recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Willem III** rođen kao *Willem Alexander Paul Frederik Lodewijk* (Bruxelles, Ujedinjena Kraljevina Nizozemska, 19. februar 1817.-Apeldoorn, Kraljevina Nizozemska 23. novembar 1890.) - bio je od 1849. do 1890. kralj Nizozemske i Veliki vojvoda Luksemburga.

Willem se pokazao kao poprilično konzervativni vladar, koji se do 1868. angažirao na formiranju ministarstava, a nakon tog kao žestoki protivnik liberala, koji su inzistirali na ustavu i parlamentu i bitno ograničili njegove prerogative.

Biografija
----------

Rođen je kao najstariji sin kralja Willema II, oženio se 1839. rođakinjom Sofijom, kćerkom kralja Wilhelma I od Württemberga.

Oca je naslijedio 1890. pokazao se kao žestoki protivnik ustava iz 1848. koji je dao velike ovlasti parlamentu, ali je pored svih napora nije uspio spriječiti da liberal Johan Thorbecke, glavni zagovornik ustava, formira novu vladu.
Nakon svađe oko pitanja Katoličke crkve u Kraljevini Nizozemskoj i vladinog prijedloga da Nadbiskupija Utrecht sama uređuje katoličku hijerarhiju, čemu se Willem žestoko protivio-Thorbecke je 1853. dao ostavku 1853. Ta pobjeda mu nije donjela mir, jer se i nadalje sukobljavao 
sa slijedećim vladama.

Willem III je 1867. pokušao prodati Drugom Francuskom Carstvu svoj suverenitet nad Velikim Vojvodstvom Luksemburg, ali je od tog odustao zbog žestokog protivljenja Kraljevine Pruske, koja je inzistirala na tom da Luksemburg postane nezavisan. 
Nakon tog je njegov utjecaj u parlamentu značajno pao. Kad mu je prva žena umrla 1877. oženio se Emmom od Waldeck-Pyrmonta 1879. koja je od 1890. kad se razbolio vladala umjesto njega kao regent.
Kad je umro naslijedila kći Wilhelmina.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*William III king of the Netherlands*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 5.06.2022.

Vanjske veze
------------

***Willem III od Nizozemske*** na Wikimedijinoj ostavi

* *William III king of the Netherlands* (`en`)

| * p
* r
* u
Nizozemski vladari |
| --- |
| Kraljevina Holandija(1806–1810) | 
* Lodweijk I
* Lodweijk II

 |  |
| Kraljevina Nizozemska1(1815–danas) | 
* Willem I
* Willem II
* Willem III
* Wilhelmina
* Juliana
* Beatrix
* Willem-Alexander

 |
| 1. Vidi i Suverena kneževina ujedinjene Nizozemske (1813-1815) i Ujedinjena Kraljevina Nizozemska (1815–1839). |
Umi je bio kralj otoka Havaji, prikazanog na slici
**Umi** (havajski *ʻUmi-a-Liloa* = "Umi, sin Liloe") (1470. – 1525.) bio je *Aliʻi Aimoku* (kralj) otoka Havaji ("Veliki otok").

Biografija
----------

Umi je rođen 1470. godine. Njegov je otac bio kralj Liloa, a majka žena iz naroda, Akahiakuleana.

Liloa je imao zakonitu suprugu i s njom sina Hākaua, ali je na jednom putovanju sreo Akahiakuleanu i spavao s njome, te je ona rodila Umija.

Dječak je odrastao s majkom i njezinim mužem, svojim očuhom. Majka mu je otkrila da mu je pravi otac Liloa kad je odrastao.

Umi je upoznao svog oca i on ga je priznao. Upoznao je i polubrata koji ga je zamrzio. Ubrzo nakon šta je Līloa priznao ʻUmija kao svog sina, dao je ʻUmija obrezati.

Hakau je ʻUmija jako mrzio, kao što je mrzio sve muškarce koji su bili ljepši od njega. Na kraju su ga seljaci ubili kamenovanjem. Umi je tada žrtvovao svog brata i njegove pristaše te je preuzeo vlast.

Nakon što je Piʻilani, kralj Mauija, umro, naslijedio ga je sin Lono-a-Piilani. Njegov je mlađi brat došao na Umijev dvor jer je Umi bio oženjen njegovom sestrom; bio mu je šogor. Umi je pozvao sve plemiće i pripremio se za invaziju na Maui.

Umi je bio vrlo religiozan i nagradio je svećenike, učinivši ih bogatima. Sagradio je i hramove.

Supruge i djeca
---------------

Umi je imao mnogo žena:

* Kulamea
* Makaalua
* Kapukini (polusestra)
* Piʻikea
* Mokuahualeiakea
* Ohenahena
* Pinea (polunećakinja)

Njegovi sinovi:

* Kealiiokaloa
* Keawenuiaumi
* Kumalae

Njegove kćeri:

* Kapunanahunui
* Nohova
* Kapulani Kapukini
* Kamolanui
* Akahiilikapu
* Aihakoko Amauaikookoo
**WNBC**, kanal (channel) 4, je televizijska stanica u New Yorku koja predstavlja matičnu stanicu američke televizijske mreže NBC. WNBC je u formalnom vlasništvu grupe NBC Owned Television Stations, te djeluje kao dio duopola zajedno sa WNJU iz Lindena u New Jerseyu (kanal 47, matična stanica mreže Telemundo); obje mreže se u vlasništvu Comcasta, podružnice NBCUniversal, koja također drži manjinski paket regionalne sportske mreže SportsNet New York.

Studiji WNBC su smješteni u sjedištu korporacije NBC u 30 Rockefeller Plaza u središtu Manhattana, a odašiljač se nalazi na vrhu Empire State Building. Stanica potiče od eksperimentalne stanice W2XBS koja je djelovala od 1928. do 1933. godine, a sa službenim radom je započela 1941. godine; predstavlja najstariju licenciranu televizijsku stanicu sa neprekinutim emitiranjem u SAD.

U nekoliko dijelova istočnih SAD gdje se NBC ne može gledati preko zemaljskih odašiljača, WNBC je dostupan satelita kroz DirecTV i Dish Network (potonji kroz paket mreža All American Direct), a također i u Latinskoj Americi i Karibima. Također se može gledati preko kablovskih operatora, i na sistemima JetBlue-ova LiveTV na avio-letovima te na avio-letovima Delta Air Lines kroz Dish Network. Pretplatnici DirectTV je mogu gledat i na tržištu Los Angelesa uz dodatnu mjesečnu pretplatu.

Izvori
------

1. ↑  Pierce, Tony. (2007-06-14) LA DirecTV Customers Can Now Get NY's WNBC, Experience NBC's Amazing Shows 3 Hours Early Arhivirano 2009-02-11 na Wayback Machine-u. Laist.com. pristup 4. VI 2012.

