recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ried im Innkreis** je grad na sjeveru Austrije od 11,416 stanovnika.

Ried im Innkreis je administrativni centar Okruga Ried im Innkreis, on je ekonomski centar regije Innviertel (dolina rijeke Inn), u Austriji poznat po svom sajmu - *Rieder*, koji se održava od 1867. koji je specijaliziran za muzne krave, i poznat po aukcijama Simentalki.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ried im Innkreis leži u Gornjoj Austriji, udaljen 46 km zapadno od Welsa.

Historija
---------

Ried je prvi put dokumentiran - 1140. kao zamak.

Čitav srednji vijek je kao pogranični kraj bio razlog za sukobe sa Bavarskom, sve do Rata za bavarsko naslijeđe krajem 18. vijeka, kad je pripao Habsburškoj monarhiji. Ponovno je kratko vrijeme bio bavarski za napoleonskih ratova, a status grada dobio je 1857. od cara Franz Josefa.

Znamenitosti
------------

Od znamenitosti Ried im Innkreis ima gotičku parohijsku crkvu, koja je rekonstruirana između 1721. - 1723. u baroknom stilu, crkvu sv. Ane (oko 1500.) i kapucinsku crkvu (1644. - 1651.).

Privreda
--------

Reid je prije svega trgovački centar, ali ima i nešto Industrije koja proizvodi skije, sisteme za ventilaciju i 
poljoprivredne mašine. Pored toga ima i čitav niz ,malih mljekara i pivovara.

Gradovi prijatelji
------------------

* Njemačka, Landshut

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Oberösterreich" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 02. 2016.
2. 1 2 3 4 5  „*Ried im Innkreis*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 12. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Ried im Innkreis*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Ried im Innkreisa* (`de`)
**Ras Lanuf** (arapski: راس لانوف, Raʾs al-Unūf, što znači *Vođa oluja*) je lučki grad od 12,500 stanovnika na sjeveru Libije u Regiji Tripolitanija.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ras Lanuf leži u Zaljeva Sidra udaljen 355 km zapadno od Bengazija.

Historija
---------

Prije Drugog svjetskog rata Lanuf je bio malo ribarsko selo.

Lanuf je novi grad izrastao kad je 1982. osnovana rafinerija nafte Rasco, i nakon tog podignuta luka i naftovod prema poljima u unutrašnjosti

Turska građevinska kompanija ENKA je 1980-ih počela podizati grad koji je po projekcijama trebao imati 40,000 stanovnika. To su zapravo tri odvojena stambena naselja duž mora sa svom potrebnom infrastrukturom podosta udaljena od rafinerije.

Kod Lanufa se 10. marta 2011. odigrala bitka između snaga odanih Moameru Gadafiju i pobunjenika odanih Nacionalnm prelaznom vijeću. Bolje opremljene i uvježbane gadafijeve snage istjerale su iz grada pobunjenike.
Lanuf je ponovno došao u medije u maju 2016. kad su rafineriju nafte zauzeli borci ISIL-a, koji su vrlo brzo istjerani iz grada.

Transport
---------

Pored Lanufa prolazi obalna magistrala Via Balbia koja povezuje Tripoli sa Bengazijem i Kairom, a grad ima i mali aerodrom (ICAO: HLNF)

Izvori
------

1. 1 2  „*Factbox: Libya's main cities*" (engleski). Reuters. Pristupljeno 14. 12. 2019.
2. ↑  „*Raslanuf Oil and Gas Processing company (RASCO)*" (engleski). Apollo. Arhivirano iz originala na datum 2011-05-25. Pristupljeno 14. 12. 2019.
3. ↑  „*Ras Lanuf Town*" (engleski). Digital Librari. Arhivirano iz originala na datum 2011-05-25. Pristupljeno 14. 12. 2019.
4. ↑  „*Libya Revolt of 2011*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 14. 12. 2019.
5. ↑  „*Libyan security forces pushing Islamic State back from vicinity of oil terminals*" (engleski). Reuters. Pristupljeno 14. 12. 2019.

Vanjske veze
------------

***Ras Lanuf*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ras Lanuf Town* (na portalu Archnet (`en`)
**Ras al-Kajma** (arap. ) je grad od 263,000 stanovnika u Ujedinjenim Arapskim Emiratima i prijestolnica istoimenog Emirata Ras al-Kajma u toj federaciji na samom ulazu u Perzijski zaljev.

Geografija
----------

Grad leži na zapadu Poluotoka Musandam duž obale Perzijskog zaljeva. Vadijem je podjeljen na dva dijela, Staru Ras al-Kajmu i novi dio Nakil.

Historija
---------

*Glavni članak: Ras al-Kajma (emirat)*
Ras al-Kajma je sve do 20. vijeka bila mala kasaba, naglo se razvila krajem 20. vijeka, kao uvozna luka Emirata najbliža Hormuškom tjesnacu.

Privreda i obrazovanje
----------------------

Okolica grada je poljoprivredni kraj, što je atipično za Emirate, njome se bavi oko polovice radno sposobnog stanovništva. To je zbog toga jer za razliku od ostalih emirata, u Ras al-Kajmi ipak padne nešto kiše, a ima i dosta podzemnih voda koje se slijevaju sa planina Masiva Hadžar.

U plodnom obalnom pojasu, uzgaja se povrće (kupus, luk, paradajz), datulje, duhan i voće, naročito banane i agrumi, i to za lokalnu potrošnju ali i za izvoz u druge emirate federacije, uglavnom u Dubai.

Ras al-Kajma ima i nešto industrije, koja proizvodi keramiku, lijekove, cement, vapno i građevinski materijal.

Grad ima i univerzitet al-Itihad (dosl. Jedinstvo), osnovan 1999. godine.

Transport
---------

Ras al-Kajma je povezana asfaltnom cestom sa susjednim emiratima Um al-Kuvain, Šaržom i Abu Dabijem. Grad ima i međunarodni aerodrom (IATA: **RKT**, ICAO: **OMRK**).

Izvori
------

1. 1 2  „*UNITED ARAB EMIRATES*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 30. 06. 2017.
2. 1 2 3  „*Ra’s al-Khaimah Tour*" (engleski). Peepal Tours And Travel. Arhivirano iz originala na datum 2017-07-03. Pristupljeno 30. 06. 2017.
3. 1 2 3 4 5  „*Ras-al-Khaymah*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 30. 06. 2017.

Vanjske veze
------------

***Ras al-Kajma*** na Wikimedijinoj ostavi

* Welcome to Ras Al Khaimah (`en`)
**Miheil Gelovani** (gruzijski: , rus. *Михаи́л Гео́ргиевич Гелова́ни*), 6. januar 1893 - 21. decembar 1956) bio je gruzijski i sovjetski glumac, najpoznatiji po tumačenju uloge Josifa Staljina u nizu historijskih i propagandnih filmova. 

