recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Sedamnaest trenutaka proljeća*** (rus. *Семнадцать мгновений весны*) je špijunski roman sovjetskog pisca Julijana Semjonova objavljen 1970. godine, poznat kao predložak za istoimenu popularnu TV-seriju. 

Predstavlja treći roman iz ciklusa o sovjetskom obavještajcu Maksimu Isajevu. Radnja se događa u februraru i martu 1945. godine pred kraj Drugog svjetskog kraja i prikazuje kako se Isajev pod imenom "Otto von Strierlitz" preuzima identitet esesovskog oficira kako bi se u Berlinu infiltrirao u najviše krugove Trećeg rajha te tako sabotirao nacistička nastojanja da sklope separatni mir sa zapadnim silama i tako rat sa Sovjetima preokrenu u svoju korist. Roman je djelomično bio inspiriran istinitim događajima, prije svega operacijom Sunrise -tajnim pregovorima esesovskog generala Karla Wolffa sa šefom američkih obavještajaca Allenom Dullesom o predaji njemačkih snaga saveznicima na italijanskom frontu - dok je Stierlitzov lik u romanu velikim dijelom bio temeljen na stvarnoj ličnosti Willija Lehmana, esesovskog oficira koji je kao krtica radio za Sovjete.

Roman je nastao po ideji Jurija Andropova, tadašnjeg šefa sovjetske tajne službe KGB, koji je bio oduševljen Semjonovljevim prethodnim romanima o Isajevu - *Lozinka nije potrebna* i *Major Vihor* - koji su bili postigli veliki uspjeh kod čitatelja i također bili ekranizirani. Andropov je preko takvih romana i serija nastojao svoju službu, među stanovništvom omraženu kao sredstvo političke represiju, popularizirati, odnosno u njene redove privući mlade i nadarene kadrove koje bi osim patriotizma motivirala želja za pustolovinama u stranim i egzotičnim zemljama. Semjonov je pozvan kod Andropova koji mu je objasnio svoje namjere, ali i pružio pomoć stručnim savjetima i pristupu tajnim arhivama, a što će sam Semjonov kasnije koristiti kao pionir istraživačkog novinarstva u Sovjetskom Savezu. 

Roman je od samog početka bio predviđen za ekranizaciju; ispočetka kao cjelovečernji igrani film u produkciji Lenfiljma, ali je na kraju odlučeno da se snimi kao televizijska miniserija. Ona je prikazana 1973. godine te je postigla izuzetnu gledanost; tumač glavne uloge Vjačeslav Tihonov je postao velika zvijezda, a lik koji tumači ne samo pop ikona nego i predmet subverzivnih i ironičnih "Stierlietzevih" viceva nalik na one o Chucku Norrisu mnogo decenija kasnije.

U Jugoslaviji je roman bio objavljen 1980-ih u nastavcima u časopisu *Ilustrovana Politika*.
**Seyhan Kurt** (Grenoble, 16. 12. 1971.) je francusko–turski književnik.

Život
-----

Rođen u gradiću blizu Grenoblea, studirao je u Lyonu da bi kasnije podučavao dramaturgiju i povijest umjetnosti u Izmiru. Godine 1992./1993. izložio je nekoliko svojih likovnih radova u Državnoj galeriji likovnih umjetnosti u Mersinu. Nastavio je studije u Francuskoj, Italiji i magistrirao je u Ankari.  

Pjesme su mu objavljivane u književnim časopisima *Varlik*, *Jurnale*, *Yom Sanat*, *Le Poète travaille*, *Cali*, *Tohum*, *Turk Dili* a neke su prevedene na više jezika.  

Godine 1998. napisao je "Afaziju tuge" (*Hüznün Sözyitimleri*), što je bilo njegovo prvo djelo u žanru eseja. U ovom djelu bavio je se problemima kao što su ljudi koji se udaljavaju od sebe i svijeta, katastrofe uzrokovane ratovima, mir i čovjekoljublje te egzistencijalizam. Bio je urednik serije članaka «Osmanske studije o filozofiji» koju su pripremili akademici Odsjeka za filozofiju Univerziteta Atatürka. Godine 2020. uredio je djelo Faliha Rıfkıja Ataya (1894–1971) pod nazivom *Taymis Kıyıları* (1934.), koje se već godinama ne tiska, a koje uključuje Atayeve analize i zapažanja u Engleskoj i Europi. U knjizi *Haneden Ev Haline* (2021) skrenuo je pozornost na važnost ne samo arhitekture već i drugih disciplina (antropologija, sociologija, itd.) kada je riječ o pojmu turske kuće. U svom radu je usvojio interdisciplinarnu metodu koristeći različita područija, od turske kinematografije do usmene kulture.  

Član je Međunarodnog udruženja pisaca (Švedska) i Udruženja umjetnika Antalije (Turska).

Djela
-----

### Pjesme

* *Kapa Gözlerini* (1993)
* *Destinos* (1995)
* *El İlanı* (2002)
* *Bizden Geçen Sular* (2004)
* *Seyyah* (2012)
* *Herkese ve Hiç Kimseye* (2017)

### Istraživanja i eseji

* *Hüznün Sözyitimleri* (1998)
* *Haneden Ev Haline* (2021)

Spoljašne veze
--------------

Bilješke
--------

Izvori
------

Bibliografija
-------------


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 68163813710539110000
* LCCN: no2021140166

 |
**Ekonomika** kao znanstvena disciplina, sastoji se iz dva osnovna dijela: **makroekonomike i mikroekonomike**.

Makroekonomika proučava gospodarstvo u cjelini; nacionalni dohodak, opću razinu cijena, nezaposlenost, inflaciju i slične agregatne varijable, dok se mikroekonomika bavi izučavanjem ponašanja pojedinačnih gospodarskih subjekata. Dakle proučavanje dijela i cjeline je glavni kriterij po kojem se mikroekonomija razdvaja od makroekonomije.

Mikroekonomika (kao praksa, empirija) ili Mikroekonomika (kao znanost) bavi se proučavanjem pojedinačnih gospodarskih subjekata, lokalnih tržišta i sl.

Sama po sebi vrlo je bliska pojmu Ekonomike poslovanja ili Poslovne ekonomike.

Mikroekonomija se sastoji od brojnih znanstvenih disciplina kao npr. Marketing, Management, Strateški management, Računovodstvo, Poslovna organizacija, Vanjsko trgovinsko poslovanje , Operacijska istraživanja, Poslovna logistika, Istraživanje tržišta, Promocija , Međunarodni marketing , Međunarodna ekonomija, Projektiranje organizacije itd.

Vidi još
--------

* Ekonomija
* Mikroekonomija
* Makroekonomija
|  |
| --- |
| **Dinastije faraona  starog Egipta** |
| **predinastički Egipat** |
| **protodinastički period** |
| **rani dinastički period** |
| 1. 2. |
| **Staro kraljevstvo** |
| 3. 4. 5. 6. |
| **prvi prelazni period** |
| 7. 8. 9. 10. |
| 11. (*samo Teba*) |
| **srednje carstvo** |
| 11. (*ceo Egipat*) |
| 12. 13. 14. |
| **drugi prelazni period** |
| 15. 16. 17. |
| **Novo carstvo** |
| 18. 19. 20. |
| **treći prelazni period** |
| 21. 22. 23. 24. 25. |
| **kasni period** |
| 26. 27. 28. |
| 29. 30 31. |
| **Grčko-rimski period** |
| Ptolomejska dinastija-Rimsko Carstvo |

Petnaesta, Šesnaesta i **Sedamnaesta dinastija** drevnog Egipta se često stavljaju pod zajednički naziv Drugi prijelazni period.

