recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eckford of Brooklyn**, ili jednostavno **Eckford**, bio je američki bejzbol klub koji je djelovao od 1855. do 1872. godine.

Osnovan je u julu 1855. pod nazivom **Eckford Base Ball Club**, a ime je dobio po Henryju Eckfordu, znamenitom brodograditelju iz Brooklyna, poznatom po nizu ratnih brodova koji su služili u anglo-američkom ratu.

*Eckford* je bio jedan od 16 njujorških klubova koji su 1857. sudjelovali na konvenciji koja je kodificirala nova pravila bejzbola, dotada određivana isključivo od kluba *New York Knickebockers*. Iste je godine postao članom National Asociattion of Base Ball Players (NABPP), koja će od 1859. godine imati službena natjecanja.

*Eckford* je prvih godina lige bio u sjeni svog suparnika *Brooklyn Athletics*, ali je godine 1862. uspio postati prvakom lige NABPP. Iste je godine kao domaći teren koristio brooklynski Union Grounds, prvo pravo bejzbol igralište u historiji sporta. Godine 1863. klub je ponovno osvojio prvenstvo.

Kasnih 1860-ih Eckford je postao jedan od prvih bejzbol klubova koji se profesionalizirao, ali godine 1871. nakon raskola u NABPP nije ušao u novu profesionalnu organizaciju National Association of Professional Base Ball Players (NAPBBP). To je učinio tek godinu dana kasnije, ali je zbog gubitka najvažnijih igrača imao tako loše rezultate da je morao prestati s djelovanjem.

Literatura
----------

* Baseball-Reference. "Brooklyn Eckfords Team Index" (1872). Retrieved 2006-09-17.
* Retrosheet. "The 1872 Brooklyn Eckfords"[*mrtav link*]. Retrieved 2006-09-17.
* Seymour, Harold (1960). *Baseball: The Early Years*. New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-505912-3.
* Wright, Marshall (2000). *The National Association of Base Ball Players, 1857-1870*. Jefferson, NC: McFarland & Co. ISBN 0-7864-0779-4

Igrališta
* Lowry, Phil. *Green Cathedrals*.
* Benson, Michael. *Baseball Parks of North America*.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 310709996
* LCCN: n2014056700

 |
**Dijana Vukomanović** (Virovitica, 3. januar 1967) je srpska političarka.

Maturirala je u Prvoj zemunskoj gimnaziji 1985. godine a diplomirala je na Fakultetu političkih nauka, 1989. godine. Magistrirala je 1995. godine na Centralno-Evropskom Univerzitetu u Budimpešti, u Mađarskoj i doktorirala 
2009. godine na Fakultetu političkih nauka, Univerziteta u Beogradu. Objavila je preko trideset analitičkih studija u domaćim i inostranim stručnim časopisima i zbornicima, 

U periodu od 1992—2000. godine bila je zaposlena kao istraživač u Institutu društvenih nauka, Univerziteta u Beogradu, da bi zatim tokom 2000. radila u Institutu za političke studije kao naučni saradnik. Kasnije je bila saradnik domaćih i međunarodnih nevladinih organizacija. Usavršavala se tokom studijskih boravaka u Ujedinjenom Kraljevstvu i SAD 1997. godine. Član je Socijalističke partije Srbije od oktobra 1998. godine. Govori engleski jezik.

Na Osmom kongresu SPS, 2010. godine, izabrana je za jednog od potpredsednika stranke.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija
Dan crepova
**Dan crepova** (francuski: Journée des Tuiles) je naziv za pobunu stanovništva Grenobla u pokrajini Dofineji (Kraljevina Francuska) od 7. juna 1788. godine. Predstavlja uvod u Francusku revoluciju.

Istorija
--------

Događaj se odigrao u provinciji Dofineji gde je formiranje pokrajinske skupštine izazvalo veliko uzbuđenje. Do vrhunca ga je dovela sudska reforma. Dofineja je zbog svoje industrijske delatnosti i važnosti bila jedna od najrazvijenijih pokrajina Kraljevstva. Opoziciju je predvodila buržoazija. Parlament u gradu Grenoblu protestvovao je kada mu žele nametnuti da uvede u protokol ukaz od 8. maja. Parlament je raspušten, ali se ipak sastaje 20. maja. Pokrajinski namesnik mu tada saopštava nalog da mora u izgon. Dana 7. juna 1788. godine narod se diže na podsticaj sudskog pomoćnog osoblja, ogorčenog zbog propasti parlamenta. Masa je zauzela gradska vrata, popela se na krovove i bacala kamenje na parole koje su prolazile ulicama. Pokrajinski namesnik, vojvoda Klermon-Tonere, trudio se da smiri uzbuđenje, ali uzalud. Povukao je jedinice u njihove kasarne. Sudski činovnici konačno su napustili Grenobl u noći između 12. i 13. juna 1788. godine.

Vidi još
--------

* Skupština u Vizilu

Izvori
------

* Albert Soboul; Francuska revolucija, Naprijed, Zagreb (1966)
**Danak** (lat. *tributum*) označava svaku materijalnu obavezu koju je kroz historiju neko naselje, grad ili država bilo dužno ispuniti u korist neke druge države.

Danak se plaćao u različite svrhe. Nekada je to predstavljao simboličko iskazivanje poštovanja i vjernosti nekom vladaru, nekada odredbu međunarodnog ugovora koji je sa sobom povlačio recipročne obaveze druge strane, a nekada se ispunjavao pod prisilom, odnosno isključiva svrha mu je bila odvratiti vojni napad, pljačku ili porobljavanje od druge strane. 

Danak se vrlo često vezuje uz vazalni odnos, odnosno financijske obaveze vazala prema svog sizerenu. U međunarodnim odnosima plaćanje danka je također često podrazumijevalo vazalni odnos, najčešće grada-države ili manjeg kraljevstva prema nekom velikom carstvu. Takvi entiteti koji su plaćali danak se nazivaju **tributarne države**.

Danak je s razvojem međunarodnog prava i nestankom feudalizma postupno nestao iz javnog života, ali se zato preselio u sferu organiziranog kriminala gdje je poznat pod suvremenim nazivom reket.

V. također
----------

* Daće
* Danak u krvi
**San José de Guanipa** je grad od 75,692 stanovnika.na sjeveroistoku Venecuele. 

San José de Guanipa je i administrativni centar istoimene Općine San José de Guanipa u kojoj živi 76,398 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

San José de Guanipa leži u sredini savezne države Anzoátegui, u kotlini rijeke Tigre, na nadmorskoj visini od 263 metara, praktički spojen sa gradom El Tigre koji leži svega par kilometara zapadnije.

