recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Papa Inoćentije III** (*Innocent* - Nevini; rođen kao *Lotario de' Conti di Segni*; 1161-1216) je bio rimski papa, koji je pokrenuo katarski krstaški rat protiv albižana u južnoj Francuskoj (1209 - 1229); ozvaničio Inkviziciju (1215); prvi počeo prodaju indulgencija i prvi proglasio načelo da su pape božji namesnici na zemlji.

Život
-----

Rođen je 1161, a preminuo 16. juna 1216 u Peruđi, Italija.

Lotario 1181. godine dolazi u Rim, gde je obavljao razne poverljive crkvene dužnosti. Za papu je izabran 1198. Proglašava supremaciju duhovne nad svjetovnom vlašću. 

Godine 1202. u buli "Venerabilem" meša se u izbor cara između pretendenata Filipa Švapskog i Otona. Pokreće IV krstaški rat u kome 24. novembra 1202. teško strada Zadar. Papa Inoćentije III 11. oktobra 1202. od ugarskog kralja Emerika traži da očisti zemlju Bosnu od jeretika (patarena). U uspeh Inoćentija III na Balkanu spada i Bilinopoljska izjava i odricanje bana Kulina od jeresi 1203. godine. Papa Inoćentije III svedoči pad Vizantije 1204. godine i osnivanje Latinskog carstva.

Spaljivanje valdežana u Tuluzu.
Na zapadu Evrope se širio pokret siromašnih hrišćana, poznati kao valdenzi ili »Lionski siromasi«, koje je katolička crkva proglasila jereticima. Obzirom da njihovi uspesi dobijaju za crkvu opasan karakter, Inoćentije III stupa s njima u pregovore. Priznavši im neke osobenosti u obredima i načinu života, pošlo mu je za rukom da odvoji od valdenza one elemente koji se još nisu konačno odvojili od katoličke crkve. Tako je nastala zasebna grupa takozvanih katoličkih siromaha. Valdežani koji su ostali nepokorni su surovo kažnjavani masovnim spaljivanjima na gradskim trgovima.

Godine 1209. Inocent III donosi početnu regulu reda sv. Franje u kojoj isticanjem jevanđeoskog siromaštva nastoji preduprediti propagandu katara protiv bogastva crkve. Takođe potvrđuje red svetog Domenika, namenjen obraćanju jeretika rečju, inkvizicijom i lomačom. Zagovara katarski krstaški rat u Južnoj Francuskoj koji pustoši cvetajuću zemlju od 1209. do 1229. godine. Krunu njegovih napora predstavlja IV Lateranski sabor (koncil) koji 1215. legalizuje nove redove i inkviziciju. I Bugarska i Srbija se okreću od slabe Vizantije prema papi Inoćentiju III. Tu orjentaciju kasnije neko vreme sledi Nemanjin sin Stevan Prvovenčani, koji od pape Honorija III dobija kraljevsku krunu. 

Gotovo slep, Inoćentije III umire 1216. godine.

Izvori
------

1. ↑  Pope Innocent III
2. 1 2  ЦРКВА И ЈЕРЕСИ ОД XI ДО XIV ВЕКА
3. ↑  Josip Vrandečić, Crkva bosanska i Crkva dalmatinska: Srednjovjekovna hereza u Dalmaciji

Vidi još
--------

***Inocent III*** na Wikimedijinoj ostavi

* Katari
* Valdenzi
* Krstaški ratovi
* Inkvizicija
**Ivana Fišer** (Zagreb, 13. 6. 1905 - Zagreb, 7. 9. 1967), jugoslavenska dirigentica.

Biografija
----------

Ivana Fišer je rođena i odrasla u Zagrebu, u židovskoj obitelji arhitekta Ignjata Fischera. Prva je hrvatska dirigentica i operna šaptačica. Ivana je učila violinu u zagrebačkoj srednjoj muzičkoj školi, te je potom studirala dirigiranje na Muzičkoj akademiji Sveučilišta u Zagrebu pod dirigentom i profesrom Franom Lhotkom. Usavršila se 1932 godine na dirigentskom tečaju Mozarteuma u Salzburgu. Od 1931 do 1934 bila je violinistica u Društvenom orkestru Hrvatskog glazbenog zavoda u Zagrebu. 1933 je debitirala ravnajući koncertom Zagrebačke filharmonije, te izvedbom Mozartove opere Bastien i Bastienna u zagrebačkoj Operi. Nastupala je u Zagrebu i Osijeku do 1941, od 1939 do 1941 vodila je komorni orkestar zagrebačkog Crvenog križa. Od 1947 do 1965 godine Ivana je bila operna šaptačica u Hrvatskom narodnom kazalištu u Zagrebu. Ivana Fišer je umrla u Zagrebu, 7. 9. 1967 godine, te je sahranjena u obiteljskoj grobnici na zagrebačkom groblju Mirogoju.

Literatura
----------

* Snješka Knežević, Aleksander Laslo (2011). *Židovski Zagreb*, Zagreb: AGM, Židovska općina Zagreb. ISBN 978-953-174-393-8
* Macan, Trpimir (1998). *Hrvatski biografski leksikon, 4. svezak: E - Gm*, Zagreb: Leksikografskog zavoda Miroslav Krleža. ISBN 953-6036-19-3
* Bagarić, Marina (2011). *Arhitekt Ignjat Fischer*, Zagreb: Meandarmedia. ISBN 978-953-735-576-0
**John "Jack" Patrick Metcalfe** (Bellingen, 3. veljače 1912. - Tura Beach, 16. siječnja 1994.) je bio australski atletičar, najpoznatiji po nastupima u troskoku, mada se natjecao i u skoku u dalj i bacanju koplja.

Metcalfe je rođen u Bellingenu, ali se školovao u Sydneyju. Svoj prvi nastup na velikom međunarodnom natjecanju imao je na Igrama Commonwealtha 1934. u Londonu. Tamo je osvojio zlato u troskoku i broncu u skoku u dalj, dok je u skoku u vis osvojio četvrto mjesto. Sljedeće godine, na natjecanju u Sydneyju, Metcalfe je s preskočenih 15.78 metara postavio novi svjetski rekord u troskoku.

Sljedeći veliki nastup Metcalfe ima na Olimpijadi 1936. godine u Berlinu gdje osvaja broncu u troskoku. Osvajač zlatne medalje, Japanac Naoto Tajima, oborio je Metcalfeov rekord na tim igrama, skočivši točno 16 metara. Kasnije se otkrilo kako je Metcalfe, koji je bio bez trenera, pomagao i trenirao s japanskim atletičarima tokom Igara na što su se Nijemci žalili, ali bez uspjeha. Metcalfe je sudjelovao i u skoku u vis, ali je osvojio tek 12. mjesto. Metcalfe je ušao u povijest kao jedini Australac s osvojenom medaljom na berlinskoj Olimpijadi.

Svoj posljednji međunarodni nastup imao je na Igrama Commonwealtha 1938. u Sydneyju, gdje je uspješno obranio zlato u troskoku. Osvojio je i broncu u bacanju koplja, dok je u skoku dalj bio peti, a u skoku u vis sedmi.

