recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Geopolitičke podjele prema Mersenskom sporazumu:  Zapadna Franačka pod Karlom Ćelavim  Istočna Franačka pod Ludvigom Njemačkim  Kraljevina Italija pod carem Louisom II
**Meersenski** ili **Mersenski sporazum** je naziv za sporazum koga su 8. augusta 870. sklopili karolinški vladari kako bi nanovo podijelili teritorije nekadašnjeg Franačkog Carstva. Ime je dobio po mjestu Meersen, sjeverno od Maastrichta u suvremenoj Nizozemska, a sklopili su ga zapadnofranački kralj Karlo Ćelavi i istočnofranački kralj Ludvig Njemački.

Carstvo je prije toga godine 843. Verdunskim sporazumom bilo podijeljeno među tri sina franačkog cara Louisa Pobožnog na tri dijela - Karlovu Zapadnu Franačku, Ludvigovu Istočnu Franačku te Srednju Franačku koju je dobio njihov brat i rimsko-njemački car Lotar I. Godine 855. je Lotar, koji se razbolio, Srednju Franačku podijelio trojici svojih sinova - Louisu II Italiju i carsku krunu; Lotaru II područje uz Rajnu i Nizozemske, kasnije poznato kao Lotaringija, te Karlu od Provanse područje Burgundije i Provanse, kasnije poznato kao Kraljevina Arles.

Godine 869. Lotar II je umro, a što su stričevi iskoristili kako bi prigrabili njegove teritorije. Louis II je pokušao, ali, bez obzira na status cara i podršku pape Hadrijana II nije uspio, sudjelovati u podjeli bratove zemlje. Lotaringija je tako podijeljena samo između Karla i Ludviga; i to linijom koja je približno odgovarala rijekama Meuse i Ourthe; njime su Brabant i Hainaut pripali Karlu, a Porajnje i Vojvodstvo Alsace Ludvigu. 

Podjela, koja je deset godina potvrđena Sporazumom u Ribemontu, omogućila je stvaranje trajne granice između srednjovjekovne Kraljevine Francuske i Svetog Rimskog Carstva koja će se održati sve do 17. vijeka.
**Minijade** (starogrčki: ) bile su, u grčkoj mitologiji, tri sestre, kćeri Minije, kralja Orhomena u Beotiji, i protagonistkinje jednog od mitova koji govore o posledicama koje donosi odbijanje da se Dionis prihvati i poštuje kao božanstvo. Jedna sestra zvala se Alkatoja ili Alkitoja, druga je bila Leukipa (mada je Ovidije zove Leukonoja), a treća se zvala Arsipa (premda je Klaudije Elijan zove Arsipa, a Plutarh kaže da se zvala Arsinoja).

Mitologija
----------

Kad je u Beotiji uvedeno poštovanje Dionisa kao boga, druge žene iz Orhomena ostavile su svoje poslove i otišle u brda, gde su u bahanalijama slavile novo božanstvo, a tri Minijade ostale su kod kuće i nastavile tkati i presti vunu, čime su skrnavile svete dane posvećene Dionisu. Međutim, u prostoriji u kojoj su boravile dogodilo se čudo: bršljan i loza su počeli da obavijaju njihov razboj, zmije su zašištale iz korpe s vunom, a sobu su ispunili omamljujući mirisi i mistična svetlost. Preplašene, pokušale su se od svetlosti i vatre sakriti u mračne uglove sobe. Tada su uvidele da su se njihove ruke preobrazile u krila, a njihov vrisak u pištanje, i tako su nastali slepi miševi, koji se sklanjaju od svetlosti i šume, a privlači ih mrak i kuće.

Plutarh, Elijan i Antonin Liberal, uz neslaganje u nekim detaljima, kažu da se Dionis pred sestrama pojavio u liku devojke i pozvao ih da se priključe slavlju; kad su ove to odbile, on se pred njihovim očima preobražavao u bika, pantera i lava, pa su tri sestre poludele, rastrgle Leukipinog sina Hipasa da ga žrtvuju Dionisu, te odjurile u brda, gde su ih bahantkinje progonile sve dok Hermes tri sestre nije pretvorio u svraku, slepog miša i buljinu. Plutarh dodaje da se još u njegovo vremene muškarci u Orhomenu koji potiču iz te porodice nazivaju "žaliocima" (, *psoloeis*), a da se žene nazivaju "uništavateljicama" (, *oleiai* ili , *aioleiai*).

Literartura
-----------

* Srejović, Dragoslav; Cermanović-Kuzmanović, Aleksandrina (1989). *Rečnik grčke i rimske mitologije*. Beograd: Srpska književna zadruga.
* Schmitz, Leonhard (1867). „Alcathoe". u: Smith, William. *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*. **1**. Boston. str. 21.
**Horace Jones'** (\* London, 20. maj 1819. - † London, 21. maj 1887.) bio je engleski arhitekt i urbanist, poznat kao autor Tower Bridga.

Biografija
----------

Kao sin dobro stojećeg advokata, nakon studija arhitekture proveo je neko vrijeme u Italiji i Grčkoj.
Nakon nekoliko manjih projekata - 26. februara 1864. izabran je za glavnog arhitekta i urbanista Londonskog Citya.

Uz taj manje više administrativni posao uspio je 1880. projektirati i izvesti spomenik Temple Bar.

Od 1882. do 1884. bio je predsjednik Kraljevskog instituta britanskih arhitekata.

Pred sam kraj života zajedno sa kolegom Johnom Wolfe-Barryem projektira Tower Bridge čije otvorenje nije doživio jer je u međuvremenu umro.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Sir Horace Jones*" (engleski). The Tower Bridge. Arhivirano iz originala na datum 2017-07-08. Pristupljeno 12. 02. 2017.

Vanjske veze
------------

* Horace Jones Arhivirano 2017-07-08 na Wayback Machine-u(`en`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Amstel Hotel, Amsterdam, Nizozemska
Llao llao Hotel, Argentina
Hotelska soba u hotelu Renaissance
**Hotel** je ustanova namenjena pružanju usluga najčešće kratkotrajnog smeštaja,prehrane i zabave svojim gostima, korisnicima usluge.

Naziv
-----

Naziv potiče iz francuske od reči *hotel* (izgovora se:otel) koja označava kuću za pružanje usluga smeštaja. Vremenom je taj naziv izgubio onaj prepoznatljivi francuski izgovor, pa se danas koristi naziv hotel.

Usluga i kapaciteti
-------------------

Hoteli, ovisno o željama i potrebama gostiju, pružaju djelomičnu ili potpunu uslugu koja obuhvaća spavanje, prehranu, zabavu i sve ostalo prilagođeno potrebama gostiju.
Hotelske sobe dijele se na jednokrevetne, dvokrevetne ili trokrevetne. Sobe su, ovisno o kategoriji hotela, opremljene svim potrebnim za potpunu uslugu i odmor svojih gostiju, pa su tako primjerice sobe u višekategornicima opremljene krevetima, mini barom, televizijskim uređajem sa satelitskim prijemom kanala, priključkom za brzu internet vezu, telefonskim uređajem, klimatizacijom, kupatilom sa wc-om itd.

