recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kleopatra I Sira** (grčki, *Κλεοπάτρα Σύρα*, doslovno: "Kleopatra I Sirijka", cca. 204–176. pne.) bila je kraljica helenističkog Egipta. Rođena je kao kći seleukidskog kralja Antioha III Velikog i kraljice Laodike III. Nakon što joj je porazio Egipćane u bitci kod Panijuma 198. pne. Antioh je počeo mirovne pregovore koji su 193. pne. doveli do Kleopatrinog braka s egipatskim kraljem Ptolemejem V u gradu Rafija. U trenutku braka je Kleopatra imala 10, a njen suprug 16 godina.

Kasnija dvorska propaganda u Egiptu je tvrdila kako je Antioh kao miraz Egipćanima dao sporno područje Kelesirije, na temelju čega se opravdavale egipatske teritorijalne pretenzije na to područje, ali su historičari prema tome skeptični.

Kada je došla u Aleksandriju, Kleopatra je dobila nadimakj *Sirijka*. Ptolemejidi su oko nje napravili kult davši joj titulu *Theoi Epiphaneis*. Po staroegipatskim običajima je dobila titulu *adelphe* (= sestra) Ptolemeja V. Svećenički sinod u Memfisu joj je godine 185. pne. predao sve dužnosti koje Ptolemej V dobio godine 195. pne. (na Kamen iz Rosette|kamenu iz Rosette).

Kraljevski par je imao troje djece - dva sina (Ptolemej VI i VIII) te kći (Kleopatra II). Stariji Ptolemej VI je rođen oko 186. pne. Datumi rođenja druge djece nisu poznati.

Godine 187. pne. Kleopatra I je imenovana za vezira, a njen uticaj na državne poslove se vidio i u tome što je muža nagovorila da, usprkos započetih priprema, odustane od rata protiv njenog brata Seleuka IV Filopatora. Kada je 180. pne. njen muž umro, Kleopatra je sama preuzela sve vladarske dužnosti. Na tada izdanim kovanicama se za nju koristi izraz *Thea Epiphanes* i ime navodi prije imena sina. Umrla je u aprilu ili maju 176. pne.

U popularnoj kulturi
--------------------

Kleopatra I se pojavljuje kao jedna od naslovnih protagonistica BBC-jeve TV-serije *The Cleopatras*, a u kojoj je njen lik tumačila Michelle Newell.

Napomene
--------

1. ↑  Appian, *Syriaca* 5.18

Izvori
------

* Stähelin, Kleopatra 14). In: *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft*, vol. XI 1, 1921, col. 738-740.
* Werner Huß, *Ägypten in hellenistischer Zeit* (*Egypt in Hellenistic time*). Munich 2001, p. 499; 514f.; 535; 537-540.
* Günther Hölbl, *Geschichte des Ptolemäerreichs* (*History of the Ptolemaic Empire*). Darmstadt 1994, p. 125; 127f.; 147f.; 153.


***Kleopatra I od Egipta*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Mojanci (Skoplje).*

  
Koordinate: 22° 22′ 55" SGŠ, 22° 22′ 55" IGD

**Mojanci** (mak. *Mojanci*) su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Mojanci su u sastavu opštine Kočani.

Prirodni uslovi
---------------

Mojanci su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 6 kilometara jugozapadno.

Naselje Mojanci se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje, u središnjem delu polja. Stoga je seoski atar ravničarski i dobro obrađen. Neposredno južno od naselja protiče reka Bregalnica. Nadmorska visina naselja je približno 320 metara. 

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Mojanci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 556 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.kocani.gov.mk Zvanična stranica opštine Kočani

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kočani |
| --- |
| **Kočani** • 
Bezikovo •
Beli •
Vraninci •
Glavovica •
Gornje Grače •
Gornji Podlog •
Grdovci •
Donje Grače •
Donji Podlog •
Jastrebnik •
Kostin Dol •
Leški •
Mojanci •
Nebojani •
Novo Selo •
Njivičani •
Orizari •
Pantelej •
Pašadžikovo •
Polaki •
Preseka •
Pribačevo •
Pripor •
Rajčani •
Rečani •
Trkanje •
Crvena Njiva |  |
**Hios** (grčki: Χίος) je glavni grad egejskog otoka Hios, u istočnoj Grčkoj. Grad je smješten na istočnoj obali otoka, nasuprot turskoj obali i gradu Çeşme. Hios ima 32,000 stanovnika i upravno je sjedište (i glavna luka) otoka i Prefekture Hios. 

Grad često zovu, kao i sve otočke gradove po Grčkoj, jednostavno *Chora* (što znači *grad*) ili *Kastro* (utvrda) da istaknu razliku od Hiosa, - otoka koji ima isto ime.

Historija
---------

Izvorno antičko naselje podignuto je na sjevernoj strani prirodne luke. Za vrijeme 16. vijeka, već utvrđeni grad je pojačan u tešku srednjovjekovnu utvrdu "Kastro". 

Današnji grad izrastao je iz *Kastra* (Utvrde) , u posljednjih 200 godina. Nakon katastrofalnog potresa iz 1881 godine, grad je postupno izgrađen u neoklasičnom stilu, ali danas uz obalu prevladavaju potpuno moderne građevine.
Centar grada nalazi se između utvrde i luke, tu su smještene zgrade uprave, muzeji, kao i glavna trgovačka ulica *Aplotaria*, i gradski park.

Sjeverno od grada Hiosa, nalazi se prigradsko naselje Vrondatos. Aerodrom Hios, koji služi za cijeli otok smješten je na par kilometara južno od središta grada.

Eksterni linkovi
----------------

* Službene starnice (`en`) (`el`)

| * p
* r
* u
Glavni gradovi grčkih prefektura |
| --- |
| Agios Nikolaos • Aleksandropoli • Amfisa • Argostoli • Arta • Atena • Halkida • Kanija • Hios • Krf • Korint • Drama • Edesa • Eleusina • Ermopolis • Florina • Grevena • Iraklion • Igumenica • Janjina • Kalamata • Kardica • Karpenisi • Kastorija • Katerini • Kavala • Kilkis • Komotini • Kozani • Lamija • Larisa • Lefkada • Livadija • Mesolongi • Mitilene • Nafplio • Palini • Patras • Pirej • Poligiros • Preveza • Pirgos • Retimno • Rodos • Seres • Sparta • Solun • Trikala • Tripoli • Vati • Verija • Volos • Ksanti • Zakintos |  |
**Milan Babić** (26. 2. 1956. — 5. 3. 2006.) je bivši premijer Republike Srpske Krajine.Osuđeni je ratni zločinac.

Prije raspada SFRJ Milan Babić je radio kao zubar u Kninu. Početkom 1990. se priključio srpskoj nacionalističkoj stranci SDS, a nakon prvih demokratskih izbora postao gradonačelnik Knina. Nakon toga je Babić imao ključnu ulogu u događajima koji će dovesti do eskalacije oružanih sukoba na teritoriju Hrvatske godinu dana kasnije. Godine 1995. Babić je, nakon Operacije Oluja, napustio teritorij RSK, odnosno RH.