Jack Metcalfe je umro 16. siječnja 1994. godine.
**Jelena Genčić** (Beograd, 9. oktobar 1936 — Beograd, 1. jun 2013) bila je jugoslovenska i srpska rukometašica, teniserka i teniski trener.

Karijera
--------

Posle povlačenja iz sporta sredinom sedamdesetih godina 20. veka počela je karijeru kao teniski trener, gde je imala dosta uspeha u otkrivanju i podučavanju budućih velikih šampiona Novaka Đokovića, Monike Seleš i Gorana Ivaniševića.

Rođena je kao jedna od sedmoro dece. Otac Jovan i majka Hermina su iz ugledne srpske porodice. Njen deda Lazar Genčić studirao je medicinu u Beču, pre povratka u Srbiju i postao prvi hirurg u zemlji. Posle izbijanja Prvog svetskog rata, uzeo je aktivnu ulogu u srpskoj vojsci, preživeo je iscrpljujući konflikt sa činom generala. Brat njenog dede je Đorđe Genčić koji je obavljao funkciju ministra unutrašnjih poslova u vladi Nikole Pašića.

Vidi još
--------

* Ženska teniska reprezentacija Srbije

Spoljašnje veze
---------------

* Puls:U ogledalu vremena- Jelena Genčić Arhivirano 2013-04-16 na Archive.is-u
* Tenis ni lep ni lak sprot - intervju („Politika", 10. oktobar 2010)
* Susret sa Novakom Đokovićem („Alo", 30. novembar 2011) Arhivirano 2012-01-26 na Wayback Machine-u
**James M. ``Jim`` Kelly** (5 Maj 1946 – 29 Juni 2013) bio je američki glumac, atletičar i profesionalni igrač tenisa.

### Rani život

Počeo je svoju sportsku karijeru u srednjoj školi, kao fudbaler, kasnije košarkas i trkač. Školovanje je zavrsion na University of Louisville i poceo da trenira Shorin-ryu karate. Uskoro je položio za crni pojas pod nadzorom Shihan Gordon Doversola. 1971. godine nastupio je na International Middleweight Karate Championship na kojem je nastupio, a zatim je otvorio svoju vlastitu skolu borilackih vjestina u Los Angelesu.

### Filmska karijera

Sa svojom afro frizurom I izuzetno orginalnim stilom on je veoma brzo postao filmska zvijezda. Prvi put se pojavio u Blaxploitation filmu Melinda iz 1972, a zatim u filmu Enter the Dragon iz 1973. zajedno sa Bruce Leeom. Svoju karijeru je nastavio sa filmom Black Belt Jones iz 1974. u kojem je imao glavnu ulogu. Njegov sljedeci poznatiji film bio je Black Samurai iz 1977 .Nakon 1970-ih on se sve rjeđe pojavljivao, pa je tako svoju najbolju ulogu u 1980-tim dobio u filmu One Down,Two To Go I nakon tog filma se rijetko pojavljivao.

### Smrt

Umro je 29 Juna 2013 u svojoj kuci u San Diegu, Kalifornija od posledica rak-a.

Filmografija
------------

### *Film*

* *Melinda* (1972)
* *Enter the Dragon* (1973)
* *Black Belt Jones* (1974)
* *Three the Hard Way* (1974)
* *Golden Needles* (1974)
* *Take A Hard Ride* (1975)
* *Hot Potato* (1976)
* *Black Samurai* (1977)
* *The Tattoo Connection* (a.k.a - E yu tou hei sha xing, Black Belt Jones 2) (1978)
* *Death Dimension* (1978)
* *The Amazing Mr. No Legs* (1981)
* *One Down, Two To Go* (1982)
* *Stranglehold* (1994)
* *Undercover Brother* (2002, izbačene scene, naknadno na DVD-izdanju)

### *Televizija*

* *Highway To Heaven* (1985/1986) (2 epizode)

Eksterni linkovi
----------------

* Jim Kelly na sajtu IMDb
* Jim Kelly na Allmovieu
**Johann Voldemar Jannsen** (Vändra, 16. svibnja 1819. – Tartu, 13. srpnja 1890.), estonski pjesnik, novinar i publicist koji je imao značajnu ulogu u periodu Estonskog narodnog preporoda. Jannsen je većinom djelovao na području Livonije, tadašnje regije Ruskog Carstva. 

Iako je isprva bio djelatnik crkve, od 1844. godine bavi se učiteljskim poslom, prvo u rodnoj Vändri, a onda i u Pärnuu. Spisateljskim radom počeo se baviti u tom periodu, prevodeći duhovnu poeziju na estonski jezik, da bi kasnije počeo pisati i vlastite pjesme. Njegova tri kapitalna djela sadrže ukupno 1,003 pjesme i danas predstavljaju jedan od najvažnijih izvora duhovne književnosti na estonskom jeziku. Uz to, objavio je i zbirku svjetovne poezije pod naslovom *Eesti Laulik* (srpskohrvatski: *Estonska pjesmarica*). Njegovo globalno najpoznatije djelo je domoljubna pjesma "Mu isamaa, mu õnn ja rõõm", koja će kasnije postati estonska himna.

Godine 1857. u jeku narodnog preporoda, Jannsen je pokrenuo novine *Perno Postimees ehk Näddalileht*, čiji je publicist i glavni urednik bio do 1863. godine. Iako će ove novine kasnije postati današnje regionalne novine *Pärnu Postimees*, iz njih će 1891. godine proizaći prve dnevne novine u Estoniji, *Postimees*, koje su imale iznimnu ulogu u buđenju estonske nacionalne svijesti u jeku narodnog preporoda. Godine 1863. preselio se u Tartu, gdje je izdavao novine *Eesti Postimees*. 

Dvije godine kasnije, u Tartuu je osnovao teatar Vanemuine, prvi teatar koji je izvodio djela na estonskom jeziku. Godine 1869. imao je značajnu ulogu u pokretanju Estonskog festivala pjesama, koji se neprekinuto održava svake godine od 1869. godine. 

Preminuo je 1890. godine u Tartuu. Njegova je kćerka pjesnikinja Lydia Koidula. 

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 34574621
* LCCN: no93009226
* ISNI: 0000 0000 4083 7930
* GND: 124112021
* SUDOC: 034936211
* BNF: cb12563591s (podaci)
* MusicBrainz: daa18852-fb7c-4371-9560-995e246cfc49

 |
**Josip Papić** (rođen: ***Josip Papo***) (Beograd, 24. 4. 1881 – Beč, 31. 12. 1927), jugoslavenski glumac.

