recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Larba Nat Iraten** (arapski: االربعاء نايت ايراثن, kabilski: *Larebɛa n at Yiraten*) za Francuske kolonijalne uprave znan kao **Fort-National** je grad od 8,278 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Tizi Uzu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire u planinama Tel Atlasa u Kabilji, na nadmorskoj visini od 710 metara, udaljen tridesetak km jugoistočno od svog pokrajinskog administrativnog centra Tizi Uzua, i 104 km od glavnog grada Alžira.

Tlocrt utvrde Fort Napoleon

Historija
---------

Prvi francuski kolonisti došli su u taj kraj 1851. kako su lokalni Kabili bili vrlo neprijateljski raspoloženi - 1855. je instaliran bataljon francuske vojske u postojećoj osmanskoj utvrdi na vrhu brda Beloa.

Kako je ona bila premala 1857. izgrađena je nova *Fort-Napoléon*, kasnije prezvana Fort National.
Naselje je na početku egzistiralo pod vojnom upravom kao *commune mixte* (općina ograničenih prava). Status punopravne općine gradić je dobio dekretom 1873.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Larbaâ Nath Irathen in Larbaâ Nath Irathen (Tizi Ouzou)*" (engleski). City population. Pristupljeno 29.2. 2020.
2. ↑  „*Larbaâ Nath Irathen*" (francuski). DB City. Pristupljeno 29.2. 2020.
3. ↑  Jean de Crescenzo. „*Chroniques Tizi-ouziennes*" (francuski). Pristupljeno 28.2. 2020.
4. 1 2  „*Fort-National (Algérie)*" (francuski). Archives nationales d'outre-mer. Pristupljeno 29.2. 2020.

Vanjske veze
------------

***Larba Nat Iraten*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Larbaâ Nath Irathen* ()
Populacija južnokineskih tigrova je zbog pretjeranog izlova dovedena do broja od samo 20-30 jedinki u divljini.
Stupnjevi ugroženosti.
**Kritično ugrožena vrsta** (engl. *Critically Endangered*) skr. **CR**, prema IUCN-ovom crvenom popisu, je vrsta čija je populacija umanjena za 80% u samo tri generacije, tako da joj izravno prijeti izumiranje.

IUCN ne smatra vrstu izumrlom dok se ne provede opsežna i ciljana studija, te se često vrste koje su izumrle smatraju za kritično ugrožene. Stoga je organizacija BirdLife International predložila novu kategoriju: "vjerojatno izumrle", kako bi se katakorizirale te vrste.

Stavljanje određenih vrsta na listu ugroženih, odnosno skidanje s nje, čest je predmet kontroverzi i političkih sukoba iza kojih stoje različiti ekonomski, politički i socijalni interesi.

Primjeri
--------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| * Afrički divlji magarac
* Aksolotl
* Amurski leopard
* Arapski leopard
* Arapski vuk
* Azijski gepard
 | * Azijski lav
* Balearska burnica
* Crni nosorog
* Dvogrba deva
* Etiopski kozorog
* Filipinski krokodil
 | * Galapagoška burnica
* Južnokineski tigar
* Kagu
* Kubanski krokodil
* Madagaskarska patka
* Okaritski kivi
 | * Orinoški krokodil
* Pirenejski ris
* Sibirski tigar
* Snježni leopard
* Sijamski krokodil
* Sredozemna medvjedica
 |

Veze
----

* Status zaštite
* Ugrožena vrsta (EN)
**Hilarie Burton** (Sterling, 1. srpnja 1982.) američka je glumica. Najpoznatija je po ulozi Peyton Sawyer u TV-seriji One Tree Hill. Sudjelovala je MTV-jevom šou *Total Request Live*. Glavne uloge je imala u filmovima *Our Very Own*, *Solstice* i *The List*.

Rani život
----------

Rođena je 1. srpnja 1982. u Sterlingu,Virginia. Godine 2000. maturirala je u srednjoj školi Park Wiew, a nakon toga je pohađala privatni koledž Fordham University. U srednjoj školi bila je predsjednica učeničkog vijeća (1999.-2000.), a godinu prije potpredsjednica.

Karijera
--------

Prvi veliki korak u karijeri bilo je gostovanje u MTV-jevom TV šou Total Request Live. Zatim je dobila malu ulogu u seriji Dawson's Creek, te ulogu Peyton Sawyer u seriji One Tree Hill. Gostovala je u Western komediji Hey Dude. Prvu filmsku ulogu je ostvarila u Our Very Own. Pomoću te uloge je s Allison Janney, Jasonom Ritterom i Cheryl Hines osvojila nagradu na Sarasota Film Festivalu. Nakon toga je bila nominirana za nagradu Independent Spirit. Godine 2008. glumila je jednu od glavnih uloga u filmu The List. Glumila je Deborah Owens, majku Lily Owens. Film je napravljen prema romanu iz 2002. Produkcija je počela 7. siječnja 2008. u Lumbertonu.

Filmografija
------------

### Filmovi

| Godina | Film | Uloga |
| --- | --- | --- |
| 2005. | *Our Very Own* | Bobbie Chester |
| 2007. | *Normal Adolescent Behavior* | Ryan |
| *Solstice* | Alicia |
| 2008. | *The List* | Jo Johnston |
| *The Secret Life of Bees* | Deborah Owens |
| 2010. | *Provinces of Night*  | Hazel |

### Televizija

| Godina | Šou | Uloga | Bilješke |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000. - 2003. | *Total Request Live* | Herself |  |
| 2002. | *Dawson's Creek* | Female VJ | Sezona 5. Epizoda 19 |
| 2003. - 2009. | *One Tree Hill* | Peyton Sawyer |  |
| 2008. | *Little Britain USA* | Lesbian Student 1 | Serija 1, Epizoda 6 |

### Gostovanja

| Godina | Šou | Bilješke |
| --- | --- | --- |
| 2000. | *MTV Video Music Awards 2000* | Voditelj |
| 2003. | *MTV's Iced Out New Year's Eve* | Domaćin |
| *MTV Does Miami* | Domaćin |
| *MTV Diary* | S *One Tree Hill* ulogama |
| *Pepsi Smash* | Domaćin |
| 2005. | *Unscripted* |
| 2005./2006. | *The Tony Danza Show* |  |
Zaljev San Francisca, Zaljev San Pablo i Golden Gate
**Zaljev San Francisca** je plitki estuarij kroz koji se u Pacifik izlijeva oko četrdeset posto kalifornijskih voda, prvenstveno rijeka Sacramento i San Joaquin sa Masiva Sierra Nevada. Tehnički gledano, obje rijeke se ulijevaju u Zaljev Suisun, koji teče kroz tjesnac Carquinez da bi se spojio s rijekom Napom na ulazu sa taljevom San Pablo, koji se s južnim krajem spaja sa Zaljevom San Francisca, iako se svi povezani zaljevi zajedno nazivaju "Zaljev San Francisca."

Zaljev San Francisca se nalazi u američkoj saveznoj državi Kaliforniji, okružen regijom poznatom kao Zaljevska oblast San Francisca, kojom dominiraju veliki gradovi San Francisco, Oakland i San Jose.

