recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ovo je članak o rimskom konzulu godine 218. pne..  Za ostale ličnosti s istim imenom, v. Publius Cornelius Scipio (prozopografija).  
**Publije Kornelije Scipion** (*Publius Cornelius Scipio*, ? - 211. pne.) bio je rimski vojskovođa i političar iz doba drugog punskog rata.

Poticao je iz ugledne porodice Kornelijevaca. Njegov djed Lucije Kornelije Scipion Barbat je bio konzul 298. pne. a otac Lucije Kornelije Scipion (konzul 259. pne.)|Lucije Kornelije Scipion je bio konzul u doba prvog punskog rata, isto kao i stric Gnej Kornelije Scipion Asina. Stariji brat Gnej Kornelije Scipion Kalvo je izabran za konzula 221. pne.

Publije je za konzula izabran na samom početku rata. Zajedno s vojskom je godine 218. pne. otplovio iz Pise za Masiliju kako bi prepriječio put Hanibalovoj vojsci koja je kroz Galiju napredovala prema Italiji. Čuvši da se Hanibal ipak probio prema Alpama, smjesta se povukao nazad u Italiju. Tamo su se njegove snage prvi put sudarile s Hanibalom u kod Ticina. Bitka je završila porazom, a Scipion je ranjen. Nešto kasnije se Scipionova vojska udružila s vojskom kolege Tiberija Sempronija Longa. Dok je oprezni Scipion htio izbjeći novu bitku, Sempronije je na njoj inzistirao što je dovelo do novog poraza, ovog puta kod Trebije. 

Usprkos dva poraza, Scipion je sačuvao ugled u rimskoj javnosti, te mu je povjerena komanda nad vojskom koja je poslana u Španiju kako bi se pridružila Gnejevoj vojsci koja je napadala kartaginske teritorije. Publije i Gnej su tamo nizali uspjehe, dok su Rimljani u samoj Italiji trpili poraze. Publije je, međutim, godine 211. pne. ubijen u bitci na Gornjem Betisu.

Publije je poznat kao otac znamenitog Scipiona Afrikanca.

Povezano
--------

* Porodično stablo Scipio-Paullus-Gracchus

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Aemilius Paulus i Marcus Livius Salinator**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Tiberijem Sempronijem Longom* 218. pne. | Slijedi: **Gnaeus Servilius Geminus i Gaius Flaminius i Marcus Atilius Regulus (Suffect)**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 10641601
* LCCN: no2020095424
* GND: 118760246
* ULAN: 500354655

 |
Koordinate: 41° 23′ 26" SGŠ, 22° 41′ 53" IGD

**Svidovica** (mak. *Svidovica*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Svidovica je naselje u okviru opštine Strumica.

Prirodni uslovi
---------------

Svidovica je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 8 kilometra jugoistočno.

Naselje Svidovica se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na južnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 260 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Svidovica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 325 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (95%), a ostalo su Turci (5%). Do sredine 20. veka Turci su znatno brojniji u naselju, ali su se potom u značajnom broju spontano iselili u maticu.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.

Izvori
------

1. ↑  Statistički podavi na sajtu opštine Strumica Arhivirano 2009-11-08 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 25. 4. 2013.

Literatura
----------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.strumica.gov.mk Zvanična stranica opštine Strumica
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Strumica |
| --- |
| **Strumica** • 
Banica • 
Bansko • 
Belotino • 
Veljusa • 
Vodoča • 
Gabrovo • 
Gradski Baldovci • 
Dabilje • 
Dobrejci • 
Dorlombos • 
Zleševo • 
Kosturino • 
Kukliš • 
Memešlija • 
Murtino • 
Ormanlija • 
Popčevo • 
Prosenikovo • 
Raborci • 
Rič • 
Sačevo • 
Svidovica • 
Tri Vode • 
Čepelija |  |
Saborna crkva Svetih arhangela Mihaila i Gavrila u Požarevcu
**Saborna crkva Svetih arhangela Mihaila i Gavrila u Požarevcu** je glavni i najveći pravoslavni hram u Požarevcu, smešten uz sedište vladičanski dvor Braničevske eparhije Srpske pravoslavne crkve. Saborna crkva u Požarevcu je središnja crkva eparhije.

Istorijat
---------

Sabornu crkvu Svetih arhangela Mihaila i Gavrila podigao je knjaz Miloš Obrenović 1819. godine i za vreme njegovog boravka u Požarevcu. Crkvu je osveštao je 1823. mitropolit beogradski Agatangel. Prvobitno je izgrađena bez zvonika, isto kao neke značajne crkve tog vremena, u Kragujevcu ili Jagodini. Zvonik je kasnije dozidan.

Crkva je bila saborni hram Srpske pravoslavne crkve u kneževini. Pored toga što je podigao crkvu knjaz je, zajedno sa svojom porodicom i uglednim gostima, često posećivao i prisustvovao liturgijama koje su se u njoj održavale. Kasnije se sedište Srpske pravoslavne crkve preseljeno u Beograd, a crkva zadržava samo značaj za Požarevac i okolinu.

Ikone na ikonostasu naslikao je Nikola Marković 1870. godine. One imaju određenu istorijsku i umetničku vrednost. 

U oltaru crkve nalazi se mermerni sveti presto koji je izrađen u Pešti, isklesan od crvenkastog mermera i uglačan do visokog sjaja.

Novi procvat crkva doživljava obnovom Braničevske eparhije 1921. godine sa sedištem u Požarevcu, kada ponovo postaje saborna. U skladu sa tim, u sklopu Saborne crkve, na samom ulazu u nju, između dva rata izgrađen se velelepni Eparhijski dvor.

Značaj
------

Saborna crkva u Požarevcu je bogata prošlošću i svojom skoro jednostavnom arhitekturom, nesumnjivo spada u naše zanimljive i važne spomenike crkvene kulture.
Sabornu crkvu je opština Požarevac, na predlog Republičkog zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Smedereva, proglasila i za nepokretan spomenik kulture.

Izvori
------

* Saborna crkva na portalu turističke organizacije Požarevca Arhivirano 2012-02-10 na Wayback Machine-u