Rodio se u gruzijskoj plemićkoj porodici Gelovani, a karijeru započeo 1913. godine na pozornici u Tbilisiju. Svoj je filmski debi imao u nijemom filmu *Tri života* 1924. godine. Godine 1938. je nastupio u ulozi Staljina u gruzijskom filmu *Velika zora* iz 1938. godine, sa kojom je privukao pažnju drugih sovjetskih sineasta. To mu je omogućilo da Staljina tumači na filmu još dvanaest puta, te se smatra kako je svojim nastupom značajno pridonio izgradnji Staljinovog kulta ličnosti. Iako mu je to donijelo niz prestižnih nagrada i povlastica, tokom Staljinovog života mu je bilo zabranjeno tumačiti bilo koju drugu ulogu na filmu.

Vanjske veze
------------

* Miheil Gelovani na IMDb-u (`en`)
* Mikheil Gelovani. kino-teatr.ru.
* Mikheil Gelovani Arhivirano 2011-11-30 na Wayback Machine-u. russiancinema.ru
* Mikheil Gelovani. kinosozvezdie.ru.
**Miholec** je naselje u općini Sveti Petar Orehovec u Koprivničko-križevačkoj županiji. 

Nalazi se oko 15 km sjeverozapadno od Križevaca na području Kalničkog prigorja. Selo se razvilo na povišenom brežuljkastom položaju. Ceste se križaju u središtu mjesta i čine trokutasti trg. 

Utvrda i feudalni posjed zagrebačke biskupije nalazili su se na mjestu današnje gotičko-barokne crkve sv. Mihaela. Pretežno poljoprivredni kraj i udaljenost od glavnih cestovnih pravaca pridonijeli su očuvanoj prirodi. Oko sela su polja i šume u kojima najviše rastu: grab, hrast kitnjak, bukva, bagrem i crna joha.

U selu postoji nogometni klub NK Ratar.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 503 stanovnika.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***

Izvori
------

1. ↑  Žulj, Nikola: Križevci i Kalničko prigorje, umjetnost, arhitektura, krajolici, Veda Križevci 2006.
2. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
Ovo je članak o slovenskom pravniku i političaru.  Za njegovog oca, v. Miroslav Cerar.  

**Miro Cerar** (sl. *Miro Cerar*; Ljubljana, 25. avgust 1963) slovenački je političar i pravnik, koji od 2014. vrši dužnost premijera Slovenije.

Rođen je u sportskoj porodici, kao sin olimpijskog gimnastičara Miroslava Cerara i gimnastičarke Zdenke Cerar, koja je kasnije postala istaknuta slovenska pravnica.

Miro Cerar je u 2011, 2012 i 2013, izabran za najistaknutijeg slovenačkog pravnika.

Učestvovao je u pisanju Ustave Republike Slovenije, bio je predavač i mentor mnogim učenicima preputovao mnoge zemlje i postao poznati slovenački pravnik, između ostalog, bio je i gostujući profesor na Univerzitetima u SAD.

Miro Cerar profesor na Pravnom fakultetu Univerziteta u Ljubljani.

U 2014 osnovao je politićku stranku pod imenom Stranka Mira Cerarja, koja je odmah vodila na svim javnim anketama. Takođe je trenutno i najpopularniji političar u Sloveniji.

Izvori
------

1. ↑  Stranka Mira Cerarja bi na volitvah zmagala!

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica Arhivirano 2014-07-30 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Premijeri Slovenije |
| --- |
| Premijeri NR Slovenije(1945–1953) | SR SlovenijaSR Slovenija
* Boris Kidrič
* Miha Marinko
 |
| Predsjednici Izvršnog vijeća NR/SR Slovenije(1945–1990) | SR SlovenijaSR Slovenija
* Miha Marinko
* Boris Kraigher
* Viktor Avbelj
* Janko Smole
* Stane Kavčič
* Andrej Marinc
* Anton Vratuša
* Janez Zemljarič
* Dušan Šinigoj
 |
| Premijeri Slovenije(1990–) | Zastava premijeraZastava premijera
* Lojze Peterle
* Janez Drnovšek
* Andrej Bajuk
* Janez Drnovšek
* Anton Rop
* Janez Janša
* Borut Pahor
* Janez Janša
* Alenka Bratušek
* Miro Cerar
 |
**Miron** (svetovno *Mihailo Nikolić*, Kapelna (Slavonija), 15/27. februar 1846 — Pakrac, 18. februar 1941) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.

Episkop Miron spada među episkope Srpske pravoslavne crkve sa najdužim stažom u datom zvanju (51 godina), a istovremeno je sveštenik Srpske pravoslavne crkve sa najdužim stažom na čelu jedne eparhije.

Svetovni život
--------------

Episkop Miron (svetovno Mihailo Nikolić) rođen je 27. februara 1846. u selu Kapelni, u slavonskoj Podravini, od oca Pavla, sveštenika, i majke Ane. Tri razreda osnovne škole završio je u Podravskoj Slatini, a četvrti razred u Osijeku. Gimnaziju je učio u Osijeku, Sremskim Karlovcima i Novom Sadu, a bogosloviju u Pakracu.

Pre primanja monaškog čina bio je činovnik u konzistorijalnoj kancelariji, podbeležnik i učitelj u Daruvaru.

Monaški život
-------------

Monaški čin primio je 10. oktobra 1870. u manastiru Orahovici iz ruku igumana orahovačkog Maksima. U čin đakona rukopoložen je 28. oktobra iste godine. Protođakonom je postao 1871. a prezviterom 1874. Za arhimandrita proizveden je 1878. Rukopoloženja i proizvodstva primio je iz ruku svoga prethodnika, episkopa pakračkog Nikanora (Grujića). Posle njegove smrti, 8. aprila 1887. arhimandrit Miron postao je mandatarom patrijarha Germana (Anđelića) u Pakračkoj eparhiji.

Za episkopa pakračkog izabran je 10. oktobra 1888. godine. Budući da je patrijarh German ubrzo umro, arhimandrit
Miron je hirotonisan tek 1890, posle izbora novog patrijarha Georgija (Brankovića). Hirotoniju su izvršili 3. maja iste godine patrijarh Georgije i episkopi vršački Nektarije i bački Vasilijan.

Kao episkop posebnu brigu je vladika Miron posvetio sveštenstvu, zaveo je svešteničke ispovesti i bratske sabore, uveo parohijske i protoprezviterske biblioteke i osnovao fond za izdržavanje dece i siročadi sveštenstva Eparhije pakračke. U brizi za učiteljski podmladak uspeo je da 1894. osnuje Učiteljsku školu, da kupi zgradu za istu i otvori internat za siromašne učenike ove škole.

Prilikom iseljavanja Srba iz Slavonije u Ameriku episkop Miron je upozoravao sveštenstvo da čuva narod od iseljavanja i u tom smislu je pisao i poslanicu. Episkop Miron je u tri maha administrirao upražnjenom Karlovačkom mitropolijom.

Umro je 18. februara 1941. u Pakracu i sahranjen u crkvi Gavrinici.