Vanjski veze
------------

***San Francisco (zaljev)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *San Francisco Bay: Portrait of an Estuary*, David Sanger and John Hart, University of California Press
* Barging In - A Short History of Liveaboards on the Bay Arhivirano 2018-08-19 na Wayback Machine-u
* Army Corps of Engineers Bay Model: Working scale model of the Bay Arhivirano 2005-08-13 na Wayback Machine-u
* BoatingSF.com: Photos of SF Bay and its boats, plus online cruising guide
* SF Estuary Institute: San Francisco Bay Historical View Maps Arhivirano 2015-10-16 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316432037
* LCCN: sh85117095
* GND: 4118327-7
* BNF: cb12478088r (podaci)
* NDL: 00628560
* NKC: ge128569

 |
**Sava** (svetovno *Svetozar Trlajić*; Mol, 19. jul 1884. — Velebit, avgust 1941.) je bio episkop gornjokarlovački od 1938. do 1941. Srpska pravoslavna crkva ga je 1998. proglasila za sveštenomučenika.

Biografija
----------

Rođen je kao Svetozar Trlajić 19. jula 1884. godine u Molu od oca Stefana i majke Jelisavete rođene Karakašević. Osnovnu školu je završio u rodnom mestu, potom gimnaziju sa velikom maturom u Novom Sadu i Bogosloviju u Sremskim Karlovcima. Posle toga je završio Pravni fakultet Univerziteta u Beogradu, a pravosudni ispit je položio na Pravnom fakultetu u Zagrebu.

U čin đakona rukopoložio ga je episkop temišvarski Georgije Letić 19. januara 1909. godine, a u čin prezvitera 27. januara 1909. Kao parohijski sveštenik službovao je u Pečki i Bašaidu. Početkom 1927. godine izabran je za referenta, a ubrzo i za glavnog sekretara Svetog arhijerejskog sinoda.

Kao udov sveštenik, zamonašio se 27. oktobra 1929. u manastiru Krušedolu. Ubrzo je proizveden u čin protosinđela i arhimandrita, i postavljen za starešinu manastira Krušedola. Za vikarnog episkopa sremskog posvećen je 30. septembra 1934. godine. Hirotonisao ga je patrijarh srpski Varnava u Sremskim Karlovcima uz sasluženje episkopa timočkog Emilijana, niškog Jovana, zahumsko-hercegovačkog Tihona i zletovsko-strumičkog Simeona. Za episkopa gornjokarlovačkog izabran je 22. juna 1938. godine. Posle smrti episkopa pakračkog Mirona 1941. godine, bio je i administrator Pakračke eparhije.

Početkom Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, 1941. godine, odbio je ponudu italijanskih okupacionih snaga da napusti eparhiju i pređe u Beograd. Uhapšen je 17. jula 1941. i zatočen zajedno sa još trojicom srpskih sveštenika i trinaest uglednih Srba u štalu ustaše Josipa Tomljenovića u Plaškom. Posle mučenja ustaše su vladiku Savu, zajedno sa sveštenicima: Bogoljubom Gakovićem, Đurom Stojanovićem i Stanislavom Nasadilom, vezali u lance i 19. jula odveli u Gospić. Tu su mučeni sve do polovine avgusta, kada je vladika odveden sa 2000 Srba prema planini Velebit. Negde na ovoj planini mučenički je postradao. 

Na redovnom zasedanju Svetog arhijerejskog sabora 1998. godine, vladika Sava proglašen je za svetog i uvršten u Imenoslov Srpske pravoslavne crkve kao *„sveštenomučenik"*.

Od 2008. godine ulica Nova 6. u Busijama, prigradskom naselju Beograda, nosi ime po episkopu Savi Trlajiću.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija na sajtu eparhije gornjokarlovačke Arhivirano 2009-04-10 na Wayback Machine-u
* Glavu dajem al' svoj narod ne ostavljam („Pravoslavlje", 1. avgust 2005) Arhivirano 2009-02-06 na Wayback Machine-u
* Sava Gornjokarlovački ()
Muzički spot za pjesmu "Fill Us with Fire" grupe Erasure.
**Muzički** ili **glazbeni videospot** (ili samo **muzički** ili **glazbeni spot**), ponekad navođen i kao **muzički video**, ili **videospot** (ili samo **spot**), je kratki film čiju zvučnu podlogu predstavlja pjesma ili kraća muzička kompozicija, a koji je napravljen u svrhu njenog komercijalnog promoviranja i/li umjetničke interpretacije.  Iako su se prvi oblici pojavili krajem 1920-ih, kada se na film počeo uvoditi zvuk, sam izraz se počeo koristiti nekoliko decenija kasnije na televiziji, a da bi konačni oblik, ali i popularnost, stekli početkom 1980-ih zahvaljujući američkom TV kanalu MTV koji je upravo na njima temeljio svoj cjelokupni program, te značajno uticao na popularnu kulturu do današnjih dana. 

Za muzičke spotove je karakterističan izuzetno širok raspon stilova i različitih tehnika, od korištenja animacije, igranih i dokumentarnih scena, do eksperimentalnih oblika, a sadržaj može varirati od doslovnog i manje doslovnog tumačenja teksta pjesme, preko njihovog subjektivnog tumačenja, pa sve do jednostavnog prikazivanja izvođenja pjesme uživo u studiju ili na koncertu.

Spot kao moderna i postmoderna
------------------------------

Prema autoru Majklu Šoru (*Mikael Shore*), muzički spot simbolizuje produžetak kulturnih stavova i moderne umetnosti vezane za 20. vek. Moderna umetnost i kultura je preoblikovala, zaobilazila ili uništavala uspostavljene tradicije i konvencije narativne logike i slikovnog predstavljanja. Isticanje slike i montaže nad naracijom i likom je asimilacija ove moderne tradicije. Po njemu, muzički spot je popularni, a ne ezoterični medij koji je preneo avangardne stavove i tehnike u mejnstrim.

Prema *Enciklopediji Britanika*, muzički spot je u svojoj suštini reklama, i poput nje suštinski postmoderna umetnička forma: hibridna, parazitska, prisvojna, često kompromitovana zbog reklamnog prizvuka ili potcenjena zbog umetničkih pretenzija.

Spoljašnje veze
---------------

* Audiovisual poetry or Commercial Salad of Images? — Perspective on Music Video Analys by Sven E Carlsson (`en`)
**Vaterpolo reprezentacija Crne Gore** predstavlja Crnu Goru na svim međunarodnim vaterpolo takmičenjima pod pokroviteljstvom Vaterpolo i plivačkog saveza Crne Gore

Prvu utakmicu reprezentacija Crne Gore odigrla je u Trstu decembra 2006 protiv Italije koju je dobila rezultatom 11 - 10.

Najveću pobedu reprezentacija je postigla u Kotoru marta 2007 protiv Švajcarske rezultato 30 - 3, a najveći poraz doživela je na Svetskoj ligi 2008. u Đenovi od reprezentacije Srbije 13 - 3.

Na svom debitantskom učešću na Evropskom prvenstvu 2008. godine sa jednim porazom u grupnom delu takmičenja osvojili su svoje prvo zlato pobedom nad trostrukim prvakom i braniocem titule Srbijom sa rezultatom 6:5.

