recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Biti Julia*** (eng. *Being Julia*) je kanadsko - američko - mađarsko - britanska drama iz 2004. godine. Film koji je režirao István Szabó, je inspiriran romanom *Kazalište* (eng. Theatre) kojeg je napisao W. Somerset Maugham.

Radnja
------

Radnja je smještena u londonski svijet kazališta, kasnih 1930-ih. Vodeća diva tadašnje kazališne scene, Julia Lamberts, postaje umorna od tereta kojeg njen uspjeh i slava nose. Ona se zaljubljuje u mladog amerikanca Toma Fennela, s kojim, nedugo potom, započinje strastvenu vezu. No, nakon što Julia shvati kako je Tom koristi samo da bi se popeo koju stepenicu više na društvenoj ljestvici i otkrije da je njegova prava ljubav starleta po imenu Avis Crichton, ona počinje smišljati plan o prekrasnoj osveti.

Glavne uloge
------------

* Annette Bening kao Julia Lambert
* Shaun Evans kao Tom Fennel
* Jeremy Irons kao Michael Gosselyn
* Lucy Punch kao Avis Crichton
* Tom Sturridge kao Roger Gosselyn

Uspjeh na kino blagajnama i prihvat kritičara
---------------------------------------------

Film je nakon prvog tjedna prikazivanja, u svega 9 kino dvorana, zaradio 122,214 dolara. Sveukupno film je, nakon prikazivanja u 318 kino dvorana, zaradio 14,339,171 dolar. Također, treba napomenuti kako je film na Rotten Tomatoesu, websiteu koji primjenjuje višestruke kritičke preglede, zaradio odobravajući rang od 76% (od 119 kritičkih pregleda dobio je 91 pozitivnu ocjenu).

Nagrade i nominacije
--------------------

Za svoju izvedbu u filmu, Annette Bening je osvojila nagradu Golden Globe u kategoriji "najbolja izvedba glumice u igranom filmu-mjuzikl ili komedija", te je bila nominirana za Nagradu Screen Actors Guild i Oscara. Međutim, obje nagrade za koje je bila nominirana su pripale glumici Hilary Swank.

Vanjske veze
------------

* Službene stranice
* *Being Julia* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Cjelovečernji filmovi koje je režirao István Szabó |
| --- |
| 
* *Doba iluzija* (1964)
* *Otac* (1966)
* *Lovefilm* (1970)
* *Ulica vatrogasaca br. 25* (1973)
* *Budimpeštanske priče* (1976)
* *Bizalom* (1980)
* *Der grüne Vogel* (1980)
* *Mephisto* (1981)
* *Pukovnik Redl* (1985)
* *Hanussen* (1988)
* *Meeting Venus* (1991)
* *Sweet Emma, Dear Böbe* (1992)
* *Sunshine* (1999)
* *Taking Sides* (2001)
* *Being Julia* (2004)
* *Rokonok* (2006)

 |
***Ben-Hur: A Tale of the Christ*** (sh. *Ben-Hur: Priča o Kristu*) je historijski roman američkog književnika Lewa Wallacea, originalno objavljen 12. novembra 1880. godine. Radnja je smještena na početak 1. vijeka, a protagonist je Juda Ben-Hur, jevrejski princ i bogati jeruzalemski trgovac koga njegov prijatelj, ambiciozni rimski oficir Mesala, lažno optuži za pobunu i da baciti kao roba na galiju; Ben-Hur zahvaljujući sticaju sretnih okolnosti postaje bogat i uspješan te se vraća u domovinu, ali će njegovu želju za osvetom ugušiti susret sa vršnjakom Isusom čija će kršćanska načela prihvatiti. *Ben-Hur* je postala jedna od najvažnijih kršćanskih knjiga 19. vijeka, i najpopularnije, odnosno najprodavanije djelo američke književnosti sve do *Prohujalo s vihorom* Margaret Mitchell; taj je primat ponovno preuzelo nakon uspjeha istoimenog filma. Također je poznato i kao prvo djelo fikcije koje je službeno blagoslovio papa Lav XIII.

U 19. i 20. vijeku je *Ben Hur* postao predmetom brojnih kazališnih i filmskih adaptacija, od kojih je verzija iz 1959. godine, u kojoj naslovnog protagonista tumači Charlton Heston poznata i po rekordnom broju osvojenih Oscara.

Izvori
------

1. ↑  Wallace, Lew (1998) *Ben-Hur*. Oxford World's Classics, p. vii
2. ↑  Asimov, Isaac. *Isaac Asimov's Book of Facts*, New York: Random House Value Publishing, 1981

Vanjske veze
------------

* "Ben-Hur: The Book That Shook the World" Arhivirano 2015-10-15 na Wayback Machine-u by Amy Lifson, *Humanities*, 30:6 (November/December 2009). Accessed 2010-04-20
* Trailer from 1959 Film version of *Ben Hur* Accessed 2010-04-20
* Besplatna e-knjiga: *Ben-Hur: A Tale of the Christ* na Projektu Gutenberg
* *Ben-Hur: A Tale of the Christ*, 1887 printing, scanned book via Internet Archive
* *The Passion of Lew Wallace* by John Swansburg, Slate, March 26, 2013.
***Bez naziva*** je jugoslovenski kratki igrani TV film snimljen 1971. godine u režiji Gorana Markovića, kome je to predstavljalo prvo igrano ostvarenje. Za njega je napisao i scenario zajedno sa Danilom Kišem.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Zorica Koljević |  |
| Goran Marković |  |
| Branislav Ciga Milenković |  |
| Danilo Bata Stojković |  |
| Goran Sultanović |  |

O filmu
-------

Bez naziva je polusatni televizijski film koji je kao svoj diplomski rad Goran Marković snimio u produkciji Televizije Beograd 1970. godine. Pre toga je Marković za redakciju Drugog programa TV Beograd snimio niz dokumentarnih televizijskih filmova (najpoznatiji iz popularne serije „Neobavezno") a „Bez naziva" je njegov prvi pokušaj sa igranim filmom. Snimljen je prema istoimenoj pripoveci Borisa Piljnjaka a u pisanju scenarija je uzeo učešća i Danilo Kiš. On se, međutim, posle neuspešne pojave ovog filma na Festivalu kratkometražnog filma u Beogradu 1971. odrekao autorstva na ovom filmu. Mnogi smatraju da predstavlja veliki Markovićev neuspeh.

Spoljašnje veze
---------------

* *Bez naziva* na sajtu IMDb
**Edward Arnold** (18. februar 1890 – 26. april 1956.) bio je američki glumac, najpoznatiji po zapaženim karakternim ulogama u filmovima Franka Capre.

Rođen je u Lower East Sideu u New Yorku pod imenom**Gunther Edward Arnold Schneider**, kao dijete njemačkih imigranata Carla Schneidera i Elizabeth Ohse. Za glumu se zanimao u ranom djetinjstvu, a prvi nastup na pozornici imao s 12 godina. Godine 1909. imao je broadwayski nastupivši u predstavi s Ethel Barrymore. Nešto kasnije je radio kao statist, a potom i glumac za filmsku tvrtku Essanay Studios, tumačeći uloge u westernima. Nakon toga se vratio u kazalište, da bi na film došao tek s dolaskom zvuka. Godine 1932. je nastupio u svom zvučnom debiju *Okay America!*, a 1935. postao zvijezda u filmu *Diamond Jim*.

