recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**The Teddy Bears** je bilo ime američkog pop sastava Phil Spectora, jedini sastav u kojem je on bio ikada član.

Historija Teddy Bearsa
----------------------

Nakon mature u srednjoj školi *Fairfax* u Los Angelesu, Kalifornija, Spector je postao opsesivno opsjednut svojom pjesmom *To Know Him Is to Love Him* koju je komponirao još za vrijeme škole. 
Zato je osnovao sastav *The Teddy Bears* sa svojim školskim drugovima, a nakon toga uspio je nakon audicije uvjeriti i ljude iz *ERA Records* da financiraju snimanje ploče.

Članovi sastava *The Teddy Bears* bili su; Phil Spector, *Marshall Leib*, *Annette Kleinbard* pjevačica (kasnije se prezvala u *Carol Connors*), i član uzet u posljednji trenutak bubnjar *Sandy Nelson*. 

Teddy Bearsi su snimili pjesme; *Don't You Worry My Little Pet* i *To Know Him Is to Love Him* za svoju prvu ploču u *Gold Star Studios*, za svega $75. Ploču je izadala diskografska kuća ERA u augustu 1958. Ploča je ostala na vrhu (Billboard Hot 100) ravno 23 tjedna, od toga je 11 tjedana bila među prvih 40 a 3 tjedna #1. 

Tako je tada 17 godišnji Spector, napisao, aranžirao, odsvirao, otpjevao i snimio najprodavaniju ploču u zemlji. Nakon tog uspjeha *Teddy Bearsi* nisu uspjeli izbaciti čitavu slijedeću godinu nikakav hit, tako da je nakon toga *Spector* raspustio sastav.

*Spector* nije bio jedini član sastava koji je napravio uspješnu muzičku karijeru. I pjevačica sastava *Annette Kleinbard* nastavila se je baviti muzikom, komponirati, snimati, izvoditi, promjenila je ime u *Carol Connors* i postigla solidne uspjehe (
*Hey Little Cobra*, *Rocky*, *Gonna Fly Now*).

Izvori
------

1. 1 2  Tobler, John (1992). *NME Rock 'N' Roll Years* (1st izd.). London: Reed International Books Ltd. str. 61. CN 5585.

Vanjske poveznice
-----------------

* Biografija i diskografija Teddy Bearsa
* Diskografija Teddy Bearsa
***Riigihoidja*** (srpskohrvatski: **Predsjednik-regent**) bio je naziv za političku funkciju u Estoniji koja je objedinjavala funkcije premijera i šefa države, a postojala je od 3. rujna 1937. godine do 24. travnja 1938. godine. Jedina osoba koja je obnašala dužnost predsjednika-regenta bio je Konstantin Päts, bivši peterostruki državni starješina. Njegov neslužbeni nasljednik i zamjenik bio je Johan Laidoner, vrhovni zapovjednik oružanih snaga. 

Institucija predsjednika-regenda formirana je u izrazuto turbulentnom, mada neobično "mirnom" periodu estonske historije znanom kao "Doba šutnje". Naime, Päts je u to doba bio premijer Estonije u službi Državnog starješine te je u ožujku 1934. godine izveo državni udar i preuzeo apsolutnu vlast u zemlji; situacija je već od ranije bila kaotična jer je država radila na suzbijanju profašističkog pokreta Vaps, tako da su određena ograničenja na polju građanskih i političkih sloboda već postojala. Nakon državnog udara, Päts je postao autokratski vladar te je dodatno produljio izvanredno stanje, pri čemu se njegova autokratska vladavina ipak smatra iznimno blagom u odnosu na brojne slične primjere u tadašnjoj Europi. 

Dana 17. kolovoza 1937. godine proglašen je Zakon o tranzicijskom periodu, koji je stupio na snagu 3. rujna iste godine. Prema odredbama tog zakona, premijer (što je Päts tada službeno bio) mogao je obnašati svoje dužnosti kao čuvar države u službi Državnog starješine sve do početka zasjedanja novog saziva *Riigikogua*. Time je praktički stvorena funkcija predsjednika-regenta. Päts se doista držao zakonskih odredbi te se nakon održanih izbora 1938. godine povukao s ove funkcije, ali je praktički naslijedio sam sebe s obzirom na činjenicu da je na tim istim izborima izabran za predsjednika. Päts će tako ostati na vlasti sve do sovjetske okupacije u lipnju 1940. godine.
**Rastislav** ili **Rostislav** (? - Bavarska 870.) bio je drugi vladar Velike Moravske od 846. do svoje smrti 870. Češka i slovačka pravoslavna Crkva proglasile su ga svecem oktobru 1994.

Biografija
----------

Istočnofranački kralj Ludvig I (843-876) je 846. godine zarobio i zbacio sa vlasti velikomoravskog kneza Mojmira I i za novog kneza je postavio njegovog nećaka Rastislava, kao svog vazala. Međutim, nakon što se ustalio na tronu, Rastislav se proglasio kraljem i prekinuo sve vazalne odnose sa Istočnom Franačkom. Čak je svoju vlast proširio je na okolne Čehe, Srbe i dio Polabskih Slavena. Zbog tog je na granici prema Istočnoj Franačkoj podigao veći broj utvrda radi zaštite. Ludvig je pokušao 855. godine da vojnim putem sruši Rastislava, ali je bio poražen. No i nakon tog poraza, on je preko lokalnih franačkih svećenika nastavio širiti kršćanstvo, ali i svoj uticaj po Velikomoravskoj kneževini.

Da bi suzbio germanski utjecaj, Rastislav se 862. godine obratio bizantskom caru Mihajlu III sa molbom da mu pošalje ljude koji će na slavenskom jeziku propovjedati kršćanstvo. Mihajlo mu je poslao Kirila i Metoda, sa djelomično prevedenim crkvenim knjigama. Oni su tokom 863. godine stigli u Velikomoravsku kneževinu i započeli svoju misiju među moravskim Slavenima. Naredne 864. godine, Ludvig je uspio pobjediti Rastislava i prisiliti na obnovu vazalnih odnosa. 

Već 870. godine, došlo je do unutrašnjih sukoba u Veliko Moravskoj kneževini između kneza Rastislava i njegova nećaka Svatopluka, on je uz pomoć novog franačkog vladara
Karlomana sina Ludviga, zbacio Rastislava s trona i preuzeo vlast. Rastislava je predao Karlomanu, koji ga je dao oslijepiti i zatvoriti u jedan bavarski manastir u kojem je 871. godine umro.

Izvori
------

1. ↑  Akademija Nauka SSSR, Istorijski institut, „Istorija srednjeg veka I", Naučna knjiga, Beograd 1969.
2. ↑  Writing, society and culture in … — Google Books

Vanjske poveznice
-----------------

* **Milan Krajniak:** Knieža Rastislav (`sk`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Mojmir I** | **knez Velikomoravske Kneževine846 - 870** | Nasljednik:**Svatopluk I.** |

  


***Rastislav (knez)*** na Wikimedijinoj ostavi
**Народна странка** је најстарија политичка странка у Црној Гори. Постојала је као једина, доцније водећа од једине двије, у старој црногорској држави од 1906. до 1918. године, а обновљена је 1990. године. Она је црногорска партија српске провинијенције. Њен предсједник је Предраг Поповић. Оснивач и први лидер народњака, 1906. године, био је Шако Петровић Његош, предсједник прве црногорске народне скупштине и дугогодишњи црногорски политичар у владајућим структурама.

