recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kaxinawá** (Caxinauá, Cashinauá, Cachinauá, Cashinahua, Kasinawa, Kaxinaua; Sami sebe nazivaju Huni-Kuin ili Junikuin, odnosno 'pravi ljudi', od —huni, "čovjek," i kuin, "pravi".), pleme američkih Indijanaca porodice Panoan, nastanjeno na zapadu bazena Amazone uz rijeke Curanja i Purus u Peruu u departmanu Ucayali i susjednom dijelu brazilske države Acre. Porijeklo brazilskih Kašinava također je iz Perua, ali vrijeme njihovog dolaska u Brazil nije poznato. 
Većina Kašinava u povijesti je stradalo od sakupljača gume koji si ih tjerali na prisilan rad i odvodili u ropstvo. U vrijeme između 1955 i 1968. preostalo ih je 400-500. Suvremena populacija iznosi 3.964 u Peruu (1999.), i 1.400 u Brazilu (2000.)

Literatura
----------

* ABREU, J. Capistrano de. Os Caxinauás. Ensaios e Estudos (Crítica e História), s.l. : s.ed. 3ª. Série, p.174-225, 1969 (1911-12, 1ª. Ed. ).
* ABREU, J. Capistrano de. Rã-txa hu-ni-kui : A língua dos Caxinauás do Rio Ibuaçú. s.l. : s.ed. 1941 (1914, 1ª.Ed.).
* BENAVIDES, Margarita. La economia de los Kaxinawá del rio Jordão, Brasil. In: SMITH, Richard Chase; WRAY, Natalia (Eds.). Amazonia : economia indígena y mercado - Los desafios del desarrollo. Quito : Coica ; Lima : Oxfam América, 1995. p. 128-83.

Vanjske poveznice
-----------------

* Kaxinawa Indians
* Kashinawa
* Kaxinawá Arhivirano 2008-03-04 na Wayback Machine-u
**Jugoslavenska socijaldemokratska stranka** (slovenski: *Jugoslovanska socialdemokratska stranka*) je socijaldemokratska politička stranka osnovana godine 1896. u Sloveniji, tada u sastavu Austro-Ugarske. Naziv *jugoslavenska* je uzet zbog toga što je nastala izdvajanjem iz tadašnje Socijaldemokratske stranke Austrije, odnosno što je trebala djelovati ne samo u Sloveniji, nego i u drugim dijelovima Austro-Ugarske sa južnoslavenskom većinom, a kojima se upravljalo direktno iz Beča - kao što su Istra i Dalmacija. 

Stranka, među čijim vodstvom se nalazio i znameniti slovenski pisac Ivan Cankar, nije imala velikog izbornog uspjeha, a niti utjecaja među slovenskim masama, kojima je dominirala konzervativna Slovenska ljudska stranka. Djelomični razlog za to je bilo službeno prihvaćanje austromarksističke politike, odnosno odbacivanja nacionalizma. 

JSDS politiku mijenja tek pred kraj prvog svjetskog rata, kada su vijesti o oktobarskoj revoluciji radikalizirale mase, a raspad Austro-Ugarske postao izgledan. JSDS podržava Narodno vijeće i stvaranje Države SHS, a kasnije i Kraljevine SHS.

Međutim, JSDS se ubrzo nakon toga raspala na nekoliko frakcija, od kojih su se neke priključile jugoslavenskim komunistima, a dio podržavao beogradsku vladu, dok se dio zalagao za reformu Jugoslavije na federativnim načelima. Zbog podjele na frakcije stranka je do početka drugog svjetskog rata bila marginalizirana.

Suvremena Slovenska demokratska stranka premijera Janeza Janše sebe smatra ideološkom nasljednicom JSDS.
**Knittelfeld** je grad u centru Austrije od 12,546 stanovnika, koji administrativno podpada pod Okrug Murtal.

Geografske karakteristike
-------------------------

Knittelfeld leži u centru Savezne zemlje Štajerske, u dolini rijeke Mure - *Aichfeld*.
Knittelfeld je udaljen od Judenburga dvadesetak km sjeveroistočno, a od Leobena oko 30 km jugozapadno.

Historija
---------

Knittelfeld je prvi put dokumentran 1224. a status grada dobio je 1302. teško je razaran za Drugog svjetskog rata od 1944. do 45.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost grada je romaničko - gotička crkva sv. Ivana u polju, jer je parohijska crkva novija građevina podignuta između 1950. - 57.

Privreda
--------

Knittelfeld je 1991. imao 6,720 zaposlenih, od kojih je 58% radilo u tercijarnom sektoru (administracija, trgovina, usluge), ostali su radili u industriji.

Najveći poslodavac u gradu je pogon za održavanje željeznice, pored njega to je i tvornica Austria Email AG, koja proizvodi kuhinjski pribor, mljekara i tvornica elektromotora i alata ATB AG.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Japan, Kameoka
* Mađarska, Barcs

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Steiermark" (engleski). City population. Pristupljeno 03. 03. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Knittelfeld*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 03. 03. 2016.

Vanjske veze
------------

***Knittelfeld*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Knittelfelda* (`de`)
**Karlo Baumann**, dipl.ing. (1914-1954), hrvatski jedriličar

Prvi "labudaš" na Europskom tronu i Olimpijskim igrama
------------------------------------------------------

Kao prvi naš jedriličar osigurao je prvo mjesto na Europskom prvenstvu i Olimpijskim igrama. To mu je pošlo za rukom u rujnu 1935. godine na međunarodnoj regati za Prvenstvo Europe u jedrilicama "dinghy", tada najmanjoj priznatoj klasi jedrilica od strane International Yacht Racing Uniona, na Blatnom jezeru u Mađarskoj. Ostvario je pet pobjeda u pet uzastopnih regata i time osigurao nastup na Olimpijskim igrama u Berlinu 1936. godine. Na Olimpijadi 1936. godine zauzeo je 19. mjesto. Osim jedrenja bavio se i unapređivanjem tog sporta u Splitu, te je preveo knjigu "Regatta Taktik" njemačkog autora dr. Manfreda Currya, te ju je djelomično uvrstio u svoju knjigu "Tumač regatnih pravila". 

U kolovozu 1938. godine sudjeluje kao državni predstavnik na Prvenstvu Europe na jezeru Chiemsee kod Münchena i zauzima 5. mjesto u konkurenciji jedriličara iz 9 zemalja.

Poslije II. svjetskog rata bio je jedan od vođa najboljih ronilaca "Brodospasa", koji su vadili potopljene brodove duž Jadranske obale. Organizirao je ronilačke tečajeve na kojima je predavao, te otkrivao tajne struke novim, potencijalnim roniocima s kojima su se stvarale i kasnije popunjavale "Brodospasove" ronilačke ekipe.
Bio je pionir profesionalnog ronjenja na našoj strani Jadrana s lakom ronilačkom opremom (samostalna opskrba zrakom).

Tvrtka "Pireli" napravila je za njega posebno ronilačko odjelo i opremu. Istraživao je podmorje i testirao aparate tipa "Frogman", "Draeger" i "Pireli". 

