recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Eudokija** (latinski: , cca. 580 – 13. august 612), originalno **Fabija**, bila je bizantska plemkinja koja je bila carska supruga Heraklija, odnosno carica - od 610. do smrti 612.

Bila je kćer Rogasa, zemljoposjednika u Afričkom egzarhatu. Još dok je budući car služio u Egzarhatu, zaručila se za njega. Muž joj je ustanak protiv cara Foke digao 608. U nejasnim okolnostima Foka je uspio zarobiti i nju i Heraklijevu majku Epifaniju, te su obje žene bile zatočene u manastiru Nea Metanoia. Foka ih je nastojao koristiti kao taoce prilikom Heraklijeve opsade Konstantinopola, ali bez uspjeha; oslobodili su ih pripadnici tzv. Zelene stranke (navijača utrka dvokolica) te odveli natrag Herakliju. Nakon što su excubitores prešli na Heraklijevu stranu, Konstantinopol je pao bez otpora, a Heraklije je 5. oktobra 610. postao car.

Fabija je tada dobila titulu *auguste* i uzela ime Eudokija. Mužu je rodila dvoje djece - kćer Eudoksiju Epifaniju i sina Konstantina, koji će kasnije postati car.

Umrla je 13. augusta 612. Prema zapisima patrijarha Nikefora I, uzrok smrti je bila epilepsija. Njen pogreb je, prema istom izvoru, pokazao koliko je bila popularna među narodom. Prilikom pogrebne procesije ulicama grada je jedna sluškinja pljunula kroz prozor i pogodila truplo carice u otvorenom lijesu. Sluškinju je masa odmah uhvatila i živu spalila.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi:**Leontija** | **Bizantska carica**610–612 | Slijedi:**Martina (carica)** |

Eksterni linkovi
----------------

* An article on Fabia Eudokia by Lynda Garland
**Filius Flitwick** (\*17. oktobar, godina nepoznata) je fiktivni lik iz serije romana o Harry Potteru.

Flitwick je profesor Čarolija i predstojnik doma Ravenclawa u Hogwartsu. Njegov skvičavi glas slaže s njegovim sitnim stasom; mora stajati na hrpi knjiga kako bi mogao vidjeti preko katedre, a za profesoriskim stolom u Velikoj dvorani sjedi na gomili jastučića. Ima dalekog goblinskog pretka čiji su geni i odgovorni za njegov stas. Hermiona Granger je rekla da je Flitwick u mladim danima bio prvak čarobnjačkih dvoboja, veoma inteligentan i zgodan.

Flitwickov se način podučavanja čini mnogo opuštenijim od podučavanja drugih profesora. On je na posljednjem satu prije zimskih praznika dopustio igranje društvenih igara. Već je naviknut na veliku količinu haosa dok učenici vježbaju nove čarolije i to mu više ne smeta. Često ga pogađaju loše naciljane ili krivo izvedene čarolije te ponekad i poleti po razredu.

Profesor Flitwick na mnogo načina služi Hogwartsu i izvan učionice. Iskoristio je svoje vještine kako bi uredio Veliku dvoranu za Božić u prvoj knjizi. Tokom Harryjeve druge godine, Flitwick je pomogao profesorici Sinistri da donese skamenjenog Justina Fincha-Fletchleyja u bolničko krilo. U Harry Potteru i zatočeniku Azkabana učio je ulazna vrata da prepoznaju sliku Siriusa Blacka nakon što je ovaj uspio provaliti u školu. Pomagao je u patroliranju oko labirinta tokom trećeg zadatka Tromagijskog turnira na Harryjevoj četvrtoj godini. U petoj knjizi je, nakon odlaska Dolores Umbridge, s lakoćom uklonio močvaru koju su za sobom u jednom hodniku ostavili Fred i George Weasley.

Flitwick je podupirao i Harry Pottera i Dumbledorea kad je Dolores Umbridge pokušala obojicu potkopati i izbaciti iz škole u Harry Potteru i Redu feniksa. Harryju je dao kutiju skvičavih šećernih miševa nakon Harryjevoj intervjua za časopis Odgonetač.

Flitwick je bio profesor u Hogwartsu još u vrijeme Jamesa Pottera, Siriusa Blacka i Remusa Lupina.

U Harry Potteru i Princu miješane krvi, Minerva McGonagall je zamolila Flitwicka da pozove Snapea da pomogne Redu feniksa kad su u školu ušli smrtonoše. Nažalost, Snape je omamio Flitwicka, pridružio se smrtonošama i na kraju ubio ravnatelja Hogwartsa, Albusa Dumbledorea.

Vanjske veze
------------

* Filius Flitwick na vanjskoj Harry Potter Wiki
Koordinate: 43°46′24″N 11°15′17″E﻿ / ﻿43.773224°N 11.254602°E﻿ / 43.773224; 11.254602

 Za krstionicu s istim imenom u Sieni, v. Krstionica San Giovanni (Siena).
Krstionica San Giovanni
**Firentinska krstionica** ili **Krstionica sv. Ivana** (italijanski: ) je vjerski objekt u Firenci koji ima status manje bazilike.

Predstavlja oktagonalnu zgradu na trgu Piazza del Duomo, nasuprot katedrale Duomo i Giottovog zvonika (Campanile di Giotto). Predstavlja jednu od najstarijih građevina u gradu, a koja je sgarđana između 1059. i 1128. Po stilu pripada firentinskoj romaničkoj arhitekturi.

Krstionica je poznata po tri skupa brončanih vrata sa skulpturama u reljefzu. Južna vrata je napravio Andrea Pisano a sjeverna i istočna Lorenzo Ghiberti. Za istočna vrata je Michelangelo koristio izraz "Vrata raja".

Italijanski pjesnik Dante Alighieri kao i mnoge znamenite ličnosti Renesanse, uključujući članove porodice Medici, were su kršteni u ovoj krstionici. U stvari, sve do pred kraj 19. vijeka svi su u njoj kršteni svi firentinski katolici.

Izvori
------

1. ↑  Florence and Central Italy, 1400–1600 A.D. Heilbrunn Timeline of Art History, The Metropolitan Museum of Art
2. ↑  „Dante Alighieri (1265-1321)". Arhivirano iz originala na datum 2008-08-17. Pristupljeno 2010-02-22.

Literatura
----------

* Wirtz, Rolf C. (2005). *Kunst & Architectur, Florenz*. Tandem verlag.
* Jepson, Tim (2015). *The National Geographic Traveler. Florence & Tuscany*. National Geographic Society.
* Montrésor, Carlo (2000). *The Opera del Duomo Museum in Florence*. Mandragora.
* Clark, Kenneth; David Finn. *The Florence Baptistery Doors*.
* Radke, Gary. *The Gates of Paradise: Lorenzo Ghiberti's Renaissance Masterpiece (High Museum of Art Series)*.