Spoljašnje veze
---------------

* Turistička organizacija Požarevca Arhivirano 2012-02-09 na Wayback Machine-u
* Eparhija Braničevska - "Sabornost"

| * p
* r
* u
 Saborni hramovi Srpske pravoslavne crkve |
| --- |
| Podignuti u 18. veku | **Temišvar** (1745—1748)  •  **Sremski Karlovci** (1758—1762)  •  **Sentandreja** (1756—1763)  •  **Pakrac** (1743—1768)  •  **Vršac** (1728—1785)  •  **Dalj** (1799) |  |
| Podignuti u 19. veku | **Karlovac** (1785—1803, 2001—2007)  •  **Požarevac** (1819—1823)  •  **Šibenik** (1810—1827)  •  **Šabac** (1826—1831)  •  **Zaječar** (1834)  •  **Kraljevo** (1824—1839)  •  **Beograd** (1837—1845)  •  **Novi Sad** (1851)  •  **Vranje** (1858—1860)  •  **Zagreb** (1866)  •  **Niš** (1856—1872)  •  **Mostar** (1863—1873)  •  **Sarajevo** (1859—1874)  •  **Nikšić** (1875—1880)  •  **Kragujevac** (1869—1884)  •  **Prizren** (1856—1887)  •  **Bosanski Petrovac** (1890) |
| Podignuti u 20. veku | **Kruševac** (1885—1904)  •  **Banja Luka** (1925—1929, 1993—2004)  •  **Nova Gračanica** (1977—1984)  •  **Podgorica** (1993-1999)  •  **Toronto** (1986—2000) |
| Podignuti u 21. veku | **Valjevo** (1992—)  •  **Zvornik** (2011—) |
**Zapa**, jedno od plemena američkih Indijanaca porodice Mainan koje zajedno sa Roamainama jezuitski misionari kontaktiraju još 1641. u kraju između rijeka Pastaza i Tigre. Zapa i Roamaina pripadali su istoj narodnosnoj skupini. Njihova populacija iznosila je 1654. između 9,000 i 10,000. Ovo pleme kao i susjedni Andoe odvođeni su sa svojih rijeka kao robovi na encomiende. Jezuitski misionari koji su među Indijancima djelovali u 17. stoljeću do 1686. pokrstili su blizu 8,000 Zapa i Roamaina. Srodnost zapa sa Roamainama je upitna. Steward i Metraux smatraju ih Zaparoima, ali njihova teorija počiva više na geografskoj nego jezičnoj osnovi. Postojanje obrazaca kao što su lov na glave i štitovi kojih nije bilo kod Zaparosa, Roamaine povezuju sa Kandoshima, koji su poput Andoa akulturirani u Zaparose. Kulturno Roamaina su srodni Mainama, bave se uzgojem kukuruza, manioke i chonta-palme. odjeću nose, a izrađuju je od vlakana. Za razliku od Roamaina, Zapa Indijanci hodali su goli i spavali u hamacima (visećim ležaljkama) .

Izvori
------

1. ↑  Life and Death in Early Colonial Ecuador By Linda A. Newson
Ovaj članak govori o političaru iz Cezarovog doba. Za istoimenog unuka v. Publius Cornelius Dolabella (konzul 10).
**Publije Kornelije Dolabela** (*Publius Cornelius Dolabella*, 70. pne. - 43. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa iz vremena kasne Republike.

Pripadao je Dolabelama, plebejskom ogranku ugledne rimske patricijske porodice Kornelijevaca. Bio je oženjen za Tuliju, kći uglednog političara i govornika Cicerona.

Za vrijeme građanskog rata je ispočetka bio na strani Pompeja, da bi potom prešao Cezaru te se na njegovoj strani borio u bitci kod Farsala. Godine 47. pne. je izabran za tribuna te je - za vrijeme Cezarovog odsudtsva u Egiptu - predložio zakon o masovnom oprostu dugova. Njegov kolega Gaj Asinije Polion je savjetovao Marku Antoniju da ne podrži zakon, a što je dovelo do oružanog sukoba kada je Dolabela pokušao zakon donijeti nasilnim zauzimanjem Foruma. Napetosti su okončane tek kada je Cezar po povratku iz Egipta pomilovao Dolabelu i imenovao ga oficirom u svojom vojsci.

Nakon završetka rata, Cezar je kao konzul zamolio Senat da njegov mandat prebaci Dolabeli, ali je od toga odustao kada se tome javno usprotivio Antonije. Dolabelu je novim konzulom imenovao tek nakon vlastitog imenovanja za diktatora. Antonije je, prema Plutarhu, tada rekao da znamenja nisu dobra, te je Cezar povukao imenovanje.

Dolabela je mjesto konzula preuzeo tek 44. pne. nakon Cezarovog ubistva iskoristivši prijateljstvo s glavnim zavjerenikom Markom Junijem Brutom. Zavjerenike je, međutim, odmah napustio čim mu je Antonije, kao vođa cezarijanaca, ponudio komandu nad rimskom vojskom koja je trebala ići u rat protiv Parta. Na putu za Siriju je u Smirni na prevaru ubio prokonzula Gaja Trebonija. Njegov pohod, koji je obilježila masovna pljačka, završio je prije nego što je uopće stigao do partske granice. Kod Laodiceje ga je napao anti-cezarovski vođa Gaj Kasije Longin i porazio. Dolabela je, nastojeći izbjeći zarobljavanje, naredio jednom od svojih vojnika da ga ubiju.
Koordinate: 41° 35′ 52" SGŠ, 21° 51′ 11" IGD

**Svećani** (mak. *Svećani*) su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Svećani upravno pripadaju opštini Gradsko.

Prirodni uslovi
---------------

Svećani su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 kilometara južno.

**Reljef**: Naselje Svećani se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je položeno iznad doline Vardara, na brdima, koja se ka jugozapadu uzdižu u planinu Klepu. Naselje je položeno na približno 460 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Svećani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine bili bez stanovnika. 

Većinsko stanovništvo u naselju bili su etnički Makedonci.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva bilo je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.gradsko.gov.mk Zvanična stranica opštine Gradsko

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Gradsko |
| --- |
| **Gradsko** • 
Viničani •
Vodovrati •
Gornje Čičevo •
Grnčište •
Dvorište •
Donje Čičevo •
Zgropoljci •
Kočilari •
Kuridere •
Nogajevci •
Podles •
Svećani •
Skačinci •
Ubogo •
Ulanci |  |
**Zapadna Franačka** (latinski: ) ili **Kraljevstvo Zapadnih Franaka** (latinski: ), je naziv za franačku državu nastalu nakon što je dotad jedinstveno franačko Karolinško Carstvo temeljem sporazuma u Verdunu 843. došlo pod nadzor Karla Ćelavog. Sporazum je uslijedio nakon trogodišnjeg građanskog rata među unucima Karla Velikog, koji su se dogovorili Carstvo podijeliti na tri dijela - Istočnu Franačku (koju je preuzeo Karlov brat Ludvig Njemački), Srednju Franačku (koju je preuzeo Karlov brat i rimsko-njemački car Lotar I) i zapadni dio poznat kao Zapadna Franačka.

Zapadna Franačka je bila podijeljena na sljedeća velike administrativne cjeline - Akvitaniju, Bretanju, Burgundiju, Kataloniju, Flandriju, Gaskonju, Gotiju, Île-de-France i Toulousea - kojima su, s vremenom, kao svojim feudalnim lenima počeli upravljati vojvode i grofove sa sve manje odanosti prema centralnoj zapadnofranačkoj vlasti. Tome je pridonijela i slabost karolinških zapadnofranačkih kraljeva koju je konačno 987. iskoristio Hugo Capet, vojvoda od Francuske i grof od Pariza, koji se proglasio kraljem i uspostavio dinastiju Capet koja će, preko svojih ogranaka Valois i Bourbon vladati Francuskom sljedećih 800 godina.

