recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Alfonz Šarh – Iztok** (1893—1943), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je 25. avgusta 1893. godine u Slovenskoj Bistrici, u seljačkoj porodici. Porodica mu se kasnije preselila na Lobnicu kod Ruša, gde su obrađivali mali posed. Alfonz je osnovnu školu pohađao u Rušama, posle čega je obrađivao zemlju. On i njegova žena Marija imali su devetero dece.

Posle smrti svoga brata 1917. godine, Alfonz je pobegao s fronta na Soči u „zeleni kadar" na Pohorje. S grupom Rušana je 1. novembra 1918. godine otišao u Maribor, u pomoć generalu Majsteru pri odbrani severne granice. Između dva rata dugo je bio zastavnik društva „Sokol" u Rušama. Bio je politički angažovan, učestvovao je u mnogim narodnim akcijama, a pred Drugi svetski rat zbližio se s članovima Komunističke partije Jugoslavije u akcijama za odbranu Jugoslavije.

Po početku Aprilskog rata 1941, bio je mobilisan u Jugoslovensku vojsku i uskoro zarobljen u mariborskoj kasarni. Odatle je bio pušten kući, ali je posle nekoliko dana ponovo bio uhapšen. Kada mu je juna 1941. ponovo zapretilo hapšenje, povukao se u ilegalnost.

U vreme nemačkog napada na Sovjetski Savez, on je već bio s grupom ilegalaca na Smolniku iznad Ruša. Posle formiranja Prve pohorske partizanske čete u julu 1941, bio je u vezi s njom od početka. Bio je njihov kurir i obaveštajac. U to se vreme skrivao pred Nemcima u bunkeru u šumi nedaleko od svoje kuće.

Kada je u zimu 1941/'42, u blizini Ruša od ostataka Prve pohorske čete osnovana Ruška četa, on se povezao i s njom. Najzad joj se pridružio 2. avgusta 1942. godine, kad su Nemci uhapsili članove njegove porodice. Supruga mu je umrla posle tri meseca u Aušvicu, a većina dece skončala je u logoru za maloletnike u Fronlajtenu. Tri najstarija sina, Anton, Jožek i Ivan, su sa grupom dece avgusta i septembra 1942. pobegli iz logora i pridružili se ocu u Ruškoj četi.

Kad se 3. novembra 1942, Ruška četa uključila u Pohorski bataljon, Šarh je bio dodeljen Trećoj četi Pohorskog bataljona. S bataljonom je učestvovao u svim borbama u novembru i decembru 1942. godine.

On i njegova tri sina bili su među 69 boraca Pohorskog bataljona, koji su 8. januara 1943. godine izginuli u boju protiv nemačkih vojnika na Osankarici. Sve žrtve su posle bitke sahranjene na centralnom groblju u Gracu.

Ukazom predsednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 22. jula 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Literatura
----------

***Alfonz Šarh*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Narodni heroji Jugoslavije*. „Partizanska knjiga" Ljubljana, „Narodna knjiga" Beograd, „Pobjeda" Titograd, 1982. godina.
**Flavije Aerobind** (latinski: , ? - 449) bio je istočnorimski vojskovođa i velikodostojnik gotskog porijekla, koji je godine 434. služio kao konzul. Sudjelovao je u ratu protiv Perzije 422. kao *comes foederatorum*, odnosno komandant "barbarskih" pomoćnih trupa; tamo se istakao kada je u dvoboju pobijedio perzijskog ratnika po imenu Ardazan, a što je pripomoglo sklapanju mirovnog sporazuma. Godine 434. je dobio čin *magister milituma* za istočne provincije, na čijem će mjestu ostati do smrti. 441. je poslan na ekspediciju protiv Vandala u Africi, koja je završila neuspjehom. Godine 443. je poražen od Atilinih Huna. Zbog tih neuspjeha je pred kraj života došao u nemilost cara Teodozija II. Vodio je prepisku sa kršćanskim teologom Teodoritom Kirskim, od čega su sačuvana dva pisma. Njegov sin Dagalaif i unuk Areobind Dagalaif Areobind su također bili konzuli (461. i 506.).

Literatura
----------

* Jones, Arnold Hugh Martin, John Robert Martindale, John Morris, *Prosopography of the Later Roman Empire*, "Fl. Ariobindus 2", volume 2, Cambridge University Press, 1992, ISBN 0-521-20159-4, pp. 145–146.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XIV, Petronius Maximus** | **Konzul Rimskog Carstva**434*Flavius Ardaburius Aspar* | Slijedi:**Imp. Caesar Flavius Theodosius Augustus XV, Imp. Caesar Flavius Placidus Valentinianus Augustus IV** |
Areta III je3 naručio izradu prvih srebrnih nabatejskih kovanica. Naredio je da mu se ime ispisuje na grčkom, umjesto na nabatejskom arapskom.
**Areta III** (? - 62. pne.) je bio kralj Nabatejskog Kraljevstva, poznat po tome što ju je od opskurnog arapskog nomadskog plemena pretvorio u regionalnu silu i jedno od kulturnih središta antičkog Bliskog Istoka. Na vrhuncu njegove vladavine Nabatejci su vladali današnjim sjevernim Jordanom, dijelovima Saudijske Arabije te južnom Sirijom, uključujući Damask kao središte Aretine države.

Areta je Damask zauzeo godine 85. pne. koristeći kaos u dinastijskim sukobima iscrpljenom Seleukidskom Carstvu. Nastojeći suzbiti predrasude svojih novih grčkih podanika i njihovih helenističkih saveznika uzeo je službeni naziv Areta III Fillhelen ("prijatelj Grka") te je promicao grčku i rimsku kulturu. U grčkom stilu je dogradio staru nabatejsku prijestolnicu Petru, a za novo naselje Humayama je sagradio i 26,8 km dugi akvadukt.

Aretinu vladavinu nad Damaskom je godine 72. pne. prekinuo armenski kralj Tigran Veliki. Areta je nadzor nad tim gradom povratio tek nakon Tigranovog poraza u kod Tigranocerte tri godine kasnije.

Godine 67. pne. Areta se upetljao u građanski rat u Judeji, podržavajući svrgnutog kralja Hirkana II u borbi protiv njegovog brata Aristobula II. Na to ga je privuklo obećanje Hirkanovog savjetnika Antipatera Idumejca da će Hirkan, ako pobijedi u ratu, Nabatejcima vratiti arapske gradove koje su prethodno bili osvojili Hasmonejci. Iako je Areta uspio opkoliti i opsjesti Jeruzalem, morao se povući zbog intervencije Marka Emilija Skaura, rimskog vojskovođe podmićenog od strane Aristobula.

Godine 62. pne. je Skaur pokrenuo pohod na Petru, ali je od opsade morao odustati zbog loše logistike i teškog terena. Areta je s njim sklopio mir plativši nekoliko stotina talanata odštete te pristavši postati rimski vazal.
Brončana kovanica Arete IV
**Areta IV Filopatris** bio je kralj Nabatejaca koji je vladao od oko 9. pne. do 40. n.e. Suvremeni historičari, na temelju titule *Filopatris* (prijatelj naroda), te izbjegavanja korištenja titule *Filoromaj* (prijatelj Rimljana) ili *Filokajsar* (prijatelj Cezara), zaključuju da nije bio u dobrim odnosima sa Rimljanima. Usprkos toga, antički izvori navode da je godine 4. pne. poslao pomoćne trupe kako bi pomogle guverneru Varu da uguši jedan od jevrejskih ustanaka.

