recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nekropola sa stećcima u Ljubljenici**, općina Berkovići, Bosna i Hercegovina. Na sjednici komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanoj 4. do 10. jula 2006. godine, nekropola proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik. Nacionalni spomenik čini srednjovjekovna nekropola sa 15 stećaka.

Lokacija
--------

Ljubljenica je oko 9 km zračne linije sjeverno od Stoca i oko 4 km jugoistočno od Hodova.

Historija
---------

U vrijeme XIV. i XV. stoljeća područje šire okoline Stoca pripadalo je srednjovjekovnoj župi Dubravi u oblasti Hum. Nekropola u Hodovu pripadala je teritoriju kojim su vladali potomci vojvode Stjepana Miloradovića iz vojvodske porodice Hrabrena-Miloradovića u XV. i XVI. vijeku. Hrabreni-Miloradovići su pripadali vlaškom rodu Hrabrena i katunarskoj i vojvodskoj porodici Miloradovića. Rodonačelnik porodice Miloradovića je bio Milorad koji je živio u drugoj polovini XIV. vijeka. Njegov sin Stjepan živio je od druge polovine ili kraja XIV. do sredine XV. vijeka.

Opis
----

Na lokalitetu Pravoslavnog groblja stećci su razasuti po skoro čitavom grobljanskom prostoru i izvan njega. Tu se nalazi 15 spomenika (2 ploče, 12 sanduka i 1 sljemenjak). Stećci su jako dobro klesani i dosta dobro očuvani. Neki su nagnuti i utonuli.

Stećak br. 1 Sanduk, dim. 1,25 x 0,68 x 1,05 m. Uz gornji rub okomitih strana je friz od povijene linije sa trolistovima obrubljen uskim trakama. Na zapadnoj čeonoj strani je prikazana muška figura sa mačem u jednoj i štitom drugoj ruci. Ruka sa mačem je podignuta u visini ramena, a mač u visini glave. Štit sa dvije poprečne pruge je u visini prsa. Između mača i glave je tordirani vijenac. Na licu prikazane su oči, nos i usta. Preko odjeće, koja je u pasu uska a nadolje se širi, urezane su poprečne pruge. Donji dio odjeće seže do koljena.

Stećak br. 7 Sanduk na postolju, dim. 1,55 x 0,8 x 1,72 m. Odlično klesan dobro očuvan. Pri dnu je sužen. Gornji dio sanduka je malo izbočen u odnosu na uspravne stranice. Ispod izbočenog pojasa preko svih uspravnih strana pruža se friz od povijene linije sa trolistovima, sa donje strane obrubljen plastičnom trakom. Na izbočenom dijelu zapadne čeone strane je na svakom kraju po jedan ukrasni motiv: okruglo udubljenje obrubljeno plastičnim tordiranim vijencem i motiv od dva koncentrična tordirana vijenca. Između njih je natpis iz XV vijeka, pisan bosanskom ćirilicom u tri reda: 

> ASE LEŽI VUKOSLAV` CRIJEPOVIĆ`
> 
>

Literatura
----------

* Šefik Bešlagić, Sarajevo: "Veselin Masleša", 1982. STEĆCI – KULTURA I UMJETNOST
* Šefik Bešlagić, Stećci Hodova. Anali Historijskog instituta Jugoslavenske akademije znanosti i umjetnosti u Dubrovniku, godina XII, Dubrovnik, 1970. 113-163.

Vanjski linkovi
---------------

* Zvanični sajt komisije za očuvanje nacionalnih spomenika Bosne i Hercegovine Arhivirano 2012-03-07 na Wayback Machine-u


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Hidroelektrana Rama** nalazi se na rijeci Rami, u opštini Prozor, Bosna i Hercegovina. Puštena je u rad 1968. godine. Radove su izvodile tvrtke: Geoistraga, Energoinvest i Hidrogradnja iz Sarajeva, Geotehnika i Rade Končar iz Zagreba, Konstruktor Split, Tunelogradnja Beograd, Litostroj Ljubljana, Metalna i Hidromontaža Maribor, i druga manja preduzeća.

Brana i akumulacija
-------------------

Na temelju prikupljenih podataka, na mjestu gdje rijeka Rama, nakon dosta blagog toka Ramskom kotlinom, počinje ulaziti u kanjon, izgrađena je brana od nabačenoga kamena i gline. Uzvodna strana brane obložena je suhozidom na koji su dodane armirano betonske ploče. Temelji i bočne strane injektirane su cementnim mlijekom, kako bi se ostvarila što čvršća veza brane s prirodnim kamenim okolišem. Nakon izgradnje, bila je najveća brana tog tipa u Evropi. Nizom instrumenata ugrađenih na 400 mjernih mjesta stalno se prati ponašanje brane i okolnoga terena. Uporedo s gradnjom brane izgrađen je dovodni tunel promjera 5 m i dužine 9487 m.

Evakuacija velikih voda vrši se preko polukružnoga preliva na lijevom boku, tunelom promjera 5 i dužine 148 metara i temeljnoga ispusta. 

Dubina jezera je od 70 do 100 metara. Dužina od brane do Varvare je 8 km, a širina 4,6 km. Površina Ramskoga jezera je različita, a zavisi od visine uspora. Maksimalna površina je 1. 550 ha. Količina voda na maksimalnoj koti iznosi 487 000 000 m3. Jezero je polukružnoga oblika s mnogo zaliva.

Tehničke karakteristike
-----------------------

Projekat za hidroelektranu, 50-ih godina XX vijeka uradio je Elektrorojekt Sarajevo (kasniji Energoinvest) 

* tip: akumulacijsko-derivaciona
* broj agregata: 2
* instalirana snaga: (2x80MW), 160 MW
* srednja godišnja proizvodnja: 650 GWh
* tip turbine: Francis/Litostroj
* tip generatora: trofazni sinhroni/Končar
* tehnički minimum 55+55 MW
* snaga na pragu: 159,4 MW
* instalirani protok: 32+32 m³/s
* srednji protok: 34 m³/s
* srednja specifična potrošnja vode: 33,1 m³/kWh
* srednja godišnja proizvodnja: 650 GWh

Izvori
------

1. ↑  HE Rama
2. ↑  „Safet O. Hasanbegović, Muhamed Cico i Kemal Alićehajić - VELIKI VIZIONAR EMERIK BLUM". *MOST, Časopis za obrazovanje, nauku i kulturu - Broj 179 (90 - nova serija) Godina XXIX ktobar/listopad 2004.*. Pristupljeno 28. 1. 2024.

***Hidroelektrana Rama*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
Somalci
**Somalci** ili **Somalijci** je naziv za etničku grupu koja čini domorodačko stanovništvo Sjeveroistočne Afrike (također poznate kao Rog Afrike). To je narod afričkog porijekla. Govore somalskim jezikom, koji je dio afroazijatske jezične porodice (podgrupa: Kušitski) te tako srodan Oromo jeziku, Sidamo jeziku, afarskom jeziku, Agawu i Beja jeziku, isto kao i arapskom jeziku. Smatra se danas ima između 10 i 20 miliona Somalaca, uglavnom u Somaliji (preko 8 miliona), Etiopiji (3-5 million), Džibutiju (250,000), sjeveroistočnoj Keniji (240,000) te nepoznat ali prilično velik broj koji živi van regije, uglavnom u SAD i sjevernoj Evropi.