Vladari
-------

Poznati vladari, u historiji Egipta, za **Sedamnaestu dinastiju** su:

**Sedamnaesta dinastija**| Ime | Datumi |
| --- | --- |
| Rahotep Sekhemrewahkhaw | nepoznat |
| Sobekemsaf I Sekhemreshedtawy | nepoznat |
| Antef VI Sekhemrewepmaat | nepoznat |
| Antef VII Nebkheperre | nepoznat |
| Intef VIII Sekhemreherhermaat | nepoznat |
| Sobekemsaf II Sekhemrewadjkhaw | 1566. pne.-1559. pne. 7 godina |
| Tao I Stariji Senakhtenre | 1559. pne.-1558. pne. 1 godina |
| Tao II Hrabri Seqenenre | 1558. pne.-1554. pne. 4 godine |
| Kamose | 1554. pne.-1549. pne. 5 godina |

Sedamnaesta dinastija je vladala u periodu kada je Egipat bio podijeljen na nekoliko malih kraljevstava kojima su upravljali semitski osvajači Hiksi. Dinastija je imala sjedište u Tebi, a njeni vladari su vladali u isto doba kada i Petnaesta i Šesnaesta dinastija. 

Pretpostavlja se da su njeni vladari pripadali lokalnom plemstvu te bili vazali Hiksa u Donjem Egiptu, odnosno s njima postigli kakav-takav *modus vivendi*. Međutim, posljednja dva kralja su se odlučili suprostaviti stranim osvajačima te su pokrenuli rat koji će dovesti do istjerivanja Hiksa, ponovno ujediniti egipatsku državu i započeti period poznat kao Novo kraljevstvo.

Kamose, drugi sin Seqenenre Taoa II bio je brat Ahmosea, prvog kralja Osamnaeste dinastije.

Vanjski linkovi
---------------

* Kings of the Second Intermediate Period: University College London

***Sedamnaesta dinastija Egipta*** na Wikimedijinoj ostavi
Singapur, turističko odredište
**Ekološki turizam** ili **eko-turizam** se može definirati kao turizam u kojem osviješteni putnici podupiru zaštitu prirode i okoliša na destinaciji koju su odabrali, kao i lokalnu zajednicu i njezinu kulturnu baštinu. Ili, drugim riječima, takvi turisti ne razmišljaju samo o tome da za uloženi novac dobiju što više, već žele što manje utjecati na područje koje su odlučili posjetiti, pritom pazeći da i lokalna zajednica zauzvrat dobije prihod koji joj osigurava egzistenciju. To znači da će preferirati konzumaciju domaćih, autohtonih proizvoda, po mogućnosti iz ekološkog, odnosno organskog uzgoja, kao i upoznavanje s običajima i kulturom tamošnjeg stanovništva. Često se takav oblik turizma veže uz posjet nekim zaštićenim prirodnim vrijednostima, kao što su primjerice nacionalni parkovi. Takvi putnici će voditi računa i o načinu prijevoza pa će se mnogi, imaju li mogućnosti, odlučiti za željeznicu, budući da ona manje utječe na okoliš od automobila.

Načela održivog (ekološkog) turizma:

1. prepoznavanje važnosti baštine,
2. briga o lokalitetima baštine,
3. razvoj partnerstva za višestruku korist,
4. ugradnja pitanja baštine u poslovno planiranje.
5. ulaganje u ljude i lokalitete,
6. oglašavanje i promoviranje odgovornosti u oblikovanju turističkih proizvoda,
7. pružanje visoko kvalitetnih doživljaja posjetiteljima i
8. uvažavanje prava i obaveza lokalnoga, autohtonog stanovništva.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2014-12-19. Pristupljeno 2015-01-06.
**Đoko Slijepčević** (Samobor, Gacko, 7. septembar 1907. — Keln, 16. januar 1993) je bio srpski istoričar.

Životopis
---------

Započeo je školovanje u Nikšiću. Od 1921-1925 pohađao je gimnaziju u Gackom, 1930. je završio Bogosloviju u Prizrenu. Godine 1934. je diplomirao na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu, a 1936. odbranio doktorsku disertaciju *Stefan Stratimirović mitropolit karlovački kao poglavar crkve, prosvetni i nacionalno-politički radnik*. U 1937. je slušao predavanja o crkvenoj istoriji kod Hansa Licmena i Eriha Zeeberga. Godine 1938. biva postavljen za docenta na Katedri za crkvenu istoriju Bogoslovskog fakulteta u Beogradu. Tokom Drugog svetskog rata je prikupljao građu o ustaškom genocidu nad Srbima u Nezavisoj Državi Hrvatskoj. Krajem rata je napustio Jugoslaviju. Izvesno vreme proveo je u zatvoreničkim logorima u Italiji i Nemačkoj, iz kojih biva oslobođen 1948. godine.

Posle rata boravio je u Bernu na starokatoličkom Bogoslovskom fakultetu, prikupljajući građu za istoriju Srpske crkve. Godine 1954. je prešao u Minhen na Institut za jugoistočnu Evropu kao referent za Albaniju i Bugarsku. Umro je 1993. u Kelnu, a sahranjen je na srpskom groblju u Osnabriku.

Dela
----

Slijepčević je objavio niz radova o Srpskoj nacionalnoj i crkvenoj istoriji, od kojih se posebno ističe trotomna „Istorija srpske pravoslavne crkve". Objavljivao je i članke u časopisima *Bogoslovlje*, *Bratstvo*, *Svetosavlje*, *Hrišćanska misao*, *Put* i (u emigraciji) *Iskra*.

* *Pajsije arhiepiskop pećki i patrijarh srpski kao jerarh i književni radnik*, 1933.
* *Ukidanje Pećke patrijaršije 1766*, 1934.
* *Humsko-hercegovačka eparhija i episkopat od 1219 do kraja 19. veka*, 1940.
* *Pitanje pravoslavne crkve u Makedoniji*, Minhen 1959.
* *Makedonsko pitanje* (na engleskom), Minhen 1957.
* *Istorija srpske pravoslavne crkve* 1-3, Minhen-Keln 1962-1986 (Beograd 1991).
* *Srpsko-arbanaški odnosi kroz vekove sa posebnim osvrtom na novije vreme*, Minhen 1974.
* *Jugoslavija uoči i za vreme Drugog svetskog rata*, Minhen 1978.
* *Mihailo arhiepiskop beogradski i mitropolit Srbije*, Minhen 1983.
* *Isihazam kod južnih Slovena* (neobjavljen rukopis na nemačkom jeziku).
* *Konfesionalne suprotnosti na Balkanu u 19. veku* (neobjavljen rukopis na nemačkom jeziku).