Historija
---------

San Jose je izrastao iz malog naselja podignutog 1910. za radnike telegrafske kompanije Cantaura, koja je postavljala novu liniju. Prvi stanovnik koji si je podigao kuću bio je Cruz Vicente Guevara. Nakon tog su i drugi počeli graditi kuće i obrađivati zemlju. U samom početku to naselje zvalo se *El Tigrito*. Nakon naftog buma u susjednom El Tigru od 1940-ih počelo je i ono bujati, tako da je 1952. osnovana parohija.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Venezuela: Anzoátegui*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 04. 12. 2017.
2. 1 2  „*San José de Guanipa, breve historia*" (španjolski). Notiguanipa. Pristupljeno 05. 12. 2017.

Vanjske veze
------------

***San José de Guanipa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipio San José de Guanipa* (`es`)
**Ede**  je grad od 107.500 stanovnika i općina (gemeente) u nizozemskoj provinciji Gelderlandu.

Geografija
----------

Ede leži na zapadnom kraju šumovite regije Veluwe. Grad je centar općine u kojoj se nalaze i gradovi Bennekom, Lunteren, Harskamp, Ederveen, Otterlo i Wekerom.

Historija
---------

Ede su osnovali Saksonci u 8. vijeku, a zbog svoje strateške pozicije dugo je bio naselje s garnizonom. U grad je počeo izrastati nakon što je preko njega 1840. izgrađena željeznička pruga Utrecht–Arnhem, a neposredno pred Drugi svjetski rat i magistralna cesta u istom smjeru.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti Edea su crkva Oude iz 15. vijeka i vjetrenjača Doesburger iz 1507. godine. U obližnjem nacionalnom parku Hoge Veluwe leži dvorac Sint-Hubertus i državni muzej Kröller-Müller koji ima veliku kolekciju slika Vincenta van Gogha.

Privreda
--------

Ede je industrijski grad sa snažnom metalurgijom i tvornicama poliesterskih vlakana (Akzo-Nobel), piana i prehrambenih proizvoda.

Gradovi prijatelji
------------------

* Češka Chrudim

Vanjske veze
------------

***Ede (Nizozemska)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada (`nl`)
* *Ede*  na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 128997158
* LCCN: n79141055
* GND: 4327729-9
* NKC: ge522574

 |
**Интернационална демократска унија** (*ИДУ*) је међународна организација која окупља конзервативне партије.

ИДУ је основана 1983 од стране неких шефова држава и влада, укључујући и Маргарет Тачер (премијер Велике Британије), Џорџ Х. В. Буш (тадашњи председник Сједињених Америчких Држава), Хелмут Кол (канцелар Немачке) и Жак Ширак (председник Француске).
ИДУ сакупља све партије, без обзира на специфичну идеологију, које се карактеришу као партије десног центра.

Међу члановима ИДУ у Србији и Републици Српској се броје Демократска странка Србије, Г 17+ и Партија демократског прогреса.
|  |
| --- |
| **Dinastije faraona  starog Egipta** |
| **predinastički Egipat** |
| **protodinastički period** |
| **rani dinastički period** |
| 1. 2. |
| **Staro kraljevstvo** |
| 3. 4. 5. 6. |
| **prvi prelazni period** |
| 7. 8. 9. 10. |
| 11. (*samo Teba*) |
| **srednje carstvo** |
| 11. (*ceo Egipat*) |
| 12. 13. 14. |
| **drugi prelazni period** |
| 15. 16. 17. |
| **Novo carstvo** |
| 18. 19. 20. |
| **treći prelazni period** |
| 21. 22. 23. 24. 25. |
| **kasni period** |
| 26. 27. 28. |
| 29. 30 31. |
| **Grčko-rimski period** |
| Ptolomejska dinastija-Rimsko Carstvo |

Sedma, Osma, Deveta, **Deseta** i Jedanaesta (samo u Tebi) **dinastija** drevnog Egipta se često zajednički svrstavaju pod naziv Prvi prijelazni period.

Vladari
-------

Poznati vladari u egipatskoj historiji za **Deseta dinastiju** su sljedeći (datumi su neprecizni):

**Deveta i Deseta dinastija**| Ime | Komentar |
| --- | --- |
| Neferkare | - |
| Wahkare | - |
| Nebkaure | - |
| Merykare | - |

Devetu dinastiju je u gradu Herakleopolis Magna osnovao Meryibra, a tamo se nastavila i Deseta dinastija. U to doba Egipat nije bio ujedinjen. Istovremeno je postojalo nekoliko lokalnih dinastija.

Deseta dinastija je vodila borbu s dinastijom sa sjedištem u Tebi, koja ju je na kraju svrgnula i kao Jedanaesta dinastija ujedinila Egipat.

***Deseta dinastija Egipta*** na Wikimedijinoj ostavi
**Deveta crnogorska brigada** NOVJ formirana je 1. aprila 1944. godine u Dragovića Polju, Gornja Morača. Pri osnivanju u njen sastav su ušla četiri bataljona sa ukupno 541 borcem, nakon čega je ušla u sastav Treće udarne divizije. Do kraja oktobra 1944. godine, imala je preko 1300 boraca.

Učestvovala je u svim borbama koje je vodila Treća divizija, a posebno se istakla u rejonu Bjelasice protiv delova 181. nemačke divizije i četnika u borbama od 4. do 10. septembra, u oslobođenju Berana 15. septembra i Andrijevice 17. septembra. U oktobru i novembru, borci brigade razbili su u nekoliko navrata muslimansku miliciju kod Rožaja i Tutina i oslobodili ta mesta.

Brigada se potom prebacila u Sandžak i odatle u rejon Kuča i Bratonožića, gde je od 29. novembra do 30. decembra, zajedno s Petom proleterskom brigadom, vodila teške borbe protiv nemačke 297. divizije 21. brdskog korpusa, koji se preko Kolašina i Sandžaka povlačio prema Sarajevu.

Krajem januara 1945. godine, brigada je prešla u Bosnu, gde je učestvovala u Sarajevskoj operaciji. Potom je u sastavu Druge armije nastupala preko Bosanske krajine i Korduna i učestvovala u oslobođenju Karlovca početkom maja. Nastavila je sa gonjenjem neprijatelja preko Metlike, Novog Mesta i Mirne ka Zidanom Mostu.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* **Vojna enciklopedija** (knjiga druga). Beograd 1971. godina.

  



|  |  |
| --- | --- |
| Zvezda Petokraka | **Crnogorske brigade NOVJ Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije** |
|  Četvrta proleterska | Peta proleterska | Šesta crnogorska | Sedma omladinska | Osma crnogorska | Deveta crnogorska | Deseta crnogorska | Prva bokeljska  |
*Za ostale upotrebe, v. Crničani (Bitolj).*

  
Koordinate: 41° 14′ 08" SGŠ, 22° 39′ 14" IGD

**Crničani** (mak. *Crničani*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Crničani su naselje u okviru opštine Dojran.

Crničani imaju veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine većinu u naselju.