Eksterni linkovi
----------------

***Firentinska krstionica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Internal virtual tour
* Walks in Florence
* Florence art guide
* Paradoxplace Florence Baptistery photo page Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u
* Baptistery Overview
* Digital tour of the Gates of Paradise, with identifications and details Arhivirano 2009-02-03 na Wayback Machine-u
* The Museums of Florence The Baptistery of Florence

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 146841425
* LCCN: sh96007605
* GND: 4097997-0
* SUDOC: 25014185X
* BIBSYS: 90502638

 |
*Za ostale upotrebe, v. Crni Vrh (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 48′ 43" SGŠ, 21° 22′ 40" IGD

**Crni Vrh** (mak. *Crni Vrh*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Crni Vrh pripada opštini Studeničani, koja okuplja južna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Crni Vrh je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 45 km jugoistočno.

Naselje Crni Vrh je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se obuhvata južni obod Skopskog polja. Naselje je smešteno na severoistočnim visovima planine Karadžice. Nadmorska visina naselja je približno 1.090 metara.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Crni Vrh je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 700 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (97%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Studeničani

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.studenicani.gov.mk Zvanična stranica opštine Studeničani
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Studeničani |
| --- |
| **Studeničani** •
Aldinci •
Batinci •
Vrtekica •
Gornji Količani •
Donji Količani •
Dračevica •
Elovo •
Kaldirec •
Malčište •
Markova Sušica •
Morani •
Osinčani •
Pagaruša •
Ramni Gaber •
Umovo •
Cvetovo •
‎Crvena Voda •
Crni Vrh |  |
Rijeka **Crni Drim** (makedonski: *Црн Дрим*, albanski: *Drini i Zi*, što znači Crni jelen), izvire (istječe) iz Ohridskog jezera sa nadmorske visine od 695 m. a izlazi iz Republike Makedonije u blizini grada Debra na 476 m. nadmorske visine. Ukupna duljina rijeke je 149 km. a unutar Makedonije rijeka ima 56 km.

Tok rijeke u Makedoniji
-----------------------

Danas rijeka ima svoj prirodni tok na manjoj polovici svog korita, i to od svog izvora(izlijeva iz jezera)kod grada Struge do sela **Tašmaruništa**. Malo dalje od tog sela, u pravcu sjevera, rijeka ulazi u klisuru i formira umjetno jezero. Na rijeci se nalazi brana, visoka 82 m. oko 10 km nizvodno u pravcu sjevera, ovo je akomulacija za hidrocentralu **Globočica**.
Odmah nakon te hidrocentrale, rijeka tvori novo jezero, zbog brane(102 m. visine) podignute na njoj kod grada Debra. Ovo umjetno jezero - Debarsko jezero je najbogatije vodom od svih akomulacija u Makedoniji. Jezero ima 520 miliona m3 vode, od njega se voda pomoćnim tunelima vodi do hidrocentrale **Špilje**.

* Vode rijeke su bogate raznovrsnom ribom, osobito jeguljama, šaranima, klenom i mrenom. Kanjon rijeke postaje sve više omiljena destinacija za sportske ribolovce, i turiste rekreativce.
* Hidropotencijal rijeke iskorišten je do maksimuma, i predstavlja značajan izvor energije Republike Makedonije, dvije hidrocentale proizvode 580 kilovatsati električne energije godišnje.

Tok rijeke u Albaniji
---------------------

U sjeveroistočnoj Albaniji kod grada Kukësa, Crni Drim se spaja sa rijekom Bijeli Drim, i tvori novo jezero, od tog dijela rijeka se zove samo Drim i utiče u Jadransko more.

Vanjske veze
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Crn Drim** |
**Cynewulf** (? - 786; što doslovno znači "vučji rod") bio je kralj Wessexa od 757. do smrti 786.

Na prijestolje je došao nakon svrgavanja svog prethodnika Sigeberhta. Ispočetka je bio mercijski vazal te se spominje kao jedan od svjedoka povelje kralja Aethelbalda. Nakon Aethelbaldovog ubistva je, pak, iskoristio zbrku u Merciji kako bi Wessex učinio nezavisnim, te je svojoj državi pripojio današnji Berkshire. Godine 779. se sukobio sa mercijskim kraljem Offom koji ga je porazio; usprkos toga je Wessex uspio sačuvati nezavisnost. Godine 786. ga je ubio Cyneherad Atheling, brat svrgnutog Sigeberhta, koji je nakon toga nakratko zavladao kao kralj; trajno je zavladao Beorhtric, pod kime se Wessex vratio pod mercijsko sizerenstvo.

V. također
----------

* Porodično stablo Kuće Wessex

Izvori
------



| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Sigeberht**  |  **kralj Wessexa** 757–786 | Slijedi: **Beorhtric**  |

| * p
* r
* u
Monarsi Wessexa |
| --- |
| Dinastija Wessex • Porodično stablo |
| 
Cerdic •
Cynric •
Ceawlin •
Ceol •
Ceolwulf •
Cynegils •
Cwichelm •
Cenwalh •
Penda od Mercije •
Cenwalh *vraćen na prijestolje* •
Seaxburh •
Æscwine •
Centwine •
Cædwalla •
Ine •
Æthelheard •
Cuthred •
Sigeberht •
Cynewulf •
Beorhtric •
Egbert •
Æthelwulf •
Æthelbald •
Æthelberht •
Æthelred •
Alfred •
Edward •
Ælfweard •
*Kraljevina Engleska*
 |
**Film za djecu** ili **dječji film** je izraz koji se koristi za film, najčešće igrani, koji je prvenstveno namijenjen djeci kao publici. Njegove glavne karakteristike su jednostavnost sadržaja, koja ga čine pristupačnim kognitivnim sposobnostima odnosno iskustvu djece, kao i izostanak sadržaja koji bi se smatrali uznemirujućim, zbunjujućim ili na neki drugi način štetnim po razvoj djeteta. Dječji filmovi mogu sadržavati elemente drugih žanrova kao što su drama, fantastika, pustolovni ili historijski filmovi, često uz dodatne sadržaje kao što su pjesme, zbog čega nije rijetkost da imaju i žanrovski karakter mjuzikla. Posljednjih decenija u Hollywoodu su animirani filmovi namijenjeni dječjoj publici među komercijalno najisplativijim ostvarenjima.