Literatura
----------

* R. Popović: "SLIJEPČEVIĆ Đoko", Enciklopedija srpske istoriografije, Beograd 1997.
Koordinate: 34° 39′ 37" SGŠ, 135° 31′ 24" IGD

**Osaka** (大阪) je grad u Japanu u prefekturi Osaka. Prema popisu stanovništva iz 2005. u gradu je živelo 2.628.776 stanovnika. Osaka je treći po veličini grad u Japanu. Istorijski je trgovački centar Japana i još uvek je jedan od najvećih industrijskih centara i luka. U srcu je područja Osaka-Kobe-Kjoto, koje ima 17,5 miliona ljudi.

Istorija
--------

Zamak Osaka
Grad se nekad zvao Naniva. Car Kotoku je Osaku učinio prestonicom. Budistička sekta Jodo Šinšu je 1496. napravila utvrđenje oko svog hrama u Osaki. 

Oda Nobunaga je 1576. započeo opsadu tog utvrđenja. Kad su se 1580. nakon četiri godine monasi predali hram je uništen, a Tojotomi Hidejoši na tom mestu gradi čuveni Zamak Osaka. 
Današnje ime dobija tokom Mejđi perioda.

Stanovništvo
------------

Prema podacima sa popisa, u gradu je 2005. godiine živelo 2.628.776 stanovnika.

|
|  |
Kretanja broja stanovnika| 1995. | 2000. | 2005. |
| --- | --- | --- |
| 2.602.421 | 2.598.774 | 2.628.776 |

Ekonomija
---------

Poslovni centar Osake
Osaka je nekad bila komercijalni centar Japana. Tokio je danas preuzeo ovu ulogu. Ali u poslednjih 10 godina mnoge veće kompanije premeštaju svoja glavna sedišta iz Tokija u Osaku. Neke od većih kompanija sa sedištem u Osaki su: Šarp, Panasonik, Daimaru, Kansai, Nova.

  

### Aerodrom

Međunarodni aerodrom Kansai je aerodrom na pravougaonom veštačkom ostrvu u zalivu Osaka. Tim aerodromom se služe i Nara, Kobe i Kjoto.

Spoljašnje veze
---------------

***Ōsaka*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Japan Administrativna podjela Japana |
| --- |
| Prefekture | Aichi • Akita • Aomori • Chiba • Ehime • Fukui • Fukuoka • Fukushima • Gifu • Gunma • Hiroshima • Hokkaidō • Hjōgo • Ibaraki • Ishikava • Ivate • Jamagata • Jamaguchi • Jamanashi • Kagava • Kagoshima • Kanagava • Kjoto • Kōchi • Kumamoto • Mie • Mijagi • Mijazaki • Nagano • Nagasaki • Nara • Niigata • Oita • Okajama • Okinava • Osaka • Saga • Saitama • Shiga • Shimane • Shizuoka • Tochigi • Tokushima • Tokio • Tottori • Tojama • Vakajama |  |
| Regije | Hokkaidō • Tōhoku • Kantō (Nanpō otoci) • Chūbu (Hokuriku - Kōshin'etsu - Shin'etsu - Tōkai) • Kansai • Chūgoku (San'in - San'yō) • Shikoku • Kyūshū (Sjeverni Kyūshū) • Ryū Kyū |
| Najveći gradovi(preko 1,000,000 stanovnika) | Tokijo (23 upravna područja) • Jokohama • Osaka • Nagoja • Sapporo • Kobe • Kjoto • Fukuoka • Kavasaki • Saitama • Hiroshima • Sendai |

1. ↑  „Population Census". StatisticsBureau.
**Urho Kekkonen** (Pielavesi, 3. septembar 1900. - Helsinki, 31. august 1986.) bio je finski premijer u dva mandata od 1950. do 53, i od 1954. do 56, a nakon tog i predsjednik od 1956. do 81.

Kekkonen je ostao poznat po politici striktne neutralnosti, prema oba blokovska saveza sa kojima je podjednako uspješno poslovao i bio neke vrsta mosta između ta dva antogonistička saveza.

Biografija
----------

Urho Kekkonen je rođen kao sin sitnog farmera i trgovca drvom, Kekkonen e studirao pravo na 
Helsinškom univerzitetu, koji je završio 1928. nakon tog je i doktorirao 1936. 
Još kao mladić uključio se politiku 1920. u tada popularan agrarni pokret. Od 1927. do 32. radi u ministarstvu poljoprivrede. Između 1936. - 56. bio je poslanik u finskom parlamentu, na listi Agrarne partije (kasnija - Partija centra).

U svojim počecima Kekkonen je bio pripadnik tvrdolinijaške politike prema Sovjetskom Savezu, tako je 1940. bio jedan od dvojice poslanika koji su glasali protiv ustupanja i najmanjeg komadička finskog teritorija SSSR-u. Svoj stav promjenio je do 1943. kad je shvatio da će Njemačka izgubiti rat, pa je zaključio da če Finska ako želi zadržati svoju nezavisnost, morati usvojiti politiku 
prijateljske neutralnosti prema Sovjetskom Savezu.

Kekkonen je u svojoj političkoj karijeri bio ministar brojnih resora, uz razne druge funkcije, da bi 1950. postao premijer za predsjednjikovanja Juha Kustija Paasikivija. Nakon njegove smrti 1956. on je bio logičan izbor za njegova nasljednika, koji će osigurati kontinuitet njegove politike, oprezne ali prijateljske vanjskopolitičke linije prema Sovjetskom Savezu, koju su analitičari kasnije nazvali - *Linija Paasikivi-Kekkonen*.

Kekkonen je nakon prvog mandata, ponovno izabran za predsjednika; 1962, 1968 i 1978. Odlukom parlamenta iz 1973. njegov treći mandat trebao je trajati 10 godina (umjesto 6 kao dotad), ali je Kekkonen izdržao samo 3 godine svog četvrtog mandata, jer je 
zbog bolesti 1981. podnio ostavku.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Urho Kaleva Kekkonen*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 06. 12. 2014.

Vanjske veze
------------

***Urho Kekkonen*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Urho Kaleva Kekkonen* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Predsjednici Finske |
| --- |
| 
* Kaarlo Juho Ståhlberg (1919–1925)
* Lauri Kristian Relander (1925–1931)
* Pehr Evind Svinhufvud (1931–1937)
* Kyösti Kallio (1937–1940)
* Risto Ryti (1940–1944)
* Carl Gustaf Emil Mannerheim (1944–1946)
* Juho Kusti Paasikivi (1946–1956)
* Urho Kekkonen (1956–1982)
* Mauno Koivisto (1982–1994)
* Martti Ahtisaari (1994–2000)
* Tarja Halonen (2000–2012)
* Sauli Niinistö (2012-)

 | Presidential Standard of Finland |
**Jharkhand** O ovom zvuku pronunciation?/i (hindi: झारखंड, Bengali: ঝাড়খণ্ড,IPA: [dʒʰaːrkʰəɳɖ]) je država u istočnom dijelu Indije. Izdvojena je iz južnog dijela države Bihar 15.11. 2000. Jharhkand graniči s državom Bihar na sjeveru, državama Uttar Pradesh i Chhattisgarh na zapadu, državomOrissa na jugu, i državom Zapadni Bengal na istoku. 

