recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ori** su izmišljena vrsta iz američke TV serije Zvjezdana vrata SG-1. Oriji i Alterani (nekadašnji Drevni) su bili jedno društvo - ljudi na evolucijskom putu prema uzdignuću. Međutim, Oriji su postajali sve vatreniji u svojim vjerovanjima dok su Alterani u nedostatku boljeg objašnjenja vjerovali u znanost, zbog čega su ih Oriji pokušali istrijebiti.

Obje rase su se na kraju uzdigle, suočene sa uništenjem od strane rase po imenu Wraith i bolesti kojoj nisu mogli pronaći lijek. Oriji su prenijeli svoju vjeru zvanu Postanak idućoj evoluciji ljudi koje su stvorili.

Nastanak
--------

Središnje obećanje vjere, odnosni ono čemu se sljedbenici Postanka nadaju za uzvrat je uzdignuće koje im Oriji lažno obećavaju. Oni dobijaju moć koju su uzeli od onih koji ih štuju, odnosno postoji fizički prijenos energije Orijima koji se događa kroz vjeru ljudskih bića u njih.

Oriji se jačaju crpeći životnu silu onih koji su voljni predati im se ne znajući u što se upuštaju. Što više svijetova Priori (njihovi svećenici) preobrate, Oriji postaju sve moćniji. Tekst knjige postanka pisan je poput Biblije, dakle u pričama koje imaju vjersku pouku. Osnovni zakon Postanka je: Ili štujte Orije ili se suočite sa uništenjem.

Orisi
-----

Zbog stroge zabrane u miješanje sa rasama na nižoj ljestvici evolutivnog razvoja kojoj podliježu i Oriji, oni djeluju kroz Priore. Međutim, sa saznanjem o postojanju inteligentnih humanoida na planeti Zemlji u galaksiji Mliječni put, javlja se potreba za snažnim vođom koji će imati ljudski oblik, a posjedovati znanje Orija. Zato Oriji stvaraju Orisi, djevojčicu koja je po majci Vali čovjek, ali je u svojoj genetskoj strukturi dijelom Ori. Njena genetska struktura je izmjenjena, tako da je ona za svega nekoliko sati dostigla punu zrelost i povela orijske sljedbenike u rat protiv nevjernika. 

| * p
* r
* u
*Stargate* |
| --- |
| Franšiza | *Stargate* • *SG-1* • *Atlantis* • *Universe* • *Infinity* • *Worlds* • Stripovi • Književnost • Audioknjige • GateWorld |
| *SG-1* | 

|  |
| --- |
| Nagrade • Likovi • Epizode (Sezona 1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10) • *The Ark of Truth* • *Continuum* |
| Samantha Carter • George Hammond • Daniel Jackson • Hank Landry • Vala Mal Doran • Cameron Mitchell • Jack O'Neill • Jonas Quinn • Teal'c |

 |
| *Atlantis* | 

|  |
| --- |
| Likovi • Epizode (Sezona 1 • 2 • 3 • 4 • 5) |
| Carson Beckett • Samantha Carter • Ronon Dex • Teyla Emmagan • Aiden Ford • Jennifer Keller • Rodney McKay • John Sheppard • Elizabeth Weir • Richard Woolsey |

 |
| *Universe* | 

|  |
| --- |
| Likovi • Epizode |
| Chloe Armstrong • Ronald Greer • Tamara Johansen • Nicholas Rush • Matthew Scott • Eli Wallace • Everett Young |

 |
| Mitologija | Stargate Program • Drevni (likovi) • Asgard • Asurani • Genii • Goa'uld (likovi) • Jaffa (likovi) • Kull ratnici • Ori • Replikatori • Tok'ra • Sablast |
| Tehnologija | Stargate • Drevna tehnologija • Zemaljska tehnologija • Goa'uld tehnologija • Zvjezdani brodovi (Atlantis • Zemaljski brodovi) |
**Biokovska zečina**  (lat. *Centaurea biokovensis*) je endemska biljka iz porodice Asteraceae.

Rasprostranjenost
-----------------

Raste samo na planini Biokovo i to isključivo na usponima s primorske strane na ograničenom dijelu i na visini između 50 i 1600 metara nadmorske visine.

Izgled
------

Snježno-bijele je boje. Gusto je dlakava. Iz rizoma svake godine nikne nekoliko sterilnih rozeta i nekoliko fertilnih stabljika. Veliku većinu sjemena raznese vjetar i mali broj dospije tamo, gdje se biljka može razviti. Glavni neprijatelji su biljne uši iz roda Aphium, koje legu potomstvo na cvjetnim glavicama te endemični puž Medora makarana, koji se zadržava u pukotinama te joj oštećuje stabiljke i listove.

Ekologija vrste
---------------

Raste na pukotinama okomitih stijena, okrenutih prema moru. Za vrijeme vegetacijskog perioda, klima je jako vruća i suha. Područje rasprostiranja nekada je bilo cjelina, danas je rascjepkano. Rijetko se može naći po desetak jedinki na jednome mjestu. Suličasta zečina (*Centaurea cuspidata*) je srodna vrsta, koja raste uz biokovsku zečinu.
**Artavazd I** (59. pne. - 20. pne.) je bio kralj Medije Atropatene od 56. pne. do 31. pne. Na prijestolje je došao kao dijete, a najveći dio vladavine proveo kao partski saveznik. Za vrijeme Antonijevog pohoda na Parte je pomogao partskom kralju Fraatu da 36. pne. Antoniju nanese katastrofalni poraz. Antonije je za poraza krivio armenskog kralja Artavazda koji je bio smrtni neprijatelj svog atropatenskog imenjaka. Istovremeno se Artavazd osjetio zakinutim za podjelu plijena od strane Fraata. Tako su Antonije i Artavazd već 35. pne. sklopili savez, a Antonije je svog sina Aleksandra Heliosa zaručio za Artavazdovu kćer Jotapu. Saveznici su napali i podijelili Armeniju.

Rat s Oktavijanom je natjerao Antonija da svoje trupe povuče na zapad, a nakon Antonijevog poraza u kod Akcija Artavazd je ostao bez saveznika. Godine 30. pne. Parti su zauzeli Atropatenu i zarobili Artavazda. On je uspio pobjeći na rimsku teritoriju kod August (rimski car)|Augusta koji ga je lijepo primio i učinio klijenstkim kraljem Male Armenije.

Izvori
------

* Sadržaj sa katalonske, francuske i njemačke Wikipedije.
* Werner Huß, *Ägypten in hellenistischer Zeit* (*Egypt in hellenistic times*), Munich 2001
* R. Schmitt: *Artavasdes*. *In*: *Encyclopædia Iranica*, vol. 2 (1986), p. 653.
* Cyrille Toumanoff, Manuel de généalogie et de chronologie pour le Caucase chrétien (Arménie, Géorgie, Albanie), Édition Aquila, Rome, 1976, p. 84 .
* Ulrich Wilcken: *Artavasdes 2).* *In*: *Realencyclopädie der Classischen Altertumswissenschaft*, vol. II 1 (1895) col. 1309-1311.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Ariobarzan I** | **Kralj Medije Atropatene**56. pne.–31. pne. | Slijedi:**Ariobarzan II** |
Za boju, v. Plavo.

