dimitrija u Peći, Stevan Dimitrijević objavio je u Spomenici, štampanoj tim povodom, spisak srpskih arhiepiskopa i patrijaraha. Iza patrijarha Nikona, koji se pominje od 1419--1435. godine, naveo je patrijarha Teofana kao njegovog naslednika 1446. godine.

Ima istoričara koji ga ne pominju u popisu patrijaraha srpskih ili se pominje **patrijarh Teodosije** nakon patrijarhe Nikona, kao što je slučaju u Pomeniku iz vremena despota Đurđa Brankovića. U tom slučaju se očigledno radi o patrijarhu Teofanu koji je pogrešno nazvan **Teodosije**.

Literatura
----------

* Narodna enciklopedija (1927 g.)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Sveti Nikon** | **patrijarh srpski1446—?** | Nasljednik:**Nikodim II** |

  


p • r • uPoglavari Srpske pravoslavne crkve

**Žičko-pećki arhiepiskopi (1219-1337):**  
Sveti Sava • Arsenije I Sremac • Sveti Sava II • Danilo I • Joanikije I • Jevstatije I • Jakov • Jevstatije II • Sveti Sava III • Nikodim • Danilo II • Joanikije II
  
**Pećki patrijarsi (1346-1463):**  
Joanikije II • Sava IV • Jefrem • Spiridon • Danilo III • Sava V • Danilo IV • Kirilo • Nikon • Teofan • Nikodim II • Arsenije II
  
**Pećki patrijarsi (1557-1766):**  
Makarije Sokolović • Antonije Sokolović • Gerasim Sokolović • Savatije Sokolović • Jerotej Sokolović • Filip Sokolović • Jovan • Pajsije Janjevac • Gavrilo I Rajić • Maksim Skopljanac • Arsenije III Crnojević • Kalinik I • Atanasije I • Mojsije Rajović • Arsenije IV Jovanović • Joanikije III Karadža • Atanasije II Gavrilović • Gavrilo II Sarajevac • Gavrilo III • Vikentije Stefanović • Pajsije II Grk • Gavrilo IV Grk • Kirilo II • Vasilije Jovanović-Brkić • Kalinik II Grk
  
**Karlovački mitropoliti i patrijarsi (1690-1920):**  
Arsenije III Crnojević • Isaija Đaković • Sofronije Podgoričanin • Vikentije Popović • Mojsije Petrović • Vićentije Jovanović • Arsenije IV Jovanović • Isaija Antonović • Pavle Nenadović • Jovan Đorđević • Vićentije Jovanović Vidak • Mojsije Putnik • Stefan Stratimirović • Stefan Stanković • Josif Rajačić • Samuilo Maširević • Prokopije Ivačković • German Anđelić • Georgije Branković • Lukijan Bogdanović
  
**Beogradski mitropoliti (1831-1920):**  
Melentije Pavlović • Petar Jovanović • Mihailo Jovanović • Teodosije Mraović • Inokentije Pavlović • Dimitrije Pavlović
  
**Patrijarsi Srpske pravoslavne crkve (1920- ):**
  
Dimitrije • Varnava • Gavrilo (V) • Vikentije (II) • German • Pavle • Irinej
**Patrijarhija Zapadne Indije** (latinski: *Patriarchatus Indiarum Occidentalium*, španjolski: *Patriarcado de las Indias Occidentales*) je ime jedne od nekadašnje metroplije Katoličke crkve čiji su prelati nosili titulu patrijarh.

Historija
---------

Španjolski kralj Fernando II od Aragona, zatražio je od pape Lava X. da osnuje patrijarhiju na ogromnom prostoru njenih američkih i karipskih kolonija. Sveta stolica se nećkala jer nije željela prihvatiti formiranje neke autonomne španjolsko-američke crkve. 
Konačno je papa Klement VII. prihvatio tu ideju, pa je ona osnovana 11. maja 1524  ali samo kao počasna 
(titularna) metropolija, bez ikakve jurisdikcije i bez svećenika. Pored toga njenom patrijarhu je zabranjeno da se naseli u Americi.

Za prvog patrijarha imenovan je nadbiskup Granade Antonio de Rojas (1524. - 1527.) 

Papa Pio V. je 1572 ujedinio funkciju patrijarha Zapadne Indije sa glavnim kapelanom Španjolske armije.

Posljednji patrijarh Zapadne Indije bio je Leopoldo Eijo, koji je tu titulu dobio 1946. ali kad je umro 31. augusta 1963. papa nije imenovao nikog novog, pa je patrijarha ostala prazne stolice (sede vacante) i de facto ukinuta.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Patriarchate of West Indies*" (engleski). Catholic Hierarchy. Pristupljeno 31. 1. 2018.
2. ↑   „*Patriarch and Patriarchate*" (engleski). Catholic Encyclopedia. Pristupljeno 31. 1. 2018.

Vanjske veze
------------

***Patrijarhija Zapadne Indije*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Patriarchate of West Indies* (`en`)
**Petrovo Selo** je dubrovačko prigradsko naselje u Dubrovačko-neretvanskoj županiji.

Zemljopisni položaj
-------------------

Nalazi se u dubrovačkom zaleđu, uz staru makadamsku cestu koja od Mokošice vodi prema Pobrežju. Od Dubrovnika je udaljen oko 5 km sjeverozapadno.

Povijest
--------

U selu je 1818. rođen dubrovački književnik, diplomat i političar Matija Ban. Tijekom rata u Hrvatskoj Petrovo selo je doživjelo sličnu sudbinu kao i sva okupirana sela i prigradska naselja u okolici Dubrovnika.
Nakon okupacije neprijateljska vojska je popalila i opljačkala sve objekte u selu.

Gospodarstvo
------------

Petrovo selo je potpuno gospodarski nerazvijeno prigradsko naselje. Stanovništvo se u manjoj mjeri bavi poljodjelstvom i stočarstvom a većina stanovništa radi u Dubrovniku.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovnika iz 2011. godine u Petrovu selu obituje tek 23 stanovnika hrvatske nacionalnosti i katoličke vjeroispovjesti.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

**Napomena**: U 2001. nastalo izdvajanjem iz naselja Dubrovnik. U 1857. 1869. 1921. i 1931. sadrži podatke za naselje Pobrežje. U 1981. i 1991. podaci su sadržani u naselju Dubrovnik.

