recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Đuro Arnold** (*Arnold György*) (Taksony kod Budima, 5. 6. 1781. — Subotica, 25. 10. 1848.) je bio mađarski i bački hrvatski skladatelj, zborovođa, umjetnik i suradnik župnika.

Rodio se u seocetu Taksonyu, 23 km jugozapadno od Budima.

Njegov otac ga je prvi poučavao glazbi. Poslije je svoje glazbeno obrazovanje proširivao u Pečuhu i Velikom Varadinu.

1800. je dobio mjesto zborovođe župne crkve sv. Terezije Avilske u Subotici. Dvije godine poslije se oženio sa Josefinom Malek iz Pečuha s kojom je imao četiri sina. 

Njegov rad u glazbenom području nije prošao nezapaženo. Brzo je postao uglednim građaninom u Subotici, tako da je već 1826. postao članom Izabrane općine grada Subotice. 

Umro je 25.10. 1848. godine. Pokopan je u kripti današnje subotičke stolne bazilike. 

Njegov rad, nažalost, u kasnijim je stoljećima zaboravljen, tako da početkom 21. vijeka nije ostao poznatim širim krugovima ljudi, pa čak i u Subotici u kojoj je Arnold djelovao, za koju je djelovao i u kojoj je ostavio najdublje tragove, a njegova se baština i danas vidi.

Djela i zasluge
---------------

Pisao je svjetovnu glazbu, a nakon supruzine smrti se posvetio duhovnoj glazbi. 

Skladao je brojne skladbe za zborove, glasovir, solo pjesme, himne, motete, mise, ofertorije, melodramu, dramu, operu, romansu i kantatu.

1809. je priredio prvi koncert u Subotici. Izvođači su bili Đuro Arnold i njegov zbor i orkestar.

Muzička škola i filharmonija u Subotici duguju svoje osnivanje Đuri Arnoldu.

Pisao je na hrvatskom i njemačkom. Tako je u Osijeku 1819. izdao crkvenu pjesmaricu, "*Pismenik iliti skupljenje pisama različitih za nadiljne, svetačne is ostale dneve priko godine podobnih, za vechu slavu boxju is kriposli duhovne naroda Iliričkoga učinjeno po Gjuro Arnoldu*", gdje je zabilježio brojne bačke hrvatske pjesme. 1826. je napisao na njemačkom jeziku glazbeni leksikon u četiri sveska. Ovo djelo je ostalo u rukopisu. Njegova druga pjesmarica je bila bolje sreće. Uspio ju je objaviti 1840. Bila je namijenjena orguljašima i zborovođama u Mađarskoj i Erdelju.

Težina i veličina njegovog djela se najbolje vidi kad se njegov opus sagleda glazbenim mjerilima njegovog vremena i potrebe za koje su nastale.

Radovi o Arnoldu
----------------

O Arnoldu su pisali Albe Vidaković, Kalman d'Isoz, Jagoda Martinčević Lipovčan, Nela Skenderović, Ante Sekulić, Veronika Vavrinec, Zdravko Blažeković, Josip Mioč, Miroslav Stantić i ini.

Vanjske poveznice i izvori
--------------------------

* Zvonik br. 142[*mrtav link*] Književna večer posvećena skladatelju Đuri Arnoldu
**Kébili** (arapski: ڨبلي‎) je oaza i grad od 20,623 stanovnika na jugozapadu Tunisa u Vilajetu Kébili čiji je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kébili leži na jugu slanog jezera Šot al-Džaríd u istoimenoj oazi, udaljen 120 km jugozapadno od lučkog Gabesa.

Kébili je poznat po svom danas gotovo napušenom historijskom centru, malih kuća i uskih krivudavih uličica.  
Novi moderni dio grada građen je sa ortogonalnim rasporedom ulica

Historija
---------

Kébili je izrastao kao berbersko naselje. Vijekovima je bio usputna stanica i trgovište transsaharskih karavana.

Privreda
--------

Privreda grada bazira se na turizmu i poljoprivrednoj okolici poznatoj po proizvodnji datula.
U novije vrijeme razvija se turizam, posjet pustinji i oazama.

Izvori
------

1. 1 2  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 11. 2019.
2. 1 2   „*Kebili Tunisie - Guide et photos* "(francuski). Routard. Pristupljeno 10. 11. 2019.
3. 1 2  „*Pourquoi Kébili ?*" (francuski). FIPA-Tunisia. Pristupljeno 10. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***Kébili*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Commune de Kébili* Arhivirano 2019-11-11 na Wayback Machine-u (`fr`)
Žrnovska Banja
Žrnovska Banja i otok Mulić gledani sa sjevera
**Žrnovo** je naselje na otoku Korčuli.

Zemljopis
---------

Udaljeno je svega 4 km od grada Korčule (u čijem sastavu se nalazi) glavnom cestom na putu prema unutrašnjosti otoka. 

Sastoji se od zaselaka Prvo selo, Brdo, Kampuš, Postrana, a pripadaju mu i uvale Žrnovska banja, Vrbovica, Medvinjak.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovnika iz 2001. godine u Žrnovu obitava 1.296 stanovnika.

Medvinjak obala
***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***

Povijest
--------

Žrnovo je bilo nastanjeno još u ilirsko i rimsko doba. Danas je ono malo turističko mjesto.

Gospodarstvo
------------

Poznate osobe
-------------

* Istaknuti hrvatski književnik i akademik Petar Šegedin rođen je u Žrnovu.

Spomenici i znamenitosti
------------------------

Obrazovanje
-----------

Kultura
-------

Poput ostalih otočkih mjesta, Žrnovo njeguje folklornu tradiciju.

Šport
-----

Izvori
------

1. ↑  DZS - Popis stanovnika 2001. godine
2. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjske poveznice
-----------------

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Korčule |
| --- |
| Čara • Korčula • Pupnat • Račišće • Žrnovo |
Далибор Ковач српски је бизнисмен из Вршца. Рођен је 1970. у Вршцу, где је завршио и основну школу. Средњу школу је започео 1984. али је напустио 1987. због потернице која је расписана за њим. Исте године се сели у Минхен где почиње да ради на ауто плацу свог ујака. Ухапшен је 1989. од стране немачке полиције и осуђен на 1,5 година затвора због ситних крађа. На слободу изласи средином 1990. те се враћа у Југосавију. Учесник је нереда на Максимиру те постаје навијач црвене звезде. 1992. прикључује се ,,Арканови тигрови" из којих излази 1994. На њега је 2001. извршен атентат ватреним оружијем у панчевачком кафићу ,,Јуритмикс" и у њему је прошао лакше повређен. 2003. оснива компанију ,,Давор-Ком" која се бави продајом металних прерађевина. 2004. Добија сина Марка. 2015. се прикључије српској паравојој формацији ,,Четнички одреди" која подржава про-руске сепаратсите на истоку Украјине. Повређен је у борбама око Доњецка 2017. након чега се враћа у Србију. Српска полиција га хапси децембра 2017. због утаје пореза, штете на рачун државе и запошљавања на црно. Осуђен је на 3 године затвора. Тренутно служи казну затвора у централном затвору Београду. Отац је седморо деце из два брака.