Hoteli u svom sastavu obično imaju recepciju, bar, i restoran,
a višekategornici uz sve navedeno imaju i otvoreni i zatvoreni bazen, noćni bar, kockarnicu, saunu, frizerski salon, suvenirnicu itd.

Smještajni kapaciteti zavise od veličine hotela, broja soba i kreveta. Mali hoteli imaju tek nekoliko soba, dok veliki imaju i po nekoliko stotina pa čak i tisuća soba.

Kategorizacija
--------------

Hoteli se prema vrsti i načinu usluge svrstavaju u niže i višekategornike. Niže kategornici, prema hrvatskim standardima imaju od jedne do tri zvjezdice, a višekategornici četiri ili pet zvjezdica.

Hotelski lanci i poznati hoteli
-------------------------------

Najpoznatiji svjetski hotelski lanci su Hilton, Sheraton, Hyatt, Holliday inn, Radisson SAS i drugi. 

Neki od najpoznatiijih svjetskih hotela su Plaza i Waldorf-Astoria u New Yorku, Ritz u Londonu, Burj-Al-Arab u Dubaiju, Imperijal u Beču, Grand hotel Royal u Budimpešti itd.

Hoteli rekorderi
----------------

### Najviši hotel

Titulu najvišeg svjetskog hotela nosi Rose Rotana Suites u Dubaiu, Ujedinjeni Arapski Emirati, koji je visok čak 333 metra, pa je tako pretekao dotadašnjeg rekordera Burj-Al-Arab visokog 321 metar, a koji se također nalazi u Dubaiu.

### Najveći hotel

Najveći svjetski hotel je MGM Grand Las Vegas hotel u Las Vegasu čiji je smještajni kapacitet 6 276 soba, čime je u prosincu 2006. godine pretekao dotadašnjeg rekordera First World hotel u Genting Highlandsu u Maleziji čiji smještajni kapaciteti iznose 6 118 soba.

### Najstariji hotel

Najstariji svjetski hotel je Hoshi Ryokan u Awazu, Japan, a koji je otvoren davne 717. godine.

Eksterni linkovi
----------------

Najpoznatiji svjetski hoteli eng.

***Hotel*** na Wikimedijinoj ostavi
**Mačkovac** je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u općini Vrbje u Brodsko-posavskoj županiji.

O naselju
---------

U Mačkovcu se nalazi župna crkva Svetog Mateja apostola u sastavu Požeške biskupije, Područna škola Mato Lovrak. Od sportskih klubova u naselju se nalazi "NK Sava".

Zemljopis
---------

Mačkovac se na obali rijeke Save 15 km južno od Nove Gradiške, susjedna sela su Dolina na istoku i Savski Bok na zapadu.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Mačkovac je imao 289 stanovnika, dok je 2001. godine imao 374 stanovnika od toga 356 Hrvata. 

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

  

* **Napomena:** Naselje Mačkovac 1981. godine smanjeno izdvajanjem dijela područja naselja u samostalno naselje Savski Bok, za koje sadrži podatke od 1857. do 1971.

Šport
-----

* NK Sava Mačkovac

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
2. ↑   Popis stanovništva Republik Hrvatske 2011. www.dzs.hr]

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Mačkovac (Vrbje)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Vrbje |
| --- |
| Bodovaljci • Dolina • Mačkovac • Savski Bok • Sičice • Visoka Greda • Vrbje |
Hendrick Goltzius: *Horacije Kokl*
U historijskim legendama Drevnog Rima, **Horacije Koklo** (*Horatius Cocles*, latinski za "Horacije Jednooki" (Cocles je bila kratica za grčku riječ 'Cyclops' ili "Kiklop"), bio je heroj rane Rimske Republike. Kada je etrurski kralj Lars Porsena napao Rim nastojeći na prijestolje vratiti svrgnutog kralja i svog rođaka Tarkvinija Oholog, Horacije je sam samcat ispriječio njegovoj vojsci na Pons Subliciusu, mostu koji je preko Tibera vodio u gradu. 

Horacije se tada hrabro borio protiv cijele vojske te joj do posljednjeg trenutka nije dozvolio da prijeđe most. Nakon svega je most zapalio i preplivao preko rijeke, odnosno utopio se (prema Polibiju). Prema Liviju je preživio te za svoj pothvat bio nagrađen s onoliko zemlje koliko je mogao preorati u jednom danu.

Hrabrost Horacija Kokla, kao i Mucija Scevole, je Porsenu navela da odustane od opsade Rima. 

Horacije Koklo je kasnije postao čest motiv u umjetnosti, ali i svojevrsni arhetip za sve junake koji bez ičije pomoći uništavaju horde neprijatelja.

Eksterni linkovi
----------------

***Horacije Koklo*** na Wikimedijinoj ostavi

* Livius.org: Horatius Cocles Arhivirano 2014-07-06 na Wayback Machine-u
**Martenzit** (ime je dobio po nemačkom metalurgu Adolfu Martensu (1850-1914)) je svaka kristalna struktura koja se dobije substitutivnom transformacijom, u suprotnosti sa mnogo sporijom difuzivnom transformacijom. Kada se posmatra u poprečnom preseku, kristalna zrna, koja su oblika sočiva, vide se kao igle. Martenzit je vrlo čvrsti mikrokonstituent čelika (legura železa i ugljenika) koji se formira brzim hlađenjem austenita, toliko brzim da atomi ugljenika nemaju vremena za difuziju. Uopšteno gledano martenzit je superpresićeni tetragonalni "ferit" (kristalografska relacija između austenita martenzita i ferita).

1890-tih godina, Martens je izučavao uzorke različitih čelika pod mikroskopom, a otkrio je da su najčvršći čelici imali pravilnu kristalnu strukturu. On je bio prvi koji je objasnio uzrok velike različitosti u mehaničkim osobinama raznih vrsta čelika. Martenzitne strukture su od tada pronađene u mnogim drugim praktičnim materijalima.

Martenzit ima različitu kristalnu strukturu (tetragonalnu) od površinski centrirane kubne rešetke austenita, iz kojeg se i formira, ali ima identičan hemijski sastav. Prelaz iz jedne u drugu strukturu zahteva veoma malo energije termalne aktivacije. Martenzit ima manju gustinu od austenita, tako da martenzitne transformacije imaju za posledicu relativnu promijenu zapremine uzorka. Ova osobina se može najlaške primetiti na japanskim samurajskim mačevima, katanama. Hlađenje uzrokuje formiranje martenzita više po ivici oštrice, nego na tupom dijelu mača; kako se ivica širi, ostrica poprima blago zakrivljeni oblik.