Promet
------

Petrovo selo je slabo prometno povezano a promet se odvija starom makadamskom cestom i dijelom asfaltnom cestom preko Pobrežja.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
***Petruška*** (francuski *Pétrouchka*, ruski *Петрушка*) je balet Igora Stravinskog iz 1911. Govori o tradicionalnoj ruskoj lutki, Petruški, koja je napravljena od slame i nosi vreću piljevine, čije tijelo oživi i ima mogućnost voliti, time podsjećajući na Pinokija.

Stravinski je sklaao balet tijekom zime 1910/11. za Dijagiljevljev *Ballets Russes*. Premijera je održana u pariškom *Théâtre du Chatelet* 13. lipnja 1911. pod dirigentskom palicom Pierrea Monteuxa. Dok je produkcija okvirno bila uspješna, glazba djela nije zapanjila veliku većinu. 

Kada je jedan kritičar prišao Dijagiljevu, pitao ga je: *"Pozvao si nas da slušamo* ovo*?"*, a Dijagiljev je odgovorio: *"Upravo tako"*. Značajna je i anegdota iz 1913. kada je Dijagiljevljeva družina putovala u Beč gdje su im iz prve odbili postaviti balet zbog, kako su oni rekli, njegove *schmutzige Musik* (*prljave glazbe*).

Vanjske poveznice
-----------------

* Public Domain Scores of *Petrushka* at IMSLP
* Recordings of Stravinsky's Three Movements of Petrushka -piano version- by Alberto Cobo

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* BNF: cb13919983h (podaci)

 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **muzici** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Mitidža** (arapski: متيجة‎) je ravnica na sjeveru Alžira koja se prostire na površini od 1400 km² po alžirskim pokrajinama Tipasi, Blidi i Alžiru.

Karakteristike
--------------

Mitidža se proteže u dužinu od nekih 100 km, a široka je od 5 do 20 km. Zbijena je između masiva Tel Atlasa na jugu i lanca sahelskih brda na sjeveru. Jedino je na krajnjem istoku (kod grada Alžira) otvorena prema Sredozemnom moru u pojasu od nekih 30 km.

Potoci koji se spuštaju s Atlasa nanjeli su toliko aluvijalog materijala na sjeveru da je tlo postalo vodonepropusno. Lanac ne baš pretjerano visokih brda (najviše 268 metara) stvara barijeru vodotocima prema moru. Tek kod Alžira na dva mjesta vadiji su probili put do mora, zbog čega je ravnica prije melioracije bila često poplavljena i močvarna.

Mitidža je vrlo plodna i na njoj se uzgajaju agrumi, voće, povrće, grožđe, duhan i žitarice.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*La Mitidja Occidentale*" (engleski). Genero. Pristupljeno 18. 1. 2020.

Vanjske veze
------------

* *Plaine de Mitidja* (`fr`)
**Kvint Cecilije Metel Balearik** (*Quintus Caecilius Metellus Balearicus*, cca. 170. pne. - ?) bio je rimski političar i vojskovođa. Bio je sin Kvinta Cecilija Metela Makedonca. Godine 123. pne. je izabran za konzula, a godine 120. pne. za cenzora. Bila mu je povjerena vlast nad provincijom Sardinijom odakle je osvojio Balearske Otoke i tako stekao cognomen i trijumf. Osnovao je koloniju od koje je nastala današnja Palma de Mallorca.

Bio je otac sljedećih osoba:

* Quintus Caecilius Metellus Nepos
* Caecilia Metella/Caecilia Metella
* Caecilia Metella, supruga Apija Klaudija Pulhera

V. također
----------

* Caecilia (gens)

Literatura
----------

* Manuel Dejante Pinto de Magalhães Arnao Metello and João Carlos Metello de Nápoles, "Metellos de Portugal, Brasil e Roma", Torres Novas, 1998


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Gaius Cassius Longinus and Gaius Sextius Calvinus**  |  **Consul of the Roman Republic** *with Titus Quinctius Flamininus* 123 BC | Slijedi: **Gnaeus Domitius Ahenobarbus and Gaius Fannius**  |
**Kvint Lutacije Katul** (*Quintus Lutatius Catulus*, cca. 120 – 61. pne.), poznat i po nadimku **Kapitolin** (*Capitolinus*) bio je rimski političar iz doba kasne Republike. Bio je sin optimatskog konzula Kvinta Lutacija Katula, ubijenog od strane marijevskih populara u doba građanskog rata. Od oca je naslijedio neprijateljstvo prema popularima. Ono je došlo do izražaja kada je 78. pne. poslije završetka Suline diktature preuzeo dužnost konzula. Njegov kolega Marko Emilije Lepid je prešao na stranu populara i predložio da se u grad vrate političari koje je prognao Sula. Katul se tome najoštrije suprotstavio, a sukob je došao na sam rub nasilja. Nastojeći spriječiti još jedno krvoproliće, Senat je naložio Lepidu da ode voditi Transalpinsku Galiju. Kada je nakon isteka mandata Lepid s vojskom pokušao zauzeti Rim, Katul ga je spremno dočekao i porazio.

60-ih pne. je Katul postao jedan od vodećih optimatskih političara koji su se suprotstavljali Pompeju, a kasnije i Cezaru, koga je optužio za sudjelovanje u Katilininoj zavjeri. Katula je, pak, Cezar optužio da je pronevjerio sredstva za obnovu Jupiterovog hrama na Kapitolu, a zbog čega je dobio nadimak Kapitolin.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Appius Claudius Pulcher i Publius Servilius Vatia**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno sa Markom Emilijem Lepidom* 78. pne. | Slijedi: **Mamercus Aemilius Lepidus Livianus i Decimus Junius Brutus**  |

Izvori
------

Šablon:1911
| Osobni podaci |
| --- |
| IME | Osorkon Stariji |
| ALTERNATIVNA IMENA | {{{Alt}}} |
| KRATAK OPIS |  |
| DATUM ROĐENJA | {{{Datum rođenja}}} |
| MJESTO ROĐENJA | Drevni Egipat |
| VRIJEME SMRTI |  |
| MJESTO SMRTI | Drevni Egipat |

Akheperre Setepenre **Osorkon Stariji** bio je peti po redu kralj Dvadeset prve dinastije Egipta i prvi egipatski faraon libijskog porijekla. Ponekad se navodi kao "**Osohor**," (*Osochor*) prema Manethoovoj *Aegyptiaci*.