Njegova kćer Faselida se udala za jevrejskog kralja Heroda Antipu. Kada se Herod od nje razveo da bi se oženio za Herodiju, Faselida je pobjegla ocu. Razbješnjeni Areta je godine 36. napao Herodovo kraljevstvo i porazio njegovu vojsku, zauzevši područja na zapadnoj obali rijeke Jordan.

Herod se za pomoć obratio caru Tiberiju, koji je naredio Luciju Viteliju, guverneru Sirije, da napadne Aretu. Vitelije je, međutim, izbjegavao odlučnu akciju sve do Tiberijeve smrti. Nakon toga je novi car Kaligula, po svemu sudeći, odlučio stupiti u prijateljske odnose sa Aretom. Novi zavjet navodi kako je u Pavlovo doba Damask bio pod Aretinom vlašću.
*Za ostala značenja, v. Andong (razvrstavanje).*

**Andong** je grad u Južnoj Koreji koji administrativno pripada provinciji Gyeongsangbuk-do. Predstavlja najveći grad u sjevernom dijelu provincije sa skoro 185.000 stanovnika. Geografska lokacija mmu je 36°34′N 128°43′E﻿ / ﻿36.567°N 128.717°E﻿ / 36.567; 128.717. Kroz grad teče rijeka Nakdong. Andong predstavlja glavnu tržnicu za obližnja poljoprivredna područja. 

Od 1970-ih se Andong brzo razvijao, iako je broj stanovnika nešto opao kada su se oni počeli iseljavati u Seul i druge veće gradove. Kasnih 1990-ih i početkom 2000-ih je postao kulturno i turističko središte.

Andong je poznat po folkloru, odnosno brojnim narodnim tradicijama koje su predmet Andonškog narodnog festivala koji se svake godine održava sredinom oktobra. Jedna od lokalnih specifičnosti su andonške maske.

U Andongu od 1970-ih djeluje Andonški nacionalni univerzitet specijaliziran za proučavanje folklora. Također djeluju i Andonški institut za informatičku tehnologiju, Andonški naučni koledž i Katolički koledž Sangji.

Galerija
--------

* SisadanSisadan
* BuyeongdaeBuyeongdae
* Andong soju i maska hahoeAndong soju i maska hahoe
* Most kraj Andonške brame.Most kraj Andonške brame.
* Tržnica Andong Gu Market u središtu AndongaTržnica Andong Gu Market u središtu Andonga

Gradovi-pobratimi
-----------------

* Filipini Bacolod City, Filipini
* Japan Sagae, Japan
* Narodna Republika Kina Pingdingshan, Kina
* Narodna Republika Kina Qufu, China
* Indonezija Singaraja, Indonezija

Specijalno partnerstvo:

* Holon, zrael

Ličnosti iz Andonga
-------------------

* Cho Yoon-jeong
* Ji Han Jae
* Kim Jin-Kyu

Povezano
--------

* Geografija Južne Koreje
* Popis gradova u Južnoj Koreji

Vanjske veze
------------

***Andong*** na Wikimedijinoj ostavi

* City government website
* Andong : Official Site of Korea Tourism Org Arhivirano 2014-11-06 na Wayback Machine-u
*Za ostala značenja, v. Aritmija (razvrstavanje).*

**Aritmija** je nenormalni srčani ritam, a obično uključuje nepravilnosti u frekvenciji i redosledu što se može jasno videti na EKG-u. Naziv aritmija nije pravilan jer doslovno prevedeno znači "bez ritma" - umesto reči "aritmija" podesniji bi bio naziv "disritmija", međutim on se ne koristi nego se koristi naziv aritmija. Sve aritmije, a pogotovo one hronične mogu biti opasne. Nepravilnim radom srca ono ne obavlja svoju funkciju zadovoljavajuće, što šteti organizmu, a osim toga, srce se opterećuje, ugrožava samo sebe i može doći do razvoja ozbiljnijeg oštećenja srčanog mišića. Hronična aritmija može oštetiti i oslabiti srčani mišić.

Etiologija
----------

Aritmije nastaju zbog nenormalnog stvaranja ili provođenja impulsa. Mogu se javiti i kod normalnog zdravog srca - ektopički udarci, atrijske fibrilacije, ventrikularne i supraventrikularne aritmije mogu se javiti i kod potpuno zdravih ljudi. Aritmije mogu uzrokovati psihološki uzroci, bolest ili neki lekovi. Aritmija može biti tahikardija tj. ubrzani rad srca, obično iznad 100 otkucaja u minuti, ili usporenje rada srca koje se zove bradikardija, a počinje kada se brzina rada srca smanji ispod 60 otkucaja u minuti. Normalni uzroci tahikardije su emocionalna uzbuđenost, telesni napor, groznica ili stres. Bradiaritmija se normalno pojavljuje tokom sna. Najčešća bolesna stanja koja uzrokuju aritmije su akutni infarkt srca (80%) i angina pektoris ili neko drugo oštećenje srčanog tkiva. U suštini bilo kakvo oštećenje srčanog tkiva ili promene u sastavu elektrolita srca mogu izazvati promenu srčanog ritma. Hipertireoza, hipotireoza, hipoadrenalinizam, hiperkalemija, hipokalemija i drugi elektrolitski poremećaji pogoduju aritmiji. Takođe, aritmiju može izazvati anestezija, a 25% pacijenata koji uzimaju srčane glikozide imaju aritmije. Neki lekovi, poput srčanih glikozida, simpatolitika ili parasimpatomimetika mogu promeniti brzinu rada srca, bilo zbog izravnog učinka na srčano tkivo, bilo preko živčanog sustava. Takođe, brojni lekovi mogu izazvati aritmije, a takve lekovima izazvane aritmije mogu biti i po život opasne.

Aritmija može predstavljati gubitak normalne komunikacije između atrijskog provodnog sistema i ventrukula. Zbog činjenice da su atriji električno izolovani od ventrikula i povezani su samo AV spojem, atriji mogu ući u tahikardiju bez poremećaja rada ventrikula. Često se upotrebljavaju pojmovi ventrikulske i supraventrikulske aritmije. Ventrikulske aritmije dolaze iz ventrikula, a supraventrikulske dolaze iz dela srca iznad ventrikula, bilo iz atrija ili AV čvora.

Vanjske veze
------------

* Aritmija na Projektu Open Directory
Replika Aninog spomenika
**Ana** (bugarski Анна; 9. – 10. st.) bila je bugarska princeza, kći kneza Borisa I Bugarskog (vladao 852. – 889.). Bila je Borisova druga kći te njegovo najmlađe dijete. Bila je sestra kneza Vladimira Bugarskog (vladao 889. – 893.), kneza Simeona Velikog (vladao 893. – 927.), prinčeva Gabrijela (es) i Jakova (es) te princeze Eupraksije, a nazvana je po Borisovoj sestri. Anina je majka bila Borisova supruga Marija.

