recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mira** je grad u Provinciji Venecija u Regiji Veneto u Sjevernoj Italiji od 38.948 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mira se nalazi na pola puta između Padove i Venecije, u kraju koji se zove **Riviera del Brenta**, po kanalu uz koji leži. Duž tog kanala rijeke Brente kojeg su Mlečani izgradili između 1500. - 1700. leže brojne vile
koje su bogati venecijanci izgradili u 18. vijeku. U Miri se nalaze paladijeva Villa Foscari i Villa Widmann – Foscari.

Na jugo-istoku općine nalaze se pličine Venecijanske lagune sa puno malih otoka. Teritorij općine Mira pun je vodotokova i kanala koji zauzimaju 1 / 3 teritorija općine.

Historija
---------

Područje Mire bilo je intenzivno obrađivano još za rimskih vremena, to se i danas vidi po rešetkastoj podjeli zemljišta. Neki tvrde da ime grada potječe od tornja (latinski: *Mira*) koji je služio u obrani teritorija.
No pravo naselje je nastalo u srednjem vijeku kao luka za teglenice, na kanalu Riviera del Brenta, koji je povezivao Veneciju i Padovu. To naselje se izvorno zvalo **Cazoxana**. Ime Mira, prema drugoj hipotezi, uzeto je po zaštitniku Sv. Nikoli, koji je rođen u maloazijskoj Miri.

Mira je pripojena Kraljevini Italiji 1866. a sljedeće godine tri općine Mira, Oriago i Gambarare spajile su se u jednu, koja je uzela ima Mira.

Kanal Brenta u Miri

Privreda
--------

Mira je kraj sa snažnom kemijskom industrijom, lider te industrie bila je *Mira Lanza'*, tvornica deterdženata i sapuna, koja je u posljednjim decenijama 20. vijeka bila u velikoj krizi. Od 1989. Mira Lanza je dio multinacionalne kompanije Reckitt Benckiser (koja proizvodi poznate marke; Vanish, Lip Woolite, Ava, Sole, Finish, Calgon, Cillit Bang, Napisan, Glassex, Air Wick...). Danas je u Miri centar za istraživanje i razvoj kompanije Reckitt Benckiser.

Izvori
------

1. ↑  Fonte: ISTAT - Bilancio demografico mensile

Eksterni linkovi
----------------

***Mira (Italija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Comune di Mira Arhivirano 2011-03-08 na Wayback Machine-u ()

| * p
* r
* u
Provincija Venecija |
| --- |
| Annone Veneto • Campagna Lupia • Campolongo Maggiore • Camponogara • Caorle • Cavallino-Treporti • Cavarzere • Ceggia • Chioggia • Cinto Caomaggiore • Cona • Concordia Sagittaria • Dolo • Eraclea • Fiesso d'Artico • Fossalta di Piave • Fossalta di Portogruaro • Fossò • Gruaro • Jesolo • Marcon • Martellago • Meolo • Mira • Mirano • Musile di Piave • Noale • Noventa di Piave • Pianiga • Portogruaro • Pramaggiore • Quarto d'Altino • Salzano • San Donà di Piave • San Michele al Tagliamento • San Stino di Livenza • Santa Maria di Sala • Scorzè • Spinea • Stra • Teglio Veneto • Torre di Mosto • Venecija • Vigonovo
 |
**Lodi** je grad od 43.332 stanovnika u Italiji, glavni grad Lodijske provincije u Lombardiji.

Geografija
----------

Lodi se prostire duž desne obale rijeke Adda udaljen 40 km sjeveroistočno od regionalnog centra Milana, pa je danas praktički spojen sa njim u jednu konurbaciju.

Historija
---------

Najstarije naselje iz 5. vijeka pne. danas se nalazi u predgrađu Lodi Vecchio. To naselje je 89. pne. dobilo rimsko državljanstvo pod imenom *Laus Pompeia*. Za srednjeg vijeka grad je porušen od strane lokalnih ustanaka 1111. i Milananeza 1158. godine. Grad je obnovio Friedrich I Barbarossa, na današnjem mjestu, no grad se kasnije pridružio Lombardskoj lizi protiv njega. Lodi je u 14. vijeku podpao pod vlast Milana i od tada je njegova sudbina čvrsto vezana s njim. Kod grada se 10. maja 1796. odigrala čuvena bitka kod Lodija u kojoj je Napoleon pobjedio Austrijance i tako stekao kontrolu nad Lombardijom.

Znamenitosti
------------

Palača Broletto
Najveća znamenitost Lodija je njegova romanička katedrala iz 12. vijeka, zatim crkva Incoronata podignuta od 1488. do 1494. i crkva San Francesco podignuta 1289. u stilu lombardske gotike s izvrsnim freskama od 13. do 15. vijeka.

Privreda
--------

Lodi je značajni industrijski i poljoprivredni centar, poznat po svom siru, keramici, kovanom željezu i tkaninama od vune.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Njemačka Constance
* Sjedinjene Američke Države Lodi
 | * Italija Omegna
* Francuska Fontainebleau
 |

Izvori
------

1. ↑  „*ITALY: Lombardija*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 20. 5. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Lodi*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Lodi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Lodi* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 138373887
* LCCN: n80089404
* GND: 4127843-4
* BNF: cb15324480b (podaci)
* NKC: ge577932
* BNE: XX5700255

 |
**Mazara del Vallo** ili samo **Mazzara** (za antike znana latinskom imenu: *Mazara*) je treći po veličini grad u sicilijanskoj provinciji - Trapani od 50 624 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Mazzara* leži udaljena oko 55 km južno od provincijskog centra Trapanija, na zapadnoj obali Sicilije, na ušće rijeke Mazaro.

Historija
---------

*Mazzara* je naselje feničkog porijekla, koje su kasnije kolonizirali Grci iz obližnjeg grada Selinunta. Nakon njih gradom su zavladali - 409. pne. Kartažani, pa nakon njih Rimljani, Saraceni i Normani. Za njihove vladavine grad je imao neki značaj, jer je u njemu 1097. održana prva normanska skupština.

Normanska crkva San Nicolò

Znamenitosti
------------

Najznačajniji spomenik *Mazzare* je Normanska crkva San Nicolò iz 11. vijeka, pored nje tu je i katedrala iz 1075. koja je 1694. potpuno barokizirana i Palača Malteških vitezova u kojoj je danas smješten arheološki muzej.

Privreda
--------

*Mazara del Vallo* je jedna od najvećih ribarskih luka Sicilije, poznata po svojoj floti za tune i koralje. Iz nje se izvozi i vino Marsala, koje se i proizvodi u okolici grada, uz ostale poljoprivredne proizvode.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Tunis, Mahdia
* Španjolska, Santa Pola
 | * Grčka, Volos
* Italija, Trebisacce
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Mazara del Vallo*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 02. 07. 2013.
2. ↑  „*ITALY: Sicilia*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 02. 07. 2013.

