recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**El Eulma** (arapski: العلمة) za Francuske kolonijalne uprave znan kao *Saint-Arnaud* je grad i općina od 145,380 stanovnika na istoku Alžira u Pokrajini Setif u kojoj je drugi po veličini urbani centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

El Eulma leži u regiji Visoravan slaništa udaljena 27 kilometara istočno od svog administrativnog centra Sétifa a 327 km od glavnog grada Alžira.

Historija
---------

El Eulma je osnovana 1862. na lokalitetu *Taftikia* za Francuske kolonijalne uprave dekretom kao *Saint-Arnaud*, po maršalu Jacques Leroy Saint-Arnaudu (poginuo u Krimskom ratu 1854.)

Stambeno naselje na periferiji pod snijegom
U to vrijeme bio je naselje od samo četrdesetak kuća.
Prvi urbanistički plan grada datira iz 1879. njime je bilo predviđeno gradnja crkve (danas srušena), zgrade žandarmerije i gradske vijećnice. 
Od 1885. je jedna od stanica na pruzi Alžir - Constantine.

*Saint-Arnaud* je status punopravne općine dobio dekretom - 1868.

Prva škola osnovana je 1902. a džamija El Atik 1905. nakon tog je 1906. podignuta mala termoelektrana pa je naselje dobilo javnu rasvjetu, a slijedeće 1907. i vodovod.
U tom periodu povećao se broj stanovnika doseljavanjem kolonista iz Italije, Švicarske i Libanona pa je 1929. odlučeno da se izgradi teatar koji je dovršen 1931.
Za Alžirskog rata za nezavisnost grad je izrasao u velik garnizon francuske vojske.

Nakon proglašenja alžirske nezavisnosti 1962. gradu je promjenjeno ime u današnje El Eulma.

Privreda
--------

U trgovini radi 57.4% stanovnika, u industriji 13.9%, u uslužnom sektoru 9.2% u administraciji 7.9%, u u građevinarstvu 7.7% a poljoprivredom se bavi 3.8% stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Algeria, People's Democratic Republic of Algeria*" (engleski). City population. Pristupljeno 25.4. 2020.
2. ↑  „*Situation géographique*" (francuski). Interieur. Pristupljeno 25.4. 2020.
3. 1 2  „*Saint-Arnaud (Algérie)*" (francuski). Archives nationales d'outre-mer. Pristupljeno 25.4. 2020.
4. 1 2 3 4  „*Aspect historique*" (francuski). Interieur. Pristupljeno 25.4. 2020.
5. ↑  „*Situation économique et sociale* "(francuski). Interieur. Pristupljeno 25.4. 2020.

Vanjske veze
------------

***El Eulma*** na Wikimedijinoj ostavi

* *El-Eulma* Arhivirano 2020-04-28 na Wayback Machine-u ()

Izvori
------
**Guecho** (baskijski: *Getxo*) je grad od 78,406 stanovnika na sjeverozapadu Španjolske, koji administrativno podpada pod 
autonomnu zajednicu Baskiju i Provinciju Biskaju.

Geografske karakteristike
-------------------------

Biskajski most
Guecho leži u estuariju rijeke Nervión u Biskajski zaljev. Poznat je kao predgrađe metropolitanskog Bilbaa od kog je udaljen 
12 km prema sjeveru.

Grad je izrastao spajanjem četiri naselja, to su današnji kvartovi (barrioisi): Algorte, Las Arenas, Neguri i Santa María de Getxo - po ovom posljednjem je čitav grad dobio ime.

Historija
---------

Najstarije elizata osnovana je u Algortu, koji je tad bio malo ribarsko selo.
Osnivanje grada vezuje se uz dvije plemićke porodice Martiartu i Guecho.

Znamenitosti
------------

Guecho je danas poznat po neobičnom visećem mostu, kog je još 1893. podigao Alberto Palacio. On je 2006. uvršten na UNESCO-vu 
Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao izvanredan primjer arhitekture industrijske revolucije.

On povezuje njegov kvart Las Arenas, sa gradom Portugalete na lijevoj obali rijeke Nervión.

Privreda
--------

Guecho još i danas ima nešto tekstilne industrije, ali je baza njegove ekonomije danas turizam, odnosno- uslužni sektor.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Spain: País Vasco (Euskal Herriko)*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.10.2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Guecho*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 10. 2014.

Vanjske veze
------------

***Guecho*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ayuntamiento de Getxo* ()
**Lidingö** (čita se **Lidinge**) je grad od 31,561 stanovnika na istoku Švedske, on je i administrativni centar istoimene općine od 44,017 stanovnika.

Geografija
----------

Lidingö leži u Grofoviji Stockholm, na istoimenom otoku u Stockholmskom arhipalagu, udaljen petnaestak km sjeveroistočno od centra Stockholma, pa je danas samo stambeno predgrađe više srednje klase švedske metropole.

Historija
---------

Karta otoka Lidingö
Grobnice iz željeznog doba i runski natpisi iz vikinškog doba pokazuju da je otok je bio naseljen od 6. vijeka.

Za srednjeg vijeka otok Lidingö je bio ruralan kraj, sa rijetkim farmama, njegovo ime se prvi put spominje 1328.
Punih 300 godina, otok Lidingö je bio feud plemića iz Djursholma, sve do 1774. kad su oni svojih 25 farmi prodali bogatim građanima Stockholma.

Nekih tridesetak godina kasnije, točnije 1803. izgrađen je prvi most do kopna, pa se otok koji je dotad opskrbljivao Stockholm, mlijekom, ribom i poljoprivrednim proizvodima, počeo pretvarati u stambenu zonu. Sredinom 19. vijeka, počeli su graditi ljetnikovci, od kojih nekoliko još i danas postoje.

Svoj današnji oblik kad se proširio na veći dio otoka Lidingö je najvećim dijelom dobio početkom 20. vijeka. Tako da je 1910. dobio status trgovišta, a 1926. i status grada.

Drugi most prema kopnu podignut je 1925. krajem 1940-ih počeli su se graditi stambeni blokovi višekatnih zgrada, pa se broj stanovnika povećao. Metro i novi veći most dovršeni su 1971. pa je Lidingö porastao do sadašnjeg broja stanovnika.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost otoka je park prirode Långängen-Elfvik koji zauzima površinu od 0.51 km².

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Sweden: Stockholm" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 5. 2015.
2. 1 2 3 4 5  „*Lidingö's history*" (engleski). Lidingö stad. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-05. Pristupljeno 10. 05. 2015.

Vanjske veze
------------

***Lidingö*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Lidingö* ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 151325025
* LCCN: n84198120
* GND: 4122603-3
* SELIBR: 378697

 |
**Mödling** je grad na sjeveroistoku Austrije od 20.679 stanovnika.

