recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Za ostala značenja, v. Toyota (razvrstavanje).*

**Tojota Motorna Korporacija** (*Toyota Motor Corporation* - *TMC*), na japanskom: トヨタ自動車株式会社; *Toyota Jidōsha Kabushikigaisha*, je japanski proizvođač automobila, baziran u gradu Tojota, koji pruža finansijske usluge i učestvuje u ostalim granama biznisa. Proizvodi vozila pod imenima Tojota, Hino, Scion i Leksus, i poseduje veći deo Dajhacua. Kompanijini Tojota automobili se poštuju zbog svoje izdržljivosti i pouzdanosti.

Formula 1
---------

Od 2002. godine pa do 2009. godine Toyota je nastupala u Formuli 1. Momčad se zvala Panasonic Toyota Racing.

Trkaći automobili s hibridnim pogonom
-------------------------------------

Toyota je ušla u povijest kao prvi proizvođač automobila koji je pobijedio na utrci sa trkaćim automobilom na hibridni pogon. Pobjedu su ostvralili u Tokashi na 24-satnoj utrci sa Supra HV-R hybrid GT trkaćim automobilom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Toyota Motor Corporation Global Website
2. ↑

Vanjske veze
------------

***Toyota*** na Wikimedijinoj ostavi

* Toyota Hrvatska
* Službena stranica Toyota F1 tima
**Tuđice** su riječi koje se nisu prilagodile srpskohrvatskom jeziku barem jednom svojom značajkom. Prije je pojam tuđice bio istovjetan pojmu posuđenice, no danas postoji jasna razlika.

Vrste tuđica
------------

* Tuđice koje se ne uklapaju zbog netipičnih suglasničkih skupova (*bl, kl, kt, jl, ft, jn, jm, jn...*)

- *ansambl, bicikl, džingl, subjekt, objekt, projekt...*
* Tuđice koje se ne uklapaju zbog nekih netipičnih hijata (samoglasničkih skupova) (*ai, ei*)

* Tuđice koje se ne uklapaju zbog završnih samoglasničkih skupova (hijat ili zijev):

- anglizam *šou* zadržava skup *ou* što nije u skladu sa sklonidbom ostalih srpskohrvatskih imenica gdje se često provodi neka glasovna promjena (primjerice - vokalizacija - N orao, G orla...)
* Tuđice koje u izvornome obliku imaju naglašen posljednji slog, što je u suprotnosti s pravilima o raspodjeli naglasaka u srpskohrvatskom jeziku. Takve tuđice zadržavaju svoj završni hijat, a naglasak se pomiče za jedno mjesto unatrag:

- galicizmi - *bìfē, bìstrō, kàrē, mènī* (G bifèa, bistròa, karèa, menìja)

Strane riječi
-------------

Treba razlikovati tuđice od stranih riječi koje uopće nisu prilagođene srpskohrvatskom jeziku. One se obično navode u kurzivu i ističu od ostalog teksta, primjerice:

* Bila je to *quid pro quo* situacija.
* On je spomenuo *reality show*.
* Izvršili su *coup d'état*.
**Vijenac** (ijek.) ili **venac** (ek.), odn. **korniš** (od franc. *corniche* < tal. *cornice*: okvir, prema lat. *cornix* < grč. κόραξ: gavran), u arhitekturi, horizontalna istaka na zidu, koja pokriva (sakriva) stropne grede. Vijenac pored dekorativne ima i praktičnu funkciju, jer čuva drvene grede od oborina.

Pored tog vijenac se zove i svaka ostala horizontalna istaka na građevini, kao što su istake iznad vrata, prozora, a *karniša* se zove i nosač zavjesa, koji stoji iznad prozora ili vrata.

Historija
---------

Kod klasičnih grčkih hramova vijenac je bio najviši element trabeacije koja se sastoji (od vrha do dna) od vijenca, friza (sastavljenog od nanizanih triglifa i metopa) i arhitrava.

Taj način pokrivanja krovnih greda, Rimljani su preuzeli od Grka, i proširili njegovu primjenu na sve stropne grede, na višekatnim građevinama, jer Grci takve nisu gradili. 

Vijenci su bili osobito popularan arhitektonski element za renesanse, u kasnijim stilskim razdobljima se više nisu klesali od kamena, već izvodili od žbuke

Vijenci se upotrebljavaju i danas, iako sve manje a najčešće kod krova, da pokriju krovne grede.

Vidi još
--------

* atika
* krov

Galerija slika
--------------

* Vijenac klasičnog grčkog hramaVijenac klasičnog grčkog hrama
* Krovni vijenac na hramu Maison Carrée u NîmesuKrovni vijenac na hramu Maison Carrée u Nîmesu
* Fasada Palazzo Rucellai iz Firence primjer upotrebe vijenacaFasada Palazzo Rucellai iz Firence primjer upotrebe vijenaca
* Veliki krovni vijenac na zgradi u Wheelingu Zapadna VirginiaVeliki krovni vijenac na zgradi u Wheelingu Zapadna Virginia

Izvori
------

1. ↑  „*cornice*" (engleski). Merriam-Webster. Pristupljeno 02. 06. 2013.
2. 1 2 3  „*cornice*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 02. 06. 2013.
3. ↑  „*kòrniš*" (hrvatski). Novi Liber. Pristupljeno 02. 06. 2013.

Vanjske veze
------------

***Vijenac (arhitektura)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *cornice* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
protivcar Pescenije Niger predstavljen kao car.
**Pescenije Niger** (rođen oko 140, poginuo 194. godine) bio je rimski uzurpator. Svoje uporište imao je na istoku Carstva od 193. do 194. godine. Kognomen Niger, što znači *crni*, kontrastirao je kognomenu njegovog rivala Albina, što znači beli. Albin je takođe, kao i Niger, tokom 193. i 194. godine, pokušavao da dođe na presto cara, što je na kraju uspelo Septimiju Severu. 

Niger je bio upravnik provincije Sirije. Nakon ubistva Pertinaksa i kada je Didije Julijan praktično kupio carski položaj, Negera su za cara su izvikale njegove trupe. Niger je uspostavio kontrolu nad Egiptom, kao i podršku provincije Azije. Iako su ove zemlje donosile velike prihode, jedan drugi odmetnuti vojskovođa, Septimije Sever je na kraju uspeo da postane car, osvojivši prvi Rim. Konačno, Niger je pretpeo poraz od Septimija Severa u bici kod Kizika i bici kod Nikeje 193. godine. Konačni poraz Pescenije Niger je doživeo u bici kod Isa naredne, 194. godine. Posle ovog poraza Niger je pokušao da se povuče u Antiohiju, ali je bio ubijen dok je spremao bekstvo kod Parćana.

{{Lifetime|140|194|Pescenije Niger]]
**Gaj Avidije Kasije** (*Gaius Avidius Cassius*, cca. 130 - jul 175) bio je rimski vojskovođa i velikodostojnik, poznat kao jedini uzurpator u periodu Pet dobrih careva. 

Rodio se u Kirosu u Siriji kao sin Gaja Avidija Heliodora, proslavljenog oratora i guvernera Egipta. Preko čukunbake Junije Lepide bio je direktni potomak prvog cara Augusta.