Sudjelovao je u mnogim pothvatima vađenja i spašavanja brodova na morskim dubinama preko 50 metara (Karlo VI, Prestolonasljednik Petar, Karađorđe, Argo, Vuk Karadžić).

Godine 1952. sudjelovao je na Olimpijadi u Helsinkiju, gdje je jedrio u tada tek uvedenoj klasi "finn" i zauzeo je 23. mjesto. 

Samo dvije godine poslije u svojoj 40. godini tragično je završio u splitskoj luci pri zaronu i pokušaju pomoći u osposobljavanju broda "Žužemberk" da isplovi iz gradske luke u Splitu. Zaronio je u lakoj ronilačkoj opremi i nije više isplivao. Na mjestu udesa u znak sjećanja na njega i njegov doprinos postavljena je spomen-ploča. 

Ispraćaj ovog proslavljenog olimpijca bio je veličanstven. Jedriličari su kružili punim jedrima po splitskoj gradskoj luci, a jedna mala jedrilica "jola" imenom "Rose Marie" jedrila je sama, bez kormilara!
**Konkow** (Concow, Northwestern Maidu) je pleme Maidu Indijanaca, porodica Pujunan, nastanjeno u Kaliforniji uz pritoke Feather Rivera, sadašnji okrug Butte. Prvi kontakt sa Europljanima imaju 1830.-tih godina kada ih mnogo stradava od raznih bolesti. Dvadeset godina kasnije njihovu zemlju zauzeli su kopači zlata. Danas oni žive na rezervatima Berry Creek Rancheria, Chico Rancheria (banda Mechoopda), Mooretown Rancheria (sa Maidu Iondijancima) i na Round Valleyu. 

Sela Konkowa bila su: Bahyu, Bauka, Bayu, Benkümkümi, Botoko, Eskini, Hoholto, Hokomo, Kalkalya, Konkau, Kulayapto, Michopdo, Nim-sewi, Ololopa, Otaki, Paki, Tadoiko, Taichida, Taikus, Toto-ma, Tsaktomo, Tsam-bahenom, Tsuka, Tsulum-sewi, Yauku, Yuma, Yunu.

Tribeleti ili 'distrikti'
-------------------------

Dr. Kroeber navodi sljedeće tribelete ili 'distrikte':

* Batsi', blizu Jacinto,
* E'sken,
* Ku'lu,
* Micho'pdo, Daytona do Chico istočno od Little Chico Creek,
* Mu'li, na Sacramentu između Pine i Chico Creeka,
* O'da-wi,
* Pi'nhuk, glavno selo na Butte Cityju,
* Shi'da-wi, između Sacramento Rivera i donjeg Pine Creeka,
* Shi'udu, od Clear Creeka do Feather Rivera i od Oroville do Liveoak,
* Su'`nusi, na Sacramentu od Chico Creeka do Llano Seco ili Parrott,
* Ts'êno ili Ch'ê'no, nasuprot ušća Chico Creeka.

Vanjske poveznice
-----------------

* Konkow Valley Band of Maidu Arhivirano 2006-08-10 na Wayback Machine-u
* Foto galerija Arhivirano 2006-08-10 na Wayback Machine-u
**Novo Selo Rok** (mađarski *Rókusújfalu*) je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu grada Čakovca, u Međimurskoj županiji.

Naselje je smješteno oko 4 kilometra od centra grada Čakovca.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 1476 stanovnika  te 424 obiteljskih kućanstava.

  

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

**Napomena:** Iskazano pod imenom Janko Selo u 1857. i Novo Selo od 1921. do 1948. te Novo Selo-Rok od 1953. do 1971.
Novo Selo Rok ima područnu školu koja traje četiri godine odnosno od prvog do četvrtog razreda.

U Novom Selu Rok nalazi se crkva Svetog Roka stara više od 300 godina te Dobrovoljno Vatrogasno Društvo koje je 2011.godine proslavilo 80 godina postojanja.
Odnedavno su sagrađene Nove nogometne tribine .Novo Selo Rok ima 2 nogometna igrališta od kojih je jedno korišteno za treninge a jedno za igru.

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Novo Selo Rok** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
**Kisuca** (slov. *Kysuca*) je reka u severnoj Slovačkoj koja teče dužinom od 66 kilometara i kod Žiline se uliva u Vah, kao njegova desna pritoka.

Tok
---

Kisuca izvire kod sela Makova, u blizini granice sa Češkom republikom, ispod vrha Hričovec na obroncima planine Javorniki. Ona prvo teče ka severozapadu, praveći prirodni granicu između planinskih masiva Kisuckih Beskida i Javornikija i protiče kroz Turzovku. U Čadci, reka menja se okreće ka jugu i protiče između Kisucke vrhovine i Javornikija, protičući kroz Horelicu, Krasno nad Kisucom (u kojoj se u nju uliva njena najveća pritoka Bistrica) i Kisucko Novo Mesto. Reka posle toga ulazi u Žilinsku kotlinu i u blizini Budatinskog zamka se uliva u Vah, najveću reku Slovačke i pritoku Dunava.

Napomene
--------

1. ↑  Srednji protok Kisuce iznosi 17.7m³/s, najveći 880m³/s, a najmanji 0.84m³/s.

Galerija
--------

* Reka pri malom vodostajuReka pri malom vodostaju
* Reka pri velikom vodostajuReka pri velikom vodostaju

Vidi još
--------

* Čadca
* Budatin
* Žilina
* Vah

Koordinate: 49°14′N 18°44′E﻿ / ﻿49.233°N 18.733°E﻿ / 49.233; 18.733

Spoljašnje veze
---------------

***Kisuca*** na Wikimedijinoj ostavi
**Moray Firth** (škotsko-gelski: *An Cuan Moireach* ili *Linne Mhoireibh* - *Caolas Mhoireibh*) je zaljev u Sjevernom moru na sjeveroistoku Škotske.

Geografija
----------

Moray Firth ima trokutasti oblik, na najširem dijelu između rta Tarbat Ness na sjevernoj obali i Burgheada na južnoj obali ima 29 km. Ukupna dužina obala zaljeva iznosi oko 800 km, većinom su to nepristupačni klifovi. Unutar zaljeva sa sjeverne strane leže dva manja zaljeva, Cromarty Firth i Beauly Firth, koje povećavaju volumen zaljeva. Na samom dnu leži grad Inverness, a duž južne obale proteže se historijska grofovija današnjeg područnog vijeća Morayja.

Izvori
------

1. 1 2 3   „*Moray Firth*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 11. 2014.

Vanjske veze
------------

***Moray Firth*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Moray Firth* na portalu Encyclopædia Britannica

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 243475381
* LCCN: sh85087229
* GND: 4115234-7

 |
**Morava** (njemački: *March*) je rijeka duga 365 km. Ona je najveća rijeka Moravske, koja jednim dijelom svog toka protiče kroz Donju Austriju i utječe u Dunav, kao njegova lijeva pritoka, kod Bratislave u Slovačkoj.