Prirodni uslovi
---------------

Crničani su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, naselje je udaljeno 40 kilometara istočno.

Naselje Crničani se nalazi u istorijskoj oblasti Dojransko. Selo je smešteno na u oblasti zapadnog zaleđa Dojranskog jezera, koje Republika Makedonija deli sa Grčkom. Naselje je položeno na približno 200 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Crničani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 363 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su Srbi (57%), a manjina su etnički Makedonci (42%). Današnje stanovništvo su potomci od naseljenika, koji su zamenili dotadašnje tursko stanovništvo, koje se posle Prvog svetskog rata odselilo u maticu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* dojran-info.com Zvanična stranica opštine Dojran

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Dojran |
| --- |
| **Stari Dojran** • 
Durutlija • 
Đopčelija • 
Kurtamzalija • 
Nikolić • 
Novi Dojran • 
Organdžalija • 
Sevendeklija • 
Sretenovo • 
Furka • 
Crničani • 
Čaušlija • 
Džumabos |
Drveni peleti
**Drveni peleti** su standardizirano oblikovani štapići proizvedeni od biomase.

Opis
----

Drveni pelet je proizveden iz prešanog usitnjenog drveta ili piljevine, valjkastog je oblika promjera od 6-8 mm i duljine od 10 do 30 mm. Drveni peleti proizvode se pod izrazito visokim pritiskom, pod visokim pritiskom podiže se temperatura drveta i stvara se prirodno "ljepilo" te peleti uspjevaju zadržati oblik valjka i nakon što se ohlade. Kompaktnost peleta je vidljiva i prilikom transporta gdje se pojavljuje tek oko 0,5% drvne prašine. 
Znači peleti se prešaju iz čiste, nekontaminirane drvne piljevine, bez ikakvih kemijski vezivih sredstava sa visokom toplinskom koncentracijom od oko 5 kWh/kg ili 18 MJ/kg. Imaju vrlo nizak sadržaj vlage (ispod 10%) što omogućava vrlo visoku učinkovitost sagorijevanja. Rabe se u pećima za grijanje stambenih objekata ili za proizvodnju električne energije kao zamjena za ugljen.

Prema toplinskim vrijednostima 2 kg drvnog peleta zamjenjuje cca 1 litru ulja za loženje ili 1.85kg peleta zamjenjuje 1m3 prirodnog plina. 

Peleti su CO2-neutralni. Peleti spadaju u obnovljive izvore energije i kod izgaranja pelet ne proizvodi stakleničke plinove kao izvor topline, te se smatra jednim od rijetkih apsolutno prirodnih, sigurnih i zdravih energenata. Kao i ostala drvna biomasa, peleti znatno manje onečišćuju zrak i okoliš jer imaju manje od dozvoljenih graničnih vrijednosti emisija CO, NOx i prašine.

Proizvodnja drvenih peleta u Europi povećala se sa 1,4 milijuna tona u 2004. do 6,3 milijun tona u 2006. na 7,5 milijuna tona 2007. godine.

Proizvodnja je u Hrvatskoj 2007. iznosila 142.300 tona .

Izvori
------

1. ↑   Arhivirano 2010-09-11 na Wayback Machine-u 13. 01.2009

Vanjske veze
------------

***Drveni peleti*** na Wikimedijinoj ostavi

* Fotografije proizvodnje peleta Arhivirano 2007-01-07 na Wayback Machine-u
* European Biomass Association (AEBIOM), Informacije i statistike u Europi
* Gradimo hr. Arhivirano 2011-07-09 na Wayback Machine-u
* Grijanje na pelete
**Durotrižani** (latinski: ) su bili jedno od keltskih (britskih) plemena koje je živjelo u Britaniji pred i za vrijeme rimske invazije. Područje im je odgovaralo današnjem Dorset, južnom Wiltshireu i južnom Somersetu. Nakon rimskog osvajanja, glavni *civitates*, odnosno upravne jedinice, su bili **Durnovaria** (današnji Dorchester) i **Lindinis** (današnji Ilchester. Teritorija im se na zapadu graničila s Dumnonijcima; a na istokus Belgima.

Za Durotrižane se vjeruje da nisu bili jedno pleme, nego plemenski savez. Na temelju arheoloških nalaza se vjeruje kako su imali relativno razvijenu privredu, s obzirom da su u 1. vijeku pne. izdavali vlastite kovanice, iako bez natpisa na njima, tako da se ne znaju imena njihovih vladara. Prije dolaska Rimljana su zapali u ekonomsku krizu, a tokom same invazije su Rimljanima pružili otpor. Do godine 70. su, međutim, već bili u većoj mjeri romanizirani.

Eksterni linkovi
----------------

* Durotriges at Roman-Britain.org
* Durotriges Arhivirano 2007-09-27 na Wayback Machine-u at Romans in Britain

| * p
* r
* u
Plemena Željeznog doba u Britaniji |
| --- |
| Atrebates • Belgae • Brigantes • Caereni • Caledonii • Cantiaci • Carnonacae • Carvetii • Catuvellauni • Coritani • Corionotatae • Cornovii (Centralna) • Cornovii (Sjeverni) • Creones • Damnonii • Decantae • Deceangi • Demetae • Dobunni • Dumnonii • Durotriges • Epidii • Gabrantovices • Iceni • Lopocares • Lugi • Novantae • Ordovices • Parisii • Regnenses • Selgovae • Setantii • Silures • Smertae • Taexali • Textoverdi • Trinovantes • Vacomagi • Venicones • Votadini |
| *Dio:* Keltskih plemena u Evropi |
**Diakonikon** ili **đakonikon** (grč. Διακονικόν; diakonikón, lat.; diaconicum), prvotni je oblik sakristije u ranokršćanskim i bizantskim crkvama.

Opis
----

Predstavlja prostoriju četvrtastog ili kvadratnog oblika koja se nalazi sa južne strane apside crkve te je služila svećenicima za pripremanje mise i za čuvanje liturgijske knjige, spisa, crkvenog posuđa i ruha. Bila je svojevrsan arhv i riznica, što bi odgovaralo današnjoj sakristiji, a povjerena đakonu, od čega je i nastalo ime.

Uz diakonikonu valja spomenuti i protesis, prostoriju koja se nalazila nasuprot diakonikonu, odnosno, na sjevernoj strani apside i služila je kao spremište za žrtvene prinose. Obje se prostorije nazivaju *pastoforijama* i one se kao elementi crkvene arhitekture javljaju u 5. i 6. stoljeću nakon vladavine cara Konstantina, kada crkvena zdanja nisu više toliko monumentalna i golema, već manja i intimnija. Crkve tada, naravno, uzimaju osnovne elemente konstantinske crkve, kao što su lađe, apside i atriji, te se dodaju novi elementi, kao što su primjerice *narteks*, *galerije*, ponekad i *transept*, *protesis* i *diakonikon*. 