Nastajanje lećastih pločica u zrnima austenita
Zavisnost početne (Ms) i krajnje (Mf) temperature nastajanja martenzita od masenog udela ugljenika
Martenzit nije prikazan na faznom dijagramu željezo-ugljenik, jer je martenzit izrazito metastabilna faza. U tu svrhu se koriste izotermalni, odnosno tzv. TTT dijagrami (engl. ). Pošto se fizičko-hemijski procesi ubrzavaju na većim temperaturama (Arenijusov zakon - Svante Avgust Arenijus 19.02.1859. – 2.10.1927.), martenzit degradira pod uticajem toplote.

Povezano
--------

* Nauka o materijalima
* Čelik za opruge

Literatura
----------

* H. Schuman, H. Oettel, "Metallografie", WILEY-VCH Verlag GmbH & Co. KGaA, Weinheim, 2005

Vanjske veze
------------

***Martenzit*** na Wikimedijinoj ostavi

* Crystal Structure of Cementite, Cambridge University Arhivirano 2006-08-24 na Wayback Machine-u (`en`)
**Masakr na dan sv. Bricea** (engleski: ) je naziv za masovno ubistvo Danaca koji su se zatekli na teritoriji Kraljevine Engleske 13. novembra 1002. a koje je izvedeno po naređenju kralja Ethelreda Nespremnog. O razmjerima ubistva, kao i motivima nema podataka, iako se oni mogu naslutiti na temelju kraljevske povelje koju je Ethelred 1004. izdao kako bi objasnio obnovu današnje Kristove crkve u Oxfordu. Kralj navodi kako je crkva morala biti obnovljena nakon što je spaljena od građana koji su odatle pokušali potjerati Dance koji su se pokušali skloniti pred masakrom. Među najpoznatijim žrtvama masakra su Pallig, Ethelredov danski dvorjanin i earldoman Devonshire, kao i njegova supruga Gunhilde; potonja je, prema tradiciji, bila kćer kralja Haralda Plavozubog i sestra kralja Svena Rašljobradog. 

Gunhildina smrt se među historičarima često tumači kao povod za Svenove invazije na Englesku koje će kulminirati Knutovim osvajanjem nekoliko godina kasnije. Dio historičara, pak, navodi kako se neposredno prije masakra Pallig odmetnuo od kralja, davši mu povod za masakr.

S obzirom da je masakr potaknuo seriju događaja koja će nekoliko decenija kasnije kulminirati krajem anglosaksonske Engleske, postao je kasnije predmetom rasprave među historičarima. Dio smatra da je po razmjerama bio ograničen, dok dio smatra kako je kralj na njega bio prisiljen dubokim nezadovoljstvom podanika zbog plaćanja *danegelda*, intenziviranjem vikinških napada u prethodnim godinama i milenarističke histerije.

Vanjske veze
------------

* The Anglo-Saxon Chronicle
Lafajet izdaje naređenje Gardi da puca na masu
**Masakr na Marsovim poljima** (fr. *Fusillade du Champ-de-Mars*) naziv je za masakr koga su 17. jula 1791. godine izvršili pripadnici Nacionalne garde. Jedan je od značajnih događaja Francuske revolucije. Do masakra je došlo kada je komandant Nacionalne garde, Markiz de Lafajet, naredio svojim vojnicima da pucaju na masu kordiljera, predvođenu Dantonom i Dimulenom, koja se okupila radi potpisivanja peticije kojom bi se kralj Luj XVI uklonio sa prestola.

Uvod
----

*Glavni članak: Beg do Varena*
Iako je prividno prihvatio revoluciju, Luj se spremao na beg. Kraljev beg pripremio je grof Aksel de Fersen, Šveđanin i prijatelj Marije Antoanete. Luj je sa porodicom napustio Tiljeri 20. juna 1791. godine, preobučen u sobara. Ukrcao se u posebno izrađenu kočiju i za dva dana je stigao u Varen, grad na granici sa Nemačkom. Zaustavio se na stanici predviđenoj za razmenu konja. Prepoznao ga je sin upravnika postaje. Uostalom, kralj se uopšte nije skrivao misleći da će njegova pojava izazvati poštovanje. Međutim, upravnik postaje zakrčio je most, a seljaci su opkolili kočiju i prisilili je da se vrati. Kralj se 25. juna vratio u Pariz. Ušao je kroz kordon vojnika u mrtvoj tišini.

Masakr
------

Kordiljeri zahtevaju od Ustavotvorne skupštine da proglasi republiku. Skupština je smislila priču o otmici kralja. Luj je oslobođen optužbi uprkos Robespjerovim protestima. Skupština je donela odluku kojom Luj ostaje kralj ustavne monarhije. Peticiju je sastavio žirondinac Žak Pjer Briso. Na Marsovim poljima okupilo se 17. jula 1791. godine više od 50.000 ljudi. Oko 6000 njih je potpisalo peticiju. Gradonačelnik Pariza proglasio je vanredno stanje. To je Lafajetu dalo opravdanje da izda naređenje Nacionalnoj gardi da puca na masu koju su predvodili Žorž Danton i Kamij Dimulen. Gomila je bacala kamenje na Nacionalnu gardu. Nakon pucnjeva upozorenja, Garda je otvorila vatru direktno na masu. Tačan broj mrtvih i ranjenih nije poznat. Procene se kreću od desetak do pedeset mrtvih.

Posledice
---------

Buržoazija, jedinstvena do 1791. godine, raspala se posle Varena. U skupštini su i dalje svi poslanici pripadali buržoaziji. Desnica je imala 264 poslanika koji su pripadali fejantincima. Oni su bili i protiv demokrata; tražili su ograničenu monarhiju i prevlast buržoazije, kao što je to predviđao ustav iz 1791. godine. No, fejantinci se dele u dve grupe: lametisti (pod vođstvom Lameta) i fajetisti (pod vođstvom generala Markiza de Lafajeta). Levicu, 136 poslanika, uglavnom je sačinjavao narod iz jakobinskog kluba. Predvodili su ih novinar Briso (njegova frakcija su brisotinci) i filozof Kondorset, izdavač Volterovih dela. Centar je činila masa od 345 poslanika, nezavisni ili konstitucionalisti, odani revoluciji, ali bez određenog mišljenja i uglednih ljudi.