**Pezinok** (mađarski:*Modor*, njemački:*Modern* ) je grad u Bratislavskom kraju u zapadnoj Slovačkoj. Grad upravno pripada Okrugu Pezinok.

Zemljopis
---------

Grad se nalazi u podnožju Malih Karpata koji omogućavaju odlične uvjete za planinarenje.

Povijest
--------

Prvi tragovi naselja su iz 3. tisućljeća pne. , a prvo stalno naselje je iz vremena Velikomoravske Kneževine, koja je bila država Slavena. Prvi spomen o Modri je iz 1158. godine u dokumentu od Gejze II. kada je grad pripadao biskupu iz Nitre. Nakon Mongolske invazije 1241. godine , grad naseljavaju Karpatski Nijemci. Prvi spomen o vinogradima u Modri seže iz 1321. godine. Naselje je primilo status grada 1361. godine, a postalo Slobodni kraljevski grad 1607. godine. Gradska utvrda sa trima vratima izgrađena je 1610.-1647. godine. Od 17. stoljeća grad je bio jedan od vodećih obrtnićkih centara u Slovačkoj. Keramička industrija počela u 19. stoljeću, a 1883. osnovana je škola keramike. Željeznička pruga od Bratislave do Trnave zaobići će grad 1840. godine zato što je lokalni sudac odbio dati dozvolu za izgradnju željeznice.

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2001. godine grad je brojao 8.536 stanovnika..

### Etnički sastav

* Slovaci - 97,4%
* Česi - 1%
* Mađari - 0,4%

### Religija

* rimokatolici - 53,7%
* luterani - 25.8%
* ateisti - 15%

Gradovi prijatelji
------------------

* Belgija Overijse, Belgija
* Češka Benátky nad Jizerou, Češka
* Češka Hustopeče, Češka
* Francuska Martres Tolosane, Francuska

Izvori
------

1. ↑  „Municipal Statistics". Statistički zavod Slovačka. Arhivirano iz originala na datum 2007-11-16. Pristupljeno 15. 12. 2007.

Eksterni linkovi
----------------

***Modra*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena stranica grada

  


|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Modra** |
**Maurisio Makri** (ital. *Mauricio Macri*; Tandil, 8. februar 1959) argentinski je političar, biznismen i građevinski inžinjer. Za predsednika Arentinske Republike izabran je 22. novembra 2015.

Biografija
----------

Maurisio Makri je rođen u Tandilu, u provinciji Buenos Ajresa. Makri je studirao na Katoličkom univerzitetu u Argentini, gde je dobio diplomu u građevinarstvu. Svoje profesionalno iskustvo je stekao u građevinskoj firmi koja pripada kompaniji njegovog oca, gde je radio 3 godine kao junior analitičar, a kasnije postaje viši analitičar. Godine 1984, radio je u kreditnom odeljenju Sitibank Argentine u Buenos Airesu, a 1985. postaje generalni direktor. Godine 1991. bio je otet 12 dana od oficira argentinske Federalne policije, a zatim je oslobođen nakon što je njegova porodica navodno platila nekoliko miliona dolara za otkup. Od tada je rekao da ga je teško iskustvo dovelo do toga da se odluči da uđe u politiku. Bio je predsjednik jednog od najpopularnijih fudbalskih klubova u Argentini, Boka juniors. On je izabran 1995. godine, a reizabran 1999. i 2003. godine, da završi jedan od najuspešnijih perioda u klubu, osvojivši nekoliko međunarodnih takmičenja. U 2003. godini Makri je imao svoj politički debi kada je osnovao stranku "Posvećenost promenama". 2007. je postao gradonačelnik Buenos Ajresa.
**Bexley** (izgovor: [Beksli]) službeno engleski *London Borough of Bexley*, je jedan od 19 borougha *Vanjskog Londona* (Outer London) metropolitanske grofovije Greater London u kom živi 242,142 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Bexley se nalazi na istočnom rubu metropole, proteže se od južne obale Temze sve do Borougha Bromley.

U okviru njegovih granica leže kvartovi (od sjevera prema jugu); Thamesmead, Abbey Wood, Belvedere, Erith, Northumberland Heath, East Wickham, Welling, Bexleyheath, Barnehurst, Crayford, Blackfen, Blendon, Bridgen, Bexley, Halfway Street, Longlands, North Cray, Sidcup i Foots Cray.

Historija
---------

Borough Bexley osnovan je 1965. spajanjem dotadašnjeg borougha Bexley and Erith sa Distriktom Crayford i dijelovima Distrikta Chislehurst and Sidcup, koji su bili dio historijske Grofovije Kent.

Pojedina naselja datiraju od paleolita, arheološkim iskapanjima pronađene su zemunice i ostatci rimskog naselja. Erith je dobio povelju već u 7. vijeku, a kasnije se razvio kao kraljevsko brodogradilište. U njemu je početkom 16. vijeka izgrađena karaka - Great Harry moćni ratni brod Henryja VIII.

Od 19. vijeka počeo je rast Bexleya kao stambenog predgrađa Londona.

Znamenitosti
------------

Od historijskih građevina Bexley ima, ruševine augustinske opatije
Lesnes iz 12. vijeka i vlastelinski dvorac Hall Place iz 16. vijeka. 
Crvena kuća u Bexleyheathu podignuta u 19. vijeku za dizajnera i pjesnika Williama Morrisa, kojom danas upravlja Nacionalna zaklada za očuvanje baštine je od 2003. otvorena za javnost.
Crkva sv. Paulin u Crayfordu, ima dijelove koji datiraju iz 12. vijeka, a crkva sv Marije u Bexleyu, sagrađena je 12. ili 13. vijeku.

Erith i Crayford imaju sportske stadione.

Privreda
--------

Industrija se bazira na uvoznim sirovinama i na velikim zalihama vode, pa je koncentrirana duž oabala rijeke Cray i Temze. Ona proizvodi hranu, papir, kemikalije, plastiku, ulja i 
štamparske artikle.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Francuska Évry, Francuska
* Njemačka Arnsberg, Njemačka
* Australija Footscray, Australija

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: Greater London" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 01. 2017.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Bexley*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 21. 01. 2017.

Vanjske veze
------------

***Bexley*** na Wikimedijinoj ostavi

* London Borough of Bexley (`en`)

| * p
* r
* u
Okruzi Greater Londona |
| --- |
| 
Barking and Dagenham  •
Barnet  •
Bexley  •
Brent  •
Bromley  •
Camden  •
City of Westminster  •
Croydon  •
Ealing  •
Enfield  •
Greenwich  •
Hackney  •
Hammersmith and Fulham  •
Haringey  •
Harrow  •
Havering  •
Hillingdon  •
Hounslow  •
Islington  •
Kensington and Chelsea  •
Kingston upon Thames  •
Lambeth  •
Lewisham  •
City of London  •
Merton  •
Newham  •
Redbridge  •
Richmond upon Thames  •
Southwark  •
Sutton  •
Tower Hamlets  •
Waltham Forest  •
Wandsworth
 |
**Mato Vodopić** (Dubrovnik, 13. prosinca 1816. - Dubrovnik, 13. ožujka 1893.), hrvatski teolog, biskup, književnik i prirodoslovac.