Dječji filmovi se, ovisno o različitim kriterijima, mogu smatrati sinonimom (kao što je slučaj u američkoj kinematografijom), ali i podvrstom šire žanrovske grupe poznate kao porodični film (što je češći slučaj u evropskim kinematografijama).
**Film ruševina** ili **film krša** (nem. *Trümmerfilm*) je izraz kojim se označava filmski žanr specifičan za njemačku kinematografiju u prvim godinama iza Drugog svjetskog rata, odnosno savezničke okupacije Njemačke. Takvi su filmovi pripadali širem žanru drame, ali su tematski bili vezani gotovo isključivo za tadašnju njemačku sadašnjicu, odnosno neposredne posljedice rata, bilo kroz sveopću destrukciju gradova i infrastrukture, bilo kroz socijalne posljedice razorenih porodica i prognanih Nijemaca sa istoka te suočavanja sa nacističkom prošlošću. S obzirom da su tehnički i financijski resursi njemačke kinematografije bili gotovo potpuno uništeni, tvorci tih filmova su se morali oslanjati na pomoć okupacijskih vlasti, koje su, pak, implicitno ili eksplicitno inzistirale na njihovoj propagandnoj komponenti, odnosno poticanju njemačke publike da se posveti obnovi ili prihvaćanju nove ekonomsko-političke stvarnosti. Prvi takav film je bio *Die Mörder sind unter uns*, snimljen 1946. u produkciji studija DEFA koji su osnovali Sovjeti u svojoj okupacijskoj zoni. Takve je filmove karakterizirao relativno nizak budžet, odnosno korištenje autentičnih lokacija umjesto studija, pa su se ponekad znale povlačiti paralele sa neorealističkim pokretom u tadašnjoj Italiji. Godine 1949. je italijanski režiser Roberto Rossellini, poznat kao predstavnik neorealizama, u Njemačkoj snimio *Germania anno zero* koji se zbog stila i teme ponekad smatra najpoznatijim od svih filmova ruševina. Nakon što su 1949. savezničku okupaciju zamijenile formalno suverene Zapadna i Istočna Njemačka, promijenile su se političke, a zbog *Wirtschaftswundera* s vremenom i socio-ekonomske okolnosti, pa se filmovi ruševine više nisu snimali, velikim dijelom i zbog toga što publika nije voljela podsjećanje na loša vremena.

Najznačajniji filmovi ruševina
------------------------------

* *Die Mörder sind unter uns* (režija: Wolfgang Staudte) (15. oktobar 1946)
* *Freies Land* (režija: Milo Harbich) (18. oktobarr 1946)
* *Irgendwo in Berlin* (režija: Gerhard Lamprecht) (18. decembar 1946)
* *In jenen Tagen* (režija: Helmut Käutner) (13. jun 1947)
* *… und über uns der Himmel* (režija: Josef von Baky) (9. decembar 1947)
* *Zwischen gestern und morgen* – (režija: Harald Braun) (11. decembar 1947)
* *Film ohne Titel* (režija: Rudolf Jugert) (21. januar 1948)
* *Berliner Ballade* (režija: Robert A. Stemmle) (31. decembar 1948)
* *Liebe 47* (režija: Wolfgang Liebeneiner) (7. mart 1949)
* *Wohin die Züge fahren* (režija: Boleslaw Barlog) (3. jun 1949)
* *Der Ruf* (režija: Josef von Báky) (13. april 1949)
Фирентински календар - ćirilicom
**Firentinski kalendar** je korišćen u Italiji u srednjem veku. Po ovom sistemu, novi dan počinje zalaskom Sunca. Kada se npr. kaže da je neko rođen "dva sata unutar dana", ovo znači *dva sata posle zalaska Sunca*. Ako je dan rođenja zabeležen kao 12. avgust/kolovoza, to bi po modernom računanju mogao biti 11. avgust/kolovoza. Ovakav način računanja je postojao (ili postoji) i u keltskom ili hebrejskom kalendaru. Kako je Julije Cezar u svojim "Galskim ratovima" primetio: "oni drže rođendane i početke meseci i godina u takvom poretku da dan dolazi posle noći". 

Godina nije počinjala 1. januara/siječnja, već 25. marta/ožujka (Blagovesti), zbog čega neki datumi/nadnevci izgledaju kao da se ne slažu za godinu dana. Npr. datum 10. mart/ožujka 1552. (između ponoći i zalaska Sunca) ili 11. mart 1552. (posle zalaska), bi po modernom bio 10. mart/ožujka 1553. Ovo nije bilo neobično; Francuzi su pre uvođenja gregorijanskog kalendara 1583. godinu počinjali na Uskrs, Venecijanci (Mletačka republika) 1. marta/ožujka a Englezi takođe 25. marta/ožujka (do 1752.). Italija je bila jedna od ređih zemalja koja je odmah prešla sa julijanskog kalendara na gregorijanski: posle 4. oktobra/listopada 1582. (još uvek julijanski), došao je 15. oktobar/listopada 1582.
Koordinate: 55°40′N 5°00′W﻿ / ﻿55.667°N 5.000°W﻿ / 55.667; -5.000

Karta Firth of Clydea i okolnog područja
Plaža Seamill s pogledom na otoke Arran i Ailsa Craig
**Firth of Clyde** je veliki i duboki zaljev na zapadu Škotske, kog od Atlantika razdvaja poluotok Kintyre u Argyll i Ayrshireu. Unutar zaljeva postoje brojni manji zaljevi i tjesnaci kao što je Kilbrannan, koji odvaja poluotok Kintyre od otoka Arran.

Geografija
----------

Na svom ulazu Firth of Clyde je širok 42 km, a u dubini se sužuje i spaja sa estuarijima Loch Long i Gare Loch. Tu se nalazi i velika luka Greenock, znana kao Tail of the Bank, što je referenca za sprud koji odvaja Firth od estuarija rijeke Clyde. Na sprudu je Clyde širok skoro 3 km, gornja granica plime je na brani pored parka Glasgow Green u Glasgowu.

Kulturna i geografska razlika između Firtha i rijeke Clyde je nejasna, pa se nekada i za Dumbarton govori da je unutar zaljeva Firth of Clyde, dok je za stanovnike na sjeveru, u gradovima Port Glasgow i Greenock, Firth češće rijeka Clyde nego zaljev.

Izvori
------



***Firth of Clyde*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 243504072
* LCCN: sh85027261
* GND: 4216554-4

 |
Članovi Evropske zajednice za ugljen i čelik
Zastava Evropske zajednice za ugljen i čelik
**Evropska zajednica za ugljen i čelik** (ECSC) je osnovana godine 1951. (Pariški ugovor), od strane Francuske, Zapadne Njemačke, Italije, Belgije, Luksemburga i Nizozemske kako bi se zajednički upravljalo zalihama i proizvodnjom čelika i ugljena država-članica. 

To je bilo ostvaranje plana koga je bio stvorio francuski ekonomist Jean Monnet, a promovirao francuski ministar vanjskih poslova Robert Schuman. Također su ga podržavale Sjedinjene Države.

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **historiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |

Eksterni linkovi
----------------

***Evropska zajednica za ugljen i čelik*** na Wikimedijinoj ostavi

* Treaty constituting the European Coal and Steel Community Arhivirano 2011-04-23 na Wayback Machine-u European NAvigator
* The institutions of the European Coal and Steel Community Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u European NAvigator
* EU Founders
* France, Germany and the Struggle for the War-making Natural Resources of the Rhineland
* Pas de Pagaille! Arhivirano 2006-06-28 na Wayback Machine-u, *Time Magazine*, članak od 28. VII. 1947.
Migranti na grčko-makedonskoj granici 2015.
**Evropska migrantska kriza** ili **evropska izbjeglička kriza**, naziv za niz incidenata, odnosno niz događaja vezanih uz masovni dolazak izbjeglica i, najčešće ilegalnih, imigranata iz Azije, Afrike i dijela Jugoistočne Evrope (Kosovo i Albanija) u zemlje Evropske unije koji se bilježi od sredine 2010-ih, a koji je svoju eskalaciju dobio 2015. godine. Razlozi za masovni dolazak se tradicionalno vezuje uz kroničnu nezaposlenost i siromaštvo u tim zemljama, ali odnedavno i kao posljedice ratnih zbivanja, prije svega u Siriji gdje je građanski rat prouzročio masovni egzodus stanovništva u susjedne zemlje, te Libiji gdje je rušenje režima Moamerija Gadafija doveo do anarhije koju vješto korište dobro organizirane mreže krijumčara ljudima. Kriza se do sredine 2015. godine uglavnom odražavala na mediteranskim obalama Italije, do kojih su brojni migranti dolazili brodovima i čamcima, u brojnim slučajevima neuspješno, a što je dovodilo do masovnih pogibija. U najnovije vrijeme je daleko masovniji priliv izbjeglica i migranata zabilježen na Balkanu, odnosno kao ruta za ulazak u EU se koriste kako njene članice na periferiji kao Grčka i Hrvatska, tako i bivše jugoslavenske republike Makedonija i Srbija. Iako su izbjeglice od strane evropskog političkog establišmenta dočekane sa simpatijama, odnosno kao žrtve ratnih strahota kojima EU mora pružiti sigurno utočište, sa vremenom je odnos prema njima postao predmetom žestokih kritika od strane dijela evropske javnosti, zabrinute zbog dodatnog opterećenja socijalnih službi, pogoršanja sigurnosne situacije, odnosno mogućeg nestanka navodnog kršćanskog identiteta Evrope uslijed masovnog dolaska muslimana. U najnovije vrijeme je odnos prema migrantima postao predmetom žestokog spora među pojedinim evropskim državama, prije svega između Njemačke koja inzistira na politici "otvorenih vrata", te Mađarske, Slovačke i Poljske koje drže da će upravo one od nje imati najgore posljedice.

Vanjske veze
------------

* Main migratory routes into the EU Arhivirano 2016-03-20 na Archive-It-u, updated by Frontex
* Sea arrivals to Southern Europe Arhivirano 2015-09-07 na Wayback Machine-u, updated by UNHCR
* Missing migrants project Arhivirano 2015-09-25 na Wayback Machine-u, data on arrivals by sea and fatalities by IOM
* BBC News, EU migration: Crisis in graphics, 3 September 2015
* Europe's migration crisis, graphics by Reuters
* Europe's Migration Crisis Arhivirano 2015-09-23 na Wayback Machine-u, backgrounder by the Council on Foreign Relations
* European Migrant Crisis Timeline
| European People's Party Parti populaire européen |
| --- |
|
|  |
| Osnovni podaci |
| Osnivanje: | 8. jula 1976. |
| Mjesto osnivanja: | Bruxelles |
| Status u EU: | Evropska stranka |
| Predsjednik: | Wilfried Martens |
| Idoelogija: | Demohrišćanska, konzervativna |
| Broj članica: | 71 članica |
| Klub poslanika: | Group of European People's Party |
| Broj poslanika u Evropskom parlamentu: | 289 poslanika |
| Internet: | www.epp.eu |

**Evropska narodna partija** ili **Europska pučka stranka** *(engl. European People's Party, njem. Europäische Volkspartei, franc. Parti populaire européen, kratica EPP)* je najveća transnacionalna evropska politička stranka. Ona okuplja hrišćansko-demokratske i konzervativne stranke u Evropskoj uniji.

Osnovni podaci
--------------

EPP osnovana je 8. jula 1976. u Luxemburgu. Sjedište organizacije je u Bruxellesu. Trenutni predsjednik EPP-a je bivši belgijski premijer Wilfried Martens.

Evropska narodna partija ima 71 članica iz 38 zemalja. Punopravne članice su demohrišćanske i konzervativne stranke iz zemalja Evropske Unije, a pridružene su iz Švajcarske, Norveške, Hrvatske i Srbije, pored njih postoje i stranke sa položajem posmatrača iz cijele Evrope.

EPP u Evropskom parlamentu
--------------------------

U Evropskom parlamentu u Strassbourgu EPP sa strankom Evropskih demokrata (*European Democrats*, ED) stvorila je zajednički klub poslanika (frakcija) pod nazivom **Evropska narodna stranka - Evropski demokrati** (EPP-ED) i broji 278 poslanika. Ona od zadnjih izbora 2004. predstavlja najveću frakciju u Evropskom parlamentu, te je s drugom najsnažnijom frakcijom, tj. Partijom evropskog socijalizma (PES) de facto u velikoj koaliciji. 
Predsjednik Evropskog parlamenta Hans-Gert Pöttering član je EPP-ED-a.

Punopravne članice
------------------

Među najvažnijim punopravnim članicama jesu:

* Christlich-Demokratische Union (CDU), Nemačka
* Christlich-Soziale Union (CSU), Nemačka
* Union pour un mouvement populaire (UMF), Francuska
* Il Popolo della libertà (FI), Italija
* Partido Popular (PP), Španija
* Moderaterna, Švedska
* Fidesz - Magyar Polgári Szövetség, Mađarska
* Österreichische Volkspartei (ÖVP), Austrija

Posebne zajednice unutar EPP-a
------------------------------

Unutar Europske pučke stranke posebne zajednice su:

* Omladina evropske narodne stranke (Youth of the European People's Party, YEPP), politički podmladak stranke
* Evropski demokratski studenti (European Democrat Students, EDS), studentska organizacija
* Unija malih i srednjih preduzetnika (Small and Medium Entrepreneurs Union, SME UNION)
* Evropska unija demohrišćanskih radnika (European Union of Christian Democratic Workers, EUCDW)
* Žene Evropske narodne partije (EPP WOMEN)
* Evropska umirovljenička unija (European Seniors Citizens Union, ESU)

Povezano
--------

* Evropski parlament
* Evropska politička stranka

Eksterni linkovi
----------------

***Evropska narodna partija*** na Wikimedijinoj ostavi

* European People's Party *službene stranice*
* EPP-ED Group[*mrtav link*] *službene stranice Kluba poslanika*
**Evropska direktiva 2001/83/EC** je direktiva koja ima za cilj da reguliše proizvodnju, distribuciju i upotrebu lekova da bi bilo očuvano javno zdravlje. Međutim, ovaj cilj se mora dobiti takvim putem koji neće ometati razvoj farmaceutske industrije ili trgovinu medicinskim proizvodima u Zajednici. Standardi i protokoli za obavljanje testova i ispitivanja medicinskih proizvoda su efikasno sredstvo za kontrolu ovih proizvoda,a samim tim i za zaštitu javnog zdravlja. Potrebno je da se vrši kontrola nad celim lancem distribucije medicinskih proizvoda, od njihove proizvodnje ili uvoza u Zajednicu do snabdevanje u javnost, kako bi se garantovalo da su takvi proizvodi skladišteni, transportovani i pod odgovarajućim uslovima. 