Izvori
------

* Albert Soboul; Francuska revolucija, Naprijed, Zagreb (1966)
**Mađarska revolucija** ili **Mađarski ustanak 1956. godine** (mađarski:  ili *felkelés*) je bio ustanak mađarskog stanovništva protiv komunističkog režima tadašnje NR Mađarske i njenih sovjetskih pokrovitelja, koji je trajala u periodu od 23 oktobra do 10 novembra. Započeo je kao studentska demonstracija pred zgradom parlamenta u Budimpešti na kojemu su se tražile ekonomske i političke reforme; pokušaj komunističkih vlasti da ih silom uguše je izazvao burnu i jednako nasilno kontra-reakciju kada su na stranu demonstranata masovno počele prelaziti pripadnici, pa i cele jedinice mađarske vojske, a što je do 28. oktobra dovelo do praktičnog kolapsa komunističke vlade, koju je zamenila privremena vlada na čelu sa Imreom Nađem koji je proglasio neutralnost Mađarske i izlazak iz Varšavskog pakta. Ona, međutim, nije u bila u stanju organizirati i efikasnu odbranu kada je 4. novembra došlo do sovjetske vojne intervencije, te je otpor ustanika do 10. novembra slomljen. Sovjeti su instalirali novu prosovjetsku vladu na čelu sa Janošem Kadarom. U ustanku je poginulo nekoliko hiljada Mađara (civila i ustanika), te nekoliko stotina sovjetskih vojnika; nekoliko desetaka hiljada Mađara je zatvoreno, a preko 200.000 je izbeglo preko granice.

Mađarska revolucija je predstavljala najozbiljniji udarac tadašnjoj sovjetskoj hegemoniji u Evropi, najspektakularniji pokušaj da se promeni politički poredak hlanoratovske Evrope kao i najveći oružani sukob na teritoriji Evrope u drugoj polovini 20. veka sve do raspada Jugoslavije 1990-ih. Iako su Sovjeti uspeli sačuvati kontrolu nad Mađarskom, događaji iz 1956. su imali značajne posledice za krajnji ishod hladnog rata, pre svega zato što je sovjetski režim u očima svetske javnosti predstavljen kao agresor te je izgubio potporu, čak i među zapadnim marksistima.

31. oktobra 1956. godine, za vreme Mađarske revolucije, Izrael, Velika Britanija i Francuska napali Egipat zbog nacionalizacije Sueckog kanala. NATO je bio paralizovan zbog rata u Egiptu: SAD su otvoreno osudile intervenciju i nisu zbog Mađarske bile spremne da rizikuju izbijanje trećeg svetskog rata.

Tito i sovjetski lider Hruščov su se tajno sreli na Brionima, 2. novembra 1956. Nakon diskusije koja je potrajala celu noć, jugoslovenski državni vrh se složio sa sovjetskom intervencijom u Mađarskoj. Prema jednoj od teorija, ključni faktor u ovoj Titovoj odluci bio je strah da se događaji u Mađarskoj u nekoj formi ne prenesu u Jugoslaviju.

U spomen na revoluciju 23. oktobra se danas u Mađarskoj slavi državni praznik.

Povezano
--------

* Utakmica krvi u vodi
* Gulaš socijalizam
* Praško proleće
* Protesti u Mađarskoj 2006

Spoljašnje veze
---------------

***Mađarska revolucija 1956*** na Wikimedijinoj ostavi

* Granville, Johanna (Spring, 1998). „Tito and the Nagy affair in 1956". East European Quarterly. Pristupljeno 02.02.2013. [*mrtav link*]
* Ripp, Zoltán (1998). „Hungary's Part in the Soviet—Yugoslav Conflict, 1956-58". Contemporary European History. Pristupljeno 02.02.2013.
**Gwenddoleu ap Ceidio** (? - cca. 573) ili **Gwenddolau** je bio britski kralj koji je vladao kraljevstvom Arfderydd (za koje se vjeruje da se prostiralo u današnjoj jugozapadnoj Škotskoj i sjeverozapadnoj Engleskoj). Na temelju oskudnih podataka, često pomiješanih za srednjovjekovnim mitovima i pseudohistorijom, vjeruje se da je vladao jednim od malih kraljevstva na koje se Britanija raspala poslije odlaska Rimljana početkom 5. vijeka; srednjovjekovne genealogije ga navode kao potomka Coel Hena, vladara južne Škotske i sjeverne Engleske u periodu kada su ta područja bila poznata kao Hen Ogledd ("Stari Sjever"). 

Gwenddoleu je poginuo u bitci kod Arferydda, koju navodi srednjovjekovna kronika *Annales Cambriae*. U njoj se, prema jednim izvorima, suprotstavio braći Pereduru i Gwrgiju, sinovima kralja Eliffera od Ebrauca. Prema drugim izvorima, neprijatelj mu je bio Riderch I od Alt Cluta, kralj Strathclydea. U oba slučaja je jedan od motiva sukoba bio vjerske prirode; Gwenddoleu je bio pagan, a njegovi neprijatelji kršćani.

Gwenddoleu je kasnijim historičarima postao zanimljiv i zbog Geoffreya od Monmoutha i njegovog teksta *Vita Merlini*, koji navodi kako je Gwenddoleuv bard i savjetnik bio izvjesni Myrddin. On je sudjelovao u bitci; dijelom zato što je ubio jednog od svog rođaka, a dijelom zato što je svjedočio smrti svih svojih prijatelja, poludio je i pobjegao u šumu. Myrddin se smatra temeljem za legende o čarobnjaku Merlinu, a preko njega i drugim arturijanskim likovima.

Izvori
------

* Mike Ashley, *The Mammoth Book of British Kings and Queens*
* Rachel Bromwich (ed.), *Trioedd Ynys Prydein* (University of Wales Press, new ed. 1991).
***Mi querida señorita*** (sh. *Moja naajdraža gospođice*) je španski igrani film snimljen u režiji Jaimea de Armiñána, premijerno prikazan 1972. godine i poznat kao prvo ostvarenje španske kinematografije koje se bavilo motivima seksualne orijentacije i transrodnosti. 

Po žanru je mješavina drame i crne komedije. Glavni lik, koga tumači José Luis López Vázquez, je Adele, 43-godišnja usidjelica koja živi mirnim životom u selu na sjeveru Španije koga će potpuno poremetiti posjet ljekaru prilikom koga otkriva da je u stvari muškarac. Radnja prikazuje njene napore da ponovno izgradi život tako što uzima novo ime, identitet i seli u Madrid gdje će sresti svoju nekadašnju sluškinju (koju tumači Julieta Serrano).

Film je napravljen u doba Francovog režima, te su autori, zbog teme koja se smatrala potencijalno subverzivnom, bili prisiljeni mijenjati scenario čak pet puta prije nego što su konačno dobili odobrenje od cenzora. Kada je konačno prikazan, postigao je uspjeh, ali prije svega u inozemstvu, te je između ostalog, bio nominiran za Oscar za najbolji film na stranom jeziku.

Uoge
----

* José Luis López Vázquez ... Adela Castro Molina/Juan
* Julieta Serrano ... Isabelita
* Antonio Ferrandis ... Santiago
* Enrique Ávila ... Otac José María
* Lola Gaos ... Tetka Chus
* Chus Lampreave ... Chusina nećaka
* Mónica Randall ... Feli
* José Luis Borau ... Doctor

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Mi querida señorita* na IMDb-u (`en`)
**Halmstad** je grad i luka od 58.577 stanovnika na jugozapadu Švedske, administrativni centar istoimene općine od 91.800 stanovnika i grofovije Halland koja ima 299.484 stanovnika.

Geografija
----------

Grad leži na ušću rijeke Nissan u tjesnac Kattegat.