Spoljašnje veze
---------------

* Sava Vuković: Srpski jerarsi Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u
* Zvanična stranica Eparhije slavonske Arhivirano 2013-08-11 na Wayback Machine-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Nikanor (Grujić)** | **episkop pakrački1890—1941.** | Nasljednik:**Emilijan (Marinović)  Episkop slavonski** |
Koordinate: 41° 13′ 07" SGŠ, 22° 42′ 22" IGD

**Novi Dojran** (mak. *Nov Dojran*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Novi Dojran je naselje u okviru opštine Dojran.

Novi Dojran ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju.

Prirodni uslovi
---------------

Novi Dojran je smešten u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, nedaleko od granice sa Grčkom, koja se pruža 4 kilometra istočno od naselja.

Od najbližeg grada, Đevđelije, naselje je udaljeno 40 kilometara istočno.

Novi Dojran se nalazi u istorijskoj oblasti Dojransko.

Selo je smešteno na zapadnoj obali Dojranskog jezera, koje Republika Makedonija deli sa Grčkom.

Naselje je položeno na približno 150 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Novi Dojran je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 1.100 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (93%), a najznačajnija manjina su Srbi (3%).

Naselje je relativno mlado, pošto je osnovano posle Prvog svetskog rata, umesto dotadašnjeg grada Dojrana, potpuno uništenog u datom ratu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* dojran-info.com Zvanična stranica opštine Dojran

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Dojran |
| --- |
| **Stari Dojran** • 
Durutlija • 
Đopčelija • 
Kurtamzalija • 
Nikolić • 
Novi Dojran • 
Organdžalija • 
Sevendeklija • 
Sretenovo • 
Furka • 
Crničani • 
Čaušlija • 
Džumabos |
**Panguipulli** (španjolski: *Lago Panguipulli*) je jezero na jugu Čilea u Regiji Los Lagos.

Karakteristike
--------------

Jezero Panguipulli leži u brdima Provincije Valdivia na nadmorskoj visini od 130 metara.
Površina mu iznosi 117 km², maksimalno je duboko 268 metara.

To izduljeno jezero dugo 30 i široko 15 km, pune vodom brojne pritoke (ponajviše sa istoka), a vode mu otiču sa jugozapadnog kraja, kratkom rijekom Enco do nešto nižeg Jezera Riñihue.

Jezero je dio turističke destinacije **Sedam jezera** (Riñihue, Pullinque, Pirihueico, Calafquén, Neltume, Pellaifa), i dio hidrografskog bazena rijeke Rijeke Valdivia koji se proteže do Argentine.

Ime su mu dali starosjedionici indijanci Mapuche, ono je sintagma od riječi - *pangui* (puma) + *pulli* (brdo), što je značilo *Pumino brdo*.
Na njegovoj sjeveroistočnoj obali leži grad Panguipulli.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8   „Lago Panguipulli" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 26.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Panguipulli (jezero)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lago Panguipulli* (`en`)
**Milan Kučan**
**Milan Kučan** (Križevci, 14. siječnja 1941.) je slovenski političar i državnik. Bio je prvi predsjednik Slovenije.

Bio je vođa Saveza komunista Slovenije. Postao je vođa te organizacije 1986. Počeo je podržavati odvajanje komunističke partije od države, kao i politički pluralizam i ljudska te nacionalna i manjinska prava. Bio je u oštrim konfrontacijama sa Slobodanom Miloševićem. 1990. izabran je za predsjednika Predsjedništva Slovenije, tada još jugoslavenske republike.

Kučan je aktivno sudjelovao u pripremama za referendum o samostalnosti Slovenije, koji je održan u prosincu 1990. godine. Poznat je po svojoj politici mirnog pregovaranja, koje je dovelo do Brijunskog sporazuma. Nakon stjecanja neovisnosti 1991. izabran je za predsjednika Slovenije kao neovisni kandidat, s podrškom nekadašnjeg Saveza komunista Slovenije. Osvojio je i novi petogodišnji mandat 1997. natječući se kao neovisni kandidat, te dobivši i ovaj put većinu glasova u prvom krugu. Predsjednički mandati vršio je kao nestranačka osoba.

Prestao je biti predsjednik 2002. a njegovo je mjesto došao Janez Drnovšek.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Predsjednik Republike Slovenije1991. - 2002.** | Nasljednik: |
| **predsjednik Predsjedništva SR SlovenijeJanez Stanovnik1988. - 1990.** | **Janez Drnovšek2002. - 2007.** |

***Milan Kučan*** na Wikimedijinoj ostavi

  



| Predsednici Slovenije |
| --- |
| Milan Kučan | Janez Drnovšek | Danilo Tirk | Zastava predsednika Slovenije |
**Lilienfeld** je grad na sjeveru Austrije od 2,896 stanovnika.

Lilienfeld je administrativni centar istoimenog Okruga Lilienfeld.

Geografske karakteristike
-------------------------

Lilienfeld leži u dolini rijeke Traisen, udaljen 26 km južno od Sankt Pöltena i zapadnog autoputa.

Historija
---------

Lilienfeld je prvi put dokumentiran 1209. on se razvio pored istoimene cistercitske Opatije koju je negdje 
između 1202. - 1206. osnovao vojvoda Leopold VI (on je i pokopan u njoj zajedno sa kćerkom Margaretom) i poklonio joj velike količine zemlje. 
Razvoju mjesta pomoglo je što je bio na hodočasničkom putu za Mariazell.

Lilienfeld je 1974. dobio status grada.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost grada je već spomenuta kasnoromaničko - gotička Opatija Lilienfeld sa trobrodnom bazilikom dugom 83 metra.

Lilienfeld je popularno izletište za jednodnevne izlete, zbog skijališta na planinama Gschwendt (956 m) i Muckenkogel (1,248 m).

Privreda
--------

Lilienfeld od industrije ima valjaonicu aluminija, tvornicu crijepova, pilanu i regionalni pogon za održavanje autoputa.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Češka, Třebíč

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Niederösterreich" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 01. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Lilienfeld*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 25. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Lilienfeld*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Lilienfelda* (`de`)
**Liliuokalani** (također poznata i kao **Lydia Kamakahea**, **Lydia Liliuokalani Paki**, **Liliu Kamakaeha**, **Lydia Paki Kamehaka Lili'uokalani** i **Lydia Paki Kamehamea Liliuokalani**) (2. septembar 1838 - 11. novembar 1917) je bila posljednji havajski monarh.

Dana 16. septembra 1862. udala se za John Owen Dominisa, koji je postao guverner ostrva Oahu i Maui. Nisu imali djece.

Liliuokalani je nasljedila tron od svog brata Kalakaule 17. januara 1891. godine. Kratko potom, pokušala je da donese novi ustav, pošto je postojeći, poznat kao "bajonetski ustav", ograničavao njenu moć i politički uticaj nad Havajcima. Američki interesi na ostrvu bili su vezani za tarifu u trgovini šećerom i aneksija se smatrala zaštitom američkog biznisa. Kao rezultat, američki ministar na Havajima u to vrijeme, John L. Stevens, naredio je da se trupe iz Bostona iskrcaju na ostrvo, pod maskom zaštite palače Jolani i drugih vladinih zgrada. Liliuokalani je zbačena s trona 1893. godine i osnovana je privremena vlada.