Godine 2004. Babić je od strane Haškog suda optužen za ratne zločine počinjene tokom tih događaja. Kao jedan od prvih optuženika, priznao je krivnju te se s optužbom nagodio za manju kaznu od 13 godina zatvora. Priznavši krivnju se ispričao hrvatskom narodu te zamolio za oprost u ime svojih sunarodnjaka.

Kasnije je sudjelovao kao svjedok optužbe protiv Slobodana Miloševića. 

Dana 5. 3. 2006. pronađen je mrtav u ćeliji haškog suda, a prvi nalazi istrage su ukazali na samoubojstvo vješanjem.

Vanjske veze
------------

* ICTY - Initial Indictment of Milan Babić
* ICTY press release confirming Babić's death
* ICTY Sentencing Judgement
* Biografija Milana Babića (srpski)[*mrtav link*]
* Biografija Milana Babića (hrvatski)[*mrtav link*]
* A.Samigullina. Mislosevic's accuser commits suicide Arhivirano 2009-03-12 na Wayback Machine-u (ruski)
**Kleomen** (na grčkom, *Kλεoμενης*; ? - 322. pne.) je bio Grk rodom iz Naukratis u Drevni Egiptu koga je Aleksandar Veliki godine 331. pne. postavio za nomarha tzv. arabijske nome u Egiptu. Iako neki antički izvori navode da je Kleomen bio satrap Egipta, de iure je bio tek jedan od mnogo nomarha. Međutim, Kleomen je, dijelom i zbog toga što mu je u nadležnosti bila i izgradnja Aleksandrije, isposlovao da se porezi i nameti iz drugih noma naplaćuju preko njega, te je tako akumulirao veliko bogatstvo i uticaj. Antički izvori navode da je bio pohlepan i korumpiran, a to je čuo i sam Aleksandar, te je Kleomen morao dobru kraljevu volju kupovati obećanjem da će u Aleksandriji sagraditi spomenik Hefestionu. Kada je Aleksandar umro, vlast nad Egiptom je preuzeo Ptolemej koji je ispočetka Kleomena ostavio na položaju hiparha. Međutim, nešto kasnije ga je dao ubiti, sumnjajući da kuje zavjeru zajedno s Perdikom. Ptolemej je nakon toga došao posjed Kleomenove riznice u kojoj se nalazilo 8000 talanata zlata.

Izvori
------

* Bevan, Edwyn R.; *The House of Ptolemy*, London, (1927), ch. 1, ch. 2
* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Cleomenes" Arhivirano 2011-06-05 na Wayback Machine-u, Boston, (1867)
Koordinate: 41° 08′ 58" SGŠ, 21° 34′ 00" IGD

**Mojno** (mak. *Мојно*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Mojno pripada opštini Mogila.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Mojno je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 35 km severoistočno.

Mojno se nalazi u istočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na zapadu ravničarski, dok se na istoku izdiže Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 710 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Mojno je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 71 stanovnika.

Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Mogila

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.mogila.gov.mk Zvanična stranica opštine Mogila

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Mogila |
| --- |
| **Mogila** • 
Alinci • 
Beranci • 
Budakovo •
Vašarejca • 
Gornja Čarlija • 
Donja Čarlija • 
Dedebalci • 
Dobruševo •
Donji Srpci • 
Ivanjevci • 
Loznani • 
Mojno • 
Musinci •
Novoseljani • 
Nošpal • 
Podino • 
Puturus • 
Radobor •
Sveti Todori • 
Trap • 
Trnovci • 
Crničani |  |
**OpenSSH** je slobodna verzija SSH konekcijske alatke. Korisnici telnet-a, *rlogin*-a, i *ftp*-a često ne obraćaju pažnju činjenicu da se njihove lozinke ne šalju u kodiranom formatu preko Interneta. OpenSSH enkriptira sav saobraćaj (uključujući lozinke) da bi efektivno eliminisao nedozvoljen pristup, i slične nepoželjene interakcije. OpenSSH omogućava bezbedan „*tunneling*", metode prepoznavanja (*autentikacije*), i podržava sve verzije SSH protokola.

OpenSSH paket zamjenjuje *rlogin* i *telnet* sa *ssh* programom, *rcp* sa *scp*, i *ftp* sa *sftp*. Takođe je dostupan i *sshd* (serverska strana paketa), i druge alatke poput *ssh-add*, *ssh-agent*, *ssh-keysign*, *ssh-keyscan*, *ssh-keygen* i *sftp-server*.

OpenSSH je razvijen od strane OpenBSD projekta. Softver je nastao u zemljama koje dozvoljavaju eksport kriptografije i slobodan je za korištenje pod BSD licencom.

Postoje dva OpenSSH tima. Jedan tim se bavi striktnim OpenBSD baziranim razvojem, nastojeći da proizvede kod koji je čist, jednostavan, i siguran. Drugi tim polazi od čiste verzije koda i bavi se njenom portabilnošću.

Vidi još
--------

* OpenBSD
* OpenBGPD
* OpenNTPD
* OpenCVS

Spoljašnje veze
---------------

* Službena stranica
**Milan Dvornić** (Kozarac, (Lugarnica), 10. 11. 1947), slikar i etnograf.

Osnovnu školu pohađao u Markuševcu kraj Zagreba (1-7 razred) i Belom Manastiru (8 r.), a srednju ekonomsku i Višu ekonomsku školu u Novom Sadu, stekavši zvanje ekonomista. Radio kao bankarski službenik u Belom Manastiru od 1970. do 1997. Slikarstvom se bavi kao samouk. U svojim radovima prikazuje etnografske motive rodnog kraja, narodne običaje, graditeljstvo i nošnje baranjskih Srba, Šokaca i Mađara. Radi tehnikom ulja na platnu, tušem i olovkom. Za svoje crtačko umijeće, a naročito za dokumentarnu vrijednost slika, dobio veoma povoljne ocjene od likovnih kritičara (Bela Duranci, Mirko Hunjadi, Oto Švajcer). Samostalno izlagao u Adi (1991), Belom Manastiru (1980, 2003), Čepinu (1980), Dražu (1988), Mohaču (1978), Osijeku (1979, 2004, 2006), Subotici (1994) i Valpovu (1990), kao i na brojnim zajedničkim izložbama. Učesnik je i žiriranih izložbi: *"Bijenale jugoslovenske naive"* (Svetozarevo /Jagodina/, 1985, 1987, 1989), *"Majski susreti"* (Beograd, 1984), *"Svibanjski salon naive"* (Zagreb, 1982).

U Osijeku je 2004. godine izlagao skupa sa Sretom Balašem na izložbi Baranja u mom srcu, a 2006. samostalno na izložbi Klep, klep i šareno jaje (Etnografski motivi Baranje).