Оснивање странке
----------------

Народна странка је настала 1906/7. године од Клуба народних посланика (клубаша) изабраних након првог конституисања Народне скупштине Црне Горе 1905. Они су били опозиција кнезу Николи. На челу тог посланичког клуба се налазио предсједник Народне скупштине војвода Шако Петровић Његош. Поред њега оснивачи Народне странке били су Лазар Сочица, Марко Радуловић, Андрија Радовић и Гавро Вуковић.

Након изгласавања неповјерења влади Лазара Мијушковића под притиском клубаша 24. новембра 1906, књаз Никола Петровић је био принуђен да мандат за састав нове владе повјери клубашу Марку Радуловићу.

Народна странка од 1990их
-------------------------

Народна странка је потписник резолуције Одбора за очување српског језика заједно са своја остала три коалициона партнера, из 2004. године, којим се осуђује мијењање имена језика у образовању из "српски" у "матерњи" и отпуштање професора-демонстраната, и једина је просрпска политичка странка која је досљедно редовно уплаћивала финансијска средства. 

Почетком 2009. године избио је сукоб јер је на иницијативу Социјалдемократске партије Црне Горе Министарство унутрашњих послова покренуло процес одузимања црногорског држављанства предсједнику странке Предрагу Поповићу зато што је узео и држављанство Републике Србије, а Црна Гора има рестриктивни приступ држављанству. П. Поповић нема намјере да се одрекне држављанства Србије.

На предстојећим парламентарним изборима 2009. године једнако сачињава *Народњачку коалицију* са ДСС-ом, а НС ће припасти мјесто носиоца листе и посљедњи непарни мандат.

Народна странка је чврсти подржавалац европских интеграција Црне Горе, али се противи уласку у НАТО. 

Мото Народне странке:

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| Неотуђиво је право човјека на живот, слободу и имовину | "|

Мандати кроз историју са избора:

* 1990: 13 (10,4%)
* 1992: 14 (16,41%)
* 1996: 11 (15,49%)
* 1998: 5 (6,41%)
* 2001: 9 (11,69%)
* 2002: 5 (6,67%)
* 2006: 2 (2,49%)
* 2009: 0

WikitekaWikitekaWikiteka ima originalan tekst povezan sa ovim člankom: ***Програм Народне странке***

Vanjski linkovi
---------------

* Službena stranica Arhivirano 2007-12-26 na Wayback Machine-u
**Dr. Vojislav Voja Vučković** (1910—1942) bio je muzikolog, kompozitor i dirigent, i pripadnik pokreta otpora u okupiranom Beogradu.

Biografija
----------

Rođen je 18. oktobra 1910. godine u Pirotu. Revolucionarnom studentskom pokretu pristupio je početkom tridesetih godina, za vreme studija u Parizu.

Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1933. godine. Svoju antifašističku i komunističku opredeljenost izražavao je i u muzici (simfonijske poeme „Burevestnik", „Ozareni put" i dr). Februara 1934. položio je doktorat na Karlovom univerzitetu u Pragu, s tezom "Muzika kao propagandno sredstvo". Bio je organizator studentskih recitativnih horova. U njegovom stanu, u Skadarskoj ulici, držani su ilegalni partijski sastanci. A 1938. godine u njegovom stanu se Josip Broz Tito sastao sa grupom intelektualaca-komunista.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, aprila 1941. godine, uključio se u Narodnooslobodilački pokret. Sredinom 1941. morao se povući u ilegalnost, jer je bio potkazan policiji, ali je i dalje nastavio, aktivno, da radi. Organizator je akcije za prikupljanje potpisa kulturnih i naučnih radnika, kao odgovor na „Apel srpskom narodu".

Uhapšen je 24. decembra 1942. godine, a suradan je umro, od zadobijenih rana prilikom hapšenja i mučenja u Specijalnoj policiji.

Literatura
----------

* **Mala enciklopedija Prosveta**, Beograd 1959. godina

Vanjske veze
------------

* Biografija Arhivirano 2010-04-03 na Wayback Machine-u
* Muzička škola "Dr Vojislav Vučković" Arhivirano 2010-09-26 na Wayback Machine-u
**Webometrijsko rangiranje svjetskih univerziteta** (engleski: ) je sustav rangiranja univerziteta utemeljen na objedinjenoj analizi čimbenika kao što su količina web sadržaja (broj stranica i datoteka dostupnih na internetu) i vidljivosti i utjecaja tih sadržaja prema broju vanjskih poveznica (referenci) koje ti sadržaji ostvaruju. Rangiranje objavljuje istraživačka grupa *Cybermetrics Lab* pri *Španjolskom nacionalnom istraživačkom vijeću* (španski: ) sa sjedištem u Madridu.

Cilj rangiranja je da poveća vidljivost akademskih i istraživačkih institucija na internetu i da promiče otvoreni pristup objavljenim znanstvenim rezultatima. Rangiranje je po prvi puta objavljeno 2004. godine i od tada se novo rangiranje objavljuje svakog siječnja i srpnja. Rangiranje uključuje preko 19,000 institucija širom svijeta.

Rangiranje u siječnju 2012. godine
----------------------------------

| Regija | Prvih 100 | Prvih 200 | Prvih 500 | Prvih 1000 | Ukupno |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Sjeverna Amerika | 79 | 99 | 178 | 398 | 3485 |
| Europa | 16 | 66 | 212 | 415 | 4975 |
| Azija | 3 | 20 | 66 | 104 | 6142 |
| Latinska Amerika | 2 | 9 | 19 | 39 | 3487 |
| Oceanija | 1 | 6 | 20 | 35 | 149 |
| Arapski svijet | 0 | 0 | 2 | 4 | 569 |
| Afrika | 0 | 0 | 3 | 5 | 355 |
| Svijet |  |  |  |  | 19161 |

Vanjske veze
------------

* Službena stranica
**Selma Rıza** (Istanbul, 5. februar 1872 — Istanbul, 5. oktobar 1931) bila je prva turska novinarka. Riza se smatra prvom novinarkom u Osmanskom carstvu i jedna od prvih novelista u Turskoj.

Životopis
---------

Selma je rođena 1872. godine u Istanbulu, njen otac je bio Ali Riza, diplomata Osmanskog carstva u Austrougarskoj, njena majka se zvala Naile i bila je poturčena Austrijanka.

1892. godine u svojoj 20. godini Selma je napisala neobjavljen roman pod naslovom *Prijateljstvo* (tur. *Uhuvvet*). Roman je objavljen 1999. godine, dugo posle njene smrti, od strane Ministarstva kulture Republike Turske. U romanu Selma je nastojala odraziti status žene u društvu, stoga je istaknula bitnost obrazovanja žena i ulogu muškaraca u ženskom pokretu.