U početku je postojala samo jedna prostorija za pripremu misnog obreda, čuvanje crkvenog posuđa i ruha, a to je upravo bio diakonikon.

Kasnije u crkvama na Istoku, posebice na području Sirije, javljaju se obje prostorije, svaka sa svojom funkcijom, te su se sačuvale do danas, dok se na Zapadu od 10. stoljeća javlja sakristija. One se mogu nalaziti, na istočnoj strani crkve flankirajući apsidu, mogu biti u krilima transepta, uz narteks ili čak uz atrij.

Literatura
----------

* Aleksandar Durman: Stotinu hrvatskih arheoloških nalazišta, Leksikografski zavod Miroslav Krleža, Zagreb, 2006.

Vanjske veze
------------

* Crkvine, Trbounje
Prikaz prve javne predstave 1892. Slika se projicirala sa stražnje strane ekrana.
**Théâtre Optique** (sh. *Optički teatar*) bila je predstava tokom koje je francuski naučnik i pronalazač Charles-Émile Reynaud od 1892. do 1900. u Parizu publici prikazivao pokretne slike pomoću vlastitog uređaja zvanog praksinoskop. Uređaj je koristio staklene ploče s rukom oslikanim prizorima kojih je bilo između 500 i 600 i koji su se prikazivali u trajanju do 15 minuta. Ostvarenja koje je Reynaud prikazivao se vrlo često nazivaju prvim animiranim filmovima u historiji. Predstave su se održavale u pariškom muzeju voštanih figura Musée Grévin, a Reynauda koji je obavljao projekcije je pratio pijanist. Theatre Optique je nakon nekoliko godina brzo izgubio svoju popularnost čim su se pojavili prvi fotografskom tehnikom napravljeni filmovi braće Lumiere; njihovi projektori, kao i projektori mnogih kasnijih sineasta, su koristili Reynaudova tehnička rješenja.

Izvori
------

* Sylvie Saerens (1997-10). „Emile Reynaud". Pristupljeno 8. XII 2006.
* „Animation Notes #3 A Short History (part II)". RMIT University. Arhivirano iz originala na datum 2015-04-05. Pristupljeno 8 December 2006.
* Chardère, B.; Borgé, G. and M. (1985). *Les Lumière*, Paris: Bibliothèque des Arts. ISBN 2-85047-068-6 (Language: French)

***Théâtre Optique*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Sturmtruppen (razvrstavanje).*
**Udarne trupe** (njemački: ) ili **jurišne trupe** (njemački: ) je naziv za jurišne, odnosno specijalne jedinice carske vojske u Prvom svjetskom ratu. Oformljene su i obučene sa zadatkom izvođenja najdelikatnijih napadnih operacija, odnosno probijanja neprijateljske fronte. Poticaj za njihovo osnivanje je bila nesposobnost njemačke carske vojske da nakon 1914. godine na Zapadnom, i u manjoj mjeri na Istočnom frontu, izvodi uspješne ofenzivne operacije dotadašnjom taktikom juriša redovne pješadije, a zbog čega je nekoliko godina trajao pozicijski rat. Nijemci su, zbog toga počeli razvijati alternativnu taktiku koja se temeljila na infiltraciji u neprijateljske položaje, a koje bi izvodile manje, mobilne, ali posbeno izvježbane i opremljene jurišne trupe. Njihovi pripadnici su se odlikovali fizičkim i drugim kvalitetama, te su bili naoružani tzv. napadnim ručnim bombama (*Stielhandgrante*), minobacačima, mitraljezima, te od 1918. godine i automatima Bergmann MP18. Iako su s uspjehom korišteni u nekoliko ofanziva, najvažniji angažman su imali u Proljetnoj ofenzivi 1918. godine gdje, usprkos niza početnih impresivnih uspjeha, nisu bili u stanju konačno slomiti savezničke snage i probiti njihovu frontu. To se često tumači time da je u brutalnim borbama poginuo preveliki broj njihovih pripadnika da se ti uspjesi ponove ili eksploatiraju. Usprkos svega, jurišne trupe su se smatrale njemačkom vojnom elitom, a njihovi preživjeli pripadnici u poratnom weimarskom periodu često bili dijelom desničarskih paravojnih formacija kao što je Freikorps. Upravo je po njima Nacionalsocijalistička partija svoju paravojnu formaciju nazvala Jurišni odredi.
*Za ostala značenja, v. Soria.*

**Soria** je grad i općina od 38,881 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske u Autonomnoj zajednici Kastilja i Leon.
Soria je i administrativni centar istoimene Provincije Soria.

Geografske karakteristike
-------------------------

Soria leži duž duž zapadne obale rijeke Douro, na nadmorskoj visini od 1,063 metara, udaljena 225 sjeveroistočno od Madrida.

Historija
---------

Nakon maurske vladavine još na samom početku rekonkviste zauzeo ju je Alfonso I od Aragona, nakon njega pripao je Alfonsu VI od Kastilje.
U stvarnosti gradom je kroz čitav srednji vijek vladala grupa sastavljena od članova dvanaest plemićkih porodica - **Doce Linajes**.

Znamenitosti
------------

Soria je grad romaničke arhitekture, jer ima dobro očuvane crkve; Santo Domingo, Santo Nicolás i San Pedro, kao i klaustar samostana San Juan del Duero.

Privreda
--------

Soria je trgovačko - servisni centar svoje provincije, koji ima i nešto tvornica koje proizvode hranu, sapun, cement, keramiku uz nekoliko pilana koje obrađuju hdrvo.

Gradovi pobratimi
-----------------

* Francuska Collioure, Francuska
* Zapadna Sahara Meharrize, Zapadna Sahara
* Sjedinjene Američke Države Toledo, Sjedinjene Američke Države

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Spain: Castilla y León*" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 06. 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Soria*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 25. 6. 2018.

Vanjske veze
------------

***Soria (Španjolska)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ayuntamiento de Soria* (`es`)
**Dinastija Liang** (kineski: ; pinyin: *Liáng cháo*), također poznata i pod nazivom **Južna dinastija Liang** (南梁) je bila dinastija careva koji su vladali južnom Kinom u 6. vijeku, odnosno treća od Južnih dinastija. Osnovao ju je general Xiao Yan kada je 502. godine zbacio cara Hea, posljednjeg vladara prethodne dinastije Južni Qi. Njegova izuzetno duga vladavina je ostala upamćena kao vrijeme prosperiteta i mira, ali je pred njen kraj država pogođena političkom nestabilnošću, te je godine 555. - samo nekoliko godina nakon njegove smrti - njegov nasljednik car Jing prisiljen na abdikaciju od generala Chen Baxiana koji je osnovao novu dinastiju Chen. Iste je godine Wuov unuk Xuan sebe proglasio carem, što dio historičara smatra početkom nove, tzv. **Zapadne dinastije Liang**, a dio nastavkom dinastije Liang. Njeni vladari, za razliku od prethodne dinastije, nisu imala suverenu vlast, odnosno bili su u vazalnom odnosu prema sjevernim dinastijama Zapadni Wei, Sjeverni Zhou i na kraju dinastiji Sui čiji ju je vladar car Wen službeno ukinuo 587.