Ana se udala za *tarkana* Simeona, koji je imao velik utjecaj u Bugarskoj. Poput svoje starije sestre Eupraksije, Ana je kasnije postala redovnica u manastiru u Preslavu. Prema njezinom nadgrobnom spomeniku, koji je otkriven god. 1965. te je ispisan na starobugarskom i grčkom, Ana je umrla 9. listopada, premda nije poznato koje godine. Na tom spomeniku se nalazi i prikaz same princeze te se smatra da je Ana bila ktitor dviju crkvi.

U filmu *Boris I* iz 1985. Anu glumi glumica Adriana Petrova.

Izvori i bilješke
-----------------

* Hýbl František (1930). *Dějiny národa bulharského*.

1. ↑  Wincenty Swoboda (1961). *Anna córka Borysa Michała*. *Słownik Starożytności Słowiańskich*. str. 25.
2. ↑  Boris I (1985)
Arabofobno-antisemitski grafit s pozivom na izgon Arapa i Jevreja u Hondurasu
**Arabofobija** je termin koji u svom najširem smislu označava predrasude, ksenofobiju i mržnju prema Arapima i arapskoj kulturi. Fenomen se kroz historiju manifestirao na različite načine, a bio je uzrokovan političkim, klasnim, religijskim i drugim faktorima. Neki od najranijih primjera su kasnoantička djela grčko-rimskih odnosno bizantskih historičara kod kojih se javljaju stereotipovi o arapskoj "podmuklosti i nepouzdanosti". U ranoislamskom periodu antiarapski animozitet javlja se po abasidskim gradovima kod šubija, sociokulturnog pokreta nearapskih Perzijanaca i Nabatejaca (mezopotamskih Aramejaca) koji su isprva tražili jednak društveni tretman, no kasnije su mnogli skrenuli u isticanje vlastite superiornosti, pozivanja na slavnu sasanidsku i mezopotamsku prošlost, te poistovjećivanje Arapa s beduinima. Snažan oblik arabofobije javlja se u Španiji tokom Rekonkviste i inkvizicije, u početku s antiislamskim odnosno prokatoličkim izgovorima, iako je kasnije preraslo i u progon arapskih katolika. Novovjekovna arabofobija uglavnom se vezuje uz orijentalizam, stereotipni prikaz istočnjačkih naroda građen u kolonijalističkim i imperijalističkim silama Zapadne Evrope. Usponom nacionalističkih ideologija u 20. vijeku, izraženo antiarapsko rasploženje javlja se u Turskoj, Iranu i Izraelu, a zbog geopolitičkih faktora u 21. vijeku i u Sjedinjenim Državama, Evropi i drugim zapadnim državama. Elementi arabofobije nisu karakteristični isključivo za nearapske zemlje već se mogu naći i unutar samog Arapskog svijeta, prvenstveno kod lokalnih nacionalističkih pokreta koji inzistiraju na autohtonističkim tumačenjima porijekla (npr. feničanstvo u Libanonu, berberizam u Alžiru).

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Arabofobija** |
|  | Potražite izraz ***arabofobija*** u W(j)ečniku, slobodnom rječniku. |

| * p
* r
* u
Kulturne, nacionalne i etničke ksenofobije |
| --- |
| 
* Albanci
* Amerikanci
* Arapi
* Armenci
* Australci
* Bugari
* Englezi
* Evropljani
* Filipinci
* Francuzi
* Grci
* Hinduisti
* Hispanjolci
* Hrvati
* Indijci
* Iranci
* Irci
* Italijani
* Japanci
* Jevreji
* Jugoslaveni
* Katalonci
* Kinezi
* Korejci
* Kršćani
* Mađari
* Malajci
* Muslimani
* Nijemci
* Paštuni
* Poljaci
* Portugalci
* Romi
* Rumuni
* Rusi
* Slaveni
* Srbi
* Škoti
* Turci
* Ukrajinci

 |
Aradska županija u 14. veku
**Aradska županija** (lat. *Comitatus Aradiensis*, mađ. *Arad vármegye*, nem. *Komitat Arad*) je bila županija, odnosno upravna jedinica srednjovekovne Kraljevine Ugarske (11-16. vek), kao i habzburške Kraljevine Ugarske (između 18. i 20. veka). Upravno sedište županije bio je grad Arad (danas u sastavu Rumunije).

Istorija
--------

Tokom istorije županija je menjala svoje granice. U srednjem veku je obuhvatala područja na obe strane reke Moriš, odnosno severno i južno Pomorišje sa severnim delom današnjeg Banata. U 16. veku, ovaj prostor ulazi u sastav Osmanskog carstva, koje ovde formira Temišvarski pašaluk. U 17. veku je županija bila privremeno obnovljena, kao deo osmanske vazalne Kneževine Transilvanije, ali ovaj prostor potom ponovo dolazi pod direktnu osmansku vlast. 

Nakon uspostave habzburške uprave krajem 17. veka, severno Pomorišje sa gradom Aradom ulazi u sastav habzburške Vojne granice. Aradska županija je obnovljena sredinom 18. veka, nakon razvojačenja Pomoriške vojne granice. Za razliku od srednjovekovne županije, tadašnja županija je obuhvatala samo severno Pomorišje, bez severnih delova današnjeg Banata. Nakon Prvog svetskog rata, područje tadašnje Aradske županije je podeljeno između Rumunije (veći deo, sa gradom Aradom) i Mađarske (manji deo). Od delova ove županije koji su pripali Mađarskoj uspostavljena je nova županija Čanad-Arad-Torontal.

Demografija
-----------

Po popisu iz 1910. godine stanovnici županije su govorili sledeće jezike:

* rumunski (57,9%)
* mađarski (30,0%)
* nemački (9,3%)
* slovački (1,3%)
* srpski (0,5%)

Vidi još
--------

* Arad
* Arad (okrug)

Spoljašnje veze
---------------

* Istorijske upravne mape Ugarske od 1038. do 1920. godine Arhivirano 2012-11-29 na Wayback Machine-u
**An Qingxu** (安慶緒) (? - 10. april 759), rođen kao **An Renzhi** (安仁執), bio je car kratkotrajne kineske države Yan od 757. do 759. Bio je sin njenog osnivača An Lushana, generala koji je 755. digao veliki An Shi ustanak protiv dinastije Tang i sebe proglasio carem. An Qingxu je od oca dobio titulu Princ od Jina. Iako je ustanak ispočetka imao dosta uspjeha, An Lushan se razbolio i postao paranoičan; uplašen za svoj život, An Qingxu ga je početkom 757. dao ubiti i proglasio se novim carem. Ubrzo se pokazalo kako mu nedostaje očeve vojničke vještine, te su njegove snage doživjele niz poraza, izgubile prijestolnicu Luoyang te su ga do kraja 758. lojalisti opsjeli u Yechengu. Tamo ga je spasila intervencija ustaničkih pojačanja na čelu sa Shi Simingom; An Qingxu mu je izašao u susret da mu osobno zahvali. Shi Siming je, pak, to iskoristio kao priliku da ga ubije i sebe proglasi za novog cara.