Američka vlada vjerovala je da je havajski narod uz kraljicu, pa je ponudila da vrati kraljici prijestolje, uz uslov da svima koji su učestvovali u prevratu bude oprošteno. Odbila je, dijelom usljed sile koja je korišćena protiv nje i njene imovine, uključujući kamenje i vatreno oružje korišteno sa ciljem da je izbace iz kuće. Sa ovakvim razvojem događaja, tadašnji predsjednik Sjedinjenih država, Grover Cleveland, poslao je dopis Kongresu Sjedinjenih Američkih Država. 4. jula 1894, Republika Havaji je proglašena i Sanford B. Dole, jedan od prvih ljudi koji su pokrenuli ukidanje monarhije je postao predsjednik. Republika je odmah priznata od strane vlade Sjedinjenih Američkih Država.

Liliuokalani je uhapšena 16. januara 1895, nekoliko dana nakon propale kontrarevolucije koju je podigao Robert Wilcox, kada je oružje nađeno u dvorištu njenog doma. Ona je poricala da je znala da se oružje tu nalazi. Zatvorena je u malu sobu u palači Jolani do 1896. godine, kada je oslobođena. Otišla je u svoju kuću, Washington Place, gde je živjela do svoje smrti 1917. godine. Havaji su anektirani Sjedinjenim državama kroz rezoluciju Kongresa Sjedinjenih Američkih Država 1898. godine.

Liliuokalani je bila objavljivani pisac i kompozitor. Njena knjiga, *"Havajska priča havajske kraljice"*, bavi se historijom Havaja. Jedna od njenih najpoznatijih kompozicija je himna *"Aloha Ue"* koju je komponovala u zatočeništvu.

Vanjski linkovi
---------------

* Queen Liliuokalani

***Liliuokalani*** na Wikimedijinoj ostavi
**Partija narodne revolucije Benina** (francuski: *Parti de la Révolution Populaire du Bénin*, PRPB) bila je vladajuća politička stranka u jednopartijskom sustavu tokom Narodne Republike Benin, od 1975. do 1990. godine. Osnovana je 1975. godine, istoga dana kada je Mathieu Kérékou, njezin neosporivi vođa tokom 15 godina, proglasio NR Benin. Prema novom ustavu od 30. studenog 1975. odine, PRPB je postala jedina priznata stranka u Beninu. Ideološki je bila temeljena na zasadama marksizma-lenjinizma.

Na trima parlamentarnim izborima, održanima tokom postojanja NR Benina, PRPB je bila jedina stranka koja je imala pravo sudjelovati na izborima. Na izborima 1979. godine osvojila je 1,243,286 glasova (98.3 %), na izborima 1984. osvojila je 1,811,208 glasova (98.2 %), a 1989. osvojila je 1,695,860 glasova (89.6 %).

Pod utjecajem promjena u Istočnom bloku krajem Hladnoga rata, stranka je napustila marksizam-lenjinizam kao temeljnu ideologiju. Ostala je na vlasti u Beninu do 1990. godine, kada je ukinut socijalizam i proglašena Republika Benin. Formalna nasljednica bila joj je Unija snaga napretka.

Izborna historija
-----------------

| Izbori | Glasova |  % | Mandata | +/– | Pozicija | Vlada |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 1979. | 1,248,613 | 98.3% | 336 / 336 |  336 |  1. mjesto | Vlada |
| 1984. | 1,811,808 | 98.2% | 196 / 196 |  140 | Steady 1. mjesto | Vlada |
| 1989. | 1,695,860 | 89.6% | 206 / 206 |  10 | Steady 1. mjesto | Vlada |
**Kraśnik** je grad 34,230 stanovnikau Lublinskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kraśnik se nalazi udaljen 49 km jugozapadno od svog vojvodskog centra Lublina.

Grad se sastoji od dva dijela, koji su do 1975. bili zasebni gradovi. Starijeg Kraśnika i novijeg Dąbrowa Bóra, koji je podignut nakon Drugog svjetskog rata kao 
stambeno naselje za radnike tvornice municije (kasnije i Kugličnih ležaja). Ono je 1954. prezvano u Kraśnik Fabryczny i pod tim imenom 
fuzionirano sa Kraśnikom.

Historija
---------

Kraśnik je nikao u 13. vijeku, a status grada dobio je 1377. od ugarskog kralja Ludovika Velikog.
Zbog svog geografskog položaja vijekovima je raskršće važnih puteva prema Ukrajini.

Kraśnik je sve do Treće podjele Poljske 1795. bio dio Poljsko-Litvanske Unije, zatim je bio dio Habsburške Austrije, nakon tog od 1807. dio kratkotrajnog Varšavskog vojvodstva a od 1815. ruske Kongresne poljske. Nakon Velikopoljskog ustanka postao je poljski.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Mađarska Hajdúböszörmény, Mađarska
* Belgija Ruiselede, Belgija
* Litvanija Šilalė, Litvanija
 | * Ukrajina Korosten, Ukrajina
* Ukrajina Turijsk, Ukrajina
* Hrvatska Trogir, Hrvatska
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Poland: Lubelskie*" (engleski). City population. Pristupljeno 15.01. 2021.
2. 1 2 3 4   „Miasto Kraśnik" (poljski). Urząd Miasta Kraśnik. Pristupljeno 15.01. 2021.

Vanjske veze
------------

***Kraśnik*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Urząd Miasta Kraśnik* (službene stranice) (`pl`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Pogled na krater Aristarchus (lijevo) i Herodot (desno)
**Krater Aristarh** je udarni krater koji se nalazi na sjeverozapadnom dijelu vidljive strane Mjeseca. Smatra se najsvjetlijim od velikih formacija na Mjesečevoj površini: njegov albedo je skoro dvostruko jači od većine ostalih karakteristika na tom satelitu. Dovoljno je blještav da se vidi i golim okom. Promjer kratera je 40 km, a dubina 3,7 km.

Krater se nalazi na jugoistočnom rubu visoravni Aristarh, uzvišenog područja koje sadrži vulkanska obilježja. Ovo područje je znamenito i po tome što su razni astronomi zabilježili razne navodne slučajeve prolaznih Mjesečevih fenomena, u obliku kratkotrajnih ali jakih svjetla ili bljeska, kao i emisije plina radona koje su izmjerile svemirske letjelice NASE.

Krater je dobio naziv po grčkom astronomu, Aristarhu sa Samosa.

Lokacija kratera Aristarha na Mjesecu

Vanjske poveznice
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Aristarchus (crater)** |

* „Featured Image: Striated Blocks in Aristarchus Crater". *Lunar Reconnaissance Orbiter*. NASA. February 16, 2011. Arhivirano iz originala na datum 2011-03-16. Pristupljeno 2011-03-18.
Reuleauxov trokut je lik s konstantnim promjerom, baziran na jednakostraničnom trokutu.
**Reuleauxov poligon** je krivulja konstantne širine - to jest, krivulja čiji su svi promjeri iste duljine. Najpoznatiji oblik je **Reuleauxov trokut**. Ime je dobio po Franzu Reuleauxu, njemačkom inženjeru iz 19. stoljeća, mada je takav trokut bio poznat i prije njega.