Izvori
------

1. ↑  *Zizhi Tongjian*, vol. 145.
2. ↑  *Knjiga Lianga*, vol. 5.
3. ↑  *Knjiga Suija*, vol. 1.

Vanjske veze
------------

***Dinastija Liang*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Južne i Sjeverne dinastije (420–589) |
| --- |
| Sjeverne dinastije | Sjeverni Wei • Istočni Wei • Zapadni Wei • Sjeverni Qi • Sjeverni Zhou |
| Južne dinastije | Liu Song • Južni Qi • Liang • Chen |
**Braniewo** (njemački: *Braunsberg in Ostpreußen*) je grad od 16,974 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Varminsko-mazurskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Braniewo se prostire duž rijeke Pasłęke, udaljeno 5 km od Vislanske lagune i 6 km od granice sa Kalinjingradskom oblasti.

Historija
---------

Naselje je osnovano na mjestu staropruskog naselja, kog su u 12. vijeku zauzeli Teutonski vitezovi. Kao jedina morska luka i važno trgovište u Warmiji gradska prava dobilo je oko 1254.
Između 1243.-78. bio je prvo sjedište Varmijske biskupije.

Razoren je za Velikog pruskog ustanka, pa je izgubio gradska prava, a sjedište biskupije je preseljeno u Ornetu. 
Nakon što je obnovljen ponovno je dobio gradska prava 1284.

Od sredine 14. vijeka je član Hanzeatskog saveza, a od 1466. je dio Kraljevine Poljske. 
Tokom druge polovice 16. vijeka postao je centar protureformacije u Warmiji i grad sa štamparijom koja je radila od 1589. do 1773.

Od Prve podjele Poljske 1772. Braniewo je dio Kraljevine Pruske i egzistira pod imenom *Braunsberg in Ostpreußen*. 
Tokom 19. vijeka *Braunsberg* se razvio kao centar zanatstva i malih industrijskih pogona. 
Nakon Drugog svjetskog rata od 1945. je ponovno dio Poljske.

Još od vremena Kraljevine Pruske (1772.) pa do 1975. Braniewo je bilo regionalni administrativni centar a od 1999 je sjedište vlastitog okruga (*powiat*) i općine (*gmina*).

Privreda
--------

Braniewo je grad sa pogonima, prehrambene, elektromehaničke i industrije kože i obuće.
Pored grada nalazi se hidroelektrana snage 0,5 MW.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost je župna crkva sv. Katarine (1346.-81, zvonik iz 1536.) djelomično razorena 1945, obnovljena 1975.-85.
Pored tog ima ostatke bedema iz 14. vijeka i baroknu žitnicu (17/18. vijek).
Atrakcije su i mali zoološki i botanički vrt.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Poland: Warminsko Mazurskie*" (poljski). City population. Pristupljeno 14.01.2022.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Braniewo*" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 14.01. 2022.

Vanjske veze
------------

***Braniewo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Urząd Miasta Braniewo* (službene stranice) (`pl`)
**Džentrija** (engleski *gentry*) je izraz koji se koristio za sitno plemstvo u feudalnoj Engleskoj od vremena Ratova ruža, odnosno za sloj koji je po svojim privilegijama i materijalnom bogatstvu bio iznad slobodnih seljaka, a ispod "pravih" plemića. Obično se od slobodnih seljaka razlikovao po tome što je mogao priuštiti da sam ne obrađuje zemlju na svojim imanjima, odnosno da umjesto toga koristi najamne nadničare.

Džentrija je bila sloj koji se najviše obogatio nestankom katoličkih samostana u Engleskoj za vrijeme Henryja VIII, te je zbog toga bio neprijateljski orijentiran prema monarsima za koje se sumnjalo da imaju katoličke simpatije, odnosno bio sklon puritanizmu i drugim ideologijama koje su se suprotstavljale apsolutnoj monarhiji i "božanskom pravu kraljeva". Džentrija je zbog toga imala važnu ulogu u engleskoj revoluciji.

Izraz džentrija je s vremenom dobio nova značenja, a u SAD je tako postao sinonim za zemljoposjedničku, trgovačku, a ponekad i industrijsku elitu, odnosno "otmjeno društvo" u manjim lokalnim zajednicama.

Izvori
------

* *Burke's Landed Gentry* (genealogy book), John Burke family *et al.*, 1826, 1898, United Kingdom.

  



|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|   | Socijalna stratifikacija : Društvena klasa |  p • r • u  |

 |  |
| Buržoazija | Viša klasa | Vladajuća klasa | Plemstvo | Bijeli okovratnik |
| Malograđanstvo | Viša srednja klasa | Kreativna klasa | Džentrija | Plavi okovratnik |
| Proletarijat | Srednja klasa | Radnička klasa | Nouveau riche/Parvenu/Skorojevići | Ružičasti ovratnik |
| Lumpenproletarijat | Niža srednja klasa | Niža klasa | Klasa starog novca | Zlatni okovratnik |
| Seljak/Kmet | Robovska klasa | Potlačena klasa |  | Besklasnost |
**Лаковерна** је она особа, коју је лако обманути или преварити. Кованица *лаковерност*, довољно добро осликава на шта се односи,тако да дефиниција скоро није ни потребна. Кључни појмови за одређивање појма лаковерности су *обманути* и *преварити*. Обмањивање је заваравање лажном појавом или изјавом. Превара је исто то, само вуче другачије корене. Реч превара је настала у 14. веку. Лако је преварити сваку особу која одбија да мисли, да размисли у шта се упушта, шта пропушта, која једноставно не мисли. Превара је људска иновација. Мишљење је оно што нас дефинише, ми јесмо оно што и како мислимо.Онога тренутка када се одрекнемо тога престајемо да будемо ми, постајемо нешто чиме други управљају. Лаковерност је позната и од раније. Још је Phineas Taylor Barnum (1810-1891) амерички шоумен, забављач, власник циркуса и музеја фрикова, бизнисмен био познат као први *showbiz millionaire*, промовишући на својим представама hoax-ove. Ништа мање није познат,ни по својој изреци: *There's a sucker born every minute*.