Fusnote i izvori
----------------

1. 1 2  兩千年中西曆轉換
2. ↑

* *Knjiga Tanga*, vol. 200, part 1 Arhivirano 2008-04-19 na Wayback Machine-u.
* *Nova knjiga Tanga*, vol. 225, part 1 Arhivirano 2008-05-28 na Wayback Machine-u.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 216, 217, 219, 220, 221.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **An Lushan**  |  **Car Yana (Anshi)** 757–759 | Slijedi: **Shi Siming**  |
**Anne Bonny** (8. mart 1702 - 22. april 1782?) je bila irska piratkinja koja je u Zlatnom dobu piratstva operirala na području Karipskog mora, poznata kao jedna od rijetkih žena kojoj je suđeno za pirateriju. 

O njenom životu postoje prilično oskudni i kontradiktorni podaci, a najpouzdanijim izvorom se smatra knjiga *A General History of the Pyrates* iz 1724. godine. Rodila se u Irskoj kao Anne Cormac, odnosno kao kćer advokata Williama Cormaca i njegove sluškinje Mary Brennan. U djetinjstvu je zajedno sa roditeljima emigrirala u Sjevernu Ameriku, gdje joj je otac s vremenom stekao ugled kao trgovac. Zbog "divljeg" temperamenta je, međutim, pobjegla iz kuće te se udala za Jamesa Bonnyja, pomorca koji se povremeno bavio piratstvom. Oko godine 1718. je upoznala pirata Jack Rackhama i zajedno sa njim sudjelovala u pljačkama brodova. Za razliku od nekih drugih žena-pirata svog doba, nikada nije krila svoj spol, te je postala poznata po spremnosti da sudjeluje u borbama. Zajedno sa mužem je uhvaćena 1720. godine. Što se sa njom kasnije dogodilo nije posve jasno; prema nekim izvorima je pogubljenje privremeno izbjegla koristeći instituciju odgode zbog trudnoće. Ne postoje službeni zapisi o tome da li je bila pogubljena ili puštena iz zatvora. 

Anne Bonny je kasnije postala inspiracijom za brojna umjetnička i književna djela sa piratskom tematikom. Među njima se ističe hollywoodski film *Anne of the Indies* iz 1951. godine, gdje je naslovni lik tumačila Anne Peters. Godine 2014. se njen lik, koji tumači Clara Paget, pojavio u TV-seriji *Black Sails*, a također i u video-igri *Assassin's Creed IV: Black Flag*.

Vanjske veze
------------

* "Anne Bonny", Encyclopædia Britannica Online.

***Anne Bonny*** na Wikimedijinoj ostavi
**Ann Donahue** (1955 - ) je američka televizijska scenaristica, najpoznatija po tome što je zajedno sa Carol Mendelsohn i Anthonyjem Zuikerom stvorila popularnu kriminalističku seriju *CSI: Crime Scene Investigation*, odnosno franšizu *CSI*. Također je služila kao glavni producent TV-serije *CSI: Miami*. Prije rada na *CSI* se istakla radom na TV-seriji *Picket Fences*, za koji je dobila nagradu Emmy. Donahue je također sudjelovala u pisanju scenarija za TV-serije *China Beach*, *21 Jump Street*, *Murder One*, *M.Y.O.B.*, *High Incident* i *Beverly Hills, 90210*. Donahue has also written and produced a number of off-Broadway plays.

Donahue se samodeklarirala kao lezbijka.

Izvori
------

1. ↑  „CSI: Miami: Cancelled by CBS, No Season 11". TV Series Finale. May 13, 2012. Pristupljeno 14. V 2012.
2. ↑  „Curve Magazine, "Take That! TV's Top 10 "Lesbian" Crime-Fighter Shows", Volume 13, Number 4". Arhivirano iz originala na datum 2011-07-08. Pristupljeno 2016-01-08.

Vanjske veze
------------

* Ann Donahue na IMDb-u (`en`)
**Arijarat IV Euzeb** (starogrčki: , Ariaráthēs Eusebḗs; ? - 163. pne.) je bio kralj Kapadokije od 220. pne. do 163. pne. Bio je sin kralja Arijarata III, a na prijestolje je stupio kao dijete te vladao sljedećih 57 godina. Oženio se za Antiohidu, kći seleukidskog kralja Antioha III Velikog te je svog tasta podržavao u rimsko-sirijskom ratu. Nakon Antiohovog poraza je svoju kći Stratoniku dao udati za Eumena II, pro-rimskog kralja Pergama te tako osigurao blage mirovne uvjete za svoje kraljevstvo u sporazumu u Apameji. Otada je bio vjerni Eumenov saveznik te mu pomagao u ratu protiv pontskog kralja Farnaka. 

Antički izvori navode kako mu supruga Antiohida nije mogla začeti nasljednike, te je na prevaru od drugih žena uzela dva dječaka, fingirala trudnoću te ih kralju predstavila kao sinove koji su kasnije dobili ime Arijarat i Orofern. Međutim, prema predaji je poslije ipak uspjela začeti vlastitu djecu - dvije kćeri i sina po imenu Arijarat, te mužu razotkrila vlastitu prevaru. Dva lažna princa su poslani s dvora - jedan u Rim, drugi u Joniju. 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Arijarat III**  |  **Kralj Kapadokije** 220. pne. – 163. pne. | Slijedi: **Arijarat V**  |

Izvori
------

* Appian, *The foreign wars*, Horace White (translator), New York, (1899)
* Hazel, John; *Who's Who in the Greek World*, "Ariarathes IV", (1999)
* Head, Barclay; *Historia Numorum*, "Cappadocia", (1911)
* Justin; *Epitome of Pompeius Trogus*, John Selby Watson (translator); London, (1886)
* Livy; *Ab urbe condita*, Canon Roberts (translator); New York, (1905)
* Polybius; *Histories*, Evelyn S. Shuckburgh (translator); London - New York, (1889)
* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Ariarathes IV" Arhivirano 2011-06-04 na Wayback Machine-u, Boston, (1867)
* Christian Settipani, Les Ancêtres de Charlemagne (France: Éditions Christian, 1989).
**Aram Damask** je aramejska država koja se prostirala na području Damaska u današnjoj Siriji od kraja 12. vijeka pne. do 734. pne.

O toj državi se relativno malo zna, uglavnom na osnovu fragmentarnih podataka iz asirskih ljetopisa, aramejskih anala, kao i hebrejskih tekstova. Za Aram Damask je također karakteristično odsustvo bilo kakvih arheoloških tragova, za koje se - pogotovo u slučaju Damaska - pretpostavlja da su sakriveni pod slojevima kasnijih naselja i civilizacija.

Aram Damask je, po svemu sudeći, svoj vrhunac imao sredinom 8. vijeka pne. Tada je njegov kralj Hadadezer vodio veliku koaliciju sirijskih i palestinskih gradova i država protiv Asirije u velikoj bitci kod Qarqara. Nešto kasnije je Hadadezerov nasljednik Hazael osvojio veliki dio, a po nekima, i cijeli tadašnji Izrael.

Kraljevi Aram Damaska
---------------------

* Hadadezer 880-842. pne.
* Hazael 842-805. ili 796. pne.
* Ben-Hadad III 796-792. pne.