Vanjske veze
------------

***Mazara del Vallo*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Mazara del Vallo* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Milazzo** (sicilijanski: ***Milazzu***, latinski: ***Mylae***) je grad na sjevernoj obali Sicilije u Italiji. Nalazi se oko 50 km od Messine, sjeverno od ceste za Palermo. Grad leži na poluotoku zvanom Capo di Milazzo. 

CrkvaCarminea.

Historija
---------

Na prostoru Milazza postoje tragovi ljudskih staništa od neolitskog doba. U Homerovoj *Odiseji* se Milazzo spominje kao mjesto gdje se Odisej nasukao i sreo Polifema. 

Historijski grad je nastao kao Mile (*Mylae*), uporište Grčke kolonijeZancle, negdje oko 648. pne. a možda čak i ranije - 716. pne.. Zauzeli su ga Atenjani 426. pne. Stanovništvo Regija je tamo godine 395. pne. naselilo izbjeglice iz Naksosa i Katane kao protutežu Dionizijevom osnivanju Tindarisa; usprkos tome ga je Dionizije zauzeo. Područje Milea je važno kao mjesto gdje su Rimljani pod Gajem Duilijem ostvarili svoju prvu pomorsku pobjedu nad Kartaginjanima (260. pne.).

Godine 36. pne. se kod Mile vodila još jedna velika bitka - ovaj put u rimskom građanskom ratu između Oktavijana i Seksta Pompeja. Završila je taktički neodlučno, ali Seksto nije mogao nadoknaditi gubitke, te je iste godine dokrajčen u bitci kod Nauloha.. 

Nakon pada Zapadnog rimskog carstva, pod Bizantincima je postalo prvo biskupsko sjedište na Siciliji. U 7. vijeku Milazzo su osvojili Arapi i sagradili prvi zamak. Fridrik II. Hohenstaufovac ga je dogradio i napravio lovište. Zamak je ponovno dograđen pod Karlom V.

Milazzo je mjesto gdje su Austrija i Španjolska vodili bitku godine 1718. te mjesto gdje je 1860. Giuseppe Garibaldi vodio Bitku protiv Kraljevine dviju Sicilija za vrijeme Pohoda hiljade.

Znamenitosti
------------

* Castello di Milazzo
* Crkva Sv. Antuna Padovanskog u stijenu
* Svetište sv. Franje od Paole

Capo Milazzo e Isole Eolie

Transport
---------

Luka Milazzo je polazište za trajekte koji plove prema Eolskim Otocima i Napulju.
**Oristano** (sardinski: *Aristanis*) je grad od 31.155 stanovnika u Italiji, glavni grad Oristanske provincije na Sardiniji.

Geografija
----------

Oristano leži na zapadu Sardinije, pored ušća rijeke Tirso. Udaljen je nekih 7 km od mora, odnosno 95 km sjeverozapadno od Cagliarija.

Historija
---------

Katedrala Santa Maria Assunta
Oristano je osnovan u 11. vijeku pne. od strane feničkih izbjeglica iz grada Tharrosa, čije ruševine još i danas stoje pored grada. Još za ranog srednjeg vijeka postao je prijestolnica guidicata Arborea. Poziciju administrativnog centra i biskupskog središta zadržao je i u kasnijim vjekovima kad su njime zavladali španjolski Aragonci.

Znamenitosti
------------

Oristano ima arheoloških ostataka iz rimskih vremena. Jedna od znamenitosti grada je spomenik Eleanore Arborejske, vladarice Giudicata Arborea koja je vladala od 1383. do 1404. i bila važna figura u sardinijskoj historiji. Važan je i toranj sv. Kristofora iz 1291. te romaničko-gotička katedrala Santa Maria Assunta, dovršena 1288. i temeljno rekonstruirana u 18. vijeku.

Privreda
--------

Oristano je centar poljoprivrednog kraja, a od industrije ima tvornicu ribljih konzervi poznatoj po jeguljama i ciplima.

Gradovi prijatelji
------------------

* Španija Ciutadella de Menorca
* Sjedinjene Američke Države Garden City

Izvori
------

1. ↑  „*ITALY: Sardegna*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 26. 5. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Oristano*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Oristano*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Oristano* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 247705690
* LCCN: n83216615
* GND: 4216670-6
* NKC: ge664116

 |
**Monza** (latinski: *Modicia*) je grad od 119.856 stanovnika u Italiji, glavni grad provincije Monza i Brianza u Lombardiji.

Geografija
----------

Monza se prostire duž obale rijeke Lambro, pritoke Poa. Monza je udaljena 15 km sjeveroistočno od regionalnog centra Milana, pa je danas praktički spojena u konurbaciju.

Historija
---------

Antička Monza je sve do 6. vijeka bila selo, kad je lombardska kraljica Teodelinda u njoj sagradila svoj dvorac i samostan. Za vrijeme perioda srednjovjekovnih komuna Monza je kadkad bila nezavisna, a ponekad pod vlašću Milana. Milanski vojvode Viscontiji izgradili su 1325. svoj dvorac u gradu. Monza je kao strateški grad na putu za Milano često puta opsjedana i opljačkana (32 puta), a od svih tih opsada najimpresivnija je bila ona iz 1525. kada su carske trupe Karla V opljačkale grad. U Monzi je 29. juna 1900. ubijen talijanski kralj Umberto I, pa mu je 1910. na mjestu pogibije podignuta zavjetna kapela.

Znamenitosti
------------

Katedrala Ivana Krstitelja
Palazzo Comunale (Arengario)
Monza je poznata po svojoj romaničko-gotičkoj katedrali Ivana Krstitelja koju je osnovala lombardska kraljica Teodelinda, a proširena je u 13. vijeku. Fasada katedrale od bijelog i zelenog mramora isklesana je krajem 14. vijeka od strane Mattea da Campionea, a zvonik je izgrađen od 1592. do 1606. godine. U riznici katedrale kao najveća relikvija nalazi se Željezna kruna Langobarda (*Corona Ferrea*) za koju se po legendi tvrdi da ima i dijelove klinova kojima je Isus pribijen na križ. Njome su se nakon 1311. krunili carevi Svetog Rimskog Carstva i kasnije Napoleon Bonaparte 1805. u Milanu. U riznici se nalaze i brojne relikvije kraljice Teodelinde i brojni križevi iz lombardsko-gotičkog perioda.

Velika znamenitost je i crkva Santa Maria in Strada iz 1357. sa svojom fasadom od terakote iz 1393. godine, zatim stari Palazzo Comunale (Arengario) iz 13. vijeka i Villa Reale, rezidencija habsburgških namjesnika Kraljevstva Lombardija-Venecija podignuta od 1777. do 1780. koja se danas koristi kao galerija.

Privreda
--------

Monza je važan industrijski centar u kom se proizvode šeširi, ćilimi, strojevi, tekstil, namještaj, staklo, boja i plastika. Monza je svjetski poznata je po svojoj pisti Autodromo na kojoj se voze utrke Formule 1 (Velika nagrada Italije) koja se drži najbržom na svijetu.