### Пример лаковерности код људи

Вода је опасна... Један клинац је изузетно употребио своје знање, машту како би створио илузију, да је вода опасна. И наводећи аргументе за своју тврдњу, ништа није слагао. Стварно може изазвати претерано знојење и повраћање, главни је састојак киселих киша, може изазвати јаке опекотине у гасовитом стању, удисање воде изазива смрт (дављење), доприноси ерозији, смањује ефикасност аутомобилских кочница и налази се у туморима код неизлечиво оболелих. Вешто је употребио латински назив *dihydrogen monoxide* (два атома водoника и један кисеоника) и најобичнију воду је представио као хемикалију апокалипсу. Још је занимљивије да је 43 од 50 људи дало подршку да се "опасна" хемикалија забрани. Шесторо је било индиферентно, а само једна особа(2%узорка)је знала о чему се ради. Ово се догодило у USA. Но глобализација je у модерне медијске технике ту исту поводљивост и лаковерност донелa у куће и мозгове народних маса широм планете. Слични резултати би се вероватно поновили у било којој средње развијеној земљи. Само је једна особа размислила о *dihydrogen monoxide*, а то је вероватно био професор тог клинца. Намеће се питање, зашто смо постали тако лаковерни, и зашто одбијамо да мислимо својом главом.

### Коришћење лаковерности

Људи се користе лаковерносћу да би стекли неке практичне предности и остварили неке опипљиве цилљеве, да би дошли до новца, задовољства, положаја, утицаја и моћи.

### Лечење лаковерности

Да би се излечичи од лаковерности, морамо констатовати да она постоји.

Референце
---------

1. ↑  Greenspan 2009: str. 2–3
2. ↑  Sofronoff, Dark & Stone 2011

Спољашње везе
-------------

* Iza-ogledala
* Blogspot
Grb dinastije Valois
**Dinastija Valois**, poznata i kao **Capet-Valois**, francuska vladarska kuća, mlađi ogranak dinastije Capet. Njezini članovi vladali su kao francuski kraljevi od 1328. do 1598. godine. Mlađa loza vladala je vojvodinom Burgundijom od 1363. do 1482. godine.

Utemeljitelj dinastije je Karlo Valois (1270.-1325.), četvrti sin francuskog kralja Filipa III. Capeta. Otac mu je 1285. u posjed dodjelio grofoviju Valois, a brat Filip IV. Lijepi grofovije Alencon i Perche.

Kada je 1328. godine, smrću Karla IV. izumrla izravna linija dinastije Capet, naslijedio ga je rođak Filip Valois, sin grofa Karla Valoisa († 1325.). Potomci izravne loze Valoisa vladali su Francuskom od 1328. do 1498. godine. Dvije pobočne loze osnovali su mlađi sinovi kralja Karla VII. Iz ogranka *Valois-Orléans* potječe Luj XII. (vladao 1498.-1515.), a iz ogranka *Valois-Angoulême* Franjo I. Henrik II. Franjo II. Karlo IX. i Henrik III. nakon čijeg umorstva 1589. godine na francusko prijestolje dolazi vladarska dinastija Bourbon.

Francuski kraljevi iz dinastije Valois
--------------------------------------

### Glavna loza dinastije Valois

* Filip VI. (1328.–1350.)
* Ivan II. Dobri (1350.–1364.)
* Karlo V. Mudri (1364.–1380.)
* Karlo VI. Ludi (1380.–1422.)
* Karlo VII. Pobjednik (1422.–1461.)
* Luj XI. (1461.–1483.)
* Karlo VIII. (1483.–1498.)

### Pobočna linija Valois-Orléans

* Luj XII. (1498–1515)

### Pobočna linija Valois-Angoulême

* Franjo I. (1515.–1547.)
* Henrik II. (1547.–1559.)
* Franjo II. (1559.–1560.)
* Karlo IX. (1560.–1574.)
* Henrik III. (1574.–1589.)

Bilješke
--------

1. ↑  Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, sv. XX, str. 188.
2. ↑  Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, sv. X, str. 148.

Literatura
----------

***Dinastija Valois*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka]], sv. X, Pro Lexis, Zagreb, 2006.* ISBN 953-7224-10-4
* *Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka]], sv. XX, Pro Lexis, Zagreb, 2007.* ISBN 978-953-7224-20-5 Uneseni ISBN nije važeći.
**Santa Ana del Táchira** je grad od 30,200 stanovnika u Saveznoj državi Táchira na zapadu Venecuele.

Santa Ana je administrativni centar Općine Córdoba.

Geografske karakteristike
-------------------------

Santa Ana del Táchira leži u zapadnim Andama na 807 metara nadmorske visine, duž obale rijeke Quinimarí.

Historija
---------

Prvi misionar koji je došao u taj kraj 1561. bio je Nicolas de Palencia, nakon njega i Juan Maldonado došao je pokrštavati lokalne indijanace *Quenemaris*. Ipak taj planinski kraj dugo je ostao bez većeg naselja, sve do 1860. kad je imućni feudalac Timoteo Chacon lovio u tom kraju, i opazio lijep teren uz obalu rijeke Quinimarí. Nepunih sedam dana nakon tog otkrića, došao je na to mjesto sa braćom, rođacima i svojim kmetovima i počeo podizati prve kuće.

Naselje je nazvao Santa Ana, po svojoj prvorođenoj kćeri Ani. Od 1883. Santa Ana je općinski administrativni centar.

Privreda
--------

Današnja Santa Ana je trgovački centar poljoprivredne okolice, u kojoj se najviše sadi i proizvodi kava uz nešto povrća, kukuruza i šećerne trske. 
Od industrijskih pogona Santa Ana ima pržionice i pakiraonice kave.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Historia*" (španjolski). Municipio Córdoba. Arhivirano iz originala na datum 2018-02-07. Pristupljeno 28. 10. 2017.
2. 1 2 3  „*Venezuela*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 28. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

* *Municipio Córdoba* Arhivirano 2018-03-11 na Wayback Machine-u (`es`)
*Za ostale upotrebe, v. Breznica (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 52′ 17" SGŠ, 21° 43′ 33" IGD

**Breznica** (mak. *Breznica*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Breznica pripada opštini Petrovec, koja okuplja istočna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Breznica je smeštena u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 30 km istočno.

Naselje Breznica je u okviru istorijske oblasti Blatija, koja se obuhvata istočni deo Skopskog polja. Naselje je smešteno iznad polja, na zapadnim padinama Gradištanske planine. Zapadno od naselja teče reka Pčinja, koja ovde teče kroz Badarsku klisuru. Nadmorska visina naselja je približno 550 metara.

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Breznica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 13 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Petrovec

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.petrovec.gov.mk Zvanična stranica opštine Petrovec

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Petrovec |
| --- |
| **Petrovec** •
Badar •
Blace •
Breznica •
Gornji Konjari •
Gradmanci •
Divlje •
Donji Konjari •
Katlanovo •
Kožlje •
Letevci •
Ognjanci •
Ržaničino •
Srednji Konjari •
Sušica •
Ćojlija |
Za istoimeni dokumentarni film, v. Videocracy.
**Videokracija** je moć slika nad društvom.