Historija
---------

Grad je osnovan početkom 14. vijeka, i često je služio kao okupljalište vladara i delegata iz tri nordijska kraljevstva. Sve do 1645. pripadao je Danskoj i tek od tada je dio Švedske.

Znamenitosti i obrazovanje
--------------------------

Halmstad je grad kontrasta u kom se modernističke javne zgrade u historijskom centru grada, kao što je gradska vijećnica, dopunjuju sa starijim zdanjima sa drvenim gredama iz 17. vijeka. Njegove najveće atrakcije su gotička crkva iz 14. vijeka, te renesansni dvorac iz 15. vijeka. Na glavnom gradskom trgu stoji fontana *Europa i bik*, skulptora Carl Millesa. Halmstad je grad brojnih parkova i velike očuvane prirodne šume Galgberget, u kojoj je se nalazi muzej na otvorenom Hallandsgården, sa tipičnim starim seljačkim kućama. Nedaleko od grada leži popularno ljetovalište Tylösand. Grad je sjedište državnog univerziteta od 1983. godine.

Privreda
--------

Glavne industrije su građevinarstvo, proizvodnja tekstila i piva. Halmstad je poznat po dimljenim lososiima koji su njegov specijalitet.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Sweden: Halland" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 4. 2015.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Halmstad*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20. 4. 2015.

Vanjske veze
------------

***Halmstad*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada* (`sv`)
* *Halmstad* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 236415712
* GND: 4200382-9
* SELIBR: 147490
* BNF: cb11960261v (podaci)
* NKC: ge1086679

 |
**Huancavelica** (španjolski: *Departamento de Huancavelica*) je jedan od 24 departmana na koji je Peru podjeljen.

Karakteristike
--------------

Departman Huancavelica se prostire po planinama Andaa u sredini zemlje. Sa sjevera graniči sa Departmanom Junín, sa juga i istoka sa Departmanom Ayacucho, sa Departmanom Ica na jugoistoku i sa Provincijom Lima na sjeverozapadu.

Huancavelica ima površinu od 22,131 km², na kojoj živi 365,317 stanovnika

Departman je administrativno podjeljen na 7 provincija to su; Acobamba (37,503), Angaraes (53,901), Castrovirreyna (14,588), Churcampa (33,883), Huancavelica (121,265), Huaytará (18,182), i Tayacaja (85,995) i 94 distrikta.

Departman Huancavelica je osnovan 1822. a za njegov administrativni centar odabran je grad Huancavelica koji danas ima 35,323 stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Huancavelica Region in Peru*" (engleski). City population. Pristupljeno 12.06.2023.
2. ↑  „*Huancavelica in Huancavelica (Huancavelica Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 12.06.2023.

Vanjske veze
------------

***Huancavelica (departman)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno Regional Huancavelica* (službene stranice) (`es`)

| * p
* r
* u
Departmani Perua |
| --- |
| 
* Amazonas
* Áncash
* Apurímac
* Arequipa
* Ayacucho
* Cajamarca
* Callao
* Cuzco
* Huancavelica
* Huánuco
* Ica
* Junín
* La Libertad
* Lambayeque
* Provincija Lima
* Loreto
* Madre de Dios
* Moquegua
* Pasco
* Piura
* Puno
* San Martín
* Tacna
* Tumbes
* Ucayali

 | Zastava Perua |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**La Lima** je grad i općina (municipio) od 80,404 stanovnika na sjeveru Hondurasa u Departmanu Cortés.

Geografske karakteristike
-------------------------

La Lima se prostire u centru doline Valle de Sula, na desnoj obali rijeke Chamelecón.

Do svog administrativnog centra - metropolskog San Pedro Sule ima samo 14.5 km, a do El Progresa još manje 13 km. Od luke Puerto Cortés i Karipskog mora udaljena je 46 km, a od glavnog grada Tegucigalpe 166 km.

Ime je dobila zbog velikog broja stabala limete (španjolski: *Lima*).

Zvali su je *Prijestolnica zelenog zlata* (La Capital del Oro Verde) zbog velikih plantaža banana, koje je otkupljivala kompanija Tela, filijala kompanije *Chiquita Banana*, ali i *Venecija Hondurasa* zbog čestih poplava rijeke Chamelecón.

Historija
---------

La Lima je osnovana 1871. od strane par kolonista, pa je dugo bila seoce.

Od maja 1923. La Lima je jedno od naselja u općini San Pedro Sula. Status gradića (villa) dobila je 12. februara 1954. a od 13. novembar 1981. ima status općine. 
La Lima je status grada dobila 19. septembra 1983.

Na zapadnoj periferiji grada leži međunarodni aerodrom Ramón Villeda Morales (IATA: SAP, ICAO: MHLM).

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Honduras: Administrative Division*" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 3. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Ciudad de La Lima*" (španjolski). Xplorhonduras. Pristupljeno 22. 03. 2019.
3. ↑  „*La Lima"* (španjolski). DB-City. Pristupljeno 22 03. 2019.

Vanjske veze
------------

***La Lima*** na Wikimedijinoj ostavi

* *La Lima, Honduras* Arhivirano 2011-09-25 na Wayback Machine-u (`es`)
* *Alcaldía Municipal de La Lima* Arhivirano 2018-03-18 na Wayback Machine-u (`es`)
**Lany Kaligis** (22. april 1949 -), ponekad poznata i kao Lany Lumanauw, je bivša indonežanska profesionalka teniserka koja je nastupala na Grand Slam turnirima od 1968. do 1975. pojedinačno, u ženskim i miješanim parovima. 

U ženskim parovima su ona i Lita Liem Sugiarto dva puta došle do Grand Slam četvrtfinala: na Australian Openu 1970. i na Wimbledonu 1971. Tako su postale prvi Indonežani koji su stigli do kasnijih faza Grand Slam natjecanja. Njeni najbolji pojedinačni rezultati su treće kolo na Australijskom prvenstvu 1968. i Australian Openu 1970.

Na Azijskim igrama u Bangkoku 1966. je u pojedinačnoj konkurenciji osvojila zlatnu medalju, kao i u ženskim parovima sa Litom Liem; sa Soen Houw Gotom je u miješanim parovima osvojila broncu. Pojedinačno je osvojila brončanu medalju na Azijskim igrama 1974. u Teheranu.

Kaligis je nastupala za Indoneziju u Fed Cupu 1969, 1970, 1973, 1974. i 1975.

Eksterni linkovi
----------------

* Lany Kaligis na stranici International Tennis Federation
* Sports123 Tennis page Arhivirano 2009-08-30 na Wayback Machine-u
Herman Potočnik
**Herman Potočnik** (pseudonim **Hermann Noordung**) (Pula, 22. prosinca 1892. – Beč, 27. kolovoza 1929.), slovenski stručnjak za raketnu tehniku i pionir astronautike.