Bavi se i skupljanjem etnografske građe. Zapise narodnih običaja, priče, poslovice i vjerovanja iz Baranje objavljivao u časopisima: *"Bunjevačke i šokačke novine"* (Subotica, 1994-1995), *"Glasnik Etnografskog instituta SANU"* (Beograd), *"Raskovnik"* (Beograd, 1993-1996), *"Srpska zora"* (Knin, 1991), *"Srpski glas"* (Topusko, 1990-1991), *"Vojska Krajine"* (1993). Ilustrirao rebuse, križaljke i novinske članke te crtao slikovne zagonetke u brojnim novinama i časopisima: *"Belomanastirski srpski glasnik"*, *"Bravo-skandi"* (Beograd), *"Glas"* (Zagreb), *"Huper"* (Beograd), *"Marbo-megaukrštenica"* (Loznica), *"Minikviz"* (Beograd), *"Nedjeljni Glas Slavonije"* (Osijek), *"Neven"* (Novi Sad), *"Novosti sedam dana"* (Zagreb), *"Oglasnik"* (Osijek), *"Politika-ekspres"* (Beograd), *"Razbibriga"* (Kikinda), *"Skandifeniks"* (Rijeka), *"Skudov zvučnik"* (B. Manastir), *"Slova do krova"* (Osijek), *"Zagonetka"* (Zvornik), *"Zamko"* (Sombor). Ilustrirao je knjige *"Stihovani enigmatski bukvar"* **Branislava Obradovića** (Beograd, 1997), *"Umorne senke"* Rajka Kneževića (B. Manastir, 2004) i S njive do akademije (B. Manastir, 2006). Šest njegovih slika objavljeno u bunjevačkom kalendaru za 1995. godinu u izdanju d.o.o. *"Arh-veda"* iz Subotice. Autor je logotipa SKUD-a *"Jovan Lazić"* iz Belog Manastira. Pripremio i vodio seriju emisija *"Iz narodne tradicije Baranje"* na Radiju Beli Manastir (Radio Banska kosa). *(jn)*

Izvori
------

* Jovan Nedić: *"Slikar baranjskih motiva", "Vojvođanska banka"*, V, 43, 26 - Novi Sad, IV. 1994.
* Jovan Nedić: *"Baranjski slikar i etnograf - Dokumenti prohujalih vremena", "Novosti sedam dana"*, V, 191, 12 - Zagreb, 15. VIII. 2003.
**Klenovšćak** je naselje sjeverozapadno od Lanišća na Ćićariji na 670 m nadmorske visine. Smješteno je na rubu krške doline između općinskoga središta Lanišća i Bresta. Šumskim putevima povezano je sa Slumom, Trstenikom i Rašporom.

Povijest
--------

U srednjem vijeku pripadalo je rašporskoj gospoštiji, te se spominje u urbaru iz 1358. godine, pod imenom Clunischach. Gornji dio sela zove se Kaštel, a u blizini je i crkva sv. Katarine s grobljem. S cijelim područjem došlo je pod vlast Venecije, a u XIX.st. postalo je dijelom općine Buzet. U prvoj pol. XX.st. imalo je oko 150 stanovnika, koji su se uglavnom bavili stočarstvom i ratarstvom. Bili su organizirani u bratovštinu sv. Roka, a pripadali su župi u obližnjem Brestu. Spaljeno je u njemačkoj akciji 10.VIII.1944. zajedno s drugim selima toga dijela Ćićarije.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 6 stanovnika te 3 obiteljskih kućanstava.

  

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Klenovšćak** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Lanišće |
| --- |
| Brest • Brgudac • Dane • Jelovice • Klenovšćak • Kropinjak • Lanišće • Podgaće • Prapoće • Račja Vas • Rašpor • Slum • Trstenik • Vodice |  |
**Milica Martinović** (Nikšić, Crna Gora, 1960) je crnogorska ljekarka, pedijatrica i redovna profesorka Medicinskog fakulteta Univerziteta Crne Gore. 

Doktorsku disertaciju pod nazivom „Uloga i značaj primjene inhalacionih glikokortikoida u prevenciji dječje astme" odbranila je 2000. godine na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Nišu.

Magistarski rad „Komparativna studija etiopatogenetskih i kliničkih parametara bronhijalne astme sa efektima terapije u kontinentalnom i priobalnom dijelu Crne Gore" odbranila je na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Nišu 1997. godine. Na Medicinskom fakultetu Univerziteta u Beogradu diplomirala je 1983. godine. 

Specijalistički staž iz pedijatrije je obavljala u bolnici u Nikšiću, Kliničko-bolničkom centru "Rebro" Sveučilišta u Zagrebu i u Institutu za zdravstvenu zaštitu majke i deteta Republike Srbije Univerziteta u Beogradu. Specijalistički ispit je položila 1992. godine.

Od 1999. godine zaposlena je na Medicinskom fakultetu Univerziteta Crne Gore, u Zavodu za patološku fiziogiju i laboratorijsku medicinu. 2013. godine je izabrana u zvanje redovne profesorice.

Objavila je preko 50 radova u međunarodnim, regionalnim i nacionalnim časopisima i na međunarodnim i domaćim kongresima i konferencijama. Rukovoditeljka je i članica istraživačkog tima u nekoliko međunarodnih projekata.

Izabrana bibliografija
----------------------

* Marina Jakšić, Milica Martinović, Goran Belojević, Nebojša Kavarić, Bogdan Ašanin, Mira Samardžić, Snežana Pantović, Jelena Boljević: The prevalence of and contributing factors to overweight and obesity among the schoolchildren of Podgorica, Montenegro, Srpski arhiv za celokupno lekarstvo 145(00): 3-3, January 2017, DOI: 10.2298/SARH151117003J

* Milica Martinović, Goran Belojević, Gary W Evans, Dragan Laušević, Bogdan Ašanin, Mira Samardžić, Nataša Terzić, Snežana Pantović, Marina Jakšić, Jelena Boljević: Prevalence of and contributing factors for overweight and obesity among Montenegrin schoolchildren, The European Journal of Public Health 25(5), April 2015, DOI: 10.1093/eurpub/ckv071

* Aleksandra Klisić, Nebojša Kavarić, Bojko Bjelaković, Ivan Soldatović, Milica Martinović, Jelena Kotur: The Association Between Retinol-Binding Protein 4 and Cardiovascular Risk Score is Mediated by Waist Circumference in Overweight/Obese Adolescent Girls, Acta clinica Croatica 56(1):92-98, March 2017, DOI: 10.20471/acc.2017.56.01.14

* Milica Martinović: News in the pathophysiology of asthma, Vojnosanitetski pregled 70(8):768-72 , August 2013, DOI: 10.2298/VSP1308768M
Za ostale osobe s istim imenom, v. Kleon (razvrstavanje).
**Kleon** ( - 422. pne. ) je bio atinski političar tokom Peloponeskog rata. Bio je istaknuti predstavnik trgovačke klase u atinskoj politici.

Perikleov protivnik
-------------------

Prvo je bio protivnik Periklea, čije napredne ideje nije prihvatao. Delovao je zajedno sa aristokratama protiv Periklea. Nakon Perikleovog neuspeha u ratu na Peloponezu 430. pne. Atina je bila teško pogođena kugom. Kleon tada predvodi opoziciju protiv Perikleove vlasti. Kleon optužuje Periklea da je proneverio državni novac, za što Perikle biva i osuđen.
Međutim, Perikle je brzo oslobođen, a Kleon pada u pozadinu.