Primjeri
--------

Izbor Silvija Berlusconija za premijera Italije 1994. godine se smatra od mnogih medijskim državnim udarom i političkim skretanjem prema videokraciji.

Američki novinar John Kifner koji je s lica mjesta izvještavao o Iranskoj i Rumunjskoj revoluciji pad komunističkog režima u Rumunjskoj je komentirao da je videokracija upletena u pad režima pošto je to bila prva revolucija uživo prenesena na televiziji .

Film
----

Talijansko-Švedski redatelj Erik Gandini je 2009. godine snimio dokumentarni film Videocracy o utjecaju talijanske televizije na tamošnju kulturu i politiku. Nakon prikazivanja na Venecijanskom filmskom festivalu reklame za poziv na gledanje filma su zabranjene na talijanskim televizijskim stanicama .

Izvori
------

1. ↑  *Towards a "Videocracy"? Italian Political Communication at a Turning Point*, European Journal of Communication 10 (3), 1995, pp.291-319
2. ↑  „topos.ru". Arhivirano iz originala na datum 2007-06-19. Pristupljeno 2007-06-19.
3. ↑  Miller, Toby, *Television: Critical Concepts in Media and Cultural Studies*, Routledge, 2003, p. 40
4. ↑  Annabelle Sreberny-Mohammadi, Ali Mohammadi, *Small Media, Big Revolution: Communication, Culture, and the Iranian Revolution*, University of Minnesota Press, 1994, p. xix
5. ↑  Maria Pia Fusco. „La Rai rifiuta il trailer di Videocracy "È un film che critica il governo"". La Repubblica. Pristupljeno 09-07-2009.
Instrumentalna snimka gimn
**"Dap Prampi Mesa Chokchey"** (kmerski: ដប់ប្រាំពីរមេសាមហាជោគជ័យ; srpskohrvatski: "Veličanstveni 17. april") je bila državna himna Demokratske Kampućije. Himna je službeno usvojena u siječnju 1976. godine, stupanjem na snagu Ustava Demokratske Kampućije, mada postoji mogućnost da se i ranije koristila u tzv. "oslobođenoj zoni" pod kontrolom Crvenih Kmera. Kao službeni autor himne navodi se Pol Pot, međutim njezina stvarna geneza ostaje upitna.

Nakon formalnog pada Demokratske Kampućije i uspostave NR Kampućije, "Dap Prampi Mesa Chokchey" je prestala biti državna himna. Međutim, Crveni Kmeri su ju na preostalom teritoriju pod svojom kontrolom, kao vlada u egzilu, nastavili koristiti kao himnu; s obzirom da je koalicijska vlada Demokratske Kampućije uživala međunarodno priznanje nakon 1979. godine, "Dap Prampi Mesa Chokchey" se kao državna himna pojavljivala sve do reuspostave monarhije 1993. godine.

Vanjske veze
------------

***Dap Prampi Mesa Chokchey*** na Wikimedijinoj ostavi

* Listening Dap Prampi Mesa Chokchey
* Lyrics of Dap Prampi Mesa Chokchey
* Dap Prampi Mesa Chokchey's video clip at YouTube
* MIDI file(Encarta93′s version)
* MIDI file(WK Midi's version) Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u
* Other MIDI file Arhivirano 2014-10-20 na Wayback Machine-u
**Unionistička stranka** je naziv za političku stranku koja je djelovala u Hrvatskoj u 19. vijeku, a čiji su se predstavnici zalagali za što bliže veze, odnosno političku integraciju Hrvatske i Mađarske, koje su tada bile dio Habsburške Monarhije.

Većina pristaša te stranke su bili pripadnici hrvatskog i mađarskog plemstva koje je imalo posjede u obje zemlje, kao i dio inteligencije i birokracije, najčešće rodom iz Mađarske i drugih dijelova Monarhije. Temelj za njihov program je bilo shvaćanje da je Hrvatska u državnopravnu zajednicu s Austrijom u 16. vijeku ušla kao dio Hrvatsko-ugarskog kraljevstva, odnosno da sama nema nikakav državnopravni subjektivitet. Unionisti su svoj program nastojali sporvesti politikom mađarizacije, odnosno uvođenja mađarskog jezika i znamenja u hrvatske institucije.

Ilirski pokret, a kasnije i Narodna stranka, djelomično nastaju kao reakcija na ove pokušaje, i kao protutežu mađarizaciji promiču oslanjanje na carsku vladu u Beču i jugoslavensku ideologiju. Unionisti - ili **mađaroni** - kako ih je zvao narod, su imali vrlo ograničenu podršku, a nakon revolucija 1848. godine su kompromitirani.

1850-ih je, pak, bečki apsolutizma dio narodnjaka, pogotovo onih liberalno nastrojenih, natjerao da iz taktičkih razloga surađuju s unionistima. Ta su nastojanja vrhunac dosegla 1865. godine kada su narodnjaci i unionisti porazili Mažuranićevu proaustrijsku Samostalnu narodnu stranku.

Međutim, nakon Austro-ugarske nagodbe 1867. unionisti uz podršku Beču sami preuzimaju vlast u Hrvatskoj i godinu dana kasnije sklapaju Hrvatsko-ugarsku nagodbu kojom je bitno smanjena autonomija Hrvatske. Reakcija na sve to je poraz unionista na izborima 1871. i 1872. godine nakon kojih na vlast dolazi Mažuranićeva Narodna stranka i revidira Nagodbu.

Unionisti prestaju postojati kao samostalna stranka te se utapaju u Narodnu stranku, čije će mađaronsko krilo neko vrijeme uživati podršku autoritarnog režima bana Khuena Hedervaryja.
Za ostala značenja, v. Deliverance (razvrstavanje).

***Deliverance*** (sh. *Oslobađanje*) je roman američkog književnika Jamesa Dickeya objavljen 1970. godine. Narator i protagonist je Ed Gentry, sredovječni grafičar iz velikog grada koji zajedno sa trojicom svojih vršnjaka i prijatelja - prodavačem osiguranja Bobbyjem Trippeom, direktor tvornice pića Drewom Ballingerom i sportski nastrojenim stanodavcem Lewisom Medlockom - odlazi provesti vikend ploveći kanuom niz rijeku u zabačenoj divljini sjeverne Georgije. Radnja prikazuje kako se tamo suočavaju sa siromašnim, neobrazovanim i prema strancima neprijateljski raspoloženim lokalnim stanovništvom, a što eskalira u zastrašujuće nasilne incidente nakon kojih će morati koristiti sve svoje vještine kako bi pokušali spasiti život. *Deliverance* je danas najpoznatiji kao predložak za istoimeni film iz 1972. godine, u kome je Dickey sudjelovao na pisanju scenarija i igrao malu ulogu šerifa.

Godine 2005. ga je časopis *Time* stavio na svoj popis 100 najboljih romana na engleskom jeziku.