Sastav reprezentacije Crne Gore za Svetsku ligu 2008
----------------------------------------------------

Stanje od 15. jun 2008

| **Igrač** | **klub** |
| --- | --- |
| Zdravko Radić | VK Primorac |
| Vladimir Gojković | Sintez Kazanj Rusija |
| Predrag Jokić | Savona Italija |
| Aleksandar Ivović | PVK Jadran |
| Mlađan Janović | VK Primorac |
| Milan Tičić | Vuliagmeni Grčka |
| Draško Brguljan | VK Primorac |
| Vjekoslav Pasković | VK Primorac |
| Filip Trajković | VK Primorac |
| Nikola Vukčević | PVK Jadran |
| Damjan Danilović | Marsej Francuska |
| Aleksandar Radović |  |
| Srđan Barba |  |
| Predrag Todorović |  |
| Nikola Janović | Posilipo Italija |
| Boris Zloković | Posilipo Italija |
| Veljko Uskoković | PVK Budvanska rivijera |
| Miloš Šćepanović | PVK Jadran |
| Antonio Petrović |  |
| Dragan Drašković |  |

Selektor: Petar Porobić

Spoljašnje veze
---------------

* Vaterpolo i plivaččki savez Crne Gore Arhivirano 2007-09-28 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **sportu** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |


***Vaterpolo reprezentacija Crne Gore*** na Wikimedijinoj ostavi
**Bisotunska pećina** (perz. غار بیستون, ili غار بیستون; *Gar-e Šekarčijan*, dosl. Lovačka pećina) je arheološki lokalitet u Kermanšaškoj pokrajini na zapadu Irana. Geografski je smještena na nadmorskoj visini od oko 1300 m podno litica planine Kuh-e Bisotun (2752 m) koja se gotovo okomito uzdiže u odnosu na okolnu Čamčamalsku ravan. Od centra obližnjeg gradića Bisotuna udaljena je oko 1000 m prema jugozapadu, a od pokrajinskog središta Kermanšaha približno 30 km prema istoku. U neposrednoj blizini pećine nalaze se i mnogo poznatiji Darijevi Bisotunski (behistunski) natpisi iz ahemenidskog doba (6. vijek pne.), te niz drugih historijskih spomenika iz starog, srednjeg i novog vijeka. Prirodno sklonište, obližnji izvor i plodna ravan uvjetovali su naseljavanje ovog područja još kroz paleolitik. Sredinom 20. vijeka američki antropolog C. S. Coon u pećini je identificirao ostatke dvaju neandertalaca i datirao ih u srednji paleolitik (pr. 300.000 ‒ 30.000 g.) odnosno musterijensku kulturu, no moderne analize iz 2006. pokazale su da jedan sjekutić zapravo pripada šupljorošcu odnosno da drugi ostaci vjerojatnije pripadaju neandertalcu gornjeg paleolitika (pr. 40.000 ‒ 10.000 g.). Pretpostavljena je i veza s pećinom Šanidar koja se nalazi u iračkom dijelu Zagrosa. Godine 2011. Iranska organizacija za kulturnu baštinu i turizam (ICHTO) objavila je da će u bliskoj budućnosti biti poduzeta druga serija arheoloških istraživanja pećine.

Povezano
--------

* Popis iranskih pećina
* Prahistorija Irana

Literatura
----------

* (`en`) Bakhtiari, Shokoofeh (12. 7. 2011.). *To Excavate Paleolithic Caves of Bisotun*, News **3464**. Tehran: Iranian Cultural Heritage and Tourism Organization.
* (`en`) Coon, Carleton Stevens (1951.). *Cave Exploration in Iran, 1949*. Philadelphia: University Museum, University of Pennsylvania, OCLC 396584.
* (`en`)(`fr`) Dibble, Harold Lewis (1984.). *Mousterian Industry from Bisitun Cave (Iran)*, Paléorient **X. 2**. Paris: CNRS Editions, str. 23.-34. DOI:10.3406/paleo.1984.937, ISSN 0153-9345, OCLC 4649029945.
* (`en`) Luschey, Heinz [15. 12. 1989.] (8. 3. 2013.). "ii. Archeology", *Bisotun*, Encyclopædia Iranica. New York: Columbia University.
* (`en`) Trinkaus, Erik; Biglari, Fereidoun (2006.). *Middle Paleolithic Human Remains from Bisitun Cave, Iran*, Paléorient **XXXII. 2**. Paris: CNRS Editions, str. 105.-111. DOI:10.3406/paleo.2006.5192, ISSN 0153-9345, OCLC 5091858644.

Vanjske veze
------------

* (`fa`) Fotografije Bisotunske pećine Arhivirano 2012-12-05 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315137313

 |
Za istoimenu park-šumu u Đurđevcu, v. Park-šuma Borik.
"Poziv na ustanak", središnji spomenik u spomen-parku Borik
**Spomen-park Borik** je park-šuma u Bjelovaru na visoravni Vojnović (poznata i pod imenom visoravan Matije Gupca) u kojem se nalazi spomen-groblje Srba i revolucionara iz okolice Bjelovara, koje su ubili ustaše za vrijeme Drugog svjetskog rata.

Povijest
--------

Spomen-park Borik uređen je 1946. godine, kada je nad Kosturnicom postavljeno djelo bjelovarskog kipara Vojina Bakića "Poziv na ustanak" (poznato i pod nazivom "Bjelovarac"). Bakić je darovao spomenik gradu Bjelovaru u spomen na četvoricu svoje braće, koji su kao antifašisti stradali od ustaša u doba NDH. Jedan od njih je Milan Bakić Baja. Po braći Bakić bila je nazvana osnovna škola, koja je nakon osamostaljenja Hrvatske, nazvana II. osnovna škola Bjelovar. Na ulazu je stajao natpis "Spomen-groblje strijeljanih revolucionara iž žrtava fašističkog terora 1941. - 1945. Bjelovar". Ploče s imenima žrtava bile su poređane uz stazu oko spomenika.

Spomenik je 1951. godine bio premješten u centar grada na Trg Stjepana Radića, da bi 1978. bio ponovo vraćen u Borik.

Nakon osamostaljenja Hrvatske, natpis na ulazu je uklonjen, a Bakićev spomenik miniran 1991. godine. Od spomenika je ostala sačuvana samo šaka, koja je pohranjena u Muzeju grada Bjelovara. Spomen-područje je s vremenom postalo zapušteno.

Godine 2001. inicijativna grupa sastavljena od akademika, kipara i Bakićevih prijatelja, pokrenula je akciju za obnovu spomenika i uređenje spomen - parka. Spomenik je do 2009. godine rekonstruirao kipar Alan Vlahov, a 8. prosinca 2010. godine, svečano je otvoren, zajedno s uređenim spomen-parkom Borik.

Sadržaj parka
-------------

Spomen-park se sastoji od borove šume (stabla bijelog bora i drugih vrsta crnogoričnog i listopadnog drveća) i čistine na kojoj se nalazi spomen-kompleks. Glavni prilaz, koji vodi do spomenika, pruža se od istoka. Na zapadnom dijelu, nalaze se športski tereni, prostor za rekreaciju i igralište.