Karakteristike
--------------

Morava izvire na južnoj padini Planine Králický Sněžník u Moravskoj, od tamo teče prema jugu. U svom donjem toku, formira granicu između Češke i Slovačke, zatim utiče u Donju Austriju i tu jednim dijelom svog toka formira granicu između Slovačke i Austrije.

Njene zapadne pritoke slivaju se sa Češkomoravske visočine, a istočne pritoke, od kojih je Bečva najveća, sa najzapadnijih obronaka Karpata.

Kotlina rijeke je tokom historije bila jedan od najvažnih evropskih prirodnih koridora između sjevera i juga. .
Niski prijevoj na sjeveru između rijeka Bečve i Odre - Moravska vrata, povezuje 
podunavske zemlje sa Šlezijskom nizinom i centralnom Poljskom.

Njeno ime je indoevropskih korjena od riječi **Mori** što je značilo voda.
Po rijeci je dobila ime Moravska, drevni kraj po kojem se prostire veći dio sliva rijeke, velik 38.900 km².

Sve do 1918. rijeka je označavala granicu između ugarskog i austrijskog dijela carstva.

Donji dio sliva rijeke u Austriji neposredno prije njena ušća u Slovačkoj proglašen je Ramsarskim
rezervatom prirode.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*March*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 28. 01. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Morava River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Morava (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Morava River* (`en`)
* *Morava* (`en`)
Za ostale Rimljanke s imenom Julia Caesaris, v. Julia Caesaris.
**Julija Cezaris** (*Julia Caesaris*, 104. pne. - iza 39. pne.), poznatija kao **Julija Antonija** (*Julia Antonia*) bila je rimska plemkinja iz vremena kasne Republike, najpoznatija kao majka Marka Antonija.

Bila je kćer konzula Lucija Julija Cezara III i sestra Lucija Julija Cezara IV, odnosno u srodstvu sa Julijem Cezarom. Prvi put se udala za Marka Antonija Kretika i rodila mu tri sina: Marka, Gaja i Lucija. Nakon muževe smrti se preudala za Publija Kornelija Lentula Suru, koji je godine 63. pne. pogubljen zbog sudjelovanja u Katilininoj zavjeri.

Godine 43. pne. je za vrijeme proskripcija Drugog trijumvirata sakrila brata Lucija i spriječila njegovu likvidaciju. Godine 40. pne. je za vrijeme Peruzinskog rata, u kome je njen sin Lucije pokušao samostalno zavladati Rimom, usprkos dobrog postupanja od strane Oktavijana, napustila Rim kako bi se priključila sinu Marku.

Izvori
------

* Plutarh - *Antonije*
* Arhivirano 2006-06-30 na Wayback Machine-u
Za ostale Rimljanke po imenu Julia Caesaris, v. Julia Caesaris.
Julija u *Promptuarii Iconum Insigniorum a Seculo Hominum.* Natpis kaže: "Julija Cezaris; Cezarova kći; Pompejeva supruga."
**Julija Cezaris** (latinski: , klasični latinski: IVLIA•CAESARIS, 83. ili 82. pne. - 54. pne.) bila je rimska plemkinja iz doba kasne Republike, poznata kao najstarija kći Julija Cezara te supruga njegovog saveznika, a kasnije glavnog suparnika Pompeja. Antički izvori je opisuju kao ženu izuzetne ljepote i moralnih kvaliteta.

Rodila se kao kći Cezara i njegove prve supruge Kornelije Cinile. Otac ju je godine 59. pne. dao za suprugu Pompeju čime je cementiran Prvi trijumvirat. Iako je brak bio političke prirode, a muž od nje stariji 23 godine, antički izvori ga navode kao sretan, odnosno da su se obje supružnika iskreno voljeli. Pompej je navodno bio toliko zaljubljen u svoju suprugu da je razmišljao da se povuče iz politike kako bi što više vremena provodio s njom; time se objašnjava i njegova odluka da, usprkos toga što je imenovan za guvernera Hispanije, ostane u Rimu i upravne poslove obavlja preko posrednika.

Kada je godine 55. pne. prilikom izbora za edile došlo do nereda, Pompejeva odjeća je poprskana krvlju nekih od sudionika. Kada je Pompej preko roba poslao odjeću da se opere u kući, Julija je, tada trudna, pomislila da joj je muž mrtav i dobila spontani pobačaj. Od toga se nikada nije oporavila, a kada je sljedeće godine zatrudnila, umrla je pri porođaju. Pompej je bio shrvan bolom, ali su političke posljedice po Republiku bile još gore - Julijina smrt je prekinula vezu sa Cezarom, učinivši novi građanski rat gotovo neizbježnim.

Portreti u fikciji
------------------

Julija se pojavljuje kao lik u Danteovoj *Božanstvenoj komediji*, gdje je smještena u Limbo, odnosno prvi krug Pakla, određen za kreposne pogane.

Osim toga se pojavila i kao lik u američkoj TV-miniseriji *Julije Cezar* iz 2002. godine gdje ju je tumačila italijanska glumica Nicole Grimaudo.

Njen lik se također pojavljuje na samom početku anglo-američke serije *Stari Rim*, gdje je navedeno da je umrla 52. pne. - dvije godine kasnije nego u historiji.
*Za ostale upotrebe, v. Kostin Dol (Kočani).*

  
Koordinate: 42° 03′ 14" SGŠ, 22° 38′ 52" IGD

**Kostin Dol** (mak. *Kostin Dol*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Kostin Dol je u sastavu opštine Makedonska Kamenica.

Prirodni uslovi
---------------

Kostin Dol je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Delčeva, naselje je udaljeno 30 kilometara severozapadno.

Naselje Kostin Dol se nalazi u istorijskoj oblasti Pijanec. Naselje se razvilo visoko, na jugoistočnim visovima Osogovskih planina. Nadmorska visina naselja je približno 970 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Kostin Dol je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 116 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.MakedonskaKamenica.gov.mk Zvanična stranica opštine Makedonska Kamenica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Makedonska Kamenica |
| --- |
| **Makedonska Kamenica** • 
Dulica •
Kosevica •
Kostin Dol •
Lukovica •
Moštica •
Sasa •
Todorovci •
Cera |  |
**Julija Meza** (rođena oko 170, umrla oko 226. godine) bila je kći Julija Basijana, sveštenika boga sunca Heliogabala, patrona grada Emese u Siriji, i baba rimskog cara Elegabala. Kao njena mlađa sestra, Julija Domna, Julija Meza je bila jedna od žena koja je uspela ostvariti najviše uticaja u čitavoj istoriji Rimskog carstva.