Poslije školovanja kod privatnih učitelja u Istanbulu, otišla je u Pariz 1898. godine kako bi se pridružila svom starijem bratu Ahmetu Rizi, koji je bio član pokreta Mladoturci. Studirali je na Univerzitetu Sorbona u Parizu, bila je član *Komiteta za jedinstvo i progres*. Selma Riza bila je jedina ženska osoba u komitetu. U Parizu je pisala za dva novinska lista, izdatih od strane Komiteta za jedinstvo i progres: *Mečveret* (fr. *Mechveret Supplément Français*) na francuskom jeziku i *Šuraj Himet* (tur. *Şura’i Himmet*).

1908. godine Riza se vratila u Carigrad i počela je da radi za dva novinska lista: *Časopis za žene* (tur. *Hanımlara Mahsus Gazete*) i *Ženski svet* (tur. *Kadınlar Dünyası*). Od 1908. do 1913. godine je bila generalni sekretar Turskog crvenog polumjeseca. Godine 1913. objavila je izvješće o položaju žena u Turskoj u časopisu *Le Suffrage des Femmes en Pratique* koji je izdavao Međunarodni savez žena. Tokom poslijednjih godina Osmanskog carstva pokušala je da palatu Adila-sultana u Istanbulu pretvori u žensku školu. Uz pomoć svog brata, uspjela je u svojoj nameri i palata je se koristila kao ženska gimnazija sve do 1986. godine kada je izgorjela u požaru.

Selma Riza je umrla 5. oktobra 1931. godine. Posle njene smrti, njeni rođaci su uzeli prezime Feradželi (tur. *Feraceli*), tako da je ponekad poznata i kao Selma Rıza Feraceli.

Djela
-----

* *Uhuvvet* (1892; obj. 1999)

Fusnote
-------

1. ↑  Ali Rıza Bey (Üsküdar, Istanbul, 1830 – 1886 Ilgın, Konya)
2. ↑  Ahmed Rıza Bey (Istanbul, 1858 – Istanbul, 1930)
3. ↑  tur. *İttihat ve Terakki*, 1889–1918

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 77096031
* GND: 117533262

 |
**Tiborjanci** su naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalaze se u sastavu grada Belišća.

Geografija
----------

Tiborjanci se nalazi na 94 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice. Selo se nalazi oko 1 km zapadno od državne ceste D34 Valpovo- Donji Miholjac. Susjedna naselja: istočno Belišće i Kitišanci, zapadno Veliškovci, sjevernozapadno Gat, te jugoistočno Vinogradci, Gorica Valpovačka i Bocanjevci. Jugozapadno se nalaze Marijanci naselje u istoimenoj općini. Pripadajući poštanski broj je 31554 Belišće, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila OS (Osijek). Površina katastarske jedinice naselja Tiborjanci je 4,5 km2.

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***

Crkva
-----

U selu se nalazi rimokatolička crkva Sv. Mateja koja pripada katoličkoj župi Sv. Roka u Veliškovcima i donjomiholjačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 21. rujna.

Kultura
-------

Kulturno umjetničko društvo "Ante Evetović Miroljub" Veliškovci, Gat i Tiborjanci.

Sport
-----

NK Mladost Tiborjanci natječe se u sklopu 3.ŽNL Liga NS Valpovo. Klub je osnovan 1951.

Ostalo
------

U selu djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo Tiborjanci, osnovano 1929.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjske veze
------------

* 

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Tiborjanci** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Belišća |
| --- |
| Belišće • Bistrinci • Bocanjevci • Gat • Gorica Valpovačka • Kitišanci • Tiborjanci • Veliškovci • Vinogradci |
Za općinu u departmanu Totonicapán, v. San Bartolo (Totonicapán).
Ritualno sakaćenje penisa. Fragment freske u San Bartolu
**San Bartolo** je predkolumbovski majanski arheološki lokalitet smješten u departmanu Petén u sjevernoj Gvatemali, sjeveroistočno od Tikala i oko 80 km udaljen od najbližeg naselja. San Bartolo je slavu stekao po svojim hvaljenim freskama iz kasnog predklasičnog perioda, koji odaju snažnu olmečki uticaj, kao i pod primjerima ranog i još uvijek nedešifriranog majanskog pisma.

Lokalitet sadrži 26 m visoku piramidu poznatu kao "Las Ventanas" (Proupri); Hram "Las Pinturas" (Slike); ranu kraljevsku grobnicu u "Komplesku Tigrillo" (Kompleks Ocelot); i (u grupi "Jabalí" [Vepar] 500 m istočnog od glavnog trga) trijadski kompleks slićan grupi H u Uaxactúnu i tikalskoj Sjevernoj Akropoli. Piramida je građena od 300. pne. (temeljne odaje) i dovršena oko 50. n.e.

Napomene
--------

1. ↑  Harvard Gazette: Oldest Mayan mural found by Peabody researcher

Vanjske veze
------------

***San Bartolo (lokalitet Maja)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Peabody Museum, Harvard The Early Maya murals at San Bartolo, Guatemala Arhivirano 2009-03-12 na Wayback Machine-u
* The dawn of Maya gods and kings, National Geographic, January 2006
* "Oldest known Maya mural, tomb tells story of ancient king" *National Geographic News* December 12, 2005
* San Bartolo murals (photographs set)
* San Bartolos's official website; also in Spanish
**Weapemeoc**, indijansko pleme porodice Algonquian koje osamdesetih godina 16. atojeća živi na području sjeverno od Albemarle Sounda u Severnoj Karolini. Raleighovi kolonisti ih nalaze u ovom jraju 1584-1589, što pripada današnjim okruzima Currituck, Camden, Pasquotank, i Perquimans. Weapemeoci su bili podijeljeni na više lokalnih ogranaka ili manjih plemena, to su: Weapemeoc vlastiti ili Yeopim sa Yeopim Rivera; Pasquotank sa Pasquotank Rivera; Perquiman sa Perquimans Rivera i Poteskeet, čija je točna lokacija ostala nepoznata. 

Sela što su ih naseljavali bila su *Pasquenock* (Pasquotank?; na sjevernoj obali Albemarle Sound, vjerojatno u okrugu Camden), *Chepanoc* (na Albemarle Sound u okrugu Perquimans), *Metachkwem* (lokacija nepoznata), i *Mascoming* (na sjevernoj obali Albemarle Sound, u okrugu Chowan). Njihova populacija brojala je za vrijeme Raleigha između 700 i 800 ratnika. Weapemeoc plemena svoje zemlje prodaju [1660]. i 1662. i odlaze prema unutrašnjosti. Nakon rata između Engleza i Tuscarora plemena sa Albemarle Sounda priključila su se ili Tuscarorama ili Machapungama. Mooney (1928) procjenjuje da ih je 1600. bilo 800, od kojih je 1701. prema Lawsonu. preostalo 200. Pasquotanki su te godine imali tek 10 ratnika, pleme Poteesket 30. dok je populacija svih Yeopima spala na 6 preživjelih pripadnika. Do 1709 godine cjelokupna algonkinska populacija svedena je na 600 duša, a do kraja stojeća preživjelo ih je tek šačica.

Vanjske poveznice
-----------------

* Weapemeoc Indian Tribe
* North Carolina Algonquians
Simbol recikliranja.
**Recikliranje** je izdvajanje materijala iz otpada i njegovo ponovno korišćenje. Uključuje sakupljanje, izdvajanje, preradu i izradu novih proizvoda iz iskorištenih stvari ili materijala. Veoma je važno najprije odvojiti otpad prema vrstama otpadaka. Mnoge otpadne materije se mogu ponovo iskoristiti ako su odvojeno sakupljene. 