Zahtevi koji moraju biti usvojeni za ovu svrhu će znatno olakšati povlačenje neispravnih proizvoda sa tržišta i omogućiti efikasnije napore protiv falsifikovanih proizvoda. Dozvole za stavljanje leka odobrene od strane nadležnog organa u jednoj državi članici, treba da budu priznate i od nadležnih organa drugih Zemalja članice, osim ako postoje ozbiljni razlozi za pretpostavku da ovlašćenje tog leka može da predstavlja rizik za javno zdravlje. Ova direktiva predstavlja važan korak ka ostvarenju cilja slobodnog kretanja medicinskih proizvoda.Takođe daje posebne odredbe za imunološke lekove, homeopatske lekove, radiofarmaceutiku, i medicinska sredstava ljudske komponente krvi ili plazme. Sve državne članice usvojile su nove konkretne mere koje se odnose na reklamiranje medicinskih proizvoda.Reklamiranje lekova koji se izdaju na recept ,može da utiče na zdravlje ljudi.

Oglašavanje lekova opštoj javnosti, gde je dozvoljeno, treba da zadovolji određene osnovne kriterijume koje bi trebalo definisati. Oglašavanje lekova treba da bude predmet efikasnosti i adekvatnog monitoringa. Ova direktiva definiše šta je medicinski produkt, odnosno lek: (a) Svaka supstanca ili kombinacija supstanci koje pokazuju farmakološko dejstvo u lečenju ili prevenciji bolesti kod ljudi; (b) Svaka supstanca ili kombinacija supstanci koje se mogu koristi ili davati ljudima kako bi se modifikovala ili vratila fiziološka funkcija u prvobitno stanje ili se koriste za medicinsku dijagnostiku.
**Corriere dei Piccoli** (sh. *Kurir malenih*) je italijanski tjedni časopis za djecu koji je izlazio u Milanu od 1908. do 1995. godine. Originalno je bio tjedni prilog dnevnog lista *Corriere della Sera*. Prvi urednik, koji je na tom mjestu ostao do smrti 1931. godine, bio je Silvio Spaventa Filippi, ali je značajan doprinos listu dala i novinarka Paola Lombroso Carrara. Časopis je objavljivao poučne priče, članke, ilustracije, ali je najvažniji zbog toga što je objavljivao stripove, i to prije svega one koje su radili sami italijanski autori. S vremenom je dosegao tiraž od 700.000 primjeraka i postao jednom od institucija italijanske kulture u 20. vijeku. 

Tiraž mu je počeo padati tek 1970-ih pa je, u nastojanju da publiku preusmjeri prema adolescentima, preimenovan u **Corriere dei Ragazzi** (sh. *Kurir momaka*). Posljednji broj je izašao 1995.

Vanjske veze
------------

* Riproduzione del primo numero
* Blog-antologia on line con pubblicazione di tavole a fumetti complete
* Antonio Tripodi. „Il "Corrierino" nella storia del fumetto italiano".
* 
* 
* 
* Arhivirano 2013-10-24 na Wayback Machine-u
Cyrix MII na 300 MHz koji se prodavao s oznakom 433
**Cyrix MII** je posljednji mikroprocesor kompanije Cyrix koji se dizajnerski stvar u trenucima prvog preuzimanja ove kompanije. Kao i prethodnik koristio je socket 7 utor.

Nastanak
--------

Prethodnik ovog mikroprocesora je bio Cyrix 6x86 koji se nalazi na tržištu od 1995. godine koji je postao prespor za tržište nakon pojave Intel Pentim MMX mikroprocesora. Kako bi se poboljšala ta starija verzija novi dizajn imena Cyrix MII ubrzan i dodane su mu MMX naredbe pa je izdan na tržište 1998. godine.

Osobine
-------

* MMX naredbe
* koprocesor iz doba Intel 80486.
* Brzina je bila između 160 i 300 Mhz, ali se prodavao s PR oznakom.
* sabirnica je radila na brzini između 66 i 100 MHz.
* izgrađen je od 6.5 miliona tranzistora
* upotrebljao je Socket 7 (i Socket Super 7)

MII verzije
-----------

| Model | Množitelj | Sabirnica | Brzina | PR
  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Cyrix MII | 2,5 | 66 | 165 | 200
  |
| Cyrix MII | 2,5 | 75 | 188 | 233
  |
| Cyrix MII | 3 | 66 | 200 | 233
  |
| Cyrix MII | 2,5 | 83 | 208 | 266
  |
| Cyrix MII | 3,5 | 66 | 233 | 300
  |
| Cyrix MII | 3 | 75 | 225 | 300
  |
| Cyrix MII | 3 | 83 | 250 | 333
  |
| Cyrix MII | 3,5 | 75 | 263 | 333
  |
| Cyrix MII | 3 | 90 | 270 | 350
  |
| Cyrix MII | 2,5 | 100 | 250 | 366
  |
| Cyrix MII | 3 | 95 | 285 | 400
  |
| Cyrix MII | 3 | 100 | 300 | 433 |

Tržišni rezultat
----------------

Cyrix MII je bio došao na tržište prekasno da bi bio uspješan, a kao dodatnu negativnu osobinu je imao prastari koprocesor i prodavanje pod lažnim to jest PR rajtingom. Marketinško objašnjenje za korištenje PR rajtinga je bilo da Cyrix MII na 300 MHz je brz kao Intel Pentium II na 433 MHz. U to objašnjenje koje je gotovo držalo vodu na poslovnim kompjuterima praktički nitko nije vjerovao pošto su testovi pokazali sljedeće rezultate:

| Procesor | Bussiness WinStone98 | Quake 2 Time Demo, fps
  |
| --- | --- | --- |
| Intel Celeron 266 MHz | 16,3 | 26,7
  |
| Intel Pentium II 266 MHz | 20,3 | 32,4
  |
| Cyrix 6x86MX PR266 207,5 MHz | 20,1 | 16,6 |

Sama Cyrix kompanija je već bila propala 1997. tako da je preuzeta od National Semiconductor. Neuspjeh Cyrix MII mikroprocesora je značilo da novi vlasnik odustaje od Cyrixa kojeg prodaje VIA Technologies korporaciji 1999. godine.

Izvori
------

1. ↑  iXBT: Cyrix M II test

***Cyrix MII*** na Wikimedijinoj ostavi
**Cynegils** (fonetski:kɪneɣɪls) je bio kralj Wessexa od cca. 611 do cca. 643.

Zbog oskudnih i često proturječnih podataka, historičari ne mogu precizno utvrditi Cynegilsovo porijeklo niti pravi raspon njegove vlasti. Pretpostavlja se da je vladao gornjim tokom rijeke Temze, koje uključuje današnje grofovije Gloucestershire, Oxfordshire, sjeverni Wiltshire i zapadni Berkshire. Na vlast je došao iza smrti svog prethodnika Ceolwulfa oko 611. Prema nekim podacima je bio Ceolwulfov sin, prema nekima sin Ceolwulfovog brata Ceola; prema trećima unuk princa Cuthwinea. Neki od izvora spominju kralja Cwichelma koji je vladao u isto vrijeme; moguće je da je riječ o Cynegilsovom sinu ili suvladaru. 

Godine 628. su Cynegils i Cwichelm sudjelovali u bitci protiv Pende od Mercije, koju su najvjerojatnije izgubili. Pretpostavlja se da su kao vazali plaćali danak Edwinu od Nortumbrije, koji je bio tadašnji anglosaksonski *bretwalda* (hegemon).