Položaj u carskoj porodici u vreme Septimija Severa i Elegabala
---------------------------------------------------------------

  

Julija Meza je bila udata za Julija Avita i imala je dve kćeri Juliju Mameu i Juliju Soemias. Svaka od njih je bila majka jednog rimskog cara. Kada je zet Septimije Sever postao car, Julija Meza je prešla u Rim da bi živela sa sestrom. Kada je Karakala, njen sestrić, bio ubijen, i kada je Julija Domna izvršila samoubistvo, Julija Meza se morala vratiti u Siriju. Novi car, Makrin, nije je proskribovao. Ipak, Julija Meza se uključila u zaveru protiv njega kako bi na presto došao jedan od njenih unuka, Elegabal, sin Julije Soemias. Da bi pripremila njegov carski položaj raširila je glas da je mladi Elegabal bio vanbračni Karakalin sin. Julija Meza i Julija Soemis su uspele u svojim namerama, ponajviše zbog niskog porekla Makrina, koji nije imao dobre političke veze u visokim senatorskim krugovima. Tako je Elegabal postao rimski car.

Uticaj na dvoru u vreme Elegabla
--------------------------------

U leto 219. godine Elegabal se u Rimu susreo sa svojom babom i majkom kojima je dugovao dolazak na presto. Tokom svoje mladosti više se intresovao za religiju nego za politiku i upravu, tako da je stvarnu vlast u Carstvu imala Julija Meza. 

Kako bi nagradio podršku Julije Meze, Elegabal joj je odobrio titulu *Augusta avia Augusti* (carica, baba careva). Julija Meza je opominjala Elegabala da se mora više baviti poslovima Carstva i uprave, vojskom, ako želi sačuvati presto i glavu. No, kada je Elegabal krenuo potpuno pogrešnim putem, oženivši se vestlkom, Julija Meza je stala na stranu Aleksandra Severa, svog drugog unuka. Elegabal je bio prinuđen da usvoji Aleksandra Severa i uskoro je bio, 22. marta 222. godine ubijen, zajedno sa svojom majkom Julijom Soemis.

Odluka da se stavi na stranu Aleksandra Severa bila je odlična taktička i politička ali katastrofalna porodična: Julija Meza je tako doprinela smrti svoje kćeri i svog unuka.

Ocena ličnosti
--------------

Julija Meza je umrla oko 226, i bila je odmah potom deifikovana. U istoriografiji (Herodijan, Dion Kasije, Historia Augusta) je uglavnom dobro ocenjena. Jedino Herodijan, verovatno sa pravom, ističe njeno častoljublje.

Eksterni linkovi
----------------

***Julija Meza*** na Wikimedijinoj ostavi

* Julia Maesa Arhivirano 2007-04-16 na Wayback Machine-u
**Julija Soemias Basijna** (rođena oko 180, ubijena 11. marta 222. godine) bila je majka cara Elegabala, a sama je vladala Rimskim carstvom za vreme maloletstva svog sina. Njeno ime "Soemias" je arapskog porekla.

Denar sa likom Julije Soemias i Junone
Julija Soemias je bila kći Julije Meze. Bila je i sestričina cara Septimija Severa i sestra Julije Mameje. 

Godine 217. njen sestrić rimski car Karakala je bio ubijen i presto je zauzeo Makrin. Familiji bivšeg cara je bilo dozvoljeno da se povuče u Siriju; čak im nisu oduzeta ni finansijska sredstva. Zajedno sa svojom majkom, Julija Soemias je organizovala zaveru za zbacivanje Makrina i postavljanja na presto svog sina, Elagabala. Da bi ojačali Elagabalovu poziciju, dve Julije su raširile glasine da je Elegabal bio Karakalin vanbračni sin. Jedna legija je prešla na stranu protivnika Makrina i stala uz žene iz dinastije Severa.

  

8. juna 218. u blizini Antiohije došlo je do odlučne bitke. Julija Meza i Julija Soemias su bile zajednso sa vojskom. Kasije Dion, koji je i sam bio neposredni svedok događaja, piše da se mladi Elegabal spremao na bekstvo pred nastupajućim Makrinovim trupama, ali su ga Julija Meza i Julija Soemias zaustavile i tako omogućile pobedu. Ovo je bilo odlučujuće: da je Elegabal pobegao, vojska bi se toliko demoralisala, da bi propast dinastije Severa bila neizbežna. 

Tako je 218. godine Makrin bio ubijen i Elagabal je došao na presto.

Julija Soemias postala je de facto vladar Rimskog carstva, budući da je Elegabal bio maloletan i zainteresovan samo za veru. Njihova zajednička vladavina nije bila popularna i donela je nezadovoljstvo. Juliju Soemias i njenog sina su ubili pretorijanci 222. godine. Kasnije je Julija proglašena za državnog neprijatelja i izbrisana je iz svih državnih spiskova.

U Carskim povestima Juliju Soemias se opisuje kao prostitutku. Dalje, u ovom grotesknom izveštaju stoji da je Julija Soemias planirala formiranje ženskog senata. U stvarnosti, Julija Soemias je bila malo zainteresovana za politiku, za razliku od svoje majke Julije Meze.

Eksterni linkovi
----------------

***Julija Soemijas*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 07′ 57" SGŠ, 22° 26′ 54" IGD

**Mojin** (mak. *Моин*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Mojin je naselje u okviru opštine Đevđelija.

Prirodni uslovi
---------------

Mojin je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (1,5 km južno od sela). Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 5 kilometara zapadno.

Selo Mojin se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je u dolini Konjičke reke, podno planine Kožuf, na približno 120 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Mojin je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 317 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* gevgelija.gov.mk Zvanična stranica opštine Đevđelija

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Đevđelija |
| --- |
| **Đevđelija** • 
Bogorodica • 
Gabrovo • 
Davidovo • 
Kovanci • 
Konjsko • 
Mojin • 
Miletkovo • 
Miravci • 
Mrzenci • 
Negorci • 
Novo Konjsko • 
Petrovo • 
Prdejci • 
Sermenin • 
Smokvica • 
Huma |  |
*Za ostale upotrebe, v. Mojanci (Kočani).*

  
Koordinate: 42° 02′ 51" SGŠ, 21° 34′ 17" IGD

**Mojanci** (mak. *Mojaнци*) su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Mojanci pripadaju opštini Aračinovo, koja okuplja severoistočna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Mojanci su smešteni u severnom delu Republike Makedonije.

Od najbližeg većeg grada Skoplja naselje je udaljeno 18 km severoistočno.

Naselje Mojanci je na severu istorijske oblasti Skopsko polje, koja se poklapa sa prostranom Skopskom kotlinom.

Naselje je smešteno na jugoistočnim padinama Skopske Crne Gore, dok se ka jugu pruža polje.

Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Mojanci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 2.325 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%). 

Nekada je u selu živelo i pravoslavno, slovensko stanovništvo. 

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Aračinovo

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Mojanci (Skoplje)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.haracina.gov.mk Zvanična stranica opštine Aračinovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Aračinovo |
| --- |
| **Aračinovo** • 
Grušino •
Mojanci •
Orlanci |  |
| Koralpe |
| --- |
| Dio Centralne Alpe |
|  |
| Dužina masiva: | km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Grosser Speikkogel (2140 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Austrija |

**Koralpe** (slovenski: *Golica*) je masiv na jugu Austrije u Štajerskoj i Koruškoj.

Geografija
----------

Planine Koralpa dio su Centralnoistočnih Alpa, a geološki su sastavljene od gnajsa i mikašista. Masiv leži između doline rijeke Lavant i brda zapadne Štajerske. Proteže se od planinskog prijevoja Packsattel (kog zovu i Vier Tore, dosl. *četvora vrata*) do rijeke Drave.