### Porijeklo

Ne postoji konsenzus o porijeklu Somalaca; međutim, različite naučne discipline se trude pronaći odgovor na to pitanje. Ime Somalci dolazi od riječi "Somaal", što znači "obala" na arapskom.  Arhivirano 2011-06-09 na Wayback Machine-u

### Historija

Regije gdje su Somalci domorodačko stanovništvo
Malo toga se sa sigurnošću zna o prisutnosti Somalaca u drevnoj Somaliji. Neki tvrde da su Somaliju nastanjivali Oromoi, etnička grupa u današnjoj Etiopiji. Pronađene su pećinske slike drevnih ljdui u Somaliji kojisu običavali štovati kravljeg boga zvanog *Waaq*. Somalija je također trgovala s starim Egiptom. Stari Egipćani su Rog Afrike nazivali *Punt*, te Somalci Punite (i.e. narod Punta) smatraju svojim precima. Obala južne Somalije bila je nekoć važan trgovački centar gdje se nabavljalo zlato, životinje, slonovača i druga roba.

### Somalija

Somalci čine većinu somalskog stanovništva i, prema današnjim procjenama, čine barem 80 % ukupnog stanovnuštva. (Neke procjene navode brojku od 97%, ali to je teško provjeriti s obzirom na nesposobnost somalske države da vodi takve statistike u proteklom desetljeću). Oni su po tradiciji nomadska etnička grupa, ali od kraja 20. vijeka su se mnogi od njih naselili po gradovima. Somalci su podijeljeni u mnoge klanove i pod-klanove od kojih su najznačajniji:

* Dir
* Darod
* Hawiye
* Isaaq
* Rahanweyn

Religija
--------

Somalci su uglavnom sunitski muslimani. Bili su među prvim Afrikancima koji su se preobratili na islam, davno prije Sjeverne Afrike i drugih oblasti. Prije proebraćenja na islam, mnoge somalske grupe su štovale Waaqa.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85124774
* GND: 4055475-2
* SUDOC: 034034900
* BNF: cb124831719 (podaci)

 |
**Caravodica** (srpskohrvatski: *Crkvena Vodica*; ćirilica: Црквена Водица), selo na Kosovu u općini Obiliqi.

Geografija
----------

Nalazi se na levoj obali reke Sitnice, u podnožju Čičavice, na kilometar severoistočno od ugljenokopa „Kosovo". Crkvena Vodica se sastoji iz tri naselja: Brdsko, Staro Korito i Janina Voda.

Historija
---------

Raniji naziv sela je bio Crvena Vodica. Pod tim imenom su u nekoliko mahova upisani u Devički katastih od 1763 god. do 1780. godine, Srbi žitelji sela *Crvene* i *Careve Vodice* kao darodavci manastira Deviča. U selu postoje ostaci stare crkve i staro srpsko groblje sa kamenim krstačama ranijeg srpskog naselja. Na groblju je podignuta skromna zgrada za davanje podušja.
Paralelno sa obrazovanjem u Obiliću, razvijalo se školstvo i u okolnim selima. Crkvena Vodica , selo nadomak Obilića, imalo je školu od 1931. godine, ali se, prema pričanju meštana, nastava u Crkvenoj Vodici odvijala i ranije, još od 1924. godine, po privatnim kućama. Prvi đaci iz ovog sela koji su nastavili školovanje u Gimnaziji u Prištini bili su Borivoje Mitrović, Spira Milošević, Pavle Stolić i Pavle Đorđević. Nastava se u Crkvenoj Vodici odvijala u kući Stojka Stolića, a zatim u kući Jovana Markovića, inače tadašnjeg predsednika opštine Kosovo Polje. Godine 1928. počela je gradnja školske zgrade, a završena je 1931. Osnovnu školu u Crkvenoj Vodici pohađali su đaci iz sela Dobrog Sela, Leskovčića, Ade, Gornji Grabovac i zaseoka Janine Vode.
Od 1999. godine u selu se nalazi multietnička osnovna škola, koja nosi dva naziva, jedan na srpskom Osnovna škola „Dositej Obradović", a drugi na albanskom jeziku „Fazli Grejćuevči", što prestavlja redak uspešan primer suživota i tolerancije. Nastavno osoblje i deca koriste iste prostorije, a u podne se obavlja primopredaja. Radi izbegavanja incidenata, na zidovima škole nisu postavljena nikakva obeležja.

Stanovništvo
------------

Populacija  
kroz historiju| Godina | Pop. | ±% |
| --- | --- | --- |
| 1948. | 697 | —     |
| 1953. | 820 | +17.6% |
| 1961. | 1.037 | +26.5% |
| 1971. | 1.214 | +17.1% |
| 1981. | 1.510 | +24.4% |
| 1991. | 1.535 | +1.7% |
| 2011. | 733 | −52.2% |
| Izvori: |
*Za ostala značenja, vidi Stoka (razvrstavanje).*
Ovce i krava (junica)
Ženka koze sa svojim jednomjesečnim mladuncem
**Stoka** u primarnim djelatnostima označava sve one životinje, odnosno sitnu (ovca i koza) i krupnu stoku (goveda i konji) koje se drže zbog uzgoja u svrhu dobijanja prehrambenih proizvoda i sirovina, a donedavno i za rad na imanjima. Grana privrede koja se bavi uzgojem stoke naziva se stočarstvo, i zajedno sa ratarstvom, ribolovom i šumarstvom pripada primarnim djelatnostima. 

Najprimitivniji oblici stočarstva je nomadski tip kakav nalazimo kod tribalnih zajednica, kao što su indijski Toda i afrčka nilotska plemena (Masai i Turkana). Goveda koze i ovce najpoznatija su uzgajana stoka sitnih seljačkih domaćinstava i državnog gospodarstva. U sitnom seljačkom gospodarstvu ulaganja su malena, takozvano ekstenzivno stočarstvo, dok je za državno gospodarstvo najvažnija intezivna vrsta stočarstva s velikim ulaganjima i uz upotrebu suvremenih znanosti, zbog što boljeg prinosa, koji će poslužiti kao sirovina za mesnu i mliječnu industriju.

