recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
zastava Svete lige
**Sveta liga iz 1571.** godine bila je liga sredozemnih zemalja osnovana u cilju zaustavljanja daljnje turske najezde ka Europi. Оsnovao ju je papa Pio V. а činile su je Papinska država, Španjolska, Mletačka republika, Napulj, Sicilija, Genova, veliko vojvodstvo Toscane, vojvodstva od Savoje, Parme i Urbina, kao i Malteški vitezovi.

Ove države su imale 200 galija, 100 drugih tipova brodova, 50.000 pješaka, 4.500 konjanika, i odgovarajuću аrtiljeriju za sukob s Turcima. Kao vrhovni zapovjednik proglašen je don Juan Austrijski, nezakoniti sin Karla V. polubrat španjolskog kralja, Filipa II. 

Liga je bila otvorena i za Sveto Rimsko Carstvo, Francusku i Portugal, аli ni jedna od tih zemalja se nije pridružila. Sveto Rimsko Carstvo je željelo održati mir s Carigradom, dok je Francuska bila u aktivnom protušpanjolskom savezu s Osmanlijama. Portugal je bio na vrhuncu sukoba u Мaroku i sukobima s Osmanlijama na Crvenom moru i Indijskom oceanu i nije imao više vojske za još jedan ratni poduhvat.

Liga je isprva bila formirana kako bi pomogla Mlecima u obrani Cipra, koji su Turci napali u srpnju 1570. no previše kasno da bi se pad Cipra spriječio. 

7. listopada 1571. Liga se sukobila na moru s Osmanlijama u bitci kod Lepanta i izvojevala pobjedu. Prilikom potpisivanja mira 1573. godine Liga je rasformirana.
**Ribnjak** je selo u Hrvatskoj, regiji Slavonija u Osječko-baranjskoj županiji i pripada gradu Našice.

Zemljopisni položaj
-------------------

Ribnjak se nalazi na 101 metar nadmorske visine. Južno od naselja je selo Jelisavac, zapadno Lila, sjeverno Lipine, sjeverozapadno Klokočevci a jugoistočno Lađanska. Selo se nalazi u nizini istočnohrvatske ravnice. Ribnjak se nalazi uz lokalnu cestu koja povezuje Jelisavac (D2)- Klokočevci (D53). Pripadajući poštanski broj je 31225 Breznica Našička, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Ribnjak je 0, 61 km×102 a pripada katastarskoj općini Klokočevci.

Povijest
--------

Naselje je osnovano nakon što je grof Pejačević ustrojio prve ribnjake početkom 20. stoljeća za uzgoj slatkovodne ribe. Naselje je u velikoj mjeri služilo za smještaj radnika koji su radili na ribnjacima. Ukupna površina ribnjaka je 1400 hektara a najveći je ribnjak Kravlje koji nastao 60- tih godina nakon iseljavanja stanovnika sela Kravlje. U ribnjacima se najviše uzgaja konzumni šaran, smuđ i som. Ribnjaci su povezani uskotračnom prugom koja služi za prijevoz ulovljene ribe i hrane za ribe. Uskotračna pruga je bila povezana za željezničkom prugom u Breznici Našičkoj gdje pretovarana riba ali 90- tih godina ta je pruga ukinuta jer se prijevoz danas vrši kamionima. U današnje vrijeme uskotračna pruga služi više u turističke svrhe za prijevoz posjetitelja, ribiča i lovaca. U selu se još nalazi restoran sa ribljim specijalitetima i popratnim sadržajima .

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

  

Samostalno naselje od 1981. Nastalo izdvajanjem dijela područja iz naselja Breznica Našička, općina Koška, i naselja Kravlje koje je prestalo postojati. U 1991. izdvojen je nenaseljeni dio područja u naselje Klokočevci, općina Đurđenovac. Sadrži podatke za bivše naselje Kravlje koje je od 1948. do 1971. iskazivano kao samostalno naselje, a dio podataka sadržan je u naselju Breznica Našička do 1971.
Prema prvim rezultatima Popisa stanovništva 2011. u Ribnjaku je živio 51 stanovnik u 19 kućanstva.

Izvor
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Pansion Ribnjak
4. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
5. ↑

*

Vanjska poveznica
-----------------

* 

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Ribnjak (Našice)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
.

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Našica |
| --- |
| Brezik Našički • Ceremošnjak • Gradac Našički • Granice • Jelisavac • Lađanska • Lila • Londžica • Makloševac • Markovac Našički • Martin • Našice • Polubaše • Ribnjak • Rozmajerovac • Velimirovac • Vukojevci • Zoljan |
Koordinate: 41° 45′ 51" SGŠ, 22° 46′ 32" IGD

**Budinarci** (mak. *Будинарци*) su naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Budinarci su u sastavu opštine Berovo.

Prirodni uslovi
---------------

Budinarci su smešteni u istočnom delu Republike Makedonije.

Od najbližeg grada, Berova, naselje je udaljeno 12 kilometara severozapadno.

Naselje Budinarci se nalazi u istorijskoj oblasti Maleševo. U oblasti Maleševskih planina, na severozapadnom obodu od Berovskog polja.

Kroz naselje teče reka Bregalnica gornjim delom svog toka.

Nadmorska visina naselja je približno 790 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Budinarci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 682 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Budinarci*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.berovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Berovo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)[*mrtav link*]

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Berovo |
| --- |
| **Berovo** • 
Budinarci •
Vladimirovo •
Dvorište •
Mačevo •
Mitrašinci •
Ratevo •
Rusinovo •
Smojmirovo |  |
Za aktivistici, v. Ruth Ellis (aktivist).  Za centar, v. Ruth Ellis Center.  
**Ruth Ellis** (9. oktobar 1926 – 13. jul 1955) je bila engleska žena poznata po tome što je 1955. godine zbog ubistva ljubavnika Davida Blakelyja osuđena na smrt te postala posljednja žena koja je pogubljena u historiji Ujedinjenog Kraljevstva. 

Spektakularne okolnosti zločina, kao i to da je Ellis, usprkos skromnog porijekla, imala veze sa otmjenim drušvom (pa nakratko i glumila u filmu *Lady Godiva Rides Again*) su izazvale veliko zanimanje javnosti, ali i simpatije za pogubljenju ženu, te se često navodi da je upravo taj slučaj doveo do konačnog ukidanja smrtne kazne u Ujedinjenom Kraljevstvu 1967. godine.

Vanjske veze
------------

* Ruth Ellis na IMDb-u (`en`)
* Ruth Ellis's story at *Crime Library* Arhivirano 2006-04-28 na Wayback Machine-u
* Ruth Ellis - *an alternative view* na Wayback Machine-u (archived October 4, 2006)
* Interview with Georgie Ellis (Ruth Ellis's daughter) na YouTube
* Court of Appeal decision
* *True Detective's* alternative account of events
* Photographs of Ruth Ellis, including her grave
* Photographs of David Blakely's grave
* Scotsman report
* Photos relating to the Trial, the Smith & Wesson & Ruth's last letter.