Biografija
----------

Studirao je filozofiju i teologiju u Zadru. Bio je dubrovački biskup od 1882. do 1893. godine. Jedan je od prvih hrvatskih pripovjedača koji je tematski i stilski blizak realizmu. Djelovao je i kao amater prirodoslovac, prikupljajući narodna imena biljaka koje je slao B. Šuleku. Nakon 1849. godine kuća braće Pucić je postala središte okupljanja dubrovačke inteligencije, u kojoj su se često navraćali (osim braće Pucić i Mate Vodopić) Antun Kaznačić, Ivan August Kaznačić, Antun Pasko Kazali, Mato Natali, Pero Marinović, Ivo Vojnović, Frano Supilo i mnogi drugi.

Njegov prvi rad, roman *Marija Konavoka* pisan prema istinitom događaju, ostao je nedovršen, a objavljen je u dijelovima od 1863. Za ovaj roman je zanimljivo da su ga završili Niko Vodopić (Matov brat), Juraj Carić i Marcel Kušar. Njegov drugi rad, kratki roman, *Tužna Jele* je završen 1868. godine, i bio je iznimno popularan među Dubrovčanima i Konavljanima, mnogo puta se ovaj rad i igrao na sceni Dubrovačkih ljetnih igara. Treći njegov rad, nezavršen isto kao prvi, Na doborskijem razvalinam , objavljen je 1881. godine. 

Od 1878. do 1884. godine Mato Vodopić je pisao u časopisu *Slovinac*. Još dvije knjige koje je poslije napisao su *Đenevrija*, tiskana u časopisu *Srđ*.

Djela
-----

* "Marija Konavoka", roman
* "Tužna Jele" (1868.), roman
* "Robinjica" (1875.), romantična poema

Povezano
--------

* Popis dubrovačkih biskupa

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Dubrovačka biskupijaTrebinjsko-mrkanska biskupija, apostolski upravitelj** | Nasljednik: |
| **Ivan Zafron** | **Josip Marčelić** |

Izvori
------

1. ↑  Dubrovački vjesnik, 200.obljetnica rođenja biskupa i književnika Mata Vodopića, objavljeno 14. prosinca 2016. pristupljeno 22. srpnja 2018.
2. ↑  Hrvatska enciklopedija, Mato Vodopić, pristupljeno 22. srpnja 2018.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 38023914
* LCCN: nr2006018412
* ISNI: 0000 0001 0779 8711
* GND: 130372552
* BNF: cb12888272t (podaci)
* NKC: js2015890658
* CONOR.SI: 22880099

 |
**Mihailo Todorović Mika** (1889 — 1964), publicista, profesor, učesnik Prvog svetskog rata i društveno-politički radnik FNR Jugoslavije i NR Srbije.

Biografija
----------

Mihailo Todorović rođen je 20. marta 1889. godine u Užicu. Još kao učenik gimnazije u Užicu opredelio se za socijalistički pokret. Po završetku Filozofskog fakulteta, germanske grupe, na Beogradskom univerzitetu postavljen je za suplenta užičke gimnazije. U Užicu je na opštinskim izborima 1914. godine izabran je za odbornika Srpske socijaldemokratske stranke (SSDS). Za vreme Prvog svetskog rata, zajedno sa srpskom vojskom, prešao je Albaniju. U Parizu je 1917. godine bio član redakcije „Budućnosti", organa srpskih socijalista, a u Ženevi 1918. godine delegat Srpske radničke komore pri Crvenom krstu. 

1919. godine se pominje kao jedan od zaverenika u aferi Dijamantštajn. Učestovao je u stvaranju »podzemnog sovjeta« u Zagrebu, koji je vodio ilegalnu organizaciju boljševičkog pokreta.

U Beogradu je od 1919. do 1920. godine bio sekretar Radničke komore. Učestvovao je na Drugom kongresu KPJ u Vukovaru 1920. godine, na Prvoj (1922.) i Drugoj zemaljskoj konferenciji KPJ (1923.), koje su održane u Beču, te na Petom proširenom plenumu Kominterne u Moskvi 1925. godine. U novembru 1920. godine na izborima za Ustavotvornu skupštinu izabran je na listi Komunističke partije Jugoslavije za narodnog poslanika timočkog okruga.

Posle zabrane KPJ 1921. godine, radi na stvaranju ilegalnih organizacija partije. Od jula 1922. do maja 1923. godine bio je politički sekretar Centralnog komiteta KPJ. Učestvovao je u stvaranju Nezavisnih sindikata i bio glavni urednik njihovog centralnog organa „Organizovanog radnika", u osnivanju Nezavisne radničke partije Jugoslavije i bio sekretar Centralnog odbora NRPJ od osnivanja u januaru 1923. do referenduma u NRPJ u februaru 1924. godine. U vreme frakcijskih borbi u KPJ pripadao je desnici. Posle objavljivanja Šestojanuarske diktature 1929. godine, pasivizirao se u radničkom pokretu i bio profesor u privatnoj gimnaziji u Beogradu.

Po oslobođenju zemlje 1945. godine, kooptiran je u AVNOJ. Do penzionisanja 1952. godine bio je bibliotekar u Centralnom odboru Saveza sindikata Jugoslavije. Napisao je veliki broj članaka u partijskoj i sindikalnoj štampi i više brošura, a bavio se i prevođenjem.

Umro je 28. marta 1964. godine u Beogradu.

Literatura
----------

* **Enciklopedija Jugoslavije** (knjiga osma), „Jugoslavenski leksikografski zavod", Zagreb, 1971. godina




1. 1 2  Ivan Očak, Povratnici iz Sovjetske Rusije u borbi za stvaranje ilegalnih komunističkih organizacija uoči Prvog kongresa SRPJ(k)[*mrtav link*]
Mato Topalović
**Mato Topalović** (Zdenci kraj Slavonskog Broda, 9. rujna 1812. - Gradište, 26. travnja 1862.), hrvatski svećenik, profesor, pisac i član ilirskog pokreta.

Životopis
---------

Jedan od prvih Slavonaca koji su prihvatili ideje ilirskog pokreta. Pučku školu pohađa u Slavonskom Brodu, a gimnaziju u Vinkovcima. U sjemeništu đakovačke biskupije upoznaje Josipa Jurja Strossmayera i Jurja Tordinca. Nakon završenog dvogodišnjeg tečaja iz filozofije u Đakovu započinje studi u Pešti gdje upoznaje Frana Kurelca, Stjepana Ilijaševića i Miroslava Dražića. Doktorira filozofiju zajedno sa Strossmayerom 1833. godine, doktorat iz teologije postiže 1837. godine u Beču kao kandidat kolegija Pazmaneum. Za vrijeme bečkog studija 1834. godine upoznaje Ljudevita Gaja s kojim se poslije dopisuje. Za svećenika je zaređen 17. srpnja 1837. godine. Svećeničku službu obavljao je kao vojni kapelan u Veroni, zatim kao vikar u Trnavi, i Vinkovcima. 1844. godine dolazi u Đakovo na poziv biskupa Josipa Kukovića za profesora filozofije. 1848. godine odlazi sa Stankom Vrazom. u Prag na Sveslavenski kongres. 1. studenog 1855. godine postaje župnikom u Gradištu. Razbolivši se od sušice umire 26. travnja 1862. godine u pedesetoj godini života. Nadgrobni spomenik mu podiže dugogodišnji prijatelj Josip Juraj Strossmayer u znak «bratimskog svećenstva i prijateljske ljubavi». Perom ga je ovjekovječio i Petar Preradović u svojim sonetima.