Biografija
----------

Herman Potočnik, kapetan inženjerijskih postrojbi Austro-Ugarske vojske, jedan od osnivača moderne astronautike. Rodio se 22. prosinca, 1892. godine u Puli, Istra, Hrvatska. Tijekom prvog svjetskog rata služi u Galiciji, Srbiji i Bosni, da bi onda bio premješten na Soču. Nakon završetka rata biva umirovljen iz zdravstvenih razloga. Fascinira ga raketna tehnika te pred kraj 1928. godine objavljuje knjigu: *Das Problem der Befahrung des Weltraums - der Raketen-motor* (O problemu svemirskog leta - raketni motor). Radi se o jednom od temeljnih fundamentalnih dijela u kojem se elaborira modularna svemirska stanica, geostacionarna orbita i komunikacijski sateliti. Kao malo koje djelo, ova je knjiga imala je snažan učinak na rusku i njemačku astronautičku grupu. Shrvan tuberkulozom i bijedom, umire, 27. kolovoza, 1929. godine u Beču. Mnogo godina kasnije doživljava priznanje za razvoj astronautike, pa se kod izgradnje prve svemirske stanice razmišljalo da ona nosi njegovo ime.

Kulturno središte europske svemirske tehnologije
------------------------------------------------

Već 2006. godine se Hermanu Potočniku Noordungu u Vitanju otvorila spomen soba, koja je kasnije bila temelj za proširenje na Kulturno središte europske svemirske tehnologije.

Zgradnja Kulturnog središta europske svemirske tehnologije (Kulturnega središča evropskih vesoljskih tehnologij – KSEVT) u Vitanju je završena 2012. godine. Otvoren je projekat izvanjsko rađanje iluzije rotiranja i plutanja u bestežinskog stanu. Objekt je prvi stalni postav pod nazivom Herman Noordung: 100 monumentalnih utjecaja otvoren 6. rujna 2012. a na samo otvaranje razvili su još neke ideje o formiranju prostora i umjetnosti. Nastupni se performansi i događaji Orbitalne oscilacije nastavljaju do 22. prosinca 2012. kad će se obilježiti 120 godina od rođenja slovenskoga raketnoga inženjera i pionira svemirskih letova, u Puli.

Vanjske veze
------------

* Web stranice o Hermanu Potočniku Noordungu: Home page
* American Institute of Aeronautics and Astronautics o Hermanu Potočniku:  Arhivirano 2006-12-14 na Wayback Machine-u
* O Potočniku na stranicama Austrian Space Agency (ASA):  Arhivirano 2005-05-27 na Wayback Machine-u
* Engleski prijevod potočnikove knjige (sažetak):  Arhivirano 2021-05-11 na Wayback Machine-u
* Potočnikova knjiga The Problem of Space Travel, u elektroničkom obliku (u cijelosti):  Arhivirano 2021-12-29 na Wayback Machine-u
* Potočnikova knjiga na hrvatskom (sažetak):  Arhivirano 2007-02-07 na Wayback Machine-u

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Herman Potočnik** |
**Hierakonpolis** (starogrčki: Ἱεράκων πόλις=*Sokolov grad*, egipatski: *Nekhen*, arapski:الكوم الأحمر/ *Kōm el-Aḥmar*) je arheološki lokalitet u Gornjem Egiptu u Muhafazi Asuan.

Lokalitet se nalazi na lijevoj (zapadnoj) obali Nila, udaljen petnaestak km sjeverno od Edfua.

Historija i karakteristike
--------------------------

Nekhen je prosperirao od oko 3400. pne. sve do početka Starog kraljevstva (oko 2575. pne.), kao rezidencija predinastičkih faraona i vjersko-politički centar Gornjeg Egipta

U tom periodu bio je veliki grad, koji se sa obližnjim nekropolama protezao u dužinu od nekih 3 km, sve do ruba pustinje.

Za iskapanja koje je proveo James Quibell 1898. pronađene su ceremonijalna Narmerova paleta faraona Narmera i Glava buzdovana Kralja Škorpiona, koje se danas nalaze u Egipatskom muzeju u Kairu.

Faraoni s kraja Predinastičkog i oni s početka Ranog dinastičkog perioda podigli su hram od kamena i ogradili ga velikim zidom od adobe opeke. Kasnije je hram dekoriran skulpturama, tako su pronađene velike bakrene statue faraona Pepija I i Merenra iz Šeste egipatske (oko 2325. pne. - oko 2150. pne.).

Faraon Thutmose III je kompletno obnovio taj arhaični hram. U vrijeme Novog kraljevstva (oko 1539. pne. - 1075. pne.), grad -El Kab na suprotnoj obali Nila postao je ekonomski važniji, ali Nekhen je zadržao svoje mjesto kao vjerski i historijski centar.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Hierakonpolis, ancient city Egypt*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 24.9. 2020.

Vanjske veze
------------

***Hierakonpolis*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Hierakonpolis* (`en`)
* *Hierakonpolis, ancient city Egypt* (`en`)
**Lanzarote** je španjolski otok i naj sjeverozapadniji otok Kanarskog otočja. Pretežno planinski otok vulkanskog podrijetla prostire se na 845,94 km2. Na otoku živi 139.506 ljudi. Lanzarote se nalazi oko 140 kilometara zapadno od marokanske obale. 1993. godine UNESCO je proglasio cijeli otok rezervatom biosfere.

Dimenzije otoka su 60 km od sjevera prema jugu i 25 km od zapada prema istoku. Lanzarote ima 213 km obale, 16,5 km od kojih su pješčane plaže a ostatak su stjenovite plaže.

Turizam
-------

Lokalno gospodarstvo uglavno živi od prihoda od turizma. Glavna mjesta rekreativnog turizma su Playa Blanca, Arrecife, Puerto del Carmen.

Galerija
--------

* Jardin de CactusJardin de Cactus
* Caldera BlancaCaldera Blanca
* NP TimanfayaNP Timanfaya
* NP TimanfayaNP Timanfaya
* NP TimanfayaNP Timanfaya
* NP TimanfayaNP Timanfaya
* La Geria VinogradiLa Geria Vinogradi
* Playa de PapagayoPlaya de Papagayo

Vanjske veze
------------

***Lanzarote*** na Wikimedijinoj ostavi

* Cabildo de Lanzarote - Webstranica otoka

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **otoku** ili **arhipelagu** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 139704408
* LCCN: n93050050
* GND: 4034564-6
* BNF: cb12445344m (podaci)
* NKC: ge129762

 |
**Mihael Zmajlović** (Zagreb, 19. januar 1978) je hrvatski političar. Najmlađi ministar je u Vladi Zorana Milanovića i bivši je gradonačelnik Jastrebarskog.

Biografija
----------

Osnovnu školu je završio u Jastrebarskom a gimnaziju u Zagrebu 1996. godine. Diplomirao je na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu 2001. godine. Iste godine postao je direktor preduzeća „Komunalno Jastrebarsko" iz Jastrebarskog. Direktor preduzeća je bio do 2009. godine. Magistrirao je 2008. godine Ekonomskom fakultetu u Zagrebu.