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 76180458
* LCCN: nr92025890
* ISNI: 0000 0000 8395 1346
* GND: 1089109741

 |
Spomenik posvećen Budiki u Londonu, rad Tomasa Tornkrofta, postavljen 1905. u blizini Vestminsterske luke, nedaleko od zgrade Britanskog parlamenta i Vestminsterske opatije, krunidbenog mesta britanskih monarha.
**Budika** (*Boudica* ili *Boudicca*), nekoć poznata i kao **Boadiceja** (*Boadicea*), je bila kraljica Ikena i drugih britskih plemena. Predvodila je pobunu protiv rimskih zavojevača u Britaniji 60. i 61. godine u doba vladavine cara Nerona, u kojoj je ubijeno 70.000 Rimljana. Međutim, pobuna je ipak slomljena, a Budika je izvršila samoubistvo. Ove događaje opisuju dva istoričara, Tacit u svojim *Analima* i *Životu Julija Agrikole* i Dion Kasije u svojoj *Istoriji Rima*.

Njen muž, Prasutag, icenski kralj koji je vladao kao nezavisni saveznik Rima, u svom testamentu ostavio je svoju kraljevinu zajedno svojim kćerkama i rimskom caru, ali kad je umro, njegov testament je bio ignorisan, verovatno zato što Rimljani, za razliku od Brita, nisu priznavali žensku decu za naslednike. Kraljevstvo je aneksionirano i osvojeno, Budiku su izbičevali a njene kćerke silovali.

Godine 60. ili 61, dok je rimski guverner, Gaj Svetonije Paulin, vodio rat na ostrvu Anglsi u severnom Velsu, Budika je povela Icene, Trinovate i druga plemena u pobunu protiv Rimljana. Uništili su Kamulodunum (danas Kolčester), koji je ranije bio prestonica Trinovata, ali sad rimska kolonija u koju su slani otpušteni rimski vojnici. Takođe je bio i mesto hrama deifikovanog bivšeg cara Klaudija, koji je izgrađen i održavan na račun lokalnog stanovništva.

Kada je čuo za ustanak, Svetonije Paulin je požurio u Londinijum (danas London), trgovačko mestašce koje nije imalo ni dvadeset godina, i koje je bilo sledeća meta ustanika. Međutim, ubrzo je shvatio da nema dovoljno ljudi da bi ga odbranio, tako da ga je evakuisao i napustio. Londinijum je spaljen i srušen do temelja, isto kao i Verulamijum (danas Sent Olbans). Procenjeno je da je oko 70—80.000 ljudi pobijeno u ta tri grada. Svetonije Paulin je u međuvremenu, regrupisao svoje snage u Vest Midlandu i iako je imao neuporedivo manje vojnika, pobedio je Boudiku u bici kod Vatling Strita. Kriza koja je tad nastala navela je cara Nerona da počne da razmišlja o eventualnom povlačenju i napuštanju Britanskih ostrva, ali Svetonijeva pobeda nad Boudikom je obezbedila dalju kontrolu Rimskog carstva nad provincijom.

Istorija ovih događaja koju su zabeležili Tacit i Dion Kasije, bila je izvučena iz zaborava u doba renesanse kada je došlo do oživljavanja legende u toku viktorijanskog doba, kad je kraljica Viktorija poistovećivana s Boudikom. Od tada pa do danas, Budika je postala važan kulturni simbol Ujedinjenog Kraljevstva i njegovog kasnijeg odolevanja osvajačima sa evropskog kontinenta.

Izvori
------

1. ↑  Tacit, Agrikola 14-16; Anali 14:29-39
2. ↑  Dion Kasije: Rimska istorija 62:1

Vanjske veze
------------

***Budika*** na Wikimedijinoj ostavi

* Istorijska biblioteka:Budika
**Dekolte** (od francuski: *Décolleté* =bez ovratnika) je ime za izrez na ženskoj odjeći, koji otkriva grudi, vrat, 
ramenai leđa (u pojedinim slučajevima.

Dekolte se smatra ženstvenijim, od drugih oblika izrade odjeće, jer ističe grudi i vrat.

Historija
---------

Kako je izrada haljina bez ovratnika puno jednostavnija, tako je i nošenje haljina (unatar evropskog kulturnog kruga) koje pokazuju vrat i grudi bilo vrlo uobičajeno od 11. vijeka, sve do viktorijanskog doba, dapače dotad je bilo puno nemoralnije (i seksipilnije) pokazivati noge (čak i gležnjeve), a grudi nisu bile ništa nemoralno ili seksipilno. Od tad dekolteji postaju gotovo zabranjeni, ali se negdje od početka 20. vijeka ponovno vraćaju u modu. 

Dekoltea ima vrlo različitih oblika od onih u obliku slova V ili U do polukruga ili ravnog izreza pridržanog samo trakama. Modu dubokih dekoltea na francuski dvor donijela je 1450. Agnès Sorel, ljubavnica kralja Charlesa VII. 

Danas su haljine sa dubokim izrezom - obično večernje (svečane) koje se nose na balovim i prijemima, ali su dekolteji uobičajeni i kod izrade, kupaćih kostima, baletnih i gimnastičkih tikoa i kombineja (i ostalog ženskog donjeg rublja). Njihov oblik ovisi o trenutačnoj modi, estetici i društvenoj normi.

Dekolteji se prvenstveno koriste u zemljama zapadnog civilizacijskog kruga, dok se u nekim dijelovima svijeta (osobito po islamskom orijentu smatraju provokativnim i šokantnim, iako i tu ima iznimaka javanske žene nose *kemben* (vrstu haljina bez gornjeg dijela vjekovima).

Izvori
------

1. ↑   „*décolleté*" (engleski). Merriam Webster. Pristupljeno 10. 10. 2014.
2. 1 2 3   „*Dekolte*" (hrvatski). LZMK. Pristupljeno 10.10. 2014.

Vanjske veze
------------

***Dekolte*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Décolleté* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
*Za ostale upotrebe, v. Route 66.*
**Ruta SAD 66** (engleski: , također poznata kao "Put Willa Rogersa", "Glavna ulica Amerike" i "Majka svih puteva") je naziv za auto-put koji je postojao u američkom sistemu autoputeva. Predstavljala je jedan od prvih auto-puteva i postavljen je godine 1926. Vodio je od Chicaga u državi Illinois, preko država Missouri, Kansas, Oklahoma, Texas, New Mexico i Arizona do Los Angelesa u Kaliforniji i imala ukupnu dužinu od 3.940 km (2.448 milja). Od 1950-ih je počela gubiti važnost zbog novog sistema međudržavnih puteva, a 1985. je izgubio federalni status. Danas je poznata prije svega kao historijski spomenik, odnosno turistička atrakcija, te po nizu referenci u popularnoj kulturi, među kojima se ističu pjesma koju je, između ostalih, izvodio Nat King Cole, te istoimena TV-serija sa početka 1960-ih.