Mödling je administrativni centar Okruga Mödling.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mödling leži u Donjoj Austriji u Bečkoj kotlini, duž potoka Mödlingbach (pritoka Schwechata), udaljen 14 km
južno od Beča i danas je zapravo samo njegovo predgrađe.

Historija
---------

Mödling je prvi put dokumentiran 907. razvio se oko zamka (danas u ruševinama). Negdje od 1177. postao je sjedište Grofova od Mödlinga, jedne grane Babenbergovaca.
Osmanlije su ga u dva navrata razorili 1529. i 1683.

Sve do 19. vijeka Mödling je bio poznat kao vinarski kraj, a od kraja Bečkog kongresa do 
Revolucije 1848. kao ladanjsko mjesto za boravak tokom ljeta u kom su boravili brojni bečki kompozitori od Beethovena, Schuberta do Grillparzera.
U Mödlingu je Ludwig van Beethoven komponirao, Missu Solemnis između 1818. - 
1819.

Shopping City Süd
Počevši od kraja 18. vijeka - Mödling sve više postaje industrijsko predgrađa Beča, tako da je status grada dobio 1875.

Od 1938. do 1954. bio je samo jedan od kvartova Velikog Beča.

Znamenitosti, kultura i obrazovanje
-----------------------------------

Najveće historijske znamenitosti grada su gotička parohijska crkva sv. Otmara, podignuta još u 12. vijeku, i 
temeljno restaurirana 1454. - 1523. Bolnička crkva (Spitalskirche) podignuta između 1443. - 1453. i 
Dvorac Liechtenstein restauriran između 1820. - 1822.

Privreda
--------

Mödling je i danas industrijski grad u kom se proizvode cipele i metalni proizvodi, ali sve više postaje stambena zona Beča i mjesto za izgradnju velikih trgovina, tu se nalazi jedan od najvećih evropskih
trgovačkih centara - *Shopping City Süd*.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Luksemburg, Esch-sur-Alzette
* Italija, Velletri
* Srbija Zemun
* Njemačka, Offenbach
* Francuska, Puteaux
 | * Mađarska, Köszeg
* Češka, Vsetín
* Bugarska, Obzor
* Belgija, Zottegem
* Belgija, Dirmstein
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Mödling*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 22. 01. 2016.
2. 1 2  „Zahlen und Fakten" (njemački). Mödling. Pristupljeno 22. 01. 2016.
3. 1 2 3 4 5 6  „*Mödling bei Wien*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Mödling*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Mödlinga* ()
| Kaval |
| --- |
| KavalKaval |
| *it.*: | Fyelli |
| *nem.*: | Kaval |
| *fr.*: | Kaval |
| *en.*: | Kaval |
| *ru.*: | Кавал |
| Skraćenica |
| ' |
| Porodica instrumenata |
| Duvački instrumenti |

**Kaval** je drveni duvački instrument, sličan blok flauti raširen po balkanskim zemljama, Bugarskoj, Makedoniji, Albaniji, južnoj Srbiji, sjevernoj Grčkoj i Turskoj.

Karakteristike i historija
--------------------------

Kaval ima raspon od 2 i pol oktave, svira se tako da se puše u usnik, a različiti tonovi se dobijaju kombinacijom puhanja i pritiskanjem na 8 rupa, od kojih je 7 na gornjoj i 1 na donjoj strani instrumenta.

Palcem lijeve ruke pritišće se rupa na stražnjoj strani, a sa prva tri prsta gornje tri rupe, dok se sa četiri prsta desne ruke prekrivaju donje 4 rupe, a palcem drži instrument.

Postoji razlika između bugarskih i makedonskih kavala, jer su prvi sastavljeni od tri komada, a drugi od jednog, ali su zato nešto manji i lakši.

Muzički raspon
Kaval je bio sviralo pastira, a njegovo porijeklo nije potpuno jasno, najvjerojatnije je nastao po uzoru na slične instrumente sa Bliskog Istoka kao što je turski naj. U Makedoniji i Bugarskoj poznat je od 14. vijeka, a njegovo širenje poklapa se sa ekspanzijom Osmanskog Carstva.

Sve donedavno kaval je bio instrument koji su koristili uglavnom mali folklorni ansambli, u novije vrijeme koriste ga i rock i pop sastavi.

Izvori
------

1. ↑  „*Flute*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 10. 09. 2016.
2. ↑  „*kaval*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija. Pristupljeno 10. 09. 2016.
3. ↑  „*Kaval*" (engleski). Grinnell College Musical Instrument Collection. Pristupljeno 10. 09. 2016. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Kaval*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Kaval*[*mrtav link*] ()
**Nacionalni park Tlemsen** (arapski: الحديقة الوطنية تلمسان) je nacionalni park na sjeverozapadu Alžira u Tlemsenskom gorju.

Historija i karakteristike
--------------------------

Taj park je jedan od najnovijih, osnovan je 1993. sa ciljem da zaštiti važna arheološka nalazišta u Pokrajini Tlemsen, kao što je Mansoura ili džamija Sidi Boumedienne, ali i prirodne ljepote; slapove i litice El-Ourita, pećine Beni Adda i šume Ifri, Zariffet i 
Ajn Fazza.

Vodopad el-Ourit
Park se nalazi desetak kilometara od Tlemsena na putu za Sidi Bel Abes.

U parku se nalazi ponornica Mefrouch sa vodopadom Ourit. Ta rijeka na svom kratkom toku izdubila je neobično dubok kanjon strmih litica. Na njoj se nalazi neveliki željezni most koji sagradio je Gustave Eiffel.

Jedna od najvećih atrakcija parka su pećine Beni Add kod Ajn Fazza. Stvorene prije 150 milijuna godina u vapnenačkim stijenama Tlemenskog gorja, imaju fantastičnu galeriju stalaktita i stalagmita.

Tlemcensko gorje i dio parka površine od 100,000 hektara - 2016. su proglašeni rezervatom biosfere.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Parc National de Tlemcen*" (francuski). Travel to Algeria. Pristupljeno 1. 3. 2020.
2. ↑  „*Tlemcen Mountains*" (engleski). Unesco. Pristupljeno 2. 3. 2020.

Vanjske veze
------------

***Nacionalni park Tlemsen*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Parc National de Tlemcen* ()
**Pacifička flota** (rus. *Тихоокеанский флот*) je jedna od pet flota Ruske ratne mornarice dijela Oružanih snaga Ruske Federacije.

Struktura
---------

Pacifička flota je uz Sjevernu flotu najmoćnija flota Ruske ratne mornarice sa sjedištem u Vladivostoku, i dodatnim pomorskim bazama u Petropavlovsk Kamčatskom, Magadanu i Sovjetskaja Gavanju. Pacifička flota ima 18 nuklearna podmornica koje su operativno podređene Ministarstvu obrane, i baziraju u Petropavlovsku i Ribačiju na Kamčatki. Pored tog ima 34 običnih dizelskih podmornica i 49 većih ratnih brodova.