630-ih su i Cynegils i Cwhichelm bili pokršteni, a kralj Oswald od Nortumbrije se navodi kao njihov krsni kum.

Oswald je imao kćer za koju neki izvori spominju da se zvala Cyneburg, i koja se udala za Oswalda; te sina po imenu Ceanwalh, koji ga je naslijedio.

Napomene
--------

V. također
----------

* Porodično stablo Kuće Wessex

Eksterni izvori
---------------

* Royal Berkshire History: Cynegils, King of Wessex (Died AD 643)

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Ceolwulf**  |  **Kralj Wessexa** 611–643 | Slijedi: **Cenwalh**  |

| * p
* r
* u
Monarsi Wessexa |
| --- |
| Dinastija Wessex • Porodično stablo |
| 
Cerdic •
Cynric •
Ceawlin •
Ceol •
Ceolwulf •
Cynegils •
Cwichelm •
Cenwalh •
Penda od Mercije •
Cenwalh *vraćen na prijestolje* •
Seaxburh •
Æscwine •
Centwine •
Cædwalla •
Ine •
Æthelheard •
Cuthred •
Sigeberht •
Cynewulf •
Beorhtric •
Egbert •
Æthelwulf •
Æthelbald •
Æthelberht •
Æthelred •
Alfred •
Edward •
Ælfweard •
*Kraljevina Engleska*
 |
**Crkva Ante Padovanskog u Banja Luci** je rimokatolička župna i samostanska crkva na Petrićevcu, na sjevernom izlazu iz Banja Luke, Bosna i Hercegovina. Pripada Banjalučkoj biskupiji. Posebna zanimljivost ove crkve je činjenica da je četiri puta podizana i tri puta rušena.

Historija
---------

Prva crkva sagrađena je 1884. god. Radove je vodio fra Vid Miljanović, predsjednik rezidencije. Predhodno je od 1873. do 1876. god. podignuta samostanska zgrada.

Godine 1930.-1931, u vrijeme Kraljevine Jugoslavije, podignuta je nova crkva s dva zvonika, prema projektu arhitekte Blaža-Misite Katušića na bazi eklektizma i istoricizma. Crkvu su oslikali slikari udruţenja 'Ars sacra', iz Praga, pod vodstvom Franje Martinya. Na crkvene zvonike su postavljena najprije dva zvona, jedno od 124 kg. iz prethodne crkve, i drugo nabavljeno tada od 500 kg. a kasnije su dodana još dva, jedno od 160 kg. i drugo od 700 kg. Nabavljene su za crkvu i orgulje od graditelja Brandta iz Maribora. Nekadašnja rezidencija, a tako i samostan i crkva bili su posvećeni Presvetom Trojstvu. Nova crkva je, međutim, dobila drugog patrona, i posvećena je sv. Antunu Padovanskom, a Presveto Trojstvo je do danas ostao titul samostana.

U zemljotresu 27. oktobra 1969. samostan je teško oštećen, osim podruma, a crkva potpuno razorena. Fratri su u prvo vrijeme boravili u autoprikolicama i u samostanskom podrumu, a potom više od 5 godina u novopodignutom montažnom objektu, dok su mise s narodom slavljene pod velikim šatorom. Godine 1973.-1974, u vrijeme gvardijana fra Franje Josipovića, najprije je, prema projektu Janeza Firsta, iz Ljubljane, izgrađena nova crkva (34,65×22,60 m), s prostranom kriptom, dvije vjeronaučne dvorane i drugim korisnim prostorom ispod nje. Godine 1984. odvojeno od crkve, podignut je zvonik. Novi samostan izgrađen je 1976. god.

Godine 1995. samostan i crkvu eksplozivom su srušili i zapalili uniformirana lica Republike Srpske. Papa Ivan Pavao II posjetio je Banja Luku 2003. god. i osvještao temelje za novu, četvrtu crkvu. Radovi su završeni 22. oktobra 2018. god, a posvetu je obavio banjalučki biskup Franjo Komarica.

Opis
----

Četvrta crkva na Petrićevcu je urađena prema projektu Ivana Štrausa. To je njegov posljednji projekat i jedini na teritoriji Banja Luke, grada u kojem je odrastao. Riječ je o projektu totalnog dizajna, za koji Štraus nije izveo samo crkvu, nego i sve detalje, unutrašnjost, namještaj i opremu. Projekat je dobro osmišljen u kontekstu ranijih crkvi, istorijskih događaja na Petričevcu te liturgijskim pitanjima uopšte. To se najbolje vidi po dvije važne osobine projekta koje imaju pozadinu u projektu Misite-Katušića: istočno postavljena dva zvonika, koji se snažno izdižu iznad okolnog pejsaža i most na dva para arkada na nivou prizemlja koji povezuje samostan i crkvu. Ivan Štraus je u projektu koristio jake geometrijske oblike za stvaranje jedinstvenog sakralnog prostora unutar jedne zgrade.

Konstruktivni sistem i beton kao glavni materijal su dio glavnog koncepta i ideje stvaranja savremene crkve koja nudi isti doživljaj vani i unutra, zadovoljavajući liturgijske zahtjeve i autorove lične stavove.
**Crkva bezgrešnog začeća u Dubravama** je rimokatolička župna i samostanska crkva u Dubravama, naselju kod Brčkog, Bosna i Hercegovina. Dubrave se nalaze nedaleko od magistralog puta Tuzla-Županja. Nedavno obnovljeni dubravski samostan nasljednik je samostana osnovanog u 14. stoljeću u obližnjem mjestu Skakava. Samostan u Skakavi naveden je u popisu samostana Bartola Pizanskog iz 1385. godine.

Sadašnja crkva je četvrta podignuta na istom mjestu.
Prvi hram bila je drvena crkva sagrađena 1834. god. Slijedeća je podignuta od kamena 1869. god. I ova je zamijenjena trećom po redu, 1927. god. tipičnom za izgrađene crkve iz austro-ugarskog perioda. Bila je to jednobrodna bazilikalna građevina sa zvonikom na ulaznoj fasadi u istoricističkom stilu neogotike. Crkva je teško oštećena tokom posljednjeg rata u Bosni i Hercegovini, a kasnije i u potpunosti uklonjena.

Arhitektura crkve
-----------------

Novi projekat uradio je Ivan Štraus 2001. god. a izgradnja je počela 2005. god. Glavno obilježje ovog projekta, kao i ostalih iz tog perioda Štrausovog stvaralaštva (crkve na Petrićevcu, Zoviku kod Brčkog i Dobrinji u Sarajevu) je upotreba jakih geometrijskih oblika u cilju stvaranje jedinstvenog sakralnog prostora unutar jedne zgrade, što odgovara njenoj istorijskoj baštini, važnoj vjernicima i opštem razumijevanju sakralnog prostora.

Zgrada se sastoji iz tri elementa: središnje kocke, složenog krova i bočne kapele, kao i samostojećeg zvonika. Središnjoj kocki se pristupa ulaznim stepeništem koje je pokriveno uzdužnim krovom koji se pruža do svetišta. Krov nije dvovodni, njegov greben je podužno rascjepljen, tako da stvara prostor za ogroman prorez za svjetlarnik, upuštajući svjetlost u unutrašnji prostor.