Tablica
-------

| Životinja | Status | Trenutna komercionalna korištenja |
| --- | --- | --- |
| Alpaka | Domaća životinja | Vuna |
| Deva starog svijeta | Domaća životinja | Meso, mljekarstvo, koristi se za rad |
| Domaće govedo | Domaća životinja | Meso, mljekastvo |
| Magarac | Domaća životinja | Rad, meso, mljekarstvo |
| Koza | Domaća životinja | Meso, mljekarstvo |
| Konj | Domaća životinja | Rad, meso, mljekarstvo |
| Ljama | Domaća životinja | Rad, meso, vuna |
| Mula | Domaći križanac | Rad |
| Svinja | Domaća životinja | Meso, životinjska koža |
| Zec | Domaća životinja | Meso |
| Ovca | Domaća životinja | Vuna, životinjska koža, mljekarstvo, meso |
| Vodeni bivol | Domaća životinja | Rad, mljekarstvo, životinjska koža, meso |
| Jak | Domaća životinja | Meso, mljekarstvo, rad |

Spoljašnje veze
---------------

***Stoka*** na Wikimedijinoj ostavi

* Livestock - New South Wales Government
* Havana Livestock Fair (Photo Feature) - *Havana Times*, October 19, 2010
* Guide On How To Raise Cattle Arhivirano 2019-09-10 na Wayback Machine-u
* Better Lives Through Livestock Arhivirano 2013-12-24 na Wayback Machine-u by ILRI
**Gorocvet** (zečji mak, gorocvat, Gospina vlas), lat. *Adonis vernalis*, je višegodišnja, zeljasta biljka iz familije ljutića (Ranunculaceae) koja raste na peskovitim staništima i sušnim livadama. Još jedna biljka kojoj je ime pozajmio lik iz grčke mitologije, lepi lovac Adonis. S obzirom na to, da cveta u proleće (od marta do maja) eto i drugog dela njenog imena (lat. *vernalis* = prolećni). Predstavlja ukras Deliblatske peščare i u Vojvodini je ova biljka zaštićena od 1978. godine. Osim po lepoti ova biljka je i dragocena i po lekovitosti i koristi se za proizvodnju lekova protiv srčanih oboljenja. Upravo zbog toga je znatno proređena. Unatoč lekovitosti i lepoti, otrovna je biljke

Opis biljke
-----------

Gorocvet je višegodišnja zeljasta biljka sa debelim rizomom. Iz rizoma se razvija 3-4 stabaoca, visine do 40 cm, sa listovima koji su perasto izdeljeni na tanke, linearne režnjeve. Na vrhu stabla obrazuje se veoma krupan, 3–7 cm u prečniku, cvet čiji su krunični listići mnogobrojni (uvek ih je više od 15) i svetložuti.

Lekovito dejstvo
----------------

Koristi se kod bolesti kardiovaskularnog sistema kao kardiotonik i jak diuretik, a kao sedativ kod neurovegetativnih smetnji, nesanice i epilepsije. U homeopatiji se upotrebljava za lečenje hipertireoze, reume, zapaljenja pluća, angine pektoris.

Ovu biljku zbog otrovnosti ne treba koristiti bez stručnog nadzora.

Literatura
----------

* Gostuški, R: Lečenje lekovitim biljem, Narodna knjiga, Beograd, 1979.
* Grlić, Lj: Enciklopedija samoniklog jestivog bilja, August Cesarec, Zagreb, 1986.
* Djuk, A, Dž: Zelena apoteka, Politika, Beograd, 2005.
* Jančić, R: Lekovite biljke sa ključem za određivanje, Naučna knjiga, Beograd, 1990.
* Jančić, R: Botanika farmaceutika, Službeni list SCG, Beograd, 2004.
* Jančić, R: Sto naših najpoznatijih lekovitih biljaka, Naučna knjiga, Beograd, 1988.
* Kojić, M, Stamenković, V, Jovanović, D: Lekovite biljke jugoistične Srbije, ZUNS, Beograd 1998.
* Lakušić, D: Vodič kroz floru nacionalnog parka Kopaonik, JP Nacionalni park Kopaonik, Kopaonik, 1995.
* Marin, P, Tatić, B: Etimološki rečnik, NNK Internacional, Beograd, 2004.
* Mindel, E: Vitaminska biblija, FaMilet, 1997.
* Mišić Lj, Lakušić R: Livadske biljke, ZUNS Sarajevo, ZUNS Beograd , IP Svjetlost, 1990
* Stamenković, V: Naše neškodljive lekovite biljke, Trend, Leskovac
* Tucakov, J: Lečenje biljem, Rad, Beograd, 1984.
***W.R. Misterije organizma*** je jugoslovensko-zapadnonemački igrano-dokumentarni film, snimljen 1971.. godine u režiji Dušana Makavejeva, inspiriran životom i djelom psihijatra Vilhelma Rajha, odnosno proučavanju veze komunističke politike i seksualnosti. Zbog svog "problematičnog" tretmana komunističke ideologije je nedugo nakon premijere završio u "bunkeru", a na jugoslavenskoj televiziji prikazan tek kasnih 1980-ih. Izvan jugoslovenskih granica je stekao svojevrsni kult-status.

Kratak sadržaj
--------------

Film sadrži igrani segment koji govori o dve beogradske sledbenice Rajhovih ideja o seksualnom oslobođenju kao preduslovu izgradnje revolucionarnih društva - Jagodi (Kaloper) koja ih prakticira kroz sopstveni promiskuitetni životni stil, i Milenu (Dravić) čiji pokušaji da ih prenese sovjetskom umetničkom klizaču Vladimiru Iljiču dovedu do tragičnih posledica; u dokumentarnom segmentu se pokazuje Rajhov život i delo kroz posetu muzeju Orgonon i razgovore sa njegovom kćerkom i učenikom Aleksanderom Louenom; veliki deo je posvećen i njujorška andergraund kulturna scena u jeku seksualne revolucije a što uključuje prikaz uličnih performera koji, kao Tuli Kuperberg glumeći američke vojnike i protestirajući protiv vijetnamskog rata "masturbiraju" pušku, Vorholovu superzvezdu i transženu Džeki Kertis, uredništvo pornografskog časopisa *Screw*, kao i avangardnom umetnicom Sintijom Albriton koja izrađuje statue penisa u erekciji koristeći žive muške modele.

Uloge
-----

|  |  |
| --- | --- |
| * Milena Dravić ... Milena
* Ivica Vidović ... Vladimir Iljič
* Jagoda Kaloper ... Jagoda
* Tuli Kupferberg ... Američki vojnik
* Zoran Radmilović ... Radmilović
* Jackie Curtis ... sama sebe
* Miodrag Andrić ... vojnik
* Živka Matić ... Gazdarica
 | * Wilhelm Reich ... sam sebe (arhivske snimke)
* Miheil Gelovani ... Josif Staljin (arhivske snimke)
* Jim Buckley ... sam sebe
* Betty Dodson ... sama sebe
* Nancy Godfrey ... sama sebe
* Dragoljub Ivkov
* Nikola Milić
* Milan Jelić
 |

Vidi još
--------

* *Plastični Isus*
* *Oaza* (film)

Spoljašnje veze
---------------

* *W. R. - Misterije organizma* na sajtu IMDb
* *W. R. - Misterije organizma* na AllMovie-u ()
* The Criterion Collection Arhivirano 2007-04-01 na Wayback Machine-u
* James DeMeo "Critical Review: Dusan Makavejev's *WR Mysteries of the Organism*"

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Dušan Makavejev |
| --- |
| 
* *Čovek nije tica* (1965)
* *Ljubavni slučaj ili tragedija službenice PTT* (1967)
* *Nevinost bez zaštite* (1968)
* *W.R.: Misterije organizma* (1971)
* *Sweet Movie* (1974)
* *Montenegro* (1981)
* *The Coca-Cola Kid* (1985)
* *Manifesto* (1988)

 |
**São Miguel** (portugalski: *Ilha de São Miguel*) je najveći otok u portugalskom arhipelagu i autonomnoj regiji Azori u sjevernom Atlantiku.