Facebook:
**Kornilije Stanković** (Pančevo, 1820 — Kragujevac, 24. avgust 1889) je bio episkop žički 1883-1885.

Biografija
----------

Rođen je u Pančevu 1820. godine. Zamonašio se u Fruškoj gori gde je stekao monaško obrazovanje. U Sremu je bio sabrat u nekoliko manastira, potom je 1876. prešao u Kneževinu Srbiju gde je od 1876. do 1880. bio sabrat u Manastiru Ravanica. U čin igumana je unapređen 1880. godine i od 1. marta 1880. godine je bio starešina manastira Ravanice. 

Kako je katedra užičkih episkopa upražnjena smrću Vikentija Krasojevića 15. marta 1882. godine, bilo je potrebno izabrati novog episkopa. Mitropolit beogradski Mihailo je ukazom kralja Milana Obrenovića 18. oktobra 1881. sklonjen sa svog položaja a mitropolijom je administrirao episkop negotinski (timočki) Mojsije Veresić. Izborom Teodosija za novog mitropolita u martu 1883. stvoreni su uslovi za izbor novog užičkog episkopa. Na ovo mesto je izabran Kornilije Stanković 6. aprila 1883. godine i posvećen 19. aprila 1883. Tokom njegovog upravljanja Eparhija užička je 26. juna 1884. godine promenila naziv u Eparhija žička, kako se zove i danas.

Eparhijom je upravljao nepune dve godine i onda umirovljen 1885. godine. Ostatak života proveo je u Kragujevcu. Posle abdikacije kralja Milana u februaru 1889. godine, kraljevsko namesništvo je donelo ukaz o vraćanju Mihaila na mesto mitropolita 18. maja 1889, tada je Teodosije podneo ostavku i penzionisan zajedno sa episkopima niškim Dimitrijem i žičkim Nikanorom.

Kornilije Stanković je umro 24. avgusta 1889. godine u Kragujevcu i sahranjen na varoškom groblju. Njegove posmrtne ostatke je episkop žički Vasilije preneo u manastir Žiču 29. novembra 1963. godine i sahranio ih u Paraklisu prepodobnog Save Osvećenog.

Literatura
----------

* Sava Vuković: „Srpski jerarsi od devetog do dvadesetog veka", Evro Beograd, Unireks Podgorica, Kalenić Kragujevac, 1996. godine; tekst „Kornilije (Stanković) episkop žički 1883-1885", strana 282. (COBISS)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Vikentije Krasojević** | **episkop žički1883 — 1885.** | Nasljednik:**Nikanor Ružičić** |
Koordinate: 45°49′02″N 15°58′21″E﻿ / ﻿45.8171337520623°N 15.9725238382816°E﻿ / 45.8171337520623; 15.9725238382816

**Hrvatski prirodoslovni muzej** je središnja nacionalna ustanova koja se bavi prikupljanjem, stručnom i znanstvenom obradom i prezentiranjem svog fundusa koji svjedoči o razvoju prirode i čovjeka na hrvatskim prostorima. Fundus muzeja čini više od 1 500 000 primjeraka raspoređenih u raznovrsne zbirke predmeta iz prirode. On je ujedno i matična institucija u Republici Hrvatskoj koja, u skladu sa zakonom, u mreži muzeja Republike Hrvatske, skrbi i za druge prirodoslovne muzeje i zbirke.

Zgrada Muzeja na zagrebačkom Gornjem gradu
U Muzeju se nalazi bogata knjižnica s oko 40 000 naslova vezanih uz prirodoslovlje. U stalnom postavu izložene su mineraloško-petrografska i zoološka zbirka s građom iz Hrvatske i komparativnim materijalom iz drugih dijelova svijeta. Povremeno se organiziraju tematske izložbe, te izložbe vezane uz znanstvene skupove.

Muzej izdaje znanstveno-stručni časopis *Natura Croatica*.

U zgradi Hrvatskoga prirodoslovnog muzeja od 1797. godine do 1834. godine djelovalo je prvo zagrebačko javno kazalište pod nazivom Amadeov teatar. Od 2000. godine u prostoru atrija Hrvatskoga prirodoslovnog muzeja djeluje Klupska kazališno-glazbena scena Amadeo.

Povezano
--------

* Popis muzeja u Hrvatskoj

Izvori
------

1. ↑  Na kazališne predstave i koncerte u muzej. Turistička zajednica grada Zagreba (2010). Preuzeto 2011-14-03.

Vanjske veze
------------

***Hrvatski prirodoslovni muzej*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hrvatski prirodoslovni muzej

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 156079404
* LCCN: n92018755
* ISNI: 0000 0001 2230 9365
* SUDOC: 156714116

 |
Pojam **vidno polje** se ponekad koristi kao sinonim za polje vida, premda ne označava istu stvar. Vidno polje je "niz vidnih podražaja dovoljnih za percepciju u psihološkim testovima" (J. Smythies [1]), dok se polje vida "odnosi na fizičke objekte i izvore svjetla u vanjskom svijetu koji podražuju retinu". Drugim riječima, polje vida je sve što (u danom trenutku) uzrokuje padanje svjetla na retinu. Ovaj podražaj obrađuje sustav vida što rezultira vidnim poljem.

Normalne granice
----------------

Normalno ljudsko vidno polje obuhvaća približno 60 stupnjeva nazalno (u smjeru nosa ili prema nosu) u svakom oku, za 100 stupnjeva temporalno (dalje od nosa ili izvan), i približno 60 stupnjeva iznad i 75 ispod horizontalne linije. U Velikoj Britaniji minimalna vrijednost vidnog polja potrebna za vožnju iznosi 60 stupnjeva sa svake strane vertikalne linije, i 20 stupnjeva iznad i ispod horizontalne linije. Makula odgovara za centralnih 13 stupnjeva vidnog polja; a fovea za centralna 3 stupnja.

Mjerenje vidnog polja
---------------------

*Glavni članak:* Ispitivanje vidnog polja

Vidno polje se mjeri aparatom za određivanje vidnog polja. Mjerenje se može provoditi u pokretu, gdje se točke svjetla pomiču prema unutra, dok ih promatrač ne uoči, ili pak mjerenje može biti statično, što znači da točke svjetla padnu na bijeli ekran te se ispitanik zamoli da stisne prekidač, ako ih vidi. Najčešće korišteni aparat je automatizirani Humphrey Field Analyzer.

Najčešće korišteni test obuhvaća centralnih 24 ili 30 stupnjeva vidnog polja. Većina aparata za određivanje vidnog polja također može određivati vidno polje u cijelosti.