Književno stvarateljstvo
------------------------

Prvi puta se pojavljuje svojim proznim člankom «Lizt iz Becha», u Danici 1835. godine Gajeva danica donosi njegove pjesme u brojevima (12. 14. 25. 44. 49.). Topalović preporučuje popravak pravopisa kao temelj za jedinstvenu hrvatsku književnost. U njegovom radu više se osjeća domoljubni duh nego pjesništvo.

Najvažnija djela
----------------

* «Bog i molitva domorodca ilirskog» iz 1836. godine unutar koje su spojeni,njegovi religiozni i patriotski osjećaji.
* «Razgovor pjesnika i vile Slavonkinje» , \* «Danica» 1836. Godine
* «Tamburaši Ilirski» Zbirka pjesama, Osijek, 1842. godine
* «Odziv rodoljubnog srca», Zbirka pjesama, Osijek, 1842. godine
* «Pozdrav Njegovoj Kraljevskoj visosti nadvojvodi Stjepanu» 1847. godine
* «Misli rodoljubne o cesarsko-kraljevskoj vojsci» 1847. Godine

Zbirka narodnih pjesama «Tamburaši Ilirski» neobično oštro je kritizirana iako dobronamjerno zbog stila pisanja od Stanka Vraza. Topalović je smatrao da je svaka knjiga u onim prilikama dobro došla, a da kritika pa bila ona i dobronamjerna, šteti narodnom radu. On je u svojoj zbirci «Odziv rodoljubnog srca», u pogovoru odgovorio na Vrazovu kritiku. Topalovićev pokušaj da izda hrvatski književni zbornik «Jeka od Osijeka» 1841. godine nije se ostvario zbog nedobivanja dozvole mađarskih vlasti.

Izvori
------

* Željko Batarilović, Župa gradište, 2002.
* Matija Pavić, Biskupijsko sjemenište i Djakovu 1806-1906, 1911.
**Mezolitik** ili **mezolit** (grčki *mesos*=sredina and *lithos*=kamen ili 'Srednje kameno doba') je bio period u razvoju ljudske tehnologije između paleolitskog i neolitskog perioda u kamenom dobu. Počeo je krajem pleistocenske epohe otprilike prije 10.000 godina i završio s pojavom poljoprivrede, što je datum koji varira ovisno o geografskoj oblasti. U nekim oblastima, kao što je Bliski Istok, zemljoradnja je već postojala krajem pleistocena i tu je mezolitik kratko trajao te loše definiran. Za oblasti s ograničenim efektom glacijalnih promjena se ponekad preferira izraz epipaleolitik. Regije koje su iskusile snažnije ekološke efekte kraja posljednjeg ledenog doba su imale mnogo jasniju mezolitsku eru koja je trajala kroz milenijume. Na primjer, u Sjevernoj Evropi su društva mogla živjeti vrlo dobro zahvaljujući bogatim zalihama hrane u močvarama stvorenim zatopljenjem klime. Takvi uvjeti su proizveli specifično ljudsko ponašanje očuvano kroz materijalne dokaze, kao što je slućaj maglemosijskom i azilianskom kulture. Takvi uvjeti su također odgodili dolazak neolita sve do oko 4000. godine pne. u Sjevernoj Evropi.

Ostaci iz ovog perioda su rijetki i prilično raštrkani, često ograničeni na gomile otpadaka koje su rasle s vremenom. U šumskim područjima svijeta pojavili su se prvi znakovi deforestacije, iako će to istinski početi tek u neolitu, kada je trebalo više prostora za zemljoradnju.

Mezolit u većini područja karakteriziraju mali složeni kremeni alati (mikroliti i mikroburini). Pribori za pecanje, kamene širočke i drveni predmeti poput kanua i lukova su pronađeni na nekim područjima.

Pokop od Thèviec - Muzej Toulouse
---------------------------------

* 
* 
* 
*

Mezolitska nalazišta
--------------------

* Franchthi u Grčkoj
* Lepenski Vir u Srbiji
* Cramond u Ujedinjenom Kraljevstvu
* Howick house u Ujedinjenom Kraljevstvu
* Star Carr u Ujedinjenom Kraljevstvu
* Newbury u Ujedinjenom Kraljevstvu

***Mezolit*** na Wikimedijinoj ostavi
**Maskegon** (Swampy Cree; Močvarni Cree) /Maskegon dolazi od Mŭskīgōk, 'they of the marshes or swamps.'-W. J./ , pleme Algonquian Indijanaca srodno sa Cree-ima, nastanjeni u mičvarnim krajevima južne Kanade između jezera Winnipeg i Šumskog jezera (Lake of the Woods) na zapadu do Hudson Baya na istoku, uključujući bazene rijeka Nelson, Hays i Severn, i prostirući se na jug do jezera Superior. Trgovci su ih nazivali Swampy Cree, a rani misionari ih nisu smatrali posebnim narodom. Brojno stanje Maskegona u provicijama Saskatchewan i Manitoba iznosilo je u rano 20. stoljeću nekoliko tisuća. Godine 1889. njih 1,254 živjelo je sa Chippewa Indijancima na rezervatima Birch River, Black River, Fisher River, Berens River, Poplar River, Norway House i Cross Lake u Manitobi. Na području Saskatchewana žive bande Cumberland, Shoal Lake, Moose Lake, Chemewawin i Grand Rapids, a broje 605 (1903); the Pas ili Opaskwayak, John Smith, James Smith.

Vanjske poveznice
-----------------

* Maskegon Indian History
*Za ostale upotrebe, v. Pantelej (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 57′ 57" SGŠ, 22° 18′ 59" IGD

**Pantelej** (mak. *Пантелеј*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Pantelej je u sastavu opštine Kočani.

Prirodni uslovi
---------------

Pantelej je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 15 kilometara severozapadno.

Naselje Pantelej se nalazi u istorijskoj oblasti Kočansko polje. Naselje je položeno severno od polja, na jugozapadnim padinama Osogovske planina. Nadmorska visina naselja je približno 780 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Rajčani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 64 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Manastir Sv. Pantelejmona kod sela

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Pantelej (Kočani)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.kocani.gov.mk Zvanična stranica opštine Kočani

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kočani |
| --- |
| **Kočani** • 
Bezikovo •
Beli •
Vraninci •
Glavovica •
Gornje Grače •
Gornji Podlog •
Grdovci •
Donje Grače •
Donji Podlog •
Jastrebnik •
Kostin Dol •
Leški •
Mojanci •
Nebojani •
Novo Selo •
Njivičani •
Orizari •
Pantelej •
Pašadžikovo •
Polaki •
Preseka •
Pribačevo •
Pripor •
Rajčani •
Rečani •
Trkanje •
Crvena Njiva |  |
**Mobilizacija** (**mobilizovanje**) je planski i organizovan prelazak iz mirnodopske organizacije i stanja na ratnu organizaciju, uslove rada i naređeno stanje pripravnosti. Riječ *mobilizacija* se u vojnom kontekstu prvi put spominje pri opisu priprema Pruske vojske između 1850. i 1860. Od tada su se teorije i tehnike mobilizacije stalno mijenjale. Prije Prvog i Drugog svjetskog rata neke zemlje su razvile složene planove kako bi provele brzu i učinkovitu mobilizaciju u slučaju rata. Suprotno značenje od riječi mobilizacija je *demobilizacija*.