Vanjske veze
------------

***WNBC*** na Wikimedijinoj ostavi

* Official website for WNBC (nbcnewyork.com)
	+ Mobile website for WNBC (m.nbcnewyork.com)
* WNBC-TV on Facebook
* WNBC-TV on YouTube
* WNBC Set Design Arhivirano 2009-01-06 na Wayback Machine-u
* Photographs of WNBC's news set
* WNBC-TV logos and screenshots from 1950s to the present day
* WNBC Youtube Videos; Promos, Graphics etc.
* WNBC's analog farewell video and signal shutdown, June 26, 2009; archived video at YouTube
* New York's NBC 4NY To Launch 'NY Nonstop' Channel
* WNBC America Technical Information Arhivirano 2011-07-14 na Wayback Machine-u
* RCA 1936 Television Transmitter and Antenna Array for Station W2XBS
* Photos and Story of 1937 Remote Van for Station W2XBS


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 147719847
* LCCN: n50077635

 |
Ovo je članak o putu.  Za istoimenu reku, v. Анабар.  

**Latinična verzija**: Anabar (put)

---

**Аутопут «Анабар»** (руски: *Автодорога «Анабар»*) је пут, који се гради у Русији, на западу Републике Јакутије.

Анабар ће повезати Мирнински са Анабарским рејоном - два рејона, где постоје велика налазишта дијаманата.

Аутопут Анабар протиче кроз Мирни, Удачни, Олењок, Саскилах и ће завршити у Јурјунг-Хаји.

Већ је изграђен мост кроз реку Виљуј.

Извори
------

1. ↑  Зона особого внимания
2. ↑  О СОСТОЯНИИ И РАЗВИТИИ СЕТИ АВТОМОБИЛЬНЫХ ДОРОГ РЕСПУБЛИКИ САХА (ЯКУТИЯ)[*mrtav link*], В. М. Членов, министар транспорта Јакутије
**Saida** (arapski: سعيدة/Saʿīda, berberski: *Sɛida*) je grad od 142,497 stanovnika na sjeverozapadu Alžira u Pokrajini Sajida u kojoj je i administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Saida leži na južnim obroncima planina Masiva Tel Atlas i na sjevernom rubu Visoravni slaništa. udaljena od Sidi Bel Abesa 95 km jugoistočno.

Historija
---------

Historija Saide seže do rimskih vremena, kad su oni zbog njenog strateški važnog položaja, podigli utvrdu.

Saida je bila utvrda legendarnog alžirskog lidera protiv francuske dominacije Abd el-Kadera, koji je spalio grad 1844. kad je vidio da ga više nemože braniti protiv daleko nadmoćnijih francuskih snaga.

Današnja Saida niknula je uz garnizon francuske vojske koji je osnovan 1850.

Saida je službeno osnovana kao administrativni centar mješovite vojno-civilne općine za Francuske kolonijalne uprave dekretom 1868. a status punopravne općine dobila je dekretom 1871.

Svojevremeno je bila slavna po tom što je u njoj bio stacioniran puk Legije stranaca. Na rast grada značajno je utjecala izgradnja željezničke pruge Oran - Bešar koja je došla do grada 1862.

Privreda
--------

Grad se prostire duž desne obale Vadi Saide, zaštićen šumovitim planinama na suprotnoj obali, koje se strmo uzdižu do visine 1200 metara. 
Okolica grada je plodna jer ima dosta padavina, pa se po oranicama duž vadija na sjeveru sade žitarice (uglavnom pšenica), a po obroncima masline i grožđe. 

Za razliku od tog po sušnoj stepskoj Visoravni slaništa južno i istočno od grada, po kojoj raste trava esparto i grmoliko bilje napasaju se uglavnom stada koza i ovaca, ali se na manjim parcelama također sade žitarice.
Zbog tih resursa Saida je izrasla u tzančajno trgovište za vunu, stoku i žitarice.

Saida je poznata po finoj koži iz njenih štavionica i po mineralnoj vodi koja se flašira.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Algeria, People's Democratic Republic of Algeria*" (engleski). City population. Pristupljeno 18.2. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Saïda, Algeria*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 18.2. 2020.
3. 1 2  „*Saïda (Algérie)*" (francuski). Archives nationales d'outre-mer. Pristupljeno 18.2. 2020.

Vanjske veze
------------

***Saida*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Saïda, Algeria* (`en`)
**Putumayo** (španjolski: *Departamento de Putumayo*) je jedan od 33 departmana na koji je Kolumbija administrativno podjeljena.

Departman se nalazi na jugozapadu zemlje, a osnovan je tek 1991. kad je usvojen novi ustav po kom su svi dotadašnji komesarijati postali departmani.

Karakteristike
--------------

Putumayo ima površinu od 25,976 km², na kojoj je 2020. živilo 359,127 stanovnika.

Putumayo sa sjevera i sjeveroistoka graniči sa departmanima Cauca i Caquetá (od kog ga dijeli Rijeka Caquetá), sa istoka sa Departmanom Amazonas, sa juga sa Ekvadorom i Peruom i sa zapada sa Departmanom Nariño.

Prosječna nadmorska visina departmana je 254 metara, jer je veći dio šumovita nizina, osim malog dijela na zapadu gdje se uzdižu Ande.

Administrativni centar departmana je grad Mocoa.

Administrativna podjela
-----------------------

Departman Putumayo je podjeljen na 13 općina (španjolski: *municipalities*).

Privreda i transport
--------------------

Privreda departmana bazira se na velikim rezervama nafte koja se naftovodom duž rijeke Putumayo i preko planina Anda transportira na zapad do luke Tumaco na Pacifiku.
Pored nafte od ruda ima nešto ugljena, mramora, vapnenca koji se iskapa za vapno i drugih minerala.

Šećerna trska, grah, kukuruz, banane i kasava su najvažnije poljoprivredne kulture u Putumayu.
Osim magistralne ceste 10 koja povezuju grad Mocoa sa Pastom i ceste sjever- jug 45 iz istog grada, ostatak departmana nema puteva, pa su avioni i rijeke jedine veze.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Putumayo Department in Colombia*" (engleski). City population. Pristupljeno 15.12. 2022.
2. ↑  „*Departments of Colombia*" (engleski). Statoids. Pristupljeno 15.12. 2022.
3. 1 2 3 4  „*Putumayo department, Colombia*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 15.12. 2022.

Vanjske veze
------------

***Putumayo (departman)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobernación del Putumayo* (`es`)

| * p
* r
* u
Departmani Kolumbije |
| --- |
| Kolumbijski grb | 
Amazonas • Antioquia • Arauca • Atlantico • Bolívar • Boyacá • Caldas • Caquetá • Casanare • Cauca • Cesar • Chocó • Córdoba • Cundinamarca • Guainía • Guaviare • Huila • La Guajira • Magdalena • Meta • Nariño • Norte de Santander • Putumayo • Quindío • Risaralda • San Andrés y Providencia • Santander • Sucre, Tolima • Valle del Cauca • Vaupés • Vichada
 | Kolumbijski departmani |
**Seaford** je ladanjski kupališni grad od 23,316 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex, u Distriktu Lewes.