Ratni brodovi u luci Vladivostoka
Ratna avijacija Pacifičke flote sastojala se sredinom 1990-ih od 250 aviona i helikoptera baziranih po aerodromima na kopnu. Najsnažnija komponenta avijacije su dva puka bombardera u bazi Kamenij Ručej (Sovjetskaja Gavanj). Svaki puk ima 30 nadzvučnih bombardera Tupoljev Tu-22M.

Kopnene snage Pacifičke flote sastoje se od jedne divizije mornaričke pješadije i jedne divizije obalne pješadije. Divizija mornaričke pješadije ima više od polovice ukupnog ljudstva ruske mornaričke pješadije. Nakon reorganizacije mornaričke pješadije provedene sredinom 1990-ih mornarička pješadija Pacifičke flote organizirana je u brigade.

Historija
---------

Nakon potpunog poraza u Rusko-japanskom ratu, ruske pomorske snage na Dalekom istoku smanjene su gotovo na nulu, na sibirsku flotilu koja je trebala braniti obalu. Oživljavanje i obnova dalekoistočne flote počelo je nakon revolucije i građanskog rata 1930-ih.

Pacifička flota osnovana je 11. januara 1935. godine, a prvi komandant te sovjetske flote bio je Mihail Viktorov. Poput drugih ruskih flota i Pacifička flota je pretrpjela velike gubitke nakon raspada Sovjetskog Saveza. Njena redovita prisutnost u Indijskom oceanu je završila. Pored tog flota se morala povući iz pomorske baze Cam Ranh u Vijetnamu, a broj brodova flote smanjen je za dva puta.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*The Great Ocean’s Fleet*" (engleski). Russian Navy. Pristupljeno 25. 2. 2017.
2. 1 2 3 4  „*Pacific Fleet*" (engleski). Federation of American Scientists. Pristupljeno 25. 2. 2017.

Vanjske veze
------------

* *The Great Ocean’s Fleet* ()

| * p
* r
* u
Flote ruske ratne mornarice |
| --- |
|  | Sjeverna flota • Pacifička flota • Baltička flota • Crnomorska flota • Kaspijska flotila |
| Serranía del Perijá |
| --- |
| Dio Kolumbijskih Istočnih Kordiljera |
| Karta sa pozicijom Sierra Nevada de Santa Marta (lijevo) i Serraníe del Perije (desno)Karta sa pozicijom Sierra Nevada de Santa Marta (lijevo) i Serraníe del Perije (desno)Karta sa pozicijom Sierra Nevada de Santa Marta (lijevo) i Serraníe del Perije (desno) |
| Dužina masiva: | 306 km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | 10,000 km² |
| Najviši vrh: | Cerro de Las Tetas (3,630 m) |
| Zaštićene oblasti: | Nacionalni park |
| Država: |  Kolumbija Venecuela |

**Serranía del Perijá** je planinski masiv na sjeveru Kolumbije i Venecuele, koji se na zapadu prostire po kolumbijskim departmanima Norte de Santander, Cesar i La Guajira i Venecuelanskoj saveznoj državi Zulia na istoku.

Geografske karakteristike
-------------------------

Masiv je sjeverni nastavak Kolumbijskih Istočnih Kordiljera, koji formira dio granice između Kolumbije i Venecuele.

Planina Cerro Pintao
Masiv se proteže u dužinu od nekih 306 km u smjeru jugozapad-sjeveroistok od Ocañe u Kolumbiji sve do Poluotoka Guajira na sjeveru.

Najviše planine u masivu su Cerro de Las Tetas (3,630 metara) i Cerro Irapa (3,540 m).

Na kolumbijskom zapadu, preko rijeke Cesar, nalazi se viši Masiv Sierra Nevada de Santa Marta, za razliku od tog na venecuelanskom istoku se proteže dolina Jezera Maracaibo.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Mountains of Perijá*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 26.12. 2022.
2. 1 2 3 4  „*Venezuelan Andes: Cordillera de Mérida (Venezuela)*" (engleski). LAC Latin American and Caribbean. Pristupljeno 26.12.2022.

Vanjske veze
------------

***Serranía del Perijá*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Mountains of Perijá* ()
* *Venezuelan Andes: Cordillera de Mérida (Venezuela)* ()


  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Toila** je naselje od 780 stanovnika na sjeveroistoku Estonije u Okrugu Ida-Viru.

Geografske karakteristike
-------------------------

Panorama mjesta
Toila se prostire duž obale Finskog zaljeva zapadno od ušća rijeke Pühajõgi, udaljena 10 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra Jõhvia.

Toila je odmaralište i lječilište, poznato po sanatoriju i spa hotelu, malo mjesto sa gimnazijom, muzičkom i umjetničkom školom, bibliotekom, poštom i sportsko-kulturnim centrom.

Istočno od mjesta nalazi se arheološko nalazište - nekropola iz starijeg željeznog doba, sa slojem grobova iz 6.-9. vijeka.

Historija
---------

Toila se počela transformirati u resort krajem 19. vijeka, kad je dovršena željeznička pruga Tallinn-Sankt Peterburg.
U to vrijeme je 1882. u njoj je izgrađen prvi seoski teatar u Estoniji.

Toila ima i luku veliku 35.000 km² koja se nalazi na ušću rijeke Pühajõgi.

Pored luke na istočnoj obali nalazi se *Park Oru*, kojeg je zajedno sa palačom podigao Grigorij Jelissejev, koji je u 19. vijeku bio jedan od najbogatijih ljudi u Ruskom Carstvu.
Njegovu palaču i park kupili su 1935. trojica estonskih industrijalaca i poklonili predsjedniku Pätsu za ljetnu rezidenciju. 
Palača je razorena za Drugog svjetskog rata, ali je park ostao.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Toila in Toila (Ida-Viru)*" (engleski). City population. Pristupljeno 3.10. 2021.
2. 1 2 3 4  „Toila" (estonski). Eesti Entsüklopeedia. Pristupljeno 3.10. 2021.
3. ↑  „Toila harbour" (engleski). Visit Estonia. Pristupljeno 3.10. 2021.
4. 1 2  „Park in Toila" (engleski). Visit Estonia. Pristupljeno 3.10. 2021.

Vanjske veze
------------

***Toila*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Toila* (na stranicama portala Eesti Entsüklopeedia) ()
**Trujillo** je grad i općina od 9,193 stanovnika na zapadu Španjolske u Autonomnoj pokrajini Ekstremadura (Provincija Cáceres).