Zapadna Franačka se tradicionalno smatra pretečom današnje Francuske kao nacionalne države, s obzirom da su upravo na područjima Zapadne Franačke počeli procesi stvaranja Francuza kao zasebne nacije. Za kraj procesa transformacije Zapadne Franačke u Francusku zapravo se koriste različiti kriteriji, a najkasniji datum je upravo 987 i uspostava dinastije Capet. Međutim, i kraljevi te dinastije su zadržali formalne veze sa franačkom prošlošću, koristeći titulu "Rex Francorum" (kralj Franaka), sve dok krajem 12. vijeka Filip II August nije koristio titulu *rex Franciae* (kralj Francuske).
*Za ostale upotrebe, v. Svinjište (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 12′ 11" SGŠ, 20° 56′ 34" IGD

**Svinjišta** (mak. *Свиништа*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Svinjišta pripadaju opštini Ohrid.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Svinjišta je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 15 km severoistočno.

Svinjišta se nalaze u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata prostor istočno i severoistočno od Ohridskog jezera. Naselje je smešteno visoko, na jugozapadnim padinama Plakenske planine. Nadmorska visina naselja je približno 1.140 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Svinjišta su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 64 stanovnika. 

Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Ohrid

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Sviništa*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.ohrid.gov.mk Zvanična stranica opštine Ohrid

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Ohrid |
| --- |
| **Ohrid** • 
Vapila • 
Velgošti • 
Velestovo •
Gornji Lakočerej • 
Donje Konjsko • 
Donji Lakočerej • 
Zavoj • 
Jelšani •
Konjsko • 
Kosel • 
Kuratica •
Lagadin • 
Leskojec • 
Livojišta • 
Ljubaništa • 
Openica •
Orman • 
Peštani • 
Plaće •
Podmolje • 
Ramne •
Rasino • 
Rečica • 
Svinjišta •
Sirulja • 
Skrebatno • 
Trpejca •
Šipokno |  |
**Svinjarevci** je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Bogdanovci, Vukovarsko-srijemska županija.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 575 stanovnika te 251 obiteljskih kućanstava.

  

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

**Napomena:** U 1991. smanjeno izdvajanjem dijela područja naselja koji je pripojen naselju Berak, općina Tompojevci. Do 1961. sadrži dio podataka naselja Berak.

Šport
-----

U Svinjarevcima je postojao nogometni klub NK Mladost Svinjarevci koji je ugašen 2008. godine nakon neuspješne sezone. 2010. godine, klub se obnavlja i ponovo kreće s natjecanjem u 3. ŽNL.

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Svinjarevci** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Bogdanovci |
| --- |
| Bogdanovci • Petrovci • Svinjarevci |
**Publije Kornelije Scipion Nasika Korkul** (***Publius Cornelius Scipio Nasica Corculum***, ? - 141. pne.) bio je rimski vojskovođa i političar.

Rodio se kao sin konzula Publija Kornelija Scipiona Nasike i - prema nekim izvorima, izvjesne Cecilije Metele. Bio je nećak znamenitog vojskovođe i državnika Scipiona Afrikanca. Godine 168. pne. se pod Lucijem Emilijem Paulom Makedoncem borio u trećem makedonskom ratu.

Godine 162. pne. je prvi put izabran za konzula, ali je morao podnijeti ostavku zbog pogrešno izvedenog rituala preuzimanja dužnosti. Usprkos toga je godine 159. pne. izabran za cenzora. Godine 155. pne. je po drugi put izabran za konzula, te je vodio uspješan pohod u Iliriju, kada su Delmati prisiljene na plaćanje danak|danka. Zbog toga je nagrađen trijumfom. Godine 150. pne. je izabran za *pontifex maximusa*.

Najpoznatiji je po tome što je od 150. pne. postao glavnim suparnik Katona Starijeg u Senatu, odnosno što se nastojao suprotstaviti njegovoj politici *Carthago delendam est*, odnosno uništenju Kartagine. Kasniji historičari su tvrdili da je to opravdavao tvrdnjom da će Rimljani, lišen svog glavnog suparnika i potencijalne opasnosti, "omekšati", odnosno odati se korupciji i razvratu. Usprkos njegovom protivljenju, pokrenut je treći punski rat u kome je Kartagina uništena.

Bio je oženjen za Kornelija Korneliju Afrikanu Stariju, kći svog poznatog strica. Njegov sin Publije Kornelije Scipion Nasika Serapion ga je naslijedio na mjestu *pontifex maximusa*. Posljednji muški potomak mu je bio pra-pra-pra-unuk Metel Scipion, a posljednji ženski potomak njegova kći Kornelija Metela.
**Vakhtang I "Gorgasali"** (gruzijski: ) (c. 439 iuli 443 — 502 ili 522), bio je kralj Kavkaske Iberije, odnosno zemlje Kartli (današnja Istočna Gruzija) iz Hosroidske dinastije, koji je njome vladao u drugoj polovici 5. i prvoj polovici 6. vijeka. *Gorgasali* je nadimak koji na iranskim jezicima znači "vučja glava". Poznat je p tome što je svoj narod doveo u zlosretni savez sa Istočnim Rimskim Carstvom, a što je dovelo do dugotrajne borbe sa Sasanidskog Carstva, završene Vahtangovim porazom i slabljenjem kraljevstva. Prema tradiciji je za svoje duge vladavine reorganizirao Gruzijsku crkvu te postavio temelje Tbilisija, današnje gruzijske prijestolnice.

Vahtang je predmet *žitija* iz 8. ili 11. vijeka čije se autorstvo pripisuje Juanšeru, a u kome se historijski i legendarni događaji miješaju u epsku priči koja koristi hiperbolu u opisu Vahtangove ličnosti i djela. Ovo je djelo bilo glavna podloga za percepciju Vahtanga kao ratničkog kralja i državnika, a koja se održala i do današnjih dana. Još u srednjem vijeku je postao jedna od najpopularnijih historijskih ličnosti Gruzije a isto tako je i kanoniziran od Gruzijske pravoslavne crkve.
**Казашки национални педагошки универзитет Абај** (казашки: *Абай атындағы Қазақ Ұлттық педагогикалық университеті*, рус. *Казахский национальный педагогический университет имени Абая*) је најстарији универзитет у Казахстану који је основан још 1928. године, у периоду када је тадашња аутономна казашка република још увијек била дио Руске Совјетске Федеративне Социјалистичке Републике у оквирима Совјетског Савеза. Универзитет се налази у старом главном граду Казахстана Алмати. Универзитет Абај један је од најцјењенијих универзитета у читавој Централној Азији. Институција је прва у земљи организирала програме удаљеног образовања још 2001. године. Настава на универзитету одвија се на руском и казашком језику.