Geografske karakteristike
-------------------------

  

Seaford leži duž obale La Mancha između Peacehavena i Eastbourna.

Historija
---------

Seaford je prvi put dokumentiran u 5. vijeku kao saksonsko naselje.

Zna se da je početkom 13. vijeka bio član komfederacije Cinque Ports, kao luka podređena (limb) Hastingsu. 
Na račun tog članstva mogao je od 1298. slati dva zastupnika u parlament, to pravo vrijedilo je do 1832. kad je ukinuto..

Povelju kojom je dobio status borougha, dobio je 1544. od kralja Henrya VIII. Odtad do 1883. gradom se upravljalo samostalno kao korporacijom, tad je tu dužnost preuzeo birani odbor, koji je 1894. zamjenjen vijećem a od 1974. zajedničkim Vijećem Distrikta Lewes.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka Bönningstedt, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 4. 04. 2017.
2. 1 2 3 4  „About Seaford" (engleski). Seaford Town Council. Pristupljeno 04.04. 2017.

Vanjske veze
------------

***Seaford, East Sussex*** na Wikimedijinoj ostavi

* Seaford Town Council (`en`)
Za ostale osobe s istim imenom, v. Titus Flavius Sabinus (razvrstavanje).
**Tit Flavije Sabin** (*Titus Flavius Sabinus*, 8. – 20. decembar 69) bio je rimski političar i vojskovođa, najpoznatiji kao stariji brat budućeg cara Vespazijana.

Rodio se kao stariji sin Tita Flavija Sabina i Vespazije Pole. Kao i brat, prve godine života je proveo u Reateu (suvremeni Rieti) te je sudjelovao u rimskom osvajanju Britanije pod carem Klaudijem. Nakon toga je imao uspješnu karijeru - godine 47. je služio kao konzul, potom od 50. do 56. (prema nekim izvorima od 53. do 60) kao guverner Mezije. U novembru 52. je nakratko služio kao *suffect* konzul, a potom od 59. do 69. kao gradski prefekt Rima.

Sabin je bio važan saveznik svog brata, koji mu je pomagao financijski te bio stalni izvor podataka o zbivanjima u Rimu, dok je Vespazijan služio kao guverner Judeje. Međutim, nije preživio Godinu četiri cara. Pristaše Vitelija su ga opkolile na Kapitolu, a potom i ubile samo dva dana prije Vespazijanovog trijumfalnog ulaska u Rim. Vespazijan mu je poslije priredio raskošni državni pogreb.

Literatura
----------

* Tacitus, *Historije*
* Suetonius, Život dvanaest Cezara
* Cassius Dio, *Rimska historija*
* Arnold Blumberg (ed) (1995), *Great Leaders, Great Tyrants?: Contemporary Views of World Rulers Who Made History*
* Paul Maier, *The Flames of Rome*
* Christian Settipani. *Continuité gentilice et continuité sénatoriale dans les familles sénatoriales romaines à l'époque impériale*, 2000



|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 55460636
* LCCN: n81006842
* ISNI: 0000 0000 2156 034X

 |
**Salmides** ili **Halmides** (starogrčki: , latinski: ) bio je drevni grčki grad koji se nalazio u Trakiji, na obali Crnog mora, oko 95 km severozapadno od ulaza u Bosfor, verovatno nedaleko od današnjeg turskog grada Midije. Istočni obronci Balkanske planine na tom se mestu spuštaju skoro do obale i razdvajaju je od doline reke Marice. Stoga su stanovnici Salmidesa bili odsečeni od civilizovanijih žitelja Trakije i postali su poznati po svom divljem i neljudskom ponašanju.

Eshil u *Okovanom Prometeju* kaže da je Salmides "na žalu morskom, što mornaru mrzak je domaćin, lađam' očuh", dok Ksenofont u *Anabazi* kazuje da su u njegovo doba stanovnici Salmidesa od pljačkanja nasukanih brodova napravili pravi posao, i to tako što su obalu razdelili na manje rejone, pa je svako imao isključivo pravo da pljačka sve brodove koji bi prispeli u njegov rejon. Ovaj je pristup, prema njegovim rečima, uveden kako bi se sprečili sukobi koji su često izbijali između Salmidešana oko plena. Strabon za ovaj deo crnomorske obale kaže da je "pust, stenovit, bez luka i sasvim izložen severnim vetrovima", dok Ksenofont primećuje da salmideška obala "vrvi od sprudova". Čini se da stariji pisci o Salmidesu govore samo kao o oblasti, ali ga kasniji autori opisuju kao grad.

Ne zna se mnogo o istoriji ovog lokaliteta. Prema Herodotu, "tračka plemena iz Salmidesa" predala su se Dariju Velikom bez borbe kad je on prolazio njihovom zemljom na svom pohodu prema Dunavu. Kad su ostaci Kirove grčke vojske stupili u službu odriskog kralja Seuta II, jedan od njihovih zadataka bio je da pokore Salmidešane, što su, kako se čini, bez teškoća i učinili.

Literatura
----------

* Smith, William (1854), „Salmydessus", *Dictionary of Greek and Roman Geography*, London
**Titanati** su neorganska jedinjenja koja se sastoje od titan oksida. U nekim slučajevima, termin se koristi u širem smislu za označavanje anjona titana, e.g. [TiCl6]2- i [Ti(CO)7]2-. 

Znatan broj vrsta oksida titana je poznat. Neki od njih imaju komercijalni značaj. Ti materijali su tipično beli, dijamagnetični, teško-topljivi, i nerastvorni u vodi. Oni se pripremaju na visokim temperaturama iz titan dioksida. U skoro svim slučajevima, titan ima oktaedralnu koordinatnu geometriju.

Ortotitanati
------------

Ortotitanati imaju formule M2TiO4 gde je M divalentan. Primer takvog materijala je magnezijum titanat (Mg2TiO4), koji poprima spinelnu strukturu. Li2TiO3 se ne smatra titanatom pošto ima strukturu kamene soli, i nema jon titana. Ortotitanati skoro nikad nemaju TiO44- centre. Izuzetak je Ba2TiO4.

### Titanska kiselina i estri

Titanska kiselina (*ortotitanska kiselina* ili *titan hidroksid*) je supstanca sa formulom H4TiO4 (CASNo 20338-08-3). Ovaj materijal, koji nije dobro definisan, se dobija hidrolizom TiCl4. Titanska kiselina je nestabilna u čvrstom stanju. Dolazi do gubitka vode i formiranja titan dioksida. Estri ortotitanske kiseline su poznati, npr. titan izopropoksid. Estri izvedeni iz manjih alkohola imaju kompleksne strukture u kojima titan nema oktaedralnu koordinaciju, e.g. Ti4(OCH3)16.
Putnička kabina A-319
**Putnička kabina** je dio aviona namijenjen za smještaj putnika. Često se naziva samo kabina. 

