recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Živa Kraus*** na Wikimedijinoj ostavi

**Živa Kraus** (Zagreb, 4. 10. 1945), hrvatska i jugoslavenska slikarica i galeristica.

Biografija
----------

Živa Kraus je rođena 4. 10. 1945 u Zagrebu u židovskoj porodici Ive i Herme Kraus. Živinu majku su tijekom Drugog svjetskog rata kao studenticu medicine uhapsili i zatvorili u Ljubljani, nakon čega je bila prebačena u zatvor u Italiji. Nakon kapitulacije Italije bila je internirana u Švicarskoj. Živin otac uspio je pobjeći iz Zagreba, spasiti svoju majku, i prijeći u Italiju. Odande je prebjegao u Švicarsku, gdje je na Ženevskom jezeru sreo Hermu. Ondje su se i oženili. Ivo Kraus je za života kupovao djela mnogih jugoslavenskih slikara od Otona Glihe do Frane Šimunovića, nije bio kolekcionar, no bilo mu je prirodno da bude okružen onim što voli i što ga potiče. Živa je stoga od malih nogu išla na izložbe, koncerte, i u kazalište. Sa bratom blizancem, Ognjenom Krausom, polazila je Klasičnu gimnaziju u Zagrebu. Ognjen je trenutni predsjednik Židovske općine Zagreb. Studirala je slikarstvo na Likovnoj akademiji Sveučilišta u Zagrebu i diplomirala kod Raula Goldonija. Sa poznatim jugoslavenskim slikarom Marinom Tartaglijom se i osobno družila, susret s njim bio je važan momenat u njezinom životu. Nakon fakulteta organizirala je svoju prvu samostalnu izložbu u Zagrebu. Tijekom 1970-ih Živa je bila desna ruka Peggy Guggenheim u vođenju Zbirke Peggy Guggenheim, te je potom radila u galeriji "Cavallino di Cardazzo" i bila glavni urednik kataloga za venecijanski Biennale. Bila je kustosica međunarodne izložbe u održane Veneciji od 2. 7. do 15. 10. 1978 godine nazvane "Od prirode umjetnosti, od umjetnosti prirodi". Kada se počela baviti fotografijom, nitko nije radio fotografske izložbe u Veneciji. U njezinoj galeriji "Ikona" su u poslijednih 30 godina izlagali najveći autori povijesti fotografije, poput Williama Kleina, Barbare Morgan, Helmuta Newtona i mnogi drugi. Živa je isto tako izlagala i najmlađe, neafirmirane fotografe. Vodila je kompletan likovni program galerije "Sebastijan" u Dubrovniku, preko Varaždina do Beograda sa 25 izložbi godišnje. Odlazila je u svaki atelier i izabrala svaku sliku, te joj je to omogućavalo da ostane u kontaktu sa domovinom. Priredila je izložbe mnogih naših autora u Veneciji i po svijetu, poput Tartaglije, Julija Knifera, Nives Kavurić Kurtović, Ilije Bašičevića Bosilja i dr. Tartagliji je napravila veliku izložbu u Veneciji u "Magazzinima del Sale". Dva puta je bila koordinator hrvatskog paviljona u "Palazzo Fortuny" koji je danas jedan od najznačajnijih prostora izložbi u Veneciji, gdje je 1981 imala prvu veliku izložbu s "Fotografia e Danza". Za "Magazzini del Sale" je dala prijedlog da se Muzej suvremene umjetnosti u Zagrebu predstavi sa svojim muzejem u izgradnji. Bilo bi mnogo više toga učinjeno da je Zagreb ikada bio zainteresiran za suradnju sa Živom.

Literatura
----------

* Snješka Knežević, Aleksander Laslo (2011). *Židovski Zagreb*, Zagreb: AGM, Židovska općina Zagreb. ISBN 978-953-174-393-8
Koordinate: 41° 12′ 23" SGŠ, 21° 21′ 32" IGD

**Ivanjevci** (mak. *Ivanjevci*) su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Ivanjevci pripadaju opštini Mogila.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Ivanjevci je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 20 km severno.

Ivanjevci se nalaze u zapadnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na istoku ravničarski, dok na zapadu izdiže planina Drevenik. Nadmorska visina naselja je približno 630 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Ivanjevci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 615 stanovnika.

Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Cigani.

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Mogila

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.mogila.gov.mk Zvanična stranica opštine Mogila

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Mogila |
| --- |
| **Mogila** • 
Alinci • 
Beranci • 
Budakovo •
Vašarejca • 
Gornja Čarlija • 
Donja Čarlija • 
Dedebalci • 
Dobruševo •
Donji Srpci • 
Ivanjevci • 
Loznani • 
Mojno • 
Musinci •
Novoseljani • 
Nošpal • 
Podino • 
Puturus • 
Radobor •
Sveti Todori • 
Trap • 
Trnovci • 
Crničani |  |
**Kanton Graubünden** (njemački: *Kanton Graubünden*, romanš: *Chantun Grischun*, talijanski: *Cantone dei Grigioni*) je jedan od 26 švicarskih kantona na krajnjem istoku zemlje. Po površini je najveći švicarski kanton.

Glavni grad kantona je Chur.

Prirodne odlike
---------------

Karta okruga u kantonu Graubünden
jezična područja u Graubündenu 2000. g.
Kanton Graubünden je smješten u istočnom dijelu Švicarske i graniči s Lihtenštajnom, Austrijom i Italijom i susjednim švicarskim kantonima (Ticino, Uri, Glarus, St. Gallen). Površina Graubinden je 7.105 kilometara četvornih (17,2% površine Švicarske) i to je po pvoršini najveći kanton u državi.

Graubünden se nalazi u visokim Alpama, od kojih je glavna masa u središnjem dijelu kantona nazvana Graubindenskim Alpama. Na zapadu županije su Glaruski Alpi. Najviši vrh je Pik Bernina na 4.049 metara. Sam kanton spada u najviše području Europe, a ovdje je smješten i najviši grad u Europi, mondenski Saint Moritz (na 1.850 m n. V.). Kroz njega protječu rijeke Inn i Rajna, a ove velike rijeke ovdje ističu i teku gornjim dijelom toka. Doline ovih rijeka su "žile-kucavice" kantona i tu je koncetrirano stanovništvo i gospodarstvo.

Povijest
--------

Područje današnjeg kantona Graubünden u srednjem vijeku bilo je pod vlašću biskupa iz Chura. 1497. g. područje je pripojeno staroj Švicarskoj konfederaciji, ali je tek 1803. g. oblikovan današnji kanton.

Stanovništvo i naselja
----------------------

Kanton Graubünden je imao 190.459 stanovnika 2008. g.