Eksterni linkovi
----------------

Route 66 Museum u gradu Clinton u Oklahomi

***Ruta SAD 66*** na Wikimedijinoj ostavi

* Route 66 na Projektu Open Directory
* Route 66: In the beginning Arhivirano 2012-04-19 na Wayback Machine-u why was it named 66, 1928 maps, details of the daughters of Route 66
* Route 66 Guide Arhivirano 2016-11-24 na Wayback Machine-u
**Хиперурикозурија** је излучивање више од 750 mg(4,46 mmol) мокраћне киселине дневно за жене, односно 800 mg (4,46 mmol) на дан за мушкарце. Код 10 посто болесника са калцијумским каменцима хиперурикозурија је једини узрок камена у бубрегу (нефролитијазе).

Етиологија
----------

Хиперурикозурија може бити узрокована; повећаном продукцијом урата (уричка дијатеза, мијелопролиферативне болести, малигнитета) или исхраном богатом пуринима (изнутрице, риба).

Улога хиперурикозурије у гихту и стварању мокраћних каменаца
------------------------------------------------------------

Уратна дијатеза је ентитет у коме се описује стварање каменаца код болесника са примарним гихтом. Постоје три метаболичка поремећаја у примарном гихту: 

* *Повећан ацидитет непознате етиологије* (код свих болесника).
* *Прекомерна продукција мокраћне киселине* (код неких болесника)
* *Смањени клиренс мокраћне киселине* (код неких болесника).

Болесници са последња два поремећаја су склони развијању хиперурикемије, артритиса и мокраћних каменаца у склопу гихта. При ниској вредности пХ, хиперурикозурија може да доведе до формирања уратног камена, као резултат повећаног ацидитета (киселости) мокраће. При нормалном пХ мокраће (> 5,5) хиперурикозурија може да произрокује стварање калцијум-оксалатних каменаца. Механизам стварања каменаца највероватније покреће хетерогене кристализације калцијум оксалата уратом.

Испитивања су показала да око 20 посто болесника са каменцима калцијум-оксалата у мокраћном систему има хиперурикозурију, првенствено због претераног уноса пурина из меса. Зато се болесницима склоним хиперурикозурији препоручује дијета са смањеним уносом пурина и терапија алопуринола (100 мг дневно).

Извори
------
Supetarska Draga, after the rain 

**Supetarska Draga** je naselje na otoku Rabu (Kvarner). Administrativno, naselje pripada gradu Rabu, Primorsko-goranska županija.

Zemljopisni položaj
-------------------

Nalazi se na sjeveru otoka.

Najbliža naselja su Lopar (4 km sjeverno) i Kampor (2 km južno).

Stanovništvo
------------

Prema popisu iz 2001. godine, naselje je imalo 1184 stanovnika .

Znamenitosti
------------

Crkva svetog Petra u Supetarskoj Dragi iz XI. st. smještena je u polju podno obronaka brda Kamenjaka. Jedini je cjeloviti ostatak nekadašnje benediktinske opatije koja je ukinuta 1467. godine. O zasnivanju samostana svjedoči sačuvana isprava u kojoj se spominju rapski biskup Drago, prior Majus i svo stanovništvo rapske komune koji opatu Fulkonu daruju crkvu sv. Petra i sv. Ciprijana u Dragi s pripadajućim zemljištem da tamo osnuje samostan. Sve do osiromašenja u XIV. st. samostan će biti značajno središte koje se spominje u nizu isprava o dobivanju povlastica i sl. Posjedovao je hospicij i Crkvu sv. Križa u gradu, pripadala mu je Crkva sv. Marije Magdalene u Loparu i slikovite vodenice u dnu morske uvale. Ostaci građevina samo su djelomično danas vidljivi u sačuvanom zidu južnoga krila s romaničkim prozorima. Pojedini dijelovi ugrađeni su u građevine župnoga dvora i seoske zadruge, a neki posve porušeni. Od samostanskog sklopa sačuvana je u cijelosti samo crkva koja sigurno ima ranokršćansku osnovu. Na to ukazuju kapiteli ukrašeni stiliziranim palminim i akantovim lišćem iz XI. st. te ulomak pluteja oltarne pregrade iz V. ili VI. st. Crkva je inače longitudinalna trobrodna bazilika s trima stršećim apsidama na istočnoj strani. Unutrašnjost je s pet pari stupova i šest lukova podijeljena u tri broda. Lukovi se svojim stopama oslanjaju o jastučaste imposte, a ovi o kapitele specifične protoromaničke modelacije. Zidni plašt crkve proviđen je trima romaničkim monoforama na sjevernom i južnom zidu. Tri prozora ima i središnja, najdublja apsida. Zabat glavnog portala s polukružnim lukovima lunete i trokutastim vanjskim završetkom oslanja se o istaknute konzole s grifonima. U zabatu glavnoga broda tri su romanička prozora sa skošenim stranicama, od kojih je središnji u samom vrhu. Vijenci bočnih zabata i glavnoga broda ukrašeni su zupčastim konzolama. Samo je pročelje izvedeno od krupnih uslojenih klesanaca. Zvonik smješten u ravnini sa zidom pročelja romaničkih je osobina te dosta nalikuje benediktinskim zvonicima sv. Ivana i sv. Andrije u gradu. Zidna ploha bila je relativno zatvorena, donje etaže proviđene monoforama, a pretposljednja i posljednja biforama, odnosno triforama. Godine 1906. zvonik je porušen do razine prvoga kata. Ljevač Luka, redovnik iz Venecije, izlio je 1290. najstarije zvono u Dalmaciji sačuvano u ovom zvoniku. Drugo manje zvono izlio je Jakov Caldelarius 1593. godine.

Literatura
----------

* Miljenko Domijan: Rab - Grad umjetnosti, "Barbat", Zagreb 2007.

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Supetarska Draga** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
Supertanker *AbQaiq* koji prevozi sirovu naftu.
**Supertanker** je naziv za najveće tankere na svijetu. Općenito se smatra kako se svaki tanker iznad 250.000 BRT može smatrati supertankerom.

Supertankeri se smatraju najvećim brodovima na svijetu, a njihova veličina je posljedica financijske računice prema kojoj se naftu više isplati prevoziti u jednom velikom brodu nego više malih. 

Supertankeri, s druge strane, izazivaju cijeli niz problema. U stanju su pristati u relativno malen broj luka, a zbog veličine potrebno im je nekoliko milja prije da se zaustave. Zbog toga su ranjivi na nasukavanje i razna oštećenja. Kod njih postoji rizik istjecanja nafte, koji je posebno došao do izražaja kod ekološke katastrofe koju je izazvao supertanker Exxon Valdez.

U svrhu sprečavanja istjecanja nafte, moderni supertankeri su opremljeni dvostrukim trupom.