U zoni ulaznog stepeništa, od podruma do krova, nalazi se cilindar koji skriva polukružna stepeništa prema podrumu i kripti. U unutrašnjem prostoru, vještom kombinacijom greda konstrukciono je izgrađen krst. Osvjetljenja kroz uske svjetlosne šliceve na fasadi, stvaraju dodatni ambijent u unutrašnjem prostoru.

Projekat unutrašnjeg uređenja i galerije Šimun uz crkvu, izveo je arhitekta Ivan Prtenjak, dobitnik Aga Khan nagrade za arhitekturu.
Poster za film *Oklopnjača Potemkin*
**Filmski poster** je slika većeg formata (poster) koji se koristi kao reklama za promociju filma. U početku filmske industrije to je pored razglasa bila jedina reklama kada se film prikazuje u nekom bioskopu. Filmski posteri su se štampali u velikom broju i pred prikazivanje filma u nekom mestu se lepili po gradu na oglasnim tablama i u izlogu bioskopa.

Za **Filmski poster** se koristi još i naziv **Filmski plakat**. 

Filmski posteri obično sadrže imena i slike glavnih glumaca ili slike najkarakterističnijih scena iz filma. Obično su na posteru navedena i : imena režisera, kompozitora, direktora filma ...

Za neke filmove su posebno rađeni Filmski posteri tako da predstavljaju prava umetnička dela. U filmskim muzejima se čuvaju filmski posteri mnogih filmova a postoje i kolekcionari koji skupljaju filmske postere.

Autorska prava
--------------

Filmski posteri su zaštićeni autorskim pravima i na Vikipediji se koriste po doktrini Poštena upotreba i Zakonu o autorskom pravu SAD

Vidi još
--------

* Film
* Bioskop

Spoljašnje veze
---------------

* Istorija filmskog plakata

***Filmski poster*** na Wikimedijinoj ostavi
**Five Nights at Freddy's** (često skraćeno FNaF) je medijska franšiza temeljena na video-ihrasma, a koju je stvorio, dizajnirao, razvio i objavio Scott Cawthon.

Serija se odvija na različitim fiktivnim lokacijama, poput Pice Freddija Fazbeara (FNaF 1 i FNaF 2), Fazbear's Fright (FNaF 3) i Circus Babi's Pizza World (FNaF: Sister Location). U prve tri igre igrač je postavljen u ulogu noćnog obezbeđenja koji mora da koristi što je moguće više bezbednosnih pomagala (posebno provera bezbednosnih kamera) provodeći svoju promenu od 12:00 uveče do 6:00 ujutro. FNaF 4 najviše se razlikuje od prve tri igre po tome što igrač više nema sigurnosne kamere. Takođe, igrač više nije zaštitar, već je malo dete koje se mora braniti od robotskih varijanti koje bi imao u košmaru. U FNaF 4, igrač može da se kreće po sobi po prvi put. Igrač još uvek mora da preživi od 12:00 uveče do 6:00 ujutro. FNaF: Lokacija sestara je peta i trenutno je zadnja strana franšize. U njemu je glumac tehničar koji se kreće između prostorija i obavlja različite zadatke prema uputstvima računarskog glasa kojim upravlja. Ovde vreme više nije ograničeno i igrač mora izvršiti sve zadatke ili umreti. Šesta igra je *Freddy Fazbear's Pizzeria Simulator* izdana 2017. godine.

Vanjske veze
------------

***Five Nights at Freddy's*** na Wikimedijinoj ostavi

* [scottgames.com Službeni veb-sajt]
**Filmski festival Sandens** (engl. ) američki je filmski festival koji se održava svake godine krajem januara u gradovima Park Siti, Solt Lejk Siti, Ogden i odmaralištu Sandens koje se nalazi u blizini grada Provo. Organizuje ga neprofitna organizacija Institut Sandens i svake godine ga poseti preko 40.000 ljudi.

Festival je dobio naziv po liku iz filma *Buč Kasidi i Sandens Kid* sa Robertom Redfordom, koji je jedan od osnivača i trenutni predsednik Sandensa. Na festivalu svake godine bude prikazano oko 200 dugometražnih i kratkih filmova, koji se takmiče za nagrade u raznim kategorijama.

Sandens je jedan od najznačajnijih američkih festivala nezavisnog filma i pruža priliku perspektivnim filmskim stvaraocima koji se bave dokumentarnim, inostranim i nezavisnim filmom da promovišu svoje projekte i privuku pažnju šire javnosti. Neki od najcenjenijih savremenih reditelja, među kojima su Kventin Tarantino, Pol Tomas Anderson i Daren Aronofski, doživeli su svoj veliki proboj na filmsku scenu upravo na Sandensu.

Izvori
------

1. ↑  „The Economic Impacts of the 2013 Sundance Film Festival". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-05. Pristupljeno 2016-01-14.

Spoljašnje veze
---------------

***Filmski festival Sundance*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična prezentacija
**Crveno-modra ara** (*Ara macao*) je velika vrsta papige porodice Psittacidae.

Nastanjuje suhe tropske šume u Srednjoj i Južnoj Americi. Sa površinom od oko 6 700 000 km² rasprostranjenosti, ovo je najrasprostranjenija vrsta roda *Ara*. Nije ugrožena.

Opis
----

Otprilike je 81 do 96 cm duga, ali više od polovine dužine je zapravo dug, zašiljen rep, uobičajen kod svih ara. Prosječna težina je oko jednog kilograma. Perje je uglavnom crveno, ali je perje na trtici i repno perje svijetlo plavo, sa žutim gornjim pokrovnim perjem na krilima.

Gornji dio letnih pera na krilima je tamnoplave boje sa metalno-zlatnim odsjajem. Neke jedinke ponekada imaju zelene boje na kilima. Postoje tri podvrste koje se razlikuju po širini žute trake na krilima. Oko oka do kljuna je gola koža, sa sitnim perjem. Gornja vilica je uglavnom boje bjelokosti, a donja je crna. Crveno-modre are ne pokazuju seksualni dimofizam; jedina razlika je što mlađe ptice imaju tamne, a odrasle svijetložute oči.

Crveno-modre are se oglašavaju glasnim, grlatim kreštanjem i vrištanjem koje se čuje kilometrima dalje.

Par na grani

Ponašanje
---------

### Ishrana

Ove ptice jedu uglavnom voće i sjemenje, uključujući i veliko, tvrdo sjemenje. Obično lete same ili u paru, iako se na nekim mjestima mogu vidjeti u jatima. Često se okupljaju na mjestima gdje mogu lizati sol sa stijena. Vole jabuke, orahe, banane i drugo voće. Također se hrane nektarom i pupoljcima.

### Razmnožavanje

 *Ara macao*
Crveno-modre are nesu dva ili tri bijela jajeta u rupi u drvetu. Ženka ih inkubira oko 28 dana, a ptići dobijaju perje nakon oko 90 dana nakon što su se izlegli. Napuštaju roditelje oko godinu dana kasnije.

Ova vrsta može živjeti do 75 godina. Međutim, obično žive 30 do 50 godina.