Gradovi prijatelji
------------------

* Sjedinjene Američke Države Indianapolis
* Češka Prag

Izvori
------

1. ↑  „*ITALY: Lombardija*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 15. 5. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Monza*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Monza*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada Arhivirano 2013-03-24 na Wayback Machine-u ()
* *Monza* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 139540695
* LCCN: n79039693
* GND: 4115225-6
* SUDOC: 028016769
* NKC: ge293101

 |
**Nuoro** (sardinski: *Nùgoro*) je glavni grad istoimene talijanske provincije Nuoro na Sardiniji. Grad je 2011. imao 36.674 stanovnika.

Geografija
----------

Nuoro leži u sredini Sardinije, malo pomaknut prema istoku, u podnožju planine Ortobene. Udaljen je 30 km od Tirenskog mora i 176 km cestom sjeverno od regionalnog centra Cagliarija. Nuoro je smješten u brdovitoj unutrašnjosti Sardinije, duž planinske kralježnice, posnom tlu pogodnom jedino za stočarstvo, koje je bilo i do danas ostalo glavna privredna aktivnost toga kraja. Sve do Drugog svjetskog rata Nuoro je bio teško dostupan zbog loših cesta, a 1950-ih izgrađeno je prvih 50 km solidnih cesta. U novije vrijeme čine se napori da se poboljša stanje tog siromašnog kraja, pošumljavanjem i melioracionim radovima na pašnjacima. U tu svrhu zasađeno je 2,000.000 maslina.

Historija
---------

Centar grada
Katedrala Santa Maria della Neve
Nuoro se prvi put spominje pod imenom *Nugorus* u 12. vijeku, kao malo selo. Tokom srednjeg vijeka izrastao je u gradić kojim su vladali španjolski Aragonci. Važnost mu je porasla kad su Sardinijom zavladala savojska dinastija, pa je od 1848. do 1860. bio administrativni centar. Za Kraljevine Italije 1927. postao je administrativni centar novoosnovane provincije, izdvojene iz dotadašnje Cagliarijske i Sassarijske provincije.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost Nuora je njegova neoklasicistička katedrala Santa Maria della Neve iz 19. vijeka, te skromna barokna crkva Madonna delle Grazie iz 17. vijeka. Nuoro ima arheološki i etnografski muzej, a od 1989. i odjele Cagliarijskog univerziteta.

Privreda
--------

Nuoro je trgovačko-administrativni centar stočarskog kraja, ali ima i nešto prehrambene industrije. Tokom ljeta iz Nuora kreću brojni planinari na eskurzije po planini Ortobene (955 m).

Gradovi prijatelji
------------------

* Francuska Corte
* Italija Tolmezzo

Izvori
------

1. ↑  „*ITALY: Sardegna*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 26. 5. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Nuoro*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 24. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Nuoro*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Nuoro* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 148910271
* LCCN: n79058469
* GND: 4117955-9
* SUDOC: 027291391
* BNF: cb12415779r (podaci)
* NKC: ge551316
* BNE: XX5822078

 |
**Mirano** (talijanski: *Commune di Mirano*, venecijanski: *Miran*) je grad i komuna u sjevernoj Italiji od 26 363 stanovnika, u provinciji Venecija.

Ovu komunu su osnovali starosjediocu grada Milana koji su protjerani sa prvobitne teritorije pod najezdom Rimske imperije. Ovaj narod se nekada nazivao Milanovici i oni se u raznim legendama pominju kao osnivaci grada Milana. Legenda kaze da su Milanovici osnovali Milano kao i fudbalski klub, jos davne 321. godine p.n.e. Sa nadolazecom snagom rimske imperije, Milanovici su sve više potuskivani i 67. godine p.n.e. bili su prinudjenj da napuste svoju postojbinu i da bi zavsali trag svoje prezime su promijenili u Miranović i osnovali novu komunu Mirano. Kasnjije u toku 3. vijeka n.e. protjerani su i iz nove naseobine da bi se na kraju nastanili na dmteritoriju danasnje Crne Gore. Oni danas zive u Podgorici, glavnom gradu CG i naseljavaju prigradska naselja Kokoti, Tološi, Grbavci i sl. Njihov najistaknutiji predstavnik u novijoj istoriji je nekrilunisani kralj Crne Gore, Boro Miranovic koji je pokusao da se domogne crnogorskog prestola.

Geografija
----------

Mirano leži oko 20 km sjeveozapadno od Mestra odnosno Venecije, jer su Mestre zapravo samo kvart Venecije. Danas je praktički spojen sa Mestrama u jednu urbanu cjelinu sa kojim je povezan tramvajem.

Historija
---------

Mirano se počeo formirati u 17. vijeku kao ladanjsko mjesto u kom su bogatiji Venecijanci počeli graditi vile za odmor. Pred početak Drugog svjetskog rata, točnije 1931. godine, grad je dosegao 14.591 stanovnika i površinu od 45,66 km².

Privreda
--------

Mirano je gotovo sve donedavno bio poljoprivredni kraj, u kom su se proizvodile žitarice i vino, Danas je industrijsko-obrtnički centar.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Mirano*" (talijanski). Enciclopedia Italiana. Pristupljeno 07. 01. 2014.
2. 1 2  „*Mirano*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 07. 01. 2014.

Vanjske veze
------------

***Mirano*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada Arhivirano 2013-12-30 na Wayback Machine-u ()
* *Mirano* na portalu Treccani (Enciclopedia Italiana)

| * p
* r
* u
Provincija Venecija |
| --- |
| Annone Veneto • Campagna Lupia • Campolongo Maggiore • Camponogara • Caorle • Cavallino-Treporti • Cavarzere • Ceggia • Chioggia • Cinto Caomaggiore • Cona • Concordia Sagittaria • Dolo • Eraclea • Fiesso d'Artico • Fossalta di Piave • Fossalta di Portogruaro • Fossò • Gruaro • Jesolo • Marcon • Martellago • Meolo • Mira • Mirano • Musile di Piave • Noale • Noventa di Piave • Pianiga • Portogruaro • Pramaggiore • Quarto d'Altino • Salzano • San Donà di Piave • San Michele al Tagliamento • San Stino di Livenza • Santa Maria di Sala • Scorzè • Spinea • Stra • Teglio Veneto • Torre di Mosto • Venecija • Vigonovo
 |
**Orvieto** (latinski: *Urbs Vetus*, dosl. gornji grad) je grad i sjedište biskupije u talijanskoj Ternijskoj provinciji u regiji Umbriji. Grad ima 20.909 stanovnika.

Geografija
----------

Orvieto se smjestio na vrhu usamljenog stjenovitog brda, kod ušća rijeke Paglije i Chianija. Udaljen je oko 72 km jugozapadno od regionalnog centra Perugije i oko 130 km sjeverno od Rima.