Vanjske veze
------------

***Supertanker*** na Wikimedijinoj ostavi

* Google Maps Satellite Photo of a supertanker off the New York coast.
* Google Maps Satellite Photo of even bigger supertanker in Istanbul.
* Google Maps Satellite Photo of huge supertanker just off the coast of Rio de Janeiro
* Knock Nevis (Google Earth) pictures
|  |
| --- |
|  |

**Sultanat Mahra** (arapski: سلطنة المهرة في قشن و سقطرة) punim imenom **Sultanat Mahra Kišne i Sokotre** (engleski: Mahra Sultanate of Qishn and Socotra) ponekad zvan i Sultanat Mahra Gajde i Sokotre, prostirao se po historijskoj regiji Mahra i arhipelagu Sokotra u Indijskom oceanu. Vladari Mahre zvali su se *Banu Afrar* (arapski: عفرار.)

Historija sultanata
-------------------

Glavni gradovi ovog sultanata bili su Kišn u Mahri i Hadiboh na otoku Sokotra. Od 1886 godine Sultanat Mahra postao je britanski protektorat, a kasnije se pridružio Protektoratu Aden. 

Sultanat Mahra odbio se pridružiti novoosnovanoj Južnoarapskoj Federaciji 1960 godine, ali je ostao pod britanskom zaštitom kao dio Južnoarapskog Protektorata, koji je ukinut 1967 godine, a Sultanat Mahra postao dio nezavisnog Južnog Jemena koji se 1990 godine ujedinio sa Sjevernim Jemenom, - i postao Republika Jemen. 
Danas je područje bivšeg sultanata Mahra (bez Sokotre) jedna od jemenskih muhafaza Al Mahra.

Mahra je granična pokrajina sa susjednim Dhofarom u Omanu s kojim je uvijek dijelila kulturu i jezik, a vežu ih i geografske i klimatske sličnosti (monsunske kiše) za razliku od pustinjskih pokrajina kojima su okružene.

Pogledajte i ovo
----------------

* Protektorat Aden
* Kolonija Aden
* Federacija Arapskih Emirata Juga
* Južnoarapska Federacija

Vanjske poveznice
-----------------

* Zastava sultanata Mahra
* Poštanske marke sultanata Mahra
Reljef Suppiluliume II u Hattusi
**Suppiluliuma II**, sin Tudhaliye IV, bio je posljednji poznati vladar Novog Hetitskog Carstva, koji je vladao u periodu [1207. pne.]] – cca. 1178. pne. te bio suvremenik asirskog vladara Tukulti-Ninurte I. 

Poznat je po natpisima na hijeroglifskom luvijskom. Oni spominju ratove protiv bivšeg vazala Tarhuntasse i protiv Alasiye na Cipru. 

Jedan natpis je pronađen u temeljima Nisantepea u Gornjem gradu Hattuse, drugi na sjevernom dijelu Istočnog Ribnjaka, u Komori 2. 

Hetitsko kraljevstvo je uništila najzeda Morskih naroda i Kaskijaca kasnih 1170-ih pne. Prema zapisima u Ugaritu, prijetnja je nastala na zapadu, i hetitski je kralj zatražio pomoć od Ugarita.

"Neprijatelj [napreduje (?)] protiv nas i nema broja [...]. Naš broj je čist (?) [.. .] Što god je dostupno, pogledajte i pošaljite mi." (prijevod Astour (1965) 256)
Kralj Ugarita je pisao kralju Alashiye (Cipra):

"Oče, gledaj, neprijateljski brodovi su došli (ovdje); moji gradovi (?) su spaljeni, i učinili su zla djela u mojoj zemlji. Zna li moj otac da su sve moje trupe i dvokolice (?) u hetitskoj zemlji, a svi moji brodovi u zemlji Lukka?. .. Tako je zemlja prepuštena sama sebi. Neka moj otac zna: sedam brodova neprijatelja kojuii su došli su nam učinila veliku štetu." (prijev. Astour (1965) 255, citiran na hittites.info)
Nakon pada su Kaskijci vjerojatno preuzeli nadzor nad Hattijem. Sama Hattusa je bila uništena, a samo nalazište su ponovno naselili tek Frigijci izgradivši tvrđavu 500 godina kasnije.

Kunzi-Teshub, kralj Kargamisha, preuzeo je naziv "Veliki kralj", s obzirom da je bio potomak Shuppiluliume I.

Literatura
----------

* Astour, AJA 69 (1965).
* Güterbock, JNES 26 (1967), 73-81.

Vanjski linkovi
---------------

* Reign of Suppiluliuma II


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Arnuwanda III**  |  **Hetitski kralj**  | Slijedi: **nepoznato**  |

***Suppiluliuma II*** na Wikimedijinoj ostavi
Spomenik „Poziv na ustanak" ispred muzeja „4. juli"
**Dan borca** (mak. *Ден на борецот*; sl. *Dan borcev*) je bio državni praznik u Socijalističkoj Federativnoj Republici Jugoslaviji i Saveznoj Republici Jugoslaviji, koji se proslavljao 4. jula. 

Dan borca, koji je nazivan i „praznik ustanka naroda Jugoslavije", obeležavao je godišnjicu sednice Politbiroa Centralnog komiteta Komunističke partije Jugoslavije, održane 4. jula 1941. godine u Beogradu, na kojoj je donesena odluka o podizanju oružanog ustanka. Na istoj sjednici Politbiroa Centralnoga komiteta Komunističke partije Jugoslavije, održanoj u vili Vladislava S. Ribnikara, Politbiro je odlučio formirati *Glavni štab NOP-a za Srbiju*, kasnije Glavni štab NOV i PO Srbije. Kuća u kojoj je održana ova sednica je kasnije pretvorena u muzej „4. juli".

Dan borca je za državni praznik proglašen 26. aprila 1956. godine i proslavljao se svake godine u čitavoj zemlji. Posle raspada SFR Jugoslavije, postao je državni praznik Savezne Republike Jugoslavije, ali se kasnije obeležavao samo u Srbiji. Ukinut je 2001. godine odlukom Vlade Srbije. 

Praznik se i danas, nezvanično, proslavlja u organizaciji Saveza udruženja boraca narodnooslobodilačkog rata. 

Pored ovog praznika, koji se proslavljao u celoj Jugoslaviji, postojao je i praznik pod nazivom „Dan ustanka", koji se proslavljao posebno u svakoj republici određenog datuma:

* Srbija (7. jul) - oružana akcija Rađevačke partizanske čete, pod komandom Žikice Jovanovića Španca u Beloj Crkvi, kod Valjeva.

* Crna Gora (13. jul) - početak tzv. „Trinaestojulskog ustanka".

* Slovenija (22. jul) - oružana akcija Rašičke partizanske čete kod Tacena, u blizini Ljubljane.

* Bosna i Hercegovina (27. jul) - napad gerilskih odreda Bosanske krajine na Drvar, Bosansko Grahovo i Oštrelj i njihovo oslobođenje.

* Hrvatska (27. jul) - napad gerilskih odreda iz okoline Donjeg Lapca na Srb.