Gubitak vidnog polja
--------------------

Gubitak vidnog polja može se pojaviti tijekom bolesti ili poremećaja oka, vidnog živca ili mozga. Općenito, postoje četiri tipa poremećaja vidnog polja:[1]

* Poremećaj visine vidnog polja, gubitak vida ili ispod horizontale – zajedno s abnormalnostima oka
* Bitemporalna hemianopsija, gubitak vida sa strane (vidi ispod)
* Centralni skotom, gubitak centralnog vida
* Homonimna hemianopsija, gubitak jedne strane na oba oka – ispad iza optičke hijazme (vidi ispod)

Test konfrontacije, kao i drugi oblici ispitivanja vidnog polja, koriste se za ispitivanje i mjerenje gubitka vidnog polja. Različte neurološke teškoće uzorkuju karakteristične oblike poremećaja vida, što uključuje hemianopsiju (prikazana dolje bez makularnog spajanja), kvadranatanopsija i dr.

Primjeri ispada vidnog polja
----------------------------

|  |
| --- |
| Obostrano uredna vidna polja |
| Vidno polje u bitemporalnoj hemianopsiji |
| Vidno polje u binazalnoj hemianopsiji |
| Vidno polje u lijevostranoj homonimnoj hemianopsiji |
| Vidno polje u desnostranoj homonimnoj hemianopsiji |

Izvori
------
**Hrvatsko društvo logoraša srpskih koncentracijskih logora** je udruženje bivših zatvorenika koji su tokom rata u Hrvatskoj bili zatočeni u srbijanskim zatvorima i zatvoreničkim logorima. Udruženje je osnovano u Zagrebu 1995. godine. Kancelarije Društva nalaze se na Trgu bana Jelačića. Ovo je udruženje 2006. godine postalo član Svetske federacije veterana. 

Društvo se bavi obeležavanjem godišnjica u vezi s ratom, uključujući podizanje spomenika, a ima i svoju izdavačku delatnost. U njegovom okviru deluje i Spomen dom Ovčara. U Borovom Naselju je 2004. otvoren centar čiji je cilj istraživanje ratnih zločina počinjenih tokom rata u Hrvatskoj. Centar su otvorili potpredsednica hrvatske vlade Jadranka Kosor i predsednik Sabora Vladimir Šeks.

Prema podacima Društva, oko 8.000 hrvatskih civila i ratnih zarobljenika, od kojih su mnogi bili zarobljeni nakon pada Vukovara, prošlo je kroz srbijanske zatvorske centre u Sremskoj Mitrovici, Stajićevu, Nišu i drugde, gde su zatvorenici trpeli teško zlostavljanje i torturu. Najmanje tri stotine ljudi nikada se nije vratilo iz tih logora.

Eksterni linkovi
----------------

* Official website (`sh`)
**Faktor stidljivog torijevca** (engl. ) je izraz kojim se u kontekstu politike Ujedinjenog Kraljevstva opisuje fenomen u kome Konzervativna stranka na izborima postiže daleko bolje rezultate nego što to sugeriraju ispitivanja javnog mnijenja. Izraz se prvi put počeo koristiti nakon parlamentarnih izbora 1992. godine na kojima je tadašnji konzervativni premijer John Major uspio sačuvati mandat, iako su sve ankete, uključujući i izlazne na dan samih izbora sugerirale pobjedu opozicijskih laburista, ili neodlučni rezultat koji bi doveo do zamrznutog parlamenta. To se tradicionalno tumačilo kako nesklonošću pristaša Konzervativne stranke da sudjeluju u anketama, tako i strahom da svojom javnom podrškom konzervativcima budu "obilježeni" kao "zatucani rasisti", odnosno u raskoraku sa vrijednostima i stavovima koje promiče liberalni establišment.

Faktor stidljivog torijevca se tokom sljedeće dvije decenije manje spominjao, prije svega zato što su vodeće britanske anketarske agencije uložile napor za bolje baždarenje uzorka birača za ispitivanje, ali i toga što su na sljedećih nekoliko izbora (parlamentarnih izbora 1997. godine, parlamentarnih izbora 2001. godine, parlamentarnih izbora 2005. godine i parlamentarnih izbora 2010. godine) rezultati bili u skladu sa predizbornim ispitivanjima, a u slučaju laburista čak i bolji od predvidđanja, pa se neko vrijeme čak počelo govoriti o suprotnom efektu tzv. "faktora stidljivog laburista" (engl. ).

Na izborima 2015. godine se, međutim, ponovno dogodilo da su konzervativci dobili daleko više glasova nego što su im sugerirale ankete, odnosno osvojili toliko mandata da premijer David Cameron, suprotno svim očekivanjima, može sastaviti većinsku vladu. Nesrazmjer između anketa i glasova je doveo do intenzivne debate pri čemu se "faktor stidljivog torijevca" ponovno počeo spominjati kao ključan element koga anketari nisu mogli ili htjeli uzeti u obzir. Istim se faktorom retroaktivno objašnjavao ishod referenduma o nezavisnosti Škotske gdje su zagovornici opstanka Unije pobijedili sa znatno većom prednošću nego što su bile sugerirale ankete, a sljedeće godine i ishod referenduma o izlasku Ujedinjenog Kraljevstva iz EU 2016. godine, čiji je uspjeh predstavljao potpuno iznenađenje s obzirom da su sve relevatne ankete do posljednjeg trenutka davale prednost zagovornicima ostanka.

Vidi još
--------

* Tiha većina
* Bradleyjev efekt
**Ličnost** jedan je od temeljnih pojmova psihologije koji se odnosi na neponovljiv, relativno čvrsto integriran, stabilan i kompleksan psihički sklop osobina, koji određuje karakteristično i dosljedno ponašanje individue. U te karakteristike spadaju intelektualne sposobnosti, sustav vrijednosti, motivi, emocije, ciljevi i namjere, način ponašanja. Ličnost je dinamička struktura koju čini sustav međusobno povezanih crta (sposobnost i, temperamenta, karakter a), motiva, vrijednosti, stavova i dr. Opčenito označava organizaciju individualnih karakteristika čovjeka na temelju koje se svaki pojedinac razlikuje od svih ostalih. 

Prema psihoanalizi, ličnost je složen strukturalni i dinamički sustav koji obuhvaća veći broj podsustava ili instanci. Zato se psihoanaliza orijentira na specifično dubinsko razmatranje nesvjesnih slojeva ličnost i, kao i na izučavanje dinamike razvoja, uključujući, pored normalnih, i patološke posljedice disharmoničnog razvoja. 

U psihologiji, navode se četiri glavna pristupa ličnosti: Freudov psihoanalitički pristup ličnosti, Skinnerov bihevioristički pristup ličnosti, Maslowljev humanistički pristup ličnosti i Eysenckov pristup crta ličnosti.
Khalifa Haftar
**Khalifa Belqasim Haftar** je libijski vojni oficir, CIA agent i američki naturalizirani građanin kojeg zapadne sile biraju početkom septembra 2011 za lidera buduće "slobodne Libije". Nakon pobede nad Gadafijem postavljan je za vrhovnog zapovednika Libijske kopnene vojske.