Grosser Speikkogel, najviši vrh masiva, visok je 2140 metara i formira granicu između Štajerske 
i Koruške. Po planinskim pašnjacima uzgajaju se goveda i konji. Preko masiva na njegovom južnom dijelu prolazi cesta od Eibiswalda u Štajerskoj do Lavamünda u Koruškoj, preko prijevoja Soboth na visini od 1065 metara u Štajerskoj. Kod Sobotha se na visini od 1966 metara nalazi skijalište, televizijski odašiljač, rezervar i radarska stanica austrijskih 
oružanih snaga.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Koralpe*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 24. 2. 2016.

Vanjske veze
------------

***Koralpe*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Koralpe* na portalu Austria-Forum (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 245095688
* GND: 4266363-5
* NKC: ge552254

 |
**Mohamed Rabbae** (arap. , Muhamed Rabai; Berrechid, 8. 3. 1941. – Amersfoort, 17. 5. 2022.) bio je nizozemski političar, autor i aktivist. Rođen je u Maroku i još kao mladić priključio se socijalističkom pokretu. Zbog aktivističkog angažmana protiv kralja Hasana II, godine 1966. odlazi u Nizozemsku i upisuje studij ekonomije na Univerzitetu u Amsterdamu. Godine 1993. učlanio se u Zelenu ljevicu (GL) i od 1994. do 2002. bio je njenim zastupnikom u Predstavničkom domu. Istupio je iz stranke 2010. godine. U februaru iste godine utemeljio je Marokansku nacionalnu skupštinu (LBM), organizaciju za obranu ljudskih prava marokanske manjine. Rabbae se istaknuo i kao anti-globalizacijski aktivist.

Opus
----

* *Naast de Amicales nu de UMMON; De mantelorganisaties van de Marokkaanse autoriteiten in Nederland*, Utrecht: Nederlands Centrum Buitenlanders, 1993, ISBN 9789055170111

Vanjske veze
------------

***Mohamed Rabbae*** na Wikimedijinoj ostavi

* (`nl`) Drs. M. (Mohamed) Rabbae, Parlement & Politiek

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 286534086
* ISNI: 0000 0003 9249 7378

 |
**Milica Mihaljević** (Zagreb, 12. prosinca 1955.) je hrvatska lingvistkinja.

Biografija
----------

Završila je V. gimnaziju u Zagrebu 1974. i diplomirala je engleski jezik, opću lingvistiku i fonetiku 1979. Doktorirala je 1991. s temom Lingvistička analiza računalnog nazivlja, a prelaskom u Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje svoj je daljnji znanstveni rad definitivno usmjerila na kroatističko područje.

Posebno se bavi područjem normativistike, terminologije te leksikologije i leksikografije kao i jezičnim dodirima (hrvatski i engleski).

Leksikologiju i leksikografija predavala je i na Učiteljskoj akademiji u Zagrebu. Na Hrvatskim studijima na dodiplomskom studiju drži Jezično-stilske vježbe, na Fakultetu elektrotehnike i računarstva na diplomskom studiju predaje kolegij Hrvatski jezik u inženjerskoj praksi, a na Filozofskom fakultetu u Zagrebu na diplomskom studiju predaje kolegij Nazivoslovlje i nazivlje na hrvatskome jeziku.

Sudjelovala je na brojnim znanstvenim skupovima u Hrvatskoj i u inozemstvu, stručnim tribinama, radijskim i televizijskim emisijama, autorica i suautorica je niza knjiga (Računalno nazivlje, Terminološki priručnik, Jezični savjetnik, Kako se na hrvatskome kaže WWW, Normativnost i višefunkcionalnost u hrvatskome standardnom jeziku, Jezik medija, Hrvatski terminološki priručnik, Jezični savjeti), znanstvenih i stručnih radova.

Voditeljica je Odjela za hrvatski standardni jezik u Institutu za hrvatski jezik i jezikoslovlje.

Članica je povjerenstva Nagrade Dr. Ivan Šreter za izbor najbolje riječi.

Recepcija
---------

Lingvistička analiza jezičnosavjetničkih knjiga kojima je suautorica Milica Mihaljević pokazuje da „*autorice nemaju ni osnovna lingvistička znanja*" i „*da im je cilj širenje jezičnog šovinizma i učvršćivanje nacionalističke ideologije u hrvatskom društvu. Veličaju purizam i preskriptivizam, predstavljajući ih kao znanost o jeziku, iako se radi o pojmovima koji su suprotstavljeni lingvistici.*"

Izvori
------

1. 1 2  Kordić, Snježana (svibanj-lipanj 2006). „Upute jezičnim cenzorima: prikaz knjige Anđele Frančić, Lane Hudeček i Milice Mihaljević, *Normativnost i višefunkcionalnost u hrvatskome standardnom jeziku*". Zagreb: *Književna republika* **4** (5-6). str. 194–208. ISSN 1334-1057. CROSBI 429743. S2CID 194727989. (NSK). Pristupljeno 27. srpnja 2014.

Vanjske poveznice
-----------------

* Milica Mihaljević, Institut za hrvatski jezik i jezikoslovlje
**Konstantin Balšić** je bio plemić iz dinastije Balšića i otomanski vazal. Uz pomoć Turaka je vladao oblašću u predelu današnje severne Albanije.

Biografija
----------

Ostaci tvrđave u Kroji
Konstantin Balšić je bio sin Đurđa I, iz njegovog drugog braka, sa Teodorom Dejanović. 

Posle smrti njegovog oca Đurđa I (1378) i strica Balše II (1385), vlast nad zemljama Balšića preuzeo je Konstantinov brat od strica Stracimira, Đurađ II, dok je Konstantin vladao nad malim prostorom između Bojane i Drima. Konstantin je nastojao da preuzme od njega vlast, zbog čega je 1391. godine posetio sultana Bajazita I i priznao njegovu vrhovnu vlast. Pored toga, on se povezao sa Vukom Brankovićem i svojim srodnikom Mrkšom Žarkovićem.

Osmanlije su ga, kao svog pristalicu, postavile 1394. godine za gospodara Kroje, umesto Marka Barbadiga, čijom se suprugom Jelenom, kasnije oženio. On je odatle proširio svoju vlast na Danj i okolinu, ali ga je Đurađ II potisnuo sa tih poseda. Učestvovao je, kao otomanski vazal, u bici na Rovinama 17.05.1395. godine, u kojoj je poginuo i njegov ujak, Konstantin Dragaš, po kome je najverovatnije i dobio ime.