U komercijalnim letovima putničkih aviona kabina može biti podijeljena u više dijelova. Na srednjim i velikim avionima uz putničku kabinu postoje još odjeljci za boravak posade, kuhinjski prostor sa skladištem za servis tokom leta i toaleti. Sjedala putničkog djela su u redovima s jednim ili dva prolaza između njih a sama kabina može biti podijeljena u više razreda (klasa). Viši razred zahtjeva i više prostora što smanjuje broj sjedala. Klase u putničkom dijelu su odvojene pregradom (zavjesom) a putnicima na komercijalnim letovima u pravilu nije dozvoljen ulaz u drugu klasu. Putničke klase na avionu obično su podijeljene na dva ili četiri modela. Domaći letovi imaju dvije razdvojene klase: ekonomsku i poslovnu. Na međunarodnim letovima može biti i do četiri klase: *Ekonomska*, *Ekonomska "Premijum"*, *Business klasa (Klub)* i *Prva klasa*. 

Na visinama krstarenja aviona okolna atmosfera je previše rijetka za disanje bez maski s kisikom, te se kabina stavlja pod tlak prilagođen za normalni boravak ljudi. 

***Putnička kabina aviona*** na Wikimedijinoj ostavi
**Salko Ćurić** (rođen kao **Salih Ćurić**; Mostar, 22. januara 1946. – Hadžići, 25. maja 1992.), bosanskohercegovački je majstor borilačkih vještina, začetnik karatea u Bosni i Hercegovini. Posthumno mu je dodijeljen 8. Dan u karateu.

Biografija
----------

Salko Ćurić je rođen u Mostaru 1946. godine. U rodnom gradu je završio osnovnu i srednju školu, a potom došao na studije u Sarajevo i stekao zvanje diplomiranog inženjera elektrotehnike. Kao jedan od najboljih učenika isticao se i u vannastavnim aktivnostima – bio je glumac amater i fotograf. Još kao student ostvario je određene inovacije, a kao već diplomirani inženjer posebno se interesovao za izradu sigurnosnih alarmnih sistema i brava. Kao rezultat napornog rada i stručnog znanja patentirao je sigurnosnu bravu AS koja se i danas smatra vrhunskim dometom u oblasti sigurnosti. 

Salko Ćurić prvo vježba džudo, a potom karate. Donosi karate u Bosnu i Hercegovinu. U maju 1967. godine, tokom studija u Sarajevu, okuplja učenike i studente, te osniva prvi karate klub u ovoj državi, Karate klub Bosna. Preko 2.000 karateka vježba ovu drevnu japansku vještinu tih godina pod rukovodstvom Ćurića u sarajevskim dvoranama, da bi za kratko vrijeme postali prvaci SFR Jugoslavije, te najtrofejnija ekipa Bosne i Hercegovine. Salko Ćurić 1968. godine nastupa na Prvom državnom prvenstvu SFR Jugoslavije u Zagrebu, te na osnovu rezultata postaje standardni reprezentativac. Iste godine na Evropskom prvenstvu u Parizu osvaja bronzanu medalju za borbe ekipno. SFR Jugoslaviju predstavlja na šest evropskih i dva svjetska prvenstva, osvojivši drugo mjesto ekipno na Evropskom prvenstvu u Londonu 1971, treća mjesta u Londonu 1969. i 1970. u Hamburgu. 

Salko Ćurić je bio prvi karateka u Bosni i Hercegovini, prvi šampion SFR Jugoslavije u borbama u srednjoj kategoriji, vicešampion u apsolutnoj, prvak u katama, prvi bosanskohercegovački reprezentativac, te prvi učitelj karate u Bosni i Hercegovini. Zaslužan je za stvaranje čitave plejade karate majstora. Svi bitni karate majstori u Bosni i Hercegovini su direktni ili indirektni Ćurićevi učenici. Bio je dugogodišnji član karate reprezentacije SFR Jugoslavije i osvajač medalja širom svijeta.

U svojoj knjizi "Moj Put" Ilija Jorga je dio posvetio Salki Ćuriću napisavši da je upravo Ćurić bio njegov najbolji učenik. Posthumno mu je dodijelio zvanje 8. Dan uz riječi: "Jedino on je mogao biti kao ja ili čak i bolji od mene!"

Salko Ćurić je poginuo 25. maja 1992. u redovima boraca Bosne i Hercegovine tokom borbi za objekt Žunovnica kod Hadžića. Njegovo ime nose memorijalni turnir i klub Salko Ćurić u Sarajevu.

Dana 29. marta 2022. Gradsko vijeće Grada Mostara je jednoglasno odlučilo da JU Srednja elektrotehnička škola Mostar promijeni naziv u JU Srednja elektrotehnička škola "Salih-Salko Ćurić" Mostar.

Vanjski linkovi
---------------

* Slako, Dragan i Suad - majstori karatea Arhivirano 2018-10-24 na Wayback Machine-u
**Villanueva** je grad od 73,050i općina (municipio) od 169,609 stanovnika na sjeveru Hondurasa u Departmanu Cortés.

Geografske karakteristike
-------------------------

Villanueva leži u dolini Valle de Sula udaljena svega dvadesetak km južno od svog administrativni centar San Pedro Sule, tako da je zapravo predgrađe te metropole, sa kojim je odlično povezana autoputom CA-5. Od glavnog grada Tegucigalpe udaljena je 161 km.

Historija
---------

Villanueva je izrasla iz sela  *Llano Viejo* , koje je zbog poplava preseljeno na današnju lokaciju i prezvano u današnje ime Villanueva (prevedeno sa španjolskog *Novo selo*).
Tako se računa da je osnovana 28. augusta 1871. a status grada dobila 15. februara 1945.

Svojevremeno je bila poznata kao centar poljoprivrednog kraja u kom se sadi najviše banana i naročito puno šećerne trske pa su je zbog zvali *Grad koji sladi Honduras*. Danas je poznata kao industrijski centar i po brojnim bankama.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Honduras*" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 4. 2019.
2. 1 2 3 4  „*Honduras: Administrative Division*" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 4. 2019.
3. ↑  „*Villanueva*" (španjolski). DB city. Pristupljeno 15. 04. 2019.
4. 1 2  „*Villanueva (Honduras)*" (španjolski). Ecured. Pristupljeno 15. 04. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Alcaldía Municipal de Villanueva* Arhivirano 2018-03-18 na Wayback Machine-u (`es`)
Wadjmose na krilu svog učitelja Paherija
**Wadjmose** je bio staroegipatski princ iz 18. dinastije, sin faraona Thutmosea I.

Verovatno je rođen nekoliko godina pre no što mu je otac stupio na prestolje. Imao je brata po imenu Amenmose, no identitet njihove majke nije siguran. Ako je to bila kraljica Ahmosa, njih dvojica su bili i po ocu i po majci braća Hatšepsute i Nefrubite. S druge strane, Wadjmose je možda bio sin kraljice Mutnofrete, što bi značilo da mu je Thutmose II bio brat i po ocu i po majci.