Industrijsko središte Ranchi je glavni grad države. Ostali važniji gradovi i industrijski centri su Jamshedpur, Bokaro,Sindri, Giridih, Gumla, Deoghar, Hazaribagh i Dhanbad, koji je nekoć bio dio Zapadnog Bengala. 

Jharkhand je isto tako poznat po nadimku *Vananchal* (*vana* plus *anchal*, što znači *zemlja drva*). Jharkhand je poznat po mineralnom bogastvu i šumarskoj industriji.

Eksterni linkovi
----------------

* Jharkhand State Government Official website Arhivirano 2009-05-13 na Wayback Machine-u
* Jharkhand Arhivirano 2006-07-16 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Države i teritorije Indije |
| --- |
| Države | 
* Andra Pradeš
* Arunačal Pradeš
* Asam
* Bihar
* Čatisgar
* Džarkand
* Goa
* Gudžarat
* Harjana
* Himačal Pradeš
* Karnataka
* Kerala
* Madja Pradeš
* Maharaštra
* Manipur
* Megalaja
* Mizoram
* Nagaland
* Odiša
* Pandžab
* Radžastan
* Sikim
* Tamil Nadu
* Telangana
* Tripura
* Utar Pradeš
* Utarakand
* Zapadni Bengal

 | Karta država i teritorija Indije |
| Unijske teritorije | 
* Andamanski i Nikobarski otoci
* Čandigar
* Dadra i Nagar Haveli i Daman i Diu
* Delhi
* Džamu i Kašmir
* Ladak
* Lakadivi
* Pudučeri

 |

***Džarkand*** na Wikimedijinoj ostavi
**Sedef Čakmak** (*Çakmak*; rođena 9. 6. 1982. godine) je turska političarka i aktivistkinja za prava LGBT osoba. Ona je prva autovana LGBTI osoba koja je izabrana na nekoj javnoj funkciji u Turskoj.

Karijera
--------

Odrasla je u Ankari a studije je završila na Univerzitetu u Galatasaraju gde je diplomirala sociologiju.

U turskom LGBT pokretu je aktivna od 2000. godine. Godine 2004, kontaktirala je Lambda Istanbul kako bi napisala studiju na univerzitetu o LGBT problemima u Turskoj. Posle toga je postala aktivna članica ove organizacije, ali i deo njihove Komisije za međunarodne odnose i Komisije za akademska istraživanja. Od 2011. do 2013. godine bila je jedna od osnivačica i predsednica Upravnog odbora Udruženja za studije socijalne politike, rodnog identiteta i seksualne orijentacije.

Na lokalnim izborima za gradsko veće u Bešiktašu 2014. godine, pobedila je kao članica Kemalističke republikanske narodne stranke. Svoj mandat prihvatila je 2. 3. 2015. Godine. Pre toga, bila je savetnica gradonačelnika Bešiktaša u vezi sa LGBT problemima. 

10. 2017. godine, postala je presednica Izvršnog odbora „Ruže duginih boja", mreže LGBTI platformi u okviru Partije evropskih socijalista.

Izvori
------

1. 1 2 3  Yücel, Deniz (28. 6. 2015.). „Istanbul: Gay Pride - Der lesbische Marsch durch die Institutionen". *DIE WELT*. Pristupljeno 5. 8. 2018.
2. 1 2  „LGBTI Activist Sedef Çakmak is now a Municipal Assembly Member" (en-US). *LGBTI NEWS TURKEY*. 2. 3. 2015.. Pristupljeno 5. 8. 2018.
3. ↑  „Sedef Cakmak - Global Philanthropy Forum" (en-US). *Global Philanthropy Forum*. Arhivirano iz originala na datum 2019-03-24. Pristupljeno 5. 8. 2018.
4. ↑  „Sedef Çakmak biografija/biography | Labris" (sr-RS). LABRIS. [*mrtav link*]
5. ↑  „Bianet: Sedef Çakmak is elected as the Chair of Rainbow Rose" (en-US). *LGBTI NEWS TURKEY*. 30. 10. 2017.. Pristupljeno 5. 8. 2018.

Spoljašnje veze
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal LGBT***  |
**Mustafa Ismet Ineni** (tur. *Mustafa İsmet İnönü*) rođen je 24. septembra 1884. godine u Izmiru (Turska).

Biografija
----------

Turski vojskovođa i političar, završio je vojno-artiljerijsku školu. Još u doba mladoturske revolucije je bio blizak saradnik i saborac Ataturka.

Tokom grčko-turskog rata proslavio se u velikoj pobedi turske vojske u bici kod Inenija, nakon čega je ovu odrednicu uzeo za svoje prezime. (Sve do osnivanja Republike, Turci nisu nosili prezimena poput drugih naroda). Od strane vlasti je nagrađen činom paše. Na Zapadnom frontu ratovao je uspešno i do nogu potukao Grke u bici na Sakariji.

Po osnivanju Republike bio je njen prvi predsednik Vlade i na toj funkciji je ostao sve do 1937. godine.

Nakon Ataturkove smrti 1938. godine je postavljen za predsednika Republike Turske, i na toj poziciji je ostao sve do 1950. godine.

Sa Ataturkom i saradnicima, bio je jedan od osnivača Republikanske partije (CHP) i kasnije njen vođa.

U politiku se aktivno vratio 1960. godine i državnog udara pod vođstvom jednog broja visokih oficira, nakon koga je lider nacije postao general Džemal Gursel. Gursel je dao odrešene ruke Ineniju za formiranje vlade 1962. godine.

Posle izbornog poraza od Stranke pravde (reformisana Demokratska stranka) u oktobru 1965. godine je napustio kabinet. Iz političkog života se povukao 1972. godine.

Umro je 25. decembra 1973. godine u Ankari (Turska).

Spoljašnje veze
---------------

***İsmet İnönü*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Predsjednici Turske |
| --- |
| 
Mustafa Kemal Atatürk |
İsmet İnönü |
Celal Bayar |
Cemal Gürsel |
Cevdet Sunay |
Fahri Korutürk |
Kenan Evren |
Turgut Özal |
Süleyman Demirel |
Ahmet Necdet Sezer |
Abdullah Gül | Recep Tayyip Erdoğan
 | Zastava predsjednika Turske |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 71565655
* LCCN: n85039604
* ISNI: 0000 0001 2138 9519
* GND: 118896067
* SUDOC: 050677071
* BNF: cb13605357m (podaci)
* BIBSYS: 97001375
* NLA: 35396632
* NKC: jn20020307004
* CiNii: DA09686239

 |
Za kineskog konjanika, v. Zhang Bin (konjanik).
**Zhang Bin** (kineski: 張賓; ? -323), kurtoazno ime **Mengsun** (孟孫), formalno **Markiz Jing od Puyanga** (濮陽景侯), bio je glavni savjetnik Shi Lea, vojskovođe i osnivača kineske/Jie države Kasniji Zhao. Bio je sin službenika kineske dinastije Jin, kojoj i sam u mladosti služio. Nakon što je pao u nemilost carskog dvora, dao je ostavku i priključio se pobunjenim Wu Huima. Ubrzo je stekao povjerenje Shi Lea te mu savjetovao da nakon zauzimanja carske prijestolnice Luoyang 311. ne pokušava širiti teritoriju na jug, jer se njegova konjanička vojska ne može dobro boriti na brdskom terenu. Također ga je savjetovao da odbije ponudu dinastije Jin da postane njen vazal. Kada se godine 319. Shi Le odmetnuo od svog nominalnog sizerena - države Han Zhao - i osnovao državu Kasniji Zhao, Zhang Bin je postao njen prvi premijer. Shi Le je duboko cijenio Zhang Bina i nakon njegove smrti zavapio "Znači li to da nebo ne želi da dovršim velike stvari?".
Koordinate: 41° 21′ 58" SGŠ, 22° 57′ 18" IGD

**Staro Konjarevo** (mak. *Staro Konjarevo*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Staro Konjarevo je u sastavu opštine Novo Selo.