Iako je od 1391. godine bio odan otomanski vazal, Konstantin nije učestvovao u Angorskoj bici (1402) i u to doba je pod nejasnim okolnostima, možda zbog pokušaja zauzeća Drača, pogubljen (pre 22.10.1402) po odluci mletačkog suda u Draču.

Konstantin se ženio dva puta. Ime njegove prve supruge nije sačuvano, a drugi put se oženio Jelenom (ćerkom Karla Topije) koja je prethodno bila udata za gospodara Kroje, Marka Barbariga. Podaci o njegovim potomcima nisu poznati, ali se smatra da bi Stefan Balšić (*Stefan de Maramonte*) mogao da bude njegov sin.

Literatura
----------

* Андрија Веселиновић Радош Љушић, *Српске династије*, Нови Сад, 2001. ИСБН=86-83639-01-0
* „Medieval Lands project - Montenegro: ''Balšići''". Pristupljeno 4. 6. 2010.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  Андрија Веселиновић Радош Љушић, *Српске династије*, Нови Сад, 2001. ИСБН=86-83639-01-0
2. 1 2 3 4 5  „Medieval Lands project - Montenegro: ''Balšići''". Pristupljeno 4. 6. 2010.
3. ↑  „Genealogy - Balkan states: *The Balsici*". Pristupljeno 4. 6. 2010.

Napomene
--------

1. ↑  Mrkša i Konstantin su bili polubraća, po majci Teodori. Pored toga, Mrkša je bio oženjen Konstantinovom sestrom od strica Balše II, Ruđinom.

Vidi još
--------

* Balšići
* Đurađ I Balšić
* Stefan Balšić

Spoljašnje veze
---------------

* Gospodin Konstantin Balšić (11.novembra 1395. iz Uljara, blizu Skadra) poveljom obećava građanima Dubrovnika prijateljstvo, slobodnu trgovinu i sudske privilegije.
**Hidrogenisani skrobni hidrozilat** (*HSH*) je smeša nekoliko šećernih alkohola (zaslađivača). Hidrogenisani skrobni hidrozilati imaju 40 do 90 procenata slatkoće šećera. 

Hidrogenisani skrobni hidrozilati se proizvode parcijalnom hidrolizom skroba – najčešće kukuruznog skroba, mada se skrob iz krompira i žita takođe može koristiti. Time se formiraju dekstrini (glukoza i kratki glukozni lanci). Hidrolizovani skrob (dekstrin) se zatim hidrogeniše do šećernih alkohola.

Hidrogenisani skrobni hidrozilat je sličan sa sorbitolom: ako se skrob potpuno hidrolizuje do glukoze, onda je rezultat hidrogenacije sorbitol. Pošto u HSH-u skrob nije potpuno hidrolizovan, formira se smeša sorbitola, maltitola, i dužih lanaca hidrogenisanih saharida (npr. maltotriitol). Kada smeša ne sadrži dominantni poliol koristi se generičko ime hidrogenisani skrobni hidrozilat. Međutim, ako ima 50% ili više poliola jednog tipa u smeši, on se naziva „sorbitolni sirup", ili „maltitolni sirup", etc.

Upotreba
--------

Hidrogenisani skrobni hidrozilat se komercijalno koristi na isti način kao i drugi šećerni alkoholi. Često se primenjuje kao zaslađivač i kao sastojak koji zadržava vlagu. U ulozi modifikatora kristalizacije, on može da spreči formiranje šećernih kristala u sirupu.

Spoljašnje veze
---------------

* The Sugar Association Inc. "Sugar - Sweet By Nature: Sugar Alcohols" Arhivirano 2007-06-29 na Wayback Machine-u
* Science Toys. *Ingredients*. "Hydrogenated Starch Hydrosylate"
Richard Nixon i Zhou Enlai drže govor
**Nixonov posjet Kini 1972.** je prvi potez u formalnoj normalizaciji odnosa između SAD-a i Narodne Republike Kine. Ovo je ujedno i prvi put da je jedan predsjednik SAD-a posjetio NR Kinu, koju je SAD smatrao jednim od najvećih neprijatelja. Od 21. do 28. veljače američki predsjednik Richard Nixon, posjetio je kineske gradove Peking, Hangzhou i Shanghai.

U srpnju 1971. Nixonov Savjetnik za državnu sigurnost Henry Kissinger tajno je posjetio Peking, na putu za Pakistan, te dogovorio sve za posjet predsjednika Nixona. Skoro odmah nakon dolaska u Peking, Nixon je pozvan na sastanak sa Mao Zedongom koji je gotovo umro 9 dana prije dolaska predsjednika Nixona (to Amerikanci tada nisu znali), no osjećao se dovoljno zdrav da se sastane s Nixonom. Državni tajnik William P. Rogers nije bio na sastanku, a jedini Amerikanac koji je prisustvovao susretu dvaju vođa bio je član Vijeća državne sigurnosti (kasnije američki veleposlanik u Kini) Winston Lord. Kako ne bi osramotio Rogersa, Lord je izbačen sa svih službenih fotografija sastanka.

Nixon je tijekom posjeta imao puno sastanaka sa kineskim premijerom Zhou Enlaiem, a ti sastanci su uključivali i posjete Kineskom zidu, te gradovima Hangzhouu i Shangaiu. Po završetku posjeta, SAD i NR Kina su izdali Šanghajski Communiqué, dokument koji je iznio poglede dvaju zemalja o vanjskoj politici i postao baza za kinesko-američke odnose. U priopćenju obje nacije su obećale da će težiti ka potpunoj normalizaciji odnosa dvaju zemalja. SAD je također priznao da Kinezi s obje strane Tajvanskog prolaza podupiru ideju da postoji samo jedna Kina, te da je Tajvan dio Kine. Nixon i američka vlada potvrdili su želju da se tajvansko pitanje riješi na miran način, što je podržala i sama Kina. Ta izjava je SAD-u i Kini omogućila da privremeno stave sa strane *"ključno pitanje koje ometa normalizaciju odnosa"* oko političkog statusa Tajvana te da otvore trgovinu i ostale konakte. No, SAD je nastavio diplomatske odnose sa Tajvanom sve do 1979. kada je raskinuo te odnose i uspostavio potpune diplomatske odnose s NR Kinom.

Sastanak u medijima i kulturi
-----------------------------

* Nixonov povijesni posjet pretvoren je u operu i u popularnu frazu.
* Max Frankel iz novina *The New York Times* dobio je Pulitzerovu nagradu za međunarodno izvještavanje zbog pokrića tog događaja.

Daljne informacije
------------------

Margaret MacMillan, *Nixon & Mao: The Week that Changed the World*, Random House 2007. 

*RN: The Memoirs of Richard Nixon*, Grosset & Dunlap 1978.

William Burr, *The Kissinger Transcripts*, New Press 1999.

James Mann, *About Face*, Knopf 1999.

Patrick Tyler, *A Great Wall*, Public Affairs 1999.