Biografija
----------

Josip Papić je rođen 24. 4. 1881 u Beogradu za vrijeme Kneževine Srbije. Nakon iskustava u putujućim družinama i kazalištima u Zaječaru, Beogradu, Šapcu, Sarajevu i Osijeku, 1909 je postao članom Hrvatskog narodnog kazališta (HNK) u Zagrebu. Odlikovao se realističnim pristupom oblikovanju uloge. Podjednako uvjerljiv je bio u ulogama negativaca (*Franjo Moor u Razbojnicima; Klaudije u Hamletu, Jago u Othellu i Rikard III.; Nepoznati u Michelangelu Bounarrotiju; Brat u Objavljenju*) i komičnih junaka (*Osip u Revizoru; David Štrbac u Jazavcu pred sudom; Čovek s nogom u Putu oko sveta*). Glumio je u djelima hrvatskih klasika starije i novije književnosti (*Divjak u Dubravki; Svevlad u Teuti; Vučina; Kristijan u Golgoti*), ruskih klasika (*Kočkarev u Ženidbi; Lopahin u Višnjiku*) te nordijskih autora (*Jean u Gospođici Juliji; Ulfheim u Kad mi mrtvi ustajemo i Engstrand u Sablastima*), a jedna od Josipovih najvećih uloga bio je Kir Janja. Umro je u Beču 31. 12. 1927 godine. Tijelo Josipa Papića je prebačeno u Zagreb, te je pokopan na židovskom dijelu groblja Mirogoj. Josipu u čast je u proljeće 1938 otkriveno, u zagrebačkom HNK-a, poprsje. O njemu je tada s mnogo simpatija govorio tadašnji direktor Drame HNK-a, Dubravko Dujšin.

Literatura
----------

* Goldstein, Ivo (2005). *Židovi u Zagrebu 1918 - 1941.*, Zagreb: Novi Liber. ISBN 953-6045-23-0
**Dr. fra Jure Radić** (Baška Voda, 28. studenog 1920. - Split, 25. srpnja 1990.), biolog, svećenik, franjevac, malakolog.

Rođen je u Baškoj Vodi 28. studenog 1920. godine, zaređen je za svećenika 1943. u Makarskoj. Na Katolički bogoslovni fakultet u Zagrebu branio je disertaciju o liturgijskoj obnovi u Hrvatskoj. Bio je kratko župnikom u nekoliko župa, a najveći dio života proveo je kao odgajatelj na Visovcu, u Makarskoj te u Zagrebu, i profesor sjemeništaraca i bogoslova. Bio je gvardijan i rektor Franjevačke visoke Bogoslovije u Makarskoj. Osnovao je i vodio Malakološki muzej i Institut Planina i mora u Makarskoj. Uređivao je i brojne časopise. Umro je iznenada u Splitu. Pokopan je u Makarskoj, a sprovodne obrede uz koncelebraciju dvojice biskupa i 150 svećenika vodio je msgr. Ante Jurić.

Najslužniji je za osnivanje Parka prirode Biokovo. Svjetski je priznati stručnjak iz područja malakologije, botanike i ekologije. Utemeljitelj je Biokovskog botaničkog vrta Kotišina u Makarskoj. Pokretač je znanstvenih skupova i znanstvenog zbornika "Acta Biokovica" o prirodi Biokova. Surađivao je u mnogim prirodoslovnim znanstvenim časopisima i edicijama gdje je dao znatan broj znanstvenih radova.

Izvori
------

1. ↑   Arhivirano 2013-10-17 na Wayback Machine-u Preuzeto 17. listopada 2013.
*Za ostale upotrebe, v. Ljubomir Tadić (razvrstavanje).*

**Ljubomir Tadić** (Smriječno, 14. maj 1925 — Beograd, 31. decembar 2013) bio je profesor filozofije, akademik i član SANU.

Biografija
----------

Rođen je 14. maja 1925. godine u selu Smriječno, kod Plužina u Crnoj Gori. Njegov otac Pavle bio je poručnik crnogorske vojske.

Osnovnu školu je završio u rodnom mestu. Pošto je u međuvremenu izbio Drugi svetski rat, prekinuo je školovanje i 1941. sa 16 godina otišao u partizane. Nosilac Partizanske spomenice 1941. Tokom rata više članova njegove porodice je ubijeno.

Gimnaziju je završio u Sarajevu 1946. godine, a pravo je studirao u Sarajevu i Beogradu. Diplomirao je 1952, a doktorirao 1959. godine.

Karijeru je počeo 1954. godine kao asistent na Pravnom fakultetu u Sarajevu, a ubrzo je postao i vanredni profesor. Godine 1962. postao je viši savetnik i Institutu društvenih nauka u Beogradu.

Godine 1968. bio je jedan od predvodnika studentskog protesta, a 1974. je zbog „nepodobnosti" udaljen sa fakulteta.Jedan od osnivača Instituta za filozofiju i društvenu teoriju Univerziteta u Beogradu.

Od 1985. je bio dopisni, a od 1994. redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti. Uz dr Dragoljuba Mićunovića jedan je od visokih intelektualaca koji su učestvovali u obnovi Demokratske stranke u decembru 1989. godine.

Ljubomir Tadić je bio član Senata Republike Srpske od 1996. godine.

Aktivno se zalagao za očuvanje državnog zajedništva Srbije i Crne Gore u okviru nekadašnje Savezne Republike Jugoslavije (1992-2003), a potom i u okviru Državne zajednice Srbije i Crne Gore (2003-2006). Početkom 2001. godine, izabran je za predsednika *Odbora za odbranu jednakih prava državljana Crne Gore*, a početkom 2005. godine postao je predsednik ogranka *Pokreta za evropsku državnu zajednicu Srbije i Crne Gore* u Srbiji.

Godine 2006. izdao je prvi od šest tomova svoje knjige *„Filozofija prava"*.

Umro je u Beogradu u noći 30/31. decembra 2013. godine. Sahranjen je 4. januara 2014. na Novom groblju u Beogradu.

Ljubomir Tadić je imao ćerku Vjeru i sina Borisa Tadića, bivšeg predsednika Srbije. Supruga mu je bila Nevenka Tadić.

Jedan je od ljudi kojima je Dobrica Ćosić posvetio poglavlje u svom romanu *Prijatelji*.

Literatura
----------

* Markuš, Jovan B. ur. (2007). *Bijela knjiga: Referendum u Crnoj Gori 2006: Zbornik dokumenata*. Podgorica: Narodna misao.
* Ćupić, Drago, ur. (2001). *Za zajedničku državu Srbije i Crne Gore*. Beograd: Odbor za odbranu jednakih prava državljana Crne Gore.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija na sajtu SANU
* Dnevni list Danas, Beton, Bulevar zvezda - Tadić, Ljubomir

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 109768106
* LCCN: n88093053
* ISNI: 0000 0001 2147 4860
* GND: 122515099
* SUDOC: 028384067
* BNF: cb12023012k (podaci)
* NKC: jx20131128003
* CiNii: DA02509461

 |
**Ljubomir Vračarević** (Varaždin 6. maj 1947 — Beograd 18. novembar 2013), majstor i tvorac realnog aikidoa, crni pojas 10. dan

Majstor Ljubomir Vračarević, 10. dan, osnivač stila „Realni aikido". Ljubomir Vračarević je postao majstor aikidoa 1971. godine. Tokom svog prvog boravka u Japanu vežbao u Hombo dođou kod Kišomaru Uješibe, 10. Dan, sina osnivača Aikidoa Moriheji Uješibe.

Poštujući dostignuća japanskih majstora, izgrađuje svoj stil primeren mentalitetu, konstituciji i tradiciji ljudi podneblja sa kog potiče.

Rad sa policijom i specijalnim jedinicama vojske, podstakao ga je da razvija svoj stil u pravcu praktične primene, stalno ga nadograđujući.