Od 2010. godine član je predsedništva Udruženja gradova Republike Hrvatske i predsednik lokalne akcione grupe „Jana". Tokom 2012. godine kratko je bio član upravnog odbora Fonda za zaštitu okoliša i energetsku efikasnost.

Oženjen je Marijom i otac je dvoje dece. Hobiji su mu enologija, gastronomija, badminton i fotografija. Govori engleski jezik, a služi se talijanskim i nemačkim.

### Politička karijera

Član je Socijaldemokratske partije (SDP) od 2005. godine. Iste godine izabran je za predsednika gradske organizacije Stranke. Pet godine kasnije postaje i predsednik stranačke organizacije Zagrebačke županije.

Na lokalnim izborima 2009. godine izabran je za gradonačelnika Grada Jastrebarsko. Gradonačelnik je bio tri godine. Nasledio ga je njegov zamenik Zvonimir Novosel.

Na parlamentarnim izborima 2011. godine izabran je prvi put za poslanika u Hrvatskom saboru sa liste Kukuriku koalicije. U ovom mandatu bio je predsednik Odbora za prostorno uređenje i građevinarstov i član odbora za finansije i državni budžet.

Postao je član predsedništva SDP-a na konvenciji u junu 2012. godine.

Posle ostavke Mirele Holi na funkciji ministra žaštite okoliša i prirode u Vladi Republike Hrvatske, a na predlog premijera Zorana Milanovića, izabran je ministra 13. juna 2012. godine.

Izvori
------

1. ↑  Grad Jastrebarsko Arhivirano 2013-05-10 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 13. 4. 2013.
2. ↑  Hrvatski sabor - Mihael Zmajlović Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 13. 4. 2013.
3. ↑  SDP-ovci za potpredsjednike stranke izabrali Komadinu, Marasa, Opačić i Rajka Ostojića - Vijesti.net - Index.hr, Pristupljeno 13. 4. 2013.
4. ↑  Sabor izglasao povjerenje novom ministru zaštite okoliša i prirode Mihaelu Zmajloviću / Lipanj / 2012 / Novosti i najave / Naslovnica / Vlada Republike Hrvatske - službeni web... Arhivirano 2012-06-18 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 13. 4. 2013.

Eksterni linkovi
----------------

* Biografija na sajtu SDP-a
* Biografija na sajtu hrvatske Vlade Arhivirano 2012-06-19 na Wayback Machine-u


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| prethodnik**Boris Klemenić** | **Gradonačelnik Grada Jastrebarsko*****2009. — 2012.*** | sledbenik**Zvonimir Novosel** |
**Lamista** (Lama, Lamaño, Lamanyo; vlastiti naziv Llacuash), indijanski narod iz grupe Quechua nastanjen u peruanskim regijama Amazonas i San Martín (peruanska regija) (pokrajine Lamas, El Dorado i Moyobamba{{newdsm}, poglavito uz rijeke Huallaga, Cainarachi, Mayo, Shanusi i Sisa.

Povijest
--------

Godine 1538. Španjolci osvajaju Moyobambu i utemeljuju grad Lamas, izvorno nazvan Santa Cruz de los Motilones de Lamas. U to vrijeme tada su u tom kraju živjela plemena Lamas, Tabalosos, Amasifuynes, Cascabosoas, Jaumuncos i Payonos, podijeljenih po encomiendama, a uz njih spominju se i Muniche i Suichichis. Do nametanja kečuanskog jezika dolazi u vrijeme jezuitskog režima, da bi u 17. stoljeću počela da se formira posebna teritorijalna jedinica. Kao posebna nacija već su formirani u 19. stoljeću, sa vlastitim karakteristikama po kojima se razlikuju od ostalih Kečua. Organizirani su po aylluima, a ženidba unutar ayllua je zabranjena.

Ekonomija
---------

Ekonomija Lamista počiva još uz hortikulturu (posijeci-i-spali) na lovu i ribolovu, dok je sakupljanje odavno zanemareno. Temeljni agrukulturni proizvodi su kasava, kukuruz i grah. Drže nešto stoke i peradi.

Jezik
-----

Jezik lamista član je jezične porodice Quechuan, nazivan i lama, ucayali, lamista, lamisto, lamanyo, motilón i san martín quechua, a postoji nekoliko minornijih dijalekata.

Populacija
----------

Populacija Lamista razni autori razno procjenjuju, a prema posljednjem popisu bilo ih je 22. 513, od čega 11. 956 muškaraca i 10. 557 žena. Prema (WCD; 2000) 43,982 etničkih.

Vanjske poveznice
-----------------

* Quechua Lamista
Pulske mažoretkinje osnovane su 1992. godine i jedan su od najstarijih sastava mažoretkinja u Hrvatskoj. Od siječnja 2008. djeluju kao samostalna udruga.Simbolički su čuvarice ključeva grada Pule, te su u svojim zeleno-žutim uniformama prepoznatljiv znak Pule gdje god se pojave. Svojom mladošću i dobrim koreografijama plijene pažnju sugrađana i turista. Pulske mažoretkinje broje 169 članica i djeluju u devet sastava koji treniraju na prvom katu MMC-a Karlo Rojc. Godišnje održe preko 2400 sati treninga i oko 50 nastupa.

Od 2002. godine aktivne su članice Hrvatskog mažoret saveza, te od tada sudjeluju na smotrama, regionalnim i državnim prvenstvima u mažoret plesu.

Posebnu važnost pridaju prijateljskim vezama s ostalim mažoret timovima pa ih se često može vidjeti na gostovanjima izvan Pule. U tim prilikama djevojke u zeleno-žutim odorama uvijek nastoje na što bolji način predstaviti sebe i svoj grad. 

Na 11. Državnom prvenstvu u Pakoštanama Hrvatski mažoret savez dodijelio je pulskim mažoretkinjama priznanje "Stanko Mazor" za najveći doprinos razvoju mažoret plesa u Hrvatskoj.

Izvor
-----

1. ↑  „Savez kulturno umjetničkih društava grada Pule". Arhivirano iz originala na datum 2014-03-25. Pristupljeno 2014-07-26.
**Guillaume Cliton** (nizozemski: ; engleski: ; 25. oktobar 1102 - 28. jul 1128), također poznat kao Guillaume I, bio je grof Flandrije i titularni vojvoda Normandije. 

Rodio se kao sin normandijskog vojvode Roberta Curthosea i Sybille od Conversana. Godine 1105. mu je otac poražen u bitci kod Tinchenbraia nakon koje je njegov brat, odnosno Guillaumeov stric, kralj Henry I od Engleske pripojio Normandiju Engleskoj. Dječak je ostavljen na brigu grofa Heliasa od Saensa. Kada je 1110. Henry pokušao zarobiti Guillaumea, on je sklonjen prvo kod Robert de Bellemea, a potom u Flandriju kod grofa Balduina VII. Godine 1118. se oko Balduina i Guillamea počeli okupljati svi normanski nezadovoljnici, te digli ustanak protiv Henryja. Ustanak je 1119. podržao francuski kralj Louis VI, ali je njegova vojska poražena u bitci kod Bremulea. U bitci je sudjelovao i sam Guillaume, koji je jedva spasio život; kasnije mu je engleski prijestonasljednik William Adelin vratio izgubljenog konja kao vitešku gestu dobre volje.