Prirodni uslovi
---------------

Staro Konjarevo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, na državnoj tromeđi sa Grčkom i Bugarskom. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 30 kilometra istočno.

Naselje Staro Konjarevo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na jugoistočnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 360 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Staro Konjarevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 611 stanovnika. Po popisu iz 1991. godine, selo je imalo 900 žitelja. Smanjivanje na je vezano za iseljavanje stanovništva u zapadnoevropske zemlje.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Sajt opštine Novo Selo[*mrtav link*]
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |
Ovo je članak o vođi Žutih turbana.  Za generala u službi države Shu Han, v. Zhang Bao (Shu Han).  
*Ovo je kinesko ime; porodično ime je* Zhang*.*

**Zhang Bao** (? - 184) je bio kineski taoistički propovjednik, poznat kao jedan od trojice vođa ustanka Žutih turbana. Bio je mlađi brat glavnog pokretača ustanka Zhao Jiaoa i stariji brat Zhao Lianga. Zhao Jiao ga je, podijelivši ustaničku vojsku, proglasio Generalom zemlje. Nakon Zhao Jiaove smrti krajem 184. su preostala dva brata nastavila voditi ustaničku vojsku. Zhao Bao je u Guanzhongu poražen od strane carskog generala Huangfu Songa te potom ubijen. Nešto kasnije je kod Xiaquaynga (današnji Jinzhou) ista sudbina snašla i Zhang Baoa. Iako je nakon smrti trojice glavnih vođa ustanak nastavljen sljedećih dvadeset godina, ustanici nikada više nisu bili u stanju ozbiljno ugroziti carsku vlast.

V. također
----------

* Popis ličnosti Tri kraljevstva

Vanjske veze
------------

* - Sanguo Yanyi Officer Biography by Sam Wrest Arhivirano 2010-12-17 na Wayback Machine-u
**Sunčeva zvijezda** (*lat. Ornithogalum dubium*) je lukovičasta biljka porijeklom iz Južnoafričke Republike. Svrstava se u porodicu *Asparagaceae*, kao i zumbul. Naziva se još i ptičije mlijeko.   

Sunčeva zvijezda se razvija iz lukovice iz koje izbija 3-8 duguljastih zelenih listova dužine 10-25 cm. Na vrhu stabljike dužine 10-50 cm, nalazi se grozdasta cvast sačinjena od 5-25 cvjetova koji imaju po 6 latica. Boja cvjetova je najčešće narandžasta, ali oni mogu biti i žuti, a ponekad i bijeli, iako je bijela boja karakteristična za neke druge vrste ornithogaluma. Biljka ne podnosi mraz, tako da ju je u našim uslovima teško gajiti napolju. Najšešće se uzgaja kao lončanica. Biljka zahtijeva vlažno tlo, ali ne treba pretjerivati za zalijevanjem, jer može lako doći do truljenja lukovice. Razmožava se u jesen, dijeljenjem mladih lukovica od matične. Lukovice je neophodno posaditi u pjeskovitu, dobro dreniranu zemlju na dubinu od 2 cm. Kada se pojave listovi, lukovice je neophodno obilno zalijevati, ali treba dozvoliti da se zemlja osuši između dva zalijevanja. Kada se biljka nakon cvjetanja osuši, treba prestati za zalijevanjem. Može se razmnožavati i pomoću sjemena, što je znatno teži i dugotrajniji proces. Sjeme se sadi u jesen u dobro drenirano zemljište. Neophodno ga je raspršiti kako prilikom nicanja ne bi došlo do zagušenja biljke, a zatim pokriti tankim slojem riječnog pijeska kojeg treba držati vlažnim. Sjeme će proklijati u roku od dvije sedmice nakon sjetve.  

Biljke iz roda Ornithogalum spadaju u otrovne biljke. Do sada nije zabilježena njihova primjena u medicinske ili magijske svrhe.

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Sunčeva zvijezda** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Sunčeva zvijezda** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Sunčeva zvijezda** |

|  |  |
| --- | --- |
| Identifikatori taksona | 
* Wikidata: Q2028145
* Wikispecies: Ornithogalum dubium
* EoL: 1011767
* EPPO: OTGDU
* GBIF: 2773605
* GRIN: 410540
* iNaturalist: 522101
* IPNI: 539181-1
* PalDat: Ornithogalum\_dubium
* Plant List: kew-283153
* POWO: urn:lsid:ipni.org:names:539181-1
* SANBI: 3796-26
* Tropicos: 18402957
* WCSP: 283153

 |
Za istoimeni film, v. Ziegfeld Follies (film).
Promotivni plakat za reviju Ziegfeld Follies 1912
**Ziegfeld Follies** (doslovno: "Ziegfeldove ludosti") su bile spektakularne kazališne predstave, odnosno plesno-muzičke revije koje su se održavale na Broadwayu od 1907. do 1931. Ime su dobile po svom pokretaču, američkom kazališnom impresariju Florenzu Ziegfeldu, koji ih je osmislio na prijedlog svoje nevjenčane supruge Anne Held i po uzoru na predstave u pariškom noćnom klubu Folies Bergers. Ziegfeld je predstave nastojao učiniti što atraktivnijim i spektakularnijim, pa je za njih angažirao najraskošniju scenografiju i kostimografiju, najpopularnije pjevače i vodviljske zabavljače; s vremenom su *Ziegfeld Follies* postale jedna od najvećih kulturnih institucija svog vremena, a mnoge pjesme komponirane za njih postale ne samo veliki hitovi nego i evergrini. Jedna od najvećih atrakcija Ziegfeld Follies su bile i Ziegfeldove djevojke, odnosno članice plesnog zbora koje je Ziegfeld birao vođen prije svega kriterijima ljepote. Predstavama su kraj donijeli financijski problemi u koje je Ziegfeld pao nakon burzovnog sloma 1929. godine, odnosno njegova smrt nakon revije održane krajem 1931. godine.

Ziegfeld Follies su se nakon toga nekoliko puta još održavale (1934, 1943, 1956 i 1957). Također su postale predmetom dva holivudska filma - mjuzikla *Great Ziegfeld* iz 1936. i *Ziegfeld Follies* iz 1945.