Tokom drugog boravka u Tokiju 1993. godine i vežbanja u Jošinkan dođou, školi majstora Gozo Šiode 10. Dan, uviđa ispravnost svog shvatanja aikidoa.

Međunarodnu reputaciju majstor Vračarević izgradio je obučavajući jedinice policije, vojske,službi obezbeđenja, kao i telohranitelje više državnika. U toku svoje dosadašnje karijere održao je više od 250 seminara širom sveta. Kroz klubove realnog aikidoa do sada je prošlo više od 130 000 učenika.
Oblast obučavanja kojoj pridaje veliku pažnju je rad sa decom od 5 do 12 godina. 
Autor je 12 knjiga o realnom aikidou i samoodbrani.

Majstor Vračarević je instruktor u IBSSA, profesor na Visokoj školi za sport u Beogradu, redovan je član Ruske akademije nauka o Zemlji i Internacionalne akademije za nacionalnu bezbednost. Takođe je nosilac drugih međunarodnih priznanja:Tehnički Direktor Ruske Asocijacije za Realni Aikido, član Evro-Azijskog Kjokušinkai Komiteta, Počasni predsednik Vušu Federacije oblast Šenuang - Kina, Počasni član MMA. Međunarodna akademija za pitanja nacionalne bezbednosti Rusije, dodelila mu je čin general-lajtant.

U SAD 2002. godine izabran je za člana .

Na ceremoniji kuće slavnih  9. avgusta 2003. Ljubomiru Vračareviću je dodeljeno najveće zvanje u borilačkim veštinama: Crni pojas 10. Dan-Soke kao tvorcu stila Realni aikido. Realni aikido je uvršćen u internacionalnu klasifikaciju borilačkih veština kao autentična srpska veština. Majstor Vračarević je 2007. godine u Beogradu osnovao Evropsku kuću slavnih za borilačke veštine i sportove.

Umro je 18. novembra 2013. godine u 67. godini života.

Zanimljivosti
-------------

Ostvario je epizodne uloge u filmovima Kako je propao rokenrol (Nindža instruktor) i Šejtanov ratnik (instruktor Realnog Aikidoa).

Spoljašnje veze
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Biografija***  |

* sajt Svetskog centra realnog aikidoa
* Ljubomir Vračarević u „Kući slavnih" SAD Arhivirano 2013-11-02 na Wayback Machine-u
* Majstori realnog aikidoa stižu u Hilandar - intervju („Politika", 9. septembar 2012)
**Milan Berkeš** (Velika Kaniža, Austro-Ugarska, 2. 3. 1899 - Zagreb, 26. 11. 1980) jugoslavenski farmaceut, društveni radnik i dugogodišnji predsjednik "Saveza slijepih SR Hrvatske".

Biografija
----------

Mr. Milan Berkeš je rođen 2. 3. 1899 u Velikoj Kaniži u vrijeme Austro-Ugarske Monarhije (*danas dio Mađarske*). Studij farmacije završio je u Zagrebu 1921 godine. Između Prvog i Drugog svjetskog rata bio je urednik "Farmaceutskog vjesnika" i predsjednik "Saveza apotekarskih suradnika Kraljevine Jugoslavije". Poslije rata radio je u Ministarstvu zdravlja NR Hrvatske. Od 1949 rukovodio je apotekarskom službom zagrebačke oblasti. Nakon automobilske nesreće je oslijepio, te je 1953 godine umirovljen. Poslije toga ističe se radom u socijalno-humanitarnim organizacijama. Bio je 10 godina predsjednik "Saveza slijepih SR Hrvatske". Jedan je od osnivača i prvi predsjednik republičkog "Društva za pomoć mentalno nedovoljno razvijenim osobama", a poslije i sekretar saveza takvih društava u SFR Jugoslaviji. Od 1964 godine bio je glavni urednik časopisa "Pregled problema mentalno retardiranih osoba". Bio je aktivan i u organiziranju borbe protiv alkoholizma i drugih oblika ovisnosti. Objavio je mnoge članke, prikaze i prijevode u časopisima "Farmaceutski vjesnik", "Farmaceutski glasnik", "Socijalna misao" i drugima. Milan Berkeš je umro 26. 11. 1980 u Zagrebu i sahranjen je na židovskom dijelu zagrebačkog groblja Mirogoj.
**Milutin** (svetovno *Marko Stojadinović*, Gornji Kovilj (Novi Sad), 10/23. jul 1918. — Manastir Suvodol, 20. septembar 1992.) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.

Svetovni život
--------------

Episkop Milutin (svetovno, Marko Stojadinović), rođen je u Gornjem Kovilju 23. jula 1918. godine. Završio je Bogosloviju Svetoga Save u manastiru Rakovici, a Bogoslovski fakultet u Beogradu.

Monaški život
-------------

Zamonašen je po činu male shime u manastiru Grgetegu 10. avgusta 1939. godine. U čin đakona rukopoložio ga je 27. septembra 1940. episkop niški Jovan, a u čin prezvitera na Preobraženje Gospodnje 1945. godine episkop budimljanski Valerijan. Pre izbora za episkopa bio je namesnik manastira Grgetega, ekonom patrijaršijskog dvora u Sremskim Karlovcima, veroučitelj, starešina manastira Krušedola, pomoćnik upravnika patrijaršijskog dvora u Beogradu, činovnik Eparhije sremske, profesor bogoslovija u Prizrenu, Beogradu i Sremskim Karlovcima, gde je postao i prvim posleratnim rektorom. Odlikovan je dostojanstvom sinđela, činom protosinđela i arhimandrita.

Po preporuci Svetog arhijerejskog sinoda dobio je stipendiju Ekumenskog saveta crkava i bio je na postdiplomskim studijama na Starokatoličkom fakultetu u Bernu akademijske 1960/61. godine.

Izabran je za episkopa timočkog 1977. godine i hirotonisan u Sabornoj beogradskoj crkvi 10. jula iste godine.

Episkop Milutin preminuo je 20. septembra 1992. godine i sahranjen u manastiru Suvodolu.

Literatura
----------

1. Radomir D. Aćimović, paroh londonski: *Zbornik pristupnih beseda novohiritonisnih episkopa Srpske pravoslavne crkve od 1946. do 2007. godine*, Štamparija Srpske patrijaršije Beograd, Beograd - London, 2008. (strane 223-233).

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica Eparhije timočke

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Metodije (Muždeka)** | **Episkop timočki(1977-1992.)** | Nasljednik:**Justin (Stefanović)** |
**Miroslav Belović** (Ilidži, okolina Sarajeva, 7. avgust 1927. - 30. mart 2005.), režiser, pisac, glumac i profesor Fakulteta dramskih umetnosti u Beogradu. Režiju je studirao na Dramskom institutu u Lenjingradu (SSSR).

Član Jugoslovenskog dramskog pozorišta postao je 1948. godine. Počeo je kao asistent Mate Miloševića i Bojana Stupice.