Reuleauxov trokut najjednostavniji je netrivijalni primjer krivulje s konstantnom širinom - krivulja kod koje su jednako udaljene dvije suprotne paralelne tangente, nebitno od smjera tih paralela. (Trivijalni primjer je krug.)

Konstrukcija
------------

Konstrukcija Reuleauxovog trokuta
Konstrukcija Reuleauxovog trokuta počinje na jednakostraničnom trokutu. Šestar se postavi u jedan od vrhova i opiše kružni luk između druga dva vrha. To se ponovi i za ostale vrhove. Zatim se obriše početni trokut. Rezultat je krivulja konstantne širine. Ekvivalentno, za zadani trokut *T* čije su stranice *a*, uzeti granicu presjeka kružnica s polumjerom *a* koje su konstruirane iz vrhova trokuta *T*.

Po Blaschke-Lebesgue teoremu, Reuleauxov trokut ima najmanju površinu od svih krivulja konstantne širine. Ta površina je {\displaystyle {1 \over 2}(\pi -{\sqrt {3}})d^{2}}, gdje je *d* konstantni promjer, što je za oko 11,4 % manje od površine kruga istog promjera.

Reuleauxov trokut može se generalizirati na pravilne poligone s neparnim brojem stranica. Tako su, na primjer, izrađene britanske kovanice od 20 i 50 penija.

Primjena
--------

Reuleauxov trokut koji rotira u kvadratu konstantnih dimenzija.
* Rotor Wankelova motora sličan je Reuleauxovom trokutu.
* Svrdlom u obliku Reuleauxovog trokuta može se izbušiti rupa koja je skoro savršen kvadrat (98,77 % površine, sa zaobljenim kutovima). Takvo svrdlo je 1914. projektirao i patentirao Harry Watts. To je svrdlo konkavno na tri mjesta, što omogućuje sječenje kutova kvadrata i odstranjivanje strugotine. Vođenje osi svrdla je po kružnici, kao što pokazuje slika desno.

Trodimenzionalna verzija
------------------------

Presjek lopti polumjera *r* iz središta pravilnog tetraedra čija je stranica *r* zove se Reuleauxov tetraedar, ali nije ploha konstantne širine. No, može se napraviti da bude ploha s konstantnom širinom, koji se zove Meissnerov tetraedar, tako što se bridni lukovi zamijene krivim umecima; alternativno, rotacijska ploha Reuleauxovog trokuta kroz jednu njegovu os simetrije formira plohu konstantne širine, s najmanjim obujmom od svih rotacijskih ploha zadane konstantne širine.

Izvori
------

1. 1 2  Miodrag Petković, *Zanimljivi svet matematike*, str. 196-197, Tehnička knjiga, Beograd 1994. ISBN 86-325-0401-0
2. ↑  Kovanica od 20 penija je Reuleauxov sedmerokut
3. ↑  Kovanica od 50 penija je Reuleauxov sedmerokut
4. ↑  Anić - Goldstein, *Rječnik stranih riječi*, Zagreb 2007, ISBN 978-953-6045-52-5, str. 200, odrednica "Funta", "...manje jedinice nazivaju se u V.Britaniji peni".

Vanjske veze
------------

* Drilling Square Holes Arhivirano 2005-04-04 na Wayback Machine-u - Bušenje kvadratnih rupa
* Weisstein, Eric W. "Reuleaux Triangle." From MathWorld--A Wolfram Web Resource. - Reuleauxov trokut na Web stranici *MathWorld*
Rikken Seiyukai (立憲政友会, ***Rikken Seiyūkai***?, Ustavno udruženje političkog prijateljstva), također poznata i po skraćenom nazivu **Seiyukai**, bila je politička stranka koja je dominirila japanskom političkom scenom u prvim decenijama 20. vijeka. Osnovao ju je godine 1900. premijer Hirobumi Ito, a glavnu je podršku uglavnom imala među istaknutim članovima državne uprave. Iako su se njeni članovi zvali liberalima, po svojoj ideologiji je bila konzervativna, te se protivila večini političkih, ali ekonomskih reformi, te je inzistirala na snažnoj ulozi države u svakodnevnom životu. Od svog osnivanja pa sve do 1921. je imala većinu u donjem domu japanske Dijete, kao i nekoliko vlada. Godine 1924. se dio njenih članova otcijepio kako bi formirao stranku Seiyūhontō, a od koje će se nekoliko godina nastati liberalna stranka Rikken Minseito, koja će joj biti glavni suparnik. Iako se smatrala desnom strankom i načelno podržavala ekspanzionističku politiku na kojoj su inzistirali vojni krugovi, njeni članovi su često bili na meti ultranacionalističkih atentatora, a što uključuje i premijera Inukaija Tsuyoshija ubijenog 1932. godine. Sa vremenom je njen uticaj, kao i uticaj svih političkih stranka oslabio u odnosu na vojsku. Godine 1940. se, za vrijeme eskalacije rata sa Kinom raspustila kako bi njeni članovi, zajedno sa Rikken Minseitom i Partijom socijalističkih masa ušli u Udruženje za pomoć carskoj vladavini, "frontovsku" organizaciju koja će za vrijeme Drugog svjetskog rata služiti kao vladajuća stranka u *de facto* jednopartijskom sistemu. Nakon kapitulacije i uspostave poratnog demokratskog poretka, većina njenih članova se priključila strankama od kojih će deset godina kasnije nastati danas vladajuća Liberalna demokratska partija (LDP).
| Rila |
| --- |
| Planina Rila |
| Nadmorska visina: | 2.925 |
| Mesto: |  Bugarska |
| Venac: | Rilsko-Rodopski masiv |
| Koordinate: | 42°11′N 23°35′E﻿ / ﻿42.183°N 23.583°E﻿ / 42.183; 23.583 |
| Topo. mapa: | Planina 
Rila na karti BugarskaPlanina 
RilaPlanina 
RilaPozicija Rile na karti Bugarske |
| Starost stena: | granitne i gnajsne metamorfne stijene i paleozoiski škriljci |

**Rila** (bugarski: *Рила*) je planina na jugozapadu Bugarske. Najviši vrh planine Musala sa visinom od 2.925 m. je najviši vrh Balkanskog poluotoka.

Geološke i geografske karakteristike planine
--------------------------------------------

Rilska planina leži udaljena oko 100 km od Sofije u jugozapadnoj Bugarskoj. Najviši vrh planine je 2925 m. visoka Musala, ostali veći vrhovi su: Dimitrov (2902 m), Malovica (2730 m), Rilec (2715 m) i Belmeken (2627 m). Planina Rila prostire se na površini od 2,629 km², od toga se na površini od 81 000 hektara prostire Nacionalni park Rila.