U zatočeništvu
--------------

Crveno-modre are su popularni, ali zahtjevni kućni ljubimci; imaju visoku cijenu kupnje, održavanja i vrlo su bučne ptice. Uzgajivači ih cijene zbog perja prelijepih boja i jer su vrlo privržene vlasnicima. Smatra se inteligentnom vrstom.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **crveno-modra ara** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **crveno-modroj ari** |

***Crveno-modra ara*** na Wikimedijinoj ostavi
Za ostale ličnosti imenom Gao Yun, v. Gao Yun (razvrstavanje).

| **(Hou)/(Bei) Yan Huiyidi** ((後)/(北)燕惠懿帝) |
| --- |
| Porodično ime: | Prvotno Gao (高; gāo),kratko Murong (慕容, mù róng, promijenjeno 397),vraćeno natrag na Gao (407) |
| Osobno ime: | Yun (雲, yún) |
| Posthumno ime: | Huiyi (惠懿, huì yì)doslovno:"blag i dobroćudan" |
|

**Gao Yun** (高雲, 고운) (? -409), neko vrijeme sa imenom **Murong Yun** (慕容雲), kurtoazno ime **Ziyu** (子雨), formalno **Car Huiyi od (Kasnijeg)/(Sjevernog) Yan** ((後)/(北)燕惠懿帝), bio je car koga dio historičara, ovisno o različitim kriterijima, smatra posljednjim vladarom kinesek/Xianbei države Kasniji Yan, a dio prvim vladarom njene države-nasljednice Sjeverni Yan. Bio je rodom Korejac i potomak kraljevske kuće Goguryeoa, odnosno njenih članova koje je zarobila država Raniji Yan. Nakon što je caru Murong Baou pomogao ugušiti pobunu svog sina Murong Huija, Murong Bao ga je formalno usvojio. Carem je postao 407. nakon što se narod zbacio tiranskog cara Murong Xija (car Zhaowen). Tokom kratkotrajne vladavine je nastojao uspostaviti savez sa državom Goguryeo. Godine 409. je ubijen u nikada razjašnjenim okolnostima, te ga je naslijedio njegov bliski prijatelj i vojskovođa Feng Ba (car Wencheng).

Izvori
------



|  |
| --- |
| Car Huiyi od (Sjevernog) Yana**Kuća Murong** **Umro/la:** 409 |
| Kraljevske titule |
| Prethodi:**Murong Xi** | **car Sjevernog Yana**407–409 | Slijedi:**Feng Ba** |
| Pretendirane titule |
| Prethodi:**Murong Xi** | **— TITULARNI —*****car Kine***407–409Razlog za neuspjeh sukcesije:Šesnaest Kraljevstava | Slijedi:**Feng Ba** |
***Death Sentence*** (sh. *Smrtna presuda*) je kriminalistički roman američkog književnika Briana Garfielda objavljen 1975. godine. Predstavlja nastavak romana *Death Wish*, koji je prethodne godine bio adapatiran kao istoimeni film. Protagonist je Paul Benjmanin, nekoć skromni računovođa koji se nakon porodične tragedije transformirao u vigilantističkog osvetnika koji se noću na ulicama sa revolverom obračunava sa razbojnicima i drugim kriminalcima. Radnja prikazuje kako se Benjamin nakon kćerine smrti iz New Yorka seli u Chicago i tamo nastavlja svoj privatni rat protiv kriminala, ali se također suočava sa vlastitim imitatorom koji dovodi u opasnost živote nedužnih ljudi.

Garfield je roman napisao dijelom i zbog nezadovoljstva filmom *Death Wish* koji je, za razliku od predloška, veličao umjesto osuđivao vigilantizam. Usprkos toga, neki od elemenata njegove radnje su 1981. godine poslužili kao predložak filma *Death Wish II*, kao i filma *Death Sentence* iz 2007. godine.

| * p
* r
* u
*Death Wish* Briana Garfielda |
| --- |
| Romani | 
* *Death Wish*
* *Death Sentence*

 |
| Filmovi sa Charlesom Bronsonomu glavnoj ulozi | 
* *Death Wish* (soundtrack)
* *Death Wish II* (soundtrack)
* *Death Wish 3*
* *Death Wish 4: The Crackdown*
* *Death Wish V: The Face of Death*

 |
| Ostalo | 
* *Death Sentence* (film, 2007)
* *Death Wish* (predstojeći film)

 |
Gao Cheng
**Gao Cheng** (高澄) (521–549), kurtoazno ime **Zihui** (子惠), formalno **Princ Wenxiang od Bohaija** (勃海文襄王), kasnije posthumno slavljen kao **Car Wenxiang** (文襄皇帝) u državi Sjeverni Qi sa hramskim imenom **Shizong** (世宗), bio je vrhovni komandant i premijer kineske/Xianbei države Istočni Wei, jedne od država-nasljednica Sjevernog Weija. Bio je najstariji sin generala Gao Huana, a kako mu je otac stekao vlast za vrijeme vladavine cara Xiaojinga, tako je Gao Cheng stekao sve veći uticaj i nakon očeve smrti 547. postao *de facto* gospodar države. Kineski historijski izvori ga opisuju kao sposobnog vojskovođu, ali bahatog i sklonog hirovima i razvratu. Godine 549. ga je, uplašen za vlastiti život, ubio sluga Lan Jing (蘭京), a na mjestu gospodara države Istočni Wei naslijedio mlađi brat Gao Yang.

Izvori
------

* *Book of Northern Qi*, vols. 3 Arhivirano 2006-02-18 na Wayback Machine-u, 11 Arhivirano 2006-02-18 na Wayback Machine-u.
* *History of Northern Dynasties*, vol. 6 Arhivirano 2007-10-11 na Wayback Machine-u.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 155, 157, 158, 159, 160, 161, 162.
**Curuzicari** (Curucicuri, Curuzirari), pleme američkih Indijanaca iz skupine Omágua na zapadu zapadnobrazilske države Amazonas. Ne smiju se brkati sa plemenom njima sličnog imena Curacirarima ili Curazicarima. Oba plemena kao i njima srodni Paguana i Aizuare, govorili su dijalektima jezika omagua.

Acuña (1891) ih locira negdje između rijeke Juruá pa prema nekoj rijeci koju naziva Araganatuva. Ribeiro de Sampaio kaže da žive između Teffé i Jurue na južnoj obali Amazone. Njihova naselja bila su kaže Acuña toliko blizu jedna drugom da su činila jedan niz duž obje obale Amazone (Acuña 1891). 

Curuzicari su u stara vremena bili poznati i pod imenom Yumaguari što označava one što vade /ispiru/ zlato (Fundidores de metal, od *yuma* zlato i guari oni što vade; Acuña, 1994, p. 127) iz rijeke Iquiari (río de Oro). Acuña (1891) kaže da su u svojim ušima i nosevima nosili su mnogo zlatnog nakita koejga su dobivali od plemena Manao sa Rio Negra (Acuña 1891)

Izvori
------

1. ↑  Archivo de la Economía Nacional, Issue 35, By Banco de la República (Colombia)
2. ↑  Handbook of So. Am. Indians