Smrt Williama Adelina u potapanju Bijelog broda 1120. je Guillaumea učinila muškim nasljednikom engleske krune. Louis ga je, pak, nastojao iskoristiti kako bi vratio francusku vlast nad Normandijom. U tu svrhu mu je dao posjede u Vexinu, ali je prava prilika nastala tek u proljeće 1127. kada je u Flandriji ubijen popularni grof Charles Dobri. Louis je pod izlikom kažnjavanja ubica došao s vojskom u Flandrijom i postavio Guillaumea za novog grofa. Međutim, ubrzo je u englesku podršku ustanak protiv Guillaumea podigao Thierry od Alsacea. Između Guillaumea i Thierryja su se vodile borbe s promjenjivim ishodom, sve dok Guillaume prilikom opsade Aalsta nije ranjen u ruku. Rana se zagnojila te je umro 28. jula 1128. Umro je bez djece i naslijedio ga je otac, koji će šest godina kasnije umrijeti u Henryjevoj tamnici.

Literatura
----------

* Galbert of Bruges, *The Murder of Charles the Good*, trans. J.B. Ross (repr. Toronto, 1982)
* Sandy Burton Hicks, "The Impact of William Clito upon the Continental Policies of Henry I of England," *Viator* 10 (1979), 1–21.
* J.A. Green *Henry I* (Cambridge, 2006)

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Charles I** | **grof Flandrije**1127–1128 | Slijedi:**Thierry** |
**Grgur VIII.**, rođen kao Alberto de Morra, (Benevento, o. 1105. – Pisa, 17. oktobra 1187.), rimski papa od 21. decembra 1187. do 17. prosinca 1187. godine.

Životopis
---------

Porijeklom je iz beneventanske plemićke obitelji. Postao je redovnik u ranoj mladosti, ali povijesni izvori se kolebaju je li pripadao cistercitima ili benediktincima iz Monte Cassina. Papa Hadrijan V. (1154.-1159.) imenovao ga je 1155. đakonskim kardinalom, a 1158. prezbiterskim kardinalom s titulom *od San Lorenza*.

U razdoblju 1161.-1162. bio je papinski legat u Dalmaciji i Ugarskoj, a 1163. boravio je kod cara Fridrika Barbarose. Od 1165. do 1167. boravio je opet u Dalmaciji i tamo je izabran za splitskog nadbiskupa i metropolita, no ponudu je na kraju odbio.

Godine 1172. papa Aleksandar III. imenovao ga je kancelarom. Isti papa poslao ga je kao papinskog legata u Englesku istražiti ubojstvo Thomasa Becketa, a također je, u papino ime okrunio i portugalskog kralja Alfonsa II.

Izabran je za papu krajem 1187. godine i na toj funkciji bio je svega 57 dana. Pokopan je u katedrali u Pisi.

Bilješke
--------

1. ↑  Catholic Encyclopedia - Gregory VIII
2. ↑  Enciclopedia dei Papi - Gregorio VIII
3. ↑  Catholic Encyclopedia - Gregory VIII

Vanjske poveznice
-----------------

* Catholic Encyclopedia - Gregory VIII
* Enciclopedia dei Papi - Gregorio VIII (`it`)
*Za ostala značenja, v. Ilija (razvrstavanje).*
Sveti Ilija sa učenikom.
**Ilija**, ili **Elaja** (heb. אליהו [*Eliyahu*]), je bio prorok Izraela u 9. veku pne. Pominje se u Talmudu, hrišćanskoj Bibliji i Kuranu. 

Bio je rodom iz Aronoba iz grada Tesvita. Po predanju, kada se Ilija rodio, njegov otac Sabah je video oko njega anđele koji ga povijaju ognjem i hrane plamenom, što je bilo znamenje njegovog plamenog karaktera i sile ognjene. Mladost je proveo u dubokom razmišljanju i molitvi, često sam u pustinji.

Tadašnji car Ahav, pod uticajem svoje žene Jezavelje, beše napustio veru Mojsijevu i umesto Jehove slavio tuđe bogove. Prorok Ilija suprotstavio se caru prebacivši mu otpadništvo i prorokovao sušu i glad zbog slavljenja tuđih bogova. Činio je čuda kroz koja je Bog pokazivao Izrailjcima svoju pravednost. Zbog nepravdi koju je car činio narodu i gramzivosti Ilija mu je prorekao da će njemu i njegovoj ženi psi lizati krv posle smrti, što se i obistinilo.

"Prorok Ilija išao je po Hananu u pratnji svog učenika Jelisija. Kad stigoše u Jerihon, na oči pedeset drugih proroka, udari plaštom po Jordanu i voda se razdvoji na dve strane. Kad pređoše na drugu obalu, podiže se grdan vihor, ognjena kola sa ognjenim konjima rastaviše ih i u vihoru odnesoše Iliju na nebo". Sveti Ilija, prema tome, nije umro već je živ otišao na nebo.

Proroci nisu imali ničeg zajedničkog sa vračima. Oni nisu živeli od proricanja budućnosti i vračanja. To su bili mudraci, narodni učitelji, kako bi danas rekli - društveni i politički radnici. Oni su stvarali i propovedali više religiozne koncepcije zasnovane na ličnoj moralnoj odgovornosti čoveka pred Bogom. Proroci su isticali etičke vrednosti religije, u kojoj nisu važni ritual i ceremonija, a čija suština je u tome da ljudi budu u duši pravedni i bogobojni. Svojim radom proroci su utrli put nastanku hrišćanstva.

Sveti Ilija kao Perun Gromovnik.
Srbi su prelaskom u hrišćanstvo mnoge osobine svog starog boga Peruna, koji je upravljao munjama i gromovima, preneli na Svetog Iliju. Po narodnoj tradiciji, Sveti Ilija se vozi na vatrenim kolima koja vuku četiri konja, iz čijih nozdrva izbija plamen. Grmljavina je tutnjava njegovih kola kojima se on vozi po nebu i oblacima. Na ikonama se Sveti Ilija predstavlja ili kako na vatrenim kolima ide na nebo, ili kako drži nož u ruci kao znak da je njime poklano 450 lažnih Valovih zreca na brdu Kamil ili kako sedi u pećini gde se sklonio od oholog cara Ahava, a gavran mu donosi hranu.

Dan Svetog proroka Ilije se obeležava 20. jula po julijanskom kalendaru (2. avgust po gregorijanskom kalendaru).

***Ilija*** na Wikimedijinoj ostavi