Jezici: U županiji Graubinden se govore tri jezika (jedinstven po ovome u Švicarskoj), koji su svi službeni:

* njemački jezik - 68% - pretežan jezik u kantonu i materinji za sjeverni i središnji dio kantona;
* retoromanski jezik (ili Romans) - 15% - materinji za istočni i zapadni dio kantona, ali danas u opadanju i sveden mahom na starije stanovništvo i manja i zabita naselja i doline;
* talijanski jezik - 10% - materinji za južni dio kantona, točnije za tri razdvojene doline u slijevu rijeke Po (tzv. Talijanski Graubunden);

U kantonu je 47 % katolika i 41 % protestanata. Vjerske manjine su malobrojne i ograničene na skorašnje doseljenike.

Gospodarstvo
------------

Gospodarstvo kantona temelji na stočarstvu, šumarstvu i turizmu (Davos, Saint Moritz, Kloster). U okolici Chura proizvodi se vino, a sam grad je i industrijsko središte.

Vanjske poveznice
-----------------

* 

***[[Commons:Category:Graubünden|]]*** na Wikimedijinoj ostavi

Vanjske veze
------------

* Službena stranica kantona Graubünden Arhivirano 2013-03-20 na Wayback Machine-u (`de`), (`it`)

| * p
* r
* u
Kantoni Švicarske |
| --- |
| 
Aargau · 
Appenzell Ausserrhoden · 
Appenzell Innerrhoden · 
Basel-Landschaft · 
Basel-Stadt · 
Bern · 
Fribourg · 
Glarus · 
Graubünden · 
Jura · 
Luzern · 
Neuchâtel · 
Nidwalden · 
Obwalden · 
Schaffhausen · 
Schwyz · 
Solothurn · 
St. Gallen · 
Thurgau · 
Ticino · 
Uri · 
Valais · 
Vaud · 
Zug · 
Zürich · 
Geneva
 |  |
**Wu Hu ustanak** (五胡乱華) je naziv za ustanak ne-kineskih i uglavnom nomadskih naroda koji su od 304. do 316. uspjeli poraziti kinesku carsku dinastiju Jin te je protjerati sa područja današnje Sjeverne Kine, uspostavivši niz vlastitih država kasnije poznatih kao Šesnaest kraljevstava. Razlog za uspjeh Wu Hua se uglavnom tumači kao posljedica slabosti carske vlasti izazvane dugogodišnjim krvavim sukobima među članovima dinastije poznatim kao Rat Osam prinčeva, a koji su već ranije opustošili ogromna područja sjeverne Kine i natjerali prinčeve da na ispražnjene teritorije dovodi Wu Hue. Godine 304. je Liu Yuan, poglavar Xiongnua u provinciji Shanxi, sebe proglasio "kraljem Hana" i tako stvorio nezavisnu državu Han Zhao. Njegovi nasljednici su godine 311. uspjeli zauzeti carsku prijestolnicu Luoyang, a nešto kasnije i novu prijestolnicu Chang'an. Ostaci poražene dinastije su bili prisiljeni bježati na jug Kine, gdje su iza rijeke Huai uspostavili tzv. Istočnu dinastiju Jin. Područja sjeverne Kine će ostati odvojena od ostatka zemlje sve do dinastije Sui krajem 6. vijeka. Zbog toga, kao i ogromnih razaranja i pustošenja koja su obilježili ti događaji, Wu Hu ustanak se tradicionalno smatra jednom od najvećih katastrofa u kineskoj historiji.

Izvori
------

* Li, Bo; Zheng Yin (Chinese) (2001) 5000 years of Chinese history, Inner Mongolian People's publishing corp , ISBN 7-204-04420-7,

Eksterni linkovi
----------------

| * p
* r
* u
Wu Hu era |
| --- |
| Historija | Wu Hu ustanak • Katastrofa kod Yongjie • Shi Lejevo ujedinjenje Sjeverne Kine • Wei-Jie rat • Wei-Xianbei rat • Fu Jianovo ujedinjenje Sjeverne Kine • Huan Wenove ekspedicije • Bitka na rijeci Fei • Liu Yuove ekspedicije |
| Sudionici | Dinastija Jin • Jie • Xiongnu • Qiang • Xianbei • Di |
| Ključne ličnosti | Liu Yuan • Shi Le • Sima Yue • Ran Min • Huan Wen • Fu Jian • Xie Xuan • Liu Yu |
| Historijske knjige koje opisuju eru | Shiliuguo Chunqiu • Knjiga Jina |
Ovo je članak o državi iz perioda Proljeća i Jeseni. Za državu iz perioda Tri Kraljevstva v. Istočni Wu. Za države Pet dinastija i Deset kraljevstava s nazivom "Wu" v. Wu (Deset kraljevstava) i Wuyue.
**Wu** (吳) je bila država u Kini za vrijeme Period Proljeća i Jeseni. Država Wu se nalazila na ušću rijeke Yangtze (Chang Jiang) istočno od [[Država Chu]|države Chu]]. Drevni kineski historičari su je smatrali polu-barbarskom. Glavni grad joj je bio Suzhou.

Prema Sima Qianu, vladari Wua su tvrdili da potječu od Taiboa, starog strica kralja Wena od Zhoua. Shvativši da je mlađi brat Jili mudriji od njega, odnosno da više zaslužuje prijestolje, Taibo je pobjegao u zemlju Wu i tamo se naselio. Tri generacije kasnije je kralj Wu od Zhoua pobijedio posljednjeg kralja dinastije Shang te dao feud nasljednicima Taiboa u Wuu.

Država Jin je pomogla Wuov uspon kao vrijedan saveznik protiv države Chu. Wu se protiv Chua pobunio godine 584. pne. Poticaj je dao Wuchen, ministar države Jin koji je prije toga prebjegao iz Chua.

Poslije toga je Wu stalno prijetila Chuu sa jugoistoka. Wu je njegovao dobre odnose s vazailma Chua u dolini Yangtze kako bi oslabio vlast Chua. Godine 506. pne. Wu je pokrenuo iznenadni napad na Chu i zauzeo njen glavni grad. Poslije toga je Wu nakratko bila najmoćnija kineska država, te je između ostalog vodila pohod protiv države Qi godine 484. pne.

Wu je, pak, bila pod prijetnjom mlade Države Yue s juga, a koja je saveznika našla u Državi Chu. Iako je Wu pobijedila Yue u velikoj bitci 494. pne. nije uspjela pokoriti tu državu, dijelom i zato što je Yue podmitila važnog ministra Wua. Godine 482. je Yue, dok je Wu vodila pohod na sjeveru, izvršila iznenadni napad i zauzela glavni grad Wua. Na kraju je Država Yue pokorila Državu Wu godine 473. pne.

V. također
----------

* Kralj Liao od Wua
* Kralj Helu od Wua
* Kralj Fuchai od Wua
* Wu Zixu
* Sun Tzu


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Ovaj članak sadrži kineski tekst.**Bez pravilne podrške za renderiranje, možete vidjeti upitnike, kvadrate i druge simbole umjesto kineskih znakova. |
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Jastreb**. Za druga značenja, v. Jastreb (razvrstavanje).* |

**Jastreb** ili **jastreb kokošar** (lat. *Accipiter gentilis*), je vrsta ptica grabljivica iz porodice jastrebova (*Accipitridae*). Srednje je veličine. Vrlo je rasprostranjena vrsta koja nastanjuje umjerena područja sjeverne hemisfere. Uglavnom je stanarica, ali ptice iz hladnijih područja sjeverne Azije i Kanade se sele na jug. Ova vrsta je prvi put opisana 1758. od strane Linnaeusa u njegovom Systema naturae i još uvijek ima svoj stari znanstveni naziv.