Историја
--------

Универзитет је основан 1928. године под називом *Казашки државни универзитет*, а у академској години 1928/29 похађало га је 124 студената којима је предавало укупно 9 професора. Први ректор универзитета био је војни доктор Санџар Џафарович Асфендиаров. 1930. године универзитет је преименован у *Казашки педагошки институт*, а 1935. понио је и назив казашког пјесника, композитора и просвјетитеља Абаја који је живио од 1845. до 1904. године. У периоду Великог отаџбинског рата на фронт је добровољно или кроз мобилизацију отишло око 160 студената. Њих трису проглашени за Хероје Совјетског Савеза. 1946. универзитет је похађало 362 студента, а 1956. њих 567. 1974. године универзитету је од стране Казашке Совјетске Социјалистичке Републике дозвољен да започне и са издавачким радом. 1990. године институција је поново промијенила назив, овога пута у *Казашки државни педагошки универзитет Абај*, затим 1992. у *Алматијски државни универзитет Абај*, 2000. у *Алматијски универзитет Абај* и коначно 2003. у *Казашки национални педагошки универзитет Абај*.

Извори
------

Вањске везе
-----------

* kaznpu.kz

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 123307660
* LCCN: n94026233
* ISNI: 0000 0004 0605 849X
* GND: 1036378209

 |
**Publije Kornelije Lentul Spinter** (*Publius Cornelius Lentulus Spinther*, 1. vijek pne.) bio je rimski političar iz doba kasne Republike.

Poticao je iz ugledne porodice Kornelijevaca, a nadimak Spinter (*Spinther*) je dobio po popularnom glumcu, kasnije ga i službeno preuzevši kako bi se razlikovao od drugih članova porodice sa istim imenom. Karijeru je započeo godine 63. pne. kao kurulski edil te pomogao Ciceronu u razbijanju Katilinine zavjere. Usprkos kontroverzi koje je izazvalo korištenje purpura - kraljevske boje - na njegovoj togi, a što su republikanski nastrojeni Rimljani držali svetogrđem, stekao je popularnost organizacijom igara. Godine 60. pne. je izabran za pretora, a godine 59. pne. je služio kao pro-pretor. Tada se povezao sa Julijem Cezarom i uz njegovu financijsku podršku je godine 58. pne. izabran za konzula.

Spinterov mandat je ostao zabilježen po tome što je već prvi dan predložio da se opozove egzil protiv Cicerona, što je i prihvaćeno. Ciceron mu je zbog toga iskazao zahvalnost o čemu svjedoče njegova pisma. Godine 56. pne. je preuzeo dužnost guvernera Kilikije i Cipra, te se iskazao kao sposoban upravitelj, koji je pravedno postupao prema svojim podanicima.

Po povratku u Rim Spinter je napustio Cezara te se priključio njegovim suparnicima iz stranke optimata, uključujući Pompeja. Na samom početku građanskog rata je zarobljen u Korfinijumu, ali ga je Cezar pustio na slobodu. Kao i mnogi tadašnji pompejanci, Spinter je zloupotrijebio Cezarovu velikodušnost te pobjegao iz Italije, priključivši se Pompejevoj vojsci u Grčkoj. Nakon poraza kod Farsala je pobjegao na Rodos, čije su mu vlasti, nakon kraćeg oklijevanja dale azil.

Prema nekim izvorima, Cezar ga se poslije ipak uspio dočepati te ga je dao pogubiti. Ti navodi nisu potvrđeni, ali bi objasnili zašto se njegov istoimeni sin priključio Brutu i Kasiju - Cezarovim ubicama.
Spomen ploča Rudolfu Matzu u Mesničkoj ulici.
**Rudolf Matz** (Zagreb, 19. kolovoza 1901. - Zagreb, 22. ožujka 1988.), hrvatski skladatelj, violončelist, pedagog i dirigent.

Životopis
---------

Bio je jedan od najaktivnijih pokretača glazbenoga života u Zagrebu, ostvario je iznimno opsežan opus, posebno u područjima komorne glazbe, osnovao je i vodio više glazbenih društava, orkestara, ansambla (ZOKOR), zborova, a utemeljio je i udruženje glazbenih pedagoga Hrvatske i bio njegov predsjednik. U skladanju je kombinirao nacionalni smjer i impresionizam, a u kasnijem razdoblju djelomice i suvremene stilove. U mladosti je bio reprezentativac u atletici, član zagrebačkog HAŠK-a. Bio je višestruki državni prvak i rekorder na 100, 200 i 400 metara, te u štafeti 4 puta 100 metara.

Rudolf Matz bio je oženjen za Margitu Matz - hrvatsku čembalisticu i pijanisticu, inače prvu profesoricu glasovira hrvatske skladateljice Ivane Lang.

Posebno su važna njegova ostvarenja na području instruktivne literature, za glasovir, solfeggio i posebice violončelo, gdje se izdanjima posljednjega područja već niz godina koriste kao literaturom u cijelom svijetu.

Izabrana djela
--------------

* *Faun* (1922.)
* *Koncert za flautu i gudače (1963.)*
* *Mali koncert in modo antico za violončelo i gudače*
* *Sonata u e-molu za violončelo i klavir* (1941.)
* *Sonata br. 1 u d-molu za violončelo i klavir* (1941.)
* *Prvi gudački kvartet u f-molu* (1924.)
* *Klasični koncert u D-duru za violončelo i orkestar* (1949.)
* *Gudački kvartet br. 3 u C-duru »Pastoralni«* (1935.)

Poznatija djela za glasovir
---------------------------

* *Etida u h-molu*
* *Nocturne*
* *Gora u suncu* - suita

Zanimljivosti
-------------

* Grad Zagreb je u godini 2008. u spomen na skladatelja, dirigenta i pedagoga imenovao ulicu u naselju Sopnica - Jelkovec (Sesvete).
* od 1970.-1974. bio je dirigent zbora Zagrebački liječnici pjevači

Izvori
------

1. ↑  D.K. Obljetnice. 50 godina ZOKOR-a, Hrvatsko slovo, petak, 21. prosinca 207. str. 19
2. ↑   Arhivirano 2007-06-09 na Wayback Machine-u Matica hrvatska
3. ↑  Enix, Margery: »Rudolf Matz - Cellist, Teacher, Composer«, Ottawa: Dominis Publishing, 1996. str. 205

Vanjske poveznice
-----------------

* Zagrebački liječnici pjevači
* ZAMP - Rudolf Matz (popis djela)
* Muzej Grada Zagreba: Zbirka Margite i Rudolfa Matza Arhivirano 2013-05-08 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 72206593
* LCCN: n87812438
* ISNI: 0000 0000 8262 3797
* GND: 119553945
* BNF: cb12542300f (podaci)
* NKC: jo20191060023
* CONOR.SI: 108434787

 |

 **Napomena:** Ovaj tekst ili jedan njegov dio preuzet je s internetskih stranica Matice hrvatske. Vidi dopusnicu Matice hrvatske.
**Publije Furije Fil** (*Publius Furius S. f. M. n. Philus*, ? - 213. pne.) bio je rimski političar, izabran za konzula 223. pne. Poticao je iz patricijske porodice Furijevaca. Za konzula je izabran zajedno s Gajem Flaminijem, poznatom po podjeli zemljišta u sjevernoj Italiji siromašnim plebjecima. Flaminije je zbog toga stekao animozitet aristokratskog Senata koji ga je odlučio smijeniti s položaja, koristeći kao izgovor navodne pogreške pri ritualu izbora. Pismo je upućeno dvama konzulima - Fil ga je primio i smjesta podnio ostavku, dok ga je Flaminije, tada na pohodu protiv Gala, ostavio neotvorenog kako bi dovršio pohod, porazio Gale i poslije se u Rim vratio kako bi primio trijumf.