Karakteristike
--------------

Otok je udaljen oko 1,190 km zapadno od rta Cabo da Roca u Prtugalu.
São Miguel ima površinu od 759 km², dug je oko 65 (zapad-istok) i maksimalno širok (sjever-jug) -15 km.

Na otoku živi oko 131,529 stanovnika, u 5 općina; Ponta Delgada, Ribeira Grande, Nordeste, Lagoa i Vila Franca do Campo.

Otok je vulkanskog porijekla, vrlo gorovit, najviši vrh Vara ima 1,105 metara. 
Od 15. vijeka do danas, pretrpio je desetak potresa i erupcija.

Kako je vulkanskog porijekla ima puno kraterskih jezera i termalnih izvora.
Plodno vulkansko tlo i blaga oceanska klima omogućili su mu bujnu vegetaciju, zbog tog ga zovu - **Zeleni otok**.

Najveći grad Ponta Delgada je i administrativni centar Autonomne regije Azori, druga poznata ljetovališta su Furnas i Sete Cidades.

Historija
---------

Prvi portugalski kolonisti stigli su na otok 1444. u Povoação, zatim su osnovali naselje Vila Franca do Campo, koje je bilo prva otočka prijestolnica do potresa 1522. kad je preseljena u Ponta Delgadu.

Danas je São Miguel, popularna turistička destinacija, i veliki proizvođač voća (ananas), čaja, vina, duhana, žitarica, mesa i mliječnih proizvoda.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*São Miguel Island*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 18.02.2024.
2. 1 2  „Azores" (engleski). City Population. Pristupljeno 18.02.2024.
3. 1 2  „*São Miguel, a ilha verde*" (portugalski). VisitPortugal. Pristupljeno 18.02.2024.

Vanjske veze
------------

***São Miguel (otok)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *São Miguel, a ilha verde* ()

São Miguel Island
*Za ostala značenja, vidi Magi (razvrstavanje).*
 „Mag" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Mag (razvrstavanje).
**Magi** (perz. *Maguš*, lat. *Magus*, grč. μάγος; *Magos*) je naziv za drevne stručnjake iranske religijske tradicije (npr. zoroastrizam), no potrebno ih je razlikovati i od svećenika kao i čarobnjaka ili magičara s kojima ih se ponekad pogrešno poistovjećuje. Sudeći prema pisanju Herodota, magi su pripadali jednom od sedam medijskih plemena i prvi se put pojavljuju na dvoru Astijaga, vladara Medijske Monarhije. Jedan od najpoznatijih maga bio je Gaumata, uzurpator perzijskog prijestolja koji je kratkoročno vladao kao nasljednik Kambiza II. Prema pronađenim pločicama iz perzijske prijestolnice Perzepolisa saznajemo kako su magi u vrijeme Darijeve vladavine osim religijskih obavljali i administrativne dužnosti poput skupljanja poreza. Magi su zadržali značajnu ulogu i tokom partskog i sasanidskog razdoblja kada se također pojavljuju kao skupljači poreza, dvorski savjetnici i suci. U kršćanskoj tradiciji najpoznatiji magi su sveta tri kralja koji su prema evanđelju došli u Betlehem pokloniti se tek rođenom Isusu.

Veze
----

* Medijci
* Sveta tri kralja

Literatura
----------

* ()  *Magi*. Leksikografski zavod Miroslav Krleža. 2008.. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 2013-06-14.
* () Beck, Roger (20. srpnja 2002.). *Zoroaster iv. As perceived by the Greeks*. New York. Arhivirano iz originala na datum 2010-12-08. Pristupljeno 2013-06-14.
* () Boyce, Mary (1996.). *A History of Zoroastrianism: Volume 1, The Early Period*. Leiden: Brill Publishers. ISBN 9004104747.
* () Lendering, Jona (2011.). *Magians*. Amsterdam. Arhivirano iz originala na datum 2013-05-20. Pristupljeno 2013-06-14.
Biskupije u Bosni i Hercegovini
**Vrhbosanska nadbiskupija** (lat. Archidioecesis metropolitana Vrhbosnensis) je katolička nadbiskupija sa sjedištem u Sarajevu.

Polazeći od toga da joj po Berlinskom kongresu pripada, pored političke i crkvena vlast, Austro-ugarska izvodi za sebe pravo punog uticaja na crkvenu hijerarhiju, te odmah nakon zaposjedanja Bosne i Hercegovine, pristupa preuređenju vjerskih organizacija.

God. 1881. bulom »Iz ove slave« (Ex hac augusta) pape Leona XIII, apostolske vikare zamijenila je redovna hijerarhija, a biskupija je uzdignuta u nadbiskupiju. Za prvog nadbiskupa bio je imenovan Josip Stadler, koji je položio temelje novoga razvoja Katoličke crkve u Bosni. Nadbiskup Vinko Puljić imenovan je kardinalom 1994. godine.

U nadbiskupiji djeluju visoka bogoslovna učilišta (nadbiskupsko i franjevačko), dječačka i bogoslovna sjemeništa te mnoge redovničke zajednice. Prije rata (do 1992) u Vrhbosanskoj nadbiskupiji živjelo je 528 000 vjernika u 144 župe, djelovala su 153 biskupska i 192 franjevačka svećenika te oko 500 časnih sestara. U sastavu snadbiskupije su Banjalučka, Mostarsko-duvanjska i Trebinjsko-mrkanska biskupija, a kao sufraganske su joj dodijeljene Skopska biskupija u Makedoniji i Apostolski egzarhat za Makedoniju. 

U Vrhbosanskoj biskupiji pastoralno djeluje dijecezanski kler te ovi redovnici: franjevci, isusovci, dominikanci i salezijanci. Osim tih redovničkih zajednica, prisutne su sestre karmelićanke i sestre klarise.

Crkvena podjela
---------------

Dekanati Vrhbosanske nadbiskupije
Vrhbosanska nadbiskupija sastoji se od 4 arhiđakonata, 13 dekanata i 155 župa:

|  |
| --- |
| * Fojnički arhiđakonat:
	+ Kreševski, Ramski, Sarajevski i Sutješki dekanat (oznake 4, 2, 1 i 5)
* Gučogorski arhiđakonat:
	+ Bugojanski, Travnički, i Žepački dekanat (oznake 3, 6 i 7)
* Plehanski arhiđakonat:
	+ Derventski, Tuzlanski i Usorski dekanat (oznake 11, 8 i 10)
* Toliški arhiđakonat:
	+ Brčanski, Doborski i Šamački dekanat (oznake 9, 12 i 13)
* Brojem 14 je označena župa Dragalovci koja pripada Banjalučkoj biskupiji
 |

Spisak vrhbosanskih nadbiskupa
------------------------------

* Josip Stadler (1881. - 1918.) Apostolski upravitelj
* Ivan Evanđelista Šarić (1922. - 1960.)
* Marko Alaupović (zbog odsutnosti nadbiskupa upravlja Nadbiskupijom 1945. - 1960. nadbiskup 1960. - 1970.)
* Smiljan Franjo Čekada (1970. - 1976.)
* Marko Jozinović (1977. - 1990.)
* Vinko Puljić (1991. -2022.)
* Tomo Vukšić(2022.-)

### Pomoćni biskupi

* Anton Bonaventura Jeglič (1897. - 1898.)
* Tomislav Jablanović (1971. - 1986.)
* Pero Sudar (1993.-2019.)