Zbog sklonosti debljanju Arnold je postupno gubio naslovne uloge, ali je zato počeo dobivati karakterne uloge osoba od autoriteta i negativaca koje su mu, po vlastitom priznanju, činile daleko veće zadovoljstvo.

Godine 1940. je Arnold postao predsjednik Screen Actors Guilda i na tom položaju ostao dvije godine. Počela ga je zanimati i politika, te se kandidirao za republikanskog *aldermana* , ali u tome nije uspio. Kao konzervativac je bio zabrinut zbog utjecaja komunista u Hollywoodu, ali je svoje kolege ipak branio od progona pred HUAC-om.

Djelomična filmografija
-----------------------

* *The Strange Case of Mary Page* (1916)
* *The Misleading Lady* (1916)
* *He Who Gets Slapped* (1924)
* *Okay America!* (1932)
* *Three on a Match* (1932)
* *The White Sister* (1933)
* *The Barbarian* (1933)
* *I'm No Angel* (1933)
* *Roman Scandals* (1933)
* *Thirty Day Princess* (1934)
* *The Glass Key* (1935)
* *Crime And Punishment* (1935)
* *Diamond Jim* (1935)
* *Come and Get It* (1936)
* *The Toast of New York* (1937)
* *You Can't Take It with You* (1938)
* *Idiot's Delight* (1939)
* *Mr. Smith Goes to Washington* (1939)
* *Johnny Apollo* (1940)
* *Lillian Russell* (1940)
* *Meet John Doe* (1941)
* *The Devil and Daniel Webster* (1941)
* *Johnny Eager* (1942)
* *Kismet* (1944)
* *Mrs. Parkington* (1944)
* *Ziegfeld Follies* (1946)
* *Dear Ruth* (1947)
* *The Hucksters* (1947)
* *Command Decision* (1948)
* *Take Me Out to the Ballgame* (1949)
* *The Yellow Cab Man* (1950)
* *Annie Get Your Gun* (1950)
* *Belles on Their Toes* (1952)
* *City That Never Sleeps* (1953)
* *Living it Up* (1954)
* *The Ambassador's Daughter* (1956)
* *Miami Expose* (1956)

Eksterni linkovi
----------------

***Edward Arnold (glumac)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Edward Arnold na sajtu IMDb
* Edward Arnold na Allmovieu
* Edward Arnold na Find a Grave
Za Arnoldovog istoimenog sina, autora Lieut. Gullivar Jones: His Vacation, vidite članak Edwin Lester Arnold.

**Sir Edwin Arnold** KCIE CSI (10. jun 1832 – 24. mart 1904) bio je engleski pjesnik i novinar, najpoznatiji po epskoj poemi *The Light of Asia*,jednom od prvih djela zapadne književnosti inspiriranim budizmom.

Zanimanje za Orijent je stekao u mladosti kada je poslan za nastavnika u Government Sanskrit Collegeu u tadašnjoj Britanskoj Indiji. Tokom boravka je bio svjedok, a kraće vrijeme i sudionik gušenja Sepojskog ustanka 1857. Četiri godine kasnije se vratio u Britaniju i zaposlio kao novinar u listu *The Daily Telegraph*, gdje će neko vrijeme biti i glavni urednik. Postao je poznat po svom interesu za Afriku; zajedno s listom *New York Herald* je organizirao znamenitu Stanleyevu ekspediciju u dolini Konga. Također je prvi 1874. predložio zamisao o transkontinetalnoj željezničkoj pruzi od Kaira do Capetowna. 

Kasnijim generacijama je, međutim, daleko poznatiji kao autor epa *The Light of Asia*, objavljenom 1879. Do kraja života se zanimao za orijentalne teme. Bio je jedan od osnivača društva Mahabhodi koje nastoji obnoviti budističke tradicije u Indiji. Pred kraj života je bio oženjen za Japanku Tama Kurokawa te pisao djela posvećena Japanu.

Njegov sin Edwin Lester Arnold je kasnije postao poznat po fantastičnim i science fiction romanima.

Izvori
------

1. ↑  Sir Edwin Arnold New York Times, March 25, 1904

Vanjske veze
------------

***Edwin Arnold*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Bhagavad Gita - A poetic rendering By Sir Edwin Arnold
* Djela čiji je autor Edwin Arnold na Projektu Gutenberg
* Arhivski materijal vezan uz Edwin Arnold na web-stranici Nacionalnih arhiva UK ()
* Text of The Light of Asia
* International Vegetarian Union: Edwin Arnold

| Položaji u medijima
 |
| --- |
| Prethodi: **Thornton Leigh Hunt**  |  **urednik *Daily Telegrapha*** 1873–1888 | Slijedi: **John le Sage**  |
**El Lisicki** (rus. *Эль Лисицкий*), vlastitim imenom **Lazar Markovič Lisickij** (rus. *Лазарь Маркович Лисицкий*; 23. novembar 1890, Počinok – 30. decembar 1941, Moskva) bio je ruski i sovjetski slikar, arhitekta, grafičar, tipograf i fotograf. Spadao je u najvažnije ličnosti ruske avangarde sa početka 20. veka i skupa sa svojim učiteljem Kazimir Maljevičem je osnovao umetnički pravac suprematizam kako je sam Maljevič nazivao konstruktivizam.

Biografija
----------

Posle detinjstva i mladosti u Smoljensku hteo je da ide na akademiju u Petrogradu ali ga tu nisu primili i on odlazi na studij u tehničku školu u Darmštatu. Tu je završio studij, da bi se početkom Prvog svetskog rata vratio u Rusiju i od 1917. godine poučavao zajedno sa Kazimir Maljevičom na umetničkoj školi u Vitebsku gde je direktor bio Mark Šagal. Kasnije je (1921. godine) predavao na moskovskoj akademiji. Godine 1922. – 1928. vratio se u Nemačku i predavao na Bauhausu i sarađivao sa grupom De Stijl. Od 1928. godine je živeo u Moskvi gde je radio kao projektant. Na međunarodnim izložbama za Rusiju je predlagao dekoracije za njihove paviljone.

Delo
----

El Lissitzky: *Izbij Bijele Crvenim klinom* (1919.)
Arhitektonsko delo El Lisickog se najviše ogleda u utopističkim projektima kojima je trebalo da se radikalno izmeni izgled Moskve. Trebalo je da se svi neboderi uzdižu iznad zemlje sa minimalnim zahtevom za potpornom površinom i poznati su kao „nebeske uzengije". Te čelične konstrukcije nije bilo moguće realizovati.
Pored toga što se ogledao u arhitekturi, El Lisicki se posvetio slikarstvu, reklamnoj grafici, knjižnoj umetnosti i izlaganju.