Historija
---------

Orvieto je izrasao u grad iz etrurskog naselja, kojeg su Rimljani pred kraj svoje vladavine nazvali Urbs Vetus. Za ranog srednjeg vijeka postao je prijestolnica jedne od langobarskih kneževina, a nakon toga toskanske grofovije. Od 12. vijeka Orvieto je samostalna komuna. Nakon brojnih sukoba unutar samog grada i ratova sa susjednim gradovima, Orvieto je 1448. anektiran u Papinsku Državu.

Znamenitosti
------------

Piazza della Repubblica
Katedrala Santa Maria Assunta
Najveća znamenitost Orvieta je njegova romaničko-gotička katedrala Santa Maria Assunta čija je gradnja započela 1290. u čast Čuda iz Bolsene (nedalekog gradića). Tamo se po legendi 1263. za vrijeme euharistije desilo da je po hostiji počela kapati krv. Naročito je impresivna trodijelna polikromna mramorna fasada. Unutrašnjost katedrale bogato je dekorirana radovima brojnih srednjovjekovnih kipara i slikara (freske u Cappella Nuova su rad Luke Signorellija i Fra Angelica). Brojne skulpture iz 16. vijeka krase katedralu, koja je dovršena 1580. godine.

Orvieto ima brojne građevine i palače iz 13. vijeka, među kojima se ističu Biskupska palača, Palazzo del Popolo i Palazzo dei Papi, u kojoj se danas gradski muzej s brojnim umjetničkim djelima, te zbirka artefakata iz obližnje etrurske nekropole Volsinii. 
Svojom arhitekturom se ističu i crkve San Andrea (11–12. vijek) i San Domenico (1233–1264), stara tvrđava iz 1364. čiji je park danas javni, u kojem se nalazi 53 m duboki bunar Pozzo di San Patrizio (građen 1527–1540. po nalogu pape Klementa VII) koji se danas više ne koristi, ali je velika atrakcija. Orvieto je 1970. pogodila katastrofa slijeganja tla i odrona zemlje, pa su nakon tog poduzete opsežne mjere na državnoj razini za konsolidaciju tla i temelja zgrada.

Privreda i transport
--------------------

Orvieto je centar poljoprivrednog kraja poznat po svojim bijelim vinima. Grad je poznat po svojim zanatskim proizvodima od metala i keramika i čipki. Orvieto je s Rimom povezan cestama i željeznicom, a i s Firencom preko Arezza.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Palestinska samouprava Betlehem
* Francuska Givors
* Japan Maebashi
 | * Sjedinjene Američke Države Aiken
* Finska Seinäjoki
 | * Malta Kercem
* Francuska Avignon
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Orvieto*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 8. 2013.

Vanjske veze
------------

***Orvieto*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada Arhivirano 2011-05-14 na Wayback Machine-u ()
* *Orvieto* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 312798964
* LCCN: n80113657
* GND: 4116795-8
* BNF: cb11964041n (podaci)
* NKC: ge931382

 |
**Film danas** je preduzeće za proizvodnju distribuciju i iznajmljivanje filmova.

Istorijat
---------

**Film danas**  (radna organizacija za proizvodnju, iznajmljivanje i distribuciju filmova ) je osnovana 12.marta 1969. godine. U početku se bavila isključivo proizvodnjom u distribuciji filmova, a kasnije je svojim sazrevanjem postala jedna od vodećih proizvodnih kuća u bivšoj Jugoslaviji.

Proistekla je iz filmske organizacije Akademski Kino klub Beograd čiji su članovi bili: reditelj Đorđe Kadijević, montažeri Vuksan Lukovac  i Marko Babac, snimatelj Aleksandar Petković, tonac Milan Tričković, scenograf Miodrag Hadžić itd.

U umetničkom sastavu preduzeća Film danas početkom 70-ih glavni rukovodioci su bili poznati filmski reditelj Predrag Golubović i scenarista Branimir Šćepanović. Film danas je pružio pažnju mladim autorima čiji su filmovi imali veliki odjek u tadašnjoj javnosti. Sa Film Danas su sarađivali Đorđe Kadijević, Mića Popović, Branimir Tori Janković, Miloš Radivojević, Milan Jelić, Mića Milošević itd.

Film danas je bio producent jedne od najgledanijih filmskih komedija u bivšoj Jugoslaviji Tesna koža koja je bila apsolutni hit u bioskopima 1982 godine i kao pridružen producent na realizaciji još jedne hit komedije Kakav deda, takav unuk iz 1983. godine. U rukovodstvu preduzeća Film Danas od kraja 70-ih do kraja 80-ih bili su:

* šef distribucije filmova Gradimir Denić,
* umetničko rukovodilac Branko Breberina, i
* direktor produkcije Dragoljub Vojnov.

Tokom 90-ih Film danas zapada u tešku krizu što se vidilo kroz raspad zajedničke države, jedinstvenog bioskopskog tržišta i sankcija tako da početkom 2000-ih ide u stečaj. Film danas je privatizovan 2007. godine.

Produkcija filmova
------------------

|  |
| --- |
| **Filmografija**  |
| God. | Naziv | Uloga |
| 1970.-te |
| 1970. | Prirodna granica | film i tv serija |
| 1970. | Rekvijem (film) |  |
| 1971. | Bubašinter |  |
| 1972. | Društvena igra |  |
| 1972. | Pukovnikovica |  |
| 1972. | Breme (film) |  |
| 1975. | Testament (film iz 1975) |  |
| 1975. | Crvena zemlja |  |
| 1976. | Podanici drevnog kulta |  |
| 1976. | Vagon li |  |
| 1978. | Kvar |  |
| 1978. | Tamo i natrag |  |
| 1980.-te |
| 1980. | Hajduk (film) |  |
| 1981. | Sok od šljiva |  |
| 1981. | Laf u srcu |  |
| 1982. | Nedeljni ručak |  |
| 1982. | Tesna koža |  |
| 1983. | Zadah tela |  |
| 1983. | Kakav deda takav unuk |  |
| 1984. | Una (film) |  |
| 1986. | Divlji vetar |  |
| 1986. | Crna Marija |  |
| 1986. | Miss |  |
| 1987. | Na putu za Katangu |  |
| 1987. | Uvek spremne žene |  |
| 1987. | Marjuča ili smrt |  |
| 1989. | Panonski vrh (film) |  |
| 1996-1997. | Prva ljubav Ane Morave |  |
| 2018. | Zaspanka za vojnike | izvršni producent |
| 2018. | Ubice mog oca (sezona 3) | koproducent |

Napomene
--------

Poslednji film u produkciji Film danas je ljubavna komedija za odrasle i decu nezavršen film Prva ljubav Ane Morave sniman tokom 1996. godine i 1997. godine (nezavršena zvučna i laboratorijska obrada).