Mobilizacija je postala važna s primjenom obveze služenja vojnog roka i uvođenjem željeznice u uporabu tijekom 19. stoljeća. Mobilizacija je prvi put institucionalizirala masovno novačenje snaga u vrijeme Francuske revolucije, što je promijenilo osobine rata. Brojne tehnološke i društvene promjene uvjetovale su primjenu bolje organiziranih načina okupljanja vojske. Značajnije inovacije su svakako telegraf, koji je obogućavao brzo prenošenje zapovijedi, željeznica, koja je omogućavala brzu koncentraciju snaga, te obveza služenja vojnog roka, što je osiguravalo uvježbanu pričuvu raspoloživu u slučaju rata.
**Menadžerski otkup** (engl.  - *MBO*) je oblik promene vlasničke strukture korporacije koji podrazumeva preuzimanje preduzeća od strane njegovog upravljačkog tima. Prilikom ove transakcije menadžeri i/ili rukovodioci firme kupuju kontrolni udeo u firmi od postojećih akcionara, i u velikom broju slučajeva moraju da se oslone na pozajmice kako bi isplatili postojeće akcionare. Menadžerski otkup često ima formu kreditnog otkupa (engl.  - *LBO*), gde je veliki deo iznosa kupoprodajne cene finansiran dugom, dok je preostali kapital u vlasništvu male grupe investitora. Menadžerski otkup takođe može biti finansiran od strane privatnih fondova koji u zamenu za investirana sredstva dobijaju određeni broj akcija novonastale firme. 

Prilikom menadžerskog otkupa, neophodno je da upravljački tim sastavi kredibilan i koherentan biznis plan da bi lakše obezbedio sredstva za finansiranje transakcije i ubedio postojeće akcionare da je upravljački tim najbolji kupac. Uprava treba da bude u stanju da akcionarima ponudi premiju koja je iznad tekuće tržišne cene kako bi pridobila njihovu saglasnost. Što se investitora tiče, njima je u interesu da se osiguraju da će firma uspešno nastaviti poslovanje i obezbediti profitabilan povraćaj investicije. 

Menadžeri koji su otkupljivači kompanije ili njenog ogranka u ovim procesima, ocenjuju da će kompanija ili njen ogranak nakon njihovog preuzimanja imati znatno bolje performanse i veću profitabilnost.
**San Marcos** je općina od 49,654 i grad od 47,063 stanovnikana jugozapadu Gvatemale u Departmanu San Marcos u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

San Marcos se prostire u kotlini masiva Sierra Madre de Chiapas, na nadmorskoj visini od 2,398 m, pa ima prosječnu temperaturu od 12,4 °C.
Od glavnog grada Ciudad Guatemale je udaljen 250 km zapadno.

Četrnaest km jugoistočno od grada nalazi se vulkan Tajumulco, najviši vrh u Centralnoj Americi i Gvatemali.

Historija
---------

Po legendi grad je osnovao bogati španjolski kolonist koji je podigao veliku hacijendu nazvanu *Estancia del Barrio*.
Uz nju je niklo naselje koje je vremenom prezvano u *San Marcos de Antaño*.

U stvarnosti je osnovan u aprilu 1533. kad su ga zauzeli konkvistadori. Nakon tog je 1832. postao administrativni centar.

Grad je razoren u potresu izazvanim erupcijom vulkana Santa María 1902. Zbog tog su se San Marcos i nedaleki San Pedro Sacatepéquez ujedili 1935. u zajedničku općinu *San Marcos La Unión*, jer su se tako mogle lakše oporaviti od potresa.
To ujedinjenje trajalo je do 1945. kad su se ponovno razdvojili.

Privreda i transport
--------------------

San Marcos je administrativno-trgovački centar ratarskog kraja u kom se uzgaja kava, kukuruz, pšenica i povrće.

Sa ostalim gradovima u zemlji povezan je magistralnom pacifičkom cestom a ima i aerodrom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Municipio de San Marcos, San Marcos*" (španjolski). Aprende Guatemala. Pristupljeno 7.3.2023.
2. 1 2 3 4 5 6  „*San Marcos Municipality in Guatemala*" (engleski). City population. Pristupljeno 7.3.2023.
3. 1 2 3 4 5  „*San Marcos Guatemala*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 7.3.2023.
4. 1 2  „*San Marcos in San Marcos*" (engleski). City population. Pristupljeno 7.3.2023.
5. ↑  „*Leyenda del Barrio San Marcos*" (španjolski). Municipalidad de San Marcos. Pristupljeno 7.3.2023.

Vanjske veze
------------

***San Marcos, Gvatemala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de San Marcos* (službene stranice) (`es`)
| Kraljevi Izraela |
| --- |
| * + **Saul/Šaul**
	+ Išbošet/Isvostej
* + **David**
	+ **Solomon**
* + Jeroboam I
	+ Nadab
* + Baaša/Vasa
	+ Elah/Ela/Ila
* + Zimri/Zimrije
* + Omri
	+ Ahab
	+ Ahazija
	+ Joram/Jehoram
* + Jehu
	+ Jehoahaz
	+ Joaš/Jehoaš
	+ Jeroboam II
	+ Zaharija
* + Šalum
* + Menahem
	+ Pekahija
* + Pekah
* + Hosea/Hošea/Osija

---

Ova kutijica: pogledaj • razgovor • uredi |

*Za istoimenog hazarskog vladara v. Menahem (Hazar). Za srednjovejkovnog pjesnika i jezikoslovca v. Menahem ben Saruq.*
**Menahem** (hebrejski: **מְנַחֵם**, moderni: *Menahem* tiberijski: *Menahēm* ; "utješivač") bio je kralj drevnog Kraljevstva Izrael i sin Gadijev. 

William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 745. pne.-738. pne. dok ga je E. R. Thiele smjestio u period 752. pne.-742. pne..

Došao je iz Tirze u Samariju kako bi vlastitom rukom ubio Šaluma i tako ga naslijedio kao kralj (*2 Kraljevi* 15:14). Brutalno je ugušio pobunu u Tapsaku (Tappuah) te iščupao nerođenu djecu iz utroba njihovih majki (15:16). Za vrijeme njegove vladavine je Tiglath-Pileser III, kralj Asirije, napao Izrael s velikom vojskom, ali ga je Menahem nagovorio da se povuče predvaši mu 1.000 talanata srebra, prikupljenih nametom od 50 šekela od svakoga tko ih je mogao platiti (15:19-21). Tiglath-Pileser je naveo taj danak u svojim zapisima.

Umro je nakon vladavine od deset godina i ostavio prijestolje sinu Pekahhji. *Knjiga o Kraljevima* ga opisuje kao okrutnog i izopačenog vladara.

|
|  |
| Menahem **Kuća Gadijeva** |
| Prethodi:**Šalum** | **Kralj Izraela**Albright: 745. pne. – 738. pne.Thiele: 752. pne. – 742. pne.Galil: 749. pne. – 738. pne. | Slijedi:**Pekahiah** |
Koordinate: 41° 08′ 23" SGŠ, 21° 46′ 56" IGD

**Bešište** (mak. *Бешиште*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Bešište pripada opštini Prilep.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Bešište je smešteno u južnom delu Republike Makedonije, na 15 km od državne granice sa Grčkom (ka jugu). Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 45 km južno (putem).