Među njegovim najznačajnijim režijama na sceni JDP bili su: 

* "Hvalisavi vojnik" (Plaut),
* "Dantonova smrt" (Georg Bihner),
* "Savonarola i njegovi prijatelji" (Jovan Hristić),
* "Omer i Merima" (Miroslav Belović i Stevan Pešić),
* "Tango" (Slavomil Mrožek),
* "Hvarkinja" (Marin Benetović),
* "Mister Dolar" (Branislav Nušić),
* "Dundo Maroje" (Marin Držić)...

Poslednja Belovićeva režija na sceni Jugoslovenskog dramskog pozorišta bila je predstava "Balada sa Zejtinlika" (1992.)

Upravnik Jugoslovenskog dramskog pozorišta bio je od 1963. do 1966. godine.
Autor je knjige "Rediteljska dilema" i niza eseja, studija i članaka o pozorištu.

Miroslav Belović je preminuo 30. marta 2005. godine u Beogradu.

Eksterni linkovi
----------------

* Miroslav Belović na sajtu IMDb
* Miroslav Belović na PORT.rs ()
Za mugalskog vladara Hyderabada, vidite članak Nizam od Hyderabada.
**Abu Ali al-Hasan al-Tusi Nizam al-Mulk** (1018–1092), poznatiji kao **Khwaja Nizam al-Mulk Tusi** (perzijski: خواجه نظام‌الملک طوسی‎ - *Khwāğa Nizāmu l'Mulk al-Ṭusī*) bio je perzijski učenjak i vezir u službi Seldžuka, koji je kraće vrijeme bio de facto vladar Seldžučkog Carstva. "Nizam al-Mulk" (što se grubo može prevesti kao "dobar poredak kraljevstva" je bila njegova počasna titula.

Bio je rodom iz Tusa u današnjem Iranu. Prvo je ušao u službu Gaznavida, za čiji je račun 1059. upravljao Horasanom. Godine 1063. je prešao u službu Seldžuka, postavši vezir Alp Arslana, a potom i njegovog sina Malik-šaha I. Na tom je mjestu preduzeo niz reformi s ciljem da se učvrste veze Seldžučke dinastije sa abasidskim kalifima u Bagdadu. U tu je svrhu osnovao i cijeli niz škola koje su po njemu dobile ime *nizamiyyah*. Na vanjskom planu su mu glavni protivnici bili fatimidski kalifi iz Egipta čiju je vlast nad Sirijom i Palestinom uspješno potkopao.

Načela svoje vladavine je opisao u znamenitom tekstu *Siyasatnama* koji je zamišljen kao svojevrsni priručnik islamskim vladarima. Nizam al-Mulk je sa vremenom akumulirao ogroman ugled, ali uticaj i moć tako da mnogi historičari drže da je početkom 1090-ih bio de facto vladar seldžučke države.

Dana 14. 10. 1092. je, na putu od Isfahana u Bagdad, njegovu povorku presreo atentator prerušen u derviša. Iskoristivši priliku, uspio je doći do Nizamove nosiljke i ubiti. Nizamovi tjelohranitelji su ga smjesta sasjekli, tako da se naručitelj ni motiv ubistva nikada nije doznao. Tradicionalno se špekuliralo da bi ubistvo moglo biti djelo zloglasnih asasina na čelu Hasan-e Sabahom, odnosno da je Nizam njihova prva poznatija žrtva. Druge hipoteze kao naručitelja navode Malik-šaha I. U svakom slučaju, i sam Malik-šah I je nedugo nakon toga umro, a seldžučka država bačena u kaos koji će uskoro iskoristiti križari.

Izvori
------

1. ↑  Gustave E. Von Grunebaum, Katherine Watson, *Classical Islam: A History, 600 A.D. to 1258 A.D.*, Translated by Katherine Watson Published by Aldine Transaction, 2005. page 155
2. ↑  Holt, P. M.; Ann K. S. Lambton, Bernard Lewis (1977). *The Cambridge History of Islam Volume 1*. Cambridge University Press. str. 150.
3. ↑  Hodgson, Marshall G.S. (1958). *The Venture of Islam, Vol. 1: The Classical Age of Islam*. Chicago and London: University of Chicago Press. str. 19.

Vanjske veze
------------

***Nizam al-Mulk*** na Wikimedijinoj ostavi

* The story behind the assassination

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 46772622
* LCCN: n85181862
* ISNI: 0000 0001 0857 1631
* GND: 118588222
* SUDOC: 028306260
* BNF: cb12016940t (podaci)
* NDL: 001216740
* NKC: jo20000085706
* BNE: XX1676353
* CiNii: DA06469165

 |
Ovo je kambodžansko ime; prezime je *Norodom*. Prema kambodžanskim običajima, ovu osobu bi pravilno trebalo oslovljavati osobnim imenom.

**Norodom Sihamoni** (kmerski: នរោត្តម សីហមុនី; Phnom Penh, 14. svibnja 1953.) je aktualni kambodžanski kralj od 14. listopada 2004. godine. Prije nego ga je Kraljevsko vijeće imenovalo nasljednikom Norodoma Sihanouka, koji je abdicirao u listopadu 2004. godine, Norodom Sihanomi je bio kambodžin ambasador pri UNESCO-u te je bio poznat kao učitelj klasičnog plesa.

Rodio se 1953. godine kao najstariji sin kralja Norodoma Sihanouka i kraljice Norodom Monineath; po ocu ima 14 polubraće i polusestara, dok je jedini pravi brat što ga je imao, Samdech Norodom Narindrapong, umro 2003. godine. Otac ga je 1962. godine, kao dijete, poslao u Prag, gdje je završio osnovnu i srednju školu te upisao Akademiju muzičkih umjetnosti; studirao je klasični ples i glazbu do 1975. godine, kada je diplomirao. Kako je gotovo cijelo djetinjstvo i mladost proveo u Češkoj, Norodom Sihanomi tečno govori češki jezik te je jedini živući monarh na svijetu koji tečno govori taj jezik.

Nakon diplomiranja, otišao je u Sjevernu Koreju kako bi studirao filmsku umjetnost te se 1977. vratio u Kambodžu; kako su se Crveni Kmeri okrenuli protiv monarhije, kraljevska obitelj je do 1979. godine bila u kućnom pritvoru. Godine 1981. preselio se u Pariz, gdje će gotovo 20 godina podučavati ples; u tom je periodu redovno posjećivao Prag. Godine 1993. imenovan je kambodžanskim ambasadorom pri UNESCO-u, odbivši ranije funkciju kambodžanskog ambasadora u Francuskoj.

Dana 14. listopada 2004. godine, Kraljevsko vijeće ga je imenovalo novim kambodžanskim kraljem te je ovaj tako naslijedio svog oca, koji je tjedan dana ranije abdicirao. Okrunjen je 29. listopada iste godine. Nije oženjen i nema djece, a osim kmerskog i češkog, tečno govori francuski, a poznaje i engleski te ruski.