Na grobnici u el-Kabu, u kojoj se sahranjen Anemnoseov i Wadjmoseov učitelj Paherija, dvojica braće predstavljena su kako sede u Paherijevom krilu. Veruje se da je Wadjmose umro pre svog oca. Wadjmose i jedan drugi princ po imenu Ramose spominju se u tebanskoj pogrebnoj kapeli Thutmosea I, gde je uključena i kraljica Mutnofret. Ta je kapela možda podignuta za vreme vladavine Thutmosea II između mesta na kojima su kasnije podignuti posmrtni hram za Thutmosea IV i Ramesseum. Tu je pronađen kip kraljice Mutnofret, što čini verovatnim tezu da je ona bila Wadjmoseova majka.

Wadjmoseovo ime nađeno je zapisano u jednom kartušu, što je dosta retko za prinčeve.
**Rehijar** (španski: , ? - 456) je bio svevski kralj Galicije, poznat kao prvi katolik među germanskim kraljevima, odnosno prvi germanski vladar koji je kovao novac sa svojim likom. Bio je sin paganskog kralja Rehile, a vjeruje se kako su ga prije stupanja na prijestolje pokrstili hispanorimski misionari. Suvremeni historičari sugeriraju kako je ta odluka bila politički motivirana, odnosno da je on njome nastojao steći saveznike među lokalnim hispanorimskim stanovnikom u borbi za dominaciju nad Pirinejski poluotokom. U svakom slučaju, njegov primjer nisu slijedili njegovi sunarodnjaci, koji su, prema svjedočenju biskupa Hidacija ostali pagani; Hidacije ga također opisuje kao ratobornog vladara koji nije previše mario za kulturu niti poštovao rimsko pravo. Oženio se za vizigotsku princezu, kćer kralj Teodorik I. Od 448. je poduzeo niz pohoda protiv Baska i na mediteransku obalu Hispanije; pri tome je kao saveznike koristio Bagaude, odnosno pobunjene seljake. Godine 455. je po nalogu zapadnorimskog cara Avita na njega pohod pokrenuo vizigotski kralj Teodorik II, a u kome su sudjelovali i Franci i Vizigoti. Svevska je vojska poražena 5. oktobra 456. kraj Astorge; Rehijar je pobjegao na zapad, ali je u decembru uhvaćen i pogubljen. Njegova je smrt dovela do kolapsa, odnosno raspada svevske države na nekoliko suprotstavljenih klanova. Formalno ga je naslijedio vizigotski velmoža Aioulf, odnosno svevski plemić Maldras.

Literatura
----------

* Collins, Roger. "The Basques in Aquitaine and Navarre: Problems of Frontier Government." *War and Society in the Middle Ages: Essays in Honour of J. O. Prestwich*. edd. J. Gillingham and J. C. Holt. Cambridge: Boydell Press, 1984. Reprinted in *Law, Culture and Regionalism in Early Medieval Spain*. Variorum, 1992. ISBN 0-86078-308-1.
* Collins, Roger. *Visigothic Spain, 409–711*. Oxford: Blackwell Publishing, 2004. ISBN 0-631-18185-7.
* Edmondson, J. C. "Mining in the Later Roman Empire and Beyond: Continuity or Disruption?" *The Journal of Roman Studies*, Vol. 79. (1989), pp 84–102.
* Thompson, E. A. "The Conversion of the Spanish Suevi to Catholicism." *Visigothic Spain: New Approaches*. ed. Edward James. Oxford: Oxford University Press, 1980. ISBN 0-19-922543-1 Uneseni ISBN nije važeći..
* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. ISBN 0-299-08700-X.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Rechila** | **Kralj Galicije**448–456 | Slijedi:**Aioulf** |
**Republikanska stranka** (engleski *Republican Party*; isto tako poznata pod skraćenicom **GOP** od engleskog izraza *Grand Old Party*, Velika stara stranka) je jedna od dvije vodeće političke stranke u SAD.

Osnovana je 1854. od pristaša Stranke slobodnog tla i ispočetka je okupljala abolicioniste i pripadnike radikalne ljevice, da bi joj se vrlo brzo priključili pristaše ugasle Vigovske stranke i drugi elementi nezadovoljni dominacijom robovlasničkim Južnjaka kroz tada vladajuću Demokratsku stranku. Pobjeda republikanskog kandidata Abrahama Lincolna 1860. je poslužila kao povod secesiji južnih država i početku građanskog rata, nakon koga su republikanci započelu dugogodišnju dominaciju američkom politikom. 

Republikanci su nakon rata počeli postajati zagovornicima interesa industrijskog Sjevera, a kasnije i krupnih kapitalista. Krajem 19. i 20. vijeka, kao odgovor na lijevi populizam u Demokratskoj stranci, pod predsjednikom Theodorom Rooseveltom se javlja progresivistički pokret koji ideologiju slobodnog tržišta mijenja ideologijom državne intervencije. Međutim, lijevo skretanje demokrata pod New Dealom i predsjednikom Franklinom Rooseveltom republikance počinje okretati udesno, što je proces koji traje do današnjih dana.

Zbog toga se Republikanska stranka danas uglavnom smatra desnom i konzervativnom strankom, iako u njoj postoje različite frakcije i pojedinci, uključujući one centrističkih pa i liberalnih shvaćanja.

***Republikanska stranka (SAD)*** na Wikimedijinoj ostavi
**Thirlmere** je najveće englesko akumulaciono jezero, koje leži u distriktu Allerdale u nacionalnom parku Lake District u Grofoviji Cumbria.

Karakteristike
--------------

Thirlmere je 5.6 km dugo i 1.9 km široko i 48 metara duboko jezero, to su zapravo bila dva manja prirodna jezera, koje je 1889. kupio manchesterski vodovod. Nakon tog je podignuta brana visoka 32 metara, pa je čitav taj kraj pretvoren u akumulaciono jezero. Pri tom su potopljena sela Armboth i Wythburn, jedina preostala zgrada od njih je crkvica Wythburna.

Nakon tog su obale pošumljene na površini većom od 809 hektara smrekom i arišom, što je bilo dobro za brzi vizualni dojam, danas se ipak sade bjelogorična drva.

Jezero se može najbolje razgledati uskom cestom duž zapadne obale. Danas je vlasništvu Sjeverozapadnog vodovoda, a nedavno je ponovno otvoreno za javnost.

Povećana potražnja za vodom u industrijskim centrima sjeverozapadne Engleske, dovela je do tog da se Thirlmere više nesmije koristiti za rekreaciju.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Thirlmere*" (engleski). Visit Cumbria. Pristupljeno 15. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Thirlmere*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Thirlmere* na portalu Lake District National Park (`en`)
Sestieri historijskog centra Venecije  

    Cannaregio  

    Castello  

    Dorsoduro  

    San Marco  

    San Polo  

    Santa Croce
***Sestiere*** (množina: ***sestieri***) je način administrativne podjele pojedinih talijanskih gradova i teritorija. 