Osorkon Stariji bio je sin Shoshenqa, Velikog poglavice naroda Ma i njegove supruge **Mehtenweskhet** koja se u zapisima naziva Kraljevom majkom. Osohor je bio brat Nimlota A, Velikog poglavice naroda Ma, i Tentshepeh A, kćeri Velikog poglavice naroda Ma te, tako, stric Shoshenqa I, osnivača Dvadeset druge dinastije. O njegovom postojanju su naučnici vodili raspravu sve dok Eric Young godine 1963. nije ustanovio da se zapis o hramskom svećeniku po imenu Nespaneferhor u **2. godini i 20. danu I mjeseca Shemu** pod iozvjesnim kraljem Akheperre Setepenreom—u fragment 3B, linija 1-3 Anala svećenika Karnaka —zbio generaciju prije Horija, Nespaneferhorovog sina u 17. godini Siamuna, koji se također navodi u istim analima.[1] Young je tvrdio da je kralj Akheperre Setepenre nepoznati Osohor. Tu hipotezu, međutim, nisu prihvatili svi egiptolozi. Onda je Jean Yoyotte, u radu iz 1976-1977. godine, primijetio da je libijski kralj po imenu Osorkon bio sin Shoshenqa A i Gospe Mehtenweshkhet pri čemu se Mehtenweshkhet izričito navodi kao "Kraljeva majka" u geneaološkom dokumentu.[2] S obzirom da nijedan drugi kralj po imenu Osorkon nije imao majku zuvanu Mehtenweshkhet, zaključilo se kako je Akheperre Setepenre zapravo Manethoov Osohor, čija je Mehtenweshkhet. Gospa Mehtenweshet A bila je majka Nimlota A, Velikog poglavice Meshwesha, odnosno baka Shoshenqa I.

Bilješke
--------

1. ↑  Eric Young, Some Notes on the Chronology and Genealogy of the Twenty-first Dynasty, Journal of the American Research Center in Egypt, Volume 2 (1963), pp.99–112
2. ↑  Jean Yoyotte, Osorkon fils de Mehytouskhé: Un pharaon oublié?, Bulletin de la Société française d'égyptologie, Volume 77–78 (1976-1977), pp.39–54
**Maldon** je grad od 21,741 stanovnika na jugoistoku Engleske.

Geografske karakteristike
-------------------------

Maldon leži na jugoistoku Essexa, u Distriktu Maldon, čiji je administrativni centar. Grad se prostire duž južne obale estuarija Rijeke Blackwater u Sjeverno more.

Historija
---------

To je kraj koji je nasljen još od prahistorije. Osnovan je za ranog srednjeg vijeka kao saksonska utvrda. Postao je slavan nakon Bitke koja se odigrala 991. u kojoj su do danski Vikinzi pobjedili lokalne angloksonsce.

Maldon je i nakon Normanskog osvajanja Engleske ostao kraljevski grad. Prvu povelju dobio je od kralja Henrya II 1171.
Na tu Bitku podsjeća skulptura legendarnog ratnika Byrhtnotha, podignuta 1000 godina kasnije, koja je danas atrakcija grada.

Tokom srednjeg vijeka prosperirao je kao luka, pa ima bogatu pomorsku tradiciju. 
Crkvu sv. Marije pored doka Hythe, lokalni stanovnici zovu mornarskom, jer je njen zvonik mornarima služio kao orjentir.

Kako je krajem 18. vijeka kupanje u moru postalo sve popularnije, prvi turisti počeli su dolaziti u Maldon. Dolazak željeznice u 19. vijeku povećao je njihov broj, tad su se i dva londonska jedriličarska kluba preselila u Maldon.

Današnji Maldon je uglavnom trgovište ruralne okolice, poznat po proizvodnji morske soli.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Nizozemska Cuijk, Nizozemska

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Essex (County)" (engleski). City population. Pristupljeno 31. 03. 2017.
2. 1 2 3  „*Maldon*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 31. 03. 2017.
3. 1 2  „*Visit Maldon for saltmarsh, sea and skies!*" (engleski). Visit Essex. Arhivirano iz originala na datum 2017-06-07. Pristupljeno 31. 03. 2017.
4. ↑  „*Maldon*" (engleski). Visit Essex. Pristupljeno 31. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Maldon (Essex)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Maldon (`en`)
Pomazanje u drevnom Egiptu.
**Pomazanje** ili **krizma** (grčki: χρισμα *hrizma* – ulje, mast, mazanje) je antički obred prilikom koga je sveto ulje mazano na glavu novom kralju ili prvosvešteniku.

Kraljevi Izraela i veliki sveštenici primali su pomazanje uljem kao znak nove službe, nakon čega su sticali zvanje pomazanika (1 S 10.1; Lv 8.12). Pomazanje je u početku bilo isključiva privilegija jevrejskih sveštenika. Samuilo proširuje upotrebu ulja i na hebrejske vladare pomazavši Saula i Davida. Sve od Mojsija do proroka Samuila, sveto ulje je koristilo isključivo sveštenstvo da primi „otkrivenje od Boga". Bilo je strogo zabranjeno da se slobodno pravi i koristi jer „ono je sveto i vi ćete ga smatrati za sveto". Za kršenje zabrane sledila je najteža kazna: „Ko načini takvo ulje ili namaže njim nekoga, taj će se istrebiti iz naroda svoga".(Izlazak 30:33)

**Pomazanik** (hebrejski: מָשִׁיחַ mašijah/mesija, grčki: hristos) je osoba pomazana svetim uljem. U širem značenju to je onaj koga je Bog izabrao za određenu misiju (Lk 4.18). U tom smislu je naziv korišćen (izuzetno) čak i za jednog stranca kao što je persijski kralj Kir (Iz 45.1). Rani hrišćani su, za razliku od ostalih Jevreja, smatrali Isusa pomazanikom, odakle i naziv Hristos, odnosno Mesija.

Pomazanje u hrišćanstvu
-----------------------

U hrišćanstvu je pomazanje jedna od svetih tajni. Ono se smatra tajnom dobijanja darova svetog Duha, putem premazivanja svetim uljem. U ranom hrišćanstvu, pomazivanje se obavljalo odmah nakon krštenja. Apokrifno Evanđelje po Filipu kaže: „Pomazanje je iznad krštenja. Jer zbog pomazanja (gr: *hrizma*) se zovemo hrišćani, ne zbog krštenja (gr: *baptizam*)".

Detaljan prikaz hrišćanskog pomazanja daje Kiril Jerusalimski koji objašnjava da se ulje „simbolički nanosi na čelo i druge organe oseta" i da „uši, nozdrve i grudi posebno treba namazati." Kiril smatra da tek postavši pomazani (hristos), verni zaista postaju hrišćani. 