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire na brdu u dolini riječice Tozo (pritoka Taja), udaljen 40 km istočno od svog provincijskog centra Cáceresa.

Historija
---------

Trujillo je izrastao još za rimskih vremena kao **Turgalium**. Puno značajniji bio je za srednjeg vijeka, kad je u njemu oko 1475. rođen Francisco Pizarro konkvistador - Perua. U gradu još uvijek stoji njegova palača i grobnica u crkvi *Santa María de la Concepción*.

Pogled na grad
Današnji Trujillo je trgovačko - transportni centar poljoprivrednog kraja, koji ima i nešto prehrambene industrije (mlinovi) usko povezene sa onom iz Cáceresa.

Grad ima muzej vina i sira, po kom je poznat pa domaćin godišnjeg festivala sira na kom se okupe brojni španjolski proizvođači. Poznat je i po koridi.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Španija Almagro, Španjolska
* Portugal Batalha, Portugal
* Italija Castegnato, Italija
* Kolumbija Santa Fe de Antioquia, Kolumbija
* Peru Piura, Peru
* Peru Trujillo, Honduras, Peru
* Honduras Trujillo, Honduras, Honduras

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Spain: Extremadura*" (engleski). City population. Pristupljeno 13. 8. 2019.
2. 1 2 3 4 5  „*Trujillo*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 13. 8. 2019.

Vanjske veze
------------

***Trujillo (Španjolska)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ajuntament de Trujillo* ()
**Errachidia** (arapski: الرشيدية‎‎, berberski: *Imetɣaren*) je grad od 92,374 stanovnika na istoku Maroka u Regiji Drâa-Tafilalet, u kojoj je 
administrativni centar.

Sve do 1974 bio je poznat pod imenom **Ksar Es-Souk**, tad je prezvan u današnje ime u čast princa Mulaj Rašida, sina kralja Hasana II.

Geografske karakteristike
-------------------------

Errachidia leži udaljena 350 km jugoistočno od Fesa, blizu marokansko-alžirske granice.
Grad se prostire nedaleko od južnih (saharskih) obronaka Visokog Atlasa, po dolini koju oplakuje vadi Ziz.

Historija
---------

*Ksar Es-Souk* je vijekovima bio vrata i raskršće brojnih puteva prema Crnoj Africi.
Grad su okupirali Francuzi 1916. i držali pod svojom vlašću sve do sredine 1950-ih.

Znamenitosti
------------

Vrata u stari ksar Lamaarku
Sam grad kao i dolina vadi Ziza bogati su historijskim spomenicima, počevši od ostataka stare Sidžilmase do ksarova u Rissaniju (El Fida, Ouled Abdelhalim, Abouaam), i ksarova Maadida i Meski.

Planine sjeverno od grada imaju vrhove više od 3200 metara i brojne velike pećine.

Privreda
--------

*Errachidia* je nekad bila oaza i suk u pustinjskom kraju, zelena točka sa gajevima palmi datulja, maslina i smokava.

Sve do izgradnje brane i *Akumulacije Hassan Adakhil* 1972. (12 km sjeverno od centra grada) stanovnici su se pretežno bavili nomadskim stočarstvom i nešto malo ratarstvom na malim oranicama.

Errachidia je danas poznata po uzgoju agruma, a okolica po rudarstvu (iskapa se olovo i cink).

U Maroku je znana po svom agronomskom institutu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Morocco, Kingdom of Morocco*" (engleski). City population. Pristupljeno 6. 06. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Al-Rachidia, Morocco*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 7.6. 2020.
3. 1 2 3  „*A propos de Errachidia*" (engleski). InfosTourismeMaroc. Pristupljeno 7.6. 2020.

Vanjske veze
------------

***Errachidia*** na Wikimedijinoj ostavi

* *La ville de Errachidia* ()
* *A propos de Errachidia* ()
|  |
| --- |
|  |

**Japansko Carstvo** (jap. **大日本帝國** [***Dai Nippon Teikoku*** — **Daj Nipon Tejkoku**, bukvalno "**Veliko Japansko Carstvo**"]) je kao država nastala 1868. kada je car Meiji stupio na prijestolje, a trajalo je do kapitulacije 1945. kada je završio Drugi svjetski rat. Razdoblja Meiji, Taishō i Shōwa u japanskoj povijesti su dobila imena po carevima koji su tada bili na prijestolju: Meiji (Mutsuhito), Taishō (Yoshihito) i Shōwa (Hirohito). Za razdoblja Meiji dokinut je feudalni sustav, započeo je brzi gospodarski razvoj Japana, okončana je teritorijalna razdijeljenost zemlje i izvršen je upravni preustroj i modernizacija vojske. Od 1870-ih Japan se uključuje u podjelu interesnih područja. 

Car Meiji, prvi japanski car (1868. – 1912.)
Japan je tada bio zemlja brze industrijalizacije i militarizacije pod sloganom "Fukoku Kyōhei" - "Obogatite zemlju, ojačajte vojsku" te se ubrzo uspostavio kao svjetska sila. Kao rezultat kinesko-japanskog rata i rusko-japanskog rata, Japan je dobio Tajvan i pola Sahalina, a kasnije je pripojio i Koreju (1910.). Japan je i dalje povećavao svoj utjecaj i proširio vojsku, što je dovelo do invazije Mandžurije i drugog kinesko-japanskog rata (1937.). Početkom Drugog svjetskog rata Japan sklapa 1940. Trojni pakt s Njemačkom i Italijom (Sile Osovine) te osvaja velik dio istočne Azije i Pacifika. Unatoč vojnom uspjehu tijekom prve polovice pacifičkog rata, Japansko Carstvo je ipak doživjelo poraz, a atomska bombardiranja Hirošime i Nagasakija naveli su ga da kapitulira 2. rujna 1945. čime je svjetski rat završen.

Hiroshima 1945. god.
**Pontevedra** je lučki grad na sjeverozapadu Španjolske od 83,260 stanovnika. On je i administrativni centar istoimene provincije Pontevedra u 
Autonomnoj zajednici Galiciji.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rimski most
Pontevedra leži na jugozapadu Provincije Pontevedra u estuariju rijeke Lérez u Atlantik, nedaleko od portugalske granice.

Historija
---------

Po lokalnoj legendi grad je osnovao junak iz grčke mitologije Teukro, koji ga je nazvao - *Helenes*. Međutim je puno vjerovatnije da je nastao za rimskih vremena jer je njegovo antičko ime bilo **Pons Vetus** (Stari most) nastalo zbog kamenog mosta od 11 lukova, koji još dan danas služi svrsi.

Pontevedra je još od srednjeg vijeka bila poznata po pomorstvu, trgovini i brodogradnji, u njoj je najvjerojatnije izgrađen kolumbov brod Santa Maria.