Elokventan političar
--------------------

Nakon Perikleove smrti 429. pne. otvara se širok prostor za njega. On izbija u prvi plan kao elokventan opozicioni političar, koji se zalaže za demokratiju. Zalažući se za veliko povećanje plata porote stekao je simpatije siromašnih, kojima je na taj način povećao prihode. Opasne protivnike je uklanjao lažnim optužbama. Kad mu bivši pomoćnici aristokrate više nisu bili potrebni, prekida sve veze sa njima i postaje slobodniji da napada sve oligarhijske klubove i sve tajne kombinacije sa političkom svrhom.

Glavni protivnik mira sa Spartom
--------------------------------

On postaje poznat po tome da mrzi plemstvo i da mrzi Spartu. Zahvaljujući njemu izgubljena je bila jedna prilika za mir, kad je Sparta tražila mir 425. pne.. Posle bitke kod Pilosa, Sparta je tražila mir da bi se oslobodili odsečeni Spartanci na Sfakteriji. On je toliko želio videti poniženu Spartu, da je uverio Atinjane da ne potpišu taj mir sa Spartom. Smatrao je da je Atina u prednosti. Zahtevao je da se Spartanci na Sfakteriji predaju i dovedu u Atinu. Sledeći zahtev je da Sparta vrati sve teritorije po prethodnom mirovnom sporazumu.

Slavan posle bitke kod Sfakterije
---------------------------------

Tako se rat nastavio crpeći financijske resurse Atine. Kleona počinju optuživati, jer se rat produžava. On govori da bi zauzeo Sfakteriju sa odsečenim Spartancima za 20 dana, što i čini. Tada posle bitke kod Sfakterije postaje slavan.
Izgleda da se zahvaljujući njemu povećava danak koji saveznici moraju plaćati. Bio je vrlo surov, tako da je jednom zahtevao da se pobiju svi stanovnici jednog mesta jer se nisu hteli predati. Nisu ga potpuno poslučali, pa su ubili vođe i istaknute ljude.

Pogibija
--------

Odlazi u Amfipolj da ga povrati, ali tu gine u bici kod Amfipolja. Pošto je on bio glavni protivnik mira sa Spartom, posle njegove pogibije lako se sklapa Nikijin mir.

Vidi još
--------

* Peloponeski rat
**Kleopatra Selena I** (grč. Κλεοπάτρα Σελήνη, ubijena 69. god. pre n.e.) bila je ćerka Ptolemeja VIII Fiskona i njegove bratičine Kleopatre III. Kasnije je udata za brata Ptolemeja IX Latira, a nakon toga, bila je supruga čak trojice vladara iz dinastije Seleukida.

Prvobitno se zvala samo Selena, a vladarsko ime Kleopatra uzele je kada se, po nalogu majke Kleopatre III, udala za Ptolemeja IX Latira 115. god. pre naše ere. Za razliku od većine ptolemejskih kraljica, Kleopatra Selena nije bila proglašena za savladarku svog muža. Ptolemeju Latiru rodila je Bereniku III i još dva sina, pri čemu su obojica nosili dinastičko ime Ptolemej. Moguće je da je među njihovim sinovima bio Ptolemej XII Aulet.

Usled dinastičkih sukoba 107. godine Ptolemej Latir i njegova porodica morali su da napuste Egipat i sklone se na Kipar. Ptolemej Latir je tamo okupio vojsku i otišao u južnu Siriju odakle je želeo da napadne Egipat. Kleopatra III je pak sklopila savez sa jednim od zavađenih seleukidskih kraljeva, Antiohom VIII Gripom. Tada je, zarad interesa svoje majke, Kleopatra Selena udata za Antioha Gripa, koji je bio udovac.

U Siriji je građanski rat između Antioha Gripa i njegovog polubrata Antioha IX Kizičkog trajao dugo i iscrpeo je Seleukidsko carstvo. Antioh VIII je 96. pre n.e. ubijen u Antiohiji, Antioh IX je tada uzeo Kleopatru Selenu za ženu. Međutim, ovaj brak nije trajao dugo pošto je već 95. pre n.e. Antioh poginuo u borbi sa Seleukom IV Epifanom, starijim sinom Antioha VIII Gripa. Na kraju, Kleopatra Selena se udala za svog pastorka Antioha X Euseba, sina Antioha VIII i Kleopatre IV. U ovom braku Kleopatra Selena je rodila dva sina od kojih je jedan bio budući Antioh XIII Azijski.

Kleopatra Selena je 90. ili 83. god. pre n.e. ostala udovica po treći put, a kada je 80. god. pre n.e. u Aleksandriji ubijen Ptolemej XI Aleksandar II ona je ostala jedini legitimni predstavnik dinastije Ptolemejida. Aleksandrinci su izabrali za kralja Ptolemeja XII Aueleta, koji je najverovatnije bio nezakoniti sin nekog od ptolemejskih kraljeva. Kleopatra Selena je tada uputila svoja dva sina u Rim da zatraže podršku rimskog senata u osvajanju egipatskog prestola, ali su se mladići vratili dve godine kasnije neobavljenog posla. Najzad, jermenski kralj Tigran Veliki je 69. zauzeo grad Ptolemejidu, opljačkao grad i odveo Kleopatru Selenu u zarobljeništvo. Stara kraljica je ubrzo ubijena u Seleukiji. Njen sin Antioh XIII pokušao je da ujedini stare seleukidske posede, ali je Sirija već 63. god. pre n.e. pretvorena u rimsku provinciju.

Izvori
------

* Felix Stähelin: *Kleopatra 22*. In: *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft*, vol. XI 1, 1921, col. 782-784.
* J. Whitehorne, *Cleopatras*, 1994, pp. 164–173
**Mole** je rijeka na jugoistoku Engleske u grofovijama West Sussex i Surrey, duga nekih 80 km, pritoka rijeke Temze.

Karakteristike
--------------

Rijeka Mole izvire u West Sussex nedaleko od aerodroma Gatwick, od tamo teče prema sjeverozapadu preko Grofovije Surrey uz velike meandre. Neposredno prije ušća u Temzu kod Hampton Courta, prima pritoku Ember.

U Oxfordskom riječniku navodi se da je njeno ime najvjerovatnije izvedeno od latinskog *mola* (mlin), ali se ostavlja mogućnost da je možda izvedeno iz riječi *Molesey* (otok mula). Na karti Grofovije Surrey iz 1768. navodi se pod imenom *Moulsey*.

Svojevremeno je imala ušće tamo gdje se danas nalazi Most Hampton Court, ali je ono prilikom gradnje mosta pomaknuto 500 metara uzvodno.

Tokom historije bilo je više puta projekata da se kanalizira i učini plovnom, čak i da se poveže sa Portsmouthom, ali se nakraju odustalo od svega, pa je plovna niti jedan km od ušća.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*London's Lesser Known Rivers - River Mole*" (engleski). London's Lost Rivers. Pristupljeno 16. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Mole (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *London's Lesser Known Rivers - River Mole* (`en`)
**Lucije Gelije Publikola** (*Lucius Gellius Publicola*, ? - 31. pne.?) bio je rimski političar i vojskovođa iz vremena kraja Republike.