Kod pravoslavnih se pomazanje naziva **miropomazanje** (grčki: μυρον χρισμα miron hrisma) po jednom od sastojaka, miru ili izmiru, a kod katolika **sveta potvrda** (lat: *confirmatio*) jer potvrđuje postajanje inicijanta hrišćaninom.

Vidi još
--------

* Sveto ulje
* Mesija
* Hristos

***Pomazanje*** na Wikimedijinoj ostavi
Pavel Landovský (2011)
**Pavel Landovský** (11. septembar 1936 – 10. oktobar 2014) bio je češki glumac, teatarski režiser i dramski pisac, poznat kao jedan od najistaknutijih disidenata u doba komunističke Čehoslovačke. Krajem 1970-ih ga je kao potpisnika Povelje 77 progonila, a na kraju i pretukla tajna policija StB, a zbog čega je emigrirao u Austriju odakle će se vratiti nakon Baršunaste revolucije.

Izabrana filmografija
---------------------

Film| Godina | Naslov | Uloga | Napomene |
| --- | --- | --- | --- |
| 2007 | *Empties* |  |  |
| 2005 | *Kousek nebe* |  |  |
| 1989 | *Follow Me* |  |  |
| 1988 | *The Unbearable Lightness of Being* |  |  |
| 1981 | *Ragtime* |  |  |
| 1971 | *The Tricky Game of Love* |  |  |
| 1969 | *End of a Priest* |  |  |
| *Adelheid* |  |  |
| *Já, truchlivý bůh* |  |  |
|

Izvori
------

Vanjske veze
------------

***Pavel Landovský*** na Wikimedijinoj ostavi

* Pavel Landovský na IMDb-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 25400571
* LCCN: n88600556
* ISNI: 0000 0001 0778 7713
* GND: 118880896
* SUDOC: 031545025
* BNF: cb122739771 (podaci)
* BIBSYS: 90643889
* NKC: jk01071483

 |
**Meksikanci** u širem smislu predstavlja naziv za stanovnike Meksika. U širem smislu je to naziv koji se upotrebljava za narod koji je nakon nezavisnosti Meksika razvio vlastitu nacionalnu svijest.

Meksikanci potječu od domorodačkog indijanskog stanovništva, kao i od španskih kolonijalista. Zbog toga ih većina po rasnim obilježjima pripada mesticima, a i takvima se smatra. Meksikanaca s čisto bjelačkim obilježjima ima relativno malo, ali oni tradicionalno uživaju dominantan položaj, pogotovo u lokalnoj industriji zabave. U 20. vijeku je na etnički i rasni sastav Meksika utjecaj imala i imigracija iz evropskih država, kao i liberalna politika davanja azila političkim izbjeglicama iz latinoameričkih država.

Po vjeri su Meksikanci uglavnom katolici. Od manjinskih vjera je najraširenija pentakostalna crkva.

Meksikanci su, zahvaljujući velikoj potrebi američke ekonomije za jeftinom radnom snagom, stvorili snažnu i utjecajnu dijasporu u SAD, gdje predstavljaju najveću latinoameričku etničku grupu.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85084533
* NKC: ph117848

 |
**Marijan Kudrna** (Zagreb, 23. marta 1969.), hrvatski majstor borilačkih vještina. Nosilac je 5. Dana u aikidu.

Biografija
----------

Marijan Kudrna je rođen u Zagrebu 1969. godine. U rodnom gradu je završio osnovnu i Srednju medicinsku školu. Kineziološki fakultet (tada Fakultet za fizičku kulturu), smjer kineziterapeut završio je u Zagrebu 1995. godine. Prije nego što je počeo vježbati aikido, od 1984. godine je vježbao tajlandski boks i taekwondo (WTF), a od 1985. godine burmanski boks. Iako je njegova ekipa u tajlandskom boksu bila prva u SFR Jugoslaviji, nije bilo nikakvih uvjeta da se natječe, dok burmanski boks nikada nije ni zaživio na prostorima SFR Jugoslavije. U taekwondo-u je Kudrna dostigao viši zeleni pojas. Sve navedene vještine je vježbao aktivno do 1989. godine.

U februaru 1992. godine, u Zagrebu započinje vježbati aikido. Iste godine u Zagrebu osniva Aikido društvo Zagreb, koje danas okuplja više od 30 članova. Godine 1999. Kudrna u Zadru Zadru polaže za 1. Dan. Godine 2004. polaže za 2. Dan, za 3. Dan 2009. a 2015. za 4. Dan. Od 2020. je nosilaca 5. Dana. Sva zvanja u aikidu je polagao ispred Kenjiro Yoshigasakija. Surađivao je sa majstorima kao što su: Kenjiro Yoshigasaki, Aleš Leskovšek, Roman Tomaževič, Giuseppe Ruglioni Beppe, Mario Peloni, Stanislav Kirbiš, Winfried Wagner, Philip Burgess, Michael Holm, Robert Božac, Renata Ruić,Leo Rafolt.

Živi u Zagrebu i aikido podučava u Aikido društvu Zagreb.

Vanjske veze
------------

* Aikido društvo Zagreb
**Otomani kultura** je jedna od najizrazitijih kultura bronzanog doba u Panonsko-Karpatskom prostoru. Raspostirala se u gornjem Potisju, istočnoj Slavoniji i zapadnoj Transilvaniji.
Podenjena je na tri faze:

|  |  |
| --- | --- |
| I faza | rano bronzano doba |
| II faza | srednje bronzano doba |
| III faza | pozno bronzano doba |

Naselja
-------

Naselja imaju formu tela ili su podizana na uvzišenjima koja su dobro utvrđena rovovima ili nasipima.

Sahranjivanje
-------------

Sahranjivanje je vršeno u zgrčenom položaju, muškarci na desnom a žene na levom boku, sa licem prema istoku (u istom smeru i muškarci i žene). Manji broj grobova je nađen sa spaljenim ostacima.
Nađene su zdele i lončići sa niskom drškom, rožnatim ukrasima,širokim kanelurama i spiralnom dekoraciom.
Nađeni su i brojni predmeti od bronze i zlata u nekropolama i u ostavama. Česte su sekire sa otvorom za držalje i bogato ukrašeni mačevi sa punom drškom, Od nakita su pronađene ukrasne diskoidne pločice, narukvice i perle.
Pronađeni su i delovi konjske opreme.

