recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ovo je članak o filmu iz 1960. godine.  Za film iz 2004. godine, vidi The Alamo (film, 2004).  

***The Alamo*** (sh. *Alamo*) je američki historijski film snimljen 1960. u režiji i produkciji Johna Waynea, poznat kao njegov režijski debi te kao najambiciozniji projekt njegove karijere.

Radnja se događa 1836. u Teksasu za vrijeme rata za nezavisnost i prikazuje znamenitu bitku za Alamo, prilikom koje je mali garnizon teksaških pobunjenika pružao otpor višestruko nadmoćnijoj meksičkoj vojsci. Tri glavna protagonista - koje tumače sam Wayne, Richard Widmark i Laurence Harvey - su zapovjednici obrane pukovnik Davy Crockett, pukovnik Jim Bowie i pukovnik William B. Travis.

Wayne je na ideju da snimi film došao još 1945. godine te angažirao Jamesa Edwarda Granta da napiše scenario. Njegov prvi pokušaj, preko studija Republic Pictures propao nakon svađe oko budžeta; Republic Pictures je na osnovu scenarija godine 1955. snimio film *The Last Command* u režiji Franka Lloyda. Odlučan da snimi film prema vlastitoj viziji, Wayne je film odlučio snimiti preko vlastitog studija Batjac Productions, a na kraju odlučio i da film režira. Ispočetka je sebi namjeravao dati sporednu ulogu teksaškog vođe Sama Houstona, ali su banke od kojih je uzeo kredit inzistirale da tumači glavni lik, te je na kraju tu ulogu prepustio Richardu Booneu. Snimanje se odvijalo tokom nekoliko mjeseci u Teksasu, gdje je Wayne dao sagraditi repliku historijskog Alama, kasnije poznatu kao Alamo Village i korištenu kao set za druge vesterne i historijske filmove.

*Alamo* je nakon premijere dobio zamjerke od brojnih historičara, koji su mu zamjerali netočnu kronologiju i izmišljanje događaja. Kritičari su ga, pak, njegov sadržaj - koji se posebno odnosi na govore u kojima likovi ističu svoje republikanstvo i patriotizam - smatrali odrazom Wayneovih desničarskih ideja, odnosno u meksičkoj vojsci Santa Anne vidjeli alegorijski prikaz Sovjetskog Saveza kome se slobodarske SAD moraju oduprijeti po svaku cijenu. Usprkos mlakih kritika, film je imao izuzetnu gledanost, a pjesma *The Green Leaves of Summer* je postala veliki hit; to, međutim, nije bilo dovoljno da pokrije troškove produkcije, te je Wayne na kraju, kako bi se izbavio iz financijskih problema, autorska prava na film prodao studiju United Artists.

Izvori
------

1. ↑  Sheldon Hall, *Epics, Spectacles, and Blockbusters: A Hollywood History* Wayne State University Press, 2010 p 161
2. ↑  "All-time top film grossers", *Variety* 8 January 1964 p 37..

Vanjske veze
------------

***The Alamo (film, 1960)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *The Alamo* na sajtu IMDb
* *The Alamo* na filmskoj bazi podataka TCM
* *The Alamo* na AllMovie-u ()
* Alamo Sentry: The Popular Culture of The Alamo
* "On the Set of The Alamo": Behind-the-scenes footage from the production of the film in Brackettville. From the Texas Archive of the Moving Image.
* Comparison between the Theatrical Version and the Director's Cut
***The Battle Cry of Peace*** (sh. *Bojni poklič mira*) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Wilfrida Northa i J. Stuarta Blacktona. Po žanru predstavlja kombinaciju ratnog i političkog SF-a, a radnja je smještena u SAD u (tada) bliskoj budućnosti, kojoj prijeti strana zemlja kojoj je na čelu diktator po imenu "Emanon" (čiji lik tumači L. Rogers Lytton). "Emanon" u filmu kao svoje pione vješto koristi američki pacifistički pokret te osigura da SAD ne uloži adekvatna sredstva u svoju vojsku i mornaricu; to mu na kraju omogući da, koristeći podmornice i suvremenu tehnologiju, napadne i pokori SAD. Film je kao podlogu imao knjigu *Defenseless America* kemičara i pronalazača Hudsona Maxima koji je, poput režisera, J. S. Blacktona bio uvjeren da tada neutralne SAD moraju ući u prvi svjetski rat protiv Centralnih sila. Filmu je podršku dao i bivši predsjednik Theodore Roosevelt koji je svog prijatelja, tadašnjeg načelnika Generalštaba generala Leonarda Wooda nagovorio da filmašima "posudi" vojnike za scene bitaka. Tokom prikazivanja je *The Battle Cry of Peace* izazvao ogromne kontroverze, gotovo jednakog intenziteta kao *Rađanje nacije*. Usprkos toga je brzo zaboravljen, a potom i izgubljen. O njemu postoji niz urbanih legendi i apokrifnih tvrdnji, poput one da je Lav Trocki pod imenom *Lemberg Bronstein* sudjelovao u njegovom snimanju kao statist.

V. također
----------

* *Civilization*, film iz 1916. godine sa suprotnom porukom
* *The Fall of a Nation*

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *The Battle Cry of Peace* na sajtu IMDb
* *The Battle Cry of Peace synopsis* na AllRovi-u
* poster
***The Battle of Russia*** (sh. *Bitka za Rusiju*) je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1943. godine u režiji Franka Capre, a koji predstavlja peti dio znamenite propagandne serije *Why We Fight*.

Napravljen je u jeku Drugog svjetskog rata, i u njemu se, kao u prethodnom i sljedećem dijelu, nastojalo američku javnost upoznati sa dostignućima glavnih saveznika, u ovom slučaju SSSR-a. Film gledatelje upoznaje sa prirodnim bogatstvima i etničkom raznolikošću SSSR-a, kulturnim dostignućima Tolstoja i Čajkovskog, ali i podsjeća kako je Rusije tokom svoje historije bila predmetom invazija osvajača kao što su Teutonski viteški red, Švedsko Carstvo pod Karlom XII, Napoleon, te kako je na kraju Rusiju pokušao osvojiti Adolf Hitler. Nakon kraćeg segmenta posvećenog nacističkom osvajanju Balkana u proljeće 1941. godine, film prikazuje kako Nijemci pokreću operaciju Barbarossa kojom će, koristeći taktiku Blitzkriega postići velike početne uspjehe, ali kako će im Crvena armija suprotstaviti taktikom obrane u dubini, te urbano ratovanje koje će na kraju Sovjetima donijeti pobjedu u Staljingradskoj bitci sa kojom završava film.