Jastreb se nalazi na zastavi Azora. Azorski arhipelag je dobio svoj naziv od portugalske riječi za jastreba (açor), jer su istraživači koji su prvi otkrili ovaj arhipelag mislili da su ptice grabljivice koje su vidjeli bili jastrebovi; kasnije je otkriveno da su te ptice zapravo bile škanjci.

Opis
----

Jastreb je najveći pripadnik roda *Accipiter*. On je ptica grabljivica s kratkim i širokim krilima i dugim repom, što to su prilagodbe manevriranju među drvećem u šumama u kojima živi i gnijezdi se. Mužjak je plavosiv odozgo sa sivim prugama odozdo, 49-57 cm dug s rasponom krila od 93-105cm. Ženka je mnogo veća, 58-64 cm duga s rasponom krila od 108-127cm, siva odozgo i odozdo. Mužjaci manjih podvrsta mogu težiti i samo 630 grama, a ženke većih i 2 kg.

Ova vrsta lovi ptice i sisavce u šumama, oslanjajući se na brzinu u letu kroz guste šume. Oportunisti su, kao i većina ptica grabljivica. Njihov najvažniji ptičji plijen su tetrijebi, golubovi i grlice i vrapčarke (većinom čvorci i vrane). Ponekada lovi močvarice do veličine divlje patke. Plijen je uglavnom manji od jastreba, ali ove ptice također ubijaju mnogo veće životinje, do veličine zeca.

Mlada jedinka u letu
 *Accipiter gentilis*

Razmnožavanje
-------------

U proljećnoj sezoni parenja jastrebovi izvode spektakulrane letove udvaranja, i to je najbolje vrijeme da ih se vidi. U ovo se vrijeme ponekad može čuti njihovo kliktanje slično galebovom. Odrasli se vraćaju na svoje teritorije do ožujka ili travnja i počinju nesti jaja u travnju ili svibnju. Na ovim teritorijima se skoro uvijek nalazi veliko i staro drveće u kojem se ove ptice gnijezde. Nesu 2 do 4 jajeta. Inkubacija traje od 28 do 38 dana. Mladi napuštaju gnijezdo nakon oko 35 dana i počnu letjeti nakon slijedećih 10 dana. Mogu ostati na roditeljskom teritoriju još godinu dana. Odrasli teritorije brane agresivno od bilo čega, pa i ljudi u prolazu.

Jastrebovi se mnogo koriste u jastrebarstvu. "Finski jastrebovi" (jastrebovi iz Finske) su jako cijenjeni jer su veći i jači od zapadnoeuropskih jastrebova.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Accipiter gentilis** |

***Jastreb*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4210117-7
* NDL: 01073080

 |
*Za ostale upotrebe, v. Jastreb (razvrstavanje).*
**Jastreb** (engleski: ) ili **jastrebovi** je kolokvijalni, i često pežorativni izraz koji se u svom najširem značenju koristi za članove neke organizacije koji se javno zalažu za primjenu nasilja, prijetnje nasiljem ili radikalne akcije kako bi se ostvarili njeni ciljevi. U užem smislu se koristi u kontekstu vanjske politike za istaknute predstavnike vlasti neke države koji se zalažu za korištenje oružane sile, njenu demonstraciju usmjerenu prema nekoj drugoj državi koja predstavlja prijetnju ili smetnju vlastitim interesima. Izraz *jastreb* je u druge jezike došao iz SAD, gdje se posebno koristio u doba hladnog rata kako bi označio političare spremne u konfrontaciji sa SSSR ići do kraja, čak i po cijenu izbijanja otvorenog oružanog sukoba, odnosno uvjerene da se Sovjeti jedino ako ozbiljno shvate takvu mogućnost mogu odvratiti od trajnog ugrožavanja vitalnih američkih interesa. Jastrebovi su se u tu svrhu zalagali za što veće izdatke za vojsku i razvoj najmodernijeg i najrazornijeg naoružanja, odnosno spremnost da se pod najbanalnijom izlikom vojno intervenira u zemljama Trećeg svijeta gdje su se vodili posrednički ratovi. Nasuprot tome, korištenje alternative oružanoj sili, kao što su diplomacija, kompromis i mirno rješavanje sporova se odbacivalo kao kobni znak slabosti, a njihovi zagovornici podrugljivo nazivali golubovima.

Izraz svoje porijeklo vodi sa početka 19. vijeka, odnosno tzv. **Ratnih Jastrebova** (engleski: ), frakcije u tadašnjem američkom Kongresu koja se zalagala za rat protiv Velike Britanije i čijim je djelovanjem taj rat i izbio 1812.

Sam izraz se nakon završetka hladnog rata zbog promijenjenih okolnosti relativno rijetko koristi u modernom kontekstu. Jedan od takvih primjera je Izrael gdje se različite političke stranke grupiraju u "jastrebovske" i "golubovske" ovisno o načinu na koji vide rješenje arapsko-izraelskog sukoba.

V. također
----------

* Militant
* Liberalni jastreb
* Kukujastreb
* Jastreb deficita
* Militarizam
* Džingoizam

Izvori
------
| Wienerwald |
| --- |
| Dio Istočnih Alpi |
| Pogled na najviši vrh masiva SchöpflPogled na najviši vrh masiva SchöpflPogled na najviši vrh masiva Schöpfl |
| Dužina masiva: | 45 km |
| Širina masiva: | 20-30 km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Schöpfl (893 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Austrija |

**Wienerwald** (prevedeno: **Bečka šuma**) je niski šumoviti masiv na istoku Austrije u Donjoj Austriji.

Geografija
----------

Planine Wienerwalda su krajnji sjeveroistočni obronci Alpa pored Beča, pa su izuzetno popularna turistička destinacija. Sjeverni dio masiva pripada zoni fliša (*Pješčenjački Wienerwald*) tu leži najviši vrh masiva *Schoepfl*, visok 893 metara, dok je južni dio vapnenački, tu je najviši vrh *Peilstein* (716 m).

Wienerwald je sa zapada omeđen rijekama Grosse Tulln i Traisen, sa sjevera Dolinom Tullnerfeld, rijekom Dunav i sedlom Wiener Pforte, na istoku Bečkom kotlinom i na jugu dolinama Triestingtal i Goelsental. Čak se i krajevi zapadno i istočno od Wienerwalda također zovu po njemu, kao *Viertel ober dem Wienerwald* (Kraj iznad Wienerwalda, odnosno *Mostviertel* u Donjoj Austriji) i *Viertel unter dem Wienerwald* (Kraj ispod Wienerwalda, odnosno *Industrieviertel* u Donjoj Austriji).

