**Vlajko Begović** (Fakovići, kod Srebrenice, 8. februar 1905 — Beograd, 17. februar 1989), učesnik Španskog građanskog rata i Francuskog pokreta otpora, tokom Drugog svetskog rata, društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i junak socijalističkog rada.

Biografija
----------

Rođen je 8. februara 1905. godine u selu Fakovići, kod Srebrenice. 

### Partijski rad

Kao student na Visokoj tehničkoj školi u Pragu, radio je u revolucionarnom studentskom pokretu. Član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ) je od 1927. godine, a Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) od 1930. godine. U periodu od 1930. do 1933. godine radio je kao organizator i instruktor KPJ u Jugoslaviji. Zbog revolucionarnog rada, Državni sud za zaštitu države ga je 1933. godine, u odsudtvu, osudio na 12 godina zatvora. 

Od 1933. godine je boravio u Francuskoj, gde je takođe učestvovao u radničkom pokretu. Od 1935. godine je boravio u Sovjetskom Savezu, gde je bio aspirant i predavač na Komunističkom univerzitetu nacionalih manjina Zapada u Moskvi. 

### Španski građanski rat

Vlajko Begović i Tabakov u Španiji 1937. godine.
Od 1936. godine je bio boravio u Španiji, gde e na strani Republikanske armije, borio u Španskom građanskom ratu. U zvaničnoj biografiji se navodi da je bio: načelnik odeljenja Petnaeste internacionalne brigade i instruktor 35. divizije. Tokom rata stekao je čin majora Španske republikanske armije. 

Neki istraživači navode da je Vlajko Begović bio zamjenik šefa NKVD-a u međunarodnim brigadama u Španjolskoj i šef operativnog centra za likvidacije u Albaceti. Neki smatraju da je po Titovom naređenju izvršio likvidaciju člana Politbiroa KPJ u Španiji, Blagoja Parovića.

Posle propasti španske republike, 1939. godine, zajedno sa drugim učesnicima Internacionalnih brigada, bio je u koncentracionim logorima u Francuskoj.

### Drugi svetski rat

Posle nemačke okupacije Francuske, prebačen je u zatvor, iz kog je septembra 1943. godine, zajedno sa Ljubom Ilićem i drugim jugoslovenima, uspeo da pobegne i priključi se Pokretu otpora. Bio jedan od organizatora otpora na jugu Francuske - član Štaba Marseljskog odreda i Južne zone za međunarodne jedinice. Posle oslobođenja Francuske, januara 1945. godine, je preko Barija došao na oslobođenu teritoriju Jugoslavije. Po povratku u zemlju uključen je u rad Agitprop odeljenja Centralnog komiteta KPJ. 

### Posleratni period

Posle oslobođenja Jugoslavije, obavljao je razne odgovorne društveno-političke funkcije. Bio je predsednik Savezne planske komisije, direktor Saveznog zavoda za privredno planiranje, direktor Instituta za međunarodnu politiku i privredu, direktor lista „Borba", direktor Institutra društvenih nauka i direktor Visoke škole političkih nauka u Beogradu. Bio je član Glavnog odbora SSRN Jugoslavije i jedno vreme član Centralnog komiteta Saveza komunista Bosne i Hercegovine. Za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Jugoslavije, biran je na Šestom i Sedmom kongresu SKJ. Biran je za narodnog poslanika Savezne skupštine. Član Saveta federacije je bio od 1967. do 1984. godine. 

Objavio je veliki broj članaka i studija o ekonomskim i političkim pitanjima. 

Umro je 17. februara 1989. godine u Beogradu.

Odlikovanja
-----------

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih stranih i jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden junaka socijalističkog rada, Orden Republike sa zlatnim vencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i dr.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal NOB***  |

* *Vojna enciklopedija* (knjiga prva). Beograd 1970. godina.
* *Jugoslovenski savremenici - Ko je ko u Jugoslaviji*. Hronometar, Beograd 1970. godina.
* *Srpski biografski rečnik* (knjiga prva). „Matica srpska", Novi Sad 2004. godina.





1. ↑  Tito je bio šef stožera NKVD-a za likvidacije trockista u Španjolskoj
2. ↑  Žan-Žak Mari i Pavluško Imširović – Predgovor srpskohrvatskom izdanju knjige „Trockizam i trockisti". Polinom, Beograd 2011.