***Norodom Sihamoni*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 85642101
* LCCN: n97843619
* ISNI: 0000 0001 1450 6684
* GND: 1153833492
* SUDOC: 152108416
* BNF: cb16740765j (podaci)
* NKC: xx0053057

 |
**Patrick *Pat* Sullivan** (Sydney, 2. februar 1887 - 15. februar 1933) bio je australski karikaturist i filmski producent poznat kao jedan od pionira filmske animacije i tvoraca Mačka Felixa. Godine 1910. se doselio u SAD gdje je šest godina kasnije osnovao svoj filmski studio, gdje će 1919. izdati *Feline Follies*, prvi animirani film u kome se pojavljuje Felixov lik. Autorstvo Felixa je među kasnijim historičarima postalo predmet spora, s obzirom da dio smatra kako je pravi tvorac njegov animator Otto Messmer. U svakom slučaju, Sullivan je s *Felixom* doživio veliki uspjeh, učinivši ga jednom od pop ikona Amerike 1920-ih. Sullivan se, s druge strane, nije znao na vrijeme prilagoditi dolasku zvučnog filma za razliku od svog glavnog konkurenta Walta Disneya. Posljednje godine je proveo mučen alkoholizmom od čijij je posljedica i preminuo.

Vanjske veze
------------

* *Pat Sullivan Cartoons*  na Big Cartoon DataBase
* „Mr. Pat Sullivan". *The Sydney Morning Herald* (New South Wales, Australija). 7 December 1925.
**Pietro Della Valle** (Rim, 2. 4. 1586. - Rim, 21. 4. 1652.), italijanski putopisac, istraživač i kompozitor.

Biografija
----------

Rođen je u italijanskoj plemićkoj porodici, a od mladosti se bavio proučavanjem latinskog i grčkog jezika, mitologije i Biblije. Godine 1614. kreće na veliko putovanje prema Orijentu: prvo je posjetio Carigrad, zatim Aleksandriju i Kairo u Egiptu, pa Damask i Alep u Siriji. Tokom putovanja oženio se armenskom kršćankom u Bagdadu, gdje je proučavao drevne akadske klinopise iz Ura i Ninive. Nakon što je u Mezopotamiji izbio rat protiv Osmanlija, Della Valle 1617. godine odlazi dalje prema istoku, u safavidski Iran. Posjetio je Hamadan i Isfahan, a kasnije se pridružuje iranskom vladaru Abasu Velikom u njegovim vojnim pohodima protiv Osmanlija na sjeveru zemlje. Planirao se vratiti kući u Rim brodom preko Indije, no iranski pomorski sukob s Portugalcima odvratio ga je od takve ideje pa je nastavio istraživati Širaz i Perzepolis. Konačno, Indiju je posjetio 1624. godine, a dvije godine kasnije preko Muscata, Basre i Cipra vratio se u rodni Rim gdje je dočekan s najvećim počastima, a primio ga je i sam papa Urban VIII. Njegovi putopisi u kojima detaljno opisuje običaje istočnih kultura ubrzo su postali rašireni u svim vodećim evropskim univerzitetima i bibliotekama. Della Valle je ostao upamćen i kao kompozitor, a svoja muzička djela posvećivao je rođenju sina i umrloj supruzi, no neka od njih danas nisu sačuvana. Pietru Della Valli se pripisuje dovođenje prve perzijske mačke u Evropu.

Kompozicije
-----------

* () *Il Carro di Fideltà d’amore* (1611.)
* () *La valle rinverdita* (1629.)
* () *Discorso sulla musica dell'età nostra* (1640.)

Djela
-----

* () *Account of Shah Abbas* (1628.)
* () *The Travels in Persia* (1658.)

Vanjske veze
------------

***Pietro Della Valle*** na Wikimedijinoj ostavi

* Encyclopædia Britannica: Pietro Della Valle

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 44320954
* LCCN: n50076482
* ISNI: 0000 0001 2130 321X
* GND: 118679384
* SELIBR: 299219
* SUDOC: 028934407
* BNF: cb120667095 (podaci)
* BIBSYS: 99009398
* ULAN: 500327402
* NLA: 36026753
* NKC: ola2009488078
* BNE: XX1461321
* CiNii: DA09746294
* NSK: 000470578

 |
**Pobuna** ili **Ustanak earlova** (engleski: ), ponekad navođen i kao **Pobuna triju grofova**, je naziv za ustanak koji su u Engleskoj godine 1075. tri vodeća feudalna velmože - earlovi - digli protiv kralja Williama I. Predstavljao je posljednji ozbiljniji pokušaj da se svrgne Williamova vlast, a ponekad se navodi i kao posljednji pokušaj Anglosaksonaca da svrgnu normansku vlast uspostavljenu Williamovom invazijom 1066. godine, iako su vođe ustanka bili Normani.

Povod za izbijanje ustanka je bilo Williamovo odbijanje da izda službeni pristanak za brak između Emme, kćeri i nasljednice preminulog earla Williama Fitz Osberna sa Ralphom de Guaderom (Ralph de Gael), earlom Istočne Anglije. Historičari pretpostavljaju da je William, koji se od 1073. nalazio na vlastitim posjedima u rodnoj Normandiji, bojao da bi spajanje teritorija dvaju earlova moglo ugroziti njegovu vlast nad Engleskom s drugu stranu La Manchea. U svakom slučaju, Ralph i Emma su se, usprkos kraljeve zabrane, vjenčali i tako simbolički započeli ustanak. Njima dvoma su se priključili Roger de Breteuil, earl Hereforda (centralna Engleska) te Waltheof, earl Northumbrije (sjeveroistok Engleske), posljednji od svih anglosaksonskih earlova. 

Ustanak je na samom početku dobio ozbiljan udarac kada je Waltheof detalje zavjere otkrio Lanfrancu, canterburyjskom nadbiskupu koji je na to reagirao zaprijetivši ekskomunikacijom svih pobunjenika. Kralju je ostao odan i Wulfstan, anglosaksonski biskup Winchestera, čija je milicija na rijeci Severn zaustavila napredovanje Rogerovih trupa. To je stvorilo vremena da Williamovi namjesnici Odo od Bayeuxa i Geoffrey de Montbray okupe veliku vojsku s kojom su kraj Cambridgea razbili Ralpha. On je suprugu ostavio da brani Zamak Norwich te se zaputio u Dansku gdje je od tamošnjeg kralja Knuta IV kao pomoć dobio 200 brodova. S njima, međutim, nije mogao promijeniti stanje na bojištu. Emma je, na kraju, pristala na predaju pred kraljevskim snagama, koje su joj dozvolile da ode u izgnanstvo u Bretanju. Njenom mužu su, pak, konfiscirani svi posjedi. 

Roger je zarobljen i izveden pred Veliko kraljevsko vijeće gdje je osuđen na doživotni zatvor; odatle je pušten 1087. nedugo nakon Williamove smrti. Waltheof je, pak, nakon Williamovog povratka u Englesku, uhapšen, te osuđen na pogubljenje odrubljivanjem glave, koje je izvršeno 31. maja 1076.

Literatura
----------

* Mike Ibeji, Treachery of the Earls, by Mike Ibeji, from "BBC History of the Normans".
* Edward Augustus Freeman (1901). *A Short History of the Norman Conquest of England*. Page 113-114
**Ptolemej Apion (?)**, bista iz Apolonovog hrama u Kireni, danas u Britanskom muzeju u Londonu
**Ptolemej Apion** ili prosto **Apion** (grč. Πτολεμαῖος Ἀπίων, između 150. i 145. - 96. pne.) bio je poslednji helenistički kralj Kirenaike (današnje Libije). Bio je predstavnik dinastije Ptolemejida.