> „... naša umetnost spada u epohu naučnih saznanja. Upotrebljavamo metode ove epohe—analiziramo... Svet nam je dat kroz viđenje, kroz boju- to je jedan pristup. Svet nam je dat kroz dodir, kroz materijal - to je drugi pristup. Prema oba pristupa svet spada u geometrijski poredak." (El Markovič Lisicki )
> 
>

Literatura
----------

1. Udo Kuterman, *Savremena arhitektura*, Novi Sad, 1971.

Veze
----

* Konstruktivistička arhitektura
* Konstruktivizam

Spoljašnje veze
---------------

* Biografie El Lissitzki
* Zu Leben und Werk El Lissitzkis
* Informationen zum Künstler und seinen Werken (ruski)
* Film über einen Wolkenbügel Arhivirano 2008-06-15 na Wayback Machine-u

***El Lissitzky*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 41890867
* LCCN: n79132147
* ISNI: 0000 0001 1804 1140
* GND: 118573470
* SELIBR: 359366
* SUDOC: 030903440
* BNF: cb12222616q (podaci)
* BIBSYS: 1479731351922
* ULAN: 500015156
* MusicBrainz: 9a2235a1-3af0-48d8-a464-a4ceb874af86
* NLA: 35308042
* NDL: 00447830
* NKC: xx0023567
* BNE: XX1084807
* CiNii: DA00772400
* SIKART: 14158362
* KulturNav: id
* RKD: 50383
* CONOR.SI: 11553379
* NSK: 000456812

 |
***Fantômas*** je francuski kriminalistički film snimljen 1964. godine u režiji Andréa Hunebellea. Predstavlja adaptaciju serije popularnih romana Pierrea Souvestrea i Marcela Allaina čiji je glavni lik genijalni kriminalac i majstor prerušavanja Fantomas. Njegov lik u filmu tumači Jean Marais, koji također tumači lik Fandora, novinara koji ga nastoji 
raskrinkati. Lik policijskog komesara Juvea u filmu, pak, tumači komičar Louis de Funes, koji je tada bio na vrhuncu popularnosti; velikim dijelom zahvaljujući tome je film znatno "razblažen" u odnosu na ponekad prilično mračan predložak, odnosno žanrovski približen komediji. Pravi motiv za snimanje filma je, međutim, predstavljao veliki uspjeh filmova o Jamesu Bondu, pa je Fantomas, čija je popularnost pola vijeka ranije bila iskorištena za popularnu nijemu filmsku seriju, napravljen kao svojevrsni francuski odgovor. Zbog toga su jedna od velikih atrakcija bile spektakularne akcione scene, uključujući one u kome su Marais i de Funes, usprkos relativno poodmakle dobi, nastupili bez dublera, a pri čemu se de Funes neznatno ozlijedio. Film je postigao izuzetan uspjeh, ne samo u Francuskoj, nego i u drugim zemljama, uključujući SSSR gdje ga je, prema službenim podacima, pogledalo 60 miliona ljudi. Već sljedeće godine je snimljen nastavak pod naslovom *Fantômas se déchaîne*, koji će zajedno sa *Fantômas contre Scotland Yard* činiti tzv. Fantomasovu trilogiju.

Uloge
-----

| Actor | Character |
| --- | --- |
| Jean Marais | Fantômas |
| Jean Marais | Fandor |
| Louis de Funès | Komesar Juve |
| Mylène Demongeot | Hélène Gurn |
| Jacques Dynam | Bertrand |

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Fantômas* na sajtu IMDb
* *Fantômas* na AllMovie-u ()
***Billy Budd*** ili ***Billy Budd, Sailor***(sh. *Billy Budd, pomorac*) je pripovjetka američkog književnika Hermana Melvillea, posthumno objavljena 1924. godine. Radnja se događa godine 1797. za vrijeme Francuskih revolucionarnih ratova na *HMS Indomitable*, brodu britanske Kraljevske mornarice. Naslovni protagonist je Billy Budd, mladi novi član posade koji svojom vedrinom, mladošću i atraktivnim izgledom stiče simpatije drugova, ali ne i Johna Claggarta, ostarjelog i fizički deformiranog oficira koji ga optuži za planiranje pobune; Budd na formalnom saslušanju reagira tako što impulzivno udarcem šakom ubije Claggarta, a nakon čega se kapetan Vere nevoljko pridrži propisa i osudi Budda na smrt vješanjem.

Billy Budd je Melville počeo pisati krajem 1888. godine, ali ga nije uspio objaviti sve do smrti 1891. godine. Rukopis je slučajno pronađen 28 godina kasnije, te 1924. godine objavljen u Londonu gdje je izazvao oduševljenje. Veliki dio kritičara i historičara književnosti ga uspoređuje s ranijim i mnogo poznatijim Melvilleovim djelom *Moby Dick*, a pažnju je privukao i neobičnom strukturom, odnosno epilogom u kome se u obliku fiktivnih novinskih izvještaja i pjesama daje sasvim drukčija slika događaja od onih opisanih u radnji.

*Billy Budd* je postao predmetom nekoliko teatarskih adaptacija, kao i istoimene opere Benjamina Brittena. Godine 1962. je snimljen istoimeni igrani film sa Terenceom Stampom u glavnoj ulozi, a 1999. godine je Billy Budd poslužio i kao predložak za francuski film *Beau Travail*, radnjom smješten u milje francuske Legije stranaca.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 175045391
* LCCN: n88282471
* GND: 4230147-6
* SUDOC: 059536810
* BNF: cb12002610w (podaci)

 |
***Father Knows Best*** je bio popularni američki radio i televizijski sitcom 1950-ih poznat po tome što je portretirao idealiziranu viziju života tadašnje američke srednje klase.

Tvorac sitcoma je bio Ed James, pisac koji je 20.12. 1948 stvorio tzv. *audicijsku ploču*, svojevrsni pilot-projekt za tadašnje radio-stanice. Osam mjeseci kasnije - 25.8. 1949. serija se počela emitirati na radio-programu NBC-ja.

Glavni je junak serije bio Jim Anderson, agent osiguravajućeg društva General Insurance čija je porodica živjela negdje na Srednjem Zapadu. Stalni likovi su bili njegova supruga Margaret, najstarija kći Betty, sin Bud i najmlađa kći Kathy. Tumač glavne uloge bio je poznati glumac Robert Young.

3.10. 1954. serija se prebacila na televiziju i počela emitirati na CBS-u. Od originalne radio-postave jedino je Robert Young ponovio svoju ulogu. Serija, koju je producirala filmska tvrtka Screen Gems, je doživjela ogroman uspjeh i emitirala se šest sezona. Posljednja epizoda je emitirana 17.9. 1960. Snimanje je, usprkos velikoj gledanosti, obustavljeno jer se Young htio posvetiti novim projektima.