Bešište se nalazi u središnjem delu visokoplaninske oblasti Marijovo, kao jedno od najzabačenijih, ali i etnički najčistijih delova pravoslavnog slovenskog življa na tlu Makedonije. Naselje je položeno na visoravni iznad klisure Crne reke na severu. Istočno od sela izdiže planina Kozjak, a južno planina Nidže. Nadmorska visina naselja je približno 920 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Bešište je imalo 22 stanovnika. Početkom 20. veka tu je živelo blizu 1000 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Prilep

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Bešište*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.prilep.gov.mk Zvanična stranica opštine Prilep

  


| * p
* r
* u
Naselja opštine Prilep |
| --- |
| 
* Alinci
* Belovodica
* Berovci
* Bešište
* Bonče
* Carević
* Čanište
* Čepigovo
* Čumovo
* Dabnica
* Dren
* Dunje
* Erekovci
* Galičani
* Golem Radobilj
* Golemi Konjari
* Guđakovo
* Kadino Selo
* Kalen
* Kanatlarci
* Klepač
* Kokre
* Krstec
* Kruševica
* Lenište
* Lopatica
* Mažučište
* Mali Konjari
* Mali Radobilj
* Mali Ruvci
* Manastir
* Marulj
* Nikodin
* Novo Lagovo
* Oreovec
* Peštani
* Pletvar
* Podmol
* Polčište
* **Prilep**
* Prilepec
* Prisad
* Raklje
* Selce
* Smoljani
* Staro Lagovo
* Šeleverci
* Štavica
* Toplica
* Topolčani
* Trojaci
* Trojkrsti
* Veprčani
* Veselčani
* Vitolište
* Volkovo
* Vrpsko
* Zagorani
* Živovo

 |  |
**Zakon o unutrašnjoj bezbjednosti** (engl. ), također poznat i kao Zakon o kontroli subverzivnih aktivnosti 1950. godine (engl. ), odnosno kao **McCarranov zakon** (engl. ) je federalni zakon koji je godine 1950. donio američki Kongres SAD, a koji je predviđao niz represivnih mjera usmjerenih prema organizacijama i pojedincima koji se smatraju subverzivnim odnosno prijetnjom po ustavni poredak i nacionalnu sigurnost SAD, a što se u samom tekstu zakona izrijekom odnosilo na komuniste. Represivne mjere su uključivale pooštrenje mjera o deportaciji, oduzimanje pasoša, zabranu slobodu kretanja i oduzimanju američkog državljanstva i drugih građanskih prava na pet godina, dok je američki predsjednik ovlašetn da, u slućaju proglašavanja izvanrednog stanja može osnovati koncentracione logore u koje bi se slali pojedinci koji se smatraju "subverzivnima". Zakon je također osnovao posebno tijelo - Odbor za kontrolu subverzivnih aktivnosti (SACB) - koje je imalo zadatak utvrditi da li se neka organizacija ima smatrati "komunističkom" ili ne.

Zakon je donesen u vrijeme eskalacije Hladnog rata, odnosno nedugo nakon što je on dobio svoju oružanu komponentu u Korejskom ratu, kao i prouzročio makartističku histeriju protiv stvarnih i navodnih komunista i "petokolonaša" u SAD. Iako je uživao snažnu podršku tadašnje javnosti, dio političara mu se suprotstavio, smatrajući ga neprihavtljivim kršenjem ustavnih sloboda i izvorom mogućih zloupotreba u budućnosti. Među njima je bio i tadašnji predsjednik Harry S. Truman 22. septembra 1950. koji je, nakon što je Zakon formalno izglasan u oba doma Kongresa, na njega uložio predjednički veto; na novom izjašnjavanju je, pak, Zakon isti dan dobio nužnu dvotrećinsku većinu.

Iako je primjena Zakona u značajnoj mjeri pomogla daljnjoj marginalizaciji američke Komunističke partije (koja će četiri godine kasnije biti i formalno zabranjena Zakonom o nadzoru komunista), Zakon je sve vrijeme bio predmetom žestokih kritika od strane pobornika ljudskih i građanskih prava, prije svega Američke unije za građanske slobode (ACLU) koja je tvrdila da je nespojiv sa Ustavom. Vrhovni sud je neke od njegovih odredbi djelomično stavio van snage - presudom u sporu Albertson v. Subversive Activities Control Board 1965. godine koji je američkim komunistima dozvolio da odbiju surađivati sa SACB, a 1967. u sporu United States v. Robel ustvrdio kako je Zakon u suprotnosti sa Prvim amandmanom Ustava koji jamči slobodu govora i političkog djelovanja. Kongrss je godine 1971. donio Zakon o nepritvaranju kojim je ukinuo brojne od njegovih najrepresivnijih odredbi, a 1972. je SACB formalno prestao sa radom.

Hipotetska primjena McCarranovog zakona protiv antiratnih aktivista u doba vijetnamskog rata predstavlja glavni zaplet politički intoniranog SF-filma *Punishment Park* iz 1971. godine.
**Avarik** (latinski: ) je sredinom 1. vijeka pne. bio *oppidum* (utvrđeno naselje), odnosno sjedište galskog plemena Bituriga u centralnoj Galiji, smješteno na lokaciji današnjeg Bourgesa i poznato po velikoj opsadi koju je Julije Cezar poduzeo pred kraj galskih ratova. Avarik je bio smješten između rijeke na jednoj strani i močvare na drugoj strani, te se kao takav činio idealnim za obranu, s obzirom da se preostali uski pristup mogao lako zapriječiti.

Opsada
------

Biturigi su se, kao i mnoga druga plemena centralne Galije, krajem 53. pne. priključila velikom Vercingetoriksovom ustanku protiv rimske vlasti. Nakon tri uzastopna poraza u frontalnim okršajima s Cezarovom vojskom, Vercingetoriks je odlučio izbjegavati uređene bitke i Rimljane umjesto toga poraziti iscrpivši njihovu logistiku strategijom spaljene zemlje. Svi gradovi u neposrednom dometu Cezarovih snaga su bili napušteni, a svi usjevi spaljeni. Građani Avarika su, pak, uvjerili Avarika da je njihov grad neosvojiv, te se u njemu sklonio veliki broj izbjeglica zajedno sa zalihama hrane.

Cezar, koga je Vercingetoriksova situacija dovela u tešku situaciju, odlučio je napasti i osvojiti Avarik upravo zato da bi riješio svoje logističke probleme. Iako je Vercingetoriks svoju vojsku doveo na oko 15 milja od grada, te iako je Cezar vojnicima umjesto kruha morao servirati meso, opsada se nastavila. Pokušaj Vercingetoriksa da intervenira je zaustavljen noćnim prepadom na njegov logor. Nakon dvadeset pet dana Cezar je uspio primaći svoje opsadne mašine do gradskih zidina, i preko njih zauzeti grad. Od 40.000 galskih vojnika i civila, samo je 800 uspjelo pobjeći, a svi ostali su ubijeni.