Istakao se u službi cara Marka Aurelija, kome je bio osobni prijatelj. Kao komandant III galske legije je sudjelovao u ratu protiv Parta, prilikom čega je zauzeo Seleukiju i Ktesifon, odnosno dopro sve do Medije. Godine 160. je služio kao *suffect* konzul, od 161. do 163. kao guverner Sirije, da bi 166. bio imenovan za guvernera Egipta.

Na tom mjestu su ga mjestu godine 175. zatekle vijesti da je Marko Aurelije, koji je u to vrijeme vodio pohod protiv Markomana, bolestan, odnosno lažne vijesti o tome da je umro. Historičari špekuliraju kako je njih namjerno širila Markova supruga Faustina kako bi osigurala da Kasije odmah preuzme vlast i tako zaštiti svog 13-godišnjeg sina Komoda. Kasije se 3. maja proglasio carem, a tu je titulu nastavio koristiti čak i nakon što je doznao da je Marko Aurelije živ.

Marko Aurelije je ispočetka nastojao sakriti vijesti o pobuni od svojih trupa, a kada je to postalo nemoguće, Senat je Kasija proglasio narodnim neprijateljem. Marko Aurelije je poslije javno izrazio želju da se Kasije uhvati živ, odnosno nadu da neće izvršiti samoubistvo, kako bi mogao iskazati milost svom nekadašnjem prijatelju. 

Kasije se - iako je kao guverner Egipta raspolagao sa strateškim resursima žita nužnog za prehranu Rima - ubrzo našao u nepovoljnom položaju, jer je Marcije Ver, guverner Kapadokije, iskazao odanost caru, a njegov primjer ubrzo slijedili i drugi guverneri i važniji komandanti. Svijest o tome je doprla i do Kasijevih pristaša, te je on ubijen od vlastitog centuriona. Kasijeva glava je poslana Marku Aureliju u Rim; on ju je, zgađen, odbio pogledati te umjesto toga naredio da se sahrani.

Bio je oženjen za Volusija Vetiju ili Volusiju Mecijanu s kojom je imao četvoro djece.

Vanjske veze
------------

* Relief at Ephesus, including a possible rendering of Avidius Cassius, now headless (third photo on page) (`en`)
Koordinate: 41° 59′ 58" SGŠ, 22° 37′ 13" IGD

**Todorovci** (mak. *Todorovci*) su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Todorovci su u sastavu opštine Makedonska Kamenica.

Prirodni uslovi
---------------

Todorovci su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Delčeva, naselje je udaljeno 20 kilometara zapadno.

Naselje Todorovci se nalazi u istorijskoj oblasti Pijanec. Naselje se razvilo u dolini reke Bregalnice, na mestu gde ona pravi klisuru, pa je tu obrazovano veštačko Kalimansko jezero. Južno od naselja izdiže se planina Golak, a severno Osogovske planine. Nadmorska visina naselja je približno 550 metara. 

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Todorovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 235 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.MakedonskaKamenica.gov.mk Zvanična stranica opštine Makedonska Kamenica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Makedonska Kamenica |
| --- |
| **Makedonska Kamenica** • 
Dulica •
Kosevica •
Kostin Dol •
Lukovica •
Moštica •
Sasa •
Todorovci •
Cera |  |
**Trockizam** je naziv za marksističku teoriju prema tumačenju ruskog revolucionara i osnivača Crvene armije Lava Trockoga, koji je po njemu dobila ime. 

Tokom velikog terora u SSSR 1930-ih godina, "trockizam" je korišten kao zbirni naziv za svako suprotstavljanje Staljinu. Borba protiv trockizma zapravo je bila borba staljinističke birokratije protiv revolucionarnih proleterskih tradicija.

Povijest trockizma
------------------

Lav Trocki
Trocki je sebe smatrao ortodoksnim marksistom i boljševikom-lenjinistom, te je podržavao uspostavu avangardne partije radničke klase. Njegovi su se politički stavovi značajno razlikovali od staljinističkih, prije svega u inzistiranju na permanentnoj revoluciji nasuprot konceptu socijalizma u jednoj zemlji, za koga je smatrao da predstavlja odstupanje od proleterskog internacionalizma, kao i u vjerovanju da se autentična diktatura proletarijata mora temeljiti na samoemancipaciji radničke klase i masovnoj demokraciji, a nasuprot jačanju nikome odgovorne birokracije koja se razvila u SSSR-u poslije Lenjinove smrti.

Trocki, koji je za vrijeme ruske revolucije bio ideološki i lično blizak Lenjinu, igrao je važnu ulogu u tim događajima, pa se ponekad naziva "su-vođom" revolucije. Svoje viđenje službene marksističko-lenjinističke ideologije je počeo formulirati 1920-ih nakon Lenjinove smrti, ali je zbog toga došao u sukob sa drugim partijskim i revolucionarnim vođama, od kojih je najjačim postao Staljin. Ti su sukobi svoju eskalaciju dobili kada je Trocki izbačen iz KPSS, a njegovi stavovi službeno zabranjeni u SSSR-u. Trocki je otišao u egzil, ali je zahvaljujući ugledu stečenom u revoluciji i građanskom ratu zadržao dio sljedbenika, pogotovo u inozemstvu, gdje je ponekad dolazilo do raskola komunističkih partija na "pravovjerne" staljinističke i trockističke frakcije.

Potonje su se 1938. počele organizirati u Četvrtu internacionalu; u međuvremenu je raskol između trockista i staljinista dobio i svoju nasilnu komponentu. Trocki je u SSSR-u proglašen narodnim neprijateljem, a navodna "trockistička" subverzija je 1936. postala povodom za Veliku čistku, kao i krvavi obračun pro-sovjetskih vlasti španske Republike sa trockističkim revolucionarima iz stranke POUM koji će značajno pridonijeti njenom porazu u građanskom ratu. Ubistvo Lava Trockog 1940. kao i drugi svjetski rat su doveli do marginalizacije Četvrte internacionale, i njenom raspadu na nekoliko suprotstavljenih grupa.

Iako je trockizam dugo vremena bio marginaliziran, sa vremenom su se ponovno počele pojavljivati relativno značajne trockističke grupe i pokreti, prije svega krajem 1960-ih u okviru radikalnih pokreta tzv. Nove ljevice, a poslije završetka hladnog rata je trockizam kod mnogih radikalnih ljevičara preuzeo mjesto kompromitirane i odbačene komunističke ideologije sovjetskog tipa.