* Makedonija (11. oktobar) - oružana akcija Prilepskog partizanskog odreda u Prilepu.

U trenutku službenoga poziva KPJ na ustanak, oružani otpor na području Hrvatske je bio već u tijeku. Kraj Siska je osnovan Prvi sisački partizanski odred 22. lipnja 1941. godine, što se u Hrvatskoj danas obilježava kao Dan antifašističke borbe.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* **Vojna enciklopedija** (knjiga druga), Beograd 1971. godina

Izvori
------

1. ↑  Enciklopedijski članak *Srbi.* **u**: Šentija, Josip (gl. ur.), *Opća enciklopedija*, sv. 7 – (Raš-Szy), Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb, lipnja 1981. str. 615.
2. ↑  Enciklopedijski članak *Srbi.* **u**: Šentija, Josip (gl. ur.), *Opća enciklopedija*, sv. 7 – (Raš-Szy), Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb, lipnja 1981. str. 616.

Vidi još
--------

* Ustanak u Srbiji 1941.
* Dan antifašističke borbe

  



|  |  |
| --- | --- |
|  | Dani ustanka naroda Jugoslavije |
| Dan ustanka naroda Bosne i Hercegovine | Dan ustanka naroda Makedonije | Dan ustanka naroda Slovenije | Dan ustanka naroda Srbije  Dan ustanka naroda Hrvatske | Dan ustanka naroda Crne Gore i Dan borca |
Koordinate: 41° 32′ 52" SGŠ, 22° 18′ 18" IGD

**Zagorci** (mak. *Zagorci*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Zagorci u sastavu opštine Konče.

Prirodni uslovi
---------------

Zagorci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 25 kilometara jugozapadno.

Naselje Zagorci se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno u dolini reke Krive Lukavice, na približno 570 metara. Dolina je zatvorena planinama, pa se zapadno od naselja izdiže Konečka planina, ka jugu Gradeška planina, a ka istoku Smrdeš. Pored sela je Mantovo jezero.

Mesna klima je kontinentalna, sa uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Zagorci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 10 stanovnika.

Pretežno stanovništvo su etnički Makedonci.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.konce.gov.mk Zvanična stranica opštine Konče

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Konče |
| --- |
| **Konče** • 
Gabrevci • 
Garvan • 
Gornja Vraštica • 
Gornji Lipović • 
Dedino • 
Donja Vraštica • 
Donji Lipović • 
Donji Radeš • 
Zagorci • 
Lubnica • 
Negrenovci • 
Rakitec • 
Skoruša |
**Zaljev Concepción** (španjolski: *Bahía de Concepción*) je zaljev Tihog oceana u sredini Čilea u Regiji Bío Bío - Provincija Concepción.

Geografske karakteristike
-------------------------

Concepción koji ima površinu od 170 km², je odlična prirodna luka, jer ga od valova Tihog oceana štiti poluotok Tumbes i njegov prirodni nastavak otok Quiriquina na ulazu u zaljev.

Otok Quiriquina formira dva ulaza u zaljev; Boca Chica i Boca Grande. 
*Boca Chica* između otoka Quriquina i poluotoka Tumbes širok je samo 2 km, a na najužem dijelu 1.5 km sa plićacima sa strane, pa iako je dubok 15 m, prolaz velikih brodova ograničen je na samo 400 m. 
*Boca Grande* je širi ima km, dubok 35 m, što je čini pogodnim za velike brodove.

Duž zaljeva leže luke Talcahuano, Penco i Tomé a grad Concepción leži par km južnije kod ušća rijeke Biobío.

Iako je za normalnih vremena zaljev pouzdan i miran, ipak nije siguran kad se dese potresi u Vatrenom pojasu Pacifika. Zbog tog je zaljev pretrpio štete od velikih plimnih valova 1570, 1575, 1657, 1730, 1733, 1751 i cunamija 1835. Najnoviji Potres 2010 izazvao je takav cunami koji je uništio velik dio luka u zaljevu i zgrada u gradu Concepciónu.

Izvori
------

1. 1 2  Noelia Figueroa Burdiles, Damsi Figueroa Verdugo. „*Vision integrada de LA Bahía de Concepción*" (španjolski). Universidad de Concepción. Pristupljeno 15. 11. 2020.
2. ↑  „*Revista de historia (Concepción)*" (engleski). Barrio Universitario. Pristupljeno 15. 11. 2020.

Vanjske veze
------------

* *Mapa de Bahía Concepción en Región del Bio - Bio en Concepcion* (`es`)
**Dan bez kupovine** se 28. novembra svake godine neformalno obeležava u mnogim zemljama širom sveta. Obeležavanje se najčešće sastoji iz javnih akcija poklanjanja i razmene starih stvari, što se obično dešava na centralnom gradskom trgu ili u velikim gradskim parkovima. Akcija se najavljuje nekoliko dana ranije da bi ljudi bili obavešteni da ponesu stare stvari toga dana sa sobom. U nekim gradovima se akcija sastoji pretežno od protesta protiv kupovine i konzumerizma.

Organizovanjem Dana bez kupovine, aktivisti skreću pažnju javnosti na *potrebu ukidanja tržišne logike po kojoj je cilj svake aktivnosti profit* i pokušavaju da stvore alternative kapitalističkom načinu razmišljanja da "ne možeš ništa dobiti besplatno". Takođe, pokušavaju da ukinu otuđenosti života u velikom gradu i ponovo osvoje trgove i ulice kao legitimno mesto okupljanja, javnog delovanja, druženja i zabave. 

U Beogradu se Dan bez kupovine obeležava već godinama na Trgu republike, najčešće u organizaciji Stani pani kolektiva. Javnost, po pravilu, pozitivno prihvata ovakve akcije i toga dana na Trgu možete videti veliki broj ljudi najrazličitijih uzrasta i profila kako pronalaze neku sitnicu da obraduju sebe i svoje bližnje.

Vidi još
--------

* Besplatna radnja

Vanjske veze
------------

***Dan bez kupovine*** na Wikimedijinoj ostavi

* Međunarodni Dan bez kupovine Arhivirano 2006-07-12 na Wayback Machine-u
* Dan bez kupovine u UK
* Dan bez kupovine u Poljskoj Arhivirano 2006-08-25 na Wayback Machine-u
* Dan bez kupovine u Nemačkoj Arhivirano 2006-08-26 na Wayback Machine-u
* Dan bez kupovine u Beogradu Arhivirano 2007-03-12 na Wayback Machine-u
* Dan bez kupovine na sajtu Adbustersa Arhivirano 2006-08-10 na Wayback Machine-u
**Strigopidae** je porodica ptica reda papigašica. Sastoji se od dva roda, *Nestor* i *Strigops*. Rod Nestor se sastoji od kee i kake, dok se u rod Strigops svrstava kakapo. Dvije vrste koje su nastanjivale otoke Norfolk, Chatham i Phillip su sada izumrle. Moderni nazivi navedenih ptica su isti kao i maorski nazivi.