U recikliranje spada sve što može ponovo da se iskoristi, a da se ne baci. U svetu postoje centri za reciklažu koji iskorišćavaju materijal od starih stvari da bi napravili nove, dok kod nas takvih centara jos nema. Postoje retki centri Papir servisa gde možete da odnesete stari papir i u zamenu za njega da dobijete sitan novac. U Srbiji takođe ne postoji centar za recikliranje stakla i godišnje se baci se na stotine hiljade flaša, iako bi staklo moglo ponovo da se koristi.

Ipak, reciklaža se može upražnjavati u svakodnevnom životu, nezavisno od toga da li postoje centri za reciklažu. Npr. poklanjanje stvari koje se ne koriste je oblik reciklaže. To je mnogo bolje i korisnije nego da se sva ta odeća baci. Takođe, pravljenje komposta od organskih ostataka je još jedan dobar primer recikliranja. Bez uvođenja reciklaže u svakodnevni život nemoguće je zamisliti bilo kakav celovit sistem upravljanja otpadom. 

Neke materije, poput stiropora, nisu biorazgradive i ne mogu se reciklirati ali se umesto njih mogu pronaći ekološke zamene.

Vidi još
--------

* Freecycle

Spoljašnje veze
---------------

* Reciklaža Arhivirano 2009-11-02 na Wayback Machine-u
* Šta sve možete napraviti od starih stvari
* Kako možete iskoristiti stvari za koje ste mislili da su smeće
* Skupljači papira (tekst iz Vremena)
* Upravljanje otpadom (tekst iz Ekonomista) Arhivirano 2006-05-15 na Wayback Machine-u
* Nadživeće nas plastika (tekst iz Glasa javnosti) Arhivirano 2008-06-02 na Wayback Machine-u

***Recikliranje*** na Wikimedijinoj ostavi
Znamitna istoćna fasada *Römera'*
Koordinate: 50°06′37″N 8°40′54″E﻿ / ﻿50.11028°N 8.68167°E﻿ / 50.11028; 8.68167

**Römer** (na njemačkom "Rimski") je srednjovjekovna zgrada u Altstadtu, četvrti njemačkog grada Frankfurta na Majni, a koja predstavlja jednu od najvećih gradskih znamenitosti. Römer je smješten nasuprot Staroj crkvi sv. Nikole i služio je kao gradska vijećnica (*Rathaus*) Frankfurta preko 600 godina. Trgovačka porodica Römer ga je, zajedno s drugom zgradom, *Goldener Schwan* (Zlatni labud), prodala gradskom vijeću 11. marta 1405. i otada je služio kao vijećnica. *Haus Römer* je zapravo srednja od tri zgrade smještene na trgu *Römerberg*. 

*Römer* nije muzej i ponekad služi gradu u različite crkve, na primjer kao *Standesamt* odnosno gradski matični ured; vjenčaonice su smještena na prvom i drugom katu *Haus Löwenstein*.

Vanjske veze
------------

***Römer*** na Wikimedijinoj ostavi

* Panorama Römer – Interactive 360 degree panoramas (in German)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 264020571
* GND: 4205267-1

 |
***Reclamans*** (množ. *reclamantes*) naziv je za red teksta na kraju stranice papirusnog svitka ili rukopisnog kodeksa, u kome se navodi prvi red teksta koji sledi u idućem svitku ili kodeksu i čiji je cilj da čitalac može brzo ustanoviti ispravan redosled kojim određeno delo treba čitati. Ta je praksa dobro osvedočena u papirusima s tekstom Homerovih pesama, no čini se da se u tim tekstovima prestala upotrebljavati negde u 1. veku nove ere. *Reclamans* se sve ređe koristio najverovatnije zato što se do tog doba proširio običaj da se na svaki papirusni svitak utisne naslov knjige. Međutim, kod proznih dela *reclamans* se i dalje upotrebljavao, pa ih nalazimo, na primer, u nekoliko srednjovekovnih rukopisa Herodotove *Istorije* i Hipokratovog korpusa.

Literatura
----------

* Schironi, F. (2010), *: Book-Ends, End-Titles, and Coronides in Papyri with Hexametric Poetry*, Durham, NC, ISBN 9780979975806 .
* West, S. (1963), „Reclamantes in Greek Papyri", *Scriptorium* **17**: 314–15 .
***The Return of the Soldier*** (sh. *Povratak vojnika*) je debitantski roman engleske spisateljice Rebecce West, objavljen 1918. godine. Protagonist je Chris Baldry, 35-godišnji oficir porijeklom iz više klase koga je tokom službe u tada još uvijek aktualnom Prvom svjetskom ratu pogodila ratna neuroza i koji je pri povratku sa bojišta u Francuskoj postao uvjeren da je 20-godišnji mladić, odnosno nastoji obnoviti mladenačku vezu sa djevojkom Margaret iz niže klase i potpuno zaboravlja na suprugu Kitty. Radnja je prikazana iz perspektive njegove rođake Jenny koja mu nastoji pomoći da se suoči sa stvarnošću uz pomoć psihoanalize.

*The Return of the Soldier* se navodi kao jedno od prvih značajnijih romana engleske književnosti na temu Prvog svjetskog rata, odnosno koji je kao motiv imao njegove psihološke posljedice, ali i suptilne promjene koje je izazvao u britanskom društvu. Usprkos modernog stila, kritičari su mu ispočetka nisu bili previše skloni, prije svega zbog hepi enda, te je dugo vremena bio zaboravljen u odnosu na kasnija djela Rebecce West. Tek u kasnijim decenijama 20. vijeka je stekao veliki ugled, a 1982. godine je snimljena i istoimena filmska verzija.

Vanjske veze
------------

* The Ebook at Project Gutenburg
* The Novel's Text at the UPENN library
* Download MP3 of this audio book for free from LibriVox
положај Олењока у Јакутији
**Олењок** (рус: *Оленёк*, јакутски: *Өлөөн*) је село, главно насеље Олењочког рејона на северозападу Републике Јакутије у Русији. Олењок се налази на истоименој реци, која утиче у Лаптевско море.

Село има 2228 становника.

Место, које је вредно пажње, је Историјско-етнографски музеј народа Севера.