Izvor
-----

* Julius Caesar, *Commentarii de bello Gallico* vii
**Balatonalmádi** čita se *Balatonalmadi* je grad na jugozapadu Mađarske od 8,535 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Veszprém.

Geografske karakteristike
-------------------------

Balatonalmádi leži na sjevernoj obali Jezera Balaton, udaljen desetak km južno od Veszpréma.

Historija
---------

Balatonalmádi je novi grad, koji se rodio tek u drugoj polovici 20. vijeka, ekspanzijom turizma. Prvi korak bilo je ujedinjenje tadašnjih sela Balatonalmádi 
i Káptalanfüred - 1952. a drugi ujedinjenje Balatonalmádija i Vörösberényja 1971. Mjesto se isprva zvalo Almádi, a kasnije Almádi-puszta.

Od 1961. Balatonalmádi je službeno priznat kao kupališno mjesto i lječilište.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Veszprém" (engleski). City population. Pristupljeno 01. 05. 2016.

Vanjske veze
------------

***Balatonalmádi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Balatonalmadija* (`hu`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Pagoda hrama Fogong
**Sakyamuni pagoda hrama Fogong** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ; pinyin: *Fógōng Sì Shìjiā Tǎ*) je drvena kineska pagoda smještena u okrugu Ying kineske provincije Shanxi. Sagrađena je 1056. pod vlašću kitanske dinastije Liao, odnosno od strane cara Daozonga (Hongji) na mjestu gdje je ranija bila rezidencija porodice njegove bake. Pagoda je uspjela preživjeti niz zemljotresa kroz vijekova, te s vremenom dosegla takvu slavu u Kini da uživa nadimak "**Muta**" (kineski: ; pinyin: *mùtǎ*; doslovno "Pagoda od trupaca").

Pagoda se nalazi na 4 m visokoj platformi, ina 10 m (33 ft) visoki zvonik, te ukupnu visinu od 67,31 m; smatra se najstarijom do danas sačuvanom potpuno drvenom pagodom u Kini. Najstarija pagoda u Kini je Songyue pagoda sa budističkim hramovima na planini Wutai koja potiče iz 7. vijeka, odnosno iz doba dinastije Tang.

Izvori
------

1. ↑  Steinhardt (1997), 20.
2. ↑  Steinhardt (1997), 103.
3. ↑  Steinhardt (1994), 8.
4. ↑  Chinadaily.com.cn (2003).Sakyamuni Pagoda at Fogong Temple Arhivirano 2007-08-24 na Wayback Machine-u. Ministry of Culture. pristup 25. I 2008.
5. ↑
6. ↑  Steinhardt (2004), 128–154.

Vanjske veze
------------

***Sakayamuni pagoda*** na Wikimedijinoj ostavi

* Yingxian Wooden Pagoda at China.org.cn

Koordinate: 39°33′55″N 113°10′55″E﻿ / ﻿39.56528°N 113.18194°E﻿ / 39.56528; 113.18194
Malukah

Données clés| Ime | Judith de los Santos |
| Rođenje | Monterrey, Meksiko |
| Instrumenti | vokaligitarabas-gitaraklavirudaraljke |
| Period aktivnosti | 2011 - |
| Povezani izvođači | Sonic Mayhem |

www.malukah.com

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Judith de los Santos**, poznatija po svom nadimku **Malukah**, je meksička pjevačica koja je 2010-ih stekla popularnost vlastitim obradama pjesama iz popularnih video-igara, odnosno snimkama tih izvedbi na YouTubeu. Bila je nepoznata sve do 2011. godine, kada je njena obrada pjesme *Dragonborn Comes* iz video-igre *Elder Scrolls V: Skyrim* postala viralni hit. Malukah je nakon toga uživo nastupala na gamerskim konvencijama, a poslije surađivala na soundtrackovima video-igara.

Diskografija
------------

* *All of the Above* (samoizdani album, 2006)
* *The Northerner* (Jeremy Soule, naknadno će biti objavljen)

### Doprinosi za soundtrackove video-igara

* *Call of Duty: Black Ops II* (2012)
* *The Banner Saga* (2013)
* *The Elder Scrolls Online* (2014)

Vanjske veze
------------

* Službeni sajt
* Malukah na sajtu Muzic Brainz
* Kanal na YouTubue
* Drugi kanal
* Stranica na Facebooku
* Twitter
* SoundCloud
**Manuš** je povijesno predgrađe grada Splita. Razvio se sjeveroistočno od Grada. Najmanji je od svih starih splitskih predgrađa (*varoša*), tj. Velog varoša, Dobrog, Manuša i Lučca. Tradicionalno je bio težačko naselje. 

Krajem 19. st. željeznička pruga do splitskog kolodvora na usječenoj i nasutoj obali ispod Lučca provučena je kroz Manuš, a njena trasa je oblikovana u duboki i široki usjek koji koji je u 2. pol. 20. st. duž cijelog Splita natkriven. Usjek pruge podijelio je nekadašnji stari Manuš na veći, zapadni, i manji, istočni dio. Navedeni dijelovi u službenoj podjeli Splita danas pripadaju različitim gradskim kotarima: zapadni kotaru Grad, a istočni kotaru Lučac-Manuš.

Predgrađe Manuš prostiralo se između današnjih ulica: Istarske, Tolstojeve, Sredmanuške, Manuške poljane te Zagrebačke ulice.

Etimologija
-----------

Postoji više teorija o porijeklu imena ovog kvarta. Ime "Manuš" prvi put se spominjalo u 15. stoljeću. Značilo je "dobar bunar" (lat. "puteus manus"). Postoji i teza da ime "Manuš" ima veze s plemenom Manijaca, koje je živjelo na tom prostoru prije dolaska Rimljana.

Povezano
--------

* Lučac-Manuš, gradski kotar
* Manijci, ilirsko, pleme
* Ad basilicas pictas, arheološki lokalitet u Manušu
**Manufaktura** (sintagma od latinskih riječi *manu* + *facere* = rukom raditi). Manufaktura je bila predhodnik današnjih tvornica, mjesto u kom su radnici iz sirovina, uz pomoć alata oblikovali predmete za tržište. Manufakture su bile jedna međufaza između srednjovjekovne cehovske zanatske proizvodnje i mehanizirane proizvodnje Industrijske revolucije.

Istorija
--------

Prve manufakture pojavile su se u 14. vijeku po apeninskim gradovima, kao specijalizirani pogoni za izradu tražene robe onog vremena, - stakla, tkanina, svile, papira, oružja, muzičkih instrumenata. Pravi bum doživjele su međutim tek od sredine 16. vijeka, kad su se raširile po gotovo cijeloj Evropi, egzistirale su sve do kraja 18. vijeka, kad su postale prespore i neprofitabilne u usporedbi sa prvim tvornicama, koje su uz pomoć prvih parnih strojeva proizvodile znatno brže i jeftinije.

Manufakture su predstavljale kvalitativan pomak u proizvodnji, jer su uvele podjelu rada, pa je proizvodnja podjeljena na više radnih operacija koju je ručno obavljao pojedini specijalizirani radnik (ili grupa radnika) uz pomoć ručnih alata.