V. također
----------

* Radnička borba, trockistička organizacija koja djeluje u današnjoj Hrvatskoj
*Dolje boljševizam!*, njemački propagandni plakat korišten na okupiranim područjima tadašnjeg SSSR-a za vrijeme drugog svjetskog rata 1941 - 1944.
**Antisovjetizam** (ruski: ) je zajednički izraz za ideologije, grupe, pojedince koje je karakteriziralo suprotstavljanje sovjetskim režimima u državama nekadašnjeg Ruskog Carstva za vrijeme ruske revolucije i građanskog rata, odnosno kasnije stvorenoj sovjetskoj državi i njenim satelitima i saveznicima iz tzv. Istočnog bloka. Pod tim pojmom su se podrazumijevale mnogobrojne, raznolike i ponekad međusobno suprostavljene grupe i pojedinci - od reakcionarnih monarhista koji su nastojali obnoviti apsolutnu monarhiju dinastije Romanov, preko nacionalističkih pokreta u državama stvorenim nestankom Ruskog Carstva do anarhista iz redova radikalne ljevice. Pod antisovjetizmom se također mogu podrazumijevati i različite aktivnosti - od pokušaja obaranja sovjetske vlasti oružanim putem (što su bez uspjeha pokušali kontrarevolucionari u građanskom ratu i nacistička Njemačka u drugom svjetskom ratu) pa do kritike sovjetskog režima karakterističnog za sovjetske disidente 1970-ih i 1980-ih.

U samom SSSR-u je javno iskazivanje antisovjetskih stavova bilo najstrože zabranjeno i sa sobom u pravilu povlačilo teške sankcije - od pogubljenja, zatvaranja u gulage, unutarnjeg egzila i, kasnije, prisilnog smještanja u psihijatrijske bolnice.

Srodno
------

* Rusofobija
**Pohod cara Taizonga protiv Istočnih Tujuea** je predstavljao oružani sukob koji se od 629. do 630. vodio između carske Kine pod dinastijom Tang na jednoj, i Istočnog Tujue Kaganata na drugoj strani. Predstavljao je kulminaciju višedecenijskog sukoba Kine i Tujuea, pri čemu su obje strane nastojale iskoristiti razjedinjenost i građanske ratove svojih protivnika. Za vrijeme dinastije Sui Kinezi su potpirivali sukob unutar klana Ashina, vladajuće dinastije Tujuea, a što je 580-ih dovelo do podjele Kaganata na Istočni i Zapadni Tujue. Istočni Tujue je bio slabiji i podložniji, ali je ipak 610-ih djelomično uspio iskoristiti metež koji je u Kini nastao pred kraj vladavine cara Yanga, odnosno brojne ustanke, pučeve i građanske ratove koji su karakterizirali kolaps dinastije Sui; tako je čak i novoosnovana dinastija Tang bila prisiljena plaćati Istočnim Tujueima ponižavajući danak i trpiti to da Istočni Tujuei podržavaju i štite njihove suparnike. Tek kada je oko godine 626. vlast dinastije konsolidirana nakon dolaska cara Taizonga na prijestolje, stvorili su se uvjeti za oružani obračun sa Tujueima. Taizong je sklopio savez sa kanatom Xueyanto te krajem 629. poslao generala Li Jinga na područje Tujuea. Iako je Li Jing raspolagao s brojčano inferiornim snagama, vještom strategijom i smjelim prepadima je u potpunosti razbio Tujuee. Poraženi Tujuei su dovedeni na kinesku teritoriju i raseljeni po njoj. Za vrijeme kasnije vladavine cara Taizonga je bilo pokušaja da se obnovi njihova država i koristi kao tampon-zona prema drugim nomadima, ali se od njih odustalo do 650.

Napomene i reference
--------------------

* *Zizhi Tongjian*, vols. 183, 184, 185, 186, 187, 188, 189, 190, 191, 192, 193, 194, 195, 196, 197.
* *Bo Yang Edition* of the *Zizhi Tongjian*, vols. 44, 45, 46, 47.
* Bo Yang, *Outlines of the History of the Chinese* (中國人史綱), vol. 2, pp. 509-512.
* *Knjiga Tanga*, vol. 194, part 1. Arhivirano 2007-10-11 na Wayback Machine-u
* *Nova knjiga Tanga*, vol. 215, part 1. Arhivirano 2007-10-11 na Wayback Machine-u
**Sale** je grad od 137,062 stanovnikana sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Greater Manchester.

On je administrativni centar Metropolitanskog borougha Trafford.

Geografske karakteristike
-------------------------

Sale leži na južnoj obali Rijeke Mersey, udaljen oko 8.4 km jugozapadno od centra Manchestera, svega 3 km južno od Stretforda i 4 km sjeveroistočno od Altrinchama.

Historija
---------

Sale je saksonsko naselje koje je tokom 12. vijeka izraslo u gradić.

Do 17. vijeka Sale je bio trgovište poljoprivrednog kraja poznat po tkanju tkanina za kolane za sedla, od lana i konoplje koje su uzgajane u okolici.

Nakon prokapanja Kanala Bridgewater 1765. Sale je doživio industrijsku revoluciju jer mu je on olakšao transport robe.

Nakon dolaska željezice 1849. Sale je postao predgrađe Manchestera koji se bogatio na pamuku.

U gradu je živio i umro James Joule (1818.-1889.) fizičar poznat po Jouleovom zakonu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: North West England" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 04. 2017.
2. 1 2 3 4  „History" (engleski). Sale Community Web. Pristupljeno 16.04. 2017.

Vanjske veze
------------

***Sale, Greater Manchester*** na Wikimedijinoj ostavi

* Sale Community Web (`en`)
Ponikve
**Ponikve** su naselje u općini Ston na poluotoku Pelješcu. Dijelovi naselja su Metohija, Sparagovići i Boljenovići. Poznato je po vinogradima i maslinicima. Iz Ponikava je istoimeni nogometni klub osnovan 1979. koji se natječe u 2. ŽNL Dubrovačko-neretvanske. Njemačka tvrtka wpd odlučila se graditi vjetroelektranu snage 34 megavata u brdu poviše Ponikava. Ravnatelj vjetroelektrane Ponikve Andreas Chollet i veleposlanik Njemačke u Republici Hrvatskoj Hans Peter Annen 17. svibnja 2013. svečano su otvorili vjetroelektranu u Ponikvama. Vrijednost projekta, čiji je investitor njemačka tvrtka WPD, iznosi 43 000 000 eura, a 16 vjetrenjača opskrbljivat će 23 000 kućanstava. Gradnja je započeta u lipnju 2011. a dovršena u listopadu 2012. godine.  Ponikve imaju oko 350 stanovnika, mahom Hrvata rimokatolika.

Izvori
------

1. ↑  www.ston.hr Arhivirano 2014-01-11 na Wayback Machine-u, "Ponikve"
2. ↑  www.slobodnadalmacija.hr Arhivirano 2014-01-11 na Wayback Machine-u, "Vjetroelektrana Ponikve - projekt vrijedan 345 milijuna kuna, "objavljeno 16. srpnja 2012. pristupljeno 11. siječnja 2014.
3. ↑  dubrovacki.hr, "Otvorena vjetroelektrana u Ponikvama: Opskrbljivat će 23 tisuće kućanstava", objavljeno 17. svibnja 2013. pristupljeno 11. siječnja 2014.
**Barton-upon-Humber** je grad od 11,505 stanovnika na istoku Engleske u grofoviji Lincolnshire.

Geografske karakteristike
-------------------------

Barton-upon-Humber leži na južnoj obali Estuarija Humber, pored Mosta preko Humbera, udaljen dvanaestak km zapadno od Kingston upon Hulla, 22 km od Scunthorpea i oko 35 km od Grimsbya.