V. također
----------

* Aram (biblijska regija)
* Aram Naharaim
* Aram Rehob
**Changuinola** je okrug (distrikt) od 143,081 i grad od 29,032 stanovnika na sjeverozapadu Paname u provinciji Bocas del Toro.

Geografske karakteristike
-------------------------

Changuinola je najveći grad Provincije Bocas del Toro, koji se nalazi u istoimenoj dolini u Masivu Talamanca, udaljen 22 km od luke Almirante u Laguni Chiriquí i svega desetak km od kostarikanske
granice.

Historija
---------

I historija Changuinole povezana je sa bananama i američkom kompanijom United Fruit, koja je 1899. kupila kompaniju *Snyder Banana* i njene plantaže i do 1903. iskopala kanal do Lagune Chiriquí, kako bi mogla transportirati banane. 
Nakon tog je ista kompanija - 1905. započela izgradnju željezničke pruge Changuinola-Almirante

I danas se ekonomija tog grada bazira na bananama.

Changuinola ima i *Aerodrom Capitan Manuel Niño* sa dnevnim linijama prema Bocas del Toru i Ciudad Panami.

Okrug Changuinola osnovan je 1970. sve do 2015. u njemu je bio i Almirante.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Changuinola District in Panama*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.2.2023.
2. 1 2  „*Changuinola in Bocas del Toro*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.2.2023.
3. 1 2  „*Changuinola (Panamá)*" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 17.2.2023.
4. ↑  „*History of Mainland Bocas*" (engleski). Official Website of Bocas del Toro. Pristupljeno 17.2.2023.
5. ↑  „*Ubicacion*" (španjolski). Municipio de Almirante. Arhivirano iz originala na datum 2023-02-18. Pristupljeno 17.2.2023.

Vanjske veze
------------

***Changuinola*** na Wikimedijinoj ostavi

* *El distrito de Changuinola* (službene stranice) (`es`)
**Anton Marčelo Popović** (Bratići kraj Vrsara, 1943 - Vrsar, 27. ožujka 1996) bio je hrvatski poslovni čovjek, turistički djelatnik i političar, poznat kao prvi ministar turizma u Vladi demokratskog jedinstva, ali i kao jedini ministar u povijesti moderne Hrvatske čiji je život okončan nasilno.

Popović je završio Poljoprivredni fakultet u Zagrebu. Godine 1969. se zaposlio u vrsarskom turističkom poduzeću Anita. Od 1987. do 1990. je bio komercijalni direktor poduzeća Laguna Commerce iz Poreča, a 1990. je postao direktor Anite. Popović je bio član Hrvatske demokratske zajednice i kao njen kandidat je na izborima 1990. godine izabran u prvi višestranački saziv Sabora. Nakon izbijanja Domovinskog rata je u ljeto 1991. imenovan za ministra turizma, i na tom je mjestu ostao do kraja mandata hrvatske vlade. Poslije se vratio na mjesto direktora Anite.

Noću 27. ožujka u Vrsaru, nakon što se vraćao iz posjeta prijatelju, ubijen je u zasjedi hicima iz automata "Uzi". Mjesec dana kasnije je u Grazu uhićen Siniša Štracaboško zvani "hrvatski Rambo", kontroverzni pripadnik zapovjednik hrvatskih paravojnih formacija s početka rata, te optužen za ubojstvo i za njega osuđen na 15 godina zatvora. Ubojstvo je bio naručio Šime Medanić, lokalni poduzetnik koji se sa Popovićem nalazio u poslovnom sporu.

Izvori
------

1. ↑  Ico Mikuličić, Šarlota Brnčić (15. IV 2011). „Štracaboško: Ubojstvo su mi podmetnuli HDZ-ovci, a Popović je ubijen zbog pretvorbe". Novi list.
2. ↑  Eleonora Vlačić (9. III 2013). „Ministarstvo turizma fatalno za Istrane: Ubojstvo, uhićenja i ostavke". istarski.hr.

Vanjske veze
------------

* Članak na portalu Istrapedia
**Anteros** (grč. **Αντερως**, *Anterôs*) Aresov je i Afroditin sin, Erosov brat, bog osvetnik neuzvraćene ljubavi, bez čije pomoći je i sam Eros bio nemoćan. Kažnjavao je one koji su prezirali ljubav i koji ljubav nisu uzvraćali. Prikazivan je s dugom kosom i leptirovim krilima.

Anteros je u Ateni bio poštovan prije svega kao božanstvo koje osvećuje neuzvraćenu i prezrenu ljubav te kao božanstvo koje štiti istopolnu ljubav. Prema Pauzaniji, u gradu Ateni nalazio se Anterosov žrtvenik. Atenjanin Melet, ponižavajući meteka Timagoru, koji je u njega bio zaljubljen, rekao je ovome da se popne na vrh litice i odatle se sunovrati. Timagora, ništa ne strepeći za svoj život i želeći ugoditi momku, doista se popne na liticu i baci se u ponor. Meleta je odmah obuzelo tako silno kajanje i griža savjesti da se i sam popeo na vrh litice i bacio se u ponor ostavši na mjestu mrtav. Otada je kod Atenjana, posebno meteka, nastao običaj da poštuju Anterosa kao Timagorinog osvjetnika.

Kao termin, *anteros* se koristio da označi osećanje (uzvraćene ljubavi) koje se javlja kod eromenosa prema njegovom erastu u pederastičkoj vezi, nasuprot osećanju ljubavi (erosa) koje erast oseća prema eromenosu.

Anteros je danas predstavljen na memorijalnoj fontani Shaftesbury na Piccadilly Circusu u Londonu, gdje simbolizira nesebičnu filantropsku ljubav grofa od Shaftesburya prema siromašnima. Ovo se spomen obilježje ponekad naziva i "Anđeo kršćanske ljubavi", a u narodu se pogrešno naziva "Eros".

Literatura
----------

* Srejović, Dragoslav; Cermanović-Kuzmanović, Aleksandrina (1989). *Rečnik grčke i rimske mitologije*. Beograd: Srpska književna zadruga.

Vanjske veze
------------

***Anteros*** na Wikimedijinoj ostavi

* Anteros u klasičnoj literaturi i umjetnosti
Arhiepiskop tiranski Anastasije
**Anastasije** (**Janulatos**) je arhiepiskop Tirane, Drača i cele Albanije od 1992. godine. Rođen je u Pireju, Grčka 4. novembra 1929. godine. Studirao je teologiju na Univerzitetu u Atini, religiologiju, misionarenje i etiologiju na univerzitetima u Hamburgu i Marburgu u Nemačkoj.
Rukopoložen je za đakona 1960, za prezvitera 1964. i vikarnog episkopa Andruse 1972. kada je imenovan za direktora Apostolske misije grčke crkve. 1991. godine proizveden je za mitropolita Andruse. Radio je mnogo na misionarenju na afričkom kontinentu i tu ostvario izvanredne rezultate.

Pri Svetskom savetu crkava izabran je za predsednika Komisije za misionarenje i propovedanje Jevanđelja u svetu. 