Клима
-----

| Месец | јан | феб | мар | апр | мај | јун | јул | авг | сеп | окт | нов | дец | годишње |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Средње максималне дневне
температуре (°C) | -37 | -31 | -18 | -7 | 2 | 14 | 20 | 15 | 6 | -7 | -28 | -32 | **-9** |
| Средње минималне
дневне температуре (°C) | -43 | -39 | -31 | -20 | -6 | 5 | 8 | 5 | -1 | -14 | -33 | -38 | **-17** |
| Средња мјесечна сума падавина (у mm) | 11 | 8 | 12 | 13 | 22 | 42 | 50 | 39 | 31 | 28 | 18 | 15 | **289** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
|  | **Naselja Olenjočkog rejona** |  |
| Olenjok |
Žilinda |
Harijalah | 
Ejik |
**Vicent iz Kastva** ili kako se latinski potpisivao **Vincentius de Castua** (\* Kastav, ? † kraj 15. vijeka) bio je kasnogotički slikar fresaka iz Istre poznat po oslikavanju crkve Sv. Marije na Škrilinah kraj Berma prizorima Danse Macabra (Plesa smrti). )

Biografija
----------

O njegovu životu i školovanju se gotovo ništa nezna, jedino što se zna je da bio voditelj radionice koja je 1474. oslikala grobljansku crkvu sv. Marije na Škrilinah kraj Berma. To se zna, jer je sam zapisao - *hoc pinxit magister Vincencius de Kastuas*, nad bočnim vratima crkve. Na osnovu stilske analize fresaka pretpostavlja se da je tu malenu crkvicu oslikao sa još dva pomoćnika, koji su dobili nazive *Majstor Pasije* i *Majstor Plesa mrtvaca*. 

*Vicent* se poput svih ostalih slikara Danse Macabra (Plesa smrti) služio drvorezima sa tim motivima, koji su tad kružili Evropom. Ipak on ih nije doslovno preslikavao, već ih je spajao i mijenjao po vlastitoj inspiraciji, tom metodom oslikao je svaki slobodni dio zida te crkvice. Na osnovu stilske analize stručnjaci zaključuju da je bio pod utjecajem južnotirolskog slikarstva, iako neki u njegovu načinu slikanja vide i elemente sjevernotalijanskog slikarstva onog vremena. Neki stručnjaci pretpostavljaju da se školovao u radionici majstora koji je oslikao prezbiterij crkve sv. Nikole u Pazinu. Sličnost sa njegovim freskama imaju i freske iz crkve sv. Marije kraj Oprtlja i sv. Jurju u Lovranu, ali je Danse Macabre iz Berma jedini rad koji mu se pripisuje. 

Pretpostavlja se da se u njegovoj radionici školovao Ivan iz Kastva, a možda i Šareni majstor.

Izvori
------

1. ↑  „*Vincènzo di Castua (latinizz. Vincentius de Castua)*" (talijanski). Enciclopedia Italiana Treccani. Pristupljeno 24. 03. 2013.
2. 1 2 3 4  „*Vincent iz Kastva*" (hrvatski). Leksikografski zavod Miroslav Krleža. Pristupljeno 24. 03. 2013.

Vanjske veze
------------

***Vincent iz Kastva*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Vincent iz Kastva* (`sh`)
Vjernici na sedždi za vrijeme namaza
**Sedžda** je farz koji se obavlja stavljanjem čela i nosa na zemlju, istovremeno sa šakama, koljenima i stopalima. To je propisano na osnovu hadisa od Ibn Abbasa (r.a.), u kojem je Vjerovjesnik (a.s.) rekao:

arapski: أمرت أن أسجد على سبعة أعظم على الجبهه وأشار بيده على أنفه واليدين والركبتين وأطراف القدمين ولا نكفت الثياب والشعر

  

*Naređeno mi je da činim sedždu na sedam dijelova (kostiju): čelu, a rukom je pokazao i na svoj nos, dvije šake, dva koljena i krajevima (prstima) nogu. I da ne zavraćamo odjeću i kosu.*

Ako bi neko obavio sedždu samo čelom, bez spuštanja nosa na zemlju, bila bi ispravna, ali je učinio mekruh zbog izostavljanja sunneta kojeg je Poslanik (a.s.) (stalno) praktikovao. Nije dozvoljeno činiti sedždu samo na nosu, osim ako se na čelu ima neka rana. Činjenje sedžde na obrazu ili bradi nije ispravno, makar to neko radio i s razlogom, jer nema teksta koji govori da se sedžda može tako činiti. Ako bi imao razlog zbog kojeg ne može učiniti sedždu na čelu ili nosu, klanjač će je učiniti naginjanjem (išaretom).

Dizanje nogu sa zemlje za vrijeme sedžde je mekruh tahrimi. Sunnet je prste nogu usmjeriti prema Kibli. Ebu Humejd (r.a.) kaže, opisujući namaz Allahovog Poslanika (a.s.):"*Kada je činio sedždu, stavljao je ruke niti raširene, niti skupljene, a vrhove nožnih prsta je okretao prema Kibli.*

Ako bi se zbog gužve morala činiti sedžda na leđima drugog klanjača, koji klanja isti namaz, namaz je ispravan. Ali, ako bi klanjali različite namaze, to nije dozvoljeno činiti. Ovo je dozvoljeno samo zbog gužve i, ako nje nema, to nije dozvoljeno. Uslov za ispravnost sedžde je da mjesto njenog obavljanja ne bude više od pola podlaktice od mjesta na kojem su stopala. Ako je visina mjesta veća od toga, sedžda nije ispravna, osim ako se ponovi na mjestu odgovarajuće visine.

Bilješke
--------

1. ↑  El-Buhari, 812
2. ↑  El-Buhari, 828
**Teška pješadija** je izraz koji se koristi za pješadijske jedinice koje su teže naoružane ili oklopljene od obične, odnosno od lake i srednje pješadije.

U drevnoj prošlosti je izraz teška pješadija označavao one jedinice čiji je zadatak bio u uređenim bitkama razbiti glavne snage neprijatelja neposrednom borbom prsa u prsa umjesto korištenja oružja na daljinu i uznemiravanja neprijatelja što je bio zadatak lake pješadije. Kako bi bili što efikasniji teški pješadinci su nastupali u zbijenim formacijama od kojih je najpoznatija grčka falanga, a bili su opremljeni teškim štitovima i oklopima kako bi se koliko-toliko zaštitili od ozljeda. Klasičan primjer teške pješadije su bili grčki hopliti.

Teška pješadija je svoj sumrak doživjela u bitci kod Adrianopolisa 378. u kojoj je gotska teška konjica prvi put uspjela u uređenoj bitci razbiti rimske legionare. Nakon toga je u feudalnoj Evropi teška konjica postala glavna snaga na bojištu. Tek u 15. vijeku dolazi do renesanse pješadije, čiji pripadnici dobijaju oklope i razvijaju taktiku temeljenu na korištenju dugih kopalja. 

Tešku pješadiju, kao i oklopljene vitezove, s bojišta je otjerao razvoj vatrenog oružja. 

Nešto kasnije izraz teška pješadija se počinje koristiti za pješadijske jedinice koje se od običnih pješadijskih jedinica koriste po korištenju težeg naoružanja (pješadijski topovi, teški mitraljezi, minobacači, bestrzajni topovi i sl.) zbog kojih imaju slabiju mobilnost, ali veću vatrenu moć. Teška pješadija je i izraz koji se koristi za pješadijske jedinice čiji se pripadnici na bojištu kreću pomoću oklopnih vozila kao što su borbena pješadijska vozila.
**Waterloo** (engleski: *Waterloo Bridge*) je jedan od jedanest mostova preko Temze u samom srcu Londona, nedaleko od Ulice Strand, između Blackfriarskog i 
Hungerfordskog mosta. 

Most povezuje londonske boroughe City of Westminster (sjever) i Lambeth na jugu.
Nazvan je po belgijijskom gradu Vaterlo mjestu gdje su Britanci izvojevali pobjedu u Bitci kod Vaterloa 1815. godine.