Administrativno podpada pod Unitarnu jedinicu North Lincolnshire.

Historija
---------

Postoje arheološki nalazi (ostatci groblja) da je na tlu današnjeg grada postojalo starije anglosaksonsko naselje, u kom su se nakon 400. naseli Rimljani. Barton je dokumentiran u Domesday Booku 1086. kao mjesto od 1000 stanovnika, s crkvom, tržnicom, dva mlina i trajektom preko Humbera. Što je dokazuje da je bio važan grad sjevernogom Lincolnshira.

Za ranog za srednjeg vijeka, pored starijeg naselja kod luke zvanog *Soutergate*, izraslo je novo naselje *Newport*. Ta dva naselja odlučila su se povezati, pa je izgrađena ulica Catherine koja ih je povezala. Jedinstveni Barton postao je važna i velika luka i bogat grad, koji je 1359. osigurao kralju Edwardu III 8 brodova i 121 vojnika za njegovu invaziju na Francusku. Nakon tog prosperitetnog srednjovjekovnog razdoblja, Barton je počeo zaostajati za nedalekim Kingston upon Hullom.

Grad je doživio velike promjene između 1793. i 1796. kada su podignute nove ceste, i procvjetala industrija cigle i crijepa. Za Viktorijanskog doba do Bartona je 1849. stigla željeznica, pa je do 1856. imao12 gostionica, 6 pivnica uz brojne trgovine i industrijska poduzeća.

U prvoj polovici prošlog vijeka Barton se suočio sa brojnim zatvaranjima lokalnih tvornica. Odkad je sagrađen Most preko Humbera Barton više nije industrijski grad već stambeno predgrađe Kingston upon Hulla, Scunthorpea i Grimsbya. Većina kuća u historijskoj jezgri oko crkve sv. Petra je iz 18. ili početka 19. vijeka.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: Yorkshire and the Humber" (engleski). City population. Pristupljeno 06. 05. 2017.
2. ↑  „*Tourist Information*" (engleski). Inbarton. Arhivirano iz originala na datum 2019-01-04. Pristupljeno 06. 05. 2017.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*The History of Barton upon Humber*" (engleski). Inbarton. Arhivirano iz originala na datum 2019-01-04. Pristupljeno 06. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Barton-upon-Humber*** na Wikimedijinoj ostavi

* Barton upon Humber Tourism (`en`)
| Osobni podaci |
| --- |
| IME | Amirtej |
| ALTERNATIVNA IMENA | Amenirdisu; Amyrtaios od Saisa, grčki Ἀμύρταῖος Σαΐτης |
| KRATAK OPIS |  |
| DATUM ROĐENJA | {{{Datum rođenja}}} |
| MJESTO ROĐENJA | Drevni Egipat |
| VRIJEME SMRTI |  |
| MJESTO SMRTI | Drevni Egipat |

**Amirtej** (poznat i kao **Amirtej II** ili **Amenirdisu**) iz Saisa je bio egipatski kralj, osnivač i jedini vladar Dvadeset osme dinastije Egipta. Vjeruje se da je bio u dalekom srodstvu s Dvadeset šestom dinastijom Egipta. Najpoznatiji je po tome što je digao uspješni ustanak kojim iz Egipta po prvi put istjerani Perzijanci 404. pne. Godine 399. pne. ga je u bitci porazio egipatski velmoža Neferit I od Mendesa i dao pogubiti.

Vjeruje se kako je Amirtej unuk istoimenog egipatskog velmože Amirteja od Saisa, koji je za vrijeme grčko-perzijskih ratova sredinom 5. vijeka pne. zajedno s princom Inarom i uz pomoć atenske ekspedicije bezuspješno pokušao istjerati Perzijance.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Darije II** | **Faraon Egipta** | Slijedi:**Neferit I** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 5748160606847016300009
* GND: 1093584262

 |
*Za ostala značenja, v. Salvatore Giuliano (razvrstavanje).*

**Salvatore Giuliano** (16. novembar 1922 – 5. jul 1950) bio je sicilijanski kriminalac koji je djelovao pred kraj i u prvim godinama Drugog svjetskog rata i postao slavan zbog reputacije "sicilijanskog Robina Hooda", odnosno romantičnog imidža posljednjeg velikog odmetničkog vođe u historiji Evrope. 

Karijeru je započeo nedugo nakon savezničke invazije Sicilije, koja je izazvala politički kaos na otoku, naglo osiromašenje stanovništva kao i obnovu aktivnosti mafije sa kojom će Giuliano do kraja života imati složen i ambivalentni odnos. Kao mladi trgovac se u novembru 1943. posvađao s nekoliko korumpiranih policajaca koji su mu pokušali iznuditi novac, te jednog od njih ubio i odmetnuo se u planine. Tamo je brzo stekao veliki broj sljedbenika, a kasnije i široku mrežu jataka, a što se dijelom tumačilo njegovim karizmatskim izgledom, ali i sklonošću da pljačka samo bogate, a siromašnima daje dio plijena. Nedugo iza rata Giuliano je neko vrijeme koketirao sa separatističkom strankom Movimento Indipendentista Siciliano (Pokret za nezavisnost Sicilije) te je stekao čin pukovnika u njenim paravojnim formacijama. Reputaciju mu je, međutim, ozbiljno narušio masakr kod Portella della Ginestre 1947. godine prilikom koga su članovi njegove bande ubili nekoliko učesnika lokalne prvomajske proslave, navodno za račun lokalnih desničarskih političara. Tri godine kasnije Giuliana je mučki ubio njegov najbolji prijatelj i pomoćnik Aspanu Pisciotta koji se nedugo potom predao policiji prije nego što će nekoliko godina kasnije sam postati žrtvom nikada razjašnjenog trovanja.

Zbog okolnosti u kojima je umro, Giuliano je postao predmetom brojnih urbanih legendi i teorija zavjere, koje ga obično vezuju uz vodeće ličnosti iz ranih dana Prve republike. Ostavio je značajan trag i na italijansku popularnu kulturu. Godine 1962. je italijanski režiser Francesco Rossi o njemu snimio film *Salvatore Giuliano*. Godine 1984. je američki književnik Mario Puzo o njemu napisao roman pod naslovom *The Sicilian*, koji je 1987. poslužio kao podloga za istoimeni film gdje je njegov lik tumačio Christopher Lambert.

Vanjske veze
------------

* Blog di Giuseppe Casarrubea (`it`)
* The Life and Times of the Sicilian Robin Hood-Crime Library Arhivirano 2006-07-09 na Wayback Machine-u
* The Giuliano Project
**Argo** ili **argot** je specifična forma diferenciranja jezika, odnosno govora društvenih grupa.

Definicija
----------

Argo predstavlja specijalan govor, stvoren i korišćen od strane izvesnih društvenih grupa, sa ciljem da se iz procesa komunikacije isključe druge društvene grupe, pri čemu je uzajamni položaj tih društvenih grupa obično suprotan (jedne su obično društveno nadređene, a druge društveno podređene).