Redovni je profesor istorije religija na Atinskom univerzitetu (1972-1997) i dopisni član Atinske akademije od 1993. Kao profesor Teološkog fakulteta u Atini izabran je za dekana 1983. godine. Počasni je profesor teologije Bogoslovskog fakulteta Časnog Krsta u SAD i katedre za teologiju Bogoslovskog fakulteta Aristotelovog univerziteta u Solunu. Počasni član Bogoslovske akademije Moskve, Poljoprivrednog fakulteta u Atini.

Kao arhiepiskop Albanije (od 1992), uz ogromne teškoće uzdigao je iz ruševina Pravoslavnu autokefalnu Crkvu Albanije. 

Dobitnik je niza odlikovanja, među kojima i veliki krst Reda časti Republike Grčke.

Bibliografija
-------------

* Duhovi Mbandua i okvir njihovih obreda (1970)
* Gospod sjaja. Bog plemena Kenijske gore (1971)
* Oblici afričkih obreda (1971)
* Islam. religioški pregled (1975)
* Glogalizam i pravoslavlje (2002)

Vanjske veze
------------

***Arhiepiskop tiranski Anastasije*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanični sajt Albanske pravoslavne crkve
* Albanska pravoslavna biblioteka
* Arhiepiskop Anastasije Tiranski i sve Albanije

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 434144782732128825902
* LCCN: no00027412
* ISNI: 0000 0001 1446 4314
* GND: 130354155
* SUDOC: 075729245
* BNF: cb15522874c (podaci)
* BIBSYS: 4107703

 |
Koordinate: 5°47′1.36″S 144°19′54.2″E﻿ / ﻿5.7837111°S 144.331722°E﻿ / -5.7837111; 144.331722

**Kuk** je arheološki lokalitet koji se sastoji od 116 ha močvara na zapadnim visoravnima Papua Nove Gvineje. Tu je otkriven krajolik koji su ljudi oblikovali neprestanim isušivanjem vlažnog tla posljednjih 7.000, a možda i 10.000 godina. U njemu se nalaze dobro sačuvani arheološki ostaci koji svjedoče o tehnološkom skoku iz iskorištavanja samoniklog bilja u poljoprivredni uzgoj bilja (taro, banana i jam) prije oko 6.500 godina. Ti ostaci, poput kultiviranih humaka i isušenih vlažnih područja uz pomoć jaraka prokopanih drvenim oruđem, predstavljaju sjajan primjer preobrazbe poljoprivrede tijekom jako dugog vremenskog razdoblja. Zbog toga je ranopoljoprivredni lokalitet Kuk upisan na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Australiji i Oceaniji 2008. godine kao „jedno od rijetkih mjesta na svijetu s arheološkim dokazima neovisnog razvoja poljoprivrede".

Povijest
--------

Sve do prije oko 100 godina, vlažna područja Kuka su služila za uzgoj banana i korjenastog povrća na isušenom močvarnom tlu, dok su rubovi travnatih dolina bili redovito spaljivani kako bi se održavala dobra ispaša za domaće životinje. Do 1930-ih pristigli su misionari i drugi Europljani u potrazi za zlatom. Odmah nakon nastanka prvih cesta 1950-ih, na ovom području su nikle i prve plantaže kave i čaja. 

Močvaru Kuk je 1968. godine iznajmila Australijska kolonijalna uprava na 99 godina i preko tradicionalnih poljoprivrednih polja su položeni paralelni odvodni jarci između kojih su posađeni zasadi eukaliptusa. No, netom prije neovisnosti Papua Nove Gvineje 1975. godine, znanstvenici sa Australskog državnog sveučilišta (*Australian National University*) su od 1973.-77. god. proveli opsežna arheološka iskapanja prilikom kojih su otkrili tragove drevnih odvodnih sustava. Zatvaranjem australijske ispitne postaje 1991. godine iskapanja su obustavljena, a lokalno stanovništvo je nastavilo koristiti zemlju za poljoprivredu. Iako oni obrađuju tlo na tradicionalan način, nažalost uveli su mnoge komercijalne kulture poput kave i koriste paralelne jarke kolonijalnih plantaža.

Izvori
------

1. ↑  Twenty-seven new sites inscribed Jul 8, 2008 (`en`) Preuzeto 11. listopada 2012.

* John Roach, *Was Papua New Guinea an Early Agriculture Pioneer?*, National Geographic News, 23. lipanj 2003. (`en`) Preuzeto 12. listopada 2012.

Vanjske veze
------------

* Cultural Landscape (`en`)
**Arapski jezici**, skupina južnih centralnosemitskih jezika raširenih po arapskim državama, poglavito na Arapskom poluotoku i sjevernoj Africi. U južnu skupinu centralnosemitskih jezika pripada zajedno sa kanaanskim jezicima.

U arapske jezike pripada 35 različitih jezika među kojima i malteški. Ostali arapski jezici su: alžirski arapski ili alžirski (arq); baharna arapski (u Bahreinu; abv); buharski arapski (ili tadžidži/tajiji arapski; abh); cipriotski arapski (acy); čadski arapski ili shuwa arapski (shu); dhofari ili zofari (adf); donjoegipatski arapski (arz); gornjoegipatski arapski (aec); hadrami arapski (ayh); hassaniyya (mey); hijazi arapski (acw); irački arapski ili mezopotamski qeltu arapski (acm); judeoirački arapski (jahudinski; yhd); judeojemenski arapski (jye); judeomarokanski arapski (aju); judeotripolitanski arapski (yud); judeotuniski arapski (ajt); južnojemenski arapski (acq), južnolevantinski arapski (ajp); libijski arapski (ayl); malteški (mlt); marokanski arapski (ary);najdi arapski (ars); omanski arapski (acx); saharski arapski (aao), 100,000 u Alžiru (1996) i 10,000 u Nigeru (1998); Shihhi arapski (jezik naroda Shihuh (ssh); sjevernojemenski arapski (ayn); sjevernolevantinski arapski (apc); sjevernomezopotamski arapski (ayp); standardni arapski ili al fus-ha, al arabiya (arb); sudanski arapski ili kartumski arapski (apd); tuniski arapski (aeb); uzbečki arapski (auz); bedavi arapski (avl); zaljevski arapski ili khaliji arapski (afb); .

Izvori
------

1. ↑  Afro-Asiatic, Semitic, Central, South, Arabic (15)
2. ↑  Afro-Asiatic, Semitic, Central, South, Arabic (16)

Vanjske veze
------------

* Ethnologue (14th)
**Jeronim II** (*Joanis Liapis*, 10. mart 1938, grč. *Ιερώνυμος B',* Ierōnymos'**; lat. *Hieronymus II*) je arhiepiskop atinski i sve Grčke odnosno poglavar Grčke pravoslavne crkve (od 7. februara 2008).**

Rani život i karijera
---------------------

Rođen je kao Joanis Liapis (grč. *Ιωάννης Λιάπης*, *Iōánnēs Liápēs*) u Oinofiti, Beotija u arvanitskoj porodici.

Jeronim je studirao arheologiju, vizantologiju i teologiju na Univerzitetu u Atini. Završio je postdiplomske studije na univerzitetima u Gracu, Regenzburgu i Minhenu. Predavao je kao filolog na Liceju Leonin. Rukopoložen je u čin sveštenika 1967. godine.