Karijera
--------

Haftar je profesionalni vojnik koji tokom osamdesetih godina dvadesetog veka dolazi na oficirski položaj u Libijskoj vojsci koja vodi rat protiv Čada još od doba vladavine kralja Idrisa. Tokom 1987. godine Haftar pada u Čadsko zarobljeništvo, nakon čega nudi svoje usluge Čadu i SAD-u čije specijalne snage podržavaju tamošnji režim što ubrzo biva prihvaćeno tako je postavljen za vojnog lidera Libijske nacionalne armije financirane od strane SAD-a u cilju borbe protiv libijske vlade vođene od Moamera Gadafija. Nakon pada Čadske vlade Hissene Habrea 1990. godine Haftar bježi u SAD gdje se smješta u blizini CIA sjedišta u Virginiji. Tokom devedesetih godina ovaj bivši libijski oficir i njegova privatna vojska financirana od SAD će biti direktno uključena u pobunu protiv Gadafija 1996. godine nakon čega po izvještaju UNHCRa živi povučenim životom u SAD-u.

Nakon izbijanja velike pobune protiv Gadafija 2011 godine ubrzo nakon što pobunjenici dobivaju pomoć američkih specijalnih snaga Haftar dolazi u Libiju kako bi preuzeo komandu nad vojnim snagama pobunjenika. Tokom prvih 5 mjeseci bez obzira na podršku, povjerenje zapadnih saveznika Haftar mora dijeliti zapovjedništvo s Abdulom Fatahom Younisom koji će biti u nepoznatim okolnostima ubijenog od strane također pobunjenika nakon čega Khalifa Belqasim Haftar postaje neupitni vojni vođa. Tokom pariške konferencije prvih dana septembra 2011. godine ta činjenica će biti potvrđeno njegovim izborom za novog političkog lidera Libije nakon što se dovrši uništavanje Gadafijevih lojalista.

Povezano
--------

* Rat u Libiji
* Moamer Gadafi
* Abdul Fatah Younis

Izvori
------

1. ↑  Libya: The Djava Khalifa Haftar movement
2. ↑  „Libyan rebel leader spent much of past 20 years in suburban Virginia". Arhivirano iz originala na datum 2013-01-18. Pristupljeno 2011-09-03.
3. ↑  Libyan rebel efforts frustrated by internal disputes over leadership
4. ↑  „Pro-US Col. Khalifa Hafter Marked for Post-Qaddafi Rule". Arhivirano iz originala na datum 2012-01-15. Pristupljeno 2011-09-03.

***Khalifa Haftar*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 189149233333976510647
* GND: 1183791720

 |
**Fakultet** je jedna radna jedinica unutar univerziteta. Predstavlja posebnu školsku ustanovu, na kojoj se, kroz studije različitih oblasti određene naučne discipline, polaznik obrazuje. Na kraju svoga školovanja, kao certifikat za uspješan završetak, fakultet svojim polaznicima dodjeljuje diplome, odnosno certifikate, kojima im garantuje određeno zvanje u izučavanoj oblasti nauke, kao što su: diplomirani inžinjer elektrotehnike, diplomirani matematičar, diplomirani ekonomista itd. Često se fakultet u službenim dokumentima označava kao *visokoškolska ustanova*.

Historija
---------

Srednjevjekovni Univerzitet u Parizu, je poslužio kao model za većinu kasnijih srednjevjekovnih univerziteta. On je imao četiri fakulteta: Teološki fakultet, Pravo, Medicinu i Fakultet umjetnosti. 

U današnje vrijeme broj fakulteta unutar univerziteta je obično veći. Osnivaju se fakulteti koji se bave izučavanjem nekih dijelova ranije pomenutih četiri oblasti, a također, osnivaju se fakulteti koji se bave novim akademskim disciplinama koje su nastale kasnije, kao što su inžinjering i poljoprivreda.
**Indokineski tigar** (*Panthera tigris corbetti*) je podvrsta tigra.

Obilježja
---------

### Građa tijela

Glava indokineskog tigra oblikovana je slično kao glava indijskog tigra. Mužjaci su, uključujući rep, dugi 255 do 275 cm, a ženke samo 230 do 255 cm. Težina mužjaka je između 150 i 190 kg a ženki oko 110 do 120 kg.

### Krzno

Osnovna boja krzna im je crvenkasta do oker smeđe. Bijelo obojeno područje na donjem dijelu tijela i oko očiju odgovaraju onom kako je kod indijskog tigra. Pruge su im općenito potpuno crne, mnogobrojne, kratke i uske.

Način života
------------

Kao i drugi tigrovi, i indonezijski tigar je izraziti samotnjak. Područje na kojem živi mužjak je veće od onog na kojem živi ženka, a u dijelovima se preklapaju. Osim u vrijeme kad je ženka spremna za parenje, uzajamno se izbjegavaju. Mladunčad se rađa nakon 95 do 112 dana skotnosti. Rijetko se okoti samo jedno mladunče, ponekad se dogode i četvorke, no u prosjeku je broj mladunaca od dva do tri. U slobodnoj prirodi mu je životni vijek oko 15 godina, no ako se o njemu brinu ljudi, može doživjeti i više od 20 godina.

Rasprostranjenost
-----------------

Indokineski tigar, kao što mu i ime kaže, nastanjuje područje Indokine. Zadržava se u brdovitim do planinskim područjima, i kao i indijski tigar, ne izbjegava vodu. Procjenjuje se, da danas živi još oko 1.500 jedinki. Preživjeli su gotovo isključivo u Kambodži i Laosu, dok su u drugim državama ovog područja izumrli ili su pred izumiranjem.

Prehrana
--------

I ova podvrsta tigra je mesožder, poput ostalih tigrova. Lovi krupnu divljač, no u razdobljima nestašice, zadovoljava se i manjim sisavcima ili čak i kornjačama.

 
Wikivrste imaju podatke o:
***Panthera tigris corbetti***
Za britanskog glumca, v. James Aubrey (glumac).

**James Thomas Aubrey Jr.** (14. decembar – 3. septembar 1994) bio je američki poslovni čovjek, filmski i televizijski producent, najpoznatiji po tome što je od 1959. do 1965. godine služio kao predsjednik TV-mreže CBS i velikim dijelom postao zaslužan za njenu dominaciju na tadašnjem američkom TV-tržištu. Od 1969. do 1973. godine je služio kao predsjednik hollywoodskog studija MGM te mu mnogi pripisuju zasluge za njegovo izvlačenje iz teških financijskih problema i preorijentaciju na ugostiteljske poslove. Aubrey je u oba slučaja koristio kontroverzne metode koji su mu stvorili neprijatelje među suradnicima i među pretpostavljenima, odnosno reputaciju zbog koje je stekao nadimak "Nasmijana kobra".

Vanjske veze
------------

* James T. Aubrey na IMDb-u (`en`)
* Biography at the Museum of Broadcast Communications site Arhivirano 2006-01-03 na Wayback Machine-u
* James T. Aubrey na Find a Grave

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 53714813
* LCCN: no91024700
* ISNI: 0000 0001 1444 2625
* BNE: XX4979004

 |
**Komandno-štabna akademija JRM** je bila visokoškolska nastavna i naučna ustanova ratne mornarice Jugoslavenske narodne armije u sastavu Centra visokih vojnih škola ratne mornarice Maršal Tito u Splitu.