Literatura
----------
Dragutin Franasović
**Dragutin Franasović** (ćirilica: Драгутин Франасовић; Istanbul, 5. decembra 1842. — Beč, 18. aprila 1914.), general srpske vojske i političar.

Biografija
----------

Dragutin Franasović, rođen je 5. decembra 1842. u Carigradu. Posle završetka tri razreda gimnazije u Austriji, stupio je u srpsku redovnu vojsku 28. aprila 1862. U pješadijskog potporučnika unaprijeđen je 1867. kapetana druge klase 1875. pukovnika 1886. a generala 1894. kad mu je ostavka uvažena.

Međutim već 1895. vraćen je u aktivnu službu sa činom generala, pa je ponovno penzionisan 1897. U međuvremeno je naizmenično obavljao različite dužnosti u vojsci te u ministarstvu zaduženom za vojsku. Godine 1879. postaje ađutant kneza Milana, a počevši od 2. februara 1885. pa sve do 1896. godine u više je navrata obavljao različite ministarske funkcije. U međuvremenu bio je kancelar kraljevskih ordena.

U ratu 1876. bio je ađutant glavnog komandanta timočke vojske i ordonans oficir timočko-moravske vojske, dok je tokom rata 1877./1878. bio u štabu vrhovne komande. U ratu 1885. bio je ministar. Stric mu je bio Petar Franasović.

Spoljašnje veze
---------------

* Lista popečitelja i ministara inostranih poslova od obrazovanja prve vlade 1811. godine do današnjeg danaArhivirano 2014-04-20 na Wayback Machine-u
* Dragutin Franasović - biografija
**Dijalektika** (starogrčki *διαλεκτική τέχνη*, dialektiké téchne, umijeće razgovaranja i raspravljanja, latinski *ars dialectica*, umjetnost vođenja razgovora) je filozofski pojam koji ima više značenja.

U povijesti filozofije dijalektika je imala mnogo značenja: metoda pobijanja na temelju neizravnih dokaza, sofistička argumentacija, proces spoznavanja od osjetilne stvarnosti do spoznaje nadnaravne stvarnosti; proces prelaska od implicitnog k eksplicitnom bilo u metafizičkom bilo na logičkom području, ili kao službena logika.

Od 18. stoljeća nastaje novo korištenje izraza: teorija u suprotnosti stvari ili pojmova, kao i otkrivanje te ukidanje tih suprotnosti. Čisto shematski dijalektika može biti pojednostavljeno opisana u ovom novijim smislu, kao diskurs. Problemi i proturječnosti koje se suočavaju kao antiteze, rezultiraju rješenjem ili novim razumijevanjen zvanom sinteza.

Ova shema se općenito odnosi između ostalog na proturječnosti između pojma i objekta u metodičkom otkrivanju istine, do razlike između sudionika u raspravi i raspravu o pravim razlikama u prirodi ili društvu.

Vanjske veze
------------

* Petrićevo tumačenje Platonove dijalektike Arhivirano 2007-06-12 na Wayback Machine-u

Povezano
--------

* Hermeneutika
* Dijalektički materijalizam
*За остале употребе, погледајте Буковица (разврставање).*
Поглед на Буковицу - кула Кегљевица
**Буковица** је кршевит крај у Сјеверној Далмацији, у троуглу између Бенковца, Обровца и Книна, Република Хрватска.

Географија
----------

На сјеверу је омеђен ријеком Зрмањом, на западу Каринским морем, а на истоку и југоистоку Крком. Јужном границом Буковице пролази жељезничка пруга Задар - Книн. У рељефном погледу, ријеч је о кречњачкој заравни надморске висине 250 - 300 метара, прошараној мањим узвишењима (Јуришинка - 674 м).

Назив
-----

Претпоставља се да је Буковица име добила по некадашњем обиљу букове шуме која је нестала испашом и пољопривредом.

Клима
-----

На подручју Буковице осјећа се утицај континенталне и медитеранске климе. Зиме су хладне и с доста вјетрова, нарочито буре која траје и по неколико дана. Бура долази са сјевера и сјеверозапада, а испољава се снажним ударима. У току буре вријеме је ведро. За разлику од буре, југо углавном доноси пуно влаге и кишу. Понекад дува и суво југо који осуши земљу и штети усјевима. Снијег све рјеђе пада.

Топли дани и суше преовлађују у току љета. Температуре су високе али због мале влажности су издржљиве.

Привреда
--------

Обрадивих површина је мало па се становништво оријентисало углавном на сточарство, посебно овчарство, и у мањој мјери ратарство. Вегетацијом и пољопривредом се ово подручје јасно разликује од сусједних плодних Равних котара, у које се стално исељавало буковичко становништво. 

И прије војне акције Олуја то је био привредно заостао и депопулацијски простор, што је процес који је рат само убрзао.

Насеља
------

Честа је подјела на **Горњу** или **Обровачку Буковицу** те **Доњу** или **Кистањску Буковицу**. Највеће насеље унутар саме Буковице су Кистање, а на њеном сјеверном рубу се налази Обровац. Већа буковичка села су Билишане, Бјелина, Ервеник, Ђеврске, Ивошевци, Карин, Крушево, Медвиђа, Мокро Поље, Пађене и Жегар.

Референце
---------

1. ↑  Бјелина Далматинска Arhivirano 2016-08-10 na Wayback Machine-u (), Приступљено 14. 4. 2013.

Спољашње везе
-------------

* Тромеђа: Буковица Arhivirano 2013-11-25 na Wayback Machine-u
* Буковачке приче()
*Ne poistovećivati sa pesmom Kemala Montena,* "Živjela Jugoslavija"*.*

"**Živela Jugoslavija**" je jugoslovenska domoljubna pesma prvi puta objavljena 1980. godine, a najpoznatija po izvedbi u duetu Miroslava Ilića i Lepe Brene. Pesmu je napisao i komponovao Milutin Popović Zahar.