Likovi i glumačka postava u TV-seriji
-------------------------------------

* Jim Anderson - Robert Young
* Margaret Anderson - Jane Wyatt
* Betty "Princess" Anderson - Elinor Donahue
* James "Bud" Anderson, Jr. - Billy Gray
* Kathy "Kitten" Anderson - Lauren Chapin

*Father Knows Best* u kasnijim godinama
---------------------------------------

*Father Knows Best* je uživao enormnu popularnost 1950-ih, ali je u kasnijim godinama postao predmetom žestokih kritika zbog idealiziranog prikaza života američke porodice, odnosno promoviranja patrijarhalnih i konzervativnih društvenih vrijednosti. Te su kritike postale pogotovo žestoke nakon burnih društvenih promjena 1960-ih. Mnogi baby boomeri su upravo tu seriju navodili kao oličenje svega protiv čega su se bunili, odnosno svega što bi suvremeno američko i svjetsko društvo trebalo odbaciti.

Usprkos tome, serija uživa popularnost u dijelu publike. Paramount Pictures je najavio kako će 2008. godine snimiti filmsku verziju s Timom Allenom u glavnoj ulozi.

Eksterni linkovi
----------------

* Father Knows Best: American Icon
* Free OTR: *Father Knows Best* radio shows (91 episodes) Arhivirano 2007-09-27 na Wayback Machine-u
* Museum of Broadcast Communications: *Father Knows Best* Arhivirano 2013-08-26 na Wayback Machine-u
Ovo je članak o knjizi Edmunda Gossea.  Za pjesmu Cata Stevensa, vidi Father and Son (pjesma).  
 Philip Henry Gosse zajedno sa svojim sinom Edmundom Gosseom, 1857. Na naslovnom omotu prvog izdanja *Father and Son*.
***Father and Son*** (1907) je knjiga memoara koju je napisao engleski pjesnik i književni kritičar Edmund Gosse. Podnaslovljena kao "studija dva temperamenta", ona opisuje autorove rane godine u porodici čiji su članovi bili ekstremno pobožni sljedbenici Plymouthske braće. Poseban naglasak je stavljen na odnos s ocem, znamenitim naučnikom Philipom Henryjem Gosseom, njegovom reakcijom na teoriju evolucije te postupno Edmundovo odbacivanje oca i njegove fundamentalističke religije.

Iako se knjiga smatra književnim remek-djelom, suvremeni biografi Gossea su u pitanje doveli njenu autentičnost, prvenstveno u odnosu na prikaz Gossea kao despota i vjerskog fanatika.

Popularna kultura
-----------------

*Father and Son* je australskom književniku Peteru Careyu poslužio kao inspiracija za *Oscar and Lucinda*, nagrađeni roman čiji je protagonist sin fundamentalističkog oca.

Godine 1976. je Dennis Potter na temelju nje napisao TV dramu *Where Adam Stood*, u kojoj je Alan Badel tumačio ulogu Philipa Gossea.

Izvori
------

Eksterni linkovi
----------------

* Besplatna e-knjiga: *Father and Son: a study of two temperaments* na Projektu Gutenberg
**Film u bunkeru** je izraz kojim se opisuje film koji je dovršen, odnosno zadovoljava sve tehničke preduvjete za prikazivanje, ali koji nije dostupan javnosti zbog pravnih ili političkih razloga. Pod time se obično podrazumijevaju filmovi snimljeni u kinematografijama autoritarnih ili totalitarnih zemalja, a čiji ih režimi zabranjuju zbog navodne subverzivnosti ili neusklađenosti sa službenom ideologijom; ponekad se to zna dogoditi i sa prikazanim, pa čak i prilično popularnim filmovima, ali koji su zbog novih političkih i drugih okolnosti postali "nepoćudni" ili publiku podsjećali na neke po vlast neugodne detalje (glavni glumac koji je pobjegao iz zemlje, slavljenje režimskog političara koji je u međuvremenu postao državni neprijatelj ili neosoba i sl.). Najčešće se pod time podrazumijeva praksa u Sovjetskom Savezu, odnosno zemljama nekadašnjeg Istočnog bloka. Takvi filmovi su se povlačili iz distribucije, odnosno smještali u posebna, nepristupačna skladišta kolokvijalno nazvana "bunkeri". U njima su znali ostajati sve dok se političke okolnosti ne bi promijenile, odnosno film postao ponovno "podoban".

Slične situacije, s druge strane, se znaju dogoditi i u kinematografijama zapadnih zemalja, pri čemu motiv za stavljanje filmova u bunker može biti sudski spor oko autorskih ili distribucijskih prava, sadržaj koji je postao neprihvatljiv uslijed novih i strožih cenzorskih standarda - kao što je bio slučaj sa filmovima tzv. predkodovskog Hollywooda 1930-ih - a nekada i iz želje samih tvoraca uvjerenih kako je riječ o ostvarenju ispod svih estetskih i umjetničkih standarda, a čije bi im prikazivanje nanijelo nepotrebnu sramotu.

Na prostoru bivše Jugoslavije su dva najpoznatija filma koja su završila u bunkeru *Ciguli miguli* iz 1952. godine (koji je odatle izašao 1977. godine) i *WR: Misterije organizma*, koji je u bunkeru bio od 1971. do 1988.

V. također
----------

* Izgubljeni film
Za roman o Hardy Boysima, vidite članak Flight into Danger (The Hardy Boys).
***Flight into Danger*** je kanadska televizijska drama iz 1956. godine, snimljena po scenariju Arthura Haileya, i originalno emitirana na programu CBC-a kao dio antologije *General Motors Theatre*. U njoj su glavne uloge tumačili Corinne Conley, James Doohan, Kate Reid, Zachary Scott i Philip Gilbert. Radnja se odvija u putničkom avionu čija je posada, uključujući pilota i kopilota, postala žrtvom trovanja hranom, a protagonist je jedan od putnika koji nevoljko sjeda u pilotsku kabinu pokušavajući avion spustiti na sigurno.

*Flight into Danger* je godine 1957. prerađen u igrani film pod nazivom *Zero Hour!* (mlađim generacijama poznat po parodiji *Ima li pilota u avionu*). Godine 1958. je Hailey scenario preradio u roman *Flight Into Danger: Runway Zero-Eight*, koji je 1971. ekraniziran kao TV-film *Terror in the Sky*.

Eksterni linkovi
----------------

* *Flight into Danger* at the Internet Movie Database.
**Jurij Aleksandrovič Gazinski** (ruski: Юрий Александрович Газинский; Komsomoljsk na Amuru, 20. srpnja 1989.) profesionalni je ruski nogometaš koji igra u sredini terena na poziciji defanzivnog veznog. Član je kluba Krasnodar i reprezentativac Rusije.

Klupska karijera
----------------

Gazinski je počeo da trenirati nogomet još kao šestogodišnji dečak u rodnom Komsomoljsku na Amuru, a u profesionalnoj konkurenciji debitirao je u kolovozu 2007. nastupom u dresu ekipe Smena iz rodnog grada, koja se u to vrijeme natjecala u drugoj diviziji. U ljeto 2010. godine prelazi u redove ekipe Luč-Energija, za koju je nastupao tokom naredne dvije sezone u prvoj ligi. Karijeru nastavlja u istoj ligi, a sezonu 2012/13. provodi igrajući za moskovski Torpedo.