Na središnjem dijelu spomen-parka nalazi se Bakićev "Poziv na ustanak". Iza spomenika poređane su kamene ploče s imenima ubijenih (koje su nekad stajale ukrug oko spomenika), a ispred se nalaze dvije masivne ploče sa stihovima Ivana Gorana Kovačića.

Na sjevernoj strani kompleksa nalazi se monolit posvećen svima ubijenima čija su imena ostala nepoznata.

Galerija
--------

* Pogled na spomen-parkPogled na spomen-park
* "Poziv na ustanak""Poziv na ustanak"
* Ploče s imenima žrtavaPloče s imenima žrtava
* Ploče s imenima žrtavaPloče s imenima žrtava
* Ploča posvećena žrtvama čija su imena ostala nepoznataPloča posvećena žrtvama čija su imena ostala nepoznata

Povezano
--------

* Vojnović (Bjelovar)
* Vojin Bakić

Literatura
----------

***Spomen-park Borik*** na Wikimedijinoj ostavi

* Povratak Bjelovarca, "Gradski muzej Bjelovar", Bjelovar 2010. godine.
*Za ostala značenja, v. Capri (razvrstavanje).*
 „Kapri" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Kapri (razvrstavanje).
Ne miješati sa Carpi, gradom u sjevernoj Italiji ili otokom Kaprije u Šibenskom arhipelagu.

**Capri** (fonetski: Kapri) je italijanski otok u Tirenskom moru nasuprot Poluotoka Sorrento na južnoj strani Napuljskog zaljeva u oblasti Campania Južne Italije. Otok je poznat kao popularno odmaralište još od vremena Rimske Republike.

Glavne značajke otoka su Marina Piccola (mala luka), Belvedere Tragare, što je panoramska promenada načičkana vilama, vapnenačke litice poznate kao *Faraglioni*, Anacapri, Plava špilja (*Grotta Azzurra*) te ostaci rimskih carskih vila.

Capri administrativno pripada provinciji Napulj u regiji. Glavno naselje na otoku je gradić Capri. Na otoku postoje dvije luke - Marina Piccola i Marina Grande (glavna). Na brdovitom zapadnom dijelu otoka je smještena zasebna općina Anacapri.

Vjeruje se da su ime otoku dali drevni Grci, odnosno da ne potiče od latinske riječi "capreae" (jarci), nego grčke riječi "kapros" (vepar).

Galerija
--------

* CapriCapri
* FaraglioneFaraglione
* Grotta Meravigliosa Grotta Meravigliosa
* Prirodni lukPrirodni luk
* San GiacomoSan Giacomo
* Pogled iz Augustovog vrtaPogled iz Augustovog vrta
* Marina Piccola iz Augustovog vrtaMarina Piccola iz Augustovog vrta
* Monte TiberioMonte Tiberio
* Il Funiculare iz Marina Grande do CapriIl Funiculare iz Marina Grande do Capri
* CapriCapri
* CapriCapri

Izvori
------

1. ↑

Vanjske veze
------------

***Capri*** na Wikimedijinoj ostavi

* Capri - informacije na stranici Wikivoyage
* Capri 360 panoramas Arhivirano 2007-12-30 na Wayback Machine-u (`fr`)

Koordinate: 40°33′N 14°14′E﻿ / ﻿40.550°N 14.233°E﻿ / 40.550; 14.233
Za grad u Gvajani, v. Mahdia (Gvajana).

**Mahdia** (arapski: المهدية‎ / al-Mahdīyah) je lučki grad od 51,833 stanovnika na istoku Tunisa u Vilajetu Mahdia u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Panorama grada i luke
Mahdija leži na obalnoj ravnici Sahel između Sousse na sjeveru i Sfaxa na jugu, udaljena oko 200 km jugoistočno od glavnog grada Tunisa.

Centar grada leži na uskom stjenovitom poluotoku Afrika (Ifrikija).

Historija
---------

Grad je svoje ime **Mahdi** što na arapskom znači *ispravno vođeni* dobio po Ubaid Alah al-Mahdiu ili samo *Mahdiu* prvom šijitskom kalifu i osnivaču Fatimidske dinastije, koji je osnovao grad - 912. a 921. od njega napravio svoju prijestolnicu. 
Mahdia je napuštena oko 973. ali je ponovno naseljena krajem 11. vijeka, ovaj put kao prijestolnica vladara Ziridske dinastije koji su u njoj pronašli utočište.

Apeninski križari zauzeli su i opljačkali grad za Mahdijskog križarskog rata 1087.

Sredinom 12. vijeka Sicilijanski Normani zauzeli su Mahdiju, koja je za njihove vladavine izgubila na važnosti i postala malo selo. 
Za srednjeg vijeka bila je piratska baza. 
Španjolska je sredinom 16. vijeka zavladala gradom i jedno kraće vrijeme vladala, ali je već krajem 16. vijeka Mahdija postala dio Osmanskog Carstva.

Privreda i transport
--------------------

Privreda grada bazira se na ponajviše na luci a nešto manje na ribolovu i konzerviranju riba, preradi maslina i rukotvorima.

Grad je dobro povezan cestama i željeznicom sa Soussom koja leži 32 km sjeverozapadno.

Znamenitosti
------------

Od historijskih znamenitosti Mahdia ima džamiju iz 10. vijeka, kao i osmansku utvrdu iz 16. vijeka i ruševine antičkih bedema.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Italija Mazara del Vallo, Italija
* Francuska Saint-Nazaire, Francuska
* Portugal Aveiro, Portugal

Izvori
------

1. 1 2  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 1. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Mahdia*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 1. 11. 2019.
3. ↑  „*The Mahdia campaign of 1087* "(engleski). Oxford University Press. Pristupljeno 1. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***Mahdija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Commune de Mahdia* ()
**Pereira** je općina od 477,027 stanovnika i grad od 385,838 stan. u sredini Kolumbije u Departmanu Risaralda čiji je administrativni centar.

Geografija
----------

Pereira se prostire u kotlini rijeke Otún, među planinama Centralnih Kolumbijskih Kordiljera na nadmorskoj visini od 1,411 metara metara.

Od Manizalesa je udaljen 53 km jugozapadno.

Njegov [[strateški|strateški centralni položaj u regije kave učinio ga je svjetski poznatim.

UNESCO ga je 2011. uvrstio kao kolektivni lokalitet pod imenom Kolumbijski kultivirani krajolici kave na 
Listu mjesta svjetske baštine u Americi.

Historija
---------

Mjesto su osnovali kolonisti iz tadašnje provincije Cauca - 1863. pod imenom Kartaga, na ruševinama prve napuštene španjolske Stare Kartage. Kasnije mu je ime promjenjeno u čast političara Francisca Pereire Martíneza.

Pereira je ispočetka administrativno pripadala Caucu, ali je nakon formiranja Departmana Caldas 1905. pripala njemu. 

Između 1905-1950. grad je ubrzano rastao dolaskom brojnih stanovnika, zahvaljujući velikoj potražnji za kavom, jer je Pereira postala jedna od prijestolnica tog crnog zlata.

U tom periodu izrastao je u velik grad sa tramvajem, aerodromom, novinama, povezan željeznicom i dobrim cestama sa svim važnijim gradovima, pa su ga nazvali *Grad čudo* (Ciudad Prodigio).
Od 1958. je i univerzitetski grad, tad je osnovan Tehnološki univerzitet Pereira.