Opis
----

Kake sa Norfolka i Chathama su nedavno izumrle, a kakapo, kea i dvije podvrste kake su sve ugrožene zbog ljudskog utjecaja. Uvezene su svinje i oposumi, koji jedu jaja vrsta koje se gnijezde na tlu, a dodatno nestajanje je izazvano ubijanjem zbog hrane i zbog mišljenja da su poljoprivredni nametnici, gubitkom staništa i zbog uvezenih osa. 

Ova porodica se odvojila od drugih papiga prije oko 82 miljuna godina kada se Novi Zeland odvojio od Gondvane. Rodovi *Nestor* i *Strigops* su se odvojili jedan od drugog prije 60 do 80 milijuna godina.

Sve vrste roda *Nestor* su zdepaste građe sa kvadratastim repom. Imaju četkast vrh jezika kao loriji, zbog čega su smatrani njihovim srodnicima. Istraživanje DNK ovih ptica je dokazalo da zapravo nisu u srodstvu. U ovaj rod su svrstane četiri vrste. Kea je osjetljiva vrsta, dok su dvije podvrste kake ugrožene. 

Kakapo je jedini pripadnik roda *Strigops*. Jedini je noćni papagaj i ne može letjeti. Najteži je papagaj i jedan od najugroženijih (kritično ugrožen). Godine 2009. evidentirano je oko 250 jedinki.

Galerija
--------

* KeaKea
* Kaka sa južnog otokaKaka sa južnog otoka
* Kaka sa sjevernog otokaKaka sa sjevernog otoka
* Izumrla kaka sa otoka NorfolkIzumrla kaka sa otoka Norfolk
* KakapoKakapo

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Strigopidae** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Strigopidae** |
**Darling** je treća po veličini rijeka u Australiji duga 1 472 km, najveća pritoka Rijeke Murray sa kojom zajedno formira najveći australski riječni sistem.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Darling* se formira spojem rijeka Barwon i Culgoa kod mjesta Brewarrina na sjeveroistoku Novog Južnog Walesa, odatle teče u smjeru jugozapada do svog ušća u rijeku Murray kod gradića Wentworth. Ako se uračuna duljina *Darlingovih* sastavnica koje izviru u Velikom razvodnom masivu na granici Novog Južnog Walesa i Queenslanda, - tad je *Darling* najveća australska rijeka duga 2 739 km. 

U prošlosti je rijeka često presušivala, pa je zbog tog izgrađeno nekoliko akomulacionih jezera do kraja 1960-ih, koje osiguravaju njen stalni protok.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Darling River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 15. 10. 2012.

Vanjske veze
------------

* *Darling River* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
*Za ostale upotrebe, v. Sve će to narod pozlatiti (razvrstavanje).*
**Sve će to narod pozlatiti** je psihološka pripovjetka srpskog književnika i lekara Laze Lazarevića napisana 1881. godine. Pripovjetka je objavljena naredne godine u *Otadžbini*. Po mišljenju Milana Kašanina, istoričara književnosti, *Sve će to narod pozlatiti* je jedna od najistinitijih i najsavršenijih priča i prelazi okvire srpske književnosti.

Radnja
------

Tema pripovjetke je težak položaj ratnih invalida i nehuman odnos tadašnje srpske države prema njima. Laza Lazarević je ispričao tragičnu priču o Blagoju i njegovom sinu koji je u ratu sa Turcima 1870-ih ostao bez noge. Pošto država nije vodila računa o ratnim invalidima, oni su često bili, nakon povratka sa bojišta, prinuđeni da prose, da bi preživjeli. Sam naslov pripovjetke je tragično metaforičan i rečenica je kojom Blagoje pokušava da utješi sina bez noge i samog sebe.

### Lica

* Kazandžija Blagoje
* Kapetan Tanasije Jelačić
* Blagojev sin

Literatura
----------

* Lazarević, L.(2007):*Sve će to narod pozlatiti*. Beograd: Narodna biblioteka Srbije

Ekranizacije
------------

Priča je ekranizovana dva tri - kao istoimena TV-drama 1968. i 1971. godine te kao istoimeni TV-film 1995. godine.

Izvori
------

* Pripovetke Laze Lazarevića
* Sve će to narod pozlatiti: *„Pripovetke"* na Antologiji srpske književnosti (.docx format)
**Diahói** (Odiahuibe, Diahui, Jahoi, Diarroi, Djarroi, Diahoi). Ponekad ih nazivaju i Parintintin, no to je jedna druga skupina Kawahiba), jedna, gotovo nestala skupina Tupi-Kawahiba sa rijeke Rio Marmelos u brazilskoj državi Amazonas. Njihovo brojno stanje iznosi svega 17 na rezervatu Terra Indígena Diahui, na području općine Humaitá ; 88 (Funasa - 2006). Sami sebe, kao i još cijeli niz srodnih skupina, nazivaju Kawahibima. Od njihovih brojnih naziva Diahói su nazivani i Odjahub, Diahói, Odiarhúebe, Odiahub, Odiahuebs, Odiahuebe, Diarrús, Odiahuve, Odyahuibé, Diahus, Diarrhus, Odayahuibe, Diarrói, Odiahueba, Odyahuibó, Odiahúbes, Diarroi, Diahub, Jahoi, Odiahuibe, jahui, Diaói, Odiabuibé i Diarru.

Njihov najznačajniji festival je Mboatava.

Izvori
------

1. ↑  Cimi
2. ↑  Jiahui

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

| p • r • uTupí-Guaraní: Kawahib |
| --- |
|  |
| Amundáwa • Apairandé • Apiaká • Boca Negra • Diahói • Ipotuát • Júma • Jupaú • Jurureí • Mialat • Morerebi • Parakuara • Paranawát • Parintintín • Pawaté • Takwatíp • Tukumanféd • Tenharim • Uru-Eu-Wau-Wau • Wiraféd • Yabutiféd |

 |
*Za ostale upotrebe, v. Samokov (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 39′ 45" SGŠ, 21° 10′ 23" IGD

**Samokov** (mak. *Самоков*) je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Samokov pripada opštini Makedonski Brod.

Samokov je do 2004. godine bio sedište istoimene opštine, koja je potom ukinuta i priključena opštini Makedonski Brod. Samokov je najvažnije naselje severne polovine opštine.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Samokov je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od sedišta opštine, gradića Makedonski Brod, naselje je udaljeno 38 km severno.

**Reljef**: Naselje Samokov se nalazi u oblasti Poreče, koja obuhvata središnji deo slika reke Treske. Dato područje je izrazito planinsko. Naselje je položeno na visovima iznad leve obale reke Treske, u najužem delu toka, u okviru Porečke klisure. Zapadno od naselja uzdiže se glavno bilo Suve gore. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Početkom 20. veka, kao i Poreče, stanovništvo Samokova je bilo naklonjeno srpskoj narodnoj zamisli, pa se mesno stanovništvo u izjašnjavalo Srbima.

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Samokov je imao 388 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100% prema poslednjem popisu).