Znamenitosti
------------

Od značajnih građevina Pontevedra ima crkvu *Santa María la Mayor* podignutu od 1520. do 1559. u pleterskom stilu, koja danas ima status nacionalnog spomenika, kao i samostan *San Francisco* izgrađen tokom 14. vijeka u gotičkom stilu, u kom je podignut i samostan *Santa Clara*, također tokom 14. vijeka.

Pored tog tu su i kapela *La Peregrina* podignuta od 1778. do 1792. u rokoko stilu i ruševine samostana *Santo Domingo* iz 14. vijeka, u kom je danas smješten arheološki muzej.

Privreda
--------

Privredom Pontevedre od davnina dominira trgovina, brodogradnja i ribarstvo. Od industrije ima pogone drvne (celuloza), prehrambene (konzerve), tekstilne i kemijske industrije (gnojivo), uz dobro razvijeno grnčarstvo.

Pored toga za ekonomiju grada važan je i sektor usluga i bankarstvo koje je povezano sa obližnjim gradovima Vigo i Santiago de Compostela.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Portugal Barcelos, Portugal
* Portugal Gondomar, Portugal
* Argentina Merio (Buenos Aires), Argentina
* Grčka Naupakt, Grčka
 | * Brazil Salvador, Brazil
* Kostarika San José, Kostarika
* Dominikanska Republika Santo Domingo, Dominikanska Republika
* Portugal Vila Nova de Cerveira, Portugal
 |

Panorama gradaPanorama grada

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Spain: Galicia*" (engleski). City population. Pristupljeno 01.01.2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Pontevedra*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 10. 2014.

Vanjske veze
------------

***Pontevedra*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Concello de Pontevedra* Arhivirano 2021-04-17 na Wayback Machine-u ()
Tipovi pramaca
**Pramac** (engl. , fr. *proue, avant*, nem. *Bug, Vorschiff*, rus. *nos*, ital. *prua*) je prednji dio broda i drugih plovila. U širem smislu dio od početka paralelnog srednjaka prema naprijed. Pramac je najistureniji dio broda krajnje suprotan krmi.

Razvoj
------


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Tipičan pramac modernog broda |  | Tipičan pramac modernog broda |
| Tipičan pramac modernog broda |  | Nakošeni pramac USS *Zumwalta* |

Pramac se kroz historiju znatno mijenjao. Tokom starog vijeka pramac je bio savijen unatrag, a pod vodom je nosio kljun (rostrum) radi mogućnosti udara u neprijateljski brod (npr. trirema). U srednjem vijeku galije su imale dugo rilo (kljun) preko koga se polazilo na juriš. Veliki jedrenjaci su imali prvo zaobljen i otvoren, a poslije zatvoren pramac. U doba brzih trgovačkih jedrenjaka razvio se tzv. kliperski pramac koji su prihvatile i jahte.

Sredinom 19. vijeka ratni parni brodovi gradili su se opet sa kljunom, jer se smatralo da će parni pogon omogućiti udar kljunom u borbenim djelovanjima. Trgovački brodovi imali su ravan okomit pramac. U novije vrijeme razvio se „bublasti" pramac s proširenom „bublom" ispod vodene linije radi smanjenja otpora. Sada je pramac iznad vode, kos, nagnut naprijed i gore proširen i zaobljen. Takav oblik daje više prostora na pramačnoj palubi za vitla i privezne radove, smanjuje posrtanje broda, jer se uranjanjem povećava uzgon i koči poniranje pramca. Ledolomci imaju pod vodom kos i oštar pramac, tako da se brod uzdigne na led i težinom lomi ledeno polje ispred sebe. Kod nekih najmodernijih ratnih brodova poput američkog razarača USS *Zumwalta* (izgrađen 2010-ih), pramac je izrazito nakošen unatrag i oštar, s ciljem da siječe valove umjesto da prelazi preko njih.

Veze
----

* Bulb pramac
* Krma
* Trup broda

Izvori
------

***Pramac*** na Wikimedijinoj ostavi

1. 1 2 3  Grupa autora, Enciklopedija leksikografskog zavoda, Jugoslovenski leksikografski zavod, Zagreb, 1962.
2. 1 2 3  Grupa autora, Mala enciklopedija Prosveta, Prosveta, Beograd, 1959.
3. ↑  „DDG-1000 Zumwalt / DD(X) Multi-Mission Surface Combatant". Global Security. 1. 9. 2008..
**Puerto Aysén** je lučki grad na jugu Čilea u kom živi 25,002 stanovnika

Puerto Aysén je administrativni centar provincije Aysén.

Geografske karakteristike
-------------------------

Puerto Aisén leži u estuariju rijeke Aisén, koja četiri km nizvodno uvire u duboki fjord, ispred kojeg se nalazi labirint otoka i hridi Arhipelaga Chonos.

Most preko rijeke

Historija
---------

Zbog svog teško dostupnog položaja taj kraj su izbjegavali kolonisti, pa je prvi naseljenik *Ciriaco Álvarez* došao u taj kraj pred kraj 1880.

Oko 1904. osnovana je kompanija Aysén (Sociedad Industrial de Aysén), koja je nudila poslove u stočarstvu i na gradnji ceste Aysén-Coyhaique. 
To je potaknulo doseljavanje novih stanovnika.

Općina Puerto Aysén je osnovana 28. januara 1928. kad je mjesto već imalo dvadesetak kuća, dućan, hotel i luku.

Puerto Aisén je danas servisna luka i trgovački centar stočarsko rudarskog kraja, poznatog po ovčarstvu i vuni.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Aysén, Municipality in Chile*" (engleski). City population. Pristupljeno 6.10. 2020.
2. 1 2 3  „*Puerto Aisén, Chile*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 6.10. 2020.
3. 1 2 3  „*Historia de Aysén*" (španjolski). Municipalidad de Puerto Aysén. Arhivirano iz originala na datum 2020-09-30. Pristupljeno 6.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Puerto Aysén*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Puerto Aysén* (službene stranice) ()
**Tilsitski mir** (čita se je *Tilzitski mir*) je mirovni sporazum koji je Prvo Francusko Carstvo sklopilo sa 
dojučerašnjim neprijateljima Ruskim Carstvom i Prusijom.

Sporazum je sklopljen 7. jula 1807. (25. juna po Julijanskom kalendaru) u **Tilsitu** (današnji 
Sovetsk sa Ruskim Carstvom, a 9. jula sa Kraljevinom Prusijom, nakon što je Napoleon porazio Ruse kod Friedlanda i Pruse kod Jene.