Sama reč «argo» koja potiče još iz 17. veka, u početku je označavala grupu golja, lupeža i prosjaka, ali se termin kasnije razvijao u drugom pravcu, tako da je sve više primenjivan samo na jezik koji su negovale ove društvene grupe. Govorilo se najpre o žargonu argoa, a zatim samo i prosto o argou.

Dobri poznavaoci jezika i govora tvrde da se argo javlja kao pojava u društvu već krajem 12. veka i početkom 13. veka. Ti su autori dokazivali njegov kriptološki (tajni, skriveni, podzemni) karakter, koji se manje ili više uspešno služi neka prestupnička (devijantna ili kriminalna) grupa, da bi skrenula pažnju sa svojih obmana, prevara, prekršaja i drugih neprihvatljivih postupaka. 

Postoje **tri glavne etape** u razvoju pojma i termina – pojave:

* prva etapa, kada se u argou vidi prvenstveno tajni jezik devijantnih grupa,
* etapa u kojoj se zapaža nastanak posebne frazeologije,
* etapa kada društvene oznake odnosno karakteristike postaju vodeća i najizrazitija odlika argoa.

Danas, je međutim, uobičajeno da se govori o više vrsta argoa: o argou kasarne, tipografskom argou, pozorišnom, tehničkom, sportskom i o argou različitih drugih zanata i profesija.
**Sankt Gotthard** (njemački: *Gotthardpass*, talijanski: *Passo del San Gottardo*) je planinski prijevoj u Lepontinskim Alpama na jugu Švicarske.

Historija i karakteristike
--------------------------

Sankt Gotthard je danas važan za željeznički i automobilski promet između Centralne Evrope i Italije. 
Prijevoj se nalazi na nadmorskoj visini od 2108 metara, a cesta preko njega duga je 26 km. Iako je prijevoj bio poznat još za rimskih vremena, nije se koristio za prelaz preko Alpa sve do početka 13. vijek. Pretpostavlja se da je prijevoj tako nazvan početkom 14. vijek, radi hospicija kog su na samom vrhu dali podići bavarske vojvode u čast svetog Gottharda, koji je u 11. vijeku bio biskup u Hildesheimu (Njemačka).

Istoimeni željeznički tunel dug 15.003 km ispod Sankt Gottharda izgrađen je od 1872 do 1880. godine, a pruga Luzern–Milano puštena je u promet 1882. Nakon tog je 1980. probijen i cestovni tunel dug 16 km. Najnoviji bazni tunel Gotthard (prokopan ispod starog) dug je 57 km i pušten je u promet 2016. godine.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*St. Gotthard Pass*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 6. 12. 2018.
2. ↑  „*Gotthard Tunnel*" (engleski). Structurae. Pristupljeno 7. 12. 2018.

Vanjske veze
------------

***Sankt Gotthard (prijevoj)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *St. Gotthard Pass* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 9337147270397535700004
* LCCN: sh85116569
* GND: 4077005-9
* BNF: cb122183791 (podaci)
* HDS: 007466
* NKC: ge998561

 |
**Argo** (grčki: Ἄργος, Argos) je vjerni Odisejev lovački pas, iz Homerovog epa o Odiseju koji ga je jedini prepoznao, kad se nakon dvadeset godišnjeg lutanja, pojavio u vlastitom domu na Itaci prerušen u prosjaka.

Argo u Homerovu epu
-------------------

Susret Odiseja i vjernog Arga, je dirljivi prizor koji Gustav Schwab u svojoj skraćenoj verziji Homerova epa ovako opisuje:

*Dok su još tako među sobom razgovarali, digne jedan stari domaći pas na vratima glavu sa svog ležaja i naćuli uši. Zvao se Argo; sam ga je Odisej još nekada odhranio, prije nego je krenuo pred Troju. Nekada je pratio ljude u lov, a sada je ležao prezren u starosti, pred vratima na gnojištu, pun pasjih uši. Kad je ugledao Odiseja, kao da ga je usprkos prerušenom obličju prepoznao, spusti uši i mahne repom, ali približiti se više nije mogao od slabosti. Odisej potajno otare suzu s oka kad je to opazio, a onda sakrije svoju žalost i reče svinjaru:*

*- Ovaj pas, koji ovdje na gnoju leži, čini mi se da nije nekada bio tako loš: to se vidi po njegovu uzrastu!*

*- Dakako - odvrati Eumej - to je bio najmiliji lovački pas moga nesretnog gospodara. Onda si ga trebao vidjeti u šumskim dolinama, kako je kroz grmlje živo tragao za divljači! Ali sada, otkako mu je gospodara nestalo, leži ovdje prezren, a djevojke mu ne daju ni potrebne hrane!*

*S tim riječima uđe svinjar u palaču, a pas pošto je nakon dvadeset godina opet vidio svog gospodara, spusti glavu i ugine*.

Etimologija
-----------

**Argos** (αργος) na grčkom znači *blistav*, "sjajan".

Kuriozitet
----------

* Ono što je gotovo nevjerojatno je činjenica o Argovim godinama, dakle po Homeru bi to bilo najmanje 21, ali i to bi bilo malo jer je on bio Odisejev pas ljubimac koji ga je vjerno pratio u lovu, dakle prije bi bilo da je imao 23, ako ne i više godina. Ne zaboravite da je Schliemann na osnovu pomnog pručavanja Homerova epa - pronašao i iskopao Troju, - što bi značilo da je Homer ipak vjerno prenosio događaje. Kad se zna da je najstariji živući pas u moderna vremena **Pusuke** iz Japana (uz punu njegu i moderni medicinski tretman) doživio 26 godina i 9 mjeseci, zvuči nevjerojatno da je Argu uspjelo živjeti toliko dugo prije 3 500 godina, u neolitskim uvjetima.

Izvori
------

1. 1 2  Gustav Schwab (1984.) (hrvatskosrpski). *Najljepše priče klasične starine III.*. Grafički zavod Hrvatske, Zagreb. str. 615 - 616. Pristupljeno 19. 02. 2012.
2. ↑  Kelly, Tara. „Pusuke, World's Oldest Dog, Dies In Japan At Age 26". *Huffington Post*. Pristupljeno 20. 02. 2012.

Vanjske veze
------------

* Homer: Odiseja (`en`)
*Za ostale upotrebe, v. Autolik (razvrstavanje).*
**Autolik** (starogrčki: ) bio je, u grčkoj mitologiji, sin Hermesa i Hione te otac Odisejeve majke Antikleje. U izvorima mu se kao otac spominje i Dedalion, a kao majka Filonida ili Telauga.

Mitologija
----------

Hermes, Autolikov otac, podario je sinu moć da može krasti a da ne bude uhvaćen, kao i moć da se preobražava u različita obličja. Autolik je Amintoru ukrao kacigu koju će kasnije Odisej nositi u trojanskom ratu. Kad je Sizif došao kod Autolika da traži svoju stoku, zaveo je njegovu kćerku Antikleju ili mu je, prema drugima, sam Autolik priveo svoju kćer, i to pred njeno venčanje s Laertom. Autolikov sin Esim i unuk Sinon smatrani su oličenjima mudrosti i domišljatosti.