Historija
---------

Među istaknutijim izvedbama ove pesme je bila na svečanoj ceremoniji otvorenja XIV. Zimskih olimpijskih igara u Sarajevu, 1984. godine u duetu Miroslava Ilića i Lepe Brene, te na televizijskoj emisiji *Nedjeljno popodne* 1988. godine, gde je Lepa Brena u pratnji svite plesača uz uvodne taktove pesme zborila sledeće, nakon čega je usledila pesma:

>  U životu svih ljudi, i onih malih i onih odraslih, postoje razne ljubavi, i prve i male, i druge i treće, i one velike i one najveće; neka pisma požute, neki se spomenari zagube, neke slike izblede; postoji, međutim, jedna ljubav koja je uvek mlada, koja je zaključana duboko u srcima svakog od nas, to je ljubav prema domovini...
> 
> 
>

Tekst
-----

Tekst pesme u izvedbi Gordane Stojićević i Radiše Markovića iz 1980. godine razlikuje se od kasnije izvedbe Lepe Brene i Miroslava Ilića po drugoj strofi. Izvorna je verzija napisana pre smrti Josipa Broza Tita, dok je druga napisana 1983. godine za Lepu Brenu.

| 1983. | 1980. |
| --- | --- |
| *Kad pogledam naše more,
naše reke, naše gore,
svu lepotu gde sam rođena,
i sve što bi reči znala,
u srcu sam zapisala,
živela Jugoslavija!* | -〃- |
| *Zemljo mira, zemljo Tita,
zemljo hrabra, ponosita,
širom sveta o tebi se zna,
volimo te naša mati,
nećemo te nikom dati,
živela Jugoslavija!* | *Zbog junačkih prošlih dana,
i zbog borbe partizana,
zbog slobode koja nama sja,
dve su reči tako malo,
ali sve je u njih stalo,
živela Jugoslavija!* |
| *Tu je rođen maršal Tito,
naše ime ponosito,
k'o heroja ceo svet ga zna,
blago zemlji što ga ima,
pamtiće se vekovima,
živela Jugoslavija!* | -〃- |

Izvori
------

1. 1 2  Perica, Vjekoslav (22. augusta 2018). „Plamene zore žestoke punk revolucije". Pristupljeno 13. novembra 2023.
**Dijegeza** je, prema Genetteu, pripovijedanje posredovano pripovjedačima ili likovima.

Opis pojma
----------

Suvremeni pojam je u naratologiju uveo Gérard Genette, pozivajući se na termin koji se već javlja kod Platona i Aristotela.

U trećoj knjizi *Republike*, Platon govori o λέξις i tvrdi da to može biti ili mimeza (imitacija) ili *dijegeza*, odnosno puko pripovijedanje.

Kod Aristotela (*Poetika*), mimesis je izravno predstavljanje narativnog sadržaja (*fabule*), što je slučaj kod mime, kazališta ili plesa, gdje su nam likovi prikazani „u akciji", u pokretu. Suprotno, dijegeza se odnosi na epsku pjesmu tj. narativnu formu u kojoj se narativni sadržaj prikazuje neizravno, tj. posredovanjem pripovjedača.

Strukturalističkoj upotrebi pojma implicitna je opreka sa pojmom ***mimeze*** ili izravnog oponašanja. Genette je razvio pojam dijegeze kako bi ga primijenio na književnost, posuđujući ga od teoretičara filmske naracije. Za njega ona označuje sve događaje povezane narativnim diskursom, koji on naziva „narativ kao povijest" Stoga, dijegeza predstavlja cijeli „prostorno-vremenski univerzum označen pričom" iliti sve vremenske i prostorne dijelove koji obuhvaćeni u ​​priči.

U prikaznim djelima (radiodrame, kazalište, kino, televizijske serije itd.) granica između dijegetičkog i ekstradijegetičkog ponekad može biti nejasna. U kinematografiji, na primjer, nije jasna granica između dijegetičkog zvuka koji likovi čuju i ekstradijegetičkog zvuka, poput ambijentalne muzike ili zvučnih efekata koji obilježavaju događaj, a pritom redatelj ponekad svjesno igra na toj dvosmislenosti.

Izvori
------

1. 1 2 3  „Dijegeza". *HE*. Pristupljeno 4. 3. 2024.
2. ↑  Gaudreault, André (2009). *From Plato to Lumière: Narration and Monstration in Literature and Cinema*. Toronto: Toronto University Press.  str. 35-51
3. ↑  Gaudreault, André (1989). „Mimésis et Diègèsis chez Platon". *Revue de Métaphysique et de Morale*: 79-92.
4. ↑  „Fabula". *HE*. Pristupljeno 4. 3. 2024.
5. ↑  Bourneuf, Roland; Ouellet, Réal (1985). *L'univers du roman*. Paris: Presses universitaires de France.  str. 20-21
6. 1 2  *Discours du récit*, u: Genette, *Figures III*, 1972.

Bibliografija
-------------

* Genette, Gérard (1972). *Figures III*. Paris: Éditions du Seuil.


1. ↑  Dijegeza, grč. δıήγησıς, razlaganje, pripovijedanje.
2. ↑  λέξις lexis, „riječ", suprostavljeno glasu λόγος logos, „ono što je rečeno".
3. ↑  () *récit comme histoire*.
Ilustracija *Boule de Suif*.
***Boule de suif*** (sh. *Krafna*) je novela francuskog književnika Guya de Maupassanta, originalno objavljena 1880. godine, poznata kao njegovo najpopularnije djelo. Radnja se događa za vrijeme Francusko-pruskog rata i prikazuje kako grupa građana Rouena pred nadirućim Prusima nastoji pobjeći putničkom kočijom, ali kako svejedno naleti na prusku patrolu koja ih zadržava nekoliko dana. Naslovni lik je prostitutka pod nadimkom "Krafna" koja je također bila u kočiji, te koju njeni "ugledni" i "pristojni" suputnici preklinju da prihvati ponudu pruskog zapovjednika i spava sa njim u zamjenu za njihovu slobodu. Novela, kojom je Maupassant prikazao izuzetan talent da prikaže društvene, klasne i svjetonazorske razlike u Francuskoj, odnosno ironičan pristup prema motivima licemjerja i kukavičluka, postigla je veliki uspjeh te ušla u popularnu kulturu ne samo Francuske, nego i brojnih drugih zemalja, posluživši kao temelj za anegdote i urbane legende vezane za druge ratove, revolucije i slične događaje. Između ostalog, poslužila je i kao jedna od inspiracija Johnu Fordu za njegov znameniti vestern-film *Poštanska kočija*.

Sama novela je bila dva puta ekranizirana na filmu - kao sovjetski nijemi film *Krafna* 1934. godine, te kao francuski zvučni film *Boul de suif* 1945. godine.

Vanjske veze
------------

* Boule de Suif at Project Gutenberg
* Boule de Suif at LibriVox (audiobook)
* () Boule de Suif (audiobook)
* *Boule de Suif* Arhivirano 2019-06-28 na Wayback Machine-u (original French version) with 1,100+ English annotations at Tailored Texts

| * p
* r
* u
Guy de Maupassant |
| --- |
| Lokacije | 
* Étretat
* Yvetot
* Rouen
* Pariz
* Maison Fournaise
* La Grenouillère
* Auberge du cygne
* Plombières-les-Bains
* Gérardmer

 |  |
| Povezane ličnosti | 
* Marie Bashkirtseff
* Louis Bouilhet
* Paul Bourget
* Alexandre Dumas fils
* Gustave Flaubert
* Henri Gervex
* Edmond de Goncourt
* Jules de Goncourt
* Louis Legrand
* Alfred Le Poittevin
* Hippolyte Taine
* Ivan Turgenjev
* Émile Zola
* Dîner Magny

 |
| Romani | 
* *Une vie*
* *Bel-Ami*
* *Pierre et Jean*
* *Mont-Oriol*
* *Fort comme la mort*
* *Notre cœur*