Krajem svibnja 2013. godine, Gazinski potpisuje trogodišnji ugovor s premijerligašem Krasnodarom, za koji je tokom debitantske sezone odigrao 33 utakmice i postigao jedan gol. U toj sezoni igrao je i finale ruskog kupa protiv ekipe Rostova. Narednu sezonu započeo je debitantskim nastupom na europskoj sceni, na utakmici Lige Europe protiv estonskog Kaleva (pobeda ruskog tima od 4:0) u srpnju 2014. godine.

Reprezentativna karijera
------------------------

Za seniorsku reprezentaciju Rusije debitirao je 31. kolovoza 2016. u prijateljskoj utakmici protiv Turske. Iste godine, odigrao je još tri prijateljske utakmice u dresu nacionalnog tima, a potom je bio član reprezentacije i na Kupu konfederacija 2017. u Rusiji (iako nije odigrao ni jedan službeni meč na tom turniru). Gazinski se našao i na konačnom spisku izbornika Stanislava Čerčesova za Svjetsko prvenstvo 2018. čiji je domaćin bila upravo Rusija. U prvoj utakmici protiv Saudijske Arabije, postigao je prvi gol u pobjedi svoje reprezentacije 5:0.

Vanjske veze
------------

***Jurij Gazinski*** na Wikimedijinoj ostavi

* Profil na Soccerway.com

| * p
* r
* u
Sastav Rusije  na  FIFA Svjetskom prvenstvu 2018. |
| --- |
| 1 Akinfejev (c) • 2 Fernandes • 3 Kutepov • 4 Ignaševič • 5 Semjonov • 6 Čerišev • 7 Kuzjajev • 8 Gazinski • 9 Dzagojev • 10 Smolov • 11 Zobnin • 12 Lunjov • 13 Kudrjašov • 14 Granat • 15 Al. Mirančuk • 16 An. Mirančuk • 17 Golovin • 18 Žirkov • 19 Samedov • 20 Gabulov • 21 Jerohin • 22 Dzjuba • 23 Smolnikov • Izbornik: Čerčesov | Rusija |


***Jurij Gazinski*** na Wikimedijinoj ostavi
**Tudor Vladimirescu** (Vladimir, oko 1780. - Târgoviște, 7. jun 1821.) bio je rumunjski nacionalni heroj, vođa ustanka 1821. u 
Vlaškoj.

Biografija
----------

I Tudor (koji je bio obični seljak) se nekako zanio idejama francuske revolucije o narodnom oslobođenju od tuđinskih carstava, pa je aktivno sudjelovao u Rusko-turskom ratu (1806.–12.) i postao blizak sa ustanicima Prvog srpskog ustanka koji su se željeli osloboditi od Osmanskog Carstva.

Vođen tim idejama pridružio se grčkoj tajnoj revolucionarnoj organizaciji Heterija, koja je namjeravala podići ustanak u svim balkanskim zemljama. On se za razliku od lidera heterije Aleksandrosa Ipsilantisa istovremeno želio rješiti ne samo Osmanlija već i grčkih fanariota koji su zauzimali važne položaje u osmanskoj administraciji Dunavskih kneževina, ali i odnarođenih bojara.
Zbog tog uopće nije mario za heterijine instrukcije i naredbe, pa je ušao u prikriveni sukob sa njima. 

To ga je koštalo glave jer je Ipsilantis posumnjao da tajno šuruje sa Osmanlijama kako bi onemogućio povlačenje grčkih ustanika iz krajeva oko Bukurešta. Zbog tog ga je dao uhapsiti, a ustanički vojni sud ga je osudio na smrt, pa je strijeljan.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tudor Vladimirescu*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 15.09.2020.

Vanjske veze
------------

***Tudor Vladimirescu*** na Wikimedijinoj ostavi


* *Tudor Vladimirescu* ()
**Elizabeta Šeleva** (Ohrid, 1961.), je makedonska književna kritičarka, književnica i prevoditeljica.

Rođena je 1961. godine u Ohridu. Profesor je metodologije i šef Odsjeka za komparativnu književnost na Univerzitetu Sveti Ćiril i Metodije u Skoplju. Član je Predsjedništva PEN centra Makedonije do 2000. godine, a Udruženja neovisnih pisaca Makedonije od njegovog utemeljenja 1994. godine. Od 1995. do 1999. godine radila je kao sekretar projekta Makedonske akademije umjetnosti i znanosti "Komparativna studija makedonske književnosti i kulture u 20. stoljeću". Urednica je magazina Naše pismo od 1998. godine. Predaje feminističku literarnu teoriju na Evro-Balkan školi "Rod i politika". Autorica više od 150 tekstova i šest knjiga: Komparativna poetika. Postmodernizam u makedonskoj prozi (1996.), Književnoteorijske studije (1997.), Kulturalni ogledi (2000.), Od dijalogizma do intertekstualnosti (2000.), Zatvorenici dana (2001. e-knjiga), Otvoreno pismo. Studije o makedonskoj književnosti i kulturi (2003.). Na makedonski prevela knjige R. Močnika, G. Tevzadze, K. Poppera i J.B, Dom (2005.).

Bibliografija
-------------

* Postmodernizam u makedonskoj prozi (1996.)
* Književnoteorijske studije (1997.)
* Kulturalni ogledi (2000.)
* Od dijalogizma do intertekstualnosti (2000.)
* Zatvorenici dana (2001, e-knjiga.)
* Otvoreno pismo. Studije o makedonskoj književnosti i kulturi (2003.)

Autorski tekstovi u Sarajevskim Sveskama
----------------------------------------

* Čežnja za sjećanjem
* Jednačina pisma selice
* Katahrestički čitajući Sarkanjca
* Kome je i kakva pesma oporuka? - par utisaka o tranziciji i makedonskoj poeziji
* Komentar za najnoviju knjigu pesama Lidije Dimkovske
* Kuća i nelagoda
* Kuća i/ili izdomljavanje
* Ljubav kao biografija i domovina - domopis starih mirisa i "Snijeg u Kazablanki" Kice Barxijeve Kolbe
* Ljudi i adrese

1 Navedeni tekstovi mogu se naći na internetskoj adresi sveske.ba

Vanjski linkovi
---------------

* Womenngo
* Ženske studije[*mrtav link*]
* Scribd
Emili Bronte
**Emili Džejn Bronte** (Emily Jane Brontë) rođena (30. jul, 1818 umrla; 19. decembar, 1848) je Engleski književnik i pesnik, zapamćena najviše po njenom delu *Orkanski visovi*, koji danas spada u sam vrh klasičnih dela engleske literature.

Biografija
----------

Emili je rođena u selu Tornton u Jokširu, Engleska, od oca Patrik Brontea i Marija Branvel. Ona je od ikupno šestoro deca bila peta starija od Ane i mlađa od Šarlote. Godine 1820, porodica se preselila Havort, gde je Emilinin otac prihvatio mesto sveštenika.To mesto će znatno uticati na šarlotino pisanje i imati odjeka u njenim delima. U detinjstvu, posle smrti njihove majke, tri preostale sestre i njihov brat Branvel Bronte stvaraju imaginarnu zemlju (Angria, Gondal, Gaaldine), koje se pojavnjuju u pričama koje su tada pisale. Jako malo od Emilinog rada iz tog perioda je ostalo sačuvano danas, sve se većinom izgubilo osim sitnih pesama u kojima se govorilo o njihovom detinjstvu.