Kad je 1967. osnovan Departman Risaralda, Pereira je postala njegova prijestolnica.

Do 1985. se proširila daleko izvan svojih dojučerašnjih predgrađa, izgradnjom Olimpiskog sela i brojnih novih kvartova.

Privreda
--------

Današnja Pereira je prvenstveno centar za trgovinu kavom i stokom. Od industrije ima pogone lake industrije, (tekstil).

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Pereira Municipality in Colombia*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.12.2022.
2. 1 2  „*Historia Pereira*" (španjolski). Asocapitales. Pristupljeno 28.12.2022.
3. ↑  „*Esencia - Seis zonas*" (španjolski). Paisaje Cultural Cafetero. Arhivirano iz originala na datum 2022-12-31. Pristupljeno 30.12. 2022.
4. 1 2 3 4  „*Historia*" (španjolski). Gobierno de la Ciudad Pereira. Pristupljeno 30.12.2022.
5. 1 2  „*Pereira, Colombia*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 28.12. 2022.

Vanjske veze
------------

***Pereira, Kolumbija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno de la Ciudad Pereira* (Službene stranice grada) ()

| * p
* r
* u
Svjetska baština u Kolumbiji |
| --- |
|  | 
Historijski centar grada Cartagene • Kolumbijska polja kave • Nacionalni park Los Katíos • Rezervat prirode otoka Malpelo • Arheološki park San Agustín • Historijski centrar grada Santa Cruz de Mompox • Nacionalni arheološki park Tierradentro
 | Kolumbijska zastava |
| **Nematerijalna svjetska baština Kolumbije**
Karneval Barranquilla • Karneval Negros y Blancos • Procesija Velikog tjedna u Popayánu • Ambijent San Basilio de Palenque • Festival sv. Franje Asiškog u Quibdu |
**Leontina Kraus** (Varaždinske Toplice, 16. 4. 1881 - Jajinci, 7. 6. 1943), jugoslavenska učiteljica i komunistkinja strijeljana na stratištu u Jajincima tokom Drugog svjetskog rata.

Biografija
----------

Leontina Kraus je rođena 16. 4. 1881 godine u selu Pišćanovec kod Varaždina, u porodici Josipa i Henrijete Kraus. Josip Kraus je bio Židov koji se kasnije u životu (*1884*) preobratio na katoličanstvo, a Henrijeta Kraus se deklarirala kao Hrvatica rodom iz njemačke porodice u Beču. Leontina je krštena rimokatoličkoj crkvi. Kao šestogodišnje djete upućena je od strane svojih roditelja u rimokatolički samostan reda Uršulinki u Pišćanovcu, a kasnije je prešla u samostan Milosrdnih sestara u Zagrebu gdje je i završila učiteljsku školu. Tokom daljeg života odbacila je od sebe svako osjećanje za vjeru, i osporavala je pravo na postojanje bilo koje vjeroispovjesti. Leontina je vjerovala da je komunističko uređenje u Svijetu jedino koje može da pruži ljudima ravnopravnost i ista prava na život. U tom svom vjerovanju potencirana je i time što je zaključila da u Kraljevini Jugoslaviji vodeće državničke ličnosti ne vode pravu narodnu politiku u cilju poboljšanja životnih uvjeta, već grabe samo za svoje osobne interese. Leontina je radila kao učiteljica, te je disciplinski kažnjena sa penzionisanjem i umanjenjem prinadležnosti za 50 posto zbog odricanja poslušnosti pretpostavljenim školskim starješinama ­jer nije htjela voditi školsku djecu u crkvu. Do početka Drugog svjetskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije živjela je u Beogradu kao penzionerka. Tokom 1942 godine uputila je nekoliko otvorenih pisama predsjedniku srpske kvinsliške vlade Milanu Nediću, u kojima je iskazala gnušanje prema njegovim postupcima. U jednom od pisama je tražila da u zamjenu za nju, puste najmlađeg logoraša osuđenog na smrt. Poslije nekoliko pisama, Leontina je 17. 12. 1942 godine bila uhapšena i potom zatvorena u Banjički logor. Tokom saslušanja, tražila je da se u njenom dosjeu pod stavkom nacionalnost navede Srpkinja. Bila je označena drugom kategorijom zatvorenika, a odlukom upravnika logora Svetozara Vujkovića bila je prebačena u prvu kategoriju. Poslije nekoliko mjeseci mučnog životarenja u logoru, u zoru 7. 6. 1943 godine Leontina Kraus je streljana u Jajincima.

U znak sjećanja na nju jedna ulica u beogradskom naselju Banjica nosi naziv "Učiteljice Leontine Kraus".
***Nuclear Technology and Radiation Protection*** je međunarodni naučni časopis koji se bavi širim područjem naučnih disciplina iz oblasti nuklearnih nauka i tehnologija, kao i zaštite od zračenja. Izlazi od 1981. godine.

O časopisu
----------

Osnivač časopisa je Nuklearno društvo Srbije, a koosnivač Društvo za zaštitu od zračenja Srbije i Crne Gore. Izdavač je Institut za nuklearne nauke Vinča. Časopis objavljuje naučne radove, kratke naučne radove, pregledne članke i tehničke radove. Temeljna znanja fizike i projektovanja reaktora, transportne teorije zračenja i razvoj numeričkih metoda i programa iz ovih oblasti, takođe su deo izdavačke politike časopisa. Nuclear Technology and Radiation Protection je časopis uključen u listu Journal Citation Reports/Science Edition od 2010. godine sa dodeljenim dvogodišnjim i petogodišnjim impakt faktorima.

### Istorijat

Časopis je naslednik časopisa *Nuklearna tehnologija* koji je počeo da izlazi još 1981. godine. Pokrenula ga je Zajednica nuklearnih instituta (NUKLIN) koju je sačinjavalo devet istraživačkih instituta tadašnje SFR Jugoslavije.  Početkom devedesetih godina prošlog veka, sa nestankom SFR Jugoslavije, prestalo je i izlaženje tog časopisa. Jugoslovensko nuklearno društvo obnovilo je časopis 1995. godine, kao stručni časopis koji se bavi mirnodopskim korišćenjem nuklearne energije. Bilo je to u skladu sa aktivnostima oživljavanja nuklearnih nauka u SR Jugoslaviji, a sa ciljem podrške istraživačima u razvitku nuklearnih naučnih ideja i programa. Jugoslovenskom nuklearnom društvu, kao osnivaču, i Institutu za nuklearne nauke Vinča, pridružilo se 2002. godine Jugoslovensko društvo za zaštitu od zračenja - u svojstvu koosnivača časopisa. I od tada časopis se štampa pod imenom Nuclear Technology & Radiation Protection, kao međunarodni naučni časopis na engleskom jeziku. 

### Periodičnost izlaženja

Časopis izlazi četiri puta godišnje (mart, jun, septembar i decembar).