 |
| Zbirke priča | 
* *La Maison Tellier*
* *Mademoiselle Fifi*
* *Contes de la bécasse*
* *Clair de lune*
* *Miss Harriet*
* *Les Sœurs Rondoli*
* *Yvette*
* *Contes du jour et de la nuit*
* *Toine*
* *Monsieur Parent*
* *La Petite Roque*
* *Le Horla*
* *Le Rosier de madame Husson*
* *La Main gauche*
* *L'Inutile Beauté*
* *Le Père Milon*
* *Le Colporteur*

 |
| Novele | 
* "Boule de suif"
* "Le Horla"
* "Le Rosier de madame Husson"
* "La Parure"
* "La Rempailleuse"

 |
| Teatarski komadi | 
* *Histoire du vieux temps*
* *Une répétition*
* *Musotte*
* *La Paix du ménage*
* *À la feuille de rose, maison turque*

 |
| Putopisi | 
* *Au soleil*
* *Sur l'eau*
* *La Vie errante*

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4310252-9
* BNF: cb122230645 (podaci)

 |
Ennin
**Ennin** (圓仁 or 円仁, ***Ennin***? 793  ili 794 - 864), poznatiji u Japanu po svom posthumnom imenu **Jikaku Daishi** () bio je japanski budistički svećenik iz škole Tendai. Poticao je iz porodice Mibu () iz današnje prefekture Tochigi, a za svećenika se počeo školovati u hramu Enryaku-ji kada mu je bilo 14 godina. Godine 838. je otputovao u Kinu kako bi dodatno proučavao mandala rituale. Za vrijeme njegovog boravka je na prijestolje došao car Wuzong od Tanga, koji je 846. otpočeo velike progone budista. Zbog toga je Ennin 847. protjeran prvo u Koreju, a u Japan se vratio 854. Napisao je niz knjiga od kojih je najpoznatija *Nittō Guhō Junrei Kōki* (入唐求法巡礼行記, **Nittō Guhō Junrei Kōki**?), odnosno "Enninov dnevnik: Zapis o hodočašću u Kinu u potrazi za Zakonom". Ona predstavlja jedan od najvažnijih putopisa u historiji azijske književnosti, kao i izvor vrijednih podataka o Kini u doba kasne dinastije Tang kao i državi Silla, čijeg je znamenitog admirala Jang Bogoa osobno upoznao.

Izvori
------

1. ↑  Donald Keene u knjizi *Travelers of a Hundred Ages* navodi da se Ennin rodio 793, a ne 794.

Eksterni linkovi
----------------

***Ennin*** na Wikimedijinoj ostavi

* Retracing the steps of Ennin Arhivirano 2014-12-31 na Wayback Machine-u, a travelog of a partial retracing of Ennin's journey made in 2006, with photographs.
**Nariño** (španjolski: *Departamento de Nariño*) je jedan od 33 departmana na koji je Kolumbija administrativno 
podjeljena.

Departman je osnovan 1904.

Karakteristike
--------------

Nariño se prostire na jugozapadu zemlje, od pacifičke obale preko planina Zapadnih i Centralnih Kolumbijskih Kordiljera do porječja Amozone, pa je prosječna nadmorska visina 496 metara.
Najveći broj stanovnika živi na visoravni Túquerres-Ipiales (iznad 1,500 m) pored granice sa Ekvadorom.

Departman sa sjevera graniči sa departmanima Cauca i Putumayo, sa juga sa Republikom Ekvador i sa istoka sa Pacifičkim oceanom.

Nariño ima površinu od 31,498 km², na kojoj je 2020. živilo 1,627,589 stanovnika.

Administrativni centar departmana je grad Pasto.

Administrativna podjela
-----------------------

Departman Nariño je podjeljen na 64 općine (španjolski: *municipalities*).

Privreda
--------

Privreda Nariña bazira se na poljoprivredi (pšenica, ječam, grah i krumpir) i šumarstvu.
Banane se uzgajaju u pacifičkim nizinama i izvoze iz luke Tumaco. 
Od ruda ima sumpora na vulkanu Cumbal pored grada Ipialesa. 
Preko departmana od sjever prema jugu prolazi Panamerički autoput.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Nariño: Department in Colombia*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.12.2022.
2. 1 2 3  „*Nariño*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 12.12.2022.

Vanjske veze
------------

***Nariño*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobernación del Nariño* Arhivirano 2022-12-14 na Wayback Machine-u ()

| * p
* r
* u
Departmani Kolumbije |
| --- |
| Kolumbijski grb | 
Amazonas • Antioquia • Arauca • Atlantico • Bolívar • Boyacá • Caldas • Caquetá • Casanare • Cauca • Cesar • Chocó • Córdoba • Cundinamarca • Guainía • Guaviare • Huila • La Guajira • Magdalena • Meta • Nariño • Norte de Santander • Putumayo • Quindío • Risaralda • San Andrés y Providencia • Santander • Sucre, Tolima • Valle del Cauca • Vaupés • Vichada
 | Kolumbijski departmani |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |

Nariño Department
**Izbori za Senat SAD 1788. i 1789. godine** su bili prvi izbori za Senat, odnosno gornji dom Kongresa SAD. Održani su u drugoj polovici 1788. i početkom 1789. godine, nedugo nakon usvajanja i ratifikacije novog Ustava. U skladu sa njegovim odredbama, po dvojicu senatora su birale zakonodavne skupštine svake od država. Do saziva 1. Kongresa je izabrano 20 senatora iz 10 država; Država New York svoje senatore nije uspjela izabrati na vrijeme, te su oni naknadno izabrani 25. jula 1789. godine. Sjeverna Karolina, koja je ratificirala Ustav u novembru, svoja dva senatora je izabrala 27. novembra 1789. godine.

Za ove je izbore, koji su održani paralelno sa predsjedničkim izborima, bilo karakteristično da nisu postojale političke stranke. Tek nakon početka rada, senatori su se podijelili u dvije neformalne frakcije - većinsku, koja je podržavala administraciju predsjednika Washingtona, a od koje će kasnije nastati Federalistička stranka, te manjinsku, koja će biti poznata kao Antiadministracijska stranka.

Literatura
----------

* Party Division in the Senate, 1789-Present, via Senate.gov
* *The New York Civil List* compiled in 1858 (see: pg. 113 for State Senators 1788-89; pg. 114 for State Senators 1789-90; page 164 for Members of Assembly 1788-89; pg. 165 for Members of Assembly 1789-90)
* *The Documentary History of the First Federal Elections, 1788-1790*. University of Wisconsin Press. 1976. :
	+ *Volume 1: Congress, South Carolina, Pensylvania, Massachusetts, New Hampshire*. 1976.
	+ DenBoer, Gordon, ur. (1984). *Volume 2: Connecticut, Delaware, Maryland, Virginia, Georgia*.
	+ DenBoer, Gordon, ur. (1984). *Volume 3: New Jersey, New York,*.
	+ DenBoer, Gordon, ur. (1989). *Volume 4: President and Vice President, North Carolina, Rhode Island,*.
* *History of Political Parties in the State of New-York* by Jabez Delano Hammond (pages 43f)
Filijalna crkva Blažene djevice Marije
**Crkva Blažene djevice Marije u Bosanskoj Krupi** je katolička crkva, Banjalučka biskupija. 
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 6. juna 2012. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry,Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo. Nacionalni spomenik čini Nacionalni spomenik čini mjesto crkve sa vanjskim stepeništem i potpornim zidom.