Bio je sin istoimenog konzula za 72. pne. Antički izvori navode da je bio optužen za incest sa vlastitom pomajkom, ali se uspio osloboditi optužbe govorom u Senatu.

Godine 44. pne. se nakon atentata na Cezara pridružio njegovim ubicama, ali je i protiv njih kovao zavjeru s ciljem da ih likvidira - prvo Marka Junija Bruta, a potom Gaja Kasija Longina. Kada je raskrinkan, uspio je dobiti pomilovanjem posredovanjem polubrata Marka Valerija Mesale Korvina, ali je odmah prebjegao na stranu trijumvira.

Za svoj čin je godine 36. pne. nagrađen mjestom konzula. U ratu Zapada i Istoka Publikola je podržao Antonija i komandirao desnim krilom njegove flote u bitci kod Akcijuma. S obzirom da poslije nje o Publikoli nema spomena, pretpostavlja se da je u njoj poginuo.

Literatura
----------


| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi: **Marcus Vipsanius Agrippa i Lucius Caninius Gallus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno sa Markom Kokcejem Nervom*36. pne. | Slijedi: **Lucius Cornificius i Sextus Pompeius**  |
Milan Kečić u ateljeu
**Milan Kečić** je bio istaknuti srpski slikar druge polovine 20. veka. Po mestu rođenja Krčedinac 1910, a po mestu stalnog boravka od 1965. godine do smrti 1998 Novosađanin, povremeno Beograđanin i u svom duhovnom biću kosmopolita, tokom svog života (1910-1998) Milan Kečić se umnogome pokazao kao izuzetna pojava u jugoslovenskom kulturnom podneblju. Stvorio je preko 1500 slika od kojih je vredno istaknuti i neke antologijske: "Mrtva priroda sa konjskom lobanjom" (1953), "Dudik u Nikincima", "Južno voće" (1961), "Vitka Vaza" (1962), Sirotinjska mrtva priroda", "Klasje" (1968) "Posle kiše (1973) itd. Slobodoljubiv po prirodi, u vreme socrealističke kolektivne psihologije u prostorima Jugoslavije po završetku Drugog svetskog rata pristupa beogradskoj grupi slikara objavljenih pod nazivom "Grupa samostalni". Tokom 70-tih godina održava putujuce samostalne izlozbe u pokretnom ateljeu-diližansi a koja predstavlja neku vrstu kontrapunkta pariskoj pokretnoj galeriji Ire Kler (u transparentnoj prikolici kamiona), uvršćenoj u istoriju avangardnih pojava xx veka iz domena likovnog stavaralaštva svetskih razmera.

Biografija
----------

Za razliku od većine slikara Kečić nije odmah počeo da se bavi slikarstvom. Uspešno se do 1934. bavio oblikovanjem privredne reklame u duhu ideja Bauhausa, da bi se od 1936. posvetio tzv. čistoj umetnosti. Diplomirao je kod Mila Milunovića na Akademiji likovnih umetnosti u Beogradu (1947.), na kojoj je, po pozivu, bio profesor između 1974. i 1978. godine. Radio je kao upravnik Galerije "Sava Šumanović" u Šidu, ali nikada nije prestajao da slika, redovno učestvuje na zajedničkim likovnim smotrama i izlaže samostalno u Jugoslaviji i inostranstvu. Dobio je više značajnih priznanja, među kojima Zlatnu paletu ULUS'a (1963), Oktobarsku nagradu Novog Sada (1965) i Zlatni Fjorino na Međunarodnom bijenalu u Firenci (1971). Kečićeva dela se čuvaju i izlažu u Galeriji Matice Srpske, Galeriji savremene likovne umetnosti u Novom Sadu, Muzeju savremene umetnosti u Beogradu i Galeriji Paleta u Sremskim Karlovcima.

Eksterni linkovi
----------------

* Sajt posvećen životu i delu Milana Kečića
**Lucije Elije Stilon Prekonin** (*Lucius Aelius Stilo Praeconinus*, cca. 154 - 74. pne.) bio je jedan od prvih rimskih filologa. Bio je rodom iz Lanuvija, odnosno poticao iz porodice koja je pripadala viteškom redu.

Nadimak Stilon je stekao od latinske riječi *stylus* za "pero", a za život je zarađivao pišući govore i podučavajući znamenite Rimljane književnosti i oratorskim vještinama, premda sam nije držao govore. Njegovo djelo, koje je obuhvaćalo rimsku književnost, starine, semantiku i etimologiju, izvršilo je snažan utjecaj na suvremene i kasnije filologe, ujljučujući Varona, Cicerona i Valerija Flaka. Poznato je da se bavio interpretacijom Salijske pjesme, sakralnim jezikom i uporabom Zakona dvanaest tablica, uporabom kritičkih znakova *(notae)* pri proučavanju književnih tekstova, filozofskim propozicijama ‒ temom stoičke dijalektike koja je bila povezana sa sintaktičkom analizom i koja je bila bliska Eliju kao deklariranom stoiku, a sastavio je i popis *(index)* 25 komedija za koje je smatrao da su autentično Plautove.

U društveno-političkim previranjima koja su pogodila Rimsku Republiku njegovog doba, Stilon se čvrsto opredijelio za aristokratsku stranku optimata te je zbog toga čak dobrovoljno pratio optimatskog vođu Cecilija Metela Numidika u izgnanstvo.

Sva njegova djela danas su nam izgubljena. Poznato je tek nekoliko fragmenata u citatima i komentarima kasnijih autora.

Literatura
----------

Drevni izvori
* Cicero, *Brutus*, 205-207, *De legibus*, ii.23, 59
* Suetonius, *De grammaticis*, 3
* Gellius iii. 3, I.12
* Quintilian, *Inst. orat.*, x, I, 99

Studije iz 19. vijeka
* Jan Adolf Karel van Heusde *Dissertatio de Aelio Stilone, Ciceronis in Rhetoricis magistro, Rhetoricorum ad Herennium, ut videtur auctore*(1839)
* Ferdinand Mentz *De Lucio Aelio Stilone* (1888)
* Theodor Mommsen, *Hist. of Rome*, bk. iv, ch. 12, 13
* JE Sandys, *History of Classical Scholarship* (2nd ed. 1906)
* Martin Schanz, *Geschichte der römischen Literatur* (1898), vol. i.
* Teuffel, *History of Roman Literature* (Eng. trans. 1900), p. 148.
**Lucije Julije Cezar** (*Lucius Julius Caesar*, cca. 135. pne. - 87. pne.) kome historičari ponekad dodaju naziv **III**, bio je rimski političar i vojskovođa iz vremena kasne Republike. Bio je sin Lucija Julija Cezara II i brat Gaja Julija Cezara Strabona Vopiska.

Godine 100. pne. se istakao kao jedan protivnika Saturnina, a 94. pne. je postao pretor, potom guverner Makedonije. Godine 90. pne. je za vrijeme Savezničkog rata izabran za konzula te je ratovao sa Samnitima. Iste je godine predložio *Lex Iulia*, zakon kojim se italijanskim saveznicima koji su ostali vjerni Rimu nudilo rimsko državljanstvo. Kasnije je izabran za cenzora te je nadgledao primjenu tog zakona.