Vanjske veze
------------

***Ziegfeld Follies*** na Wikimedijinoj ostavi

* Ziegfeld on Musicals101.com
* Ziegfeld Follies at Internet Broadway Database

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 225567707
* LCCN: n2004078168
* GND: 7669912-2

 |
Vestern Digital WD740GD Raptor - 10,000 rpm - 74 GB
**Vestern Digital** korporacija (engl. ; često skraćeno VD) je jedan od najvećih proizvođača računarskih hard disk jedinica u svetu. Ona ima dugu istoriju u elektronskoj industriji, kao proizvođač integrisanih kola i proizvoda za skladištenje kompanije. Vestern Digital je osnovan 23. aprila 1970. od Alvina B. Filipsa, zaposlog u Motoroli, kao **General Digital**, inicijalno (i kratko) proizvođač MOSFET (engl. ) otpornika za testiranje. Ta kompanija je brzo postala specijalista za pravljenje poluprovodnika, sa start-up kapitalom obezbeđenog od strane nekoliko individualnih investitora i industrijski gigant Emerson Elektrik Kompanije. Jula 1971. su usvojili svoje trenutno ime i ubrzo je predstavili svoj prvi proizvod - *WD1402A*.

Ključne inovacije
-----------------

Vestern Digital je odgovoran za niz inovacija, uključujući

* **1971** - WD1402A, prvi singl-čip UART
* **1976** - WD1771, prvi singl-čip flopi disk kontroler
* **1981** - WD1010, prvi singl-čip ST-506 kontroler
* **1983** - WD1003 hard disk kontroler, prethodnik ATA standarda
* **1986** - U saradnji sa Kompakom razvijen ATA
* **1986** - WD33C93, jedan od prvih SCSI interfejs čip
* **1987** - WD7000, prvi bus-master ISA SCSI kontroler
* **1987** - WD37C65, prvi singl-čip PC / AT kompatibilan sa flopi disk kontrolerom
* **1988** - WD42C22, prvi single-cip kontroler ATA hard diska
* **1990** - Uvedeni Kavijar diskovi
* **2001** - Prvi masovni IDE disk sa 8 MB baferom
* **2003** - Prvi SATA disk koji radi na 10.000 rpm

Spoljašnje veze
---------------

***Western Digital*** na Wikimedijinoj ostavi

* Western Digital website
* Former Western Digital logo. Arhivirano 2012-06-07 na Wayback Machine-u
* Second to the former Western Digital logo. Arhivirano 2012-04-25 na Wayback Machine-u
* Third to the former Western Digital logo, as seen on the label of the hard disk drive.[*mrtav link*]
**Łuków** je grad od 29,441 stanovnika na istoku Poljske u Lublinskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire duž rijeke Krzna, udaljen stotinjak km istočno od Varšave.

Historija
---------

Łuków je niknuo za srednjeg vijeka kao utvrda koja je čuvala granicu od 12. do 14. vijeka od napada jatvjagških i litvanskih plemena.
Gradska prava dobio je 1403. kao značajni zanatsko-trgovački centar, poznat po velikim sajmovima.

U periodu od 15. do 18. vijeka bio je jedan od administrativnih centara Lublinskog vojvodstva,
Još od 15. vijeka u Łukówu živi velika židovska zajednica. 
Znatno oštećen u drugoj polovici 17. vijeka u ratovima vođenim sa Kozacima i Šveđanima.
Između 1733.-1852. Łuków je bio dom poznate pijarističke škole.

Nakon Treća Podjele Poljske - Łuków je 1795. podpao pod Austrijsku Monarhiju.
Od 1807. je dio kratkotrajnog napoleonskog Varšavskog vojvodstva, a od 1815. je dio proruske Kongresne Poljske.

Łuków je još od 1809. za Varšavskog vojvodstva postao regionalni administrativni centar, ali se počeo značajnije razvijati od druge polovice 19. vijeka kad je do njega došla željeznica i postao raskršće željezničkih pruga.

Za Njemačke okupacije Poljske u gradu je između 1941. do novembra 1942. djelovao radni logor i geto do novembra 1942. u koji je nagurano oko 10 000 Židova (uključujući oko 2 000 Slovačke) koji su sukcesivno deportirani u Logor smrti Treblinka.

Oko 70% grada je razoreno u borbama za oslobođenje posljednih mjeseci Drugog svjetskog rata. 
Nakon rata je obnovljen a od 1999. je administrativni centar vlastitog povjata.

Znamenitosti
------------

Nekadašnji franjevački barokni samostan podignut krajem 18. vijeka, danas potpuno preuređen i pretvoren u muzej i barokna župna crkva.

Privreda
--------

Łuków je i danas značajno željezničko raskršće i industrijski grad sa tvornicama odjeće, obuće, mašinske, prehrambene i drvne industrije.
U Poljskoj je znan po tvornici igračaka.

Pobratimski gradovi
-------------------

Łuków ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima:

* Estonija Tõrva, Estonija
* Francuska Voisins-le-Bretonneux, Francuska
* Litvanija Lazdijai, Litvanija
* Ukrajina Baranivka, Ukrajina
* Norveška Sykkylven, Norveška

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11   „Łuków" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 24.08. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Poland, Lubelskie*" (engleski). City population. Pristupljeno 24.08. 2021.
3. ↑  „*Współpraca zagraniczna*" (poljski). Miasto Łuków. Pristupljeno 24. 8. 2021.

Vanjske veze
------------

***Łuków*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Łuków* (službene stranice) (`pl`)
Ovo je članak o rimskom pretoru.  Za rimskom konzulu, v. Servius Sulpicius Galba (konzul).  Za rimskom caru, v. Galba.  
Servius Sulpicius Galba u "Promptuarii Iconum Insigniorum "
**Servije Sulpicije Galba** (*Servius Sulpicius Galba*, cca. 95. pne. - 43. pne.) bio je rimski političar i vojskovođa iz doba kasne Republike. Karijeru je započeo u galskim ratovima kao legat u vojsci Julija Cezara te se, komandirajući XII legijom, borio protiv galskih plemena u današnjoj Švicarskoj. Po povratku iz rata je godine 54. pne. služio kao pretor. Godine 50. pne. se, uz Cezarovu pomoć, kandidirao za konzula, ali nije izabran. Poslije Cezarove pobjede u građanskom ratu se našao marginaliziran, te se zato priključio zavjerenicima koji su Cezara ubili 44. pne. Kada su cezarovci konsolidirali vlast u Rimu, Galba se našao na popisu osoba koje je *Lex Pedia* proskribirao kao Cezarove ubice ili njihove pomagače, te je na osnovu njega pogubljen.

Njegov nećak je bio rimski car Galba.

V. također
----------

* Sulpicia (gens)
* Atentat na Julija Cezara
**Shen Dao** (kineski: 慎到; Hanyu Pinyin: Shèn Dào; Wade-Giles: **Shen Tao**, cca. 395–315. pne.) bio je kineski filozof iz Zhaoa koji je također predavao na akademiji Jixia u Qiju. Obično se navodi kao Shenzi 慎子.

Napisao 42 originalna eseja, od kojih je danas očuvano samo njih 7. Uglavnom je poznat po referencama drugih autora, posebno Han Feija i Zhuang Zija. Kritičku rekonstrukciju izgubljene Shenzijeve knjige je napisao Paul Thompson i izdao 1979. godine kao *The Shen Tzu Fragments*.