Izvori
------

Spoljašnje veze
---------------
**Višejezični film**, **film u višejezičnim verzijama** (engleski: ) ili **film u verzijama na stranim jezicima** (engleski: ) je izraz kojim se opisuje cjelovečernji igrani film napravljen u nekoliko različitih verzija za različita tržišta, odnosno na različitim jezicima. Pod time se prije svega podrazumijevaju ostvarenja snimana u Hollywoodu i Evropi krajem 1920-ih i početkom 1930-ih, odnosno na samom početku zvučne ere u svjetskoj kinematografiji. 

Nastanak višejezičnih filmova je potakla nova tehnologija, koja je po prvi put u historiji filma sineastima i producentima stvorila problem jezičnih barijera. Govor je predstavljao jednu od glavnih atrakcija tih ostvarenja, ali ga je mogla razumjeti jedino domaća publika. U vrijeme nijemog filma su dijalozi za stranu publiku jednostavno prevodili ubacivanjem različiti međutitlova u inače identične verzije cjelovčernjih filmova. Krajem 1920-ih i početkom 1930-ih još uvijek nisu bili dovoljno razvijeni postupci titlovanja i audio-sinkronizacije, pa su tako neka od najatraktivnijih i najskupljih ostvarenja bila unaprijed osuđena na ograničena domaća tržišta. 

Kao rješenje tog problema se nametnulo snimanje jednog te istog filma u nekoliko verzija za različita tržišta, odnosno njegovih "instant" remakeova. Verzije su obično imale zajednički scenario (ili književni predložak), osnovni zaplet, likove te koristile istu scenografiju, kostime, kulise ili eksterijere; s druge strane su studiji nastojali sve ostalo prilagoditi različitim tržištima, pa su koristili različite glumce (ovisno o njihovom poznavanju jezika ili popularnosti na ciljanom tržištu), a ponekad i sadržaj nastojali prilagoditi ciljanoj publici ili cenzorskim i drugim standardima na ciljanom tržištu. 

Zahvaljujući toj praski, relativno veliki broj filmova iz tog perioda je imao dvije, tri ili više verzija, najčešće na engleskom, francuskom, njemačkom i španskom jeziku, uključujući i neke od najpoznatijih ostvarenja kao što je kultni horor-film *Dracula* iz 1931. godine.

V. također
----------

* Remake

Vanjske veze
------------

* *Das Sprechen der Filme. Über verbale Sprache im Spielfilm* Arhivirano 2014-12-21 na Wayback Machine-u (PDF; 1,5 MB); Dissertation von Christoph Wahl; Fakultät der Philologie der Ruhr-Universität Bochum; 2003
* *Die Garbo spricht deutsch* Artikel vom 24. Februar 2006 auf NZZ Online
* *Mehrsprachenversionen der Ufa* auf filmportal.de
**Film silovanja i osvete** (engl. ) je filmski žanr, odnosno pod(žanr) akcijskog i/li triler filma čija je specifičnost zaplet koji se temelji na prikazu nekog odvratnog zločina, najčešće silovanja, kojeg potom protagonist nastoji osvetiti tako što pronalazi i kažnjava njegove počinioce. Iako su se ostvarenja sa tim motivima u određenoj mjeri radila od samih početaka filma, kao poseban podžanr su se razvili 1970-ih, odnosno postali dio šire cjeline tadašnjih eksploatacijskih filmova. Njihovoj popularnosti je pridonio kolaps cenzorskih stabdarda, koji je omogućio da se u njima prikazuju najeksplicitniji oblici nasilja, odnosno golotinje i seksa, ali su također predstavljali odraz feminističkih trendova u popularnoj kulturi, pogotovo kada su i osvetnik i žrtva silovanja bili jedna te ista protagonistica. Prvim značajnijim ostvarenjem žanra se smatra Cravenov horor *Posljednja kuća nalijevo* iz 1972. godine, koji je, pak, bio inspiriran klasičnim Bergmanovim djelom *Djevičanski izvor*. Najpoznatije, ali i najkontroverznije ostvarenje žanra je film *I Spit on Your Grave* iz 1978. godine, koji je zbog eksplicitnosti i uznemirujućih količina nasilja često bio predmetom cenzure.

Vanjske veze
------------

* Popis na IMDB.com
*Za ostala značenja, v. Filistejci (razvrstavanje).*
Karta biblijskih zemalja koja pokazuje filistejske oblasti i gradove Gazu, Ašdod i Aškelon
Map of the southern Levant, c.830s BC.
  Kraljevstvo Judeje
  Kraljevstvo Izrael
  Filistejski gradovi-države
  Feničke države
  Kraljevstvo Ammon
  Kraljevstvo Edom
  Kraljvstvo Aram-Damask
  Aramejska plemena
  Arubu plemena
  Nabatu plemena
  Asirsko Carstvo
  Kraljevstvo Moab

**Filistejci** ili **Filistinci** (hebrejskli פלשתים, *plishtim*) su bili narod nastanjen na južnoj obali Kanaana, na teritoriji kasnije nazvanoj **Filistija**. Porjeklo im je predmet rasprave među naučnicima, ali moderna arheologija je sugerisala kulturne veze s mikenskim svijetom u Grčkoj. Iako su Filistejci preuzeli lokalnu kanaansku kulturu i jezik prije nego što su ostavili i jedan zapis, sugeriše se da je nekoliko filistejskih riječi bilo indoevropskog porjekla (v. filistejski jezik).

Dana 10. srpnja 2016. godine obznanjeno je veliko arheološko otkriće filistejskog groblja u blizini Aškelona.

Izvori
------

1. ↑  www.jutarnji.hr, "VELIKO OTKRIĆE Pronađeno groblje Filistejaca, naroda kojemu je pripadao i biblijski div Golijat", objavljeno 10. srpnja 2016. pristupljeno 16. srpnja 2016.

Eksterni linkovi
----------------

***Filistejci*** na Wikimedijinoj ostavi

* Corinne Mamane Museum of Philistine Culture Arhivirano 2018-02-27 na Wayback Machine-u
* List of biblical references to Philistines or Philistia Arhivirano 2006-05-16 na Wayback Machine-u
* Tell es-Safi/Gath Archaeological Project website Arhivirano 2009-04-19 na Stanford Web Archive-u
* Tell es-Safi/Gath Archaeological Project blog
* the Sea Peoples and the Philistines. A course at Penn State University Arhivirano 2004-08-14 na Wayback Machine-u
* Neal Bierling, *Giving Goliath his due:new archaeological light on the Philistines* 1992 Arhivirano 2018-04-05 na Wayback Machine-u
* The King's Calendar: The Secret of Qumran Arhivirano 2010-08-10 na Wayback Machine-u (Chronology for Israel's Period of the Judges 1412 BC to 1039 BC)
* The Philistines: Raiders of the Ark or Cultural Goliaths?
**Crkva Presvete Bogorodice u Jajcu** je crkva Srpske pravoslavne crkve (Eparhija banjalučka‎). Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj 20. do 26. Januara 2004. godine donijela je odluku da se crkva, proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajući) i Tina Wik.