Komandno-štabna akademija JRM je formirana 1949 godine kao Viša vojnopomorska akademija, da bi 1971 godine prerasla u Mornaričku komandno-štabnu akademiju u sastavu Mornaričke visoke škole od 1972 do 1977. 1977 godine preimenovana je u Komandno-štabnu akademiju JRM u sastavu Mornaričkog školskog centra. Redovnim i vanrednim školovanjem je osposobljavala aktivne vojnopomorske i mornaričkotehničke oficire za odgovarajuće komandne i štabne dužnosti u jedinicama, komandama i ustanovima JRM. Komandno-štabna akademija JRM je organizirala i sprovodila usavršavanje oficirskog kadra, te organizirala i razvijala naučnotehnički rad u oblasti vojnih nauka.

Literatura
----------

* Kovačev, Simeon (2006). *Nastavno-obrazovni resursi i kapacieti JNA*, Zagreb: Polemos.
* Ratković, Borislav (1981). *Vojni leksikon*, Beograd: Vojno izdavački zavod.
**Komandno-štabna akademija RV i PVO** (*Ratno vazduhoplovstvo i protiv vazdušna odbrana*) je bila visokoškolska nastavna i naučna ustanova Jugoslovenske narodne armije (JNA) u sastavu Centra visokih vojnih škola JNA Maršal Tito u Beogradu.

Komandno-štabna akademija RV i PVO je osnovana 1. 10. 1949 godine u sastavu Više vojne akademije JNA pod nazivom Fakultet avijacije JNA. Komandno-štabna akademija RV i PVO je osposobljavala oficire za odgovarajuće komandne i štabne dužnosti u taktičkim, združenim i operativnim jedinicama RV i PVO. Organizirala je i sprovodila usavršavanje oficirskog kadra i naučnoistraživački rad u oblasti vojnih nauka. Komandno-štabna akademija RV i PVO je 1. 9. 1952 ušla u sastav Vazduhoplovnog školskog centra i pri tome je promijenila naziv u Viša vazduhoplovna vojna akademija. Poslije rasformiranja Vazduhoplovnog školskog centra, 1. 10. 1953, ponovno je ušla u sastav Više vojne akademije JNA, a 1956 se izdvojila i postaje samostalna nastavna ustanova RV. 1966 godine prerasla je u Višu vojnu akademiju RV i PVO. Od 1. 7. 1974 nosila je naziv Komandno-štabna akademija RV i PVO. Na školovanje, komanda RV i PVO je određivala oficire koji su prethodno završili Vazduhoplovnu vojnu akademiju ili Vazduhoplovnutehničku akademiju i proveli određeno vrijeme u trupi na komandnim dužnostima. Školovanje u akademiji, koje je najviše vidovsko školovanje, je trajalo 2 godine i sprovodilo se u dva tečaja - taktike i operatike. Na tečaju taktike (trajao je 18 mjeseci) slušaoci su se školovali na dva smjera - smjer vazduhoplovna podrška i smjer protivvazdušna odbrana, a na tečaju operatike (trajao je 6 mjeseci) nastava je bila za oba smjera. Od 1973 uvedeno je bilo i vanredno školovanje, no uz duže trajanje (3-4 godine). Pored redovnog školovanja Komandno-štabna akademija RV i PVO je održavala 2-3 godišnja kursa, na kojima su se usavršavali oficiri iz vazduhoplovne podrške, protivvazdušne odbrane, operativno-pozadinskih i drugih oblasti. Komandno-štabna akademija RV i PVO je isto tako sprovodila poslijediplomske studije. Poslije završene Komandno-štabne akademije RV i PVO i odrađenog uspješnog staža u trupi, starješine RV i PVO su mogle nastaviti najviše međuvidovsko školovanje u Školi narodne odbrane.

Literatura
----------

* Kovačev, Simeon (2006). *Nastavno-obrazovni resursi i kapacieti JNA*, Zagreb: Polemos.
* Ratković, Borislav (1981). *Vojni leksikon*, Beograd: Vojno izdavački zavod.
**Islanđani** u najširem smislu predstavljaju sve stanovnike/državljane Islanda, a u užem smislu posebnu germansku etničku grupu koja se profirirala zahvaljujući relativnoj izolaciji tog otoka u odnosu na ostatak Evrope.

Preci današnjih Islanđana su bili vikinški doseljenici iz Skandinavije u 9. i 10. vijeku, odnosno keltski i piktski robovi i konkubine koje su Vikinzi doveli s Britanskog otočja.

Islanđani su s vremenom stvorili vlastiti islandski jezik i kulturu, koja se vijekovima samostalno razvijala bez obzira na formalne političke veze s Norveškom, i kasnije Danskom.

Jedna od specifičnosti Islanđana je nepostojanje prezimena u evropskom smislu, odnosno prezimena temeljenog na pripadnosti porodičnoj lozi. Umjesto toga Islanđani uz ime koriste prezime koje jednostavno označava oca ili, rjeđe, majku. Tako premijer Halldór Ásgrímsson ne pripada nikakvoj porodici po imenu "Ásgrímsson" nego je jednostavno označen kao "Ásgrímov sin". Islanđanima je zbog toga običaj svakoga nazivati po imenu. Eventualne sporove i zabune Islanđani izbjegavaju korištenjem posebnog identifikacijskog broja zvanog *kennitala*, nalik na JMBG u bivšoj Jugoslaviji.

Islanđana ima oko 300.000. Pretežno se bave ribarstvom i stočarstvom, ali većina ih usprkos tome živi u urbanim područjima.

Po vjeri su većinom luterani, ali u posljednje vrijeme među njima ima sve više pripadnika kulta Ásatrúarfélagið, temeljenog na drevnim nordijskim vjerovanjima.
Koordinate: 41° 56′ 53" SGŠ, 21° 23′ 05" IGD

**Gornje Sonje** (mak. *Gorno Sonje*) su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Gornje Sonje pripadaju opštine Sopište, koja okuplja južna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Gornje Sonje su smeštene u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 15 km južno.

Naselje Gornje Sonje je u okviru istorijske oblasti Kršijak, koja se obuhvata dolinu Markove reke, južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno na južnim visovima planine Vodno. Ka jugu se tlo spušta u dolinu Markove reke. Nadmorska visina naselja je približno 730 metara.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Gornje Sonje su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imale 219 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (95%), dok su ostalo mahom Srbi.

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Sopište

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Gornje Sonje*** na Wikimedijinoj ostavi

* opstinasopiste.gov.mk Zvanična stranica opštine Sopište

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Sopište |
| --- |
| **Sopište** •
Barovo •
Govrljevo •
Gornje Sonje •
Dobri Dol •
Donje Sonje •
Držilovo •
Jabolci •
Nova Breznica •
Patiška Reka •
Rakotinci •
Sveta Petka •
Čiflik |  |
Isleta Casino
**Isleta** /Šp. =otočić, mali otok/, indijansko pleme u dolini rijeke Rio Grande, danas na rezervatu Isleta Pueblo, 13 milja (21 km) južno od Albuquerquea u Novom Meksiku. Jedno su od 4 glavna plemena šire skupine Tiwa.