Furije Fil je za vrijeme drugog punskog rata izabran godine 216. pne. za pretora u najcrnjim trenucima nakon bitke kod Kane. Godine 214. pne. je izabran za cenzora, ali je podnio ostavku poslije smrti svog kolege Marka Atilija Regula. Godinu dana poslije i sam Furije je umro.

Fusnote
-------



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Titus Manlius Torquatusi Quintus Fulvius Flaccus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gajem Flaminijem*223. pne. | Slijedi: **Marcus Claudius Marcellusi Gnaeus Cornelius Scipio Calvus**  |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Aemilius Papusi Gaius Flaminius**  |  **Cenzor Rimske Republike** *zajedno s Markom Atilijem Regulom*214. pne. | Slijedi: **Publius Licinius Crassus Divesi Lucius Veturius Philo**  |
**Publije Valerije Komazon Eutihijan** (*Publius Valerius Comazon Eutychianus*, ? - 222) bio je rimski vojskovođa poznat kao saveznik cara Elagabala iz Severske dinastije. Nakon što je 217. cara Karakalu ubio Makrin i potom sklopio nepopularni mir sa Partima, Eutihijan je bio jedan od vođa pobune u III *galskoj* legiji čije je ljudstvo za novog cara proglasilo Karakalinog rođaka Elagabala. Zahvaljujući toj legiji Elagabal je svrgnuo Makrina i postao car 218. Eutihijanu se odužio postavivši ga za svog tjelohranitelja, odnosno komandanta Pretorijanske garde. Godine 220. je imenovan konzulom, a potom i gradskim prefektom. Na toj je dužnosti bio kada je Elagabal godine 222. ubijen. S obzirom da je Elagabal u četiri godine vladavine postao enormno nepopularan među rimskim masama, pretorijanci su ga nakon Elagabalove smrti zarobili i ubili.

  


| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi:**Elagabalus, Quintus Tineius Sacerdos** | **Konzul Rimskog Carstva**220*Elagabalus* | Slijedi:**Gaius Vettius Gratus Sabinianus, Marcus Flavius Vitellius Seleucus** |
Jožef Košič - латиницом
Кoшичebи гpoб y цpкbи.
Cпoмeн плoчa y цpкbи.
**Joжeф Кoшич** мaђ. **Kossics József** (poђeн oкo 9. oктoбap 1788, Бoгojинa Мaђapcкa – умpo 26. дeceмбap 1867, Гopњи Ceник, Мaђapcкa) cлobeнcки пиcaц, пjecник, eтнoлoг, pимoкaтoличкoj cbeћeник. Биo je xpbaтcкoг пopeклa. Poђeн y мecтy Бoгojинa (*Bagonya*). Oтaц je биo Joжeф Кoшич, ткo je шкoлмeштap (yчитeљ) je биo из Вараџдинa. Мajкa Aнa Кpeгap cлobeнcкa ниџa плeмкињa из Иbaнцa. Бpaт Фpaњe Кoшичa тaкoђep cbeћeникa y Зaгpeбu.

Пoxaђao je гимнaзиjy y Киceгy (мaђ. *Kőszeg*) и Caмбoтeлy (мaђ. *Szombathely*). Биo je кaпeлaн y Пpeкмypju, Бeлтинцy (*Belatinc*), Тypнишћy (*Bántornya*), Poгaшobцимa (*Szarvaslak*), i Cveтeм Jypjy (*Vízlendva*). Cbeћeникy cлuжбy иcпpba je oбabљao y Дoњeм Ceникy (*Alsószölnök*) 1816.1829. гoдинe, a зaтим и y Гopњeм Ceникy (*Felsőszölnök*) 1829.-1867. гoдинe. Тaмo je yмpo 1867. гoдинe.

Пpbo cboje дjeлo нaпиco je нa мaђapcкoм, a нacлobиo гa je **„Jecлy ли y Мaђapcкoj Baндaли?"** (*Vannak e Magyar Országban Vanadalusok?*), jep je дpжao дa cy Cлobeнци y Мaђapcкoj пoтoмци Baндaлa. Мoнoгpaфиja **O Beндимa и Тoтимa y Мaђapcкoj** (*A Magyar Országi Vendus-Tótokról* 1824.-28.) пpbo ce пojabилa aнoнимo y Бeчy 1824. гoдинe, a зaтим пoд пpabим имeнoм y нobинaмa **Tudományos Gyűjtemény** (*Знaнcтbeнa збpикa*) 1828. гoдинe. 1829. гoдинe пojabилa ce и нa њeмaчкoм. Нa cлobeнcкoм jeзикy пojabилa ce тeк 1998. гoдинe. Дjeлo гobopи тaкoђep o Cлobeнцимa y Мaђapcкoj.

Кoшич ce y cbojим дjeлимa cлyжиo штajepcким гobopoм и кajкabcким нapeчjeм. Њeгoba дjeлa **O Beндимa и Тoтимa y Мaђapcкoj** je пpbe cлobeнcкe мoнoгpaфиje. Нa гpoбљy ce нaлaзи њeгob гpoб c плoчoм и нaтпиcoм нa мaђapcкoм jeзикy. У цpкbи мy je пocтabљeнa cпoмeн плoчa, a и ceнишкa ocнobнa шкoлa нaзabнa je пo њeмy. Тa чињeницa имa beликy baжнocт зa oчybaњe нaциoнaлнe cbиjecти y мaђapcкиx Cлobeнaцa. Кoшич ce дocтa зaнимao зa пobиjecт, a пoгoтobo пobиjecт Пpeкмypja.

***Јожеф Кошич*** na Wikimedijinoj ostavi

Дjeл a
------

* **O Benнимa и Тoтимa y Мађарској** (*O vendskih-totih na Vogrskom*, 1824.-28.)
* *Krátki Návuk Vogrskoga Jezika za Začetnike*, 1833.
* **Кpижни пyт y 14 пocтaja** (*Križna paut na XIV. štácie ali postojališča*, 1843.)
* **Cтapинe Жeлeзниx и Зaлacкиx Cлobeнaцa** (*Starine železnih ino salaskih Slovencov*, 1845.)
* *Zborisani Sloven in Slovenka med Műrov in Rábov*, 1845.-48.
* **Пobиjecт мaђapcкoг кpaљebcтba** (*Zgodbe vogerskoga kralestva*, 1848.)
* **Иcyce, мoja жyдњo** (*Jezuš moje poželenje 1851.*)
**Unutrašnja** ili **Uža partija** (engleski: ) je izraz kojim se u Orwellovom romanu *1984* označava uži krug, odnosno rukovodeći kadrovi vladajuće Partije u fiktivnoj državi Oceaniji koji u njoj predstavljaju višu, odnosno vladajuću klasu. Goldsteinova knjiga navodi kako Unutrašnja partija čini 2 % stanovništva. 