Najviši vrhovi Wienerwalda su već spomenuti Schoepfl (893 m), Fogelberg (885 m) i Hoher Lindkogel 861 m). Sjeveroistočni dio Wienerwalda proteže se po zapadnim dijelovima Okruga Wien-Umgebung. Na sjeveru u zoni fliša 77% Wienerwalda sastoji se od bjelogoričnih šuma (bukva, hrast i grab), oko 46% šuma na jugoistoku (Vapnenački Wienerwald) sastoji se od crnogorice (smreka, crni bor, jela i ariš). Istočni obronci Wienerwalda koriste se za uzgoj vinove loze, na zapadu leže rezervati prirode Lainzer Tiergarten i Sparbach. Uz već spomenute rijeke značajne su i Wien i Schwechat.

Šume Wienerwalda su od ranog srednjeg vijeka bila zaštićena lovišta lokalnih feudalaca. Novinar Josef Schöffel je svojim apelima između 1870. i 1872. spasio šume Wienerwalda od krčenja. Iako je danas Wienerwald zaštićeno područje, ipak mu prijeti uništenje od sve veće urbanizacije i zagađenja, jer je već danas najugroženije šumsko područje u Austriji. Preko Wienerwalda prolaze trase zapadne željeznice, zapadnog autoputa (Westautobahn A1) i spoj na Južni autoput preko Allanda (A21). Najveća naselja u Wienerwaldu su; Klosterneuburg, Purkersdorf, Pressbaum, Bad Vöslau, Baden, Gumpoldskirchen, Mödling, Brunn am Gebirge i Perchtoldsdorf.

Povezano
--------

* *Priče iz Bečke šume* (valcer)
* *Priče iz Bečke šume* (drama)

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Wienerwald*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 18. 1. 2016.

Vanjske veze
------------

***Wienerwald*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Wienerwald* na portalu Austria-Forum (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 246288514
* GND: 4066037-0
* NKC: ge327503

 |
Crkva Svetog Save u Londonu
**Crkva Svetog Save u Londonu** je jedna od nekoliko srpskih pravoslavnih crkava u Velikoj Britaniji. Pod okriljem je Srpske patrijaršije u Beogradu, a pripada Britansko-skandinavskoj eparhiji. Crkva Svetog Save u Londonu je saborna, glavna i najveća srpska pravoslavna crkva u Engleskoj.

Istorijat
---------

Crkva Svetog Save sazidana je 1903. godine kao anglikanska crkva posvećena Svetom Kolumbi. Kasnije je preuređena za službu Srpske pravoslavne crkve. Osvećenje je izvršeno 1952. godine. Činodejstvovao je veliki srpski teolog i mislilac, od skoro i svetitelj, vladika Nikolaj Velimirović.

Crkvu su u početku često posećivali članovi kraljevske porodice Karađorđević, dok su živeli u izbeglištvu u Londonu. Na tom tronu je sedela i Njeno veličanstvo kraljica Elizabeta II. Jula 1957. godine ona i Njegovo visočanstvo princ Filip bili su kumovi na krštenju Marije Tatjane, ćerke jugoslovenskog princa Andreje.

To nije bilo prvi put da je britanska kraljica bila kuma na krštenju člana jugoslovenske kraljevske porodice. 24. oktobra 1945. godine, onda još uvek princeza, Elizabeta i George VI bili su kumovi Princu Aleksandru, sinu Petra II.

Uređenje građevine
------------------

Građevina je vrlo prostrana, sa skromnim enterijerom od cigle. Ukrašena je prelepim freskama, koje su mahom kopije dela sa zidova srpskih manastira 13. veka sa područja Kosova i Metohije. Posebno je vredno pomenuti ikonostas, izrađen u duborezu od orahovog drveta i bogato ukrašen ikonama. Na dva panela su oslikana dva velika srpska sveca, Sveti Sava i otac mu Sveti Simeon. Ispred oltara su dva trona, takođe izrezbarena u orahovini. Jedan je namenjen vladici, a drugi kraljevskoj porodici.

Vernici
-------

Ulaz crkve
Većina Srba se naselila u Londonu odmah posle Drugog svetskog rata. To su mahom bili bivši ratnici, saveznici britanske vojske, koji su došli u Veliku Britaniju ne želeći da se vrate u otadžbinu, gde je zavladao komunistički režim. Ratovi koji su pratili raspad Jugoslavije pojačali su priliv Srba. Ocenjuje se da negde oko 40 hiljada Srba živi u Londonu i bližoj okolini.

Crkvena nedeljna škola je vrlo dobro posećena. Đaci svih uzrasta uče srpski jezik, istoriju i bogosloviju. U školi rade deset učitelja dobrovoljaca. Crkvu i susednu zgradu Srpske Zajednice redovno posećuju i britanske škole da uče o pravoslavlju i srpskoj kulturi uopšte. Kolo srpskih sestara, crkveni hor, škola folklora, omladinska zajednica i duhovna grupa "Sveti Alimpije Stolpnik", čine život crkve u Londonu.

Izvori
------

* Arhivirano 2011-12-22 na Wayback Machine-u

Spoljašnje veze
---------------

***Hram Svetog Save u Londonu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Eparhija britansko-skandinavska Arhivirano 2011-12-22 na Wayback Machine-u
**Crkva Svetog cara Konstantina i Jelene** je pravoslavni saborni hram naselja Voždovac u Beogradu. Dobio je svoj naziv početkom 20. veka, tačnije od 1903. nakon dolaska na presto kralja Petra I Karađorđevića. Na ovom mestu je vožd Karađorđe sa svojim ustanicima u toku 1806. logorovao, okupljao vojsku i sa ovog predgrađa polazio na Beogradsku tvrđavu prilikom njenog osvajanja.

Hram je sazidan 1911. godine na današnjem mestu, nakon izvesnog zastoja u gradnji usled nesporazuma oko odabira mesta gradnje. Nažalost, hram je u periodu od 1912. --1919. delio sudbinu svog naroda. Bio je opljačkan, odnešeno je jedno zvono, krov je brzo popustio, zidovi su se razmakli, a malo kube na sredini krova je utonulo i pretilo da se sruši.

Crkvu je živopisao akademski slikar Milić od Mačve, po blagoslovu patrijarha Germana. Istoričari umetnosti su ovaj rad okarakterisali kao uvod u renesansu upravo zato što su Milićeve figure oslobođene bilo kakvog šematizma i škole. U potpunosti je negirao tradiciju ikonopisa.