Vidi još
--------

* Bronzano doba
**Marko Junije Pera** (*Marcus Junius Pera*, 3. vijek pne.) bio je rimski političar iz perioda drugog punskog rata. Godine 230. pne. je bio konzul, a godine 225. pne. je služio kao cenzor zajedno s Gajem Klaudijem Centom. Godine 216. pne. je u vrijeme Hanibalovog pohoda na Italiju, neposredno nakon katastrofe kod Bitka kod Kane|Kane, imenovan diktatorom. Nastojeći popuniti redove rimske vojske, naoružao je ne samo robove nego i osuđene kriminalce. Istovremeno je za diktatora bio imenovan i Marko Fabije Buteon, a što je bio jedini slučaj u historiji Republike da su istovremeno služila dva diktatora. Buteon je, međutim, imenovan isključivo kako bi obavio određene ustavnopravne formalnosti, te je to dvovlašće brzo prestalo.

Izvori
------

* Livije, *Ab Urbe Condita*, XXII.lvii i XXIII.xxiii.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Marcus Pomponius Matho i Gaius Papirius Maso**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Markom Emilijem Barbulom* 230. pne. | Slijedi: **Lucius Postumius Albinus i Gnaeus Fulvius Centumalus**  |
Ovo je članak o konzulu izabranom godine 360. pne.  Za tribuna izabranog godine 380. pne. v. Marcus Fabius Ambustus (tribun 380. pne.).  
**Marko Fabije Ambust** (*Marcus Fabius N.f. Ambustus*, sredina 4. vijeka pne.) bio je rimski državnik i vojskovođa.

Služio je kao konzul u tri navrata: godine 360, 356. i 354. pne. Konzulski mandati su bili u vrijeme kada je Rim nastojaao ponovno uspostaviti autoritet narušen porazom od Gala u bitci na Aliji godine 387. pne. Godine 356. pne. je porazio Herničane, a godine 354. pne. Tibur, a za što je nagrađen trijumfom. Kasnije je poražen od Tarkvinijanaca.

Služio je i kao interrex godine 355. i 351. pne. te kao diktator godine 351. pne. Za vrijeme diktature, plebejci su poinovno stekli pravo da se natječu za mjesto konzula, usprkos njegovog protivljenja. Historičari se spore oko toga da li je ikada služio kao cenzor - vjerojatno godine 358. pne. - ili kao *princeps senatus* kasnije u životu (svi *principes* su prije godine 209. pne. *censorii*).

Sin Fabius Maximus Rullianus mu je bio znameniti vojskovođa.

Izvori
------

1. 1 2  John Hazel (2002). „Fabius 1. Ambustus, Marcus". *Who's Who in the Roman World*. Routledge. pp. p. 105. ISBN 0-415-29162-3.
2. 1 2  Francis X. Ryan (1998). *Rank and participation in the Republican Senate*. Franz Steiner Verlag. str. pp. 173–174. ISBN 3-515-07093-1.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Gaius Licinius Stolo i Gaius Poetelius Libo Visolus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gajem Petelijem Libonom Visolom* 360. pne. | Slijedi: **Marcus Popillius Laenas i Gnaeus Manlius Capitolinus Imperiosus**  |
| Prethodi: **Gaius Marcius Rutilus i Gnaeus Manlius Capitolinus Imperiosus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Marko Popilijem Lenasom* 356. pne. | Slijedi: **Gaius Sulpicius Peticus i Marcus Valerius Poplicola**  |
| Prethodi: **Gaius Sulpicius Peticus i Marcus Valerius Poplicola**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Tiberijem Kvinkcijem Penom Kapitolinom Krispinom* 354. pne. | Slijedi: **Gaius Sulpicius Peticus i Marcus Valerius Poplicola**  |
*Za ostala značenja, v. Mirkovci (razvrstavanje).*

**Mirkovci** su selo pored grada Vinkovaca u Hrvatskoj. Nalaze se jugoistočno od grada, iza dvije željezničke pruge (naselje između tih dviju pruga se pak naziva Prišinci).

Poštanski pripadaju uredu Vinkovci, broja 32100.

Povijest
--------

Mirkovci se prvi put spominju 1475. godine. Zabilježeni su u Pećkom i u Vodničkom pomeniku.

Godine 1733. imali su 70-80 glava, a 1734. 60 domova, 1736. spao je broj domova na 31. Snažno naseljavanje Mirkovaca događalo se slijedećih deset godina. 1744. godine su imali 100 domova. 1766. godine su imali 115 domova a 1791. 107 domova sa 791 dušom. Do 1810. godine broj duša se smanjio jer su se neke obitelji preselile u *"Tursku"* tj Bosnu ili Srbiju. Godine 1810. su imali 125 domova a 1808. 738 duša.

Mirkovce su uglavnom naselile lička, sjevernodalmatinska, baranjska i istočnobosanska srpska struja.
Godine 1857. u Mirkovcima je bio 861 stanovnik, 1880. ih je bilo 1198 koliko i 1900. godine. Deset godina kasnije broj stanovnika je nešto porastao – na 1215 od toga "*Muških 605, Ženskih 610, pravoslavnih 1135, rimokatolika 77 (od toga 37 Madžara i 9 Nemaca), od muških čita i piše 358 a od ženskih 314*".
1921. godine je u selu bilo 1219, a 1931. 1314 žitelja – od toga je bilo "*1190 pravoslavnih, 107 rimokatolika, 2 protestanta, 14 ostalih kršćana i 1 musliman*".

Zahvaljujući doseljavanju poslije Drugog svjetskog rata, iz područja odakle su Srbi tradicionalno dolazili, u selu je 1948. godine bilo 1414 žitelja. I svi ostali poslijeratni popisi bilježe rast stanovništva – 1961. 2121; 1971. 2499; 1981. 2940 žitelja od kojih 2600 Srba.

Za vrijeme Domovinskog rata 1990./1991. g. Mirkovci su bili jako uporište raznih srpskih paravojnih snaga, a zbog blizine gradu Vinkovcima, neke od najvećih borbi u ratu su se vodile upravo na poljima između Mirkovaca i Vinkovaca. Vinkovački silos je vrlo blizu sela i često je granatiran od tamo, kao i obližnji gradski kvartovi (najbliži je Radićev blok).

Nakon mirne reintegracije 1998. značajan broj Mirkovčana je počeo prodavati svoje kuće i seliti u Srbiju ili drugdje u inozemstvo, pa se zbog toga povećava broj Hrvata, a smanjuje broj Srba u Mirkovcima.

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Mirkovci** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


***Mirkovci*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Orizari (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 55′ 22" SGŠ, 22° 26′ 49" IGD

**Orizari** (mak. *Orizari*) su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Orizari su u sastavu opštine Kočani.

Prirodni uslovi
---------------

Orizari su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 5 kilometara istočno.