Rilska planina je geološki sastavljena od granitnih i gnajsnih metamorfnih stijena i paleozoiskih škriljaca prije 250,000,000 godina. Njen alpski reljef formiran je za pleistocentske glacijacije, tako da Rila ima preko 150 ledenjačkih jezera. Ona leže na visini od 2.100 do 2.500 m. najviše jezero leži na 2.709 m. ispod vrha Musala.

Padine Rile su izvor najvećih bugarskih rijeka: Marice, Iskara, Strume, Meste i Rilske reke. Rilska planina ima bogat šumski pokrov, koji se prostire do nadmorske visine od 2100 m. Doline su plodne i obrađene poljoprivrednim usjevima. Planina je stanište brojnnih divljih životinja; medveda, divljih svinja, risova, koza, vukova, jelena, sokola i orlova.

Planina je bogata Minerali|mineralima i termalnim izvorima, vadi se olovo i cink. Najtopliji termalni izvor od 102 °C koristi se za termalno kupalište Sapareva Banja (blizu Ćustendila). 

Na zapadnim obroncima planine nalazi se poznati Rilski manastir iz 10. vijeka. Rila je popularna turistička destinacija, posijana brojnim planinskim domovima i hotelima. Na južnim padinama planine leže poznati bugarski skijaški centri Bansko i Razlog.

* Pogled na vrh Goljam Mramorec (2602m) iz Rilskog manastiraPogled na vrh Goljam Mramorec (2602m) iz Rilskog manastira
* Pogled na Rilsku planinu iz gradića KostenecPogled na Rilsku planinu iz gradića Kostenec
* "Sedam rilskih jezera" na zapadu Rile"Sedam rilskih jezera" na zapadu Rile
* Izvor rijeke MariceIzvor rijeke Marice
* Rilski manastirRilski manastir
* Staza do Rilskog manastiraStaza do Rilskog manastira
* Planinari na usponu na najviši vrh MusalaPlaninari na usponu na najviši vrh Musala
* Vrh Malovica (2730 m)Vrh Malovica (2730 m)

Vanjske poveznice
-----------------

***Rila*** na Wikimedijinoj ostavi

* Rilski Nacionalni park Rila
* Panoramske fotografije sedam rilskih jezera Arhivirano 2008-03-23 na Wayback Machine-u
* Fotografije planine Rila Arhivirano 2016-04-24 na Wayback Machine-u
|  |
| --- |
| 
Ovaj članak je dio serije:
**Oružane snage Drevnog Rima** 800. pne. – 476. n.e. |
| **Strukturna historija** |
| Rimska vojska (*Tipovi jedinica i činovi*, *legije*, *pomoćne snage*, *Generali*, *Limitanei*, *Comitatenses*) |
| Rimska mornarica (*Flote*, *Admirali*) |
| **Historija pohoda** |
| Popis ratova i bitaka |
| Odlikovanja i kazne |
| **Tehnološka historija** |
| Vojno inženjerstvo (*castra*,*Opsadne sprave*, *Lukovi*, *Ceste/putevi*) |
| Osobna oprema |
| **Politička historija** |
| **Strategija i taktika** |
| Pješadijske taktike |
| Granice i fortifikacije (*limes*,*Hadrijanov zid*) |

**Legio quinta *Alaudae*** (doslovno **Peta legija *Ševa***), ponekad poznata i kao ***Gallica*** (Galska) je bila rimska legija iz vremena kasne Republike i ranog Carstva. Formirao ju je godine 52. pne. Julije Cezar u novoosvojenoj Galiji, koristeći kao regrute lokalno galsko stanovništvo. Iako legionari nisu bili rimski državljani, te iako ju je Cezar financirao vlastitim, a ne državnim sredstvima, Senat ju je kasnije priznao kao redovni dio rimskih oružanih snaga. Vojnici su umjesto rimskih nosili tradicionalne galske šljemove nalik na ševe, zbog kojih su i dobili nadimak.

Legija se za Cezara borila u građanskom ratu te istakla hrabrošću, a najviše u bitci kod Tapsa 46. pne. kada je odbila juriš neprijateljskih bojnih slonova. Nakon te bitke je koristila slonove kao dio svojih simbola. Nakon Cezarove smrti ju je preuzeo Marko Antonije, te se, prema pretpostavkama nekih historičara, borila za njega u Akcijuma, a nakon Antonijevog poraza bila preuzeta od Oktavijana.

Od 19. do 69. n.e. legija je služila na granici s Germanijom, a u godini četiri cara sudjelovala u prvoj bitci kod Bedrijakuma. Pretrpila je teške gubitke u Batavskoj pobuni, a uništena je od strane Dačana u 86. u prvoj bitci kod Tape.

Povezano
--------

* Popis rimskih legija
* Rimska legija

Eksterni linkovi
----------------

***Legio V Alaudae*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lendering article on Legio V Alaudae Arhivirano 2015-04-26 na Wayback Machine-u
* Legio V Living History Group Arhivirano 2008-05-07 na Wayback Machine-u
**Legio I Italica** (doslovno: *I "italijanska" legija*) je bila rimska legija koju je formirao car Neron 22. septembra 66. Poznata je kao jedna od rijetkih legija koje su formirane u Italiji u carskom periodu, odnosno za koje je (zahvaljujući natpisu) poznat točan datum formiranja. Prema antičkim izvorima regruti su bili tadašnji Italijani, i to "svi preko 180 cm visine". 

Legija je imala prvotni naziv *Phalanx Alexandri Magni* (doslovno: "falanga Aleksandra Velikog"), i nju je Neron nastojao iskoristiti radi novog pohoda na Armeniju, odnosno pokušaja da se ojača rimski položaj na Istok uzdrman prethodnim ratom s Partima. Međutim, taj pohod je otkazan zbog izbijanja Velikog jevrejskog ustanka. Umjesto toga je legija ostala u Italiji, te je godine 68. poslana u Galiju gdje je izbila Vindeksova pobuna. Ona je ugušena prije što je legija sudjelovala u borbama, ali je zato vatreno krštenje imala u Godini četiri cara, kada su se njeni vojnici opredijelili za Vitelija te sudjelovali u bitci kod Bedrijakuma. Pobjednički car Vespazijan ju je godine 70. poslao u provinciju Meziju gdje je sve do 5. vijeka čuvala rimsku granicu na Dunavu.

Izvori
------

* livius.org account of Legio I *Italica* Arhivirano 2011-07-09 na Wayback Machine-u

Eksterni linkovi
----------------

***Legio I Italica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Legio I Italica - reenactment group
Zlatnik koji je Septimije Sever izdao 193. i u kome izražava zahvalnost legiji na njenoj podršci pri dolasku na vlast
**Legio trigesima *Ulpia Victrix*** ("Trideseta *pobjednička ulpijanska* legija") bila je rimska legija koju je oko godine 100. formirao car Trajan kako bi sudjelovala u pohodima na Daciju. Amblemi su joj bili Neptun i Jupiter te jarac. *Ulpijanska* je naziv koji dolazi od Trajanovog *gensa* (*Ulpia*), a nadimak "*Victrix*" znači "pobjednička", i primila ga je zbog uspjeha u Daciji. Neko vrijeme je bila smještena u Daciji, a potom poslana u Germaniju, u koloniju Ulpia Traiana (današnji Xanten). Tamo je vršila garnizonske i policijske dužnosti, a neki njeni kontingenti su povremeno sudjelovali na istoku u ratovima protiv Parta i, kasnije, Sasanida. Godine 193. je podržala Septimija Severa i njegov dolazak na vlast. Od 260. do 274. je podržavala Postumovo Galsko Carstvo. Kao garnizon se održala sve do početka 5. vijeka.