Historija
---------

Izgradnja crkva završena je krajem 1935. godine. Troškovi izgradnje iznosili su 500000 dinara. Godine 1939. nabavljena su četiri nova zvona u Zemunu, težine 1600 kg. Jedno od ovih zvona bilo je poklon od strane pripadnika rimokatoličke vjeroispovijesti u Jajcu. U toku II svjetskog rata, 1941. godine, u crkvi je od strane ustaša pobijeno više stotina Srba. Crkva je u potpunosti srušena miniranjem u toku rata 1992 – 1995. godine miniranjem. Ostao je sačuvan samo zvonik i dio podne konstrukcije. Dio građevinskog materijala od koga je crkva bila sagrađena još uvijek se nalazi u crkvenom dvorištu. Tokom 2018. godine, na temeljima srušene, počela je izgradnja nove crkve.

Opis srušene crkve
------------------

Projekt crkve je uradio arhitekta Miloš Miloradović iz Sarajeva. U arhitektonskom smislu predstavlja tipičan sakralni objekt urađen u duhu ‎istoricizma, Prostorni sklop i dekorativni elementi ukazuju da se graditelj opredijelio za tzv. «srpskobizantijski» stil, omiljen kod jednog broja srpskih arhitekata u trećoj i četvrtoj deceniji 20. stoljeća. Tako u osnovi objekt pokazuje ugledanje na svedeni tip raške građevine, dok u realizaciji fasada slijedi tokove moravske škole graditeljstva.

U arhitektonskoj plastici pojavljuju se raznorodne forme – raškog, moravskog, ali i ukrasa koji proizilazi iz eklektičkog akademizma, što predstavlja raspon od proizvoljnog oponašanja, djelomičnog ili potpunog podražavanja starih spomenika, preko akademskih kompilacija, do stvaralačkih, imaginacijom nadgrađenih rješenja.

Crkva je bila jednobrodna crkva, sa oltarom, pripratapripratom i peterostranom oltarskom apsidaapsidom, koja je sa unutrašnje strane bila poluokružna. Crkva je bila bez kupole. Osnova crkve je imala dimenzije 20,50 x 12,00 m.

Najveće bogatstvo ove crkve predstavljao je ručno rađeni ikonostas urađen od strane majstora Hajrudina Kršlaka, stolara iz Jajca. Ikonostas, sav u duborezu, bio je bogato ukrašen motivima narodne umjetnosti Janja. Slike koje su bile urađene na ikonostasu su djelo makedonskog slikara Lazara Ličinskog iz Skoplja i nastale su 1935. godine.

Literatura
----------

* Svetlana Rakić, Ikone Bosne i Hercegovine (16-19 vijek), Beograd 1989.
* M. Šuput - Srpska arhitektura u doba turske vlasti, Beograd, 1984.
* Hazim Eminefendić - Jajce 1878 – 1941, Sarajevo, 1989.
* Aleksandar Kadijević - Jedan vijek traženja nacionalnog stila u srpskoj arhitekturi (sredina XIX – sredina XX veka), Građevinska knjiga Beograd, 1997.

Vanjske veze
------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |

* Crkva Presvete Bogorodice Arhivirano 2017-06-10 na Wayback Machine-u
* U toku obnova crkve[*mrtav link*]
* Obnova crkve
Moderna rekonstrukcija emporiuma u Hedebyju.
**Emporia** (jednina *emporium*) je latinski izraz koji u kontekstu ranog srednjeg vijeka označava velika trgovišta odnosno trgovačka naselja karakteristična za Sjeverozapadnu Evropu ili druga "rubna" ili područja uz granicu zapadnog svijeta. Počela su se osnivati u 6. vijeku i, u određenoj mjeri, održala sve do 9. vijeka. Nisu predstavljala gradove u pravom smislu riječi, odnosno u potpunosti im je nedostajala gradska infrastruktura, uključujući crkve i slične objekte. Najčešće su nastajala na rubovima ili neposredno preko granica kršćanskih država, odnosno služila kao mjesto za međusobnu trgovinu kršćanskih i ne-kršćanskih, najčešće paganskih zajednica. Često su bila privremenog karaktera, odnosno nestajala uslijed požara, pljačkaških prepada ili promjene ekonomskih okolnosti. Od 9. vijeka su počela nestajati, odnosno počela su ih zamjenivati stalna gradska naselja.

Izvori
------

* *Anglo-Saxon Trading Centres: Beyond the Emporia*. Edited by Mike Anderton, Glasgow: Cruithne Press, 1999.
* Hill, D. and R. Cowie, eds. *Wics: The Early Medieval Trading Centres of Northern Europe* (Sheffield, 2001).
* Richard Hodges, *Dark Age Economics: The Origins of Towns and Trade A.D. 600–1000* (London: Duckworth, 1982).
**Crkva Svete Trojice u Ravnom** je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada Eparhiji zahumsko-hercegovačkoj i primorskoj. Proglašena je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine Spomenik čini crkva Svete Trojice sa pokretnim naslijeđem (ikone Svetog Arhanđela i Svetog Georgija).

Historija
---------

Ravno se nalazilo u srednjovjekovnoj župi Popovo. Spominje se u Ljetopisu popa Dukljanina i u darovnici crkve Svetog Petra, koju je izdao knez Miroslav, Nemanjin brat, u Limu s kraja XII vijeka. U kasnom srednjem vijeku, nakon raspade države cara Dušana, župom Popovo naizmjenično gospodare Nikolići i Sankovići, kada je definitivno uzima pod svoju vlast Sandalj Hranić Kosača. U prvoj polovini XV vijeka na brdima iznad Zavale, na lokalitetu Klisura podignut je grad koji se u historijskom izvoru iz 1444. godine javlja pod imenom Popovski grad. To je ujedno bila jedina srednjovjekovna tvrđava na području Popova. Grad je pripadao Kosačama. 

Ne zna se tačan datum izgradnje Pravoslavne crkve svete Trojice u Ravnom. Na kamenom dovratniku iznad ulaznih vrata crkve uklesana je godina 1897. Usljed snažnih oštećenja nastalih na crkvi 90-ih godina 20. stoljeća uništeno je i pokretno naslijeđe, odnosno ikonostas i ikone. Kamena ploča sa novim natpisom izrađena je 2004. godine kada su izvođeni posljednji radovi na sanaciji crkve.