Lokacija
--------

Filijalna crkva nalazi se u centru Bosanske Krupe, smještena u samom podnožju Starog grada.

Historija
---------

Izgrađena je početkom XX vijeka. Tokom 1992. godine Filijalna crkva u Bosanskoj Krupi je minirana i zapaljena, tako da su ostali sačuvani samo zidovi objekta, pristupna sptepeništa i potporni zidovi, da bi 2009. godine bila obnovljena (rehabilitirana) uz pomoć Federalnog ministarstva kulture i sporta, kantonalnih i lokalnih vlasti, Banjalučke biskupije kao i donacijom francuske humanitarne organizacije Potencijal. Novi projekat u gotskom stilu izradio je Isak Medić, dipl. ing. građevine, zasnovan na fotografijama i snimcima, a ne na originalnoj dokumentaciji. Crkva je rehabilitiran na istoj lokaciji, na temeljima porušene crkve, u istim gabaritima.

Pripada Prijedorskoj župi koja je u sastavu Banjalučke biskupije

Opis
----

Prostorno je koncipirana kao trobrodna građevina. U dispozicionom smislu ima: glavni brod (lađu), dva bočna broda, prostor svetilišta (oltar i sakristiju) i zvonik. Glavni brod je u osnovi pravougaonog oblika čije dimenzije iznose 5,00 x 5,30 m. Bočni brodovi su manjih dimenzija i njihovi vanjski zidovi se završavaju poligonalno. Sakristija i oltar imaju također geometrijski nepravilnu osnovu. Svetilište je uzdignuto u odnosu na pod lađe i bočnih brodova za 19 cm. Iz prostora oltara koji se nalazi na sjevernoj strani , omogućen je ulaz u sakristiju preko jednokrilnih drvenih vrata. Pomoćni ulaz je smješten na zapadnoj fasadi i preko njega je ostvaren ulaz u sakristiju.

Toranj zvonika je smješten na južnom dijelu dvovodnog krova glavnog broda. Osnova zvonika je kvadratna i njene dimenzije iznose cca 1,60 x 1,60 m. Zvonik je izrađen od drvene konstrukcije sa šatorastim krovom koji je porekriven bakrenim limom. Mjereno od sljemena dvovodnog krova, visina zvonika iznosi cca 2,40 m, a visina šatorastog krova do križa iznosi cca 3,60 m. Na svim stranama zvonika nalaze se identični otvori za zvono koji u gornjem dijelu imaju oblik prelomljenog luka dimenzija 0,8 x 2,3 m. Zvono težine 150 kg je naručila i dala izraditi u Italiji dobrotvorno društvo Potencijal iz Južne Francuske, koja već dugi niz godina pomaže stanovnike Bos. Krupe, bez obzira na njihovu vjersku i nacionalnu pripadnost.

Literatura
----------

Vanjski linkovi
---------------

* Zvono na crkvi

***Crkva Blažene djevice Marije u Bosanskoj Krupi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Novo zvono


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Goran Jozinović** (Zenica, 27. kolovoza 1990.), hrvatski nogometaš

Lijevi branič Hajduka debitirao je za seniorsku momčad Hajduka ušavši u igru 29. rujna 2007. protiv Šibenika na Šubićevcu sa tek navršenih 17 godina. Uzrok toga je, ipak, bio veliki broj ozlijeda igrača iz najbolje Hajdukove postave. 

Kasnije nastavlja igrati u juniorskoj momčadi nastupajući na lijevom boku, kao branič ili kao vezni igrač, pružajući vrlo obečavajuće igre. Prodajom Mirka Hrgovića dobiva više prigoda na njegov poziciji lijevog braniča, te naredne polusezone bilježi 8 nastupa za prvu momčad, pokazavši kako se na njega isplati računati i u budućnosti. 

Ipak, dolaskom Gorana Vučevića više nastupa za juniorsku i rezervnu momčad, uz samo dva ulaska u igru seniorskog tima. Trenutačni ga je trener Ante Miše istaknuo kao veliki potencijal i bitnog igrača u seniorskom kadru kluba. No ipak je otišao na posudbu u NK Zadar.

Dobitnik torcidine nagrade hajdučko srce za sezonu 2012/13.

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 8462
  | 15 |
| Kup | 0
  | 1 |
| Superkup | 0
  | 10 |
| Međunarodne | 0
  | 0 |
| Splitski podsavez | 0
  | 112 |
| **Ukupno** | **2**
 | **46** |
| Prijateljske | 3
  | 158 |
| ***Sveukupno*** | **5** | **{{{16}}}** |

Izvori
------

1. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk
Čaša čače
**Čača** (gruz. ჭაჭა, *ch'ach'a*) je gruzijska rakija od komine. Industrijski se proizvodi od grožđa bijelih sorti, a također i od voća kada se destilira u crnoj boji.

Čača je izvorno bila nusproizvod proizvodnje vina za privatnu upotrebu. I danas je u ovom obliku raširen u zemlji, a destilerija za osobnu upotrebu dio je egzistencionalnog gospodarstva. Gruzijski poljoprivrednici piju je uz vino i smokve, mandarine, naranče ili dudove. Ovu voćnu rakiju u Gruziji zovu *Araki*. U svakodnevnom se jeziku naziva i gruzijskom votkom ili votkom od grožđa, ovisno o sirovini. Nakon destilacije čača ima udio alkohola 70%, pa se stoga razrjeđuje vodom prije pijenja. Privatno destilirana čača nema fiksni udio alkohola. Čuva se najmanje šest mjeseci da sazrije.

Tradicionalno je bilo domaće piće kućne izrade Gruzijaca, ali u 19. i 20. stoljeću čača je postala industrijski proizvod. Proces proizvodnje je pročišćen, a kao sirovina koristi se samo grožđe. Neki proizvođači rakiju od komine čuvaju u starim hrastovim bačvama kako bi poboljšali okus, što znači da čača također upija malo boje. Industrijski proizvedena čačaa je blaga i blago aromatičnog okusa grožđa. Sadržaj alkohola joj je 45%. Obično se puni u staklene boce od 0,5 litre, neki proizvođači imaju vlastiti dizajn boca.

Čača se obično pije čista, po mogućnosti ledeno hladna i poslužuje se s limunovom korom. Međutim, može se koristiti i za koktele. U ruralnim područjima Gruzije uobičajeno je popiti čašicu ujutro, posebno po hladnom vremenu. U zapadnim predjelima zemlje često se pije uz slastice. U istočnoj Gruziji se konzumira prije slanih jela.

Izvori
------

* Focus.de, In Georgien sprudelt Schnaps aus Brunnen, na njemačkom jeziku, pristupljeno 8. svibnja 2021. Arhivirano 2021-05-09 na Wayback Machine-u
* Gromyko A.A. Staljin na konferencijama, na ruskom jeziku, pristupljeno 8. svibnja 2021.