Naselje Orizari se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje, na mestu gde se u polje spuštaju najjužniji ogranci Osogovskih planina. Kroz naselje protiče istoimena Orizarska reka, koja se južnije uliva u reku Bregalnicu. Nadmorska visina naselja je približno 370 metara. 

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Orizari su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 3.776 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%). Do sredine 20. veka selo je bilo mešovito, sa značajnom turskom manjinom, koja se spontano iselila u maticu.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Orizari (Kočani)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.kocani.gov.mk Zvanična stranica opštine Kočani

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kočani |
| --- |
| **Kočani** • 
Bezikovo •
Beli •
Vraninci •
Glavovica •
Gornje Grače •
Gornji Podlog •
Grdovci •
Donje Grače •
Donji Podlog •
Jastrebnik •
Kostin Dol •
Leški •
Mojanci •
Nebojani •
Novo Selo •
Njivičani •
Orizari •
Pantelej •
Pašadžikovo •
Polaki •
Preseka •
Pribačevo •
Pripor •
Rajčani •
Rečani •
Trkanje •
Crvena Njiva |  |
**Aleksandar Mišo Broz** (Zagreb, 24. maj[*nedostaje referenca*] 1941), hrvatski diplomata i mlađi sin Josipa Broza Tito.

Biografija
----------

Rođen je 24. maja 1941. godine u Zagrebu. Na rođenju je dobio ime *Aleksandar*, ali je tokom rata dobio ilegalno ime *Mišo*, koje je kasnije nastavio koristiti. 

Neposredno pre njegovog rođenja, otpočeo je Drugi svetski rat u Jugoslaviji, pa je njegov otac Josip Broz Tito, generalni sekretar tada ilegalne Komunističke partije Jugoslavije, nekoliko dana pre njegovog rođenja (*16. maja*) morao da pređe u Beograd. Iako su pravila tadašnjeg ilegalno revolucionarnog života nalagala da majka-ilegalka, svoje tek rođeno dete preda nekoj porodici na staranje, da ne bi i sebe i dete izlagala riziku od hapšenja, njegova majka Herta Has je to odbila i u početku se sama starala o sinu. U prvom vremenu, u brizi oko deteta pomagala joj je njena majka Priska i Titov prijatelj Vladimir Velebit. 

Kada je Hert Has, zapretila opasnost od hapšenja, ona je novembra 1941. godine sina Aleksandra, koji je tada već imao šest meseci, dala na staranje jednoj porodici. On je tada postao jedan od najmlađih ilegalaca i poneo je ilegalno ime *Mišo*. Majka mu je kasnije bila uhapšena, a 1943. godine je razmenjena za zarobljene nemačke oficire i prešla je na oslobođenu teritoriju. Sve do kraja rata, Mišo nije poznavao svoje prave roditelje – oca je prvi put video aprila 1945. godine, a majku u maju iste godine. 

Posle oslobođenja Jugoslavije, Mišo je živeo u Beogradu, u neposrednoj blizini svoga oca – tadašnjeg maršala i predsednika Vlade FNR Jugoslavije. Brigu o Miši, a kasnije i Žarkovoj deci iz prvog braka – Josipu Joški i Zlatici, vodila je rođaka Marija, ćerka Titovog najstarijeg brata Martina Broza. Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Beogradu, a onda je prešao u Zagreb, gde je završio Pravni fakultet. 

Posle studija se zaposlio i radio u privredi. Najpre je radio u fabrici alatnih mašina „Prvomajska", gde je bio šef Odeljenja za izvoz i direktor spoljne trgovine. Kasnije je radio u naftnoj kompaniji „INA", gde je bio direktor sektora uvoza-izvoza i u Vladi SR Hrvatske, gde je bio u Komitetu za odnose sa inostranstvom. Od 1983. do 1993. godine zauzimao je najviše funkcije u naftnoj kompaniji „INA". 

Posle osamosataljenja Republike Hrvatske, 1991. godine, na predlog tadašnjeg predsednik Franje Tuđmana, prešao je u Ministarstvo inostarnih poslova, gde je najpre bio savetnik ministra, a potom opunomoćeni ministar u amabasadi Hrvatske u Rusiji i Egiptu. Poslednja dužnost mu je bila na mestu ambasadora u Indoneziji, od 2004. do 2009. godine. 

Oženjen je Mirom Broz, rođ. Kosinc i ima dvoje dece - ćerku Aleksandru Sašu (rođ. 1969) i sina Andreja (rođ. 1973), kao i dve unuke – Saru i Luku. Živi u Zagrebu.

Literatura
----------

* Vladimir Dedijer *Novi prilozi za biografiju Josipa Broza Tita* (prvi i drugi tom). „Mladost", Zagreb i Liburnija, Rijeka 1981. godina.

Spoljašnje veze
---------------

* „Slobodna dalmacija", mart 2009: „Mišo Broz prestaje biti veleposlanik u Indoneziji"

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305494344

 |
Monolit
**Monolit iz Kurkha** je asirski dokument koji sadrži opis znamenite bitke kod Qarqara. Monolit je visok 2,2 m i opisuje događaje u prvih šest godina asirskog kralja Shalmanesera III (859-824. pne.), s time da nedostaju podaci o petoj godini. Većina naučnika vjeruje da je službeni pisar bio nemaran, čime se objašnjava niz pogrešaka i nelogičnosti u tekstu, kao navođenje grada Byblos pod nazivom Que.

Monolit uglavnom opisuje vojne pohode koje je Shalmaneser poduzimao u zapadnoj Mezopotamiji| i Siriji, pri čemu su vođene žestoke borbe s državama Bit Adini i Carchemish. Na samom kraju Monolita dolazi opis bitke kod Qarqara, kada se savez Dvanaest kraljeva borio protiv Shalmanesera kraj sirijskog grada Qarqar. Savez, koji je zapravo brojao jedanaest kraljeva, vodili su Irhuleni od Hamatha i Hadadezer od Damaska, s time da je značajni kontingent imao i Ahab od Izraela. Monolit je također prvi dokument u kome se Arapi spominju u historiji, i to kao kontingent jahača kamila na čelu s kraljem Gindibuom.
**Sveti Meletije Antiohijski** (Μελέτιος, ? - 381) bio je kršćanski episkop i patrijarh Antiohije, poznat po svojoj žestokoj borbi protiv arijanstva, kao i po tome što je nedugo prije smrti predsjedao Prvim carigradskim saborom.