Godine 1838, Emili započinje rad kao guvernanta u školi „Miss Patchett's Ladies Academy". Kasnije, sa svojom sestrom Šarlotom, konkurišu za rad u privatnoj školi u Briselu. Obe su kasnije otvorili sopstvene škole u svojoj kući, ali nažalost nisu imale učenika.

Kasnije Emili, i sestre Šarlota i Ana, udružuju snage objavljujući kolekciju pesama 1846. Da bi izbegli predrasude prema ženskim autorima sestre Bronte koriste druga imena zadržavajući samo početna slova svojih sopstvenih imena i tako postaju: (Šarlota) Charlotte --> Currer Bell, (Ana) Anne --> Acton Bell, i (Emili) Emily --> Ellis Bell.

Godine 1847, izdaje svoj jedini roman, *Orkanski visovi*, kao drugu u kompletu od tri knjige koju su zajedno izdale sestre (treća knjiga je *Agnes Grej* koju je napisala Ana). Kada su Orhanski visovi prvi put izašli kritika je bila veoma mešovita. Neki su je hvalili, a neki su je ružili.Uprkos tome knjiga je postala i ostala veliki klasik. Godine 1850, Šarlota opet objavljuje Orhanske visove ali ovog puta kao zasebnu knjigu i pod Emilinim pravim imenom.

Kao i svoje sestre, Emilino zdravlje je bilo poljuljano oštrim tempom i životom što u školi tako i u kući. Umrla je 19. decembar, 1848 od Tuberkuloze, odmah posle sahrane svoga brata u Septembru iste godine. Sahranjena je ispred crkve „St. Michael" i pokopana sa svojom omiljenom puljenom životinjom, majmunog nazvanog Dejv, ali je kasnije otkopan i igračka majmuna je sada izložena u Bronte muzeju u Harvortu.

Vanjske veze
------------

* Vebsajt muzeja posvećen sestrama Bronte
* Veb novosti o muzeju Bronte
* Grob Emili Bronte
* Kratka biografija i izabrane pesme
* Najveća kolekcija veb stranica o sestrama Bronte

***Emily Brontë*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 97097302
* LCCN: n79018755
* ISNI: 0000 0001 2144 6173
* GND: 118638017
* SELIBR: 179324
* SUDOC: 026754517
* BNF: cb118941463 (podaci)
* BIBSYS: 90056412
* ULAN: 500001046
* MusicBrainz: 825f3f25-aa83-4799-b69d-9b1cbb730f18
* NLA: 35022405
* NDL: 00434468
* NKC: jn19990201021
* BNE: XX1149235
* CiNii: DA00405749
* RKD: 12958
* CONOR.SI: 9633635
* NSK: 000056538

 |
**Ernest Vajić** (rođen: ***Ernest Weiss***) (Đurđenovac, 1909 – Zagreb, 16. 10. 1981), jugoslavenski advokat i pravnik.

Biografija
----------

Dr. Ernest Vajić je rođen 1909 godine u Đurđenovcu u židovskoj porodici. Prije Drugog svjetskog rata radio je kao advokat u Zagrebu. Nakon kapitulacije Vojske Kraljevine Jugoslavije, u aprilskom ratu 1941, bio je odveden kao rezervni oficir u zarobljeništvo u Njemačku. U logoru se 1942 uključio u antifašistički pokret. Po oslobođenju iz logora upućen je u logore bivših jugoslovenskih zarobljenika u cilju organizovanja njihove repatrijacije za FNR Jugoslaviju. Dr. Vajić je za života napisao više knjiga iz područja prava. Bio je oženjen za Maricu Vajić sa kojom je imao kćer Ninu Vajić, profesorica Pravnog fakulteta Sveučilišta u Zagrebu i bivša sutkinja Europskog suda za ljudska prava u Strasbourgu. Dr. Ernest Vajić je umro 16. 10. 1981 u Zagrebu i sahranjen je na židovskom dijelu zagrebačkog groblja Mirogoj.

Djela
-----

* *Osnove prava*, Fakultet za vanjsku trgovinu, Zagreb, 1978.
* *Privredno pravo* Visoka škola za vanjsku trgovinu, Zagreb, 1974.
* *Uvod u pravo: (s obligacionim pravom i osnovama stvarnog prava)*, 196?.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* Romano, Jaša (1980). *Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata*, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 1829162723651361290002

 |
Evagrije Pontski
**Evagrije Pontski** ili **Evagrije s Ponta** (345–399) bio je vizantijski monah i književnik, koji je bio poznat kao dobar mislilac, vešt govornik i nadareni pisac. Bio je prijatelj s nekoliko uticajnih crkvenih vođa toga doba, među kojima se posebno ističu Vasilije Veliki, Grigorije Nazijanski, Grigorije Niski, Nektarije Carigradski, Makarije Egipatski i Teofil Aleksandrijski. Evagrije je razvio jednu teologiju kontemplativne molitve i asketizma koja je postavila temelje za jednu posebnu tradiciju duhovnog života i u zapadnoj i u istočnoj crkvi.

Evagrije je bio poznati govornik i teolog u Carigradu, kada ga je jedna njegova lična duhovna kriza podstakla da ode u Jerusalim i tamo se zamonaši. Uskoro se povukao u egipatsku pustinju, gde je proveo ostatak života razvijajući svoju mističku teologiju u teoriji i u praksi, pri čemu se izdržavao prepisujući rukopise.

Evagrije je proizveo prvi veliki filozofsko-teološki prikaz monaškog misticizma razvivši neoplatonsku biblijsku teologiju hrišćanskog apologete Origena iz 3. veka. U svom delu *Duhovne glave* Evagrije naglašava da osnovna funkcija duhovnih bića jeste da dožive sjedinjenje s bogom, transcedentnim Jednim, koji se pojavljuje kao čista svetlost. Zbog prvobitne greške otuđenja intelektualni svet, odnosno čovek, može pronaći pomirenje jedino putem asketskog procesa samounižavanja, u kojem duh ponovo zadobija kontrolu nad materijom i shvata svoju moć da iskusi božansku jednostavnost. Evagrijeva druga dela, od kojih su u grčkom originalu sačuvani samo fragmenti, uglavnom su sačuvani u prevodima na sirijski i latinski jezik. Među njima su spis *Monaški život* *(Monachikos)*, traktat *O osam glavnih grehova* i nekoliko biblijskih komentara.

Njegova duhovna doktrina uticala je na hrišćanstvo u grčkom svetu putem neoplatonskog mističkog filozofa Pseudo-Dionisija Areopagita (6. vek), mističkog teologa Maksima Ispovednika (7. vek) i kroz delovanje vizantijskog centra monaštva u 14. veku na Svetoj Gori u severoistočnoj Grčkoj. U zapadnoevropskoj kulturi Evagrije je inspirisao monaškog pisca Jovana Kasijana (5. vek). Međutim, u zapadnom hrišćanstvu Evagrije je dugo bio sumnjičen za ispovedanje jeresi. Njegovo učenje bilo je osuđeno na petom vaseljenskom saboru 553. godine jer su u njega bile prodrle origenovske greške u vezi sa subordinacionističkim pogledima na Sveto trojstvo i sa doktrinom o preegzistenciji duše. I pored toga, međutim, Evagrije se smatra velikim učiteljem mističke teologije među sirijskim i drugim pravoslavnim hrišćanima, a njegova se filozofija ponekada smatra hrišćanskom analogijom Zen budizma.