Godine 87. pne. je zajedno s bratom ubijen na ulici od strane pristaša Marija. Prema Liviju su njihove odrezane glave istaknute na Forumu.

Djeca su mu bila Lucije Julije Cezar IV i Julija Antonija.

Eksterni linkovi
----------------

* Livius.org: Lucius Julius Caesar Arhivirano 2011-04-17 na Wayback Machine-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Sextus Julius Caesar i Lucius Marcius Philippus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno sa Publijem Rutilijem Lupom* 90. pne. | Slijedi: **Gnaeus Pompeius Strabo i Lucius Porcius Cato**  |
U hemiji, **molekularna orbitalna (MO) teorija** je metod za određivanje molekularne strukture u kome elektroni nisu dodeljeni individualnim vezama između atoma, nego se smatra da se kreću pod uticajem jezgara u celom molekulu. U ovoj teoriji, svaki molekul sadrži set molekulskih orbitala, pri čemu se uzima da se molekularno orbitalna talasna funkcija *ψj* može napisati kao jednostavna ponderisana suma *n* konstitutivnih atomskih orbitala *χi*, sledeći ovu jednačinu:

{\displaystyle \psi \_{j}=\sum \_{i=1}^{n}c\_{ij}\chi \_{i}.}
*cij* koeficijenti se mogu numerički odrediti supstitucijom ove jednačine u Šredingerovoj jednačini i primenom varijacionog principa. Ovaj metod se naziva aproksimacija linearne kombinacije atomskih orbitala (LCAO) i nalazi primenu u računarskoj hemiji. Jedna dodatna jedinična transformacija se može primeniti na sistem da bi se ubrzala konvergencija u pojedinim računarskim pristupima. Na molekularno orbitalnu teoriju se gledalo kao kompetitora teorije valence veze tokom tridesetih, pre nego što je postalo jasno da su dva metoda blisko srodna i da uz dopunu postaju ekvivalentni.

Vidi još
--------

* Ab initio kvantno hemijski metodi
* Atomska orbitala
* Konfiguraciona interakcija
* Spregnuti klaster
* Metod Hartri–Foka
* Molekulska orbitala
* Molekulsko orbitalni dijagram

Literatura
----------

* Licker, Mark, J. (2004). *McGraw-Hill Concise Encyclopedia of Chemistry*. New York: McGraw-Hill. ISBN 0-07-143953-6.
* Daintith, J. (2004). *Oxford Dictionary of Chemistry*. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-860918-3.

Spoljašnje veze
---------------

***Molekularna orbitalna teorija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Molecular Orbital Theory - Purdue University
* Molecular Orbital Theory - Sparknotes
* Molecular Orbital Theory Arhivirano 2020-11-27 na Wayback Machine-u - Mark Bishop's Chemistry Site
* Introduction to MO Theory - Queen Mary, London University
* Molecular Orbital Theory Arhivirano 2009-05-28 na Wayback Machine-u - a related terms table
*Ovo je kinesko ime; porodično ime je* Ma*.*
**Ma Su** (190–228) je bio kineski vojskovođa i političar iz doba Tri kraljevstva, koji je služio državi Shu Han. Bio je mlađi brat Ma Lianga, te se odlikovao poznavanjem ratne vještine koja je duboko impresionirala znamenitog kancelara Shu Hana Zhuge Lianga. Međutim, Ma Suova taktička pogreška u bitci kod Jietinga je rezultirala u teškom porazu Shu vojske od strane Zhang Hea, generala u službi kraljevstva Cao Wei. Ma Su je, bojeći se Zhuge Liangove kazne, pokušao pobjeći, ali je uhvaćen i umro od bolesti u pritvoru prije nego što je stiglo naređenje o pogubljenju. Njegova sudbina je romantizirana u historijskom romanu *Romansa Tri kraljeva* i pekinškoj operi *Gubitak Jietinga*.

V. također
----------

* Popis ličnosti Tri kraljevstva

Izvori
------

1. ↑  de Crespigny, Rafe (2007). *A biographical dictionary of Later Han to the Three Kingdoms (23–220 AD)*. Brill. str. 649. ISBN 978-90-04-15605-0.

* Chen Shou (2002). *San Guo Zhi*. Yue Lu Shu She. ISBN 7-80665-198-5.
* Luo Guanzhong (1986). *San Guo Yan Yi*. Yue Lu Shu She. ISBN 7-80520-013-0.
* Lo Kuan-chung; tr. C.H. Brewitt-Taylor (2002). *Romance of the Three Kingdoms*. Tuttle Publishing. ISBN 0-8048-3467-9.
*Za ostale upotrebe, v. Klisura (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 22′ 57" SGŠ, 22° 17′ 15" IGD

**Klisura** (mak. *Клисура*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Klisura je naselje u okviru opštine Demir Kapija.

Prirodni uslovi
---------------

Klisura je smeštena u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kavadaraca, selo je udaljeno 40 kilometara istočno.

Selo Klisura se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini Vardara, na mestu gde se iz doline izdižu najseverniji ogranci planine Kožuf. Nadmorska visina sela je približno 260 metara nadmorske visine.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Klisura je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 3 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* opstinademirkapija.gov.mk Zvanična stranica opštine Demir Kapija

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Demir Kapija |
| --- |
| **Demir Kapija** • 
Barovo •
Besvica •
Bistrenci •
Dračevica •
Dren •
Iberlija •
Klisura •
Košarka •
Koprišnica •
Korešnica •
Prždevo •
Strmaševo •
Čelevec •
Čiflik |
**Jevto Dedijer**, (Čepelica, Hercegovina, 15. VIII. 1880. - Sarajevo, 24. XII. 1918), bio je bosanskohercegovački geograf. Gimnaziju završio u Mostaru, studirao na Velikoj školi u Beogradu i na Univerzitetu u Beču, gdje je doktorirao 1907. Bio zaposlen u Zemaljskom muzeju u Sarajevu do aneksije BiH (1908). Potom je profesor na bogosloviji u Beogradu, a od 1910. Za I. svjetskog rata izbjegao u Francusku, zatim prešao u Švicarsku. Po završetku rata vratio se u zemlju, gdje je umro. Kao gimnazist počeo je proučavati sela. Napisao više radova iz antropogeografije i geomorfologije (*Prilozi geološkoj istoriji Neretve*; *Tragovi glečera u Albaniji i novoj Srbiji* /na francuskom/).

Bibliografija
-------------

* *Bilećke Rudine*, Srpski etnografski zbornik, 1903, V;
* *Glacijalni tragovi na Zelengori, Tovarnici i Magliću*, Glas SA, 1905, LXIX;
* *Hercegovina i Hercegovci*, Letopis Matice srpske, 1912, 289;
* *Stara Srbija*, SKG, 1912, 25;
* *Nova Srbija*, SKZ (?), 1913, 154;
* *Stočarske zone u planinama dinarske sisteme*, Glasnik Srpskog geografskog društva, 1914, 3-4.