Karakteristike i historija
--------------------------

Waterloo je gredni most od armiranog betona, koji je izgrađen na mjestu istoimenog starijeg mosta čija je gradnja započela 1817.

Ukupno je dug 370 i širok 24 metara, podjeljen na pet lukova, sa najvećim rasponom od 71 metara. 

Kako je građen krajem Drugog svjetskog rata na njemu su najviše radile žene, pa ga zbog tog često zovu i *Ženskim mostom*.

Izvori
------

1. 1 2  „*Waterloo Bridge*" (engleski). Structurae. Pristupljeno 9. 3. 2017.
2. ↑  „*Why Is Waterloo Bridge Sometimes Known As The Ladies Bridge?*" (engleski). Londonist. Pristupljeno 9. 3. 2017.

Vanjske veze
------------

***Waterloo (most)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Waterloo Bridge* (`en`)
* Why Is Waterloo Bridge Sometimes Known As The Ladies Bridge? (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315530028
* LCCN: sh94005426

 |
|  |
| --- |
|  |

**Vojvodstvo Parma** (talijanski: *Ducato di Parma e Piacenza*), bilo je dio Svetog Rimskog Carstva u Sjevernoj Italiji, koje je uz manje prekide za Napoleonskih ratova egzistiralo od 1545. do 1859. godine.

Historija
---------

Vojvodstvo Parma nastalo je 1545. kad je papa Pavao III Farnese gradove Parmu i Piacenzu, zajedno sa njihovom okolicom, izdvojio iz Papinske Države i uzdigao taj teritorij u rang vojvodstva, kako bi osigurao tron i titulu svom nezakonitom sinu Pieru Luigiju Farneseu. Kad je Pier Luigi umro 1547. nastavili su vladati njegovi nasljednici kao vojvode sve do 1731. kad je umro posljednji muški nasljednik iz porodične dinastije Farnese. Tada je Vojvodstvo dano španjolskim Bourbonima, točnije Don Carlosu (budućem kralju Carlosu III) koji je vladao Parmom kao Vojvoda Carlo I.

Osim jednog kratkog prekida, španjolski Bourboni vladali su Vojvodstvom sve do 1808. kada ga je formalno anektiralo Prvo Francusko Carstvo, kao jedan od svojih departmana pod imenom Taro (Département du Taro). Na Bečkom kongresu je 1814. odlučeno da se vojvodstvo preda Napoleonovoj supruzi Mariji Louisi. Kad je ona umrla 1847. Vojvodstvo Parma i Piacenza vraćeno je Bourbonima, čija je vladavina uzdrmana revolucionarnim događanjima i atentatom na posljednjeg vojvodu Carla III. Nakon njega vladala je njegova žena Luisa Maria Bourbonska, kao regent umjesto svog maloljetnog sina Roberta. Ona je zbog silnih pritisaka prenijela svoje ovlasti na privremenu vladu 9. juna 1859. koja je utrla put ujedinjenju Vojvodstva sa Kraljevina Pijemont-Sardinija u martu 1860. To je isto bilo privremeno jer je 1861. došlo do Ujedinjenja Italije.

Povezano
--------

* Dinastija Farnese

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Duchy of Parma and Piacenza*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20. 2. 2019.

Vanjske veze
------------

***Vojvodstvo Parma*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Duchy of Parma and Piacenza* (na portalu Encyclopædia Britannica) (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 146578889
* LCCN: n80072441

 |
Координате: 43° 57′ 20" СГШ, 20° 23′ 14" ИГД

**Слатинска Бања** се налази у селу Слатина код Чачка.

Положај
-------

Слатинска бања има изузетно повољан географски положај. Бања се налази у подножју планине Јелице, на десној обали реке Западне Мораве. Од Чачка је удаљена 17 км. Бањом протиче бањска река - Даћинац на којој се налази термална зона, где су и термални извори лековите минералне воде. Надморска висина на којој се налази Слатинска бања износи 275 м.

Природни лековити фактори
-------------------------

На основу хемијских анализа вода Слатинске Бање садржи сумпорводоника више него остале бање у Србији. Хемијску анализу извршила је 1957. и 1958. године стручна комисија Института за медицинску хидрологију и климатологију Медицинског факултета из Београда.

Воде Слатинске Бање спадају у ред хладних сумпорних вода, које имају карактер слабих алкално-солиничних вода. Чине је следећи елементи: калијум, литијум, рубидијум, стронцијум, цезијум, баријум и фосфор. Ово је само информативна анализа, јер је за комплетнију анализу потребно више од 1л воде (3-5л), како би на основу потпуније анализе Слатинска бања дошла у ред сумпорних лековитих вода.

Температура минералне воде Слатинске бање износи 16,8°. Слатинска Бања се препоручује за лечење пре свега кожних обољења и реуматизма при чему је неопходно вршити догревање воде у купатилима.

Занимљивости
------------

У близини Слатинске Бање налази се непокретно културно добро Сеоски чардак, који је проглашен за споменик културе.

Спољашњи извори
---------------

* Завод за заштиту споменика културе Краљево Arhivirano 2014-08-16 na Wayback Machine-u
* Град Чачак-Бање

  


| * p
* r
* u
Бање у Србији |
| --- |
| 
Врњачка Бања **•** Соко Бања **•** Нишка Бања **•** Сијаринска Бања **•** Бања Врујци **•** Матарушка Бања **•** Врањска Бања **•** Бадања **•** Бујановачка Бања **•** Брестовачка Бања **•** Рибарска Бања **•** Гамзиградска Бања **•** Луковска Бања **•** Буковичка Бања **•** Бања Ковиљача **•** Пролом Бања **•** Бања Горња Трепча **•** Куршумлијска Бања **•** Овчар Бања **•** Стара Бања **•** Бања Звонце (Бабушница) **•** Селтерс Бања **•** Бања (Прибој) **•** Богутовачка Бања **•** Бања у Старом Сланкамену **•** Слатинска Бања |  |
**Skilloot**, pleme američkih Indijanaca sa obje obale rijeke Columbia u Washingtonu i nasuprot ušću Cowlitza u Oregonu. Značenje njihovog imena nije objašnjeno ,a jezično su pripadali porodici Chinookan. Skillooti su se sastojali od nekoliko bandi i imali više sela, od kojih je glavno bilo *Cooniac* na Oak Pointu na južnoj obali Columbije u okrugu Columbia, Oregon. Ovo selo posljednji je njihov ostatak nakon što su ih 1823. uništile razne epidemije. 

Bande koje im se pripisuju su Hullooetell, za koje Lewis i Clark kaže da su bili brojni i živjeli sjeverno od Columbije, i koje treba uzeti s rezervom, jer su možda i članovi porodice Salishan. Seamysty ili Noowootsoo koji su do 1835. živjeli na ušću Cowlitza, i nedvojebno su to Thlakalama (Tlakalama) sa ušća rijeke Kalama i Tlakatlala. Prema jeziku Skillooti pripadaju skupini Clackamas. 