Opis
----

Prema arhitektonskim obilježjima i prema konceptu prostorne organizacije crkva pripada tipu jednobrodnih crkava sa polukružnom apsidom i zvonikom na preslicu. Orijentacija crkve je u pravcu istok–zapad sa ulazom na zapadnoj i apsidom na istočnoj strani. Vanjske dimenzije objekta iznose oko 10,10 X 5,30 m (dužina mjerena sa apsidom). Crkva ima masivne kamene zidove čija debljina iznosi oko 60 cm. Zidovi su izrađeni od krupnih kamenih blokova, koji su sa vanjske strane vidljivi i koji su fugirani cementnim malterom, dok su kameni zidovi sa unutrašnje strane malterisani cementnim malterom i bojeni. Kameni blokovi su visine oko 30 cm, a širina im je promjenljiva. Gornju konstrukciju naosa čini podužno postavljen bačvasti svod. Apsida je polukružna sa unutrašnje i vanjske strane, a praskomidija i đakonikon imaju pravougaone niše i nalaze se u bočnim zidovima apside. Poluprečnik apside iznosi oko 172 cm. Oltar je izrađen od novih kamenih blokova. Unutrašnja visina crkve, mjerena od poda do tjemena svoda iznosi oko 5,0 m. Krov crkve je dvovodni i u cjelini je prekriven crijepom. Apsida je prekrivena aluminijskim limom. Pod crkve je izrađen od starih kamenih ploča.

Literatura
----------
**Država Carabobo** (španjolski: *Estado Carabobo*) je jedna od 23 savezne države Venecuele, koja se nalazi na sjeverozapadu zemlje.

Karakteristike
--------------

U Državi Carabobo živi 2,245,744 stanovnika na površini od 4,650 km²

Carabobo je sa sjevera omeđen Karipskim morem, sa istoka graniči sa saveznomm državom Aragua, sa juga sa Guáricom i Cojedesom i sa zapada sa Državom Yaracuy.

Država je ime dobila u spomen na jedan od odlučujućih momenata u ratu za nezavisnost - Bitku kod Caraboba. Taj lokalitet nosi pak ime još iz vremena kad su Španjolci osvajali Venecuelu, po lokalnim indijancima Carabobos.

Carabobo ima snažnu koncentraciju industrije, jednu od najvećih u zemlji, od pogona za montažu vozila, do tvornica koje se bave metalurijom i galvanizacijom.

Carabobo također ima i snažnu poljoprivredu, koja proizvodi; rižu, pamuk, kukuruz, duhan, kavu, kakao i šećernu trsku. Brzi rast mliječne industrije samo djelomično podmiruje potrebe Caracasa. Goveda iz ravničarskog Llanosa tove se na pašnjacima oko Jezera Valencija, koje gotovo čitavo leži u istočnom Carabobu. Jedan od najvećih eksperimentalnih projekata u poljoprivredi provodi se u naselju Chirgua.

U administrativnom centru države Valenciji proizvodi se cement, tekstil, obuća i mlijeko u prahu. Između Valencije i velike luke Puerto Cabello nalaze se najveća petrokemijska postrojenja. 
Država je solidno premrežena autoputevima i aerodromima, a ima i nešto željezničkih pruga.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „ *Carabobo*" (engleski). Encyclopedia Britannica. Pristupljeno 12. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Carabobo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Estado Carabobo* na portalu Gobernación Bolivariana de Carabobo (`es`)
* *Carabobo* na portalu Encyclopedia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Administrativna podjela Venezuele |
| --- |
| Savezne države | 
* Amazonas
* Anzoátegui
* Apure
* Aragua
* Barinas
* Bolívar
* Carabobo
* Cojedes
* Delta Amacuro
* Falcón
* Guárico
* Lara
* Mérida
* Miranda
* Monagas
* Nueva Esparta
* Portuguesa
* Sucre
* Táchira
* Trujillo
* Vargas
* Yaracuy
* Zulia

 |  |
| Teritoriji posebne uprave | 
* Savezni teritoriji
* Distrikt glavnog grada

 |
**Crkva Svetog Marka** u Beogradu je srpska pravoslavna crkva smeštena na Tašmajdanu.Građena je od 1931. do 1940. godine u neposrednoj blizini stare crkve iz 1835. godine, prema planovima arhitekata Petra i Branka Krstića. Oblikovana je u duhu arhitekture srpsko-vizantijskog stila. Po opštem graditeljskom rešenju, arhitektonskim formama i polihromiji fasada, ovaj hram je najsrodniji manastiru Gračanici. Opremanje i ukrašavanje hrama još nije završeno.

U južnom delu naosa nalazi se sarkofag sa kostima cara Dušana, koje su prenesene iz njegove zadužbine manastira sv. Arhanđela kod Prizrena. Na severnoj strani je grobnica od belog mermera u kojoj su sahranjeni zemni ostaci patrijarha Germana Đorića. Poslednji kralj iz dinastije Obrenovića kralj Aleksandar Obrenović i njegova žena Draga Mašin su sahranjeni u kripti crkve. U crkvi se čuva jedna od najbogatijih zbirki srpskih ikona 18. i 19. veka.

Na mestu gde se nalazi današnja crkva svetog Marka na Tašmajdanu, 1830. godine, pročitan je sultanov hatišerif o priznavanju autonomije Srbiji unutar turske carevine. Na istom mestu stajala je stara crkva koju je podigao knez Miloš, te na taj način obeležio to istorijsko mesto. Stara crkva je uništena u bombardovanju Beeograda 1941. godine, ostaci su uklonjeni 1942. godine.

Galerija
--------

* Crkva svetog Marka noću
* Sarkofag Dušana Silnog.

Spoljašnje veze
---------------

***Crkva Svetog Marka u Beogradu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična prezentacija Crkve Svetog Marka
* Crkve u Beogradu
* Duhovna riznica istorije („Politika", 21. jun 2011)
Crkva prečistog srca Marijina, po projektu Josipa Vancaša
**Crkva prečistoga srca Marijina**, u Bijeljini, Bosna i Hercegovina, je katolička crkva koja pripada brčanskom dekanatu, u Vrhbosanskoj nadbiskupiji. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 6. novembra 2015. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća). Nacionalni spomenik se sastoji od crkve i župnog ureda.

Historija
---------

Vrijeme austrougarskog upravljanja Bosnom i Hercegovinom od 1878-1918 karakteriše intenzivna izgradnja. U prve dvije decenije izgrađeno je stotinu crkava.

Crkvu je projektovao 1886. godine arhitekta Josip Vancaš, zvanični arhitekt i savjetnik Vrhbosanske nadbiskupije, projektant većeg broja vjerskih objekata. Gradnja je finansirana iz Zemaljskog budžeta, ali i pomoći koju je katolička crkva u BiH dobijala od raznih vjerskih udruženja iz zemalja austro-ugarske monarhije i inostranstva (Austrijsko potporno društvo za BiH, Lionsko društvo za širenje vjer, društvo svetog djetinjstva iz Pariza). 

Prvi župnici bili su franjevci, a s prijelaza 19. u 20. stoljeće u župi pastoralno djeluju dijecezanski svećenici.

Opis
----

Crkva je jednobrodna i predstavlja eklektičko ostvarenje građeno u neoromaničkom duhu. U obliku je latiničnog slova L, dimenzija 23,15 x 8,94 metra. Zvonik je postavljen bočno, vezan za podužu južnu fasadu, a ne uobičajeno, što je posljedica izmjene projekta zbog nedostatka sredstava.

Župni ured je dimenzija 9,30x9,70 metara.