Prema kasnijem predanju, Autolikova je supruga bila Neera. Živeo je na gori Parnasu i bio poznat po svom lukavstvu i kletvama. Jednom prilikom, kad je kao gost došao na Itaku, dojilja mu je na kolena položila njegovog tek rođenog unuka i on mu je dao ime Odisej. Kasnije je Odiseja, dok je bio kod Autolika u poseti i učestvovao u lovu na Parnasu, ranio jedan vepar, i upravo je po toj ožiljku od te rane već ostarela dojilja prepoznala Odiseja kad se ovaj vratio iz Troje. Prema Pseudo-Apolodoru, Polimeda, majka Jasonova, bila je Autolikova kći, a isti pisac za Autolika kaže da je bio Heraklov učitelj rvanja, kao i jedan od učesnika u pohodu Argonauta. Tu je možda došlo do mešanja ovog Autolika s Autolikom iz Tesalije, sinom Dejmahovim.

Literatura
----------

* Schmitz, Leonhard (1867), „Autolycus",  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, **1**, Boston, pp. 8
* Srejović, Dragoslav; Cermanović-Kuzmanović, Aleksandrina (1989). *Rečnik grčke i rimske mitologije*. Beograd: Srpska književna zadruga.

Vanjske veze
------------

* Myth Index - Autolycus Arhivirano 2010-09-29 na Wayback Machine-u
**Trg sv. Petra** (talijanski *Piazza San Pietro*) je veliki barokni trg u Rimu, ispred Bazilike sv. Petra, na granici Italije i Vatikana. 

Na trgu svake nedjelje papa sa svog prozora na Bazilici pozdravlja okupljene vjernike i dodjeljuje im blagoslov.

Historija
---------

Trg je podignut između 1656. i 1667. po nacrtima Gian Lorenza Berninia.
To je elipsa dimenzija 198 × 148 metara okružena sa ukupno 284 dorska stupa u 4 reda.

U samom centru se nalazi obelisk i dvije fontane. Elipsa je sa zapadne strane otvorena prema fasadi Bazilike sv. Petra, a sa istočne prema bulevaru Via della Conciliazione, po kom se može doći do trga.

Kolonade daju trgu izgled antičkog teatra, njihov trijem služi kao izvrsno sjenilo za velikih vrućina, i zaklon od kiše. Unutar njih nalaze se skulpture 140 svetaca i martira, koje su isklesali rimski skulptori tokom 17 i 18. vijeka.

Obelisk je iz Egipta u Rim donio 37. car Kaligula, dugo je stajao južno od Bazilike, a onda ga je po nalogu pape Siksta V 1586 arhitekt Domenico Fontana premjestio na to mjesto.

Trg se nalazi sa zapadne strane rijeke Tiber, nedaleko od Anđeoske tvrđave.

Izvori
------

1. ↑   „*Piazza of St. Peter's*" (engleski). GreatBuildings. Pristupljeno 31. 11. 2012.
2. 1 2   „*The Square - Piazza San Pietro*" (engleski). St Peter's Basilica. Pristupljeno 31. 11. 2012.
3. ↑   „*The 140 Saint Statues on the Colonnades*" (engleski). St Peter's Basilica. Pristupljeno 31. 11. 2012.
4. ↑   „*The Obelisk*" (engleski). St Peter's Basilica. Pristupljeno 31. 11. 2012.

Vanjske veze
------------

***Trg sv. Petra*** na Wikimedijinoj ostavi

* Piazza of St. Peter's (`en`)
* *St. Peter's Square & Area*  na portalu St Peter's Basilica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 304911379
* LCCN: sh85101910
* GND: 4192056-9

 |
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Plovnost** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |

  

Brodovi na Savi, jednoj od najplovnijih rijeka Balkana i Evrope. 
Vodena tijela, kao što su rijeke, jezera, ili kanali, su **plovna** ako su dovoljno duboka, široka i mirna, te bez prepreka poput stijena, drveća i niskih mostova, kako bi razna plovila (npr. brodovi i čamci) mogla sigurno proći.

Mostovi izgrađeni preko plovnih putova moraju imati dovoljan razmak i visinu iznad riječnog toka. Velika brzina protoka vode može učiniti rijeku neplovnom zbog opasnosti od sudara brodova.

Vode mogu biti neplovne i zbog leda, osobito zimi ili u planinskim područjima.

Plovnost takođe zavisi od konteksta: mala rijeka može biti plovna manjim plovilima kao što su motorni čamac, kanu ili kajak, ali po njima ne može ploviti teretni brod, putnički kruzer, ili monitor riječne flotile.

Plitke rijeke mogu se učiniti plovnima postavljanjem prevodnica koje reguliraju protok i povećavaju uzvodnu razinu vode, ili jaružanjem, kojim se produbljuje i proširuje dijelove riječnog korita.

Izvori
------

* 
* 
* 
* 
* Arhivirano 2023-01-30 na Wayback Machine-u
|  Argostoli  Αργοστόλι |
| --- |
| Periferija(*περιφέρεια*) | Jonska ostrva |
| Prefektura(*νομός*) | Kefalonija i Itaka |
| Geografske koordinate | 38°11' S, 20°29' I |
| Nadmorska Visina | 0-10 m |
| Stanovništvo | 12.589 ([[2001]]) |
| Površina | 157,67 km² |
| Gustina naseljenosti | 80/km² |
| Poštanski fah | 281 00 |
| Oblasna oznaka | 26710 |
| Auto oznaka | ΚΕ |

Argostoli na karti Grčke  
ArgostoliArgostoliArgostoli na karti Grčke
**Argostoli** (gr: Αργοστόλι, - *Argostoli*) je grad u zapadnoj Grčkoj i upravno središte prefekture Kefalonija i Itaka u okviru periferije Jonska ostrva. Grad je i najveće i najvažnije naselje ostrva Kefalonija.

Pogleda na grad sa mora
Spomenik Britancima

Prirodni uslovi
---------------

Grad Argostoli se nalazi na zapadoj obali ostrva Kefalonija, na obali najvećeg ostrvskog zaliva. Naspram njega nalazi se drugo po važnosti mesto na ostrvu, Liksuri. Iza grada uzdižu se planine, većim delom gole i obešumljene.

Klima u Argostoliju je sredozemna sa toplim i suvim letima i balgim i kišovitim zimama.

Istorija
--------

Iako je Argostoli mlad grad, područje grada je oduvek bilo naseljeno. Najstariji arheološki su iz vremena praistorije. U vreme stare Grčke Kefalonija je bila jedan od polisa. U 2 veku pne. ono je palo pod starorimsku vlast.

Argostoli postaje značajno mesto posle prebacivanja prestonice ostrva iz mesta Kastro 1757. g. Početkom 18. veka grad potapada pod vlast Britanaca, koji ga znatno unapređuju - podiže se nova luka, začinje se mesna industrija. Tek 1864. g. grad pripada savremenoj Grčkoj. Tokom Drugog svetskog rata grad je teško stradao u nemačkom bombardovanju 1943. g. Deset godina kasnije grad je zadesio zemljotres, tako da je dans veoma malo ostalo od starog Argostolija.