Hram Svetog Konstantina i Jelene slavi 27. septembra Krstovdan kao preslavu hramovne slave svetitelja zahvaljujući čijoj revnosti je i pronađen časni krst na kom je raspet Gospod Isus Hristos, jer čuva veliku svetinju-časticu časnog i životvornog krsta koja je ugrađena u poveći krst. Patrijarh German je nakon obilaska Svete Zemlje u toku Strasne sedmice i Uskrsa 1959. god darovao Voždovačku crkvu ovom dragocenošću.
Rekonstrukcija hrama
**Hram Atene Nike** (doslovno **Hram Atene Pobjede**) je hram koji je sredinom 5. vijeka pne. podignut na atenskoj Akropoli u čast boginje Atene. Nalazio se na južnoj strani Akropole, a sagradio ga je arhitekt Kalikrat. On je sagradio na jednom prostoru veličine 5 x 8 m nježan jonski hram sa 4 m visokim stupovima i 45 cm visokim obrubom prepunim likova. Za vrijeme osmanske vladavine ovaj je hram porušen, a od njegovih kamenih blokova bila je sagrađena kula. Njemački arheolog Ludwig Ross tokom 1835. i 1836. godine porušio je tu kulu i obnovio hram.

Povezano
--------

* Atenska akropola
* Grčki hram
* Jonski red

Literatura
----------

* *Greek architecture* Encyclopaedia Britannica, 1968.
* *Greece: From Mycenae to the Parthenon*, Henri Stierlin, TASCHEN, 2004.

Eksterni linkovi
----------------

***Hram Atene Nike*** na Wikimedijinoj ostavi

* Dr. J's Illustrated Temple of Athena Nike Arhivirano 2006-08-18 na Wayback Machine-u
* Temple of Athena Nike Frieze Pictures
* Digital reconstruction drawings of the Temple of Athena Nike Arhivirano 2011-07-27 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316594191

 |
**Ferdinand Radovan** (Rijeka, 26. siječnja 1938. - Ljubljana, 1. veljače 2009.), hrvatski operni pjevač.

Debitirao je 1964. u Beogradu kao Germont u Traviati. Od 1965. do 1967. bio je član Ljubljanske opere, odakle je otišao u Graz, gdje se oblikovao u cjelovitu glazbeno-scensku osobnost.

Svojim tamno obojenim i posebno izražajnim glasom, sposobnim izraziti čitav spektar boja i nijansi, urođenom muzikalnošću, naglašenim smislom za pjevačku i scensku interpretaciju i velikim osjećajem za belkantističku frazu izgradio se u rasna verdijanskog baritona. Hrvatski je pjevač s najviše otpjevanih Verdijevih uloga — 12. Njegov Simon Boccanegra na Splitskom ljetu, Renato, Luna, Posa u Don Carlosu, Don Carlos u Moći sudbine, Jago, Amonasro, Rigoletto, Germont, Nabucco, Falstaff i Macbeth velika su postignuća. Bio je jednako uspješan kao tumač dramskih likova Scarpije, Gerarda u Andréu Chenieru i Barnabe u Giocondi, kojega je, uz Lunu, pjevao i u Metropolitanu, kao i onih s primjesom komike kao što je Figaro u Figarovu piru i Seviljskom brijaču. Isticao se i kao Nikola Šubić Zrinski. Zanimljivo je da je karijeru počeo u inozemstvu, a angažirani prvak Zagrebačke opere bio je od 1982. do 1992. godine.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 43032559
* ISNI: 0000 0000 1915 7367
* GND: 133618714
* CONOR.SI: 133405795

 |
Koordinate: 21°1′43″N 105°50′8″E﻿ / ﻿21.02861°N 105.83556°E﻿ / 21.02861; 105.83556

Jezero literature, koje okružuje kompleks
**Hram literature** (, 文廟) je hram Konfucija smješten u vijetnamskom glavnom gradu Hanoi. U njemu je smještena "Carska akademija" (, 國子監), prvi državni univerzitet Vijetnama. Hram je sagrađen 1070. pod vladavinom cara Lý Nhân Tônga. Predstavlja jedan od nekoliko vijetnamskih hramova posvećenih kineskom učenjaku Konfuciju. Nalazi se južno od Citadele Thang Long. Sadrži brojne paviljone, dvorane, statue i stele posvećenbe učenjacima; u njemu su se za vrijeme stare vijetnamske države održavale ceremonije, nastava kao i državni ispiti. Hram je prikazan na današnjoj novčanici od 100.000 vijetnamskih donga. Prije tradicionalne proslave vijetnamske Novbe godine (Tết) su se oko Hrama okupljali kaligrafi kako na pismu Hán tự pisali želje; tada se i dijele darovi.

Literatura
----------

* Forbes, Andrew, and Henley, David: *Vietnam Past and Present: The North* (Chapter on history of Hanoi's Temple of Literature). Chiang Mai. Cognoscenti Books, 2012. ASIN: B006DCCM9Q.
* *Van Mieu Quoc Tu Giám: The Temple of Literature, School for the Sons of the Nation, Hà Noi Viet Nam. A Walking Tour*. Hanoi: Thế Giới Publishers. 2004. str. 85.

Vanjske veze
------------

* Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Hram literature***
Ovo je članak o američkom financijeru.  Za suvremenu kompaniju koja potiče od njega, v. JPMorgan Chase.  Za historijsku banku, v. J.P. Morgan & Co..  Za ostalim ličnostima sa istim imenom, v. J. P. Morgan (razvrstavanje).  

  

**John Pierpont "J.P." Morgan** (17. april 1837 – 31. mart 1913) bio je američki financijer, bankar, filantroip i sakupljač umjetnina koji je dominirao svijetom korporacijskih financija i industrijske konsolidacije svog vremena. Godine 1892. Morgan je uredio spajanje poduzeća Edison General Electrici Thomson-Houston Electric Company u današnji General Electric. Nakon što je financirao stvaranje poduzeća Federal Steel Company, godine 1901. ga je spojio sa poduzećem Carnegie Steel Company kao i još nekoliko čeličana i željezara, uključujući Consolidated Steel and Wire Company, čiji je vlasnik bio William Edenborn, kako bi stvorio United States Steel Corporation.

Na vrhuncu karijere početkom 1900-uh, Morgan i njegovi partneri su držali značajne financijske uloge u najvažnijim američkim poduzećima, kao i uticaj na brojne članove američkog Kongresa. Godine 1907. je upravo njegova intervencija zaustavila bankovnu paniku i spriječila kolaps američkog financijsog sistema. Morgan je bio jedan od glavnih pobornika modernizacije američke privrede, ali i društva, te je kao takav svoj uticaj i novac koristio kako bi pomagao reforme vezane uz Progresivnu eru.

Morgan je umro u snu tokom boravka u Rimu, ostavivši svoje bogatstvo i posao sinu Johnu Pierpontu Morganu, Jr.

Vanjske veze
------------

***J. P. Morgan*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Morgan Library and Museum, 225 Madison Ave, New York, NY 10016
* The American Experience—J.P. Morgan
**Hram Preobraženja Gospodnjeg** je hram Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi u naselju Vidikovac u beogradskoj opštini Rakovica.

Istorijat
---------

Ideja o izgradnji crkve pokrenuta ja sredinom devedesetih godina 20. veka, utemeljena na potrebi velikog broja vernika tako velikog naselja kao što je Vidikovac. Najpre je avgusta 1996. godine doneta odluka o gradnji privremenog pomoćnog crkvenog objekta, u kojem je mogao otpočeti i odvijati se duhovni život na Vidikovcu. Kada su se stekli odgovarajući uslovi, gradnja hrama je započeta 8. jula 1996. Crkva do danas nije u potpunosti završena.