Njeni pripadnici se mogu prepoznati po tome što nose crne kombinezone kojima se razlikuju od članova Vanjske partije. Pod svojom kontrolom čvrsto drže Policiju misli i vodeća mjesta u sva četiri ministarstva koja tvore državnu upravu Oceanije. S obzirom da je društvo strogo stratificirano, žive u naseljima i gradskim četvrtima gdje pripadnici Vanjske partije ne mogu doći, osim iz prijeke potrebe. 

Jedini važniji lik koji pripada Unutrašnjoj partiji je O'Brien i dijelovi romana koji se odvijaju u njegovom stanu predstavljaju jedini uvid u način života te društvene grupe. Oni sugeriraju kako članovi Unutrašnje partije uživaju u luksuzu ili barem relativnom blagostanju u odnosu na prolove i članove Vanjske partije; njihove kuće i stanovi su prostrani i dobro održavani, na raspolaganju im je kvalitetna hrana, piće, cigarete, prijevozna sredstva pa čak i osobne sluge u obliku eurazijskih raznih zarobljenika. Iako u njihovima domovima također postoje teleekrani, dozvoljeno ih je ugasiti na 30 minuta.

Prema navodima romana članstvo u Unutrašnjoj partiji se ne stiče preko rodbinskih veza, nego preko posebnih psiholoških testova kojima se sposobnost vodstva i odanost Partiji ustanovljava od najranijeg djetinjstva; Goldsteinova knjiga navodi da članstvo nije ograničeno rasnim predrasudama, odnosno da se među elitom mogu pronaći "Jevreji, crnci i punokrvni Indijci".

V. također
----------

* Nomenklatura (komunizam)
* Nova klasa
* Crvena buržoazija

| * p
* r
* u
*Hiljadu devetsto osamdeset četvrta* Georgea Orwella |
| --- |
| Likovi | 
* Winston Smith
* Julia
* O'Brien
* Big Brother
* Emmanuel Goldstein

 |
| Mjesta | 
* Države u *1984*
* Oceanija
* Eurazija
* Istazija
* Aerodromska pista Jedan
* Soba 101

 |
| Klase | 
* Uža Partija
* Šira Partija
* Prolovi
* Bratstvo

 |
| Ministarstva | 
* Ministarstvo ljubavi
* Ministarstvo mira
* Ministarstvo obilja
* Ministarstvo istine

 |
| Koncepti | 
* Ingsoc
* Novogovor
* Dvomisao
* Dobromisao
* Dva + dva = pet
* Zlomisao
* Policija misli
* Telekran
* *Teorija i praksa oligarhijskog kolektivizma*
* Dva minuta mržnje
* Tjedan mržnje
* Prolefeed
* Ne-ličnost

 |
| Adaptacije | 
* američka TV-drama 1953.
* BBC-jeva TV-drama 1954.
* film iz 1956.
* Diamond Dogs
* Appleova reklama
* film iz 1984.
* parodija iz 1999.
* opera iz 2005.

 |
| Uticaj | *Nineteen Eighty-Four* u popularnim medijima |
Za ostale ličnosti sa istim imenom, v. Rudraige (razvrstavanje).
**Rudraige**, sin Sitrica sina Duba sina Fomora sina Airgetmara, bio je, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske. Na prijestolje je došao ubivši svog prethodnika Crimthann Coscracha. Vladao je trideset ili sedamdeset godina, prije nego što je umro od kuge u Airgetglennu. Naslijedio ga je Finnat Már, sin Nia Segamaina. Rudraige se posebno vezivao uz sjeverni dio Irske: dinastija Dál nAraidi, koja je u ranom srednjem vijeku vladala istočnim dijelom Ulstera se smatrala njegovim potomkom, a *Lebor Gabála Érenn* ga navodi kao djeda ulaidskog junaka Connalla Cernacha. *Lebor Gabála* navodi kako je vladao u doba ptolemejskog kralja Ptolemeja VIII Fiskona (145-116. pne.) i umro u doba Ptolemeja X Aleksandra I (110-88. pne.). Kronologija Keatingove *Foras Feasa ar Éirinn* mu vladavinu smješta u period 184-154. pne. a *Annals of the Four Masters* u period 289-219. pne.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Crimthann Coscrach**  |  **veliki kralj Irske** LGE 2 - 1. vijek pne.FFE 184-154. pne.AFM 289-219. pne. | Slijedi: **Finnat Már**  |

Izvori
------

1. ↑  R. A. Stewart Macalister (ed. & trans.), *Lebor Gabála Érenn: The Book of the Taking of Ireland Part V*, Irish Texts Society, 1956, p. 291-295
2. ↑  Geoffrey Keating, *Foras Feasa ar Éirinn* 1.30
3. ↑  *Annals of the Four Masters* M4911-4981
**Sümeg** (čita se *Šimeg*, njemački: *Schimeck*) je grad na zapadu Mađarske od 6,189 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Veszprém.

Geografske karakteristike
-------------------------

Sümeg leži sjeverozapadno od grada Tapolca i Jezera Balaton.

Historija
---------

Najveća znamenitost Sümega je istoimeni zamak, koji je podignut u 13. vijeku na 270 metara visokom brdu koje dominira krajem. Zamak je imao vojni značaj za turskih ratova, ali je nakon tog zapušten (danas je ponovno restauriran). 

Sümeg je 1643. dobio status grada, ali je 1700. gotovo sav izgorio u katastrofalnom požaru.

U Sümegu je dobar dio svog života radio Karel Dončec, poznati mađarski grnčar.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Rumunjska, Sovata
* Njemačka, Aichtal
* Mađarska, Tapolca
* Poljska, Kościan
* Italija, Vobarno

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Veszprém" (engleski). City population. Pristupljeno 02. 05. 2016.

Vanjske veze
------------

***Sümeg*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Sumega* (`hu`)
Heinrich IV i Grgur VII u Canossi 1077, slika čiji je autor Carlo Emanuelle
**Hod u Canossu**, **Put u Canossu** (njemački:  ili **Poniženje u Canossi** italijanski: ) je naziv za diplomatsku misiju koju je početkom 1077. u Italiji poduzeo rimsko-njemački car Heinrich IV u nastojanju da okonča spor sa papom Grgurom VII, kasnije poznat kao Borba za investituru. Do njega je došlo zbog papinog inzistiranja na pravu na crkvenu investituru; nakon što se Heinrich tome usprotivio, papa ga je početkom 1076. dao ekskomunicirati i time doveo u politički težak položaj, s obzirom da su se protiv njega, koristeći ekskomunikaciju kao izgovor, počeli okretati vodeći njemački feudalci. Oni su na svojoj skupštini u Oppenheimu 16. oktobra 1076. donijeli odluku da Heinricha više neće smatrati njemačkim kraljem ukoliko ekskomunikacija ostane važiti. Grgur je dodatni pritisak učinio objavivši da će, ukoliko se Heinrich ne pokaje godinu dana nakon ekskomunikacije, ona postati permanentna. Heinrich se zbog svega odlučio pomiriti s papom bez obzira na cijenu, i svoj je stav demonstirao putujući preko Alpa usred zime prije nego što se 25. januara 1077. zajedno sa svitom, hodajući odjeven u jednostavne redovničke halje i bosonog, pojavio pred vratima zamka Canossa gdje je Grgur uživao zaštitu Matilde od Toskane. Nakon tri dana čekanja Grgur je dao otvoriti vrata i pozvao cara na misu, označivši tako simbolički kraj ekskomunikacije. Spor je time okončano, ali samo privremeno; njemački magnati su ipak odlučili pobuniti i izabrali Rudolfa od Rheinfeldena za kralja, što je dovelo do građanskog rata i još jedne Heinrichove ekskomunikacije. Sukob je Heinrich kasnije nastavio i protiv pape, protjeravši ga iz Rima i postavivši antipapu Klementa III. 