---

**Izvor**:

* *Enciklopedija Jugoslavije* (3 Crn-Đ), Zgb, 1984.
**Luiđi Fakta** (fr. *Luigi Facta*; Pinerolo, 16. novembar 1861 — Pinerolo, 5. novembar 1930) je bio italijanski političar, novinar i poslednji premijer Italije pre vladanja Benita Musolinija.

Biografija
----------

Fakta je rođen u Pinerolu u Italiji.

Studirao je pravo, a kasnije je postao novinar. Ušao je u politiku 1892. kada je izabran za poslanika u skupštini Pinerola, mesto koje je držao sledećih 30 godina. Fakta je bio podsekretar pravde i unutrašnjih poslova tokom većine svog boravka u skupštini. Bio je i ministar finansija od 1910-1912 i ponovo od 1917-1924. Po izbijanju Prvog svetskog rata, Fakta se zalagao za neutralnost Italije, ali je podržao svoju zemlju kada je 1915. godine ušla u rat na strani Antante. Njegov sin je poginuo u ratu, a Fakta je rekao da je ponosan što mu je sin poginuo za državu.

Na mesto premijera je došao u februaru 1922. godine. U to vreme u Italiji je bio politički nemir. Musolini je sa fašistima krenuo u Marš na Rim. U julu 1922. godine, Fakta je dobio otkaz jer se nije uspešno obračunao sa fašistima. Međutim, niko drugi nije uspeo da napravi vladu, pa je ponovo izabran za premijera od strane kralja Viktora Emanuela III.

Fakta se nije javno suprotstavio Musoliniju, iako je kasnije javno tražio njegovu ostavku i sporo je reagovao na pobunjeničke stavove u stanovništvu. Kada je napokon reagovao na nastalu situaciju, proglasio je vanredno stanje. Kralj Viktor Emanuel III nije hteo da se proglasi vanredno stanje plašeći se građanskog rata, pa je otpustio Faktu sa mesta premijera i stavio Musolinija na njegovo mesto. 1924. kralj ga je postavio za senatora.

Fakta je 1930. godine umro u Pinorelu, gradu u kojem se i rodio. Za njega je među stanovništvom ostao utisak o popustljivom lideru koji se nije borio za svoje principe i zajedno sa kraljem Viktorom Emanuelom III je postao glavni krivac za Muoslinijevo preuzimanje vlasti.

Spoljašnje veze
---------------

***Luigi Facta*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Premijeri Italije |
| --- |
| Kraljevina Italija | 
* Cavour
* Ricasoli
* Rattazzi
* Farini
* Minghetti
* La Marmora
* Ricasoli
* Rattazzi
* Menabrea
* Lanza
* Minghetti
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Crispi
* Starabba
* Giolitti
* Crispi
* Starabba
* Pelloux
* Saracco
* Zanardelli
* Giolitti
* Tittoni
* Fortis
* Sonnino
* Giolitti
* Sonnino
* Luzzatti
* Giolitti
* Salandra
* Boselli
* Orlando
* Nitti
* Giolitti
* Bonomi
* Facta
* Mussolini
* Badoglio
* Bonomi
* Parri
* De Gasperi
 |
| Republika Italija | 

* De Gasperi
* Pella
* Fanfani
* Scelba
* Segni
* Zoli
* Fanfani
* Segni
* Tambroni
* Fanfani
* Leone
* Moro
* Leone
* Rumor
* Colombo
* Andreotti
* Rumor
* Moro
* Andreotti
* Cossiga
* Forlani
* Spadolini
* Fanfani
* Craxi
* Fanfani
* Goria
* De Mita
* Andreotti
* Amato
* Ciampi
* Berlusconi
* Dini
* Prodi
* D'Alema
* Amato
* Berlusconi
* Prodi
* Berlusconi
* Monti
* Letta
* Renzi
* Gentiloni
* Conte
* Draghi

 |
**Klit Crni** (grčki: ) (cca. 375. pne. - 328. pne.) bio je makedonski oficir u vojsci Aleksandra Velikog. Bio je sin Dropida i brat Aleksandrove dadilje Lanike. Klit je sudjelovao u Aleksandrovom pohodu na Aziju te u bitci na Graniku 334. pne. spasio Aleksandrov život kada su ga pokušali ubiti perzijski plemići Resak i Spitridat. Tom prilikom je Klit odsjekao Spitridatovu ruku prije nego što je satrap uspio posjeći Aleksandra. Nakon toga je Klit postao jedan od Aleksandrovih najbližih suradnika i prijatelja. Godine 328. pne. se u Marakandi, za vrijeme gozbe posvadio s Aleksandrom nezadovoljan time što ga je postavio kao guvernera te rubne pokrajine novoosvojenog carstva. Prilikom svađe je počeo vrijeđati Aleksandra dovodeći u sumnju to da je zakonito dijete Filipa II. Iako su ih drugovi pokušali rastaviti, razbješnjeli i pijani Aleksandar je Klita ubio kopljem. Nakon toga je Aleksandar danima bio neutješan i kajao se zbog svog čina. 

Lik Klita je u filmu *Alexander the Great* iz 1956. tumačio španski glumac Gustavo Rojo, a u filmu *Alexander* iz 2004. godine britanski bokser i glumac Gary Stretch.

Eksterni linkovi
----------------

* Livius, Clitus Arhivirano 2010-01-28 na Wayback Machine-u by Jona Lendering
Kristalna struktura kratkog peptida L-Lys-D-Ala-D-Ala (prekursora bakterijskog ćelijskog zida) vezanog za antibiotik vankomicin putem vodoničnih veza
Kristalna struktura dve izoftalne kiseline vezene za molekul domaćina putem vodoničnih veza
**Molekulsko prepoznavanje** je specifična interakcija između dva ili više molekula putem nekovalentnog vezivanja kao što je vodonično vezivanje, metalna koordinacija, hidrofobne sile, Van der Valsove sile, π-π interakcije, elektrostatični i/ili elektromagnetni efekti. Domaćin i gosti koji učestvuju u molekulskom prepoznavanju pokazuju *molekulsku komplementarnost*.

Biološki sistemi
----------------

Molekulsko prepoznavanje ima važnu ulogu u biološkim sistemima. Ono se javlja između receptora i liganda, antigena i antitela, DNK i proteina, šećera i lektina, RNK i ribozoma, itd. Jedan važan primer molekulskog prepoznavanja je antibiotik vankomicin koji se selektivno vezuje sa peptidima sa terminalnim D-alanil-D-alaninom u bakterijskim ćelijama putem pet vodoničnih veza. Vankomicin je letalan za bakterije, jer se nakon vezivanja peptidi ne mogu koristiti za konstrukciju bacterijskog ćelijskog zida.

Spoljašnje veze
---------------

* Molekulsko prepoznavanje
**Kastrat** je muški sopran, mecosopran ili alt glas produkovan kastracijom pjevača prije puberteta (što sprečava razvoj grla) , ili tko, zbog endokrinoloških (hormonalnih) razloga, nikad ne doseže spolnu zrelost. Prema tome, glas takve osobe se ne produbljuje, već ostaje na istoj visini.

Glas kastrata se razlikuje od glasa zrele žene u snazi I fleksibilnosti, dakle sopran kastrata je iznad normalnog soprana.