Riječ dolazi od talijanske riječi *sesto* (šest), dakle grad se dijelio na šest upravnih jedinica. Najpoznatiji primjer takve podjela je Venecija, iako ona nije bila jedina. Gradovi Ascoli Piceno, Genova i Rapallo također su bili podjeljeni na sestiere, kao i grčki otok Eubeja (Negroponte)kada je njime upravljala Mletačka Republika u 13. i 15. vijeku. Kreta, još jedna mletačka kolonija ("Kraljevina Kandija"), od Četvrtog križarskog rata bila je podijeljena na sestiere po uzoru na Veneciju, iako je glavni grad Candia imao status venecijanske općine (commune).

Ostali talijanski gradovi bili su češće dijeljeni na *kvartove* (četvrti tj. četvrtine, iz *quarter*), ili pak na *terziere* (trećine). U pojedinim gradovima upotrebljavao se brojčano neodređeni termin *rione* (od krivo izgovorene latinske riječi *regio*). *Sestieri*, *quartieri*, *terzieri*, *rioni* i slične administrativne podjele danas više službeno ne postoje, iako žive u tradiciji tih gradova, osobito u historijskim spektaklima.

Izvori
------

1. ↑  Henry Simonsfeld: *Der Fondaco dei Tedeschi in Venedig und die deutsch-venetianischen Handelsbeziehungen*, Stuttgart 1887, str. 137. (`de`)

***Sestiere*** na Wikimedijinoj ostavi
**Vodopadi Iguazú** (također *Iguassu, Iguaçu* por. *Cataratas do Iguaçu*, špa. *Cataratas del Iguazú*), su vodopad na rijeci Iguazú, na granici između brazilske države Paraná 20% i argentinske provincije Misiones 80%. Vodopad, koji rijeku Iguazú dijeli na gornji i donji tok, među najvećim i najspektakularnijim su vodopadima na svijetu, te uživaju status svjetske baštine.

Opis
----

Naziv *Iguazú* porijeko vuče iz jezika naroda Guaraní od riječi *y* (vode) i *guasu* (velike). Guaraní legenda govori o namjeri boga da se oženi prelijepom djevojkom *Naipí*, no ona je pobjegla sa svojim ljubavnikom *Tarobá* u kanuu. U gnjevu, bog je rascijepio rijeku stvorivši vodopad, osudivši ljubavnike na vječi pad. Vodopadi, koji su locirani u nacionalnim parkovima *Iguazú* u Argentini i *Iguaçu* u Brazilu, sastoje su od 275 slapova visine do 70 metara, duž 2,7 kilometara. Neke od individualnih grupa visoke su do 82 metra, dok je većina visoka oko 64 metara, te oko 900 metara kanjona od ukupno 2,7 kilometara nije prekriveno vodopadima. Bazaltni rub kanjona preko kojeg se prelijeva voda nazaduje oko 3 mm godišnje. Rijeka Iguazú pritoka je Paraná, nizvodno od čuvene hidroelektrane Itaipu. U blizini vodopada, sa svake strane rijeke, nalaze se dva grada: brazilski Foz do Iguaçu i argentinski Puerto Iguazú.

Otkriće
-------

Prvi Europljanin koji je posjetio vodopade, bio je španjolski konkvistador Álvar Núñez Cabeza de Vaca 1541, prema kojem je nazvan jedan od slapova na argentinskoj strani, kao i prema Boselliju koji je slapove ponovo otkrio u 19. stoljeću.

Iguazú

Galerija
--------

* Panorama 2005.Panorama 2005.
* 1984.1984.
* 2004.2004.
* Argentinska stranaArgentinska strana

Izvori
------

1. 1 2  „About.com: South America travel". Arhivirano iz originala na datum 2016-01-03. Pristupljeno 2011-06-18.
2. ↑  The Kerala Articles

Vanjske veze
------------

***Vodopadi Iguazú*** na Wikimedijinoj ostavi

* worldheritagesite.org  Arhivirano 2012-12-04 na Archive.is-u
* 360° Vodopadi Iguazú
**Wallsend** je lučki grad od 43,826 stanovnika koji se nalazi na sjeveroistoku Engleske u Metropolitanskoj grofoviji Tyne and Wear.

On je administrativni centar metropolitanskog borougha North Tyneside

Geografske karakteristike
-------------------------

Wallsend leži na rijeci Tyne, udaljen 5,6 km istočno od centra grofovije Newcastla, pa je danas samo predgrađe tog grada.

Historija
---------

Na prostoru današnjeg grada su Rimljani, na istočnom kraju Hadrijanovog zida podigli utvrdu - Segedunum, koja je trebala štititi Britaniju od napada sa sjevera.

Današnji Wallsend izrastao je za industrijske revolucije u grad brodogradnje, rudarstva i proizvodnje stakla. Mjesto u kom je jedno vrijeme živio i radio tokom 19. vijeka George Stephenson izumitelj lokomotive, i njegov sin Robert.

Privreda današnjeg grada više se ne bazira na rudarstvu, već na brodogradnji, proizvodnji opreme za brodove, lakoj industriji i uslugama.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Wallsend*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Wallsend*** na Wikimedijinoj ostavi

* Wallsend Council[*mrtav link*] (`en`)
Катанац
**Катанац** је преносива брава, која се користи за заштиту имовине од неауторизоване употребе, вандализма и крађе. Катанац се често користи за закључавање кавеза.

Историја
--------

Катанци су се користили у Кини за време династије Хан (25.-220. године). Катанци су се правили од бронзе, месинга, сребра и других материјала. Први кинески катанци су били направљени најчешће од бронзе. 
Пронађени су катанци из Римског доба (500 године п. н. е. - 200. године н.е.). Користили су их трговци који су путовали у Азију и Кину.
Први катанци у Енглеској су из 850 године н.е. пронађени су у Јорку, у викиншком насељу Јорвик.

Референце
---------

1. 1 2  Chi Sung Laih (22. 1. 2004.). *Advances in Cryptology: 9th International Conference on the Theory and Application of Cryptology and Information Security*. Springer. str. 326–329. ISBN 978-3-540-20592-0.
2. ↑  „Roman padlocks". Historicallocks.com. 22. 1. 2008.. Arhivirano iz originala na datum 2011-10-08. Pristupljeno 3. 11. 2011.
3. ↑  „An Introduction to the History of Locks". Locks.ru. Pristupljeno 3. 11. 2011.
**Ruska carska garda** (ruski: *Росси́йская импера́торская гвардия*) bila je elitna jedinica Ruske carske vojske koja je postojala od 1683. do 1917.