Bio je najstariji sin Ptolemeja VIII Fiskona koji ga je dobio iz veze sa konkubinom Irinom. Prema Josifu Flaviju njeno ime je bilo Itaka. Za vreme vladavine Egiptom Ptolemeja VI Filometora, Ptolemej Fiskon je upravljao Kirenaikom. Od 150. do 127. Irina je bila ljubavnica Ptolemeja VIII. Najverovatnije je bila domorodačkog porekla iz Kirenaike, a Apionovo drugo ime možda upućujena njeno poreklo.

Ptolemej Apion je od 145, kada je njegov otac postao kralj Egipta, odgajan na vladarskom dvoru u Aleksandriji. Međutim, nije dobijao vladarske titule koje su ga mogle predodrediti za vladavinu Egiptom. Kada je 116. god. pne. Ptolemej VIII umro, testamentom je odredio da vlast nad Kirenom dobije Apion. Iako je Ptolemej Apion nasledio vlast nad Kirenaikom bez potresa, o njegovoj vladavini se gotovo ništa i ne zna. Nije se ženio i nije imao potomstva. Kada je umro 96. pne. njegova kraljevina je, u skladu sa testamentom, pripala Rimskoj republici. Izgleda da je i Ptolemej Fiskon planirao isto to u slučaju smrti Ptolemeja Apiona.

Vremenom su vladarske posede u Kirenaiki zauzeli lokalni stanovnici koji su, u 1. veku naše ere, legalizovali svoje vlasništvo nad ovim zemljištem zahvaljujući rimskom caru Neronu.

Spoljašnje veze
---------------

* Tacit - Anali (xiv. 14-65)
* 
* Arhivirano 2011-06-06 na Wayback Machine-u
* Arhivirano 2008-04-18 na Wayback Machine-u
* Arhivirano 2007-08-30 na Wayback Machine-u
* Arhivirano 2006-02-22 na Wayback Machine-u
* Arhivirano 2008-05-11 na Wayback Machine-u
**Publije Elije Pet** (*Publius Aelius Paetus*, cca. 240. pne. - 174. pne.) bio je rimski političar i pravnik, poznat kao pristaša proslavljenog vojskovođe Scipiona Afrikanca.

Poticao je iz plebejske porodice. Godine 202. pne. je bio komandant konjice, da bi 201. pne. postao pretor, a potom i konzul. Za vrijeme mandata je sklopio sporazum s Ligurcima te bio jedan od decemvira, odnosno članova komisije koja je dijelila zemljište veteranima drugog punskog rata. Godine 199. pne. je zajedno sa Scipionom izabran za Rimski cenzor|cenzora. Preminuo je godine 174. pne. od epidemije koja je tada pogodila Rim.

Njegov mlađi brat Sekst Elije Pet Kat je također bio konzul 198. pne. i 194. pne. a poznat je kao jedan od komentatora Zakona dvanaest tablica. Sin Kvint je, pak, postao konzul 167. pne.

Izvori
------

* Livy, *History of Rome*

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Servilius Pulex Geminus i Tiberius Claudius Nero**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gnejem Kornelijem Lentulom* 201. pne. | Slijedi: **Publius Sulpicius Galba Maximus i Gaius Aurelius Cotta**  |
| Prethodi: **Gaius Claudius Nero i Marcus Livius Salinator**  |  **Cenzor Rimske Republike** *zajedno sa Scipionom Afrikancem* 199. pne. | Slijedi: **Gaius Cornelius Cethegus i Sextus Aelius Paetus Catus**  |
**Radoslav Efraim Akerman** (1. 8. 1907, Bjelovar - 3. 5. 1987, Zadar), jugoslavenski ginekolog i učesnik Narodnooslobodilačke borbe.

Biografija
----------

Prim. dr. Radoslav Akerman je rođen 1. 8. 1907 u bjelovarskoj židovskoj porodici. Gimnaziju je pohađao u Sušaku, a Medicinski fakultet Sveučilišta u Zagrebu je završio 1931 godine. Od 1932 do 1936 specijalizirao je ginekologiju i porodništvo u Pragu. Privatnu praksu je obavljao u Zagrebu do 1941 godine tj. uspostave Nezavisne Države Hrvatske (NDH). Narodnooslobodilačkoj borbi (NOB) se priključio u septembru 1943 godine. U NOB-u je dr. Akerman bio liječnik bolnice Papučko-krndijskog partizanskog odreda, a zatim upravnik bolnice Vojnog područja Slavonska Požega. Nakon Drugog svjetskog rata postao je primarijus i šef ginekološko-porođajnog odjela Opće bolnice u Zadru, koji je vodio do umirovljenja 1972 godine. Od 1948 do 1972 bio je ravnatelj Škole za medicinske sestre primaljskog smjera u Zadru. Uz pedagoški rad-u Primaljskoj školi, bavio se problemom ublaživanja boli u ginekologiji i porodništvu, psihosomatskim poremećajima u ginekologiji, vaginalnim flourom i problematikom dilatacije cervikalnog kanala. Dr. Akerman je od 1952 do 1955 bio predsjednik zadarske podružnice Zbora liječnika SR Hrvatske. Za života je dobio nekoliko odlikovanja te Nagradu grada Zadra. Bio je oženjen za Branku Rahelu Akerman. Dr. Radoslav Akerman je preminuo 3. 5. 1987 godine, i sahranjen je na židovskom dijelu zagrebačkog groblja Mirogoj.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* Romano, Jaša (1980). *Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata*, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.
Za zastupnika u skupštini amerićke države Tennessee, vidite članak Reginald Tate (političar).

**Reginald Tate** (13. decembar 1896 – 23. august 1955) je bio engleski kazališni, filmski te jedan od prvih televizijskih glumaca. 1920-ih se etablirao na pozornici, između ostalog ulogom kapetana Stanhopea u drami R. G. Sherriffa, a tu je ulogu ponovio godine 1937. kada je na programu BBC-ja emitirana njena televizijska adaptacija. Njegova najpoznatija uloga je bio profeosr Bernard Quatermass, junak TV-serije *The Quatermass Experiment* emitirane 1953. godine. Serija je doživjela ogromnu popularnost te je dvije godine Tate pristao da ponovi ulogu u nastavku pod nazivom *Quatermass II*. Nedugo prije početka snimanja Tate je umro od srčanog udara. Scenarist Nigel Keane, tvorac serije, smatrao ga je najboljim od svih glumaca koji su tumačili Quatermassov lik.

Fusnote
-------

1. ↑  „Mr. Reginald Tate — Versatile Actor". The Times. 25. 08. 1955.. str. 13.

Eksterni linkovi
----------------

* Reginald Tate na sajtu IMDb
* Quatermass.org.uk - Reginalt Tate profile at the Nigel Kneale & Quatermass Appreciation Site Arhivirano 2011-10-02 na Wayback Machine-u
**Reinhard Scheer** (Obernkirchen, 30. rujna 1863. - Marktredwitz, 26. studenog 1928.) je bio admiral njemačke mornarice. Zapovijedao je Flotom Visokog mora njemačke Carske mornarice u bici kod Jutlanda, jednoj od najvećih pomorskih bitaka u povijesti.