Praksa kastriranja pojavila se u 16 stoljeću, za potrebe pjevanja u crkvi, jer Rimokatolička crkva je tradicionalno zabranila ženama pjevanje u crkvi. 

Nekoliko procenata opernih baroknih pjevača su bili kastrati. Georg Friedrich Händel je na primjer posebno za kastrate pisao opere, I danas kad se te opere izvode, normalan ženski glas ih ne može dosljedno odpjevati.
Najvjerovatnije najpoznatiji kastrat je bio Carlo Broschi (Karlo Broski), zvani Farinelli. Biti kastrat značilo je osigurati si ekonomsku sigurnost u to vrijeme, međutim navodno statistika kaže da je samo 1% svih kastrata imalo uspješnu karijeru.

1870 – praksa kastriranja je proglašena protuzakonitom u Italiji, koja je bila zadnja zemlja u kojoj je to održalo se. 1902, papa je proglasio zabranu upotrebe kastrata u crkvenoj muzici zauvijek. Alessandro Moreschi je bio poslednji kastrat koji je napustio crkvu 1913g, I on je ostao jedini kastrat čiji je snimak glasa učinjem, snimio je gramofonsku ploču za Gramophone & Typewriter Company u 1902 i 1904 (snimak je na vanjskoj stranici  , međutim Moreschi glasi za prosječnog pjevača. 

Poznati kastrati:

* Baldassare Ferri (1610–1680)
* Antonio Maria Bernacchi (1685–1756)
* Francesco Bernardi Senesino (c.1685–c.1759)
* Giovanni Carestini (1705 — 1759)
* Carlo Broschi Farinelli (1705–1782)
* Gaetano Majorano Caffarelli (1710–1783)
* Giovanni Manzuoli (1720–1782)
* Gaetano Guadagni (1725–1792)
* Gasparo Pacchierotti (1740–1821)
* Luigi Marchesi (1754–1829)
* Girolamo Crescentini (1762–1848)
* Giovanni Velluti (1781–1861)

***Kastrati*** na Wikimedijinoj ostavi
Ilustracija **ljudske bedrene kosti**, najprepoznatljivije u ljudskom tijelu
**Kost** (*Latinski: "Os"*), ili **koštano tkivo** jest povezivno tkivo koje podupire tjelesnu strukturu, a nalazi se kod većine životinja. Kosti i mišići zajedno čine **sustav organa za kretanje**.

Građa i sastav kosti
--------------------

Kosti su međusobno povezane pokretljivim zglobovima i mišićima. Kosti su čvrste i jake, šuplje unutrašnjosti, stoga nisu teške te čine samo 14% naše ukupne tjelesne mase (lakše su od mišića). Kosti nisu mrtve tvari u našem organizmu, pa se zato obnavljaju kad se prelome.

### Građa kosti

* **Čvrsto koštano tkivo** prožeto je kanalićima oko kojih su kružno poredane koštane stanice, koje u međustanični prostor izlučuju kalcij i fosfor što kostima daje čvrstoću. Kanalićima prolaze krvne žile i živci.
* **Hrskavica** je glatka i čvrsta savitljiva nadopuna kostima a smanjuje trenje u zglobu.
* **Spužvasto koštano tkivo** jest koštano tkivo ispunjeno šupljinama i išarano malim potpornjima koji čine kosti jakima ali ne i preteškima.
* **Pokosnica** obavija kost i čvrsto prirasta uz nju. Građena je od posebnog vezivnog tkiva.
* **Koštana srž** - Cijevaste šupljine dugih kostiju i šupljine u spužvastom tkivu ispunjene su koštanom srži koja proizvodi većinu krvnih stanica.

Sastav kosti
------------

Kosti su aktivno živo tkivo u tijelu. Građene su od koštanih stanica međusobno povezanih nastavcima. Izgrađuje ih bjelančevina osein (25% kosti), 10% kostiju čini voda. Kosti imaju krvne žile koje ulaze i izlaze iz njih, opskrbljujući ih kisikom i hranjivim tvarima a oslobađaju ih štetne tvari. Određene kosti sadrže srž koja proizvodi krvne stanice. Sve kosti imaju živce kojima osjećamo pritisak i bol. K tome, kosti su građene od minerala (pretežito kalcija) i drugih hemijskih tvari koje kosti čine tvdima i krutima (oko 65%). Te krute tvari stanice izlučuju u međustanični prostor. Dogodi li se da drugim organima treba kalcija, tada kalcij iz kostiju "odlazi" u organe kojima je potrebniji (npr. u trudnoći ili pri živčanoj napetosti.

***Kosti*** na Wikimedijinoj ostavi
Osnovni plan kastruma (1)Principia (2)Via Praetoria (3)Via Principalis (4)Porta Principalis Dextra (5)Porta Praetoria (glavna kapija) (6)Porta Principalis Sinistra (7)Porta Decumana (zadnja kapija)

**Kastrum** (latinski: , množ. *castra*) predstavlja utvrđenje karakteristično za Rimsko carstvo i ima gotovo identičnu osnovu na celokupnom njegovom prostoru. Ova utvrđenja imaju oblik pravougaonika sa zaobljenim temenima u kojima se nalaze kule. U njih se ulazi kroz četiri kapije postavljene na suprotnim bedemima koje su međusobno povezane pravolinijskim putevima koji se obično seku u središtu pravougone osnove tj. samog kastruma, gde je obično smešten komandant legije koja je u njemu stacionirana. Njihov cilj je bio da pruže neophodnu zaštitu rimskim legijama koje su čuvale granice Carstva, tako da su pozicije kastruma diktirale granice Carstva, a ne dobar strateški pokložaj koji je zbog okolnog terena mnogo lakše braniti kao što je slučaj kod drugih tipova utvrđenja.

Vidi još
--------

* Spisak kastruma
* Tvrđava Dijana, primer kastruma sa Dunavskog limesa
* Bizantski kastrum
*Za ostale upotrebe, v. Optimistička tragedija (razvrstavanje).*

***Optimistische Tragödie*** (sh. *Optimistička tragedija*) je istočnonjemački televizijski film snimljen 1971. godine u režiji Manfreda Wekwertha. Predstavlja adaptaciju istoimenog komada sovjetskog pisca Vsevoloda Višnjevskog. Protagonistica, čiji lik tumači Renate Richter, je žena-komesar koju 1918. godine, nedugo nakon Oktobarske revolucije, sovjetske vlasti šalju među mornare Baltičke flote kako bi od njih formirala jedinicu Crvene armije koja će se boriti u građanskom ratu. Radnja prikazuje probleme koje izaziva to što su se mornari opredijelili za anarhizam, kao i to da je kao ženu ne shvaćaju ozbiljno.

*Optimistische Tragödie* je predstavljao jedan od ambicioznijih projekata tadašnje istočnonjemačke televizije. Sniman je u boji, i to tokom nekoliko mjeseci u znamenitom studiju DEFA-e u Babelsbergu.

Godine 1987. je u Istočnoj Njemačkoj snimljena još jedna adaptacija u obliku istoimenog TV-filma.

Vanjske veze
------------

* *Optimistische Tragödie (1971)* na IMDb-u (`en`)
* Šablon:Filmportal.de