Jeronim je služio kao protosinđel eparhije na Tebi i Livadiji, bio je i iguman manastira Preobraženja Sagmata i prepodobnog Luke, kasnije je bio sekretar Svetog sinoda Grčke pravoslavne crkve. Godine 1981. uveden je u čin episkopa. Pored svoje pastirske službe, Jeronim je nastavio rad na polju hrišćanske arheologije i objavio je dve glavne knjige: „Srednjovekovni spomenici Eubeje" (1970) i „Hrišćanska Boeotija" (2006).

Titula grčkog arhiepiskopa
--------------------------

Arhiepiskop Grčke pravoslavne crkve nosi titulu:

**Njegova svetost, Jeronim II arhiepiskop Atine i sve Grčke**

na grčkom jeziku:

**Η Αυτού Μακαριότης ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος Β**

Vanjske veze
------------

* Jeronim drugi - Biografija

***Arhiepiskop atinski Jeronim II*** na Wikimedijinoj ostavi
**Arheološko područje Okolište** nalazi se na području opštine Visoko, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 11. septembra 2006. godine je donijela odluku da se Arheološko područje proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović (predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.

Lokacija dobra
--------------

Neolitsko naselje Okolište locirano je između naselja Radinovići i Okolište, oko 6 km. sjeverozapadno od Visokog. Ima oblik četverougla sa 330, odnosno 270 m dugim stranama.

Istorija
--------

U riječnim tokovima Bosne i Neretve nalazi se 36 lokaliteta Butmirske kulture. U sarajevskoj kotlini najveće naselje se nalazi u samom Butmiru. U visočkoj kotlini najveće naselje tog tipa je u Okolištu, sa površinom od oko 7-5 hektara. Po tome je jedno od najvećih naselja tog tipa u jugoistočnoj Evropi. Još četiri naselja butmirske kulturne skupine razvila su se oko ovog naselja.

Istraživanja
------------

U suradnji sa Rimsko-germanskom komisijom Njemačkog arheološkog instituta u Frankfurtu i Univerziteta u Bambergu i Kilu, te Gradskog muzeja u Visokom, vršena su istraživanja i u Okolištu.

Geomagnetskom prospekcijom jasno se oslikava veći broj zaštitnih jaraka i pokazale su se jasno vidljive strukture 54 kuće. Njihova dužina iznosi između 12 i 13 m, dok širina varira između 6 i 8 m. Detaljnim mjerenjima unutar pojedinih kuća identificirani su zidovi, podjela na više prostorija, te po dvije peći u svakoj kući, što se u velikoj mjeri podudara sa objektima poznatom u neolitskom naselju Obre II. Kuće koje nisu gorjele mogu se djelomično prepoznati na temelju vidljivih jama za stupce.

U toku iskopavanja, otkriveno je ukupno 7 nadzemnih kuća, slabije ili veoma dobro očuvanih. Unutar nekoliko kuća otkrivene su kalotaste peći, ognjišta unutar i van nastambi, veći broj radionica, odnosno žrvnjišta i radionice za izradu kamenog alata, te velik broj različitih jama.

Od pokretnog arheološkog materijala najbrojnija je keramika. Keramičke posude po sadržaju ukrasa i oblicima posuda pripadaju fazi Butmir II i mlađoj fazi Butmir III (Hvar-Lisičići), odnosno datira se u 4800. i 4700. godinu p.n.e.

Nađene su i veće količine kamenih objekata: glačane sjekire, okresane kremene strijelice, noževi, svrdla, strugači i žrvnjevi za žito od kamena pješčara. Koštani alat je veoma rijedak, a slabo su zastupljeni i ostaci životinjskih kostiju (goveče, svinja, jelen).

U dijelu ispitanom geomagnetskom prospekcijom, pretpostavlja se da je ovdje živjelo oko 150-200 domaćinstava, odnosno preko 1000 stanovnika.

Na udaljenosti od 1 km nalazi se arheološki lokalitet Donje Moštre, u kojem su pored neolitskih nalaza, pronađeni i nalazi iz eneolita, iz perioda Vučedolske kulture.

Literatura
----------

* Johannes Müller -ANUBiH, Sarajevo 2007 -Demografski varijabiliteti u kasnom neolitu na području Bosne i pitanje gustine naseljenosti u neolitu jugoistočne Evrope
* Čović, Borivoj (1976). *OD BUTMIRA DO ILIRA*. Veselin Masleša, Sarajevo. [*mrtav link*]

Vanjski linkovi
---------------
**Arhidamov rat** je naziv za prvi period peloponeskog rata i nosi ime po imenu spartanskog kralja Arhidama II, koji je u početku rata komandovao trupama Peloponeskog saveza. Arhidamov rat trajao je od početka aprila 431. st. e. do zaključenja mira između Atine i Sparte 421. godine stare ere.

Strateški plan Sparte Arhidam je formulisao u svom govoru Peloponežanima i ostalim saveznicima. Arhidam je izjavio da vojska kojom on komanduje predstavlja ogromnu armiju. Atinjani nisu mogli da im suprotstave čak ni polovinu broja hoplita i za njih bi bilo nerazumno da prime bitku na otvorenom polju. Znajući to, Arhidam je hteo da provokacijom izazove Atinjane i uvuče ih u bitku, računajući na njihovu razjarenost kada budu videli Peloponežane kako pustoše atičku zemlju. Arhidam se nadao da će Atinjani preći u napad i da neće ostati ravnodušni prema pustošenju svojih polja. Arhidamov je plan nastojao da Periklovu grupu u Atini liši podrške mnogobrojnog atičkog seljaštva koje bi u slučaju peloponeske najezde izgubilo svoj imetak. Arhidam se nadao da će tako jednim udarcem okončati rat. Jedino u slučaju neuspeha tog plana trebalo je da se aktivira mornarica koja je bila postepeno pripremana. Ali i tada joj je bila nemenjena drugorazredna uloga. Moguće je da su Spartanci računali i na podršku i pomoć atinskih oligarha.

Atinska strategija izložena je u Periklovom govoru. "On je poručio ono što je savetovao i ranije, a to je: spremiti se za rat i svu pokretninu skloniti s polja u grad, ne upuštati se u bitku, već se povući u grad i braniti ga, opremiti flotu koja je predstavljala glavnu snagu Atinjana, držati saveznike na uzdi" (Tukidid). To je bio odbrambeni deo plana, u kome je uzeta u obzir ogromna nadmoć Peloponežana u kopnenim snagama i istovremeno se izražavala želja da im se nametne iscrpljujući rat u kojem bi odlučujuću ulogu morala da odigra flota i finansijska moć Atine. Dugotrajna blokada peloponeskih obala i prekidanje trgovinskih veza s Korintom morali su, prema Periklovom planu, da nateraju neprijatelja da pre ili kasnije zatraži mir. Prema tom planu, važna uloga pripala je atinskim uporištima na Jonskom moru, kojim su prolazili glavni putevi korintske trgovine; iz Sicilije je takođe odlazilo žito na Peloponez. Radi uspeha blokade trebalo je da se ona sprovede s obe strane; zato su Atinjani upućivali svoja izaslanstva pre svega u mesta koja nisu bila daleko od Peloponeza – na Korkiru, u Kefaloniju, u Akarnaniju i na Zakint. 