Karakteristike sporazuma
------------------------

Prema uvjetima tog sporazuma, Prvo Francusko Carstvo i Carska Rusija postali su saveznici, i dogovorili podjelu 
Evrope između sebe. Rezultat je bio drastično smanjenje Austrije i Prusije gotovo do
bespomoćnosti. Ruski car Aleksandar I prihvatio je redukciju Prusije od dotadašnjih 230.820 na 119.223 km². Na njenom dotadašnjem teritoriju (poljske provincije) je Napoleon formirao novo Varšavsko vojvodstvo, a na sjeveru Njemačke - Kraljevinu Vestfaliju, za svog saveznika saksonskog kralja.

Carska Rusija se obavezala povući iz Vlaške i Moldavije, koje je Rusija zauzela za Rusko-turskog rata (1806–1812), također je pristala predati Francuskoj
Jonske otoke i Kotor koje su zauzeli ruski generali Fjodor Ušakov i Dmitrij Senjavin. Kao kompenzaciju za to Napoleon je garantirao suverenitet Kneževine Oldenburg i nekoliko manjih kneževina kojima su vladali njemački 
rođaci ruskog cara.

Tilsitski mir bio je Napoleonov zenit, uspostava francuske hegemonije u zapadnoj i centralnoj Evropi.

Susret Napoleona i Aleksandra I na 
sredini Njemena
Francuska vojska okupirala je Prusiju, koja se obavezala isplatiti odštetu od 120,000,000 franaka.

U tajnim odredbama sporazuma Napoleon je pristao pomoći Rusiji da - *oslobodi* većinu evropskih zemalja pod
Osmanlijama, ako Porta odbaci francusko posredovanje u sukobu s Rusijom. 
Po uzoru na to i Aleksandar I obećao da će se pridružiti 
kontinentalnoj blokadi protiv 
Velike Britanije, ako Britanija odbaci rusko posredovanje u sukobu sa Francuskom. 
Pored toga Naapoleon je Aleksandru dao odrješene ruke da otme Finsku Švedskoj ne bi li je tako prisilio da se 
pridruži njegovoj kontinentalnoj blokadi, na koju je Prusija bila natjerana - silom oružja, pa je zatvorila svoje luke za britanske 
brodove.

Tilsitski mir - odnosno kontinentalna blokada kao njen rezultat, doveo je Britaniju gotovo 
do bankrota, naročito kad je Napoleon narednih godina zatražio da se ona postroži, istovremeno je to rezultiralo i
raspadom mira na kontinentu. Period francusko-ruske
suradnje trajao je do 31. decembra 1810. kad je Aleksandar ustanovio da kontinentalna blokada 
nanosi velike gubitke ruskoj trgovani, pa je otvorio ruske luke za navodno - neutralne brodove.

Nakon tog su usljedile pogranične čarke iz napoleonovog satelita Varšavskog vojvodstva pa je i to doprinjelo raspadu
francusko-ruskog saveza, na kraju je u junu 1812. Napoleon napao Rusiju.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Treaties of Tilsit*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 09. 2015.

Vanjske veze
------------

***Tilsitski mir*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Treaties of Tilsit* na portalu Encyclopædia Britannica ()
* *Tilsiter Frieden* na portalu Westfaelische geschichte ()
**Filippo Juvarra** (Messina, 7. mart 1676. – Madrid, 31. januar 1736.), bio je talijanski arhitekt i scenograf kasnog baroka, slavan po čitavoj Evropi početkom 18. vijeka.

Biografija
----------

Juvarra je arhitekturu studirao u Rimu od 1703. do 1714. kod arhitekta Carla Fontane. Ispočetka radi kao scenograf u teatru kardinala Pietra Ottobonija u palači Cancelleriji. Također je radio scenografiju za poljsku kraljicu Mariju Casimiru d’Arquien u njenom teatru u rimskoj palači Zuccari i za cara Svetog Rimskog Carstva Josepha II za izvedbu Scarlattijeve opere *Giunio Bruto*.

Lovački dvorac Stupinigi
Juvarra je 1714. imenovan dvorskim arhitektom Kraljevine Sicilije, pa se preselio u Torino, prijestolnicu savojske dinastije. Tamo je preuzeo posao treće restauracije i proširenja grada Torina. U Savoji je realizirao svoja dva najveća remek-djela: kraljevski lovački dvorac u Stupinigi (započet 1729) i crkvu Madona od Carmina u Torinu (1732). To su njegova najveća djela na Apeninskom poluotoku. Također je projektirao i tokom 1719. i 1720. podigao palaču Mafri za portugalskog kralja Joãa V. Sudjelovao je i na velikom natječaju za rekonstrukciju sakristije Bazilike sv. Petra, na kom je pobijedio.

Od 1719. do 1720. boravi u Portugalu, gdje je projektira palaču lisabonske patrijarhije i radi na sanaciji katedrale. Po povratku u Torino radi na fasadi palače Madame (1718–1721), na dekoraciji palače Venarije, zamka Rivolija i izgradnji teatra Stupinigija (1730–1731). U Madrid je pozvan 1735. gdje radi na projektima za kraljevske palače Real, La Granju i Aranjuez.

U svojim ranijim projektima za torinske građevine, Juvarra je preferirao statične i oštro definirane prostore. Takve su San Filippo Neri (1715), Superga (1717) i Madama (1718), dok je u onim realiziranim u poznijim godinama, nastalim i pod utjecajem scenografije, naučio tretirati građevine kao jedinstvene cjeline. Njegova kasnija djela su zapažena zbog koncepta prostora, u kom svjetlo i prozračne prostorije stvaraju fluidan i elegantan efekt. Ti njegovi kasniji radovi spadaju u red najljepših primjera ranog rokoko stila na Apeninskom poluotoku.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Filippo Juvarra*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 4. 2018.
2. 1 2 3 4  „*Juvarra, Filippo*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 28. 4. 2018.

Vanjske veze
------------

***Filippo Juvarra*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Juvarra, Filippo* ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 90631181
* LCCN: n79127059
* ISNI: 0000 0001 1684 0678
* GND: 118775693
* SELIBR: 212838
* SUDOC: 059368799
* BNF: cb12204435h (podaci)
* BIBSYS: 90598749
* ULAN: 500022389
* NKC: jo20221162659
* BNE: XX1135114
* CiNii: DA09951602
* RKD: 43166
* NSK: 000140825

 |
**Puno** je grad od 128,195 i aglomeracija od 137,800 stanovnika, na jugoistoku zemlje u Departmanu Puno u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad leži na zapadnoj obali Jezera Titicaca u hladnom Altiplanu na nadmorskoj visini od 3,826 m. udaljen 294 km sjeveroistočno od Arequipe i 387 km od Cusca.

Historija
---------

Centralni trg
Prije dolaska prvih španjolskih kolonista u 16. vijeku - Puno je bio skromno selo domorodačkih Ajmara.
To je i ostao sve do 1657. kad je tadašnji podkralj Vicekraljevstva Peru Pedro Antonio Fernández de Castro, premjestio luku iz San Luisa de Alba u Puno.