Izvori
------

* Arhivirano 2011-09-24 na Wayback Machine-u
| Grb |
| --- |
|  |
|
|  |

**Stavropolj** (ruski: ) je grad smješten u jugozapadnom dijelu Rusije. Geografska lokacija mu je: 45°03′N, 41°58′E. Grad je administrativno središte Stavropoljskog kraja. Stanovništvo: 355.900 (procjene iz 2005.); 354.867 (popis iz 2002. godine).

Osnovan je kao rusko vojno naselje 1777. godine za vrijeme ruskog turskog rata koji se vodio između 1768. i 1774. godine, a njegovi prvi stanovnici su bili Terečki Kozaci. Ime je dobio po antičkom gradu *Stauropolis* u Maloj Aziji, odnosno po križu koji je, po lokalnoj legendi, slučajno iskopan iz zemlje kada se gradila tvrđava.

Stavropolj je u budućim godinama i decenijama bio važna ruska baza za eskpanziju prema Kavkazu, a kasnije i najvažnije trgovačko središte Sjevernog Kavkaza. 1843. godine je osnovana episkopija Ruske pravoslavne crkve. 1847. je postao sjedište istoimene gubernije.

Za vrijeme ruskog građanskog rata je grad često prelazio iz ruke u ruku, dok ga konačno 29.1. 1920. pod svoj nadzor nije stavila Crvena armija porazivši Dobrovoljačku armiju generala Antona Denjikina. Za vrijeme drugog svjetskog rata je teško stradao s obzirom da je bio jedan od ciljeva njemačke ofenzive na Kavkaz. Pod njemačkom okupacijom je bio od 3.8. 1942. do 2.1. 1943.

Ekonomija grada se nakon rata temeljila na eksploataciji zemnog plina. Posljednjih godina stanovništvo grada se povećalo zbog velikog broja izbjeglica sa Sjevernog Kavkaza.

Vanjski link
------------

***Stavropolj*** na Wikimedijinoj ostavi

* Website Arhivirano 2009-07-30 na Wayback Machine-u
**Волен Сидеров**
**Волен Сидеров** (бугарски: *Волен Николов Сидеров*; Јамбол, 19. априла 1956) је бугарски политичар, председник странке Атака. Био је новинар телевизије СКАТ, на којој је одржао предавање под називом „Атака", по којем је странка касније добила име. Атака се залаже за излазак Бугарске из НАТО и брани православље, а он указује на опасност колонизације православног света глобализмом. .

Био је ожењен Капком Георгиевом, имао је усвојеног сина Димитра Стојановог, који је био народни посланик европског парламента (2007-2014).

Волен Сидеров и Космет
----------------------

Од свих бугарских парламентарних партија, само његова је осудила проглашење независности Републике Косова, као и признање овог ентитета од стране бугарске владе. Сидеров сматра Косово *наркодржавом* и каже да је оно замишљено да буде пантурцистичка територија под контролом САД. Према његовим речима *Косово је исламистичка кама, која руши тело Европе*.

Избори
------

Странка Волена Сидерова је на изборима за парламент 2005. година добила 8% гласова, и тиме добила 21 посланичко место, од укупно 240. На председничким изборима 2006. Волен Сидеров је био други, иза Георгија Прванова, са 24% (649.000) гласова у другом кругу гласања.

Странка Волена Сидерова је на изборима за парламент 2009. године добила 21 посланичко место, од укупно 240, а на изборима 2013. године — 23 места.

У прошлости је припадао странци СДС (уредник газете „Демокрација"), а данас се залаже за добре односе са Русијом.

Волен Сидеров је 17 октобара 2011. основао телевизију под називом „Алфа".

Волен Сидеров је 2015. године добио сина са Деницом Гаджевом, која је народна посланица његове странке у бугарском парламенту.

Референце
---------

1. ↑  *Глобализм - последний этап попытки колонизации православного Востока* (`ru`)
2. ↑  *Очаквайте появата на Помашка република у нас* (`bg`)

Спољашње везе
-------------

* Службена страница Бугарског националног покрета АТАКА Arhivirano 2008-09-28 na Wayback Machine-u (`bg`)

 Arhivirano 2015-04-14 na Wayback Machine-u
 Arhivirano 2015-03-09 na Wayback Machine-u
**Della Scala** (također poznati i kao **Scaligeri**, latinski *Scaligerus*) je talijanska dinastija čiji su članovi vladali Veronom od 1262. do 1387. godine.

Historija
---------

Porodica della Scala bila je ugledna i utjecajna u Veroni još od 11. vijeka. Osnivač te vladarske dinastije bio je Mastino I della Scala (umro 1277), koji je postao veronski Podesta (glavni sudac) ubrzo nakon poraza i smrti 1259. veronskog tiranina Ezzelina da Romana. Novi izbori 1262. za Signoriju donjeli su Mastinu dodatnu autoritativnu funkciju kapetana naroda (capitano del popolo). Naslijedio ga je 1277. brat Alberto (umro 1301), a njega njegov sin Bartolomeo (umro 1304), za njegove su vladavine (prema tradiciji) živjeli, voljeli se i umrli Romeo i Julija. Njega je Dante u raju Božanstvene komedije nazvao *Gran Lombardo*. Bartolomeov brat Can Francesco, zvan kao Cangrande I (umro 1329), bio je najzanačajnija ličnost porodice, poznat kao zaštitnik prognanog Dantea. Isprva je vladao Veronom zajedno s bratom Alboinom, pa su zajedno 1311. dobili titulu carskih vikara od svetorimskog cara Heinricha VII.

Kada je Alboin 28. oktobra 1311. umro, Cangrande I postao je jedini vladar i tad je započeo seriju uspješnih ratova protiv Vicenze (1312–1314) i Padove (1317–1318). Nakon tog je 1318. postao kapetan general gibelinske lige i proširio svoju vlast na Feltre i Belluno. Zenit njegove moći bila je 1327. kad je imenovan carski vikarom Mantove. Njegov nasljednik i nećak Mastino II (vladao zajedno s bratom Albertom II) pokušao je nastaviti ekspanzionističku politiku svog ujaka. Agresivnost mu se obila o glavu jer je njome izazvao rivalsku firentinsko-mletačku koaliciju, pa je izgubio saveznike i teritorije te mu je na kraju u rukama ostala jedino Verona s Vicenzom. Vladavina della Scale u Veroni konačno je došla kraju nakon kratkih uzastopnih vladavina Mastinovih sinova i unuka, perioda koji je završilo 1387. aneksijom grada od strane Viscontija, pod milanskim vojvodom Gianom Galeazzom Viscontijem.

Povezano
--------

* Verona

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Della Scala family*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 24. 2. 2019.

Vanjske veze
------------

***Della Scala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Della Scala (Scalighieri) family* (`en`)
* *Della Scala family* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 72192210
* GND: 118879510

 |