Zidne slike u crkvi su iz novijeg doba, a uradio ih je Stjepan Tonković. Sve slike pripadaju akademskom realizmu.

Vanjski linkovi
---------------

* KTA *Proslava patrona i 130. obljetnica župe Prečistog Srca Marijina u Bijeljini*, Bijeljina, 22. august 2015.


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Distrikt glavnog grada** (španjolski: *Distrito Capital*) je 24 savezna država Venecuele, koja leži u sredini sjevera zemlje.

Karakteristike
--------------

U Distriktu glavnog grada živi 2.103.404 stanovnika (9,5 %) na površini od 438 km², što predstavlja 0,04 % teritorija Venezuele.

Distrikt glavnog grada sa sjevera graniči sa saveznom državom Vargas, a sa juga, zapada i istoka sa Državom Miranda. Administrativni centar distrikta je Caracas.

Distrikt glavnog grada je jedna administrativna jedinica - Općina Bolivariano Liberator, podijeljena na 22 parohija. To je jedna od najurbanijih općina, koja zauzima zone zapada i centra metropolitanskog Caracasa.

Pojedine parohije su toliko gusto naseljene da su pravi gradovi, kao; Sucre (Catia) sa svojih 396.919 stanovnika, Caricuao (166.918), El Valle (152.763) , Antimano (150.971) i La Vega (142.765).

Historija
---------

Distrikt glavnog grada je posebna federalna jedinica formirana 1999. i zaštićena ustavom iste godine. Zamjenila je dotadašnji Federalni distrikt.

Trenutno zbog svog posebnog karaktera Distrikt glavnog grada ima šefa vlade kog imenuju predsjednik Republike i općinski gradonačelnik. Distrikt je pravni subjekt koji ne pripada niti jednoj državi, sa pravom na zastupljenost u Narodnoj skupštini, pod jednakim uvjetima kao i svaka druga savezna država.

Reljef
------

Reljef distrikta karakteriziraju dva planinska masiva Karipskih Andi i dolina u kojoj leži grad Caracas. Po planinama masiva prostire se poznati Nacionalni park Avila, u kom se nalaze brojni vrhovi viši od 2.000 metara; Pico Naiguatá (2700 m), Pico Oriental (2640 m), Pico Galindo (2600 m), Pico Occidental (2478 m) i Cerro El Ávila (2,159 m). Između ta dva dva planinska masiva proteže se dolina grada Caracasa sa rijekom Guaire.

Klima
-----

Prosječna godišnja temperatura u distriktu je 22 °C, u rasponu od 21 °C u najhladnijem januaru, do 24 °C u najtoplijem maju. Trenutno su zbog klimatskih promena temperature mnogo ekstremnije. Tako za hladnih mjeseci gusta magla spušta termometar do 12 °C, dok se za toplijih mjeseci on penje i do 39 °C.

Privreda
--------

Ekonomija distrikta, bazira se uglavnom na javnom sektoru, financijama i prehrambenoj industriji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  „*Distrito Capital*" (španjolski). Venezuela Tuya. Pristupljeno 18. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Caracas (savezni distrikt)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno Distrito Capital*  Arhivirano 2019-03-04 na Wayback Machine-u (`es`)
* *Distrito Capital* na portalu Venezuela Tuya (`es`)

| * p
* r
* u
Administrativna podjela Venezuele |
| --- |
| Savezne države | 
* Amazonas
* Anzoátegui
* Apure
* Aragua
* Barinas
* Bolívar
* Carabobo
* Cojedes
* Delta Amacuro
* Falcón
* Guárico
* Lara
* Mérida
* Miranda
* Monagas
* Nueva Esparta
* Portuguesa
* Sucre
* Táchira
* Trujillo
* Vargas
* Yaracuy
* Zulia

 |  |
| Teritoriji posebne uprave | 
* Savezni teritoriji
* Distrikt glavnog grada

 |
Sedište Evropske akademije nauka je u Beogradu.
Evropska akademija nauka je elitna asocijacija naučnika, umetnika, pronalazača, inovatora i privrednika koji svoja znanja, otkrića i veštine stavljaju u funkciju razvoja društva. Osnivač Evropske akademije naukawww.eakademijanauka.com je porodica Rajačić barona brinjskih.
Sadržaj:
- Glavni zadaci
- Članovi Akademije
- Istorija
- Organizacija Akademije
- Predsednik Akademije
- Naučna i inovativna aktivnost
- Izdavaštvo
- Biblioteka
- Patenti, projekti, inovacije i tehnologije
- Klub inovativnih umova
- Časopis i članci
- Izložbe
- Stranica Akademije

GLAVNI ZADACI
-------------

Osnovni zadaci utvrđeni su u Statutu Akademije.
Akademija podržava, podstiče i organizuje naučno-istraživački i pronalazačko-inovativni rad, te se zalaže za primenu postignutih rezultata.
Akademija objavljuje rezultate naučnih, pronalazačko-inovativnih, umetničkih i preduzetničkih istraživanja, otkrića i uspeha.
Akadmija prepoznaje, verifikuje i nagrađuje istraživanja i otkrića koja imaju primenjene vrednosti, te doprinosi njihovoj implementaciji u privredu.
Akademija daje predloge i mišljenja za unapređenje primenjene nauke, umetnosti, pronalazaštva i preduzetništva.

ČLANOVI AKADEMIJE
-----------------

Članovi Akademije su počasni, redovni, inostrani i dopisni, te članovi saradnici. Redovni i inostrani članovi imaju pravo na naslov Akademik , dok dopisni dodaju prefiks dopisni član.
**Filmski savez za očuvanje američkih ideala** (engl. , MPAPAI) bila je organizacija koja je okupljala desno i konzervativno orijentirane glumce, režisere i druge filmske radnike u Hollywoodu. Osnovana je 1944. godine, a glavna svrha joj je bila suprotstavljanje "totalitarnim", odnosno komunističkim ili fašističkim tendencijama, odnosno tako orijentiranim pojedincima i organizacijama koje su tada djelovale u Hollywoodu. Među osnivačima su se našle neke od tada najvećih filmskih zvijezda, kao što su Gary Cooper, Clark Gable, Barbara Stanwyck, John Wayne, Ginger Rogers i Ronald Reagan, odnosno najugledniji sineasti kao što su Cecil B. DeMille, Walt Disney i King Vidor. Nakon završetka drugog svjetskog rata se MPAPAI gotovo u potpunosti orijentirala borbi protiv hollywoodskih ljevičara, za koje je tvrdila da svjesno ili nesvjesno, sadržaj hollywoodskih filmova pune implicitnom pro-sovjetskom propagandom. Kada su započeli makartistički progoni, odnosno saslušanja kongresnog Odbora za antiameričku djelatnost o mogućem sovjetskom uticaju na Hollywood, upravo su članovi MPAPAI bili ključni svjedoci. Organizacija je raspuštena 1975. godine.

Povezano
--------

* Friends of Abe

Vanjske veze
------------

* MPA's Statement of Principles