Nakon tog ga je 4. novembra 1668. proglasio prijestolnicom Provincije Paucarcolla, tad mu je promjenjeno i ime iz *San Juan Bautista de Puno* u *San Carlos de Puno*, u čast kralja Carlosa II.

Puno je bio poprište indijanskog ustanka kog je poveo Túpac Katari 1781. U vrijeme Borbi za nezavisnost Latinske Amerike Puno je bio važna veza između ustanika iz Perua i Argentine.

Nakon nezavisnosti 1821. Puno je bio poprište bitaka između Perua i Bolivije, koja je okupirala]] peruanske teritorije do Tacne i Moquegue, sve do potpisivanja mirovnog ugovora 1847.

Krajem 19. vijeka njegova luka imala je veliki promet parobrodima koji su prevozili rude i putnike iz Bolivije, a nadalje željeznicom do Arice u Čileu.
Od kad je 1854. dekretom osnovan Departman Puno o je njegov administrativni centar.

Od 1885. je univerzitetski grad, kad je osnovan Nacionalni tehnički univerzitet Altiplano.

Kako je zadržao svoj kolonijalni izgled, naročito u brojnim crkvama i katedrali podignutoj 1754. a uz to u okolici ima dolmena iz 
pretkolumbovskih vremena, danas je poznata turistička destinacija.

Puno je ekonomski i transportni centar južnih peruanskih Anda poznat po trgovini vunom ljama i alpaka. 
On je i danas vrlo prometna luka, sa dnevnim brodskim linijama prema bolivijskoj luci Guaqui i brojnim manjim mjestima duž najvišeg plovnog jezera Ticicaca.

Puno je posljednja stanica željezničkih pruga iz Cuzca i Arequipe, koje se spajaju u Juliaci, cestama je povezan sa ostalim većim gradovima u zemlji, a služi se i Internacionalnim aerodromom *Inca Manco Capac* (ICAO: **SPJL**, IATA: **JUL**) u 40 km udaljenoj Juliaci.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Puno Conglomeration in Puno*" (engleski). City population. Pristupljeno 2.06.2023.
2. 1 2  „*Puno in Puno (Puno Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 2.06.2023.
3. 1 2 3 4 5 6  „*Puno, Peru*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 2.06.2023.
4. 1 2 3 4  „*Historia de Puno*" (španjolski). Municipalidad Provincial de Puno. Pristupljeno 2.06.2023.
5. ↑  „*Inca Manco Capac International Airport*" (engleski). SKYbrary. Pristupljeno 2.06. 2023.

Vanjske veze
------------

***Puno*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad Provincial de Puno* (službene stranice) ()
**Quetzaltenango** znan i kao *Xelajú* ili *Xela* na guichu je općina od 204,075 i grad od 180,706 stanovnika na jugozapadu Gvatemale u Departmanu Quetzaltenango.

Brojem stanovnika je drugi po veličini grad u Gvatemali, većina 61 % su Indijanci, 34% su Mestici a 5% evropskog porijekla.

Geografske karakteristike
-------------------------

Quetzaltenango leži na nadmorskoj visini od 2,334 metara u podnožju vulkana Santa María udaljen 110 km zapadno od glavnog grada Ciudad Guatemale. 
Zbog velike visine temperatura za sušne sezone često padne ispod 0 °C.

Historija
---------

Panorama grada
Za pretkolumbovskih vremena Quetzaltenango u to vrijeme znan kao *Xelajú* ili *Xela*, bio je prijestolnica kraljevstva Quicha - **Xelajú**.
Kod njega se 1524. odigrala bitka u kojoj su španjolski konkvistadori sa svojim indijanskim saveznicima iz Meksika porazili Maja - Quiché.

Kao naselje španjolskih kolonista službeno je osnovan 1524.
Za španjolskih kolonijalnih vremena razvio se kao trgovište između pacifičke obale i planinske unutrašnjosti.

Quetzaltenango je od 1838. bio prijestolnica jedne od država Savezne Republike Centralna Amerika - Los Altos.

Dvije godine kasnije Quetzaltenango se morao integrirati sa novoproglašenom Republikom Gvatemalom. Krajem 19. vijeka brojne novopodignute plantaže kave u okolici grada pomogle su prosperitetu grada. 
Dotad neaktivni vulkan Santa María je svojom erupcijom - 1902. gotovo je uništio grad. Nakon tog je obnovljen sa zgradama u neoklasicističkom stilu.

Današnji Quetzaltenango je trgovačko-industrijski centar sa tvornicama tekstila, mlinovima i pivovarama.

On je grad brojnih muzeja, kulturno-obrazovnih institucija, mjesto u kom su živjeli i radili mnogi poznatii gvatemalski naučnici, pisci i muzičari.

Quetzaltenango ima i *Internacionalni aerodrom Los Altos* (ICAO: **MGQZ**, ICAO: **AAZ**).

Pobratimski gradovi
-------------------

Quetzaltenango ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;

* Sjedinjene Američke Države Livermore, California, Sjedinjene Američke Države
* Meksiko San Cristóbal de Las Casas, Meksiko
* Norveška Tromsø, Norveška
* Italija Torino, Italija

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Quetzaltenango Municipality in Guatemala*" (engleski). City population. Pristupljeno 21.2.2023.
2. 1 2  „*Quetzaltenango in Quetzaltenango*" (engleski). City population. Pristupljeno 21.2.2023.
3. 1 2  „*Sister cities of Quetzaltenango*" (engleski). Sistercity. Pristupljeno 22.2.2023.
4. 1 2 3 4 5 6 7  „*Quetzaltenango*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 20.2.2023.
5. ↑  „*Quetzaltenango Airport*" (engleski). SkyBrary. Pristupljeno 20.2.2023.

Vanjske veze
------------

***Quetzaltenango*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Quetzaltenango* (službene stranice) ()
**Sir Lawrence Alma-Tadema** (Dronrijp, 8. siječnja 1836. - Wiesbaden, 25. lipnja 1912.) je bio engleski slikar nizozemskog podrijetla; jedan od najboljih predstavnika povijesnog slikarstva akademizma.

*Heliogabalove ruže*, 1888. ulje na platnu, 132.1 × 213.9 cm, u privatnom vlasništvu.
Studirao je na Akademiji u Antwerpenu, a od 1870. godine djeluje u Londonu. Za života je stekao veliku slavu slikajući sladunjave povijesne, pseudoromantične, slike i scene iz antičke prošlosti s vješto postavljenim arheološkim detaljima. Nakon smrti bio je skoro omražen i tek se posljednjih trideset godina njegov rad izuzetno cijeni i vrednuje.