Isleta je utemeljena oko 1300.-te, a njezino ime na španjolskom znači "Little Island." Početkom velikog Pueblo ustanka (1680) mnogi Islete izbjegli su u naselja Hopija u Arizoni, a natrag se vraćaju nakon njegovog okončanja. Guverner Antonio de Otermín 1681. preseljava oko 400 Isleta u područje kod El Pasoa u Teksasu na misiju Corpus Christi de la Ysleta del Sur, gdje će postat poznati kao Isleta del Sur gdje će ih 1968. Teksas priznati kao posebno pleme. Uz njih u isti kraj u Teksasu smješteni su tada i Manso Indijanci na misiju  *'Nuestra Señora de Guadalupe'* , Piro na  *'San Antonio de Senecú'*  i  *'Nuestra Señora de Socorro'* , i Suma na  *'San Francisco'*. Uz glavni pueblo Isleta na rezervatu u Novom Meksiku nalaze se i manja naselja Oraibi i Chicale.

Populacija Isleta pred Pueblo ustanak iznosila je oko 2,000 
Jezik isleta pripada porodici Kiowa-Tanoan, skupini Tanoan.

Izvori
------

1. ↑  Isleta Pueblo

Vanjske poveznice
-----------------

* Pueblo Of Isleta-NM "The Little Island"
**Imst** je grad na zapadu Austrije od 9,827stanovnika.

Imst je i administrativni centar Okruga Imst.

Geografske karakteristike
-------------------------

Imst leži u Tirolu u kotlini rijeke Inn, u podnožju Lechtalerskih Alpi, udaljen 50 km zapadno od Innsbrucka.

Historija
---------

Imst se prvi put spominje 763. od 1266. je dio Grofovije Tiro, a 1282 dobio je status trgovišta.

15. 16. i 17. vijek obilježili su rudarstvo, zanatstvo, seljačke bune, ratovi i bolesti.

U drugoj polovici 17. vijeka 1674. u Imst su se naselili kapucini, vjerojatno zbog stalnih pritužbi građana da im nedostaju svećenici. 
U isto to vrijeme oživjela je nekako i privreda.

Imst je 1822. doživio veliki požar, nakon tog je do mjesta došla željeznica, podignuta prva tvornica i došli prvi turisti.

Imst je status grada dobio 1898. od cara Franje Josipa u 50 godini njegove vladavine.

Privreda
--------

Imst je popularna turistička destinacija Tirola, poznat ljubiteljima sankanja kao mjesto sa prvom umjetno zaleđenom stazom napravljenom 1958.

U Imstu su održana svjetska prvenstva u sanjkanju 1963. i 1978. i evropska 1956. 1971. i 1974.

Galerija slika
--------------

* Ženski samostanŽenski samostan
* Pogled na grad s AlpaPogled na grad s Alpa
* Zvonik parohijske crkve Marijina uzačašćaZvonik parohijske crkve Marijina uzačašća
* Gradska štedionicaGradska štedionica

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Tirol" (engleski). City population. Pristupljeno 02. 01. 2016.
2. 1 2 3 4  „*Geschichte Imst*" (njemački). Imst. Pristupljeno 02. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Imst*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Imsta* (`de`)
**Jan Luksemburški** (Luxembourg, 10. august 1296. - Crécy, 26. august 1346.) kog su Luksemburžani zvali; *Jang de Blannen* (Jan Slijepi) ili *Jean/Johann vu Lëtzebuerg*, Česi; *Jan Lucemburský* ili *Jan Český*, a ostali kojekako, bio je Luksemburški grof i češki kralj od 1310. do svoje smrti.

Za života je bio slavljen kao heroj, jer je ratovo diljem Evrope od Toulousa do Pruske.

Biografija
----------

Rođen je kao sin budućeg cara Svetog Rimskog Carstva - Heinricha VII iz Luksemburške dinastije, pa je i on od 1310. ponio titulu Luksemburškog grofa. 
Otprilike u isto vrijeme postao je i češki kralj, pa je 7. februara 1311. svečano okrunjen u Pragu. Kad mu je otac umro 1313. - Jan je bio premlad da bi ga naslijedio kao car, pa je podržao izbor bavarskog vojvode Ludwiga, koji je 1314. izabran kao - Ludwig IV.

Jan je i kasnije podržavao Ludwiga IV. kad se sukobio sa Habsburgovcima i Friedrichom Lijepim 1322, ali se kasnije udaljio od njega, naročito kad se ovaj udružio sa Engleskom protiv Francuske za Stogodišnjeg rata. Janu su 
Francuzi bili daleko bliži i simpatičniji, pa je i vlastitog sina Karla poslao na školovanje u Pariz, a nekoliko puta je i ratovao kao francuski saveznik.

Jan je za svoje vladavine neprekidno ratovao, isprva protiv Litvanaca i Rusa, zatim protiv Ugarske, Engleske i Austrije, te po Sjevernoj Italiji i Tirolu. Teritorijalno je povećao Češku prema sjeveru, djelovima Gornje Lužice (1320.-29.) i Šlezije (1327.-30.), a istovremeno je postao vladar dobrog dijela Lombardije.

I pored tog ga podanici nisu voljeli, jer je svoje enormne troškove, pokrivao visokim 
porezima, uz to je stalno bio na putu, tako da su umjesto njega vladali protežirani plemići koji su se osilili.

Janovi neprestani sukobi sa carem, doveli su ga do savezništva sa papama, pa je 1346. u dogovoru sa papom Klementom VI. osigurao je formalnu abdikaciju Ludwiga IV i izbor vlastitog sina za vladara Svetog Rimskog Carstva, koji je to i postao u julu 1346. pod vladarskim imenom - Karl IV.

Jan je poginuo u Bitci kod Crécyja kad je otišao pomoći francuskom kralju Philippu VI u ratu protiv Engleza.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*John king of Bohemia*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 26.5. 2018.

Vanjske veze
------------

***Jan od Češke*** na Wikimedijinoj ostavi

* *John king of Bohemia* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **češki kralj (1310. - 1346.)** | Nasljednik: |
| **Heinrich od Koruške** | **Karl IV, od Svetog rimskog carstva** |
**Indra III** (? - 929) bio je vladar indijske dinastije Rashtrakuta koji je vladao od 914. do 929. Bio je unuk kralja Krišne II i sin Chedi princeze Lakshmi. Na prijestolje je došao zbog iznenadne smrti svog oca koji se zvao Jagattunga.

Na početku vladavine se morao boriti protiv Paramara vladara po imenu Upendra, vazala dinastije Gurjara Pratihara. Njega je porazio kod Nasika, nakon čega su Paramare postali vazali Rashtrakuta. Potom je iskoristio porodične sukobe među Pratiharama kako bi pokrenuo pohod protiv cara Mahendrapale I te osvojio Kannauj koji je pod vlašću Rashtrakuta ostao do 916.

Indra III je ostao upamćen kao pokrovitelj književnosti. Među piscima koje je pomogao bio je njegov vojskovođa SriVijaya, koji je pisao na kannada jeziku, te Trivikrama, koji je pisao poeziju na sanskritu.