Položaj
-------

Hram Preobraženja Gospodnjeg se nalazi u samom srcu naselja Vidikovac, okružen svim najvažnijim objektima u naselju, kao što su škola, obdanište, policija i pijaca. Dobro je povezan sa okolinom autobuskim linijama 23, 53, 59 i 89, koje staju u neposrednoj blizini hrama. Nalazi se u ulici Patrijarha Joanikija br. 23a.

Aktivnosti hrama
----------------

Pored svakodnevnog Bogosluženja, u Hramu Preobraženja Gospodnjeg je od 2004. godine aktivan i crkveni hor, a hram se ponosi izuzetno živom izdavačkom delatnošću u cilju da na najbolji mogući način zadovolji potrebe svojih vernika.

Izvori
------

1. ↑  „Hrama Preobraženja Gospodnjeg na Vidikovcu u Beogradu". Arhivirano iz originala na datum 2012-02-08. Pristupljeno 2013-03-16.
2. ↑  „Istorija hrama". Arhivirano iz originala na datum 2012-06-05. Pristupljeno 2013-03-16.
Koordinate: 41° 28′ 15" SGŠ, 20° 34′ 16" IGD

**Žitineni** (mak. *Житинени*) su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Žitineni pripadaju opštini Centar Župa.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Žitineni je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (6 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 20 km južno.

**Reljef**: Žitineni se nalaze u oblasti Župa, na zapadnim padinama planine Stogovo. Istočno od naselja se nalazi glavno bilo planine, dok se zapadno tlo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 830 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Žitineni su imali 537 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (Torbeši) (99%).

Većinska veroispovest u naselju je islam.

Vidi još
--------

* Opština Centar Župa

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Stranica „Moj Savetnik" - Opština Centar Župa Arhivirano 2013-09-27 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Centar Župa |
| --- |
| **Centar Župa** • 
Bajramovci •
Balanci •
Breštani •
Broštica •
Vlasići •
Golem Papradnik •
Gorenci •
Gornji Melničani •
Dolgaš •
Donji Melničani •
Evla •
Elevci •
Žitineni •
Kočišta •
Kodžadžik •
Mali Papradnik •
Novak •
Osolnica •
Odžovci •
Pareši •
Pralenik •
Crno Boci |  |
**Ferdinand II** (Linz, 14. jun 1529. - Innsbruck, 24. januar 1595.), bio je austrijski nadvojvoda koji je od 1567. vladao Prednjom Austrijom i Tirolom.

Biografija
----------

Ferdinand je rođen kao treći po redu sin habsburgškog nadvojvode i cara Svetog Rimskog Carstva Ferdinanda I i njegove žene Anne od Češke.

Između 1547. - 1566. bio je guverner u Češkoj. 
Kada su habsburgške domene podijeljene između prijestolonasljednika - 1564. njemu je pripao Tirol i zapadni krajevi poznati kao Vorlande (Prednja Austrija), gdje je vladao od 1567.

Ferdinand II je za svoje vladavine provodio politiku stroge protivreformacije naročito protiv anabaptista, u tom cilju pokrenuo je zakonodavne i administrativne reforme. Bitno je dogradio Zamak Ambras u Innsbrucku u kom je
osnovao *Kabinet umjetnina i zanimljivosti*.

Iako je bio dobro obrazovan, bio je istovremeno i veliki rasipnik, pa je napravio i velike dugove.

Kako mu djeca rođena u morganatskom braku sa građankom Philippinom Welser sklopljenim 1557. nisu imala pravo naslijediti Tirol nakon njegove smrti on je pripao drugim dvjema granama Habsburške dinastije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Ferdinand II. von Tirol, \* 1529*" (engleski). Encyclopedia of Austria. Pristupljeno 03. 03. 2016.

Vanjske veze
------------

***Ferdinand II Tirolski*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ferdinand II. von Tirol, \* 1529* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Nadvojvoda Prednje Austrije** | Nasljednik: |
| **Ferdinand I** | **Matthias** |
**Veverica** (lat. *Sciurus*) je rod glodara iz istoimene porodice (Sciuridae).

Karakteristike
--------------

Duga je oko 45 cm, zajedno sa repom, a teška 300-400 grama. Ima prekrasan rep, dug i obrastao dugačkom, gustom dlakom. Služi joj kao kormilo kad skače kroz vazduh, kao i za održavanje ravnoteže dok juri po granama drveća. Ima vrlo snažne sekutiće, koji joj neprekidno rastu tako da je, da bi ih istrošila, prisiljena da glođe i gricka po ceo dan. Dugo se zadržavaju na drveću pa su im udovi prilagođeni penjanju. Na šapama ima pet prstiju, razmeštenih kao prsti na našoj šaci i može lako da hvata predmete i da se hvata za razna uporišta. Pomoću dugačkih, šiljatih kandži vešto se penje po deblima i granama drveća i strmoglavce spušta. Dugačke zadnje šape joj služe za skokove od nekoliko metara. Njeno krzno je lepe crvenkasto smeđe boje a bele s trbušne strane. Nekima je leti krzno tamno poput uglja. Zimi postaje sivo. Na uspravnim ušima imaju pramenčić dlaka. Veverice su živahne dnevne životinjice dobrog sluha, vida i njuha. Prave gnezda i skloništa u koja sakupljaju hranu za zimski period.

Stanište
--------

Veverica živi u listopadnim šumama, na hrastu, boru, jeli i bukvi, u senovitim i vlažnim šumama. Rasprostranjene su u čitavoj Evropi, Aziji i Americi, nema ih samo u Australiji i na Madagaskaru. Kad nastupi zima povlači se u gnezdo koje je okruglo i izgleda kao velika lopta. Najraširenija je **crvena veverica** (lat. *Sciurus vulgaris*).

Hrana
-----

Veverice se hrane semenkama, plodovima, gusenicama, sasvim mladim pticama i jajima, čak i strvinama, a glođu i koru drveća, pa mogu biti i štetne. Ipak najviše voli žir, lešnike i orahe. Dok jede, obično sedi na zadnjim šapicama, sa repom savijenim duž leđa. Zalogaje prinosi ustima prednjim šapama, zubićima pregrize koru i onda prstima vadi sadržaj. Veoma je radoznala i nema kutka u šumi koji neće istražiti. Po ceo dan traga za žirevima koje skuplja i sakriva u duplje drveta koje joj služi kao ostava. Zimi odlazi u ostavu i jede hranu koju je spremila.

Razmnožavanje
-------------

Ženka se koti leti dva puta i okoti od 3 do 7 mladih. Kad se okote , male veverice su slepe, gole i slabašne. U toplini gnezda i pod velikom pažnjom majke, počinju se razvijati, dobijati krzno, i šapice im postaju čvršće. Kad navrše mesec dana prestaju da sisaju majčino mleko i počinju da se hrane voćem i semenkama kao odrasle. Tada ih majka izvodi iz gnezda za prve poduke. Ubrzo nauče da se penju po stablima i da održavaju ravnotežu repom. Posle nekoliko meseci savladaju sve veštine, napuštaju majku i počinju samostalan život.