Njihovo brojno stanje iznosilo je ptrema Mooneyu 3.250 (1780.), uključujući 250 Thlakalama. Kada je ekspedicija Lewis i Clark 1806. stigla u taj kraj, procijenili su im broj na 2.500. Njihov broj će se uskoro otopiti, pa ih je 1850. preostalo tek 200, a danas se vode kao nestali.

Izvori
------

1. ↑  Skilloot, Swanton
2. ↑  Hodge

Vanjske veze
------------

* Skilloot Indians
***Sabapathy*** (tamilski: ) je indijska crno-bijela filmska komedija snimljena na tamilskom jeziku 1941. godine u režiji A. V. Meiyapana i A. T. Krishnaswamyja, poznata kao prva cjelovečernja komedija u historiji tamilske kinematografije. Naslovni protagonist, koga tumači T. R. Ramachandran, je mladi sin uticajnog političara koji je zbog sklonosti lagodnom životu zapustio studije. Radnja prikazuje niz nesporazuma koje izaziva njegov sluga koji se toakođer zove Sabapathy, ali kako mu mlada supruga, za koju ga je protiv njegova volje oženila porodica, pomaže u studijama. *Sabapathy* je doživio izuzetan komercijalan uspjeh te je A. V. Meiyapanu omogućio da postane jedan od mogula indijske kinematografije.

Uloge
-----

* T. R. Ramachandran - Sabapathy M.
* Kali N. Rathnam - Sabapathy, sluga
* R. Padma - Sivakami Sabapathy
* C. T. Rajakantham - Gundumuthu
* K. Sarangapani - Chinnasami Mudaliar, nastavnik tamilskog
* P. R. Mangalam
* Hiraniah

Izvori
------

Vanjske veze
------------

***Sabapathy*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Sabapathy* na IMDb-u (`en`)
**RIPEMD (RACE Integrity Primitives Evaluation Message Digest)** je klasa kriptografskih funkcija za sažimanje, kreiranih u Evropi od strane Hansa Dobertina, Antona Boselara i Barta Prinela. Prvi algoritmi iz te klase su dizajnirani 1996. godine. Ovi algoritmi su kreirani na osnovu algoritma MD4, i vrlo su slični algoritmima iz klase algoritama SHA kako po načinu rada toko po brzini izvođenja.

Postoje više verzija ovog algoritma i to: RIPEMD, RIPEMD-128, RIPEMD-160, RIPEMD-256, i RIPEMD-320. RIPEMD je prvi koji je kreiran i zbog niz nedostatka danas se ne koristi inače je dužine sažetka od 128 bita. Ostali algoritmi su naslednici originalnog RIPEMD algoritma i broj u njihovim oznakama predstavlja dužinu sažetaka. RIPEMD-256, i RIPEMD-320 se danas mogu smatrati veoma sigurni prvenstveno zbog dužine njihovog sažetka.

1. RIPEMD je algoritam kreiran u akademskim krugovima, za razliku od SHA algoritma.
2. RIPEMD je manje popularan algoritam, čime je i manje proučavan.
3. RIPEMD je nepatentiran i slobodan algoritam.

U avgustu 1994. originalni RIPEMD algoritam je provaljen, odnosno pronađena je kolizija.

RIPEMD sažeci
-------------

Primer primene RIPEMD-160 algoritma. Rečenicu u ASCII formatu „The quick brown fox jumps over the lazy dog" pustićemo kroz RIPEMD-160 algoritam i dobićemo 160-bitni izlaz u heksadecimalnom obliku

```
RIPEMD-160("The quick brown fox jumps over the lazy dog") =
37f332f68db77bd9d7edd4969571ad671cf9dd3b
```

Čak i najmanja promena samo jednog slova u rečenici imaće kao rezultat promenu celokupnog heksadecimalnog izlaza. Na primer promenićemo d u c:

```
RIPEMD-160("The quick brown fox jumps over the lazy cog") =
132072df690933835eb8b6ad0b77e7b6f14acad7
```

Izlaz RIPEMD-160 funkcije u slučaju praznog stringa biće:

```
RIPEMD-160("") =
9c1185a5c5e9fc54612808977ee8f548b2258d31
```

Upoređenje MD5, SHA-1 i RIPEMD-160 algoritma
--------------------------------------------

Upoređenja RIPEMD-160 algoritma sa MD5 algoritmom pokazuju da je RIPEMD-160 algoritam sigurniji od MD5 algoritma.

|  | MD5 | SHA-1 | RIPEMD-160 |
| --- | --- | --- | --- |
| Dužina digesta | 128 bitova | 160 bitova | 160 bitova |
| Dužina bloka | 512 bitova | 512 bitova | 512 bitova |
| Broj koraka | 64 (4 x 16) | 80 (4 x 20) | 160 |
| Najveća dužina poruke | - | 2^64-1 bitova | 2^64-1 bitova |
| Primitivnih logičkih funkcija | 4 | 4 | 5 |
| Broj konstanti | 64 | 4 | 9 |
| Zapis bitova | Little endian | Big endian | Little endian |
**San Carlos** (znan i kao *San Carlos del Rey*) je grad od 103,100 stanovnika.on je i glavni grad savezne države Cojedes na sjeverozapadu Venecuele.

Geografske karakteristike
-------------------------

San Carlos leži na nadmorskoj visini od 152 metra, u dolini rijeke Tirgua, nedaleko od ravnica Llanosa

Historija
---------

San Carlos su osnovali kapucinski misionari 1678. dugo vremena služio je kao administrativni centar države Falcón sve dok se od nje nisu odvojile države Cojedes i Portuguesa.

Privreda i transport
--------------------

Danas je San Carlos trgovački - financijski centar ratarsko stočarskog kraja u kom se pored goveda, uzgaja kukuruz, sirak, duhan i riža.Grad leži na trasi autoputa koji povezuje grad Acarigu u Državi Portuguesa, koji je udaljen 90 km jugozapadno, sa glavnim gradom Države Carabobo - Valencijom, koji leži 95 km sjeveroistočnije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*San Carlos*" (engleski). Encyclopedia Britannica. Pristupljeno 12. 10. 2017.
2. 1 2 3 4  „*Venezuela*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 10. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***San Carlos, Venezuela*** na Wikimedijinoj ostavi

* *San Carlos* na portalu Encyclopedia Britannica (`en`)
Novosadska sinagoga (sagrađena 1905.)
**Sinagoga** (od gr. συναγογε "skupština, okupljanje" - heb. *Beit Knesset* „Kuća okupljanja" ili *Beit T`Phila* „Kuća molitve") je zgrada u kojoj se obavljaju verske aktivnosti u judaizmu. Glavna uloga sinagoge jeste zajednička molitva, mada je povezivana i s privatnom ili ličnom molitvom. Sinagoga se povezuje i sa učenjem i u tom svojstvu naziva se bet midraš ili "kuća učenja". Nije jasno da li je u starim vremenima kuća učenja bila deo glavnog svetilišta ili se nalazila odmah do njega, kao danas. 