Životopis
---------

Scheer je rođen u Obernkirhernu u Njemačkoj. Pristupio je mornarici 1879. godine, pomorski kapetan je postao 1905. a kontraadmiral 1910. godine. Kao pobornik stroge discipline, Scheer je u mornarici bio poznat pod nadimkom *„Čovjek sa čeličnom maskom"* zbog svog strogog držanja.

Scheer je postao glavni zapovijednik njemačke flote u siječnju 1916. godine. Dana 30. svibnja poveo je flotu u bitku kod Jutlanda. Iako nije porazio britansku Kraljevsku mornaricu, uspješno je izbjegao uništenje svoje flote od strane brojčano nadmoćnije Kraljevske mornarice, a njegovi brodovi su nanijeli teške gubitke Britancima. Njemački car Vilim II. mu je za vodstvo flote kod Jutlanda ponudio titulu viteza, ali je on tu ponudu odbio (njegov podređeni u bici kod Jutlanda, viceadmiral Franz von Hipper koji je zapovijedao bojnim krstašima nije odbio ponudu, i postao je Franz, Ritter von Hipper). Poslije bitke kod Jutlanda, Scheer više nije vjerovao da njemačka flota može poraziti Britance na moru, te je postao zagovornik podmorničkog rata protiv Velike Britanije.

U mirovinu je otišao 1918. godine nakon pobune na Kielu i revolucije koja je uslijedila u Njemačkoj.

Godine 1899. je oženio Emillie Mohr, koja je ubijena 9. listopada 1920. godine.

Scheerovi memoari *„Njemačka Visoka Flota u Svjetskom ratu"* su 1920. godine objavljeni na engleskom jeziku.

Godine 1928. Scheer je prihvatio poziv da posjeti starog suparnika iz bitke kod Jutlanda, admirala Johna Jellicoea u Velikoj Britaniji, ali je preminuo neposredno prije puta, u Marktredwitzu. Pokopan je u Weimaru. Na njegovom nadgrobnom spomeniku nalaze se samo datumi rođenja i smrti, i jedna riječ – „Skagerrak".

  



***Reinhard Scheer*** na Wikimedijinoj ostavi
**Rizo Šurla** (crnogorski: Ризо Шурла; albanski: ; 12. januar 1922 – 11. februar 2003.), poznat i kao **Rizo Harapi**, bio je jugoslovenski i crnogorski fotograf, glumac i antifašistički borac koji se borio u redovima jugoslovenskih partizana tokom Drugog svetskog rata .

Biografija
----------

Rizo Šurla rođen je 12. januara 1922. godine u Ulcinju, tada bio u sastavu Kraljevine Jugoslavije. Njegova porodica pripadala je afro-albanskoj zajednici u Ulcinju. Afričke robove doveli su kapetani ulcinjske flote u 18. veku. U 19. veku su stekli slobodu i počeli da se integrišu u lokalnu zajednicu. Njegov otac, Saidi, bio je direktni potomak prvih Afrikanaca koji su se naselili u Ulcinju, a majka Fatima je bila meštanka Ulcinja. U mladosti se bavio boksom i radio kao konobar u Dubrovniku. Potom odlazi u Beograd, gde uči fotografski zanat. Tokom Drugog svetskog rata pridružio se jugoslovenskim partizanima. Nakon rata vratio se u Ulcinj, gde je otvorio prvi fotografski studio u gradu, koji je dugo bio jedini. Godine 1976. igra u filmu *Jagoš i Uglješa*. Oženio se Crnogorkom iz Ulcinja po imenu Nada Račić, sa kojom je imao dvoje dece.

Umro je 11. februara 2003. godine u svom rodnom gradu. Bio je jedan od posljednjih Afrikanaca u gradu.
**Stanko Poklepović "Špaco"** (Split, 18. travnja 1938. - 24. prosinca 2018.), hrvatski nogometni trener.

Bivši je igrač RNK Split.

Značajniju ulogu i ime u trenerskom svijetu je stekao u nogometnoj sezoni 1. jugoslavenske lige 1984/85. kada je preuzeo Hajduk kojemu su prije te sezone otišli bitni igrači, a pristigli su brojni mladi iz Hajdukovog juniorskog pogona, koji nisu "okusili" prvoligaškog pritiska: Asanović, Andrijašević, Španjić...

Na veliko iznenađenje ljubitelja nogometa, Hajduk je te sezone pod Poklepovićevim vodstvom bio u utrci za prvaka, kada je zbog "igrarija" drugih klubova ostao bez naslova prvaka, iako je osvojio više bodova nego prethodne godine. Hajduk je te godine skoro ostvario, tada nezamislivih, 2 pogodka po utakmici!

Bio je izbornik hrvatske reprezentacije u prvim godinama hrvatske neovisnosti.

Poslije je imao uspjeha u radu s iranskim nogometnim klubovima, a bio je i stručni komentator emisije o nogometu *Bili kutak*.

Nakon odlaska Edoarda Reje sa klupe splitskog Hajduka prije početka proljetnog dijela sezone 2009./10. Poklepović je preuzeo klupu splitskih "bilih", te ispunjava postavljeni cilj do kraja sezone - osvaja naslov pobjednika kupa.

Od 28. listopada 2010. više nije trener HNK Hajduk Split. Od veljače do travnja 2015. imao je kratki povratnički mandat u klubu.

Umro je 24. prosinca 2018. u Splitu nakon što se neko vrijeme borio s određenom bolešću.

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Stanko Poklepović** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Za ostale osobe s istim imenom, v. Talha (razvrstavanje).

**Talha ibn Ubajdulah** (arap. ; Meka, 590-ih – Basra, 656), Muhamedov sljedbenik (ashab) i rašidunski vojni zapovjednik. Otac mu je bio Ubajdulah ibn Usman iz kurejškog klana Tajma, a majka al-Saba bint Abdulah iz plemena Hadram. Historijski izvori opisuju Talhu kao tamnoputog čovjeka s bujnom ricastom kosom, lijepog lica i uskog nosa. Zarađivao je kao trgovac tekstilom i posjedovao je nekretnine u vrijednosti 30 mil. dirhama. Godine 612. zajedno s rođakom Abu Bakrom posjetio je Muhameda i postao jedan od prvih muslimana. Borio se kod Uhuda, na Hendeku i u drugih bitkama, a posebno se iskazao u prvoj jer je tijelom branio Muhameda i dobio 75 rana. Nakon Alijevog preuzimanja kalifata zajedno s Zubajrom i Aišom podigao je ustanak i trojac je otišao u Irak s namjerom da okupe pristaše. Njihove pobunjeničke snage poražene su 656. u bitki kamile kod Basre, a Talha je pogođen strijelom, iskrvario i umro.

Literatura
----------

***Talha*** na Wikimedijinoj ostavi

* W. Madelung: "Ṭalḥa", u: *Encyclopaedia of Islam* **2**, 2000, DOI:10.1163/1573-3912\_islam\_SIM\_7362

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 81974795
* LCCN: no2009060386
* ISNI: 0000 0001 1576 4001
* GND: 1058666320

 |