Zanimljivost
------------

Veverice ne mogu da obole od besnila, niti mogu biti prenosioci ove bolesti.

Spoljašnje veze
---------------

***Veverica*** na Wikimedijinoj ostavi
Hirkan u "Promptuarii Iconum Insigniorum "
**Ivan Hirkan** (? - 104. pne.) bio je hasmonejski vladar Judeje od 134. pne. do 104. pne. Na vlast je došao nakon što su njegov otac Simon Makabejac i dva brata na jednom banketu ubijeni od strane Ptolemeja, sina Abubovog. Ivan je nakon toga preuzeo vlast kao knez Judeje i prvosvećenik Izraela. Na samom početku vladavine je doživio težak udarac kada je seleukidski kralj Antioh VII Sidet opsjeo Jeruzalem i prisilio Jevreje da plate ogroman danak, prisilivši išto tako Ivana Hirkana da opljačka Davidov grob kako bi nabavio zlato u tu svrhu. Hirkan je nakon toga pratio Antioha na pohodu na Partsko Carstvo, ali je nakon Antiohove pogibije iskoristiop metež i raspad seleukidske države kako bi od Judeje napravio nezavisnu državu. Održavao je dobre odnose s Rimom, a uzevši grčko ime Hirkan (Hyrcanus) djelomično je raskrstio s anti-helenističkom politikom svojih makabejskih prethodnika. Pod njegovom vlašću se Judeja proširili na teritorije Samarije i Idujemaca koje je prisilno preobratio na judaizam. Naslijedio ga je sin Aristobul.

Povezano
--------

* Hirkan II

Eksterni linkovi
----------------

* Jewish Encyclopedia: HYRCANUS, JOHN (JOHANAN) I.

|  |
| --- |
| Ivan Hirkan **Hasmonejska dinastija** **Umro/la:** 104. pne. |
| Prethodi:**Simon Makabejac** | **Knez Judeje**134. pne. – 104. pne. | Slijedi:**Aristobul I** |
| **Prvosvećenik Judeje**134. pne. – 104. pne. |
*Ne zamijeniti za Hram Lingyin.*
Dvorana hiljadu Buda u hramu Lingyan, uključujući *dougonge* koji podržavaju krov.
**Hram Lingyan** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ; pinyin: *Língyán Sì*; doslovno "Hram duhovnih stijena") je budistički hram snješten u distriktu Changqing u Jinanu u kineskoj provinciji Shandong, oko 20 km sjeverno od grada Tai'an. Zemljište hrama se nalazi u dolini na zapadnom rubu gorja Taishan. Hram Lingyan ima izuzetno dugu i bogatu historiju, te je bio jedan od glavnih budističkih hramova u Kini u doba dinastija Tang i Song. Njegovi najpoznatiji objekti su Pizhi pagoda iz 11. vijeka, te Dvorana hiljadu Buda u kojoj se nalazi Budina statua iz doba dinastije Ming, kao i 40 glinenih statua luohana iz doba dinastije Song.

Izvori
------

1. ↑  Valder, 118.
2. ↑  Valder, 119.

Vanjske veze
------------

***Hram Lingyan*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
|  | **Ovaj članak sadrži kineski tekst.**Bez pravilne podrške za renderiranje, možete vidjeti upitnike, kvadrate i druge simbole umjesto kineskih znakova. |

* Lingyan Temple at ChinaCulture.org Arhivirano 2007-08-06 na Wayback Machine-u
* Huichong Pagoda at China.org.cn

Koordinate: 36°21′53″N 116°58′47″E﻿ / ﻿36.36472°N 116.97972°E﻿ / 36.36472; 116.97972
Grb Ujedinjenog Kraljevstva
**Kraljevski grb Ujedinjenog Kraljevstva** službeni je grb britanskog monarha, trenutno Elizabete II. Varijante ovog grba koriste i drugi članovi kraljevske obitelji i britanska vlada. U Škotskoj, kraljica ima drukčiji grb, koji koristi tamošnja vlada.

Simboli
-------

Štit je podijeljen na četiri dijela. U gornjem lijevom i donjem desnom dijelu je prikaz tri lava u prolazu na crvenoj pozadini (simbol Engleske), u gornjem desnom se nalazi kraljevski grb Škotske - crveni lav na zlatnoj pozadini, okružen ljiljanovim vijencem; donji lijevio dio prikazuje harfu, simbol Irske.

Kresta je lav koji stoji na sve četiri šape, sa imperijalnom krunom, a sam stoji na imperijalnoj kruni koja je na zlatnom, kraljevskom šljemu.

Držači su okrunjeni lav (simbol Engleske) i jednorog (simbol Škotske). Jednorog je okovan, jer je staro vjerovanje da je slobodni opasna zvijer.

Grb ispod štita nosi moto britanskog monarha *Dieu et mon droit* (*Bog i moje pravo*), a oko štita je moto Reda podvezice - *Honi soit qui mal y pense* (*posramljen bio onaj koji loše o tom*).

***Grb Ujedinjenog Kraljevstva*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Grbovi država i teritorija Evrope |
| --- |
| Afrika • Azija • Južna Amerika • Oceanija • Sjeverna Amerika |
| Samostalne države | 
* Albanija
* Andora
* Armenija2
* Austrija
* Azerbejdžan1
* Belgija
* Belorusija
* Bosna i Hercegovina
* Bugarska
* Crna Gora
* Češka
* Danska3
* Estonija
* Finska
* Francuska3
* Gruzija1
* Grčka
* Hrvatska
* Irska
* Island
* Italija
* Kazahstan1
* Kipar2
* Latvija
* Lihtenštajn
* Litvanija
* Luksemburg
* Mađarska
* Malta
* Moldavija
* Monako
* Nizozemska3
* Norveška3
* Njemačka
* Poljska
* Portugal3
* Rumunija
* Rusija1
* San Marino
* Severna Makedonija
* Slovačka
* Slovenija
* Srbija
* Španija3
* Švedska
* Švicarska
* Turska1
* Ujedinjeno Kraljevstvo3
	+ Engleska
	+ Sjeverna Irska
	+ Škotska
	+ Wales
* Ukrajina
* Vatikan

 |
| Nepriznate ilidjelomično priznate države | 
* Abhazija
* Južna Osetija
* Kosovo
* Pridnjestrovlje
* Republika Arcah2
* Sjeverni Kipar2

 |
| Zavisni teritoriji | 

|  |  |
| --- | --- |
| Danska | Farski otoci |
| Finska | Åland |
| Ujedinjeno Kraljevstvo | 
* Gibraltar
* Guernsey
	+ Alderney
	+ Herm
	+ Sark
* Jersey
* otok Man

 |

 |
| 1 Značajan dio teritorija se nalazi u Aziji. • 2 U potpunosti u Aziji, ali ima društvene i političke veze s Evropom. • 3 Posjeduje zavisne ili slične teritorije izvan Evrope. |
**Jelisaveta Andrejević Aneta** (Beograd, 8. januar 1923 — Bubanj, kod Niša, 9. januar 1943), učesnica Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođena je 8. januara 1923. godine u Beogradu. Posle završene osnovne škole, otišla je u Niš gde se uključila u rad revolucionarne omladine. Bila je član organizacije Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ), koja je delovala u Trgovačkoj školi u Nišu, iako nije bila učenica ove škole.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije bila je veoma aktivna u prikupljanju oružja i drugim aktivnostima za pripremu ustanka. Septembra 1941. godine stupila je u Toplički partizanski odred, gde je obavljala dužnost kurira Okružnog komiteta KPJ za Niš. Učestvovala je u mnogim borbama sa Bugarima i četnicima.