Eksterni linkovi
----------------

***Legio XXX Ulpia Victrix*** na Wikimedijinoj ostavi

* livius.org account Arhivirano 2014-12-07 na Wayback Machine-u
* Legio XXX Ulpia Traiana Victrix, Italian re-enactment group
* , 2nd Century Roman Legion based in Ontario, Canada
**Lidija Andrejevna Ruslanova** (rus. *Лидия Андреевна Русланова*; Čornivka, 27. 10. 1900. – Moskva, 21. 9. 1972.) bila je popularna glumica i pjevačica ruskih folk pjesama. Tijekom Drugog svjetskog rata, izvodila je pjesme za vojnike na fronti od 1941. Pjevala je i na stepenicama Reichstaga u Berlinu dok su dijelovi zgrade još gorili. Bila je prijateljica i maršala Žukova.

Usprkos popularnosti, i ona je postala žrtva zloglasnih Staljinovih hapšenja u SSSR-u: njen suprug, pukovnik Vladimir Krijukov, je uhićen i osuđen zbog tobožnje izdaje na 25 godina zatvora. I ona kao njegova supruga je osuđena 1948. i to na 10 godina zatvora, zbog navodnih veza sa SAD-om. Kada je poslala pismo u kojem je zatražila da se njen slučaj preispita, kazna joj je povišena na 25 godina. Tako je slavna zvijezda završila u gulagu, zajedno s milijunima drugih. Nakon Staljinove smrti, potpuno je rehabilitirana te puštena na slobodu. Nastavila je pjevati sve do svoje smrti 1973.

Izvori
------

1. ↑  Starr (1994), str. 215
2. ↑  Etkind (2013), str. 157

Literatura
----------

* Etkind, Alexander (2013). *Warped Mourning: Stories of the Undead in the Land of the Unburied*. Stanford University Press. ISBN 9780804785532.
* Starr, S. Frederick (1994). *Red and Hot: The Fate of Jazz in the Soviet Union 1917-1991*. Hal Leonard Corporation. ISBN 9780879101800.
**Pactum Warmundi** (sh. *Warmundov sporazum*) je bio sporazum sklopljen 1123. između križarske Kraljevine Jeruzalem i Republike Venecije, temeljem koga su Mlečani dobili cijeli niz trgovačkih i pravnih povlastica u Kraljevini u zamjenu za nastavak pružanja vojne i druge pomoći križarima.

Sporazum se nadovezivao na ranije sporazume donesene oko 1100. i 1100. Godine 1123. je njegovom sklapanju pridonijela i privremena kriza u kojoj se našla jeruzalemska država nakon zarobljavanja kralja Balduina II u artukidskoj zasjedi, odnosno fatimidska invazija koja je zaustavljena u bitci kod Jibne. U to se vrijeme pred obalama Levanta našla mletačka flota pod duždom Domenicom Micheleom, koja je porazila fatimidsku flotu i zaplijenila veliki brodova. Mlečani su se iskrcali u Akri odakle je dužd otišao na hodočašće u Jeruzalem. Tamo je proslavio Božić, a potom ugovorio tekst novog sporazuma sa regentom Guillameom I od Buresa i patrijarhom Warmundom (po kome je sporazum dobio ime). 

Temeljem sporazuma je Mlečanima omogućeno da u svakom gradu Kraljevstva osim samog Jeruzalema imaju vlastitu crkvu, ulicu, kupalište, mlin i pekaru, kao i da koriste vlastite mjere i zakone u međusobnim sporovima, odnosno budu oslobođeni poreza u svim poslovima osim prijevoza hodočasnika u Svetu zemlju. Mlečani su zauzvrat morali pomoći križarima zauzeti jedan od dva proestala grada na obali Levanta pod fatimidskom vlašću - Askalon i Tir - gdje bi trebali dobiti trećinu vlasti i teritorija. 

Križari se ispočetka nisu mogli dogovoriti koji će grad pokušati osvojiti, ali je na kraju kockom odlučeno da to bude Tir. Početkom 1124. je otpočela opsada nakon čijeg osvajanja su Mlečani dobili čak 21 selo u njegovoj okolici. Sporazum je kasnije ratificirao i Balduin nakon povratka iz zarobljeništva.

Odredbe sporazuma su se dosljedno poštovale za sve vrijeme postojanja Jeruzalemskog Kraljevstva do 1291. On je imao važnu ulogu u razvoju Venecije kao trgovačke i pomorske sile na Mediteranu.

Literatura
----------

* Prawer, Joshua (2001) [1972]. *The Latin Kingdom of Jerusalem: European Colonialism in the Middle Ages*. Phoenix Press. ISBN 1-84212-224-X.
* Prawer, Joshua (1980). *Crusader Institutions*. Oxford University Press. ISBN 0-19-822536-9.
* Runciman, Steven (1994) [1952]. *A History of the Crusades, Vol. II: The Kingdom of Jerusalem and the Frankish East, 1100–1187*. Folio Society edition.
* Norwich, John Julius (1982). *A History of Venice*. New York City: Alfred A. Knopf. ISBN 978-0141-01383-1.
* William of Tyre (trans. E.A. Babcock and A.C. Krey) (1943). *A History of Deeds Done Beyond the Sea*. Columbia University Press.
**Libijski okruzi** (ili *šabije*, arapski: شعبية) su administrativne jedinice prve razine na koje je Libija podjeljena od 2007. godine. Ima ih ukupno 22.

Historija
---------

Libija je veći dio svoje historije bila podjeljena na tri provincije (države): Tripolitaniju na sjeverozapadu, Kirenajku na istoku i Fezan na jugozapadu. Kad je Kraljevina Italija nakon Talijansko-turskog rata okupirala Libiju, ona je po prvi put bila ujedinjena u današnjem obliku. Za talijanske vlasti zemlja je bila podijeljena na četiri provincije; Tripoli, Misrata, Bengazi, Derna (na sjeveru) i teritorij Libijske Sahare (na jugu). Nakon što su Francuzi i Britanci 1943. okupirali Libiju, ponovno je podijeljena na tri provincije: Tripolitaniju, Kirenajku i Fezan-Gadames.

Nakon proglašenja nezavisnosti 1951. Libija je podijeljena na tri muhafaze, koje su manje više odgovarale ranijim provincijama, ali je 1963. njihov broj povećan na deset. Od 1983. je uveden novi sistem kojim je zemlja podjeljena na 46 *baladija* (nešto kao općina, kotar). Njihov broj je 1987. smanjen na 25. Administrativna podjela zemlje je ponovno reorganizirana 2. augusta 1995. ovaj put u 13 okruga (*šabija*). Njihov broj je 1998 povećan na 26, nakon tog 2001. na 32 (plus tri administrativne regije), da bi konačno 2007. njihov broj spao na 22.