Stanovništvo
------------

Argostoli danas ima oko 15.000 stanovnika u gradu i okolini. Stanovništvo su uglavnom etnički Grci, mada ima i doseljenika (turista i radnika u turističkoj privredi). Kretanje stanovništva po poslednjim popisima bilo je sledeće:

* 1981. g. grad 7.164 st. opština -
* 1991. g. grad 6.815 st. opština.. 9.918 st.
* 2001. g. grad 9.522 st. opština 12.589 st.

Privreda
--------

Argostoli je danas pravi turistički grad. Nedostatak starog gradskog jezgra Argostoli je zamenio brojnim pogodnostima savremenog turizma.

Vidi još
--------

* Prefektura Kefalonija i Itaka
* Kefalonija
* Jonski otoci

Vanjske veze
------------

***Argostoli*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.argostoli.gr/ - Zvanična strana grada na grčkom i engleskom jeziku

| * p
* r
* u
Glavni gradovi grčkih prefektura |
| --- |
| Agios Nikolaos • Aleksandropoli • Amfisa • Argostoli • Arta • Atena • Halkida • Kanija • Hios • Krf • Korint • Drama • Edesa • Eleusina • Ermopolis • Florina • Grevena • Iraklion • Igumenica • Janjina • Kalamata • Kardica • Karpenisi • Kastorija • Katerini • Kavala • Kilkis • Komotini • Kozani • Lamija • Larisa • Lefkada • Livadija • Mesolongi • Mitilene • Nafplio • Palini • Patras • Pirej • Poligiros • Preveza • Pirgos • Retimno • Rodos • Seres • Sparta • Solun • Trikala • Tripoli • Vati • Verija • Volos • Ksanti • Zakintos |  |
**Robert Baća** (Zagreb, 19. rujna 1949. - 7. kolovoza 2019.), hrvatski kipar i slikar. 

Diplomirao na Akademiji u Zagrebu 1974. u klasi Ivana Sabolića. Bio je suradnik Majstorske radionice Antuna Augustinčića. Bavi se skulpturom i keramikom nefigurativnih oblika, asocijativnih značenja i naglašenih volumena (*Drvo*, 1971; *Šuma*, 1975). Radi umnoženu sitnu plastiku, multiple i porculanske objekte u boji. Samostalno izlagao u Zagrebu, Samoboru, Sesvetama, Sisku, Zürichu i Lichtensteinu.

Životopis
---------

Robert Baća rođen je 19. rujna 1949. u Zagrebu. 1967. prvi put izlaže na zajedničkoj izložbi u Školi primjenjene umjetnosti u Zagrebu. Školu primjenjene umjetnosti, odjel keramičkih tehnika, u klasi prof. Slavka Barlovića završava 1969. a 1974. diplomira kiparstvo na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu u klasi prof. Ivana Sabolića. Iste godine postaje članom Hrvatskog društva likovnih umjetnika u Zagrebu. 1976. postaje članom Udruženja likovnih umjetnika primjenjenih umjetnosti Hrvatske i Zajednice umjetnika Hrvatske te od tada živi i djeluje kao samostalni, profesionalni likovni umjetnik. 1978. završio je postdiplomski studij kiparstva u Majstorskoj radionici prof. Antuna Augustinčića u Zagrebu. Predstavio se prvom samostalnom izložbom u Zagrebu. 1985. Muzej za umjetnost i obrt u Zagrebu otkupljuje mu tri skulpture u tehnici porculana za svoj fundus. 1995. Robert Baća je uvršten u Enciklopediju hrvatske umjetnosti.

Ciklusi
-------

* 1975-1985. - Radovi u drvetu - kompatibilni objekti
* 1985-1990. - Radovi u porculanu i terracoti (multipli)
* 1990-1996. - Terracota i porculan - serija "Glave"
* 1996-2005. - Skulpture i slike - serija "Otoci"
* 2005-danas - Slike - serija "Vlaćice"

Nagrade i priznanja
-------------------

* 1979. - **Rovinj**, Diploma likovne kolonije.
* 1985. - **Zagreb**, Otkup za Muzej za umjetnost i obrt.
* 1986. - **Zagreb**, Nagrada Udruženja likovnih umjetnika primjenjenih umjetnosti Hrvatske na izložbi VI. Trienale jugoslavenske keramike, Subotica, Beograd.
* 1996. - **Zagreb**, Svjetski trienale male keramike - nagrada *Vukovar*.

Vanjske poveznice
-----------------

Robert Baća web galerija

Muzej za umjetnost i obrt

Izvori
------

* Marina Baričević: "Povijest moderne keramike u Hrvatskoj", Zagreb, 1986, str. 121;
* Marina Baričević: "Suvremena keramika u Hrvatskoj", Zagreb, 1994, str. 108-110;
* Marina Baričević: "Enciklopedija hrvatske umjetnosti", Robert Baća, Zagreb, 1995, str. 42
Samostan Gandzasar
**Armenska arhitektura** je armenski arhitektonski stil, koji ima bogatu povijest i obuhvaća gotovo tri milenija razvoja.

Armenska srednjovjekovna arhitektura, i armenske crkve, imaju nekoliko razlikovnih obilježja. Imaju jedan od prvih nacionalnih stilova gradnji crkvi.

Zajedničke značajke uključuju ove elemente:

* Kupola, podsjeća na stožac planine Ararat, zaobljena je i radijalno segmentirana.
* Vertikalni naglasak cijele strukture, visina crkve veća je od dužine.
* Pojačavanje dojma okomitosti s visokim, uskim prozorima.
* Zaobljeni svodovi.
* Materijal gradnje je gotovo isključivo kamen, najčešće vulkanski tuf ili bazalt.
* Složeni krov sastoji od fino rezane šindre od tufa.
* Freske i rezbarije, ako su prisutne oponašaju lišće vinove loze.
* Koriste se visoki lukovi.

Samostan Marmašen
Arhitektura Armenije razvijala se vjekovima i bila je pod utjecajem Irana, Bizanta i Evrope.

Najstarija arhitektura pokazuje utjecaj države Urartu. To su bile kružne građevine, s pažljivo zidanim blokovima od lokalnoga vulkanskoga kamena.

U današnjoj Armeniji postojale su grčke kolonije, čiji su hramovi uglavnom uništeni u potresima. Osim hramova, gradili su se amfiteatri i rimska kupališta. Nakon uvođenja kršćanstva 304. godine, više grčkih hramova postali su kršćanskim crkvama.

Prve kršćanske crkve imale su tetrakonhni plan poput crkve sv. Ripisme. Katedrala u Zvartnocu (643. – 661.), srušila se 930. a njeni ostaci i danas pokazuju majstorstvo zanata armenskih graditelja.

Osim hramova, grade se i svjetovne građevine za vrijeme armenskih kraljeva. Primjenjuju se arhitektonski oblici, kao što su lukovi, koji su vjekovima ispred sličnih oblika u arhitekturi Zapadne Evrope. Kasnije, Armenija ulazi u razdoblje opadanja. Učestali napadi neprijatelja, nisu pogodne za izgradnju novih hramova i palača. Graditelji samo proširuju postojeće objekte.