Urednici
--------

Glavni urednik časopisa je Rodoljub Simović. Ranije su bili glavni urednici Naim Afgan i Milena Mataušek. Pored glavnog urednika, časopis uređuje Uređivački odbor od 7 članova. Radi dostizanja međunarodnog nivoa radova, i dostizanja međunarodnog nivoa recenzija o uređivanju i kvalitetu časopisa brine Savetodavni uređivački odbor koji čine skoro 30 istaknutih naučnika iz regiona i inostranstva iz više različitih oblasti.

Autori priloga
--------------

Za časopis pišu eminetni stručnjaci iz zemlje, regiona i inostranstva.

Teme
----

* Nuklearna energija istraživačkih reaktora i akceleratora
* Upravljanje nuklearnim otpadom
* Merenje zračenja
* Zaštita životne sredine

Elektronsko izdanje časopisa
----------------------------

Časopis nudi mogućnost pregleda i skidanja časopisa po principu Otvorenog pristupa (eISSN 2406-0992).

Referisanje u bazama podataka
-----------------------------

* Web of Science
* Scopus
* Journal Citation Reports/ Science Edition
* doiSerbia
* Directory of Open Access Journals - DOAJ
**Dogovorna ekonomija** je bio ekonomski sistem u socijalističkoj Jugoslaviji, tokom razdoblja radničkog samoupravljanja. Njime je direktna podređenost društvenih preduzeća državi zamenjena sistemom uzajamnih prava i obaveza.

Između 1952-1954. godine, za novi politički sistem samoupravnog socijalizma izgrađen je nov privredni sistem, koji je plansku privredu zamenio planiranjem osnovnih proporcija. Planiranje osnovnih proporcija osiguravalo je razvitak proizvodnih snaga i sprečavalo „kapitalizmu urođenu anarhiju društvene proizvodnje i raspodele". Novi privredni sistem ni izdaleka nije istisnuo državu iz privrede niti je bio dovoljno podsticajan za razmah proizvodnje. No, došlo je do značajnog okretanja ka tržišnoj privredi i cene su, u načelu, počele da se obrazuju u zavisnosti od ponude i potražnje.

Preduzeća su vodili radnički kolektivi, koji u svakom preduzeću djeluju nezavisno, samostalno kupuju sirovine, odredjuju vrstu, obim proizvodnje, cijenu proizvoda koje sami iznose na tržište, odredjuju sopstvene platne liste i raspodjelu profita. Zbog samostalnosti poslovanja preduzeća, jugoslovenska privreda je dobrim delom bila tržišna.

Vidi još
--------

* Samoupravni socijalizam

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **ekonomiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |



1. 1 2 3  Branko Petranović, Radnički saveti
2. ↑  Da li je SFR Jugoslavija bila socijalisticka zemlja?
**Marijinski teatar** (ruski: *Мариинский театр*) je jedna od najpoznatijih opernih i baletnih kuća na svijetu, smještena u centru Sankt Peterburga na Teatarskom trgu. Marijinski teatar je dom Marijinskog baleta, Marijinske opere i Marijinskog okestra.

Historija
---------

Historija Marijinskog teatra veže se uz 12. jul 1783. kad je carskim dekretom osnovan teatarski komitet, a nakon toga u oktobru otvoren i Boljšoj kameni teatar na trgu koji je kasnije dobio ime Teatarski trg.

 Glavna fasada
Marijinski teatar službeno je svečano otvoren 2. oktobra 1860. kao carski teatar, a nazvan je *Marijinski* po Mariji, ženi tadašnjeg ruskog cara Aleksandra II. Sve do 1880. u njemu se nije izvodio balet po kojem je kasnije zaradio svjetsku slavu. Od 1889. Marijinski teatar postao je dom Ruskog carskog baleta, koji je kasnije promjenio ime i postao Marijinski balet.

Nakon Oktobarske revolucije 1917. teatar je promjenio ime u Državni akademski teatar, tako se zvao sve do 1935. kad je ponovno promjenio ime u Državni akademski teatar Kirov, u čast ubijenog lidera lenjingradske partijske organizacije, Sergeja Kirova (1886. - 1934.). To ime nosio je sve do raspada Sovjetskog saveza 1991. kad mu je vraćeno prvo ime Marijinski teatar.

Pogled na unutrašnjost teatra
Marijinski teatar je najpoznatiji po svom baletu, sa kojim poduzima česta gostovanja po svijetu.

U dva vijeka djelovanja Marijinskog teatra, na njegovoj pozornici izredala se plejada velikih opernih pjevača: Fjodor Šaljapin, Ivan Jeršov, Sofija Preobraženska, uz brojne muzičare i baletane; Matilda Kšesinskaja, Ana Pavlova, Tamara Karsavina, Vaclav Nižinski, Marina Semjonova, Galina Uljanova, Rudolf Nurejev, Mihail Barišnjikov, itd.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Mariinsky Theatre*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 1. 2013.
2. 1 2  „*History*" (engleski). Mariinsky Theatre. Pristupljeno 22. 1. 2013.

Vanjske veze
------------

***Marijinski teatar*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice teatra* () ()
* *Mariinsky Theatre* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 135164048
* LCCN: no00054737
* ISNI: 0000 0001 0943 345X
* GND: 5068959-9
* BNF: cb145213916 (podaci)
* NKC: ko2002153579

 |
**Mazurija** (poljski: *Mazury*, njemački: *Masuren*) je ime za jednu od historijskih i geografskih regija Poljske, koja se nalazi na sjeveroistoku zemlje u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

Najveći dio Mazurskih jezera leži u Mazuriji.

Historija
---------

Mazurija je zemlja od preko 2 000 jezera
Za ranog srednjeg vijeka na tom prostoru živjeli su Prusi, od 13. vijeka do 1525. tim krajem vlada Teutonski viteški red, a od 1466. je jedna od domena Kraljevine Poljske.

Nakon protestantske reformacije i sekularizacije Teutonskog viteškog reda Mazurija je postala dio Pruskog vojvodstva (1525. - 1701.) koje se 1657. i formalno potpuno odcjepilo od Poljsko-Litvanske Unije i postalo domena Brandenburg-Pruske.

Od 14 pa sve do 17. vijeka Mazurija je bio ruralni kraj, u kom su živjeli seljaci i sitno plemstvo. Najveći dio njih bili su Poljaci kolonisti, koji su sve do 19. vijeka zadržali poljski jezik i običaje, ali su se preobratili na luteranizam. Iako su osnovana brojna društva i organizacije rastući njemački utjecaj i germanizacija učinili su svoje.

Nakon Prvog svjetskog rata na osnovu Versajskog ugovora održan je plebiscit 11. jula 1920. u kom je većina stanovnika glasala za ostanak u Njemačkom Carstvu. 
Jedino su stanovnici Działdowa i okolice glasali da pripadnu Poljskoj.

To stanje potrajalo je do 1945. kad je Mazurija nakon što ju je zauzela Crvena armija postala dio Poljske.
Nakon Drugog svjetskog rata većina njemačkih stanovnika je protjerana, a na njihovo mjesto doseljeni su Poljaci iz prijeratne Istočne Poljske, koji su pripali SSSR-u (Ukrajina, Belorusija).

Ime Mazovija počelo se koristiti tek od 19. vijeka, ono zapravo znači proizvođač katrana (mazur).