Najpoznatije slike su mu: 

* Obrazovanje Clovisove djece (1861.)*Obrazovanje Clovisove djece* (1861.)
* Fidija pokazuje prijateljima radove na Partenonu (1868.)*Fidija pokazuje prijateljima radove na Partenonu* (1868.)
* Egipatski šahisti (1879.)*Egipatski šahisti* (1879.)

* Titov trijumf (1885.)*Titov trijumf* (1885.)
* Proljeće (1894.)*Proljeće* (1894.)
* Omiljeni običaj (1905.)*Omiljeni običaj* (1905.)

Eksterni linkovi
----------------

***Lawrence Alma-Tadema*** na Wikimedijinoj ostavi

* 218 djela Lawrencea Alma-Tademe na www.Alma-Tadema.org
* Alma-Tadema Arhivirano 2013-08-13 na Wayback Machine-u na "History of Art"
*Sva značenja riječi **Čegar** vidjeti na Čegar (razvrstavanje)*

**Irena Čegar** (rođ. **Lazarević**; Batina, 27. IV. 1950), baranjska slikarica. Živi i radi u Belom Manastiru.

Životopis
---------

Osnovnu školu završila je u Batini, a gimnaziju u Belom Manastiru. Kako joj je majka Austrijanka i kako dobro govori njemački jezik, poslije završene gimnazije zaposlila se u prosvjeti pa je u osnovnim školama u Batini i Dražu radila kao nastavnica njemačkog od 1969. do 1973. godine. Istovremeno je vanredno studirala njemački jezik u Novom Sadu. Udajom i rođenjem djece, nakon završene dvije godine, prekinula je studij, a 1980. godine zaposlila se kao službenica u Šumariji "Tikveš". Očekujući 2003. godine odlazak u mirovinu, počela je slikati i ostvarivati snove iz djetinjstva. U mirovini je od 2005. godine.

Umjetničko djelovanje
---------------------

Do sada je učestvovala na likovnim kolonijama u Baranji i Slavoniji te na skupnim likovnim izložbama u Belom Manastiru i Baranji.

U slobodno vrijeme proširuje svoje vještine i vidike na likovno-kreativnim radionicama u Mirovnoj grupi Oaza.

Članstva
--------

Član je likovnih udruga Likovna udruga "Štafelaj" i "Baranja-art" iz Belog Manastira.

Galerija
--------

* Irena Čegar na likovnoj koloniji "Volim svoj grad", Beli Manastir, 16. VII. 2006.Irena Čegar na likovnoj koloniji "Volim svoj grad", Beli Manastir, 16. VII. 2006.

Vanjske veze
------------

***Irena Čegar*** na Wikimedijinoj ostavi

* *2006. - Likovna kolonija Pihači Šinjakovica Stubičke Toplice - Irena Čegar*
* *2006. - Grad Beli Manastir - Likovna radionica "Volim svoj grad"*
* *2011. - Mirovna grupa Oaza - Irena Čegar – jedna od baranjskih bisernica (27. II. 2011)*
* *2011. - Novosti - Baranjska bisernica (5. III. 2011)*
**Ed Damazin** (arapski:الدمازين/*Ad-Damazīn*) je grad od 136,788 stanovnika na jugoistoku Sudana u Vilajetu Plavi Nil. On je i administrativni centar tog Vilajeta.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ed Damazin leži na lijevoj (zapadnoj) obali Plavog Nila i duž akumulacionog jezera Roseires.
Brana sa hidroelektranom podignuta je 1966. prvenstveno zbog velikog akumulacionog jezera, koje je trebalo omogućiti navodnjavanje velikih površina nizvodno od grada.

Brana Roseires
Damazin je od Sennara udaljen 236 km jugoistočno, a od Kartuma petstotinjak km. Sa tim gradovima je danas povezan cestom, a nekada je bio iželjeznicom.

Historija
---------

Ed Damazin je izrastao za britanske kolonijalne uprave, kao posljednja željeznička stanica na pruzi do Kartuma, kojom se transportirala roba za izvoz iz Etiopije. Ona je, od kad su zategnuti odnosi sa Etiopijom, već dekadama izvan funkcije.

Danas je Damazin grad prehrambene industrije (mlinovi, šećerana i uljare). 
Grad je od 1995. sjedište *Univeriteta Plavi Nil*

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Sudan*" (engleski). City population. Pristupljeno 4.9. 2020.
2. 1 2 3  „*Al-Damazin*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 4.9.2020.
3. ↑  „*Taking Roseires Dam to new heights*" (engleski). SMEC. Pristupljeno 4.09. 2020.
4. ↑  „*University of Blue Nile*" (engleski). University of Blue Nile. Arhivirano iz originala na datum 2016-07-18. Pristupljeno 4.9.2020.

Vanjske veze
------------

* *Al-Damazin* ()
**Eremitorij Camaldoli** je romaničko - barokni eremitorij (samostan) kamaldolijanskog reda iz 11. vijeka u Centralnoj Italiji u Regiji Toscana (Provincija Arezzo).

Geografske karakteristike
-------------------------

Pogled na eremitorij
Eremitorij okružen šumom, leži u zaseoku sela Poppi - Camaldoli, u srcu nacionalnog parka *Foreste Casentinesi, Monte Falterona e Campigna*, u brdima Apenina na nadmorskoj visini od 916 metara, udaljen od Arezza 45 km prema sjeveru.

Crkva

Historija
---------

Taj eremitorij osnovao je oko 1012. sam osnivač kamaldolijanskog reda Romuald. 
U njemu je na samom početku živjelo samo pet pustinjaka, koji su se nešto kasnije (oko 1085.) preselili malo dalje i tu podigli prvu građevinu svog budućeg samostana.

Ispočetka su živjeli po benediktinskim pravilima, da bi ih kasnije modificirali i uskladili sa svojim pustinjačkim načinom života. Tako je nastala nova kongregacija - Kamaldolijanci, čiji je rad odobrio papa Paskal II 1113.

Samostanska crkva podignuta je tokom 13. vijeka, ali je potpuno barokizirana između 16. vijek i 17. vijeka. Eremitorij Camaldoli je još od renesanse postao važan centar kulture, u njemu je nakon 1520. djelovala jedna od prvih štamparija. U njemu je djelovao i antički farmaceutski laboratorij u kom su monasi spravljali lijekove. Od njega je preostala apoteka, sa finim namještajem od oraha, iz 1543.

Izvori
------

1. ↑  „*Camaldoli*" (engleski). Geonames. Pristupljeno 10. 01. 2018.
2. 1 2 3  „*Eremo*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 09. 01. 2018.

Vanjske veze
------------

***Eremitorij Camaldoli*** na Wikimedijinoj ostavi

* La Comunità Monastica di Camaldoli ()