Marta 1942. godine upala je u četničku zasedu. Posle tri dana mučenja, četnici su je predali Bugarima. Bugari su je silovali i maltretirali, a onda predali Nemcima u Nišu. Nemci su je odveli u koncentracioni logor na Crvenom krstu.

Streljana je 9. januara 1943. godine na Bubnju, kod Niša.

Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 9. oktobra 1953. godine, proglašena je za narodnog heroja.

Literatura
----------

* „Narodni heroji Jugoslavije". Beograd: Mladost. 1975.
* *Heroine Jugoslavije*. „Spektar", Zagreb 1980. godina.
* Milan Inđić *Djeca heroji*. „Dom štampe", Zenica 1985. godine.
**El Hierro** znan i pod imenom **Meridiano** je otok u Atlanskom oceanu u arhipelagu i španjolskoj autonomnoj zajednici Kanari, koji administrativno podpada pod Provinciju Santa Cruz de Tenerife.

Geografske karakteristike
-------------------------

El Hierro je najzapadniji i najmanji otok tog arhipelaga sa površinom od 269 km² na kojoj živi 10,679 stanovnika.

Hierro je bio najzapadnije mjesto za koje su znali antički geografi, pa ga je Ptolomej negdje sredinom 2. vijeka odabrao za glavni prvi meridijan. Poneki kartografi služili su se njime sve do 18. vijeka.

Taj vrlo goroviti otok forme trokrake zvijezde sa najvišim vrhom koji ima 1.500 metara, gotovo da i nema sigurne luke, jer ima vrlo strmu obalu okruženu liticama. Jedini pojas u kom je obala nešto pristupačnija, nalazi se na sjeveroistoku pored administrativnog centra otoka Valverdea, gdje se šumovite padine blago spuštaju do mora.

Kako ni tu nema nekog dubljeg zaljeva, kod Estaca je podignut lukobran, pa je to mjesto postala jedina otočka luka. Zbog tog Hierro i nije postao neka naročito popularna turistička destinacija, pa se razliku od ostalih kanarskih otoka njegovi stanovnici još uvijek pretežno bave poljoprivredom uzgajajući 
banane i ananas.

Od kad je 1970-e izgrađen aerodrom (IATA: VDE, ICAO: GCHI), živnio je i turizam, jer iako nema baš neke plaže ima dosta termalnih izvora.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Ferro*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 7. 2018.
2. 1 2  „*Otras disposiciones*" (engleski). Boletin oficial del Estado. Pristupljeno 14. 7. 2018.

Vanjske veze
------------

***El Hierro*** na Wikimedijinoj ostavi

* *El Hierro* (`es`)
Grof **Janko Drašković** (Zagreb, 20. listopada 1770. - Radgona, 14. siječnja 1856.), hrvatski političar i "najstariji hrvatski preporoditelj".

Hrvatska velikaška obitelj Drašković, čije rodoslovlje seže u 15. stoljeće, dala je niz istaknutih ratnika, političara i crkvenih dostojanstvenika. Mnogi članovi obitelji isticali su se visokom naobrazbom, a četvorici je bila povjerena i časna služba hrvatskog bana.

Životopis
---------

Grob grofa Janka Draškovića na zagrebačkom Mirogoju.
Najpoznatiji član obitelji - grof Janko Drašković rodio se 20. listopada 1770. godine u Zagrebu. Bio je jedan od najobrazovanijih ljudi svog doba u Hrvatskoj. U mladosti se posvetio vojnoj karijeri koju je morao prekinuti zbog bolesti. Kao čovjek snažnih domoljubnih osjećaja - ušao je u krug najistaknutijih sudionika hrvatskog narodnog preporoda, premda su mu bile već 62 godine kada se aktivno pridružio narodom pokretu. 

Potkraj 1832. godine grof Janko Drašković je u Karlovcu izdao politički spis pisan štokavskim narječjem, naslovljen ***"Dizertacija iliti razgovor darovan gospodi poklisarom"***, koji zapravo predstavlja prvi cjeloviti i zreli nacionalni program u hrvatskoj kulturnoj i političkoj povijesti. Dizertacija je, što ukazuje i puni naslov spisa, zapravo bila politički naputak za buduće poslanike koje je Hrvatski sabor trebao izabrati za zajednički Ugarsko-hrvatski sabor u Požunu (današnja Bratislava). Grof Drašković savjetuje buduće poslanike da se založe za ujedinjenje svih hrvatskih zemalja u jednu političku cjelinu koju on naziva *Velika Ilirija*, a koja bi obuhvaćala (tadašnju) Hrvatsku, Slavoniju, Dalmaciju, Vojnu krajinu, Rijeku i Bosnu, i slovenske zemlje Kranjsku, Štajersku i Korušku.

Grof Drašković je potaknuo i rad *Ilirske čitaonice* koja je ponajviše njegovom zaslugom i osnovana 1838. godine i ubrzo postala žarištem hrvatskog preporoda. Do 1848. godine bio je prvak Narodne stranke. Umro je u Radgoni u Štajerskoj , na putu za neko njemačko lječilište, 14. siječnja 1856. godine, a od 1893. počiva u *Ilirskoj arkadi* na zagrebačkom Mirogoju.

Vanjske veze
------------

***Janko Drašković*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kolo Riječ veledušnim kćerima Ilirije o starijoj povijesti i o najnovijem preporodu književnosti njihove domovine
Koordinate: 41° 50′ 05" SGŠ, 21° 36′ 07" IGD

**Gumaljevo** (mak. *Gumalevo*) naselje je u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gumaljevo pripada opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Gumaljevo je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 35 km jugoistočno.

Naselje Gumaljevo je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se pruža južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno u dolini Kadine reke, pritoke Vardara. Severno od naselja se izdiže planina Kitka, a južno Golešnica. Nadmorska visina naselja je približno 400 metara.

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Gumaljevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 102 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Zelenikovo

Literatura
----------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.zelenikovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Zelenikovo

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Zelenikovo |
| --- |
| **Zelenikovo** • 
Vražale •
Gradovci •
Gumaljevo •
Dejkovec •
Dobrino •
Novo Selo •
Orešani •
Pakoševo •
Paligrad •
Smesnica •
Strahojadica •
Taor •
Tisovica |  |