Indra III je bio oženjen za princezu Vijambu iz dinastije Kalachuri u centračmnoj Indiji (Chedi).

Izvori
------

1. ↑  from the Sangli, Karhad, Deoli and Bagumra inscriptions (Kamath (2001), p80)
2. ↑  Kamath (2001), p80

Literatura
----------

* Sastri, Nilakanta K.A. (2002) [1955]. *A history of South India from prehistoric times to the fall of Vijayanagar*. New Delhi: Indian Branch, Oxford University Press. ISBN 978-0-19-560686-7.
* Kamath, Suryanath U. (2001) [1980]. *A concise history of Karnataka : from pre-historic times to the present*. Bangalore: Jupiter books. OCLC 7796041. LCCN 809-5179.
* Reu, Pandit Bisheshwar Nath (1997) [1933]. *History of The Rashtrakutas (Rathodas)*. Jaipur: Publication scheme. ISBN 978-81-86782-12-5.

Eksterni linkovi
----------------

* History of Karnataka, Mr. Arthikaje

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Krishna II**  |  **Rashtrakuta car** 914–929 | Slijedi: **Amoghavarsha II**  |
**Janićije (Janaćko) Janjić** je izmišljeni lik iz serije Bela lađa. Lik je izmislio Siniša Pavić, a ulogu je tumačio Milan Vasić.

Uloga u seriji
--------------

Janaćko je dalji rođak Srećka Šojića i Baćka Bojića i član Stranke zdravog razuma. Trudi se da liči na Šojića, pa ima brkove i ćubu kao on, a takođe se oblači u slična odela. Bavi se poljoprivredom i obično dolazi u Beograd da prodaje svoje proizvode. Janaćko je prilično naivan i pomalo smotan. On je lider ogranka Stranke zdravog razuma u jednom selu u unutrašnjosti Srbije. Janaćkova izborna jedinica dobija najbolje rezultate, jer tamo malo ko poznaje Šojića.

Prvi put se pojavljuje u seriji kada dolazi kod Šojića da ga pozove na seosku slavu. Oni zajedno kreću, ali usput nailaze na štrajkače koji su blokirali put, pa ipak ne stižu na slavu. Kasnije Janaćko odlazi sa Pikiljićem (Milenko Pavlov) u Šojićev rodni kraj da bi tamo podigli broj glasača. Oni organizuju lažnu izgradnju kombinata koju tobože finansira Šojić. Janaćko je sve više u problemima jer mu ponestaje novca da isplati radnike. Na kraju je primoran da ode u Beograd i od Šojića traži novac, ali se ovaj stalno izvlači od plaćanja.

Nakon hapšenja Šojića na čelo stranke dolazi Baćko Bojić, a Janaćko se probija na vrh izborne liste i postaje jedan od vodećih likova u seriji. On prodaje vredan prsten da bi isplatio radnike. Kada se Stranka zdravog razuma pocepala, Janaćko prelazi u Ćirkovu frakciju. Postaje poslanik i učestvuje u sastavljanju vlade na brodu „Bela lađa".

Vanjske veze
------------

* Srećko Šojić će dobiti dvojnika („Blic" 18. april 2010.)

| * p
* r
* u
*Bela lađa* |
| --- |
| Glavni likovi | 
* Srećko Šojić (Milan Gutović)
* Baćko Bojić (Branimir Brstina)
* Dimitrije Pantić (Petar Kralj)
* Janaćko Janjić (Milan Vasić)
* Persida Pantić (Ljiljana Dragutinović)
* Miroslava Mirković (Mina Lazarević)
* Blagoje Pantić (Nenad Jezdić)
* Marinko Pantić (Milenko Zablaćanski)
* Slađana Savić (Dubravka Mijatović)
* Lazar Hadžizdravković (Predrag Ejdus)
* Tihomir Stojković (Predrag Smiljković)

 |
| Ostali likovi | 
* Ozren Soldatović (Dušan Golumbovski)
* Rozalija Mihajlović (Mira Banjac)
* Severin Kukić (Dragomir Čumić)
* Ljubomir Starčević (Božidar Stošić)

 |
| Produkcija | 
* Siniša Pavić
* Mihailo Vukobratović
* Ivan Stefanović
* Vojislav Vojkan Borisavljević

 |
| Epizode | 
* Sezona 1
* Sezona 2
* Sezona 3
* Sezona 4
* Sezona 5
* Sezona 6

 |
| Povezano | 
* *Tesna koža*
* *Srećni ljudi*
* *Porodično blago*

 |
| Category **Kategorija** |
**Latinična verzija**

**Државни универзитет у Јарослављу** (рус. *Ярославский государственный университет имени П. Г. Демидова*) је јавни универзитет у руском граду Јарослављу који је осниван и обнављан 1803./1918./1970. године. Универзитет данас похађа око 7 800 студената.

Историја
--------

Приватну школу права из које ће накнадно да израсте данашњи универзитет основао је 1803. године Павел Григоријевич Демидов. 18. јуна исте године руски император Александар I Павлович потписао је едикт сенату о отварању институције високог образовања у Јарослављу. Демидов је у почетку одржавао контакте са имеријалним властима у вези са оснивањем универзитета, идући толико далеко да је и обећавао властита седства за покретање универзитета. Када се такве намере нису и оствариле, власти су донеле одлуку да ће школа по оснивању имати статус универзитета, али носити назив „висока школа наука" и на основу тога статусом и формално бити испод нивоа Московског државног универзитета и Санктпетербуршког државног универзитета. На самоме почетку уписано је свега 11 студената, али се број убрзо повећао што је омогућило увођење и нових студијских програма. 1819. године у програм су уведени и француски и немачки језик.

Двадесет студената са завршеним средњим школама могли су бесплатно да се образују на овој школи на трошак оснивача, али су и ти студенти морали да буду чланови племства или великих земљопоседника из Јарославске области. Ипак, свако ко је то могао приуштити и имао је средњошколску диплому, могао је студирати у школи о властитом трошку. Укази Александара I Павловича често су истицали да су дипломе стечене у овој школи равне дипломама изданима од стране универзитета. 1804. године и група од пет студената са Универзитета у Москви послана је у Јарослављ како би довршили своје студије. 1805. отворена је и припремна школа која је припремала потенцијалне будуће студенте за пријемне испите због чијега је рада број успешних кандидата порастао.

До средине XIX века школа је дошла у фазу опадања па је тако 1866. године на њој било свега 39 студената, један редовни и четири ванредна професора на замени. Ову је ситуацију затекао министар образовања Дмитриј Толстој и иницирао је реформу институције у смеру специјализације за преседанско право.

Вањске везе
-----------

* www.uniyar.ac.ru
**Waxhaw** (Waxhau, Flatheads), pleme Siouan Indijanaca nekad naseljeno na područjima današnjih okruga Lancaster u Južnoj Karolini i Union i Mecklenburg u Sjevewrnoj Karolini.