Od 19. vijeka, Armenija postaje pokrajina Ruskog Carstva. Slab je doprinos razvoju nacionalne kulture. Tokom tog razdoblja, nije bilo značajnih novih građevina. Iz sovjetskog razdoblja, ističe se Matenadaran, riznica starih rukopisa i knjiga.

Armenska arhitektura postoji i u mnogim zemljama, gdje živi armenska dijaspora. Primjer je armenska katedrala u Lvivu u Ukrajini.

Galerija
--------

* Crkva sv. RipismeCrkva sv. Ripisme
* Hor VirapHor Virap
* Ečmijadzinska katedralaEčmijadzinska katedrala
* SanahinSanahin
* GeghardGeghard
* NoravankNoravank
* Crkva ŠogakatCrkva Šogakat
* Armenska katedrala u LvivuArmenska katedrala u Lvivu

Izvori
------

1. ↑   Preuzeto 9. 8. 2012.
2. ↑  Armen, Garbis (1992), An Architecture of Survival, pp. 71, ISBN 0-9695988-0-8 Uneseni ISBN nije važeći. Preuzeto 9. 8. 2012.

***Armenska arhitektura*** na Wikimedijinoj ostavi
|  |
| --- |
| 
Ovaj članak je dio serije:
**Oružane snage Drevnog Rima** 800. pne. – 476. n.e. |
| **Strukturna historija** |
| Rimska vojska (*Tipovi jedinica i činovi*, *legije*, *pomoćne snage*, *Generali*, *Limitanei*, *Comitatenses*) |
| Rimska mornarica (*Flote*, *Admirali*) |
| **Historija pohoda** |
| Popis ratova i bitaka |
| Odlikovanja i kazne |
| **Tehnološka historija** |
| Vojno inženjerstvo (*castra*,*Opsadne sprave*, *Lukovi*, *Ceste/putevi*) |
| Osobna oprema |
| **Politička historija** |
| **Strategija i taktika** |
| Pješadijske taktike |
| Granice i fortifikacije (*limes*,*Hadrijanov zid*) |

**Castellum** je naziv koji su Rimljani koristili za manje, izolirano utvrđenje, a koje je obično služilo kao osmatračnica ili signalna stanica. Riječ castellum u latinskom jeziku predstavlja umanjenicu za riječ *castrum*, koja je označavala utvrđeni vojni logor. Izraz castellum je kasnije poslužio kao korijen riječi za manja utvrđenja odnosno zamkove u mnogim evropskim jezicima (uključujući i izraz "kaštel" u Hrvatskoj).

Rekonstruirana osmatračnica rimskog Limesa, između Bad Nauheima i Pfaffenwiesbacha u suvremenoj Njemačkoj.
povelja iz 1226. kojom car Fridrik II. daje status carske neposrednosti gradu Lübecku
**Carska neposrednost** (njemački: *Reichsfreiheit* ili *Reichsunmittelbarkeit*) je bila povlašteni feudalni i politički status koji su područja, kao što su carski grad, vjerski entitet, feudalne kneževine, ili manje gospodstvo mogli postići u okviru Svetog Rimskog Carstva. Reichsfrei grad, opatija ili teritorij je bio pod izravnim ovlastima Cara i Carskog Sabora (Reichstag), bez feudalnog gospodara posrednika.

Prednosti i nedostaci
---------------------

Neke dodatne prednosti mogle su uključivati pravo na prikupljanje poreza i cestarina, držanje tržnica, kovanje novca, nosenje oružja i provođenja pravnog postupka.Potonji je mogao uključivati i tzv. *Blutgericht* (ili "krvnu pravdu") kroz koju se može primijeniti smrtna kazna. Ta prava su ovisia o pravnim patenatima koje su dodjeljivali carevi.

Neki nedostaci mogli su uključivati izravnu intervenciju carskih povjerenstava, poput onih koji su se dogodili u nekoliko jugozapadnih gradova nakon Schmalkaldskog rata i potencijalo ograničavanje ili izravni gubitak prijašnih pravnih patenata. Ostali nedostaci mogu uključivati gubitak svih neposrednih prava, ako car i / ili Sabor nije mogao braniti ta prava protiv agresije izvana, kao što je to došlo u ratovima nakon francuske Revolucije i Napoleonskih ratova.Ugovor iz Lunévillea iz1801 zahtijevao je od cara da se odrekne svih zahtjeva za dijelove Svetog Rimskog Carstva s lijeve strane Rajne. Na posljednjem zasijedanju Carskog Sabora (njemački: Reichsdeputationshauptschluss) u 1802-03, koji se naziva njemačka mediatizacija, većina slobodnih carskih grada i crkvenih država izgubili su svoju carsku neposrednosti i bili su apsorbirani od strane nekoliko dinastičkiih država.

Problemi u razumijevanju Carstva
--------------------------------

Razumijevanje praktične primjenu prava neposrednosti čini povijest Svetog Rimskog Carstva osobito teškom za razumjeti, posebno među modernim povjesničarima. Čak i suvremenici kao što su Johann Wolfgang von Goethe i Johann Gottlieb Fichte i nazivali carstvo čudovišnim. povjesničari iz sredine 19. stoljeća napisali su da Carstva nije ni nešto sveto, ni rimsko, ni carstvo, a u odnosu na britansko "Carstvo", doživljavali su njemačko kao nedosežan neuspjeh koji je dosegao svoj vrhunac uspjeha u ranom srednjem vijeku i nakon toga opadao. Gotovo stoljeće nakon objavljivanja monumentalnog djela Jamesa Brycea *Sveto Rimsko Carstvo*  (1864), ovaj pogled najviše prevladavao je među povjesničarima ranog modernog razdoblja iz engleskog govornog , te pridonijela razvoju Sonderweg teorije u njemačkoj prošlosti.
Koordinate: 41° 25′ 02" SGŠ, 22° 35′ 18" IGD

**Popčevo** (mak. *Popčevo*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Popčevo je naselje u okviru opštine Strumica.

Prirodni uslovi
---------------

Popčevo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 7 kilometara zapadno.

Naselje Popčevo se nalazi u istorijskoj oblasti Plavuš. Naselje je položeno na istočnim padinama planine Plavuš, na približno 510 metara nadmorske visine. Neposredno zapadno od naselja stvoreno je veštačko jezero Vodoča.

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Popčevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 343 stanovnika. 

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.strumica.gov.mk Zvanična stranica opštine Strumica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Strumica |
| --- |
| **Strumica** • 
Banica • 
Bansko • 
Belotino • 
Veljusa • 
Vodoča • 
Gabrovo • 
Gradski Baldovci • 
Dabilje • 
Dobrejci • 
Dorlombos • 
Zleševo • 
Kosturino • 
Kukliš • 
Memešlija • 
Murtino • 
Ormanlija • 
Popčevo • 
Prosenikovo • 
Raborci • 
Rič • 
Sačevo • 
Svidovica • 
Tri Vode • 
Čepelija |  |