Izraz "otići u Canossu" je ušao u mnoge jezike kao slikoviti opis nečijeg poniženja, odnosno prihvaćanja stavova kojima se prethodno žestoko odupirao.

Literatura
----------

***Put u Canossu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hlawitschka, E. "Zwischen Tribur und Canossa" *Historisches Jahrbuch* **94** (1974:25–45).
* Kämpf, Hellmut, *Canossa als Wende. Ausgewählte Aufsätze zur neueren Forschung*. Darmstadt, 1963.
* Morrison, K.F. "Canossa: a revision", *Traditio* **18** (1962:121–58.
* Struve, Tilman, *Mathilde von Tuszien-Canossa und Heinrich IV."*
* Zimmermann, Harald, *Der Canossagang von 1077. Wirkungen und Wirklichkeit*. Mainz, 1975.
Koordinate: 41° 40′ 60" SGŠ, 22° 48′ 30" IGD


**Rusinovo** (mak. *Русиново*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Rusinovo je u sastavu opštine Berovo.

Prirodni uslovi
---------------

Rusinovo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Bugarskom - 15 km istočno od naselja.

Od najbližeg grada, Berova, naselje je udaljeno 5 kilometara jugozapadno.

Naselje Rusinovo se nalazi u istorijskoj oblasti Maleševo. U oblasti Maleševskih planina, na jugozapadnom obodu Berovskog polja.

Istočno od naselja teče reka Bregalnica gornjim delom svog toka.

Nadmorska visina naselja je približno 900 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Rusinovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2.095 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.berovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Berovo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)[*mrtav link*]

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Berovo |
| --- |
| **Berovo** • 
Budinarci •
Vladimirovo •
Dvorište •
Mačevo •
Mitrašinci •
Ratevo •
Rusinovo •
Smojmirovo |  |
**Yurumanguí** (Yurumangui, Yurimangui, Yurimangi ), porodica indijanskih jezika i istoimeno pleme sa južnog primorja Kolumbije čiji je član jedini i istoimeni jezik yurumangui. Porodica yurumangui prema Rivetu (1942.) pripada Velikoj porodici Hokan, kasnije ju povezuju sa Velikom porodicom Chibchan, ali se klasificira i samostalno. Yurumangui ili Yurimangui kako se još speluje njihovo ime, nestali su. -Od nekih 180 plemena i jezika kolumbijskih Indijanaca dosta njih ušlo je u sastav mestičkog stanovništva, a sa njima vjerojatno, jer njihova dalnja sudbina nije poznata, i Yurumangui .

Teritorij Yurumaguija nalazio se na gornjim tokovima rijeka Cayambre, Yurumangui i Nava što teku sa planinskog područja Los farallones de Cali i utjeću u Pacifik. Ovaj kraj prostirao se jugozapadno od današnjeg grada Cali. Prve posjete bijelaca u njihov kraj zbile su se između 1765 i 1768. a organizirao ih Sebastián Lanchas de Estrada. Poduzeo je dvije ekspedicije što je urodilo popisom nekih riječi iz njihovog jezika, nešto etnografske građe i dnevnikom. Ovaj materijal 1940. izdao je Arcila Robledo.

Izvori
------

1. ↑  Willem F. H. Adelaar, Pieter Muysken, The Languages of the Andes /str. 60-61/[*mrtav link*]

Vanjske poveznice
-----------------

* Tronco Hokano - Lengua Yurimangi

| * p
* r
* u
Indijanci :: Hoka |
| --- |
| 
Chimarikan • Chumashan • Esselenian • Guaycuran • Jicaquean • Kulanapan • Palaihnihan • Quoratean • Salinan • Sastean • Serian • Tequistlatecan • Tlapanecan • Yanan • Yuman • Washoan • Yurumanguí
 |

Šablon:Yurumanguí
*Za ostale upotrebe, v. Rajčani.*

  
Koordinate: 41° 57′ 13" SGŠ, 22° 16′ 17" IGD

**Rajčani** (mak. *Rajčani*) su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Rajčani su u sastavu opštine Kočani.

Kod Rajčana je stradao poznati makedonski ustanik Nikola Karev.

Prirodni uslovi
---------------

Rajčani su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 20 kilometara severozapadno.

Naselje Rajčani se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje. Naselje je položeno severno od polja, na prvim brdima jugozapadnog dela Osogovske planina. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Rajčani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 33 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Rajčani (Kočani)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.kocani.gov.mk Zvanična stranica opštine Kočani

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kočani |
| --- |
| **Kočani** • 
Bezikovo •
Beli •
Vraninci •
Glavovica •
Gornje Grače •
Gornji Podlog •
Grdovci •
Donje Grače •
Donji Podlog •
Jastrebnik •
Kostin Dol •
Leški •
Mojanci •
Nebojani •
Novo Selo •
Njivičani •
Orizari •
Pantelej •
Pašadžikovo •
Polaki •
Preseka •
Pribačevo •
Pripor •
Rajčani •
Rečani •
Trkanje •
Crvena Njiva |  |
Valentina Lisica

Accéder aux informations sur cette image nommée Valentina Lisitsa 0421 1200x800.JPG.

Opće informacije| Rođenje | 11. decembar 1973. (1973-12-11) (dob: 49) |
| Instrumenti | klavir |

www.valentinalisitsa.com

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Valentina Jevgejevna Lisicja** (ukrajinski: Валенти́на Евге́ньевна Лиси́ця; Kijev, 11, decembar 1973 - ) je američka pijanistica rodom iz Ukrajine. Poznata je kao jedna od prvih pijanista koja je popularnost i slavu stekla preko Youtubea. Zajedno sa suprugom Aleksejom Kuznjecovim, također pijanistom, živi u Sjevernoj Karolini. Godine 2014. je postala predmetom kontroverzi zbog svoje otvorene podrške pro-ruskim separatistima na istoku Ukrajine, odnosno ruskom pripajanju Krima. U proljeće 2015. joj je Torontski simfonijski orkestar otkazao koncerte navodeći "uvredljive riječi" koje su citirali ukrajinski mediji.