Najslabija strana Periklovog plana sastojala se u tome što je on žrtvovao interese atičkog seljaštva, čija je imovina bila prepuštena nemilosrdnom uništavanju i potpunom razaranju. Drugi ozbiljni nedostatak atinskog plana bio je u tome što je floti bio određen samo pasivni zadatak blokade Peloponeza bez iskrcavanja desanta i stvaranja uporišta na neprijateljskoj teritoriji. Tek je radikalna demokratija, koja je pod rukovodstvom Kleona i Demostena došla na vlast tokom rata, dopunila Periklov plan, uključivši u njega aktivna dejstva flote; to je i dovelo do Nikijinog mira, koji je bio povoljan za Atinu.

Povezano
--------

* Prvi peloponeski rat
* Peloponeski rat
* Perikle
* Nikija
* Dekelejski rat
Komandant vinga **Andy D Green** OBE BA RAF (rođen 1962.), je britanski vojni pilot koji leti na F-4 Phantomu i Tornado F3u te koji se nalazi u zračnoj bazi RAF Wittering. Najpoznatiji je kao nositelj kopnenog rekorda u brzini te prva osoba koja je probila zvučni zid na kopnu. Dana 25. 9. 1997. je vozeći ThrustSSC razbio prethodni rekord u Black Rock Desertu (SAD), dosegavši 1149,3 km/h (714,144 mph). Dana 15. 10. je dosegao 1227,99 km/h (763,035 mph), prvi nadzvučni rekord (Mach 1,016).

Najnoviji izazov Andyja Greena bila je vožnja automobila JCB Dieselmax, s kojim je pokušao postići dizelski kopneni rekord u brzini i prijeći 480 km/h. Iskušavši vozilo u svojoj vlastitoj RAF-ovoj bazi u Witteringu, dana 22. 6. 2006. je razbio prethodni rekord od 380 km/h (236 mph) (postavljen u augustu 1973.), nakon što je postigao prosječnu brzinu od 529 km/h (328,767 mph) prilikom dva kruga u Bonneville Salt Flatsu u američkoj državi Utah. 24 sata kasnije Andy Green je razbio vlastiti rekord, ostvarivši brzinu od 563,418 km/h (350,092 mph) 23.8. 2006.

Povezano
--------

* ThrustSSC
* JCB Dieselmax
**Antankarana** (ili **Antakarana**, **Antakaragna**, **Tankarana** što na malagaškom znači *ljudi od tsingija; krasa)* su jedan od naroda Madagaskara od 92.000pripadnika (1,1% stanovnika Madagaskara), koji živi na sjeveru otoka, u Provinciji Antsiranana sjeverno od rijeke Sumbiruno u Masivu Tsaratanana. 

I Antankarane kao i ostali Malagašani govore malgaški makrojezik samo posebnim dijalektom, kojeg oni zovu antakarana.

Historija
---------

Karta rasprostranjenosti Malagaških etničkih grupa
Korijeni Antankarana sežu u 12. vijek, kad su se takozvani Antalaotra ("oni sa mora"), doseljenici sa obala istočne Afrike - uglavnom Svahiliji, naselili na sjeverne obale Madagaskara. Iz te prvobitno jedinstvene etničke grupe se je tokom 16. vijeka, izdvojila aristokracija, kasniji narod Sakalava. Pri kraju 17. vijeka, jedan odpadnik od te grupe Andriantsirotra, osnovao je Kraljevstvo Antankarana, i utemeljio dinastiju Zafimbolafotsi. Početkom 19. vijeka merinski kralj Radama I. pokorio je Antankarane i pripojio njihove teritorije svom Kraljevstvu Merina.

Jedan dio Antankarane nije se nikako pomirio sa gubitkom samostalnosti, i nastavio je pružati otpor i živjeti po svom, čak i nakon stjecanja nezavisnosti. Njihov posljednji kralj iz dinastije Zafimbolafotsi, Tsimiaro III. odstupio je s prijestolja tek 1982. do tada je imao prijestolnicu u gradu Ambilobe.

Kultura i običaji
-----------------

Mnogi elementi kulture Antankarana ukazuju na njihovo afričko porijeklo. Bave se stočarstvom, ribarstvom te se u manjoj mjeri poljoprivredom, sade kukuruz, rižu i kasave.

Veze
----

* Malgaši

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „Antankarana". Pueblos de Africa. Pristupljeno 30. 9. 2011.
2. ↑  Bradt, Hillary; Austin, Daniel (2007). *Madagascar* (9th izd.). Guilford, CT: The Globe Pequot Press Inc.. str. 113–115. ISBN 1841621978.

Vanjske veze
------------

* Peoples of the Tsaratamana Massif and the Southwest (`en`)

| * p
* r
* u
**Etničke grupe Madagaskara** |
| --- |
| 
Antaifasi •
Antemoro •
Antaisaka •
Antambahoaka •
Antandroi •
Antankarana •
Antanosi •
Bara •
Betsileo •
Betsimisaraka •
Bezanozano •
Karana (Malgaški Indijci) •
Mahafali •
Makoa •
Merina •
Mikea •
Sakalava •
Sihanaka •
Sinoa (Malgaški Kinezi) •
Tanala •
Tsimiheti •
Vazaha (Malgaški Francuzi) •
Vazimba •
Vezo •
Zafimaniri •
Zafisoro
 | Malgaška zastava |
**Barbacion** (*Barbatio*, ? - 359) bio je rimski vojskovođa iz doba kasnog Carstva, poznat po spletkama na dvoru Konstancija II. Karijeru je započeo kao komandant garde Konstancija Gala, *Cezara* istočnih provincija i Konstancijevog nasljednika. Godine 354. je započeo širiti glasine o tome da Gal planira preuzeti vlast od Konstancija; paranoični car im je povjerovao te naredio Barbacionu da uhapsi Gala, što je ovaj učinio na izuzetno podmukao način. Stekavši tako povjerenje cara, godine 355. je postao komandant pješadijskih snaga u Galiji poslije likvidacije Klaudija Silvana. Godine 357. mu je tokom kampanje sa ciljem da se Alemani protjeraju iz Galije pretpostavljeni bio Julijan; Barbacion je tada postupao na način koji sugerira namjernu sabotažu Julijanovih operacija. Usprkos toga je ostao osoba od carevog povjerenja sve do 359. kada mu je njegova supruga Asirija, koju Amijan Marcelin opisuje kao "indiskretnu i šašavu ženu" poslala pismo u kome sugerira kako bi nakon careve smrti mogao oženiti njegovu udovicu Euzebiju i preuzeti carsko prijestolje. Pismo je jedan nezadovoljan rob dostavio konjičkom komandantu Arbicionu koji ga je caru protumačio kao dokaz o pokušaju državnog udara. Barbacion i Asirija su uhapšeni i pogubljeni odrubljivanjem glave. Dio historičara sumnja kako je Barbacion planirao puč i vjeruje da je u pitanju ništa drugo do lukava spletka Arbiciona koji se tako riješio suparnika u borbi za carevu naklonost.

Izvori
------