Godine 2007. je Šangajski muzej objavio zbirku tekstova na bambusovim štapićima iz Države Chu koje datiraju iz perioda Zaraćenih država, uključujući šest štapića sa Shenzijevim izrekama. To su jedini primjeri Shenzijevih tekstova koji datiraju iz doba njegovog života.

Najvažniji aspekt filozofije Shen Daoa je sinteza taoističke i legalističke misli. Dok su obje škole u mnogo čemu suprostavljene, obje dijele pogled na prirodu kao temeljno amoralnu snagu, odnosno na stvarnost kao arenu bez postavljenog moranog imperativa – a što ih odvaja od konfucijanstva. 

U konfucijanstvu vlast legitimira superiorni moralni karakter i mudrost. Prema Shen Daou, autoritet nastaje i čuva se temeljem određenih činjenica umjesto apstraktnim moralnim pravilima. Stvari se jednostavno kreću kroz prirodno kretanje Puta (Tao) i ne poklapaju se kako bi stvorili nekekava etički sistem. Kroz ovu zamisao je lako vidjeti pokušaj spajanja mistične jednostavnosti taoizma i ciničnog realizma u legalističkoj filozofiji.

Eksterni linkovi
----------------

* Hong Kong University Philosophy Department, *Shen Dao*
Cipal bataš
**Cipal bataš** (lat.  *Mugil cephalus* ) ima kod nas u upotrebi više raznih naziva kao što su mulj, glavaš, babaš, skakavac, javra. Cipal bataš je riba iz porodice cipala ili Mugilidae. To je najveći cipal koji živi u Jadranu. Najveći ulovljeni primjerak u Jadranu je bio 55 cm duljine i 6 kg, iako ova vrsta može narasti i do jednog metra duljine i 12 kg. Glava mu je tupasta i spljoštena, šira od ostatka duguljastog tijela, s velikim, izraženim očima i tankim usnicama na relativno malim ustima. Boja mu varira od svijetlosive, smeđkaste do maslinastozelene, sa linijama koje se prelijevaju u nijansama, a s donje strane srebrenkasto bijel.

Rasprostranjenost
-----------------

Cipal bataš je rasprostranjen u obalnom pojasu gotovo svuda po svijetu, osim u hladnim morima s temperaturom nižom od 8 stupnjeva Celzija, osim u području Karipskog mora, te Bahama. Najviše voli bočatu vodu, a ponekad zna ući i daleko u rijeke. Živi pri površini, na malim dubinama, a tijekom mriještenja u srpnju i kolovozu zna ići dalje od obale, na dubine do 120 m. Ženka ispusti od 0,8 do 2,6 milijuna jajašaca. Životni vijek mu je oko 16 godina.

Prehrana
--------

Sušenje bataša na Tajvanu.
Mlađi primjerci se hrane zooplanktonom i sitnim beskralježnjacima, a odrasli uglavnom algama, te crvima i račićima. 

Meso bataša je vrlo ukusno i cijenjeno, može se pripremiti na razne načine. Najvažnije pri konzumaciji bataša je da je nedavno uhvaćen jer pri duljem čuvanju mijenja okus.

Izvori
------

1. ↑  (`sh`) Cipal bataš[*mrtav link*] (nemo-hr.com)
2. ↑  (`sh`) Cipli[*mrtav link*] (riblje-oko.hr)
3. ↑  (`en`) Flathead mullet (fishbase.org)

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Cipal bataš** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Cipal bataš** |
**Cipal balavac** (*Liza ramado*) riba je iz porodice Mugilidae ili cipala. Narodni nazivi su mu još plavić, brena, crnac, šupljak, samac. Sive je boje, s bjelkastim dnom, ima velike ljuske po tijelu. Velike je glave, s vrhom koji je tupo zaobljen, sama glava je široka, oči su vrlo blizu malih usta. Gornja usna je naglašeno ispupčena. Na škržnom polopcu imaju zlatne mrlje ali su dosta slabije izražene nego u cipla zlatara. Naraste do 70 cm i mogu težiti do 2,9 kg.

Ova vrsta cipla voli slatku i boćatu vodu, gdje boravi veći dio godine, dok krajem ljeta zbog parenja ide u slanije vode. Razmnožava se između rujna i veljače. Živi u priobalnom pojasu, a rasprostranjena je u istočnom Atlantiku od Norveške do Maroka, te u Mediteranu i Crnom moru. Hrani se malim organizmima, larvama i jajašcima .

Zanimljivosti
-------------

U nekim dijelovima Hrvatske ovaj cipal se hvata i zbog drugih razloga, a ne samo zbog mesa. Ciplima se vadi ikra koja se soli i suši poput kavijara.

Izvori
------

1. ↑  (`sh`) Cipli[*mrtav link*] (riblje-oko.hr)
2. ↑  (`en`) Thinlip mullet (fishbase.org)

Linkovi
-------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Cipal balavac** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Cipal balavac** |

***Cipal balavac*** na Wikimedijinoj ostavi
**Tomo Hrgota** (Kakanj, BiH, 18. II. 1965), akademski slikar.

Životopis
---------

Nakon završene Škole primijenjenih umjetnosti, upisao se 1987. godine na Likovnu akademiju u Sarajevu, nastavnički smjer. Radio je punih deset godina u osnovnim školama u Bosni i Hercegovini i Hrvatskoj (Zabok, Novalja na Pagu, manja mjesta kod Požege i Križevaca, Bilje u Baranji). Živi i radi u Osijeku i u Kaknju.

Slikarstvo
----------

Tehnika u kojoj najčešće slika je ulje na platnu, u pastelu te u olovci. Najčešće radi pejsaže. Izlagao je na mnogo zajedničkih te na 40 tak samostalnih izložbi. Član je HDLU-a Osijek. Povremeno vodi tečajeve slikanja i crtanja u Osijeku, Bilju i Čepinu. U ljetnom periodu radi portrete turista.

U ljeto 2005. imao je istovremeno 6 izložbi, dvije u Kopačkom ritu i četiri u Osijeku (Samostan Kapucinske crkve - *"Crkve Slavonije i Baranje"*; Hotel Royal - *Baranjske vode*; Caffe Art kod Bastiona - *"Osječka Tvrđa"*; Konzervatorski odjel u Tvrđi - izložba ulja starih kuća Slavonije i Baranje).

Izvori
------

* Gorana Korać: *"Slikanje ga smiruje i inspirira*", Osječki dom, VI, 727, 13 - Osijek, 2-3. VIII. 2005.
* Web-stranica Tomo Hrgota
* "Oslobođenje": *"Gornji Banjevac, jedno sasvim neobično selo: Zmaj od Bosne iznad Kaknja"* (posjet: 9. X. 2014)
* Raif Čehajić: *"Stvaralaštvo čovjeka ispunjava zadovoljstvom i srećom"[*mrtav link*]*, zgosca.info (posjet: 10. X. 2014)
**Servia** (grčki: *Σέρβια*, srpski: *Србица*) je naseljeno mjesto gradskog tipa u Periferiji Zapadna Makedonija, prefektura Kozani, Grčka.

Od 2011. dio je općine Servia-Velvendo čije je i administrativno sjedište (do tada je pripadalo istoimenoj posebnoj općini Servia). Naselje se nalazi na zapadnim obroncima planine Kambunice, odnosno uz desnu obalu rijeke Bistrice.