Historija
---------

Historija garde počela je sa Petrom Velikim koji je početkom 18. vijeka osnovao prve dvije regimente Semjonovsku i Preobražensku. 
Kako Carska Rusija nije imala odgovarajuće vojne škole, te su gardijske jedinice postale svojevrsne obrazovna institucija ruske vojske.

Gardijske regimente su sudjelovale u gotovo svim bitkama Velikog sjevernog rata.a nakon tog i u tri naredna rata sa Švedskom.

Garda je u 18. vijeku postala utjecajna politička sila, jer su gardisti uglavnom regrutirani iz plemićkih redova, i često su bili u bliskoj rodbinskoj vezi sa dvorom.
Mnogi ruski vladari su došli na tron zahvaljujući podršci gardista. Jedna od njih je bila je i Katarina Velika za čijeg mandata je uveden propis da pripadnici garde ne mogu biti niži od 182,5 cm (prosječna visina vojnika je tada bila oko 160 cm).

Početkom 19. vijeka garda je ponovo dobila svoju uobičajenu ulogu, a njezini pripadnici su se istaknuli u nekoliko bitaka Napoleonskih ratova kao što su Bitka kod Borodina i Bitka kod Leipziga.

Ruski car Aleksandar I je 1814, nakon pobjede nad Napoleonom, svečano umarširao u Pariz u pratnji ruskih gardista.

Početkom 20. vijeka garda je sudjelovala u Rusko-japanskom ratu, a kasnije u gušenju Ruske revolucije 1905. 
U novembru 1905. je car Nikolaj II. poslao Semjonovsku i Preobražensku regimentu da uguše pobunu u Moskvi. 
Pojedini oficiri su nakon tog odbili primiti orden, iz prezira prema policijskom poslu koji su obavili, zbog toga su izbačeni iz garde.

Gardisti su sudjelovali u Prvom svjetskom ratu, naročito u borbama u Istočnoj Pruskoj 1914. gdje su pretrpili velike gubitke.

Nakon Oktobarske revolucije 1917. i svrgavanja cara Nikolaja II. Carska garda je ukinuta.

Garda je vremenom jako narasla 1914. imala je 3 pješadijske, 2 konjičke divizije i 1 streljačku regimentu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Ruska garda: Ilustrirani prikaz povijesti elitnih jedinica u Rusiji*" (hrvatski). Russia Beyond. Pristupljeno 14.9. 2020.
2. ↑  Л В Беловинский. „*Русская гвардия в веках*" (ruski). Вопросы истории. Pristupljeno 14. 09. 2016.

Vanjske veze
------------

***Ruska carska garda*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ruska garda: Ilustrirani prikaz povijesti elitnih jedinica u Rusiji* (`sh`)
* *The Russian Imperial Guard 1908-1914* (uniforme) (`en`)
Koordinate: 42° 03′ 41" SGŠ, 21° 08′ 37" IGD

**Raotince** (mak. *Раотинце*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Raotince pripada opštini Jegunovce.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Raotince je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 22 km severoistočno.

Raotince se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na severoistočnom obodu Pološkog polja. Jugozapadno od pruža se polje, a istočno se izdiže Žeden planina. Vardar protiče zapadno od naselja. Nadmorska visina naselja je približno 390 metara.

**Klima** u naselju je umereno kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Raotince je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 565 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Jegunovce

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Raotince*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.opstinajegunovce.gov.mk Zvanična stranica opštine Jegunovce

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Jegunovce |
| --- |
| **Jegunovce** • 
Belovište •
Vratnica •
Žilče •
Jažince •
Jančište •
Kopance •
Orašje •
Podbređe •
Preljubište •
Raotince •
Rataje •
Rogačevo •
Siričino •
Staro Selo •
Tudence •
Šemševo |  |
Kečua područje.
**Quechuan**, jedna od najznačajnijih etno-lingvističkih porodica južnoameričkih indijanskih jezika i naroda sa andskog područja Perua, kao i susjednih država, gdje su se kroz povijest naseljavali ekspanzivnom politikom Inka. 

Quechúa Indijanci nastali su širenjem carstva Inka i jezičnom i kulturnom asimilacijom domorodačkih plemena što su živjela u tim krajevima. Mnoge skupine Indijanaca su kečuanizirane, kao što su bili stari Tallánes (Atalán), Chimú, dijelovi Aymará, Culli, Cañari, i drugi, plemena sjeverno, južno i istočno od njihovog glavnog staništa, i u džunglama podno planina Anda. Ova kečuanizacija se nastavlja i danas nad plemenima Zaparo, Puquinan i drugima. Pleme koje je širilo kulturu-ayllua i jezik quechua, danas nazivaju Quechua, ali oni se nisu tako zvali, ali znamo imena njihovih vladara, on je nosio titulu 'inca' i smatran je sinom sunca. Bog Sunce svog je sina Manco Capaca i njegovu ženu-sestru Mama Occlo (ili Mama Ocllo) postavio na otoku u jezeru Titicaca da osnuju i poduče ljude civilizaciji. Otada, a to je po pričanju današnjih Quechua bilo u 11. stoljeću, izvorni pripadnici Quechua nesmiljeno se šire andskim područjem i gutaju domorodačke populacije. Trinaest se Inca izredalo nakon pojave Manco Capaca, i kroz to su vrijeme izvršili prisilne seobe i akulturaciju domaćeg življa. Na govornom tlu Quechua samo na području Perua danas se govori čak 33 različita jezika koja nose ime quechua; 9 u Ekvadoru; 2 u Boliviji; 1 u Kolumbiji; 3 u Argentini; 1 u Čileu. Ovo nisu svi Quechua jezici. Neki od Quechua jezika nose imena po svojim plemenima, koja su uglavnom bila kečuanizirana, i danas ih vode pod Quechua. 

Planinsko poljodjelstvo, mnogobrojne vrste krumpira, quinoe, kukuruza, etc. i danas se uzgajaju kod planinskih Quechua. Njihovi preci umjetno su natapali svoja polja i gnojili ih guanom. Ljame i alpake Ajmare i Quechue i dan-danas drže, kao i njihovi preci.

Etničke zajednice i plemena
---------------------------

Glavne etničke zajednice i plemena Quechua su: 

* Canelos
* Chachapoya
* Conchucos
* Inga
* Ingano
* Kayambi (Cayambe)
* Lamista (Lama, Lamaño)
* Otavalo
* Quijo
* Salasaca
* Saraguro

Vanjske veze
------------

* Ethnologue (14th)
* Ethnologue (15th)
* Ethnologue (16th)
* Tree for Quechuan Arhivirano 2008-04-09 na Wayback Machine-u
***The Super Cops*** (sh. *Superpolicajci*) je američki policijski film snimljen 1974. godine u režiji Gordona Parksa. Temelji se na knjizi *The Super Cops: The True Story Of The Cops Called Batman and Robin* L. H. Whittemorea, koja je opisivala život i rad Davea Greenberga i Roberta Hantza, dvojice pripadnika njujorške policije koji se na samom početku pojavljuju na dokumentarnoj snimci gdje daju televizijski intervju. U samom filmu njihove likove tumače Ron Leibman i David Selby, a radnja prikazuje kako od samih početaka karijere pokazuju izuzetnu vještinu u policijskom poslu, a zbog čega će postaviti rekord po broju uhapšenih kriminalaca, ali i na sebe navući kako bijes uličnih dilera koji ih žele ukloniti, te nemilost pretpostavljenih koji drže da su njihovi uspjesi posljedica korupcije, odnosno dosluha sa kriminalcima.