Svrha sinagoge je takođe da bude mesto okupljanja, bet kneset, mesto gde se održavaju gradski skupovi i gde se obavljaju poslovi. Od 1. veka pa do danas, sinagoga se gradila tako da služi i kao konačište za putnike namernike, bet orhim. Kada su u pitanju umetnost i arhitektura sinagoge, Jevreji su se prilagođavali životu izvan Hrama, prihvatajući dominantnu estetiku svog doba. To je svojevrstan pomak od kolektivne religije iz najranijih vremena prema individualizovanijoj religiji sinagoge, koja je mogla biti preneta u sve zemlje i sve zajednice. Sve do modernih vremena, sinagoga je bila sedište jevrejskog iskustva. S liberalnim tendencijama koje je donela misao 18. i 19. veka nastale su razne inovacije u sinagogama reformističkih i konzervativnih Jevreja. 

Nemački reformisti su uveli orgulje i muziku u versku službu, što su do izvesne mere preuzele i konzervativne sinagoge u 20. veku. Prihvatanje propovedi, svešteničke odeće, govornog jezika okoline i sekularnog, pored verskog obrazovanja, predstavljali su osnovne elemente za razvoj savremene sinagoge. Učešće žena u službi, prvo u reformističkoj zajednici, a kasnije i u mnogim drugim liberalnim kongregacijama, pojavilo se kao vrlo značajno pitanje čak i u ortodoksnim krugovima. Na taj način, kako je sinagoga izašla iz geta kao zajednice srednjovekovnih vremena, moderno doba je izvršilo na nju veći uticaj od bilo kojeg drugog činioca u njenoj istoriji. 

U starom dobu i u srednjem veku, sinagoga je bila nosilac svih jevrejskih vrednosti, kao i središte većeg dela aktivnosti zajednice. Danas takve sekularne stvari kao što su filantropija i cionizam imaju druge kanale. Opstajanje sinagoge kao trajne odlike jevrejske civilizacije ukazuje, međutim, na neprekinuti kontekst za one mitske elemente tradicije koji nadilaze istorijsko vreme. (domatrios)

***Sinagoga*** na Wikimedijinoj ostavi
**Werner** (također *Wirinher* ili *Werinharius*) (? - 11. novembar 1014) bio je njemački (saksonski) plemić, koji je služio kao markgrof Nordmarka od 1003. do 1009. 

Bio je najstariji sin grofa Lothara III od Walbecka i Godile od Rothenburga. U trenutku rođenja mu je majka imala tek 13 godina. Znameniti kroničar Thietmar od Merseburga mu je bio rođak. Otac mu je također bio markgrof Nordmarka. Werner je postao zaručen za Liutgard, kćer meissenskog markgrofa Ekkeharda. Kada se Ekkehard usprotivio braku, došlo je do sukoba među markgrofovima; zahvaljujući njemu Ekkehard nije uspio postati kralj Njemačke poslije smrti Otona III 1002. godine, jer je Lothar podržao bavarskog vojvodu Heinricha II. Iste godine je Ekkehard ubijen, a početkom 1003. je Werner silom ugrabio Liutgard iz zamka u Meissenu te se sa njom oženio.

Godine 1003. je umro Wernerov otac, a Werner je naslijedio njegovu markgrofoviju. Nakon samo šest godina ga je car Heinrich II smijenio pod optužbom za šurovanje sa poljskim knezom Boleslavom I Hrabrim, s kojim je Heinrich bio u sukobu. Na tom mjestu ga je zamijenio stari grof Bernard od Handelslbena.

13. novembra 1012. je Liutgard umrla. Dvije godine kasnije je Werner silom ugrabio Reinhild, koja se navodi kao "gospodarica Beichlingena". Nakon toga je uhvaćen, ali prije nego što mu se sudilo je ubijen. Iza sebe nije ostavio djece.

Literatura
----------

* Reuter, Timothy. *Germany in the Early Middle Ages 800–1056*. New York: Longman, 1991.

Izvori
------
**Wiley-Blackwell** je međunarodni akademski nakladnik iz Sjedinjenih Država koji se fokusira na izdavanje knjiga i naučnih časopisa iz oblasti biologije, medicine, fizike, tehnologije, te humanističkih i društvenih nauka. Kompanija nosi trenutno ime od 2007. kada je matično društvo *John Wiley & Sons* otkupilo britanski *Blackwell Publishing* i ujedinilo ga s naučnim odsjekom *Wileyja*. Navedeni britanski izdavač utemeljen je 1922. kao *Blackwell Publishers* i 2001. spojio se s izdavačem *Blackwell Science* (osnovanim 1939. kao *Blackwell Scientific Publishing*). Porijeklo dvaju izdavača seže i do 1879. kada je trgovac i opskrbljivač akademskih knjiga Benjamin Henry Blackwell osnovao knjižaru *Blackwell's*, a njihovim udruživanjem stvoren je akademski izdavački div na globalnom nivou. Godine 2006. *Blackwell Publishing* održavao je partnerstvo sa 665 akademskih i profesionalnih udruga, izdavao je preko 805 naučnih časopisa i 650 knjiga, te je brojao 990 zaposlenika u uredima po Ujedinjenom Kraljevstvu, Sjedinjenim Državama, Australiji, Kini, Danskoj, Njemačkoj, Singapuru i Japanu. Nakon što je *Wiley* otkupio *Blackwell* za 572,000.000 £, novostvoreni Wiley-Blackwell ranih 2010-ih izdavao je oko 1500 knjiga i jednako toliko naučnih časopisa godišnje. Glavno sjedište izdavača nalazi se u američkom Hobokenu i engleskom Oxfordu.

Vanjske veze
------------

* (`en`) Službene stranice Wiley-Blackwella
**Viskoznost** (unutarnje trenje) je osobina tekućina i plinova da pružaju otpor međusobnom kretanju njihovih slojeva.

Jače viskozna tvar djeluje ljepljivo i teško se preljeva. Ulje ima veću viskoznost od vode ali ima manju gustoću i pliva na vodi. Grijanjem ulje znatno gubi na viskoznosti dok se viskoznost vode smanjuje manje pri zagrijavanju. Viskoznost tvari opisuje koeficjent viskoznosti **η** i mjeri se u paskal-sekundama (Pa · s).

Neke tvari i njihov koeficjent viskoznosti **η**:

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Fluid | voda (20 °C) | voda (100 °C) | etanol (20 °C) | krv (37 °C) | mot. ulje SAE30 (0 °C) | mot. ulje SAE30 (20 °C) | benzin (20 °C) | zrak (20 °C) | zrak (70 °C) | vodik (20 °C) |
| **η** | 1 | 0,28 | 0,11 | 4 | 110 | 30 | 0,29 | 0,018 | 0,0195 | 0,0009 |
|

Viskoznost motornih ulja označava se posebnom *SAE* skalom američke udruge automobilskih inženjera. Veći broj oznake označuje veću viskoznost. U motorima automobila se zato zimi preporučuje uporaba ulja *SAE 10* zimi, a *SAE 30* ljeti. U mjenjaču automobila koristi se *SAE 90*.

Tvari vrlo velike viskoznosti na prijelazu su između amorfnih čvrstih tijela i tekućina. U većini tekućina viskoznost se smanjuje zagrijavanjem. U preradi plastičnih masa, gume ili polimera susreću se "*nenjutnovske*" tekućine (eng. Non-Newtonian fluids) kojima je osobina povećavanje viskoznosti zagrijavanjem.

***Viskoznost*** na Wikimedijinoj ostavi