Vanjske veze
------------

***Nixonov posjet Kini 1972.*** na Wikimedijinoj ostavi

* Webcast: Nixon in China Council on Foreign Relations
Kap rose na hidrofobnoj površini lista
Vodene kapi na hidrofobnoj površini trave
**Hidrofobnost** (od grč. *hydro* - voda i grč. *phobos* - strah) je fizička osobina molekula (poznatih kao **hidrofobi**) da se odbijaju od vodene mase.

Hidrofobni molekuli su uglavnom nepolarni i stoga preferiraju druge neutralne molekule i nepolarne rastvarače. Hidrofobni molekuli u vodi se često grupišu i formiraju micele. Voda na hidrofobnim površinama manifestuje visoki kontaktni ugao.

Primeri hidrofobnih molekula su alkani, ulja, masti, i uopšte masne supstance. Hidrofobni materijali se koriste za uklanjanje ulja iz vode, upravljanje razlivenom naftom, i hemijskim separacionim procesima za razdvajanje nepolarnih od polarnih jedinjenja.

Termini hidrofoban i lipofilan se često poistovećuju. Međutim, ova dva termina nisu sinonimna. Dok su hidrofobne supstance često lipofilne, postoje izuzeci - kao što su silikoni i fluoro-ugljenici.

Hemijska zaleđina
-----------------

Sa termodinamičkog stanovišta, materija teži ka niskoenergetskom stanju, i vezivanje molekula umanjuje hemijsku energiju. Voda je elektronski polarizovana, te je u mogućnosti da formira interne vodonične veze, što joj daje mnoge od njenih jedinstvenih fizičkih svojstava. Pošto hidrofobi nisu elektronski polarizovani, i zato što oni nemaju sposobnost formiranja vodoničnih veza, voda odbija hidrofobe, i radije formira veze sa drugim molekulima vode. Taj efekat je uzrok hidrofobnih interakcija. Dve ne mešajuće faze (hidrofilna i hidrofobna) se menjaju tako da veličina njihovih odgovarajuće granične površine postaje minimalna. Ovaj efekt se može vizuelizovati u slučaju fenomena zvanog fazno razdvajanje.

Superhidrofobnost
-----------------

Kap na površini lotusa.
**Superhidrofobne** površine kao što su listovi biljke lotus imaju površine koje se izuzetno teško kvase. Kontaktni uglovi kapi vode su veći od 150°. Ovo se naziva lotus efektom.

Vidi još
--------

* Amfifil
* Hidrofilnost
* Hidrofobni efekat

Literatura
----------

* Ben-Naim, Arieh (1980). *Hydrophobic interactions*. New York: Plenum Press. ISBN 0-306-40222-X.

Spoljašnje veze
---------------

* Proračun i dijagramski prikaz hidrofobnosti proteina Arhivirano 2010-06-25 na Wayback Machine-u
* Novostima i informacije o superhidrofobnom premazivanju
Koordinate: 48°38′21″N 2°16′20″E﻿ / ﻿48.6392°N 2.2722°E﻿ / 48.6392; 2.2722

**Montlhéry** (pronounced: []) je grad i sjedište istoimene općine (commune) u francuskom departmanu Essone, smještenom u regiji Île-de-France, oko 26 km udaljenosti od Pariza. 

Nastao je na strateškom položaju sa koga su se mogle kontrolirati komunikacije između Pariza i Orleansa. Prvi put se spominjao od strane Rimljana kao drevno galsko naselje pod imenom *Mons Aetricus*. Pod vlašću franačkih Merovinga predan je crkvi, ali ga je oko 970. preuzeo Thibaud, pripadnik plemićke porodice Montmorency, koji će započeti dinastiju gospodara Montlheryja. Ona je ugašena 1118. ubistvom Milona II nakon koje je grad preuzeo francuski kralj Louis VI, srušio zamak a teritorije pripojio svojoj domeni. U 13. vijeku je podignut novi zamak, uključujući toranj koji vijekovima kasnije koristio za razne naučne eksperimente. Godine 1465. je bio poprište bitke kod Montlheryja u kojoj je burgundski vojvoda Charles Neustrašivi porazio francuskog kralja Louisa XI. Grad je razoren u Hugenotskim ratovima, ali ga je 1591. obnovio kralj Henri IV. Posljednji put je stradao 1871. za vrijeme francusko-pruskog rata kada su ga opustošili Prusi.

Godine 1924. je kraj njena podignuto znamenito auto-trkalište Autodrome de Linas-Montlhéry na kome su razbijeni mnogi brzinski rekordi i zbog čega se Montlhery ponekad naziva "francuskim Indianapolisom".

Vanjske veze
------------

***Montlhéry*** na Wikimedijinoj ostavi

* City council website (in French)
* Website about Montlhéry
* Mérimée database - Cultural heritage (`fr`)
* Land use (IAURIF) Arhivirano 2021-05-06 na Wayback Machine-u (`en`)
**Jeongjo** (korejski: 정조) rođen kao **Yi San** (1752. - 1800. bio je 22 monarh iz Dinastije Joseon koji je 
vladao Kraljevstvom Joseon (Korejom) od 1776. do 1800.

Biografija
----------

*Yi San* je rođen kao sin krunskog princa Sadoa, koji nikad nije stupio na tron, jer je ubijen. Navodno ga je dao ubiti vlastiti otac kralj Yeongjo (*Yi Sanov* djed) jer je poludio.
Kad je preuzeo tron *Yi San* uzeo je vladarski naslov *Jeongjo*. Za svoje vladavine nastojao je sprati ljagu sa imena svog oca, pa se silno trudio da reformira zemlju.

Nastavio je sa politikom svog pradjeda Sukjonga u otvaranju više šansi za napredak u životu svojih podanika, bez obzira na njihov status.
Zbog tog mnogi smatraju da je bio jedan od najboljih joseonskih vladara.

Kad je iznenadno umro tron je preuzeo njegov maloljetni sin Sunjo.

Izvori
------

1. 1 2  „*Chart of Joseon Kings*" (engleski). dramasROK. Pristupljeno 21. 09. 2019.
2. 1 2 3 4  „*Rulers of the Joseon Dynasty*" (engleski). The talking cupboard. Pristupljeno 21. 09. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Jeongjo of Joseon* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Kralj Joseona (1776. - 1800.)** | Nasljednik: |
| **Yeongjo** | **Sunjo** |
Most na Dumanu
**Most na Dumanu** ili *Firdusov most* je na području opštine Livno u Bosni i Hercegovini.

Lokacija
--------

Nalazi se na rijeci Bistrici, stotinjak metara od njenog izvora Duman, ispod brda Bašajkovac. Bistrica prolazi kroz grad i završava svoj tok u Livanjskom polju.

Historija
---------

Nastao je krajem 17. ili početkom 18. stoljeća. Po arhitektonskim karakteristikama može se zaključiti da je nastao u osmanlijsko doba. Prema narodnom predanju sagradili su ga kožari, čije radionice bile su u neposrednoj blizini ovog mosta.