Lista okruga
------------

| Arapsko ime | Transliteracija | stan. (2012.) | Br.(na karti) |
| --- | --- | --- | --- |
| النقاط الخمس | Nukat al Hams | 292,440 | 1 |
| الزاوية | Zavija | 300,894 | 2 |
| الجفارة | Džafara | 443,768 | 3 |
| طرابلس | Tripoli | 940,653 | 4 |
| المرقب | Murgub | 448,260 | 5 |
| مصراتة | Misrata | 502,613 | 6 |
| سرت | Sirt | 117,473 | 7 |
| بنغازي | Bengazi | 562,067 | 8 |
| المرج | Mardž | 190,001 | 9 |
| الجبل الاخضر | Džabal al Akhdar | 209,978 | 10 |
| درنة | Derna | 164,440 | 11 |
| البطنان | Butnan | 164,510 | 12 |
| نالوت | Nalut | 97,333 | 13 |
| الجبل الغربي | Džabal al Garbi | 307,616 | 14 |
| وادي الشاطئ | Vadi Al Šati | 82,505 | 15 |
| الجفرة | Džufra | 42,711 | 16 |
| الواحات | Vahat | 165,184 | 17 |
| غات | Gat | 23,929 | 18 |
| وادي الحياة | Vadi Al Haja | 73,872 | 19 |
| سبها | Sabha | 116,016 | 20 |
| مرزق | Murzuk | 81,791 | 21 |
| الكفرة | Kufra | 35,315 | 22 |

Izvori
------

1. 1 2  „*Administrative Divisions of Libya*" (engleski). Nationsonline. Pristupljeno 15. 12. 2019.
2. ↑  „*Local government*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 15. 12. 2019.
3. ↑  „*Libya, State of Libya*" (engleski). City population. Pristupljeno 15.12. 2019.

Vanjske veze
------------

***Libijski okruzi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Administrative Map of Libya* (`en`)
Ljudska crvena krvna zrnca
**RDW** (eng. **R**ed blood cell **D**istribution **W**idth) predstavlja raspodjelu crvenih krvnih zrnaca (eritrocita) po volumenu.

Uobičajena veličina crvenih krvnih zrnaca je 6 – 8 μm. Kod određenih bolesti dolazi do značajnijih odstupanja u veličini obujma zrnaca. Više vrijednosti RDW-a ozačavaju veće odstupanje u volumenu.

Normalno odstupanje je u rasponu 10 - 15%.

Da bi se otkrio mogući uzrok anemije, RDW test se koristi uz test za prosječni obujam crvenih krvnih zrnaca MCV (eng. **M**ean **C**orpuscular **V**olume).

Test se uglavnom koristi da bi se odvojila anemija višestrukog uzroka od one jednostrukog.
Nedostatak vitamina B12 uzrokuje makrocitnu anemiju (anemija velikih krvnih zrnaca)s normalnom vrijednosti RDW-a.
Anemija izazvana nedostatkom željeza u početnoj fazi s raznovrsnom raspodjelom veličina crvenih krvnih zrnaca, pokazuje povišen RDW. U slučaju višestrukog uzroka anemije i nedostatka vitamina B12, pojavit će se i velika i mala crvena krvna zrnca, a RDW će biti povišen. 

Povišen RDW (crvena krvna zrnca nejednolikih veličina) zove se anizocitoza.

Referentni interval je između 9 - 15%.

Izračun
-------

Veličina RDW označava krivulju obujma (raspodjelu veličina volumena), a ne veličine ili promjere crvenih krvnih zrnaca.
Matematički se izračunava po formuli:

RDW = (Standardna devijacija MCV ÷ aritmetička sredina MCV) × 100**.**
Leteća bomba V-1.
**Leteća bomba** je vrsta aerodinamičkog vođenog projektila sa nepokretnim krilima, vlastitim pogonom i sistemom vođenja ili samonavođenja na daljinu. Od rakete se razlikuje po tome što krila imaju ulogu stvaranja uzgona i povećanja doleta bombe.

Istorija i razvoj
-----------------

Ideju za ostvarenje dao je francuski oficir Rene Lorin. On 1907. predlaže avion samonosećih krila, sa nabojno-mlaznim motorom (Lorenova cijev, Loren-motor), težine 500 kg. Predviđa vođenje leteće bombe radiom, a za stabilan let žiroskop za pravac, aneroidnu kutiju za održavanje visine i polijetanje katapultom.

U Prvom svjetskom ratu radi se na razvoju letećih bombi. Tako američka leteća bomba Bag (Bug) ima oblik aviona dvokrilca, motor od 40 KS i težinu 270 kg, od toga je pola eksploziva. Domet je bio oko 80 km. Stvorena je i prva formacija ovih letećih bombi ali nije upotrijebljena zbog kraja rata.

U Drugom svjetskom ratu Nijemci masovno koriste leteće bombe zemlja zemlja V-1 (Fieseler Fi-103, Fau-1, FGZ-76) za bombardovanje Londona i kasnije Antverpena. Izbačeno je preko 9300 letećih bombi, od kojih je ubijeno oko 6139 a teže ranjeno 17239 osoba. Na cilj je stiglo 29% projektila, 25% je palo zbog tehničkih problema poslije ili na samom lansiranju, a ostalo je oborila PAV artiljerija ili lovci.

Leteća bomba vazduh zemlja razvijena je od planirajuće bombe sa dodatnim pogonskim uređajima. Njemačke leteće bombe Henšel Hs-293 (Henschel Hs 293) i njihov razvoj verzije 294, 295 i 296 su korištene za napade na brodove saveznika. Leteće bombe zemlja-vazduh su također razvijane od Nijemaca (Henšel Hs 117) ali nisu upotrijebljene u ratu.

Poslije Drugog svjetskog rata dolazi do naglog razvoja letećih bombi svih vrsta, za 4 osnovne namjene: zemlja-zemlja (protivtenkovske, taktičke, strateške), zemlja-vazduh, vazduh-zemlja i vazduh-vazduh.

Kao predstavnici letećih bombi u poslijeratnom periodu se mogu uzeti protivtenkovske rakete SS.10, SS.11, Svingfajer (Swingfire), Maljutka, leteće bombe zemlja-zemlja strateške namjene SM-62 Snark i SM-64 Navajo (Navaho), zemlja-vazduh Bladhaund (Bloodhound), Hok (Hawk), vazduh-vazduh Matra R-530, Feniks (Phoenix), i vazduh-zemlja Blu Stil (Blue Steel) i Haund Dog (Hound Dog).

Korištena literatura
--------------------

* Vojna enciklopedija, Beograd, 1973. knjiga peta, strana 54-59.

Vanjske veze
------------

* V1 leteća bomba
* Kertis leteća bomba
* Razvoj leteće bombe Arhivirano 2013-12-04 na Wayback Machine-u