Manufakture po južnoslavenskim prostorima
-----------------------------------------

Prvu manufakturu za proizvodnju metalnih proizvoda u Hrvatskoj osnovao je Petar Zrinski 1651. u Čabru, u njoj su se izrađivali čavli, potkove, lonci, obruči, mažuri.
Veliki poticaj razvoju manufaktura dala je Marija Terezija, koja je htjela po uzoru na tad vrlo razvijenu Francusku isto tako razviti sličnu proizvodnju u svom carstvu. Ona je dala koncesiju Povlaštenom trgovačkom društvu u Trstu i Rijeci, da osnuje manufakturu šećera u Rijeci. U to vrijeme to je bila jedina šećerana u monarhiji i posao joj je odlično išao. Pred kraj njene vladavine carstvo je imalo gotovo hiljadu manufaktura. Osobito su bile uspješnje manufakture stakla iz Češke, koje su istisnule dotad neprikosnovene Muranske i manufakture porculana po južnoj Njemačkoj.

Po osmanskim krajevima manufakture su se pojavile znatno kasnije, ali su zato znatno duže ostale na tržištu, - tako da je bilo manufaktura ćilima po Bosni, Sandžaku, Kosovu i Makedoniji do polovice 20. vijeka.

Izvori
------

1. ↑  „*Manifattura*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 10. 06. 2012.
2. 1 2  „*Hrvatska kulturna i politička povijest 18. i 19. stoljeća*" (hrvatski). Hrvatski studiji Sveučilišta u Zagrebu, 2009. Pristupljeno 10. 06. 2012.

Vanjske veze
------------

* Manifattura, na portalu treccani.it (`it`)

***Manufaktura*** na Wikimedijinoj ostavi
| Kraljevi Izraela |
| --- |
| * + **Saul/Šaul**
	+ Išbošet/Isvostej
* + **David**
	+ **Solomon**
* + Jeroboam I
	+ Nadab
* + Baaša/Vasa
	+ Elah/Ela/Ila
* + Zimri/Zimrije
* + Omri
	+ Ahab
	+ Ahazija
	+ Joram/Jehoram
* + Jehu
	+ Jehoahaz
	+ Joaš/Jehoaš
	+ Jeroboam II
	+ Zaharija
* + Šalum
* + Menahem
	+ Pekahija
* + Pekah
* + Hosea/Hošea/Osija

---

Ova kutijica: pogledaj • razgovor • uredi |

*Za amonitskog kralja v. Baasha ben Ruhubi*.
**Baaša** ili **Vasa** (hebrejski *Basha*; "Baal čuje") bio je treći po redu vladar sjevernog kraljevstva Izrael. William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 900. pne.-877. pne. dok ga E. R. Thiele smješta u period 909. pne.-886. pne. Baaša je na vlast došao ubivši prethodnog kralja Nadaba kao i cijelu porodicu Nadabovog oca Jeroboama. 

Baaša je vladao dvadesettri godine, postao saveznik Sirije i nastojao uništiti trgovinu Jude tako što je utvrdio Ramah, grad pet milja sjeverno od Jeruzalem. Kralj Asa od Jude je tada podmitio sirijskog kralja Ben-hadada da promijeni strane i napadne Izrael, što je dovelo da Dan i Naftali izgube teritoriju sjeverozapadno od Galilejskog mora. Baaša se bio prisiljen povući iz Ramaha.

Iako je Baaša ostao na vlasti, imao je neprijatelje. Prorok Jehu, sin Hananijev, prorekao je uništenjen njegove dinastije, a što se ispunilo s atentatom na Baašinog sina Elaha. 

Baašina vladavina je opisana u *1 KLraljevi* 15:16 - 16:7.

|
|  |
| Prethodi:**Nadab** | **Kralj Izraela**Albright: 900. pne. – 877. pne.Thiele: 909. pne. – 886. pne.Galil: 908 BC – 885 BC | Slijedi:**Elah** |
**Departman Río San Juan** (španjolski: *Departamento de Río San Juan*) je jedan od 15 departmana i dvije autonomne regije na koji je Nikaragva podjeljena.

Karakteristike
--------------

Río San Juan se nalazi na jugoistoku zemlje, sa sjevera graniči sa Departmanom Chontales i 
Autonomnom Regijom Južni Atlantik, sa zapada sa Jezerom Nikaragva i Departmanom Rivas i sa juga sa Kostarikom.

Departman je poznat po arhipelagu Solentiname na Jezeru Nikaragva i po Rijeci San Juan po kojoj je dobio ime.

Departman ima površinu od 7,543 km², na kojoj je 2021. živilo 137,189 stanovnika.

Administrativna podjela
-----------------------

Departman je podjeljen na 6 općina (španjolski: *municipalities*), to su; Morrito, San Juan del Norte, San Carlos, San Miguelito, El Castillo i El Almendro.

Administrativni centar departmana je grad San Carlos koji ima 17,171 stanovnika.

Historija
---------

Departman Río San Juan je vrlo mlad, osnovan je 1957. od teritorija tadašnjih departmana Chontales i Zelaya.

Izvori
------

1. 1 2  „*Río San Juan, Department– Capital: San Carlos*" (engleski). City population. Pristupljeno 24.4.2023.
2. 1 2 3  „*Río San Juan*" (španjolski). Nicaragua Única Original INTUR. Pristupljeno 24.4.2023.
3. ↑  „*San Carlos in Río San Juan*" (engleski). City population. Pristupljeno 24.4.2023.

Vanjske veze
------------

***Rio San Juan (departman)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Río San Juan* (`es`)

| * p
* r
* u
Departmani i autonomne regije Nikaragve |
| --- |
| Zastava NikaragveZastava Nikaragve | 
Boaco • Carazo • Chinandega • Chontales • Estelí • 
Granada • Jinotega • León • Madriz • Managua • Masaya • Matagalpa • Nueva Segovia • Río San Juan • Rivas • Autonomna regija Sjeverni Atlantik • Autonomna regija Južni Atlantik
 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Aznar Galíndez I
**Aznar I Galindez** (šp. *Aznar I Galíndez*) (?? - 839) bio je grof Aragona od 809. do 820, naslednik Aureolusa od Aragona. Od gubitka Aragona, do svoje smrti 893. godine, Aznar I je bio grof Serdanje (katal. *Cerdanya*) i Urđelj (katal. *Urgell* ). Neki izvori ga takođe pominju i kao grofa od Hake šp. *Jaca*.

Aznar I je bio praunuk Galinda, verovatno osnivača familije koja je ušla zajedno sa Francima u rehion.

Bi je oženjen sa Enekom Garses, za koju se veruje da je bila dama iz Gaskonje, sa kojom je imao četvoro dece:

* Matrona, udata za Garsiju I Galindeza, koji je smenio Aznara i vladao od 820-833.
* Etil
* Kentulf
* Galindo I Aznares, grof Aragona od 844. do 867. i takođe od Urđelja i Serdanje.

Aznar I je bio franački vazal. Pretpostavlja se da je 820. to vazalstvo prekinuto zbog približavanja Pamploni i dinastiji Banu Kasi u dolini Ebra. Zbog toga je izgubio grofoviju Aragon, mada je dobio Urđelj i Serdanju.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Aureolus** | **Grof Aragona 809—820** | Nasljednik:**Garsija I Galindez** |