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Zbirka slika
------------

* Naseljski trg sa Crkvom Svetog IlijeNaseljski trg sa Crkvom Svetog Ilije
* Samokov, crkveni toranjSamokov, crkveni toranj
* Središnji deo SamokovaSredišnji deo Samokova
* Predeo oko SamokovaPredeo oko Samokova

Vidi još
--------

* Poreče
* Opština Makedonski Brod

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Samokov (Makedonija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.mbrod.gov.mk Zvanična stranica opštine Makedonski Brod
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

  

  


| p • r • uNaselja opštine Makedonski Brod |
| --- |
| **Makedonski Brod** • 
Belica •
Benče •
Bitovo •
Blizansko •
Breznica •
Brest •
Vir •
Volče •
Gornje Botušje •
Gornje Krušje •
Gornji Manastirec •
Grešnica •
Devič •
Donje Botušje •
Donje Krušje •
Donji Manastirec •
Dragov Dol •
Drenovo •
Zagrad •
Zvečan •
Zdunje •
Zrkle •
Ižište •
Inče •
Kaluđerec •
Kovač •
Kovče •
Kosovo •
Krapa •
Latovo •
Lokvica •
Lupšte •
Mogilec •
Modrište •
Oreovec •
Ramne •
Rasteš •
Rusjaci •
Samokov •
Slansko •
Slatina •
Staro Selo •
Suvodol •
Sušica •
Taževo •
Tomino Selo •
Topolnica •
Trebino •
Trebovlje •
Crešnjevo |  |
**Deset podvornika** (također poznati i kao **Deset eunuha**) (tradicionalni kineski: 十常侍, pinyin: shí chángshì) je naziv za grupu eunuha na dvoru dinastije Han koji su u drugoj polovici 2. vijeka postala najmoćnija klika u Kini. Prije svega su poznati po ulozi koju imaju u historijskom romanu *Romansa Tri kraljevstva* gdje se navode sljedeća imena:
Zhang Rang, Zhao Zhong, Feng Xu, Duan Gui, Cao Jie, Hou Lan, Jian Shuo, Cheng Kuang, Xia Yun, Guo Sheng.

Deset podvornika je steklo ogromnu moć i uticaj za vrijeme vladavine cara Linga, ali je isto tako bilo zaslužno za širenje korupcije na carskom dvoru. Njihov položaj je bio neprikosnoven sve dok 184. nije izbio ustanak Žutih turbana. Carska vlast je u svrhu njegovog gušenja bila prisiljena mobilizirati značajne vojne snage, a što je He Jin, vrhovni vojni komandant i brat carice He nastojao iskoristiti kako bi slomio njihovu svemoć. Prilika za to se ukazala nakon careve smrti 189. kada je He Jin zajedno sa svojom sestrom postao regent. Eunusi na čelu sa Zhang Rangom su, pak, čuli za njegove planove da se likvidiraju vodeći eunusi, pa su, u nastojanju da to spriječe, na prevaru ubili He Jina. Taj je čin, međutim, izazvao masovno krvoproliće, odnosno pobunu trupa u carskoj prijestolnici Luoyang koji su masakrirali svi eunuhe. Preživjeli Podvornici su, pak, neko vrijeme preživjeli otevši malodobnog cara Shaoa i uzevši ga kao taoca, ali su ubrzo opkoljeni od carskih trupa te izvršili samoubistvo. Car je vraćen u palaču, ali je carska uprava desetkovana i bačena u metež, što je postepeno dovelo do kraja dinastije Han.

Izvori
------

* Sanguozhi biography of Yuan Shao Arhivirano 2010-12-17 na Wayback Machine-u
* Sanguozhi biography of Yuan Shao
* *Xu Han shu* [‘Epilogue of Han’]

Izvori
------

1. ↑  Luo Guanzhong, *Three Kingdoms: A Historical Novel: Volume I*, translated by Moss Roberts. chapter 1, page 3. Foreign Languages Press. Tenth Printing 2007. First Edition 1995. Beijing, China 1995. ISBN 978-7-119-00590-4
Starinski samohodni cirkular - Deutz-Motor-Bandsäge 1911 r

Muzejski primjerak - Samohodni cirkular "Lanz" iz 1922. godine, izložen u Sinsheim Auto & Technik Museum. Proizveo ga je Heinrich Lanz, njemački proizvođač poljoprivrednih strojeva, vučnih motora i stacionarnih parnih lokomotiva
**Samohodni cirkular** je vozilo opremljeno tračnom ili kružnom pilom, koje se koristi u drvnoj industriji i namjenjeno je za rezanje krupnijih trupaca, na manje cjepanice prikladne za peći na drva. Upotrebljava se najviše u jesen ili početkom zime, kada je najveća potražnja za ogrijevnim drvetom. Ova vozila koriste uglavnom dizelske motore raznih proizvođača, najčešće "Aran" i "Lombardini". Samohodni cirkular je takođe poznat i po pučkim nazivima njemačkog porijekla - "banzek", "banseg" ili "bancek". 

Prvi samohodni cirkular napravio je Nijemac Josef Kimmel, 1911. godine u *Kamp-Bornhofenu* [*mrtav link*]. Pokretao ga je Deutzov motor snage 8 kW (11 KS). Na zapadu je bio u čestoj upotrebi među trgovcima drvetom sve do 1960-ih godina, a u istočnoj Evropi ga se i danas često može vidjeti tokom kasne jeseni i početkom zime. Pilari na Balkanu ponekad koriste i cirkulare svojeručne izrade.
**Tihany** je naselje na jugozapadu Mađarske od 1,369 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Veszprém.

Geografske karakteristike
-------------------------

Tihany leži na sjevernoj obali Jezera Balaton, na najvećem istoimenom poluotoku tog jezera, udaljen desetak km južno od Veszpréma.

Poluotok je geološki vrlo interesantan i neobičan, zbog davno ugasle vulkanske aktivnosti - ima dva manja jezera *Belsõ-tó* i *Külsõ-tó* koja imaju višu razinu vode, od Jezera Balaton u kom leže.

Pored toga po poluotoku ima i puno termalnih izvora i gejzira, od kojih je najpoznatiji - Aranyház (Zlatna kuća).

Historija
---------

Za rimskih vremena na poluotoku se nalazila njihova utvrda.

Selo Tihany izraslo je u srednjem vijeku, nakon što je kralj Andrija I upravo tu 1055. podigao kraljevsku grobnicu i izradio benediktinsku opatiju.

Tokom 16 - 17. vijeka, u vrijeme osmanske invazije samostan je pretvoren u utvrdu, koju su Osmanlije razorile. Opatija je ponovno podignuta u 18. vijeku, i odtad je simbol poluotoka.