Opis
----

Rijeka Bistrica, pored glavnog vodotoka, ima ovdje i jedan paralelni rukavac na višoj koti, uz desnu obalu. Most presvođava glavni vodotok svodom većeg raspona (8,21 mj, dok na višoj koti presvođava rukavac malim svodićem raspona 2,16 m. Čeoni lukovi, kako na velikom svodu, tako i na malom, izgledaju polukružni. Ukupna visina svoda od ljetnog vodostaja do najviše tačke iznosi oko 4,40 m, a u tu mjeru uključena je i visina stope svoda.

Čeoni zidovi su od nešto grublje obrađenog kamena iste vrste i razlišite veličine, s grubim spojnicama. Širina mosta kreće se oko 3 metra. Most je dužine 21,56 metar, mada su propusni otvori, relativno mali. Zapažena odstupanja od standardnih detalja dokazuju prisustvo isključivo domaćih majstora na gradnji mosta na Dumanu.

Most je proglašen nacionalnim spomenikom BiH.

Literatura
----------

* Džemal Čelić, Mehmed Mujezinović, Sarajevo: Sarajevo - Publishing, 1998. -Stari mostovi u Bosni i Hercegovini.

Vanjske veze
------------

***Most na Dumanu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Duman kraj Livna
* Livno Arhivirano 2020-02-19 na Wayback Machine-u
**Jens Wiessflog** (Erlabrun, 21. 6. 1964. - ) je nemački skijaški skakač. Četvrti je na listi večitih skijaških skakača iza Nikenena, Mališa i Ahonena. Po profesiji je električar oženjen suprugom Nikol, i vlasnik hotela. Voli tenis i golf a komentariše i ski skokove na ZDF-u.

Poznat je po nadimku "buva"...zbog svoje lagane građe i fine konstitucije. Počeo je da trenira relativno kasno negde u 13 godini a osvojio je prvo takmičenje dve godine kasnije u Švarcenbergu. Prvo pojavljivanje u svetskom kupu zabeležio je sa šesnaest godina 1980. na takmičenju u Oberstdorfu i Garmišu.

Ubrzo počinju da stižu i uspesi i to na velikim takmičenjima. Pobeda i zlatna medalja na normal hilu 90 m skoj skakaonici u Sarajevu. Iste godine osvojio jei Svetski kup kao i Turneju četiri skakaonice i to ponovio 1985,1991,kao 1996 i tako sa četiri pobede bio dugo na prvom mestu sve do 2008. kada ga je nadmašio veliki Jane Ahonen.

On je bio upravo u eri slavnog Nikenena skakač koji je prešao sa jednog stila, paralelnog Dešan na V Boklev stil.

Karijeru je završio 1996. godine a Ahonen je rekao da je on bio njegov najveći idol i da mu je najveća čast bilo što je skakao s njim. Bio je pozvan kao specijalni gost na Ahonenovom oproštaju.

Vanjske veze
------------

***Jens Weissflog*** na Wikimedijinoj ostavi

* FIS-Ski: Jens Weissflog - statistike (engleski)
* Holmenkollen medalists Arhivirano 2007-02-24 na Wayback Machine-u - click Holmenkollmedaljen for downloadable pdf file (`no`)
* Holmenkollen winners since 1892 Arhivirano 2007-02-24 na Wayback Machine-u - click Vinnere for downloadable pdf file (`no`)
* Official website (`de`)
* SVZ (German TV) Profile Arhivirano 2004-10-15 na Wayback Machine-u (`de`)

| Nagrade |
| --- |
| Prethodi: **Istočna Njemačka Uwe Hohn**  |  **Istočnonjemački sportaš godine** 1985 | Slijedi: **Istočna Njemačka Olaf Ludwig**  |
| Prethodi: **Marja-Liisa Kirvesniemi**  |  **Holmenkollen medaljazajedno s Vegard Ulvangom, Trond Einar Eldenom i Ernstom Vettorijem** 1991 | Slijedi: **Yelena Välbe**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 194650427
* ISNI: 0000 0003 5700 3467
* GND: 1017059179

 |
*Ovo je članak o Kadešu i Siriji, v. također Kadesh (jug Izraela) ili Kedesh*

**Kadeš** (također Kadesh i *Qadesh*) bio je drevni grad na Levantu, smješten na rijeci Orontes, vjerojatno identičan ostacima na nalazištu **Tell Nebi Mend**, oko 24 jugozapadno od Himsa (ca. 34°35′N, 36°31′E) u današnjoj zapadnoj Siriji.

Kadeš je bio jedan od dva kanaanitska grada koji je sredinom 15. vijeka pne. vodio koaliciju lokalnih gradova-država koja se pobunila protiv egiptaske hegemonije, najvjerojatnije pod utjecajem države Mitanni, glavnog tadašnjeg takmaca Egiptu u borbi za prevlast. Drugi važni grad bio je Megiddo, ali je koalicija poražena u znamenitoj bitci kod Megiddoa 1457. pne. nakon čega je cijela regija, uključujući i Kadeš, morala priznati egipatsku prevlast.

Vladari Kadeša su otada bili egipatski vazali, a očuvana je bogata prepiska faraona Ehnatona s vladarom Kadeša. Historijski spisi spominju tri imena kadeških vladara - Suttarna (cca. 1350. pne.); Etakkama (cca. 1340. pne.) i Ari-Teshub (cca. 1330-1325. pne.). 

Najvažniji događaj u historiji Kadeša bio je veliki obračun dvije tadašnje svjetske supersile - Egipta i Hetita, koji se zbio u prvoj polovici 13. vijeka pne. upravo oko Kadeša, a koji je trebao odlučiti o sudbini Levanta. Taj okršaj, poznat kao bitka kod Kadeša, završio je neodlučno, a Kadeš je ostao pod vlašću Hetita.

### Fusnote

1. ↑  Kitchen, K.A, "Ramesside Inscriptions", Volume 2, Blackwell Publishing Limited, 1996, pp.16-17
**Olza** (češki: *Olše*, njemački: *Olsa*) je rijeka u Češkoj i Poljskoj duga 86,8 km, desna pritoka rijeke Odre.

Hidrologija
-----------

Olza izvire u planinama Šleskih Beskidima u Poljskoj, od tamo teče prema jugozapadu u Češku. U Češkoj protiče kroz grad Trinec zatim teče duž češko-poljske granice i dijeli popola nekadašnji grad *Teschen* na poljski Cieszyn i češki Těšín. 

Zatim teče duž granice do Karviná, gdje potpuno ulazi u Češku, kad oplovi Karvine ponovno teče kao pogranična rijeka do ušća u Odru kod sela Olza u Poljskoj. Od svojim skoro devedesetak km Olza u Poljskoj teče nekih 14 km.

Porječje rijeke veliko je 1,118 km², od tog 639 km² pripada Češkoj i proteže se po Moravskošleskom kraju a 479 km² pripada Poljskoj i prostire se po Šleskom vojvodstvu.

Prosječni godišnji protok na ušću je 8 m³/s.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „Olza" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 15.05. 8081.

Vanjske veze
------------

***Olza (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Olza* (`pl`)