Poticaj za snimanje je pružio uspjeh prethodne godine prikazanog i tematski srodnog filma *Serpico*, koji se također bio temeljio na istinitim događaj. Režiser Gordon Parks je, međutim, svoj film učinio znatno vedrijim, odnosno u njega unio brojne elemente crnog humora, kao i reference na strip junake Batmana i Robina sa kojima se uspoređuju glavni likovi.

Britanski režiser Edgar Wright je tvrdio da su upravo *The Super Cops* poslužili kao jedna od glavnih inspiracija za njegovu akcijsku komediju *Hot Fuzz* iz 2007. godine.

Uloge
-----

* Ron Leibman ... David Greenberg
* David Selby ... Robert Hantz
* Sheila Frazier ... Sara
* Pat Hingle ... Insp. Novick
* Dan Frazer ... Policijski kapetan Irving Krasna
* Joseph Sirola ... Policijski poručnik O'Shaughnessy
* Arny Freeman ... Sudac Benny Kellner
* Bernard Kates ... Heller
* Alex Colon ... Carlos
* Charles Turner ... Joe Hayes
* Ralph Wilcox ... John Hayes
* Al Fann ... Frank Hayes
* Albert Henderson ... Policijski kapetan Arbow

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *The Super Cops* na IMDb-u (`en`)
* *The Super Cops* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *The Super Cops* na AllMovie-u (`en`)

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Gordon Parks |
| --- |
| 
* *The Learning Tree* (1969)
* *Shaft* (1971)
* *Shaft's Big Score* (1972)
* *The Super Cops* (1974)
* *Leadbelly* (1976)
* *Solomon Northup's Odyssey* (1984)

 |
**Queensferry** čita se **Kvinsferi** (slobodno prevedeno kraljičin trajekt) je gradić u Škotskoj od 9,026 stanovnika

Queensferry administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) -
Vijeće grada Edinburgha.

Službeno ga zovu - **Južni Queensferry** (engleski: *South Queensferry*) da se razlikuje od susjednog sela *Sjeverni Queensferry*
(engleski: *North Queensferry*) koji leži na suprotnoj obali u Fifu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Queensferry leži duboko uvučen u estuarij - Firth of Forth na jugoistoku Škotske, udaljen 13 km zapadno od edimburškog aerodroma, pa je zapravo samo dio te metropole.

Historija
---------

Kako je na tom dijelu Firth of Forth najuži on je pamtivijeka bio mjesto za prijelaz preko zaljeva iz regije Fife u Edinburgh. Zbog tog odavna preko zaljeva plove trajekti. 

Kad se govori o kraljici misli se na ženu kralja Malcolma III - Svetu Margaretu koja je kupila i opremila trajekt u 11. vijeku da pomogne hodočasnicima prijeći zaljev. Njime su upravljali monasi, a u to doba nije imao fiksnu luku, već je pristajao na mjestu gdje mu je bilo najzgodnije u odnosu na plimu. 
Zbog velikog trajektnog prometa - Queensferry je tokom srednjeg vijeka bio poznato trgovište. 
Grad je prosperirao od tog sve dok nisu izgrađeni mostovi preko Firth of Fortha.

Prvi željeznički čelični most počeo se graditi još 1879. po nacrtima Thomasa Boucha, ali kako se njemu urušio most 
koji je istovremeno gradio, radovi su prekinuti. Kasnije su angažirani inžinjeri John Fowler i Benjamin Baker koji su od 1883. do 1890. 
podigli most, koji je i danas jedna od ikona Škotske. On je dug 2528.3 metara, a njegovu čeličnu konstrukciju nose tri tornja visoka 103.63 m.

Između 1958. - 1964. izgrađen je i drugi Cestovni most preko Fortha dug 1828.8 m najvećeg raspona 3017.5 m (po tom je deseti na svijetu). Taj viseći most sa četiri prometne trake, nose 
dva tornja visoka 152.40 m.

Najstarija građevina Queensferrya je crkva sv. Marije iz 1441. druga starija građevina je Crni dvorac (Black Castle) iz 1626.

Queensferry je do 1975. imao status kraljevskog grada, a administrativno je bio dio Zapadnog Lothiana, tad je postao dio Edinburgha.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Queensferry (City of Edinburgh)" (engleski). City population. Pristupljeno 26. 12. 2014.
2. 1 2 3 4  „Queensferry" (engleski). Undiscovered Scotland. Pristupljeno 26. 12. 2014.
3. 1 2  „South Queensferry" (engleski). Visit Scotland. Pristupljeno 26. 12. 2014.

Vanjske veze
------------

***Queensferry*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Queensferry and District Community Council* (`en`)
Indijanski logor na Lac du Flambeau
**Wahsuahgunewininewug** (Wauswagiming, Waaswaaganiwininiwag, Lac du Flambeau Chippewa), ili  *'Men of the Torches'*  /Wauswagiming, od Wáuswágaming, *at the torchlight fishing lake*; Gerard/, jedna od deset glavnih skupina Chippewa Indijanaca koji su živjeli na izvorima rijeke Wisconsin u Wisconsinu i uz jezro Lac de Flambeau. 

Ime koje oni nose dolazi po bakljama koje su Čipeve izrađivali od velikih komada brezove kore što je opisao američki antropolog Frances Densmore (1867 - 1957) u  *'How Indians Used Wild Plants for Food, Medicine, & Crafts'*  (str. 390). Na ovom jezeru Lac de Flambeau običavali su loviti ribu uz korištenje baklji, a Francuzi su naziv jezera preveli sa Lac de Flambeau (*at the lake od torches*). 

Prema lokalitetu nazivanu su i Lac du Flambeau. Današnji službeni naziv je Lac du Flambeau Band of Lake Superior Chippewa. Glavno im je naselje u okrugu Vilas, gradić Lac du Flambeau, na njihovom jeziku Waaswaaganing

Izvori
------

1. ↑  Hodge
2. ↑  Virgil J. Vogel
3. ↑  „Lac du Flambeau Band of Lake Superior Chippewa". Arhivirano iz originala na datum 2009-07-13. Pristupljeno 2014-08-06.
4. ↑  Anishinaabe communities in the United States and Canada

***Wahsuahgunewininewug*** na Wikimedijinoj ostavi

Vanjske poveznice
-----------------

* Chippewa Indian Tribe