Meletije je bio rodom iz porodice bogatih plemića u gradu Melitena u Maloj Armeniji. U historijskim zapisima se prvi put javlja 357. kao pristaša Akacija koji je pokušao pronaći kompromis između arijanstva i nikejskog vjerovanja. Na tom mjestu je naslijedio Eustatija kao episkop Sebaste. Akacijeve stavove je nastavio podržavati i na sinodu u Seleukiji 359.

Godine 360. je postao episkop Antiohije, ali je sljedeće godine prognan zato što se pred carem Konstancijem II tokom propovijedi izjasnio kao pristaša nikejskog vjerovanja. Na mjestu episkopa ga je naslijedio arijanski episkop Euzoej, ali dio vjernika to nije htio prihvatiti te i dalje prihvaćao samo Meletija kao svog episkopa. Protiv Euzoeja se, međutim, okrenuo i dio trinitarijanskih vjernika na čelu sa prezbiterom Paulinom. Šizma među vjernicima je potrajala sve do smrti arijanskog cara Valensa koja je omogućila da se Meletije trijumfalno vrati u Antiohiju 379.

Izvori
------



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Eustatije** | **Patrijarh Antiohije**361–381*Paulin*  *(362–381)* | Slijedi:**Flavijan I** |
Matej Bor 1930-ih.
**Matej Bor** je bio književni pseudonim koji je koristio **Vladimir Pavšič** (14. april 1913 - 29. septembar 1993), slovenski pjesnik, prevodilac, dramatičar, novinar i učesnik narodnooslobodilačke borbe.

Biografija
----------

Rodio se u selu Grgar kraj Gorice, u tadašnjoj Austro-Ugarskoj. Kada je nakon prvog svjetskog rata njegov rodni kraj završio u Italiji, porodica mu se preselila u Celje. Studirao je na ljubljanskom Univerzitetu gdje je diplomirao slavistiku i filologiju. 

### Drugi svetski rat

Po izbijanju drugog svjetskog rata i okupaciji Slovenije, priključio se partizanima gdje je počeo objavljivati pjesme, te postao jedan od vodećih pjesnika Osvobodilne fronte. Njegova pjesma *Hej brigade* je postala neslužbena himna slovenskih partizana. 

### Posleratni period

Nakon završetka rata se posvetio pisanju, a 1965. postao članom Slovenske akademije nauka i umetnosti. 

Poznat je kao jedan od pionira ekološkog pokreta u Sloveniji, te zagovornik kontroverzne venetske teorije o porijeklu Slovenaca.

Eksterni linkovi
----------------

* dogaja.se[*mrtav link*]

***Matej Bor*** na Wikimedijinoj ostavi
**Mate Milas** (Imotski, 1971.) je hrvatski pisac za mlade. Piše romane i detektivske priče. Po zanimanju je učitelj hrvatskog jezika.

Životopis
---------

Rodio se je 1971. godine u Imotskome. Osnovnu je školu završio u Zmijavcima. U Imotskom je završio srednju školu. U Zagrebu je diplomirao kroatistiku. Radi kao profesor hrvatskoga jezika u osnovnoj školi u Zagrebu. Vodi novinarsku grupu u školi koja uređuje školski list Siget.
U književnosti se okušao, po njegovim riječima, jer je učitelj hrvatskoga jezika pa time "*nije čudo da pokušam štogod pisati u slobodno vrijeme*". Književnost za djecu i mlade izabrao je jer ju puno bolje poznaje, budući da radi u osnovnoj školi te je po naravi posla svake godine prisiljen čitati iste knjige iz lektire.

Djela
-----

* Školska godina Marija Horvata, roman, 2004.
* Tajna vražjeg otoka, roman, 2005.
* Ubojica s Facebooka i druge priče, detektivske/kriminalističke priče, 2014.

Izvori
------

* Oči u oči s tatom - moj tata pisac, Zbornica.com, pristupljeno 23. lipnja 2014.
* Knjižnice grada Zagreba, 21. ožujka 2014. pristupljeno 23. lipnja 2014.
* I. Juroš: Detektivske priče Mate Milasa, Hrvatsko kulturno vijeće, 17. lipnja 2014. pristupljeno 23. lipnja 2014.

Vanjske poveznice
-----------------

* Neka pravila hrvatskoga standarnog jezika
* Uporaba glagolskog priloga prošlog, članak Mate Milasa u Jeziku br.1/2007.
Koordinate: 09°00′00″N 21°30′00″E﻿ / ﻿9.00000°N 21.50000°E﻿ / 9.00000; 21.50000

**Nacionalni park Manovo-Gounda St. Floris** je nacionalni park u pokrajini Bamingui-Bangoran, Srednjoafrička Republika, u blizini granice s Čadom.

Park se sastoji od tri područja: 

* poplavljena nizina rijeka Bahr Aouk i bahr Kameur na sjeveru je obrasla savanom i na nekim mjestima je depresija, dok na drugim mjestima kamenje prepuno željeza spriječava rast biljaka;
* planinski masiv des Bongo na jugu se sastoji većinom od pješčenjaka i strašno je isječen, te s njega teče pet rijeka prema nizini (Vakaga, Goro, Gounda, Koumbala and Manovo) gdje se ulijevaju u Bahr Aouk i Bahr Kameur;
* prijelazna blago nagnuta ravnica između prva dva područje je u doba suše mjesto gdje nestaju rijeke s planine.

Nacionalni park Manovo-Gounda St. Floris, osnovan 1979. godine, ima površinu od oko 17.400 km² i upisan je 1988. godine na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi zbog njegove velike bioraznolikosti. Naime u parku obitavaju mnoge životinje, kao što su: Crni nosorog (*Diceros bicornis*), Afrički slon, Gepard, Leopard, Afrički bivol i Crvenočela gazela (*Eudorcas rufifrons*). Pored ovih u šarku obitava i 320 vrsta ptica od kojih su 25 vrsta grabljivica, uključujući Afričkog orla ribara. 

Zbog nezakonite ispaše stoke i krivolova (osobito slonova, leoparda i krokodila), te slabljenja sigurnosti, park Manovo-Gounda St. Floris je upisan na popis ugroženih mjesta svjetske baštine 1997. godine. Lokalno stanovništvo se ipak trudi i učestvuje u programima obnove prirodnog divljeg života.

Izvori
------

1. ↑  „Manovo-Gounda St Floris National Park". UNESCO. Pristupljeno 16. ožujka 2011.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315131385
* LCCN: sh91001165

 |
Mate Meštrović, Rumjana Meštrović, Andrzej Jasionowski
**Mate Meštrović** (Zagreb, 13. rujna 1930.), hrvatsko-američki povjesničar, novinar i političar.