Danas je Tihany poznat kao mjesto s najvećim BDP-om u Mađarskoj, zbog izuzetno visokih cijena nekretnina i brzo rastućeg turizma.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka, Deidesheim
* Njemačka, Bad Klosterlausnitz
* Francuska, Saint-Florent-le-Vieil
* Rumunjska, Odorheiu Secuiesc

Galerija slika
--------------

* Opatija TihanyOpatija Tihany
* Mjesto i jezeroMjesto i jezero
* Plaža SajkodiPlaža Sajkodi
* Opatija TihanyOpatija Tihany

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Veszprém" (engleski). City population. Pristupljeno 01. 05. 2016.
2. 1 2 3 4 5  „*History of Tihany*" (engleski). Tihany. Pristupljeno 01. 05. 2016.

Vanjske veze
------------

***Tihany*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Tihanya* (`hu`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Snežana Čongradin** (Kikinda, 25. januara 1978.), srpska je novinarka i kolumnistica, jedno od najznačajnih imena štampanog novinarstva u Srbiji.

Biografija
----------

Snežana Čongradin je rođena 1978. godine u Kikindi. U rodnom gradu je završila osnovnu i gimnaziju. Diplomirala na 2002. godine na Filozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu, na odseku filozofija. 

Od 2003. godine radi kao novinarka u dnevnom listu Danas. Godine 2016. je postala kolumnistica ovog lista, čija kolumna pod nazivom Beli listić izlazi svakog četvrtka. Iako nije menjala mesto zaposlenja, tokom radnog vijeka sarađivala je sa brojnim drugim medijima u Srbiji i regionu. Neki od njih su: Peščanik, Al Jazeera Balkans i Karakter. 

Kao novinarka, vrlo brzo se našla pod pritiskom i kritikama tadašnje vlasti, jer je pokretala i pisala o temama koje su sve vlasti nakon 2000. godine, uprkos padu režima Slobodana Miloševića, izbegavale ili pravile direktne kompromise sa ratnim huškačima i zločincima, a tiču se odgovornosti Srbije za ratove, ratne zločine, genocid i etnička čišćenja. Osim pritisaka sa vrha, suočavala se sa problemima i u svojoj okolini u naporima da te teme plasira i učini značajnim za javni interes. 

Pretnje smrću, proterivanjem iz države, seksualnim nasiljem, od strane običnih ljudi, bez funkcija i odgovornosti, vrlo brzo su počele da pristižu, tako da istorija takve vrste odnosa prema predmetu istraživanja i pisanja traje gotovo od samog početka bavljenja novinarstvom. Najdrastičniji primer su pretnje smrću i robijom koje joj je uputio Vojislav Šešelj u julu 2019. godine. Šešelj joj je i drugi put pretio na Pink 2020. godine, kada je tvrdio da bi ju trebalo uhapsiti. Jula 2022. godine Vojislav Šešelj joj je posvetio knjigu Mungos iz peščare Snežana Čongradin. Knjiga je objavljena u izdavačkoj kući Srpske radikalne stranke − Velika Srbija. Okarakterisana je kao još jedan napad na ličnost Snežane Čongradin.

Uprkos gomilanju pretnji tokom niza godina, prvi put je prijavila tužilaštvu menadžera u Fudbalskom savezu Srbije koji joj je prijetio preko društvene mreže Facebook, početkom studenog 2021. godine. Krajem istog mjeseca, na protestu koji je organizovan kod Doma omladine u Beogradu zbog grafita Ratku Mladiću, jedna muškarac, koji je bio pripadnik Levijatana, fizički ju je napadao. Udario ju je rukom, ali je brzom intervencijom pripadnika policije u civilu priveden. Pokret Ne davimo Beograd i Demokratska stranka osudili su napad na novinarku.

Takođe, posebna vrsta pretnji nasiljem i ugrožavanjem odnosile su se na činjenicu da je žena, pa se nalazila među njih nekoliko koje javno proganjao i omalovažavao bivši profesor Fakulteta za medije i komunikacije u Beogradu, Zoran Ćirjaković. Nakon reakcije javnosti, ovaj profesor je udaljen sa fakulteta, 2019. godine.

Živi u Beogradu.

Priznanja
---------

* Nagrada za borbu protiv diskriminacije (2011)
* Nagrada Nikola Burzan (2016)
* Nagrada BeFem (2020)
* Novinarka zaslužna za afirmaciju kritičke misli (2020)
* Nagrada Kuće ljudskih prava i demokratije (2021)
* Nagrada Dušan Bogavac (2022)

Spoljašnje veze
---------------

* Snežana Čongradin
**Tihon** (svetovno *Tihomir Radovanović*; Mali Požarevac, 8. jul 1891 — Beograd, 8. februar 1951) je bio episkop zahumsko-hercegovački od 1934. do 1939. godine.

Biografija
----------

Rođen je 1891. u Malom Požarevcu od oca Dimitrija i majke Darinke i dobio ime Tihomir. Po završenoj osnovnoj školi istovremeno je pohađao gimnaziju i devetorazrednu Bogosloviju Svetog Save u Beogradu. Posle toga bio je izvesno vreme učitelj u selu Drlupa. Rukopoložen je u čin đakona 1913. godine od strane mitropolita Srbije Dimitrija i postavljen za parohijskog đakona pri Staroj crkvi u Kragujevcu.

U Prvom svetskom ratu je bio bolničar, odveden je u ropstvo u Hajnrihgrin. Nakon rata otišao je na studije na Bogoslovski fakultet u Atini (1918-1921), gde je diplomirao, a potom 1922. i doktorirao sa temom *„Evolucija mesijanske ideje u Starom zavetu"*. Doktorsku disertaciju je izradio tokom postdiplomskih studija u Lajpcigu.

Kada se vratio iz Atine postavljen je za suplenta Prve muške gimnazije u Beogradu. Izabran je potom 1924. godine za docenta na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu. Na toj dužnosti je ostao sve do 1930. godine kada je postavljen za sekretara Svetog arhijerejskog sinoda vršeći do 1932. i dužnost honorarnog profesora na katedri za Sveto pismo Starog zaveta.

Izabran je 1932. godine za vikarnog episkopa sremskog i hirotonisan 21. novembra 1932. u Sabornoj crkvi u Beogradu. Izabran je 1934. godine za episkopa zahumsko-hercegovačkog. Na ovoj dužnosti je ostao do 1939. kada je zbog bolesti po sopstvenoj molbi penzionisan.

Umro je 8. februara 1951. u Beogradu i sahranjen pored hrama Pokrova presvete Bogorodice u Beogradu.

Dela
----

* *Uvod u starozavetne proroke*
* *Istorija prevoda Starog zaveta* (COBISS)
* *Palestinski kanon Starog zaveta* (COBISS)
* *Biblijska povesnica (Stari i Novi zavet) za učenike-ce I razreda srednjih škola* (COBISS)

Literatura
----------

* Sava Vuković: „Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka", Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996. godine; tekst „Dr Tihon (Radovanović) episkop zahumsko-hercegovački 1934-1939", strane 493-494. (COBISS)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Irinej Đorđević** | **vikarni episkop sremski1932 — 1934.** | Nasljednik:**Sava Gornjokarlovački** |