Ime
---

Značenje riječi Waxhaw nije poznato (Swanton), a moguće značenje je 'People of the Cane.' Svoje drugo ime, Flatheads, dobili su zbog običaja deformacije lubanje koju su vršili kod malene djece. Naziv Wisacky za njih je koristio John Lederer koji o njima piše 1670.

Povijest
--------

Waxhaw Indijance 1566. posječuje kapetan Juan Pardo sa nekih 100.-tinu ljudi, tražeći put na za zapad za Meksiko, kako bi izbjegao opasnu plovidbu oko poluotoka Floride. Prvi zapisi o njima upravo potječu od Parda, a on kaže da su živjeli u selima od velikih drvenih kuća. John Lederer dolazi među njih 1670. naziva ih imenom 'Wisacky,' i kaže da su pod autoritetom velikog poglavice plemena Catawba. Prema Johnu Lawsonu koji je došao među 1701. gotovo svi su naseljeni u dva velika sela, a bilo ih je najmanje 1,000, a spekulira se da je bilo i do 2,000 duša. Četrnaest godina poslije Lawsona (1715) Waxhawi se priključuju ustanku Yamasee Indijanaca u borbi protiv engleskih kolonista. Na ovaj potez Englezi nagovaraju Catawbe da ih napadnu, prilikom čega ih je više od polovice pobijeno. Dio ih se tada priključio pobjednicima Catawbama a njih 25 pobjeglo je plemenu Yamasee na Floridu. Danas se vode kao nestali.

Vanjske poveznice
-----------------

* Waxhaw Indian Tribe History
* The Waxhaw Indians Arhivirano 2007-08-30 na Wayback Machine-u
***Z.P.G.*** (engleska skraćenica za *Zero population growth*, odnosno nulti rast stanovništva) je američko-danski science fiction film snimljen 1972. godine u režiji Michaela Campusa. Radnja se događa u budućnosti, kada je nesnosno zagađenje i nedostatak resursa izvazvano globalnom prenasaljenošću natjerao svjetsku vladu da ukazom na 30 godina pod prijetnjom smrću zabrani rađanje djece. Protagonistica, čiji lik tumači Geraldine Chaplin, je žena koja, nezadovoljna mehaničkim lutkama koje je joj vlada donijela kao zamjenu za dijete, odlučuje u tajnosti roditi dijete, a pri čemu joj pomaže muž (čiji lik tumači Oliver Reed).

*Z.P.G.* je bio inspiriran tada izuzetno popularnom i uticajnom knjigom *The Population Bomb* američkog biologa Paula Ehrlicha. Nakon premijere je imao loše kritike, a vrlo brzo je zasjenjen daleko poznatijim i uspješnijim filmom *Soylent Green*. Kasniji kritičari su ga, međutim, hvalili zbog toga što je, usprkos niskog budžeta uspio stvoriti uvjerljivu i zastrašujuću viziju budućeg distopijskog društva.

Uloge
-----

* Oliver Reed ... Russ McNeil
* Geraldine Chaplin ... Carol McNeil
* Don Gordon ... George Borden
* Diane Cilento ... Edna Borden

Vidi još
--------

* *Soylent Green*
* Politika jednog djeteta

Izvori
------

1. ↑  „Z.P.G.". American Film Institute. Pristupljeno 24. XI 2015.

Vanjske veze
------------

* *Z.P.G.* na IMDb-u (`en`)
* A review at the New York Times
* A screening at the San Francisco Festival of Fantastic Film, with pictures

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Michael Campus |
| --- |
| 
* *Z.P.G.* (1972)
* *The Mack* (1973)
* *The Education of Sonny Carson* (1974)
* *The Passover Plot* (1976)
* *Christmas Cottage* (2008)

 |
**Japanska prepelica** (lat. *Coturnix japonica*) je vrsta prepelice koja živi u istočnoj Aziji.

Selica je, gnijezdi se u Mandžuriji, jugoistočnom Sibiru, sjevernom Japanu i na Korejskom poluotoku, dok prezimljava na jugu Japana i na jugoistoku Kine. Njezina staništa su travnjaci i obrađena polja, baš kao i obale rijeka.

Izgled
------

Jedna je od najmanjih pripadnica reda kokoški Odrasla jedinka duga je oko 20 centimetara, od toga 3 cm otpada na rep. Teška je oko 110-135 grama. Raspon krila je 92-101 milimetara, dok je duljina repa 35-39 milimetara. Po izgledu je dosta slična običnoj prepelici. Ima kremasto-bijele prugama iznad oba oka. Noge su joj smećkaste do blijedo-ružičaste. Kljun je sivo-crn, a na vrhu tamniji.

Izražen je spolni dimorfizam. Kod mužjaka perje na prednjoj strani vrata i na prsima je svijetlosmeđe, s tamnijom kestenjasto-smeđom nijansom na podbratku i iznad očiju. U ženki i mladunaca prsa su pjegava. Također, mužjaci se ističu po širim i izbočenijim prsima.

Razmnožavanje
-------------

Jaja japanske prepelice
U gnijezdu se nalazi 7-14 jaja po svakom gniježdenju. Jaja su dimenzija 29.8x21.5 milimetara i teška 7-10 grama. Inkubacija po pravilu traje 19-20 dana. Kada se izlegnu, pilići imaju masu 6-7 grama, žuto-smeđe su boje i imaju crne pruge. Pilići su sposobni brinuti se za sebe i imati svoje potomke nakon četiri do šest tjedna, ubrzo nakon što dobiju perje. Sezona parenja varira s obzirom na mjesto. U Rusiji počinje krajem travnja i završava početkom kolovoza, dok u Japanu počinje krajem svibnja i završava u kolovozu. U rijetkim prilikama, gnijezda s jajima mogu se naći i u rujnu.

Prehrambene navike
------------------

Ova prepelica jede mnogo vrsta sjemenki, uključujući i proso. Prehranu joj čine i mali crvi te ličinke kukaca, a za kukcima i malim beskralježnjacima najčešće poseže u ljeto. Zanimljivo je i da jede pijesak, posebno ženke dok polažu jaja u gnijezdo.

Povijest
--------

Brojni su pisani tragovi o pozitivnom utjecaju mesa i jaja prepelice na ljudski organizam, posebno na krv i krvotok, srce, jetru, bubrege, želudac i mozak. Postoje pisani podaci o japanskoj prepelici koji datiraju iz 12. stoljeća, i tada su uzgajane i čuvane zbog pjevanja. U tim zapisima piše i da se japanski car hranio prepeličijim mesom kako bi lakše podnosio tuberkulozu. Od tada počinje ozbiljan uzgoj prepelica u Japanu. Početkom 20. stoljeća poprilično je zastupljen uzgoj prepelica u cilju proizvodnje mesa i jaja.

Izvori
------

* animaldiversity
* www.gbwf.org Arhivirano 2008-06-18 na Wayback Machine-u
* [*mrtav link*]
* agroklub
* Japanske Prepelice Arhivirano 2015-10-03 na Wayback Machine-u

Wikivrste ima informacije vezane uz:
***Coturnix japonica***

***Japanska prepelica*** na Wikimedijinoj ostavi