Vanjske veze
------------

* Valentina Lisitsa's website
* Valentina Lisitsa's videos on YouTube
* Review of Valentina Lisitsa's September 30, 2010 recital at George Fox University

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 66191180
* LCCN: no2004104444
* ISNI: 0000 0000 4461 5868
* GND: 1028751168
* SUDOC: 161043739
* BNF: cb16580226r (podaci)
* MusicBrainz: 81c9ae67-9eaf-4e47-836a-62b7bbc91664
* NKC: xx0148772

 |
Ostaci gradskih zidina
Verulamijum na karti EngleskaVerulamijumLokacija Verulamijuma
**Verulamijum** (*Verulamium*) je bio drevni grad u rimskoj Britaniji, a čiji se ostaci nalaze kraj grada St Albans u današnjoj engleskoj grofoviji Hertfordshire.

Prije dolaska Rimljana u 1. vijeku na tom mjestu se nalazilo naselje britskog plemena Katuvelauni poznato kao *Verulamion*. Nedugo nakon rimskog osvajanja, oko godine 50. je to naselje dobilo status *municipiuma*. Godine 61. su ga potpuno uništili pobunjeni Iceni pod Budikom, ali je brzo obnovljen. Grad, koji se nalazio na rimskom putu poznatom kao Watling Street, još je dva puta stradao u požaru - godine 155. i 270. U njemu je u 3. vijeku živio sveti Alban, prvi kršćanski mučenik u Britaniji, a po kome je kasnije St Albans dobio ime. Između 400. i 450. je napušten, a nakon toga su tamošnje ruševine okolni stanovnici vijekovima koristili kao izvor građevinskog materijala, pa je od Verulamijuma sagrađena i današnja Katedrala u St Albansu.

Najveći dio Verumalijuma se danas nalazi pod zemljom.

Eksterni linkovi
----------------

* Verulamium Museum Arhivirano 2010-05-29 na Wayback Machine-u

***Verulamijum*** na Wikimedijinoj ostavi

Koordinate: 51°45′0″N 0°21′14″W﻿ / ﻿51.75000°N 0.35389°W﻿ / 51.75000; -0.35389
**Ruska istinski pravoslavna crkva**, poznata i kao **Katakombna crkva**, jedna je od verskih organizacija nekanonskog pravoslavlja. Deluje uglavnom na prostoru bivšeg SSSR-a.

Istorijat
---------

Nastala je od ruskih *„katakombnika"*, sveštenstva, monaštva i mirjana koji su se za vreme komunističke okupacije krili i tajno se krštavali i pričešćivali obzirom da su bili pod stalnim progonima.

Još za vreme komunizma ušli su u sukob sa Ruskom pravoslavnom crkvom. Protivnici su ekumenizma i odbacuju svoje molitveno opštenje sa svakom pomesnom crkva koja prihvata ekumenizam ili je član Svetskog saveta crkava.

Organizacija
------------

Na čelu ove verske organizacije nalazi se Sveti sinod. Njega čine samozvani arhijereji:

* arhiepiskop omski i sibirski Tihon, predsedavajući Arhijerejskog sinoda RIPC, upravitelj Odesko-harkovske eparhije
* arhiepiskop crnomorski i kubanski Venijamin, zamenik predsedavajućeg Arhijerejskog sinoda RIPC
* episkop crnogovski i gomeljski Germogen
* episkop Trentonski i Severoamerički Stefan, upravitelj Zapadnoevropske eparhije
* episkop vinicki Savatije, vikarni episkop Odesko-harkovske eparhije

Vidi još
--------

* Grčka istinski pravoslavna crkva

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica Ruske istinski pravoslavne crkve
**Vikarni arhijerej** je pomoćni arhijerej koji pomaže episkopu, mitropolitu, arhiepiskopu ili patrijarhu u upravljanju eparhijom.

Obično su to episkopi koji su tek uvedeni u to zvanje. Oni dobijaju počasnu titulu, najčešće po nekoj istorijskoj episkopiji. Kada vikarni arhijerej dobije na upravu samostalnu eparhiju on postaje eparhijski arhijerej i nije više vikar (pomoćnik). Neki arhijereji prvo prođu kroz zvanje vikarnog arhijereja, a neki ne.

Pravoslavna srpska crkva
------------------------

*Glavni članak: Eparhije Srpske pravoslavne crkve*
U Srpskoj pravoslavnoj crkvi, svi vikarni arhijereji su episkopi. To su:

* Episkop budimljanski
* Episkop hvostanski
* Episkop jegarski
* Episkop moravički
* Episkop dioklijski
* Episkop humski
* Episkop lipljanski
* Episkop remezijanski
* Episkop stobijski (Pravoslavna ohridska arhiepiskopija)

Pravoslavna ruska crkva
-----------------------

*Glavni članak: Ruska pravoslavna crkva*
U Pravoslavnoj ruskoj crkvi, vikarni arhijereji mogu nositi zvanje episkopa ili arhiepiskopa. Vikarni arhijereji se najčešće dodjeljuju eparhijskom arhijereju kao ispomoć u upravi nad eparhijom, ali postoje i vikarni arhijereji koji stoje na čelu sinodalnih ustanova ili duhovnih akademija. Za vikarne arhijereje se posvećuju još i igumani i arhimandriti važnijih manastira.

Mitropolit kruticki i kolomenski, koji je patrijaraški namjesnik u Moskovskoj eparhiji i stalni član Svetog sinoda, ima status eparhijskog arhijereja iako je pomoćni arhijerej patrijarhu moskovskom i sve Rusije. U periodu kada je patrijaraški tron upražnjen, on samostalno upravlja Moskovskom eparhijom.

Velike eparhije mogu biti podijeljene na vikarijatstva na čelu sa vikarnim episkopima. Njima su potčinjena namjesništva (blagočinija) i oni upravljaju vikarijatstvom po delegiranom punomoćju eparhijskog arhijereja.

Pravoslavna rumunska crkva
--------------------------

*Glavni članak: Rumunska pravoslavna crkva*
U Pravoslavnoj rumunskoj crkvi je prisutan mitropolitski sistem upravljanja. Mitropoliju čine nekoliko arhiepiskopija i episkopija, a mitropolit je ujedno poglavar arhiepiskopije u sjedištu mitropolije. Svi vikarni arhijereji imaju zvanje episkopa, i najčešće se postavljaju kao pomoćnici patrijarha ili arhiepiskopa.

Danas, u Pravoslavnoj rumunskoj crkvi ima 14 vikarnih episkopa, od kojih su dva vikari patrijarha.

Pravoslavna bugarska crkva
--------------------------

*Glavni članak: Bugarska pravoslavna crkva*
U Pravoslavnoj bugarskoj crkvi, svaki eparhijski arhijerej nosi titulu mitropolita. Nekim mitropolitima se kao ispomoć u upravljanju eparhijom dodjeljuju vikarni arhijereji sa titulom episkopa.

Danas, u Pravoslavnoj bugarskoj crkvi ima 13 episkopa — vikarnih arhijereja.

Vidi još
--------

* Vikarijatstvo
* Arhijerej