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Mazury" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 18.04. 2021.
2. ↑  „Kraina Tysiąca Jezior? Nieprawda!" (poljski). Podroze. Pristupljeno 18.04. 2021.

Vanjske veze
------------

***Mazurija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Mazury* ()
**Mariembourg** (valonski: *Mariyambour*) je grad od 2,043 stanovnika u općini Couvin, na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

Geografske karakteristike
-------------------------

Plan fortifikacije Mariembourg iz 1645
Mariembourg se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, prostire se između potoka Brouffe i rijeke Eau Blanche udaljen 5 km sjeverno od centra Couvina.

Historija
---------

Grad Mariembourg je kao i Charleroi, izgrađen od nule radi odbrane granica Španjolske Nizozemske od Kraljevine Francuske. 
Mali utvrđeni grad je 1546. podigla Marija od Ugarske, sestra cara Karla V. koja je tad bila nizozemski generalni guverner, na zemlji koja je tad bila je domena Kneževine-biskupije Liège.

Projekt je napravio talijanski inženjerac Donato de Boni di Pellizuoli, tlocrtno to je kvadrat sa centralnim trgom iz kog se zvijezdasto račva 8 ulica.

Vojska Kraljevine Francuske zauzela je Mariembourg 1554. ali je već 1559. vraćen Španjolcima. Bedemi su popravljeni i ojačani početkom 17. vijeka. 
Nakon sklapanja Pirinejskog mira 1659. šanjolski kralj Felipe IV morao je utvrdu prepustiti Louisu XIV. Francuzi su srušili stare bedeme 1676. i odlučili podići nove na mjestu starih. 
Grad je ostao u francuskim rukama sve do 1815. kad je postao dio Ujedinjene Kraljevine Nizozemske.

Nakon Bitke kod Waterlooa, poraženi Napoleon je krenuo prema Parizu 19. juna 1815. i oko 13 sati došao u Mariembourg. 
Pruska vojska opkolila je grad 24. juna, koji se predao 30. jula 1815]].

Bedemi i fortifikacije su srušeni 1853. tako da su od njegove vojničke prošlosti preostali, rezidencija guvernera (zapravo samo jedno krilo) iz 17. vijeka i palača guvernera iz 18. vijeka.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Mariembourg in Couvin (Namur Province (Sub-Municipalities)*" (engleski). City population. Pristupljeno 09.06.2022.
2. 1 2 3 4 5  „*Couvin*" (francuski). Connaitrel a Wallonie. Pristupljeno 09.06.2022.

Vanjske veze
------------

***Mariembourg*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Mariembourg* (na portalu Tourisme Couvin) ()
Karta svijeta s označenim članicama Međunarodne hidrografske organizacije
**Međunarodna hidrografska organizacija** (kratica: **IHO**) je međuvladina savjetodavna i tehnička organizacija za hidrografiju čiji je cilj poticanje sigurnosti pomorskog prometa i zaštita morskog okoliša. IHO ima status promatrača pri Ujedinjenim narodima i smatra se mjerodavnom za hidrografska istraživanja odnosno pomorsko kartiranje.

Djelatnosti i ciljevi Međunarodne hidrografske organizacije su:

* Koordiniranje aktivnosti među državnim hidrografskim uredima
* Standardizacija odnosno najviši mogući stupanj jednoličnosti pomorskih karata i dokumenata
* Usvajanje pouzdanih i učinkovitih metoda hidrografskih istraživanja
* Znanstveni razvoj na području hidrografije odnosno opisne oceanografije

Osnovana je 21. lipnja 1921. godine i sjedište joj se nalazi u Monaku. Službeni jezici organizacije su engleski i francuski jezik.

Povezano
--------

* Hidrografija
* Hrvatski hidrografski institut

Vanjske veze
------------

* ()() Službene stranice IHO-a

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 123744119
* LCCN: n80013011
* ISNI: 0000 0004 0515 7613
* GND: 670070-6
* SUDOC: 030277639
* BNF: cb12172808h (podaci)

 |
**Most Boyacá** (španjolski: *Puente de Boyacá*, zvan i *El puente de la independencia*) je centralni dio spomeničkog kompleksa *Campo de Boyacá* u Kolumbiji posvećen Bitci kod Boyace.

Ta bitka koja se odvila 7. augusta 1819. ima veliku simboličku važnost za Kolumbiju, kao prekretnica u borbi za nezavisnost.

Karakteristike
--------------

Pogled na spomenički kompleks
Spomenik Simón Bolívaru
Most se nalazi 14 km zapadno od grada Tunje u Departmanu Boyacá. Izgrađen je početkom 18. vijeka, i više puta rekonstruiran), - 1920. je proglašen nacionalnim 
i spomenikom i nezavisnosti.

Pored tog malog mosta preko potoka Teatinos, postoji čitav niz spomenika, posvećen Borbi za nezavisnost Latinske Amerike. Pored 
spomeničkih skulptura Simóna Bolívara i Francisca Santandera tu još slavoluk, obelisk i nekoliko objekata; crkva, muzej Ciclorama i Trg zastava.

Na Trgu zastava (*Plaza de las Banderas*) na kom gori vječni plamen, održavaju se manifestacije u čast domovini.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*El Sitio Histórico del Campo de la Batalla de Boyacá*" (španjolski). Absolutviajes. Pristupljeno 8.1. 2023.
2. ↑  „*Campo de Boyacá, escenario de la inolvidable batalla de Boyacá*" (španjolski). Absolutviajes. Pristupljeno 8.1. 2023.

Vanjske veze
------------

* *El Sitio Histórico del Campo de la Batalla de Boyacá* ()
* *Campo de Boyacá, escenario de la inolvidable batalla de Boyacá* ()
**Murmansk** (ruski: *Му́рманск*) sve do 1917. znan kao **Romanov-na-murmane** je administrativni centar istoimene ruske oblasti Murmansk u Sjeverozapadnom federalnom okrugu od 325 101 stanovnika.

*Murmansk* se najveći grad na svijetu sjeverno od Arktičkog kruga, njegovo neobično ime najvjerovatnije potječe od laponske riječi *murman* koja znači *rub zemlje*.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Murmansk* leži 200 km sjeverno od Arktičkog kruga na sjevernoj obali Poluotoka Kola, u dubokom zaljevu 48 km od Barentsovog mora koje se nikad ne ledi.

Historija
---------

*Murmansk* je osnovan 1915. kao luka za dopremu vojnog materijala za Prvog svetskog rata. Za Ruskog građanskog rata bio je baza britanskog, francuskog i američkog ekspedicionog korpusa, koji su se borili protiv bolješevičke Crvene armije - 1918.
Za Dugog svetskog rata *Murmansk* je bio luka preko koje je dopremljeno najviše ratnog materijala anglo-američkim konvojima preko arktičkog oceana kao pomoć Sovjetskom Savezu.

Bulevar Lenjina
Nakon raspada Sovjetskog Saveza 1991]], ekonomija Murmanska se gotova raspala, svi dotadašnji veliki industrijski pogoni su propali, a većina dotadašnje velike ribarske flote rasprodana je norveškim i drugih stranim kompanijama. Zbog tog su mnogi njegovi dotadašnji stanovnici napustili grad, pa je 1990-ih stanovništvo grada palo je za više od jedne četvrtine. Tek od početka 21. vijeka počela se oporavljati privreda grada.