Eksterni linkovi
----------------

* The Life of Evagrius Ponticus Arhivirano 2009-10-21 na Wayback Machine-u, including an extensive biography
* St. Evagrius Ponticus -- A collection of many Evagrian works in a Greek/English parallel format
* Evagrian Scholarship Forum, a web-based discussion group
* Orthodox Wiki article
***Feničanke*** (grčki:  / *Phoinissai*) je tragedija koju je znameniti starogrčki dramatičar Euripid napisao prema motivima Eshilove drame *Sedmorica protiv Tebe*. Naslov se odnosi na grčki zbor, koji se u ovom slučaju odnosi na Feničanke koje su prilikom hodočašća u proročište u Delfima prisiljene ostati u Tebi zbog izbijanja rata.

Drama originalno i duboko obrađuje legendu o Labdakidima. Predmet je potpuna propast Edipove porodice jer je nestankom muške loze (Eteokle i Polinik ubili su jedan drugoga u borbi) prekinut kontinuitet roda. Pesnik menja mit i obrađuje ga na specifičan način. Sinovi su bacili Edipa u tamnicu, odakle on baca prokletstvo na plodove svoga strašnoga braka. Tragedija je zamračena likom toga starca. Sofoklova je Jokasta više Edipova supruga, a Euripidova je pre svega majka koja želi spasiti sinove iako su plod incesta. Eteokle je ohol i opsednut vlašću. Polinik ima pravo, ali pesnik kaže da to nije dovoljno kao opravdanje za oružane akcije. Mržnja između dva brata istaknuta je jakim kontrastima, a u njihovom oštrom dijalogu dominira sofistički element. Živu slikovitost stvara hor tamnoputih Feničanki, koje su se slučajno našle u Tebi, i koje pesnik upoređuje sa zlatnim kipovima.
**Frenk Velker** (engl. ) je američki glumac. Rođen je 12. marta 1946. u Denveru, Kolorado. Frenk Velker je zaslužan za širok spektar glasova koje je podario likovima u mnogim crtanim filmovima, igranim filmovima i video igrama. Često se naziva "kralj glasovnih uloga" zbog preko 1200 svojih uloga, počevši od 1969.

Pre nego što je počeo karijeru glasovnog glumca, Velker je bio filmski glumac i pojavljivao se u raznim filmovima, kao na primer Elvisov *Problem sa devojkama*. Jedna od Velkerovih prvih uloga kao glasovnog glumca je bila uloga Freda Džonsa, vođe tima za rešavanje misterija iz crtanog filma Hane-Barbere Skubi Du. Tu ulogu Velker je zadržao kroz mnoge kasnije verzije i nastavke serije. Osamdesetih godina je davao glas likovima iz mnogih crtanih filmova kao što su Transformers, Dinorajders i Dži Aj Džo. U Transformersima je davao glas skoro svim originalnim Deseptikonima. Posle izdavanja filma Transformers, preuzeo je ulogu Autobota Vilija, docnije i ulogu Galvatrona od Lenarda Nimoja. Kako je već bio obezbedio vriske za doktora Spoka u Zvezdanim stazama III: Potraga za Spokom, ovo je označeno kao drugi put da je nasledio ulogu od Nimoja. Velker je uradio mnogo igranih filmova tokom devedesetih. Među njegove uloge spadaju glasovni efekti za lik Goroa iz filma Mortal kombat.

Uloge
-----

### Crtani filmovi

* 101 dalmatinac
* Aladin – Abu, radža, Kserks
* Garfild i prijatelji
* Deksterova laboratorija
* Dinorajders
* Inspektor Gedžet – Mozak, doktor Kandža i Luda Mačka
* Mapetove bebe – Kermit
* SVOT mačke – Dr. Vajper
* Skubi Du – Fredi Džons, Skubi Du
* Simpsonovi – Božić Batin Mali Pomoćnik i Snoubol II
* Snorkijevci
* Transformers – Megatron, Galvatron, Saundvejv i njegove kasetice, Miraž, Vili
* Futurama – Nibler
* Herkul – Pegaz
* Džetsoni
* Dži Aj Džo – Koperhed, Fleš, Fridom, Džankjard, Poli, Šort Fjus, Timver, Torč i Divlji Bil
* Štrumpfovi – Azrael, Gruber

### Filmovi

* Vrste – glas vanzemaljca Sila
* Gremlini – Mogvaj i Gremlini
* Zvezdana kapija
* Zvezdane staze III: Potraga za Spokom – vrisci doktora Spoka
* Mortal kombat – Goro
* Mačak u šeširu

### Video igre

* Baldurs Gate serijal
* Mario Party 5
* Super Mario 64 DS
* Transformers 1
* Transformers Revenge of The Fallen

Vanjske veze
------------

* Frenk Velker – IMDB profil
Za ostale osobe s istim imenom, v. George Bancroft.
**Džordž Bankroft** (engl. ; 30. septembar 1882 – 2. oktobar 1956) je bio američki glumac.

Pre nego što je postao velika filmska zvezda, Bankroft je režirao kraće predstave za brod na kome je radio kao mornar. Najpopularniji je bio tokom dvadesetih godina, pre svega zahvaljujući brojnim mjuziklima u kojima je igrao. Prvu veliku ulogu, imao je 1925, u filmu *„Poni ekspres"*. Bio je nominovan za Oskar za najboljeg glavnog glumca za ulogu u drami *„Grom iz vedra neba"*. Krajem tridesetih, glumio je u filmovima *„Poštanska kočija"*, *„Umirem svake zore"* i *„Anđeli prljavih lica"*. Godine 1942. je napustio Holivud kako bi vodio svoj ranč.

Eksterni linkovi
----------------

***George Bancroft (glumac)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Džordž Bankroft na sajtu IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 66727550
* LCCN: n85199187
* ISNI: 0000 0000 7779 8605
* GND: 141085940
* SUDOC: 077603958
* BNF: cb14659621k (podaci)
* BNE: XX1631752

 |
*Za ostala značenja, vidi George C. Wolfe (razvrstavanje).*

**George C. Wolfe** (rođen 23. septembra, 1954.) – afroamerički dramski pisac i reditelj.

Wolfe je rođen u Frankfortu, u veoma velikoj afroameričkoj zajednici, tako da se u toku odrastanja nije susretao sa konceptom rasne inferiornosti. Međutim, osetio je rasizam sa još sedam godina, kada nje mogao da uđe u bioskop i gleda crtani *101 Dalmations*, zato što je bio crn. Ovo ocenjuje kao presudan događaj u životu, koji ga je naveo na odluku da postigne savršenstvo u svemu što radi, kako bi mogao da uđe svugde gde poželi. Pohađao je privatnu crnačku školu, a kasnije i istorijski crnački univerzitet Kentucky State University, sve dok se nije preselio u Californiju, gde je diplomirao na pozorištu. Neko vreme je predavao u Los Angelesu i pisao je predstave.