Po popisu stanovništva iz 2011. u naselju je živjelo 3 540 stanovnika.

Povijest
--------

U knjizi O upravljanju carstvom koja se pripisuje bizantskom caru Konstantinu VII. Porfirogenetu iz 10. stoljeća se navodi da su ovaj grad osnovali Srbi. Ivan Tomko Mrnavić u knjizi *Život Svetog Save* spominje da je Sveti Sava u ovom gradu bio katolički biskup. Spiridon Gopčević u putopisnoj knjizi *Stara Srbija i Makedonija* navodi podatak da su u Serviji Srbi pogrčeni, ali da u okolici ima još devet srpskih sela.

Izvori
------

1. ↑  Tomko Mrnavić, Ivan; Veselin Čajkanović (1939). *Život Svetoga Save episkopa, sina Simeona Stefana kralja Raške, od Ivana Tomka Mrnavića, str. 11.*. Beograd: Srpska kraljevska akademija.
2. ↑  Gopčevič, Spiridom (1890). *Stara Srbija i Makedonija, str. 150.*. Beograd.
Zgrada Ustavnog suda u Brnu.
**Ustavni sud Češke Republike** (češki: *Ústavní soud České republiky*) je najviše, posebno sudsko tijelo u Češkoj čiji je primarni cilj štititi građane Češke od kršenja Ustava bilo od strane Parlamenta, bilo od strane Vlade. Ustavni sud je specijalizirano sudsko tijelo i ono se nalazi izvan redovne sudske organizacije; najviši redovni sud je Vrhovni sud. Od svih sudova u Češkoj, Ustavni sud je najdetaljnije reguliran u tekstu samoga Ustava. 

Odluke ovofa suda konačne su i nisu podložne žalbi u sklopu nacionalnog prava, a smatraju se i izvorom prava, slično kao i presedani u zemljama anglosaksonskog prava. 

Ustavni sud Češke formalno je uspostavljen 1993. godine, mada na tradiciji onog čehoslovačko, predviđenom u ustavu iz 1920. godine. Na taj je način Čehoslovačka postala prva zemlja u svijetu sa sustavom sudske revizije od strane specijaliziranog suda, mada je isti službeno formiran nakon onog u Austriji. Taj su sustav kasnije usvojile brojne zemlje svijeta.

Sud se sastoji od ukupno 15 sudaca koji se imenuju na obnovljivi mandat u trajanju od 10 godina. Suce imenuje Predsjednik, a potvrđuju se u Senatu. Suci Ustavnog suda uživaju kaznenopravni i procesni imunitet, a može im se suditi samo uz prethodno odobrenje Senata. Aktualni predsjednik Ustavnog suda, od 2013. godine, je Pavel Rychetský.

Eksterni link
-------------

* Službena web stranica
**Vučeta Bogdanović** (druga polovica 17. vijeka, Kopito - 17. vijek, ?), bio je njeguški vojvoda iz današnje Crne Gore koji je pomogao Venecijancima da ponovno zauzmu Herceg Novi.

Biografija
----------

Vučeta Bogdanović bio je nasljednji knjaz starog njeguškog plemenskog bratstva - Bogdanovići. On je sa svojom četom pomogao Venecijancima da za Morejskog rata 1687. nakon punih 150 godina osmanske vladavine - ponovno zauzmu Herceg Novi.

Opsada Castelnuova (današnji Herceg Novi) trajala je od 1 do 30. septembra 1687. Utvrdu Castelnuovo branilo je 1500 vojnika, a napadalo nekih 12,000 venecijanskih vojnika što sa brodova, i sa kopna. Tek nakon gubitka strateški važne kule na obali posada se predala.

Povezane strane
---------------

Morejski rat

Izvori
------

1. 1 2  „*Siege of Castelnuovo*" (engleski). World Library Foundation. Pristupljeno 5. 06. 2017.
2. ↑  „*Podgorina Lovćena*" (srpskohrvatski). Dinarsko gorje. Pristupljeno 05. 06. 2017.
3. ↑  Lovorka Čoralić. „*Boka kotorska u doba Morejskoga rata (1684-1699)*" (hrvatski). Matica Hrvatska. Pristupljeno 05. 06. 2017.
Za suvremeno naselje, v. Stagira.
**Stageira** (grčki: ; ispravno *Stagira* Στάγιρα; također *Stagiros* Στάγιρος ili *Stageiros* Στάγειρος) je bio starogčki grad na Halkidici, najpoznatiji kao rodno mjesto Aristotela. Nalazio se nekoliko kilometara sjeverno od suvremenog naselja Stagira, blizu današnjeg grada Olympias.

Stageira je osnovana godine 655. pne. od jonskih kolonista s otoka Andros. Kserks I od Perzije ga je okupirao 480. pne.. Kasnije se priključila Delskom savezu pod vodstvom Atene, ali je taj savez napustila godine 424. pne. Zbog toga je atenski demagog Kleon pokrenuo opsadu protiv Stageire godine 422. pne.. Kleonovo nespretno vođenje opsade je kasnije postalo predmetom satire u Aristofanovoj komediji *Vitezovi*. Kleon je nedugo nakon toga ubijen u bitci kod Amfipolisa.

Filip II Makedonski je kasnije u opsadi imao više uspjeha, te je grad osvojen i srušen. Međutim, kasnije je, u znak zahvalnosti za Aristotelovo poučavanje njegovog sina Aleksandra, Filip ponovno sagradio grad i u njemu naselio bivše stanovnike. Tada su, uz brojne nove kuće, sagrađeni oltari boginji Demetri te akvadukt. 

Koordinate: 40°31′49″N 23°45′05″E﻿ / ﻿40.53028°N 23.75139°E﻿ / 40.53028; 23.75139
**Vučjak Feričanački** je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavonija u Osječko-baranjskoj županiji i pripada općini Feričanci.

Zemljopisni položaj
-------------------

Vučjak Feričanački se nalazi na 130 metara nadmorske visine i na sjevernim obroncima Krndije koji prelaze u nizinu istočnohrvatske ravnice. Susjedna naselja: zapadno Feričanci sjeveroistočno Đurđenovac i Našičko Novo Selo istočno Brezik Našički te jugoistočno Donja Motičina. Pripadajući poštanski broj je 31512 Feričanci, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Vučjak Feričanački je 2,96 km×102 i pripada katastarskoj općini Feričanci. U selu se nalazi kapela  Blažene Djevice Marije Žalosne koja pripada 
rimokatoličkoj župi Duha Svetog sa sjedištem u Feričancima te našičkom dekanatu Požeške biskupije. Crkveni god ili kirvaj (proštenje) slavi se 15. rujna.

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

Iskazuje se kao dio naselja od 1931. a kao naselje od 1953. Prema prvim rezultatima Popisa stanovništva 2011. u Vučjaku Feričanačkom je živjelo 279 stanovnika u 93 kućanstva.

Povijest
--------

Izvori
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
4. ↑

* 
* Arhivirano 2014-02-22 na Wayback Machine-u

Vanjske poveznice
-----------------

* Arhivirano 2012-12-08 na Wayback Machine-u

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Vučjak Feričanački** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Feričanci |
| --- |
| Gazije • Feričanci • Valenovac • Vučjak Feričanački |