Obrazovanje
-----------

*Murmansk* ima Pedagoški fakultet i Institute za oceanografiju i marikulturu.

Privreda
--------

Danas je *Murmansk* velika ribarska luka, sa jednim od najvećih industrijskih pogona za preradu ribe u Evropi. Pored tog grad ima i veliko brodogradilište, a usto je i velika pomorska baza ruske mornarice.

*Murmansk* je jedina ruska luka, koja se ne ledi i preko koje je moguće doći do Atlantika i svih ostalih važnih plovnih puteva. Tako da luka u Murmansku od decembra do maja zamjenjuje Sankt Peterburg koji je tad zaleđen, pa je on najveća luka sjeverozapada. 
Grad je povezan željeznicom sa Sankt Peterburgom i Moskvom i sa rudarsko industrijskim centrima Mončegorsk i Kirovsk.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Island, Akureyri
* Norveška, Vadsø
* Holandija, Groningen
* SAD, Jacksonville, Florida
 | * Švedska, Luleå
* Finska, Rovaniemi
* Norveška, Tromsø
* Poljska, Szczecin
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Murmansk*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 06. 10. 2013.

Vanjske veze
------------

***Murmansk*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Murmansk* na portalu Encyclopædia Britannica ()

| * p
* r
* u
Gradovi heroji Sovjetskog Saveza |
| --- |
|  | Moskva • Lenjingrad • Kijev • Staljingrad • Sevastopolj • Odesa • BrestNovorosijsk • Kerč • Minsk • Tula • Murmansk • Smolensk |  |
**Nacionalni park Chambi** (francuski: *Parc national de Chambi*) je park u Vilajetu Kasserine na zapadu Tunisa.

Karakteristike
--------------

Park se prostire na površini od 67,23 km², od grada Kasserine do alžirske granice.
U Parku se nalazi najviša planina u Tunisu Djebel Chambi visoka 1544 metara.

Pejzaž parka
Iako u parku nema stalnih vodotokova, dobro je pošumljen u višim djelovima crnikom i alepskim borom, a u nižim žbunjem, ružmarinima, kleka i esparta. Crnika raste na nadmorskoj visini iznad 1100 metara na površini od 6723 hektara.

U parku živi 24 životinjske vrste, uključujući dvije zaštićene Planinske gazele i Berbersku ovcu.

U parku živi i oko 8.000 ljudi (toliko ih je bilo 1999.) koji se bave stočarstvom, ratarstvom, pčelarstvom i šumarstvo.

Park je ugrožen naročito u svojim nižim djelovima prekomjernom ispašom i deforestacijom (zbog ogrjeva). 
Zbog tog u sklopu Parka djeluje i ekološki muzej, koji bi trebao pomoći u edukaciji stanovništva.

Kako leži na relativno velikoj nadmorskoj visini zimi se planinski vrhovi zabijele od snijega.

Historija
---------

Park je osnovan 1980. a tri godine prije tog ga je UNESCO proglasio Rezervatom biosfere.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Biosphere Reserve Information*" (engleski). Unesco. Pristupljeno 11. 9. 2019.
2. 1 2 3 4 5  „*Le parc national de Chambi : une réserve de biosphère au point culminant tunisien*" (francuski). 1001 tunisie. Arhivirano iz originala na datum 2019-11-12. Pristupljeno 11. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***Nacionalni park Chambi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Le parc national de Chambi* Arhivirano 2019-11-12 na Wayback Machine-u ()
**Nakuru** je slano jezero u Dolini velike rasjeline, južno od grada Nakurua u Keniji. Jezero je najpoznatije po mnoštvu algi koje privlače milijune plamenaca, ali i veliki broj drugih životinja, zbog čega je 1961. godine, na području od 188 km² oko jezera, osnovan **Nacionalni park jezera Nakuru**. Ramsarska konvencija ga je zaštitila, a 2011. godine je, zajedno s drugim kenijskim jezerima Doline velike rasjeline (Bogoria i Elmenteita), upisano na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi kao "sustav povezanih plitkih jezera jedinstvene ljepote koja su dom za 13 jako ugroženih vrsta ptica i najvažnije mesto ispaše patuljastih plamenaca, ali i glavno gnijezdilište velikih pelikana na svijetu".

Panorama jezera NakuruPanorama jezera Nakuru

Prirodne odlike
---------------

Jezero Nakuru se nalazi na 1754 m nadmorske visine i ima površinu od 5 do 45 km², ovisno o dobu godine i padavinama i njezinoj jedinoj pritoci, rijeci Njoro. Sustav kenijskih slanih jezera, kojemu pripada Nakuru, jedno je od mjesta u kojemu živi najveća raznolikost ptica na svijetu. Površina plitkog jezera Nakuru zna često biti pokrivena velikom ružičastom mrljom milijuna plamenaca u pokretu. Pored njih, u parku obitavaju i ugrožene vrste kao što su: velika čaplja, čekićarke, afrički orao ribar (*Haliaeetus vocifer*), afrički crni orao (*Aquila verreauxii*) i crno-bijeli vodomar (*Ceryle rudis*).

U njegovoj okolici također obitavaju ugroženi sisavci kao što su Rothschildova žirafa, crni nosorog i bijeli nosorog, ali i drugi kao veliki kudu, lav, gepard, divlji pas, močvarna antilopa i piton. Nacionalni park Nakuru je nedavno i proširen, ali i ograđen ogradom, kako bi se zaštitila malena populacija crnih nosoroga (njih oko 25) od lovokradica. Nakuru je na južnoj strani svojim močvarama povezan na konzervat Soysambu koji predstavlja moguće mjesto širenja crih nosoroga i jedinu poveznicu sa zaštićenim područjem jezera Naivasha

* Jezero Nakuru 2003. god.Jezero Nakuru 2003. god.
* Plamenci u jezeruPlamenci u jezeru
* Bijeli nosorog i plamenciBijeli nosorog i plamenci
* Slap jezera NakuruSlap jezera Nakuru
* Žirafa u NP NakuruŽirafa u NP Nakuru

Izvori
------

***Jezero Nakuru*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑  Kenijski sustav jezera i Ningaloo obala u Australiji upisani na UNESCO-v popis svjetske baštine () Preuzeto 31. listopada 2011.
2. ↑  Soysambu Conservancy Arhivirano 2008-10-20 na Wayback Machine-u () Preuzeto 31. listopada 2011.

Vanjske poveznice
-----------------

* National Geographic – "Mysterious Kenya Flamingo Die-Offs Tied to Toxins, Study Says" () studeni 2002.

| * p
* r
* u
Svjetska baština u Keniji |
| --- |
|  | 
Fort Jesus u Mombasi • Kaya šumska svetišta Mijikenda • Jezera Doline velike rasjeline Nakuru, Bogoria i Elmenteita • Stari dio grada Lamua • Nacionalni park Mount Kenya i zaštićene šume Lewa Downs • Nacionalni parkovi jezera Turkana
 | Kenijska zastava |
| **Nematerijalna svjetska baština Kenije**
Tradicije i običaji naroda Mijikenda u svetim Kaya šumama
 |