Biografija
----------

Mate Meštrović rodio se u Zagrebu 1930. godine. U Zagrebu je završio osnovnu školu a daljnje školovanje nastavlja u inozemstvu. Nakon što je njegov otac, hrvatski kipar Ivan Meštrović, s obitelji emigrirao, 1942. godine, živjeli su prvo u Rimu, potom u Švicarskoj a zatim u SAD-u od 1946. godine. Godine 1951. je diplomirao a 1952. godine i magistrirao na *Syracuse sveučilištu* u SAD. Za vrijeme Korejskog rata bio je u američkoj vojsci u činu poručnika. Nakon povratka iz rata i izlaska iz vojske doktorirao je 1957. godine na *Columbia sveučilištu* u New Yorku. Nakon toga deset godina je radio kao novinar a poslije je od 1967. do 1991. godine predavao suvremenu europsku povijest na *Farleigh Dickinson sveučilištu* u New Jerseyju.

Politička djelatnost
--------------------

Od 1980. do 1982. godine bio je pročelnik za vanjske poslove a od 1982. do 1991. godine predsjednik Izvršnog odbora *Hrvatskog narodnog vijeća* (HNV), krovne političke organizacije hrvatskog političkog iseljeništva. Početkom 1990. godine vratio se u domovinu a 1993. godine bio je kao zastupnik izabran u Županijski dom Hrvatskog sabora. Nakon isteka zastupničkog mandata bio je imenovan veleposlanikom Republike Hrvatske u Bugarskoj i na toj dužnosti je bio od 1997. do 2000. godine.

Djela
-----

* *Jugoslav union and the beginning of the Serb Croat conflict, 1918-1923*, New York, 1957. (doktorska disertacija)
* *What you should know about Communism and why*, New York, 1962.
* *Southeast Asia*, New York, 1974.
* *U borbi za Hrvatsku: sabrani članci (1980-1986)*, Stuttgart, 1986.
* *Hrvatsko stanovište o memorandumu Srpske Akademije Nauka i Umetnosti*, Saddle River, NJ. 1987. (suautor Radovan Latković) (engl. izd. *The Croatian response to the Serbian national program*, Saddle River, NJ. 1988.)
* *U vrtlogu hrvatske politike: kazivanje Peri Zlataru*, Zagreb, 2003.

Nagrade
-------

* 1986.: Ellis Island Medal of Honor.

Izvori
------

1. ↑  Proleksis enciklopedija: Meštrović, Mate, preuzeto 23. kolovoza 2012.
2. 1 2 3 4  Josip Jurčević, *Crna knjiga komunizma u Hrvatskoj (Zločini jugoslavenskih komunista u Hrvatskoj 1945. godine)*[*mrtav link*], Počasni bleiburški vod, Zagreb, 2006. ISBN 953-7379-00-0, str. 77.
3. ↑  Hrvatska matica iseljenika: Uz 50. godišnjicu smrti kipara Meštrovića Arhivirano 2017-12-23 na Wayback Machine-u, preuzeto 22. kolovoza 2012.
4. ↑  (`en`) Google books: Jugoslav Union and the Beginning of the Serb-Croat Conflict, 1918-1923, preuzeto 22. kolovoza 2012.

Vanjske veze
------------

* (`en`) What you should know about communism and why

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 69173644
* LCCN: n85120153
* ISNI: 0000 0000 7843 3472
* GND: 129004081
* SUDOC: 079956343
* BNF: cb145681857 (podaci)
* NLA: 35792346
* NKC: js20201096854
* NSK: 000005525

 |
**Manije Pomponije Maton** (*Manius Pomponius M.f. M.n. Matho*, ? - 211. pne.) bio je rimski vojskovođa i političar iz doba drugog punskog rata. Godine 233. pne. je izabran za konzula zajedno s Fabijem Maksimom, kasnije poznatim kao *Cunctator*. Vodio je pohod na Sardiniji koju nije uspio potpuno pokoriti za svog mandata, iako je za svoje pobjede nagrađen trijumfom. Operacije na Siciliji je nastavio njegov brat Marko, izabran za konzula sljedeće godine.

Maton je nakon toga bio na niz dužnosti, uključujući *magister equituma* godine 217. pne. a nakon katastrofalne bitka kod Kane|bitke kod Kane je upravo njemu i praetoru urbanusu zapalo da sazovu Senat kako bi odlučili o tome kako će se Rim postaviti u novim okolnostima. Maton je nakon toga imenovan pro-pretorom Cisalipinska Galija|Cisalpinske Galije, ali je ta dužnost bila simbolična, s obzirom da nije mogao dobiti nove vojnike. Umro je 211. pne. kao jedan od svećenika.

Njegova kći Pomponija je bila udana za Publija Kornelija Scipiona, konzula čiji je sin bio znameniti Scipion Afrikanac.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Postumius Albinus i Spurius Carvilius Maximus Ruga**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Kvintom Fabijem Maksimom Verukosom* 233. pne. | Slijedi: **Marcus Aemilius Lepidus i Marcus Publicius Malleolus**  |
**Plamegate** ili **afera Plame** je naziv za američki politički skandal koji je nastao nakon što je u julu 2003. godine konzervativni kolumnist Washington Posta Robert Novak u svojoj kolumni Valerie Plame, suprugu bivšeg ambasadora Josepha C. Wilsona, razotkrio kao agenticu CIA-e.

Wilson je izjavio kako smatra da je to razotkrivanje odmazda Bushove administracije za njegov skeptičan stav prema navodima da je Irak nastojao u Nigeru dobaviti sirovine za izradu nuklearnog oružja - jedan od glavnih povoda za američku invaziju na Irak. 

S obzirom da je Plamein status agenta bio službena tajna, njeno razotkrivanje predstavlja kršenje američkih zakona te je pokrenuta istraga koju je vodio specijalni tužitelj Patrick Fitzgerald. Njegov je zadatak utvrditi tko je Novaku od službenih osoba odao Plamein status. 

Među imenima su se uglavnom spominjali bivši portparol Bijele kuće Ari Fleischer, Bushov glavni politički savjetnik Karl Rove, potpredsjednik Dick Cheney te Cheneyev pomoćnik Lewis "Scooter" Libby. Potonji je 28.10. 2005. formalno optužen za krivokletstvo i ometanje pravde te je odmah podnio ostavku. 6.3. 2007. je proglašen krivim.

Istraga je formalno završena. Kao osoba koja je Novaku odala identitet Valerie Plame se već ranije javio Richard Armitage, visoki funkcionar State Departmenta.