U Los Angelesu je naučio da pozorište koristi kao političku i društvenu snagu. Takođe, tamo je stupio u kontakt sa zajednicama koje nije mogao upoznati u rodnom gradu, između ostalog i sa gejevima, od kada počinje njegov coming out.

Godine 1979. odlazi u New York, gde nastavlja sa studijama i dobija MFA u dramaturgiji i muzičkom pozorištu na New York University, 1983.

Njegovi prvi radovi, mjuzikl *Paradise* (1985) i predstava *The Colored Museum* (1986), prikazani su u off-broadwayskoj produkciji i dobili su različite kritike. Godine 1989. Wolfe je primio Obie Award za predstavu *Spunk*, adaptaciju tri priče Zore Neale Hurston.

Nacionalnu reputaciju zaradio je mjuziklom *Jelly's Last Jam*, iz 1991. godine o životu jazz muzičara Jelly Roll Mortona. Posle premijere u Los Angelesu, predstava je premeštena na Broadway, gde je dobila 11 nominacija za Tony Award. Dve godine kasnije Wolfe je režirao Kushnerovu predstavu *Angels in America: Millennium Approaches* za koju je dobio Tony Award za najbolju režiju predstave. Režirao je i drugi deo predstave *Angels in America: Perestroika*.

Od 1993. do 2004. Wolfe je radio kao umetnički direktor i producent New York Shakespeare Festivala/Public Theatera, gde je 1996. napravio mjuzikl *Bring in 'Da Noise, Bring in 'Da Funk* u kome je glumio Savion Glover. Predstava je premeštena u broadwayski Ambassador Treatre i donela mu je drugu po redu nagradu Tony za režiju, kao i veliki finansijski uspeh.

Krajem 2004. Wolfe je najavio da ostavlja pozorište kako bi se posvetio filmskoj režiji, započinjući sa televizijskim filmom *Lackawanna Blues*, koji je bio dobro prihvaćen.

Uprkos filmu, Wolfe je nastavio da režira predstave, kao što su Kushnerova *Caroline, of Change* i predstava nagrađena Pulicerovom nagradom *Topdog/Underdog* spisateljice Suzan-Lori Parks. U leto 2006. režirao je novi prevod Brechtove *Mutter Courage und ihre Kinder* u kojoj glume Meryl Streep, Kevin Kline i Austin Pendleton.

Vanjske veze
------------

* George C. Wolfe na IBDb-u
* George C. Wolfe na sajtu IMDb
* George C. Wolfe Arhivirano 2007-04-20 na Wayback Machine-u na glbtq.com-u
**Georgije Pahimer**, (grč. Γεώργιος Παχιμέρης, 1242–1310) bio je vizantijski pisac i istoričar. Rođen je Nikeji u Bitiniji, kamo je njegov otac bio pobegao nakon što su Latini osvojili Carigrad 1204. godine. Nakon što je Mihailo VIII Paleolog izbacio krstaše i povratio grad, Pahimer se s nikejskim dvorom preselio u Carigrad.

Kao knjižvnik Georgije Pahimer poznat je najviše po svom istoriografskom delu *Istorijski opisi* (Συγγραφικαὶ ἱστορίαι, 13 knjiga), u kome – nakon uvoda, gde obrađuje razdoblje od 1255. do 1261. godine – govori o periodu od 1261. do 1308. godine. Savremenik je događaja koje opisuje, i njegovo delo predstavlja jedino opširno istorijsko delo grčkog istoka toga doba. Pahimer daje i važne podatke o Južnim Slovenima, o kojima govori s oholim potcenjivanjem i prezirom, što je, uostalom, karakteristično i za druge vizantijske pisce ove epohe. U odnosu prema zapadnoj Evropi Pahimer ima naglašen grčko-pravoslavni stav, te oštro odbija uniju sa rimskom crkvom i često se upušta u dugačka dogmatska raspravljanja, što je opet tipično i za dalju istoriografiju epohe Paleologa.

Pored ovog istoriografskog dela, za sobom je ostavio mnoge retorske sastave i *progymnasmata*, jedan pregled Aristotelove filozofije, mnogobrojna pisma, prafraze govora i pisama Dionisija Areopagita i nekoliko pesama u heksametru na teme iz vlastitog života. Zaninmljiv je i njegov opis *Augusteuma*, stuba koji je Justinijan bio podigao u crkvi Aje Sofije u čast svojih pobeda nad sasanidskom Persijom.

***Georgije Pahimer*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 39429158
* LCCN: n85112085
* GND: 100383203
* SELIBR: 249088
* SUDOC: 030958032
* BNF: cb122270346 (podaci)
* BIBSYS: 95001759
* NLA: 35722167
* NKC: mzk2008463669
* BNE: XX1057292
* CiNii: DA02430430
* CONOR.SI: 98604131
* NSK: 000134816

 |
Ovo je članak o jednokratnim litijumskim baterijama.  Za drugi tip baterije, vidi Litijum-jonska baterija.  
CR2032 litijumska pločasta baterija
Litijumska 9 V, AA i AAA veličine; gornja jedinica ima tri litijum-mangan dioksidne ćelije unutra, a donje dve su litijum-gvožđe disulfidne jednoćelijske baterije fizički i električno kompatibilne sa 1,5 V cinkovim
**Litijumska baterija** je primarna baterija koja ima litijum kao anodu. Ovi tipovi baterija se takođe nazivaju litijum-metalne baterije.

Razlikuju se od ostalih baterija po svojoj visokoj gustini naboja (dugovečnost) i visokoj ceni po jedinici. U zavisnosti od dizajna i korišćenih hemijskih jedinjenja, litijumske ćelije mogu da proizvedu voltaže od 1,5 V (naspram cink-ugljeničnih ili alkalnih baterija) do oko 3,7 V.

Jednokratna primarna litijumska baterija mora da se razlikuje od sekundardne litijum-jonske i litijum-polimerske baterije, koje su punjive. Litijum je posebno koristan, pošto njegovi joni mogu da se poređaju tako da se kreću između anode i katode, koristeći interkalirano litijumovo jedinjenje kao katodni materijal ali bez upotrebe metala litijuma kao anodnog materijala. Čisti litijum će momentalno da reaguje s vodom, ili čak vlagom u vazduhu; litijum u litijum-jonskim baterijama je manje reaktivno jedinjenje. Pogrešno rukovanje tokom punjenja ili pražnjenja može da izazove isparavanje dela sadržaja baterije, što može da izazove eksploziju ili požar.

Litijumske baterije se široko koriste u portabl potrošačkim elektronskim uređajima, te u električnim vozilima u opsegu od vozila pune veličine do igračaka kontrolisanih radiom.

Spoljašnje veze
---------------

* Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Litijumska baterija***
* Properties of non-rechargeable lithium batteries
* Brand Neutral Drawings of Lithium Batteries based on ANSI Specifications

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85077582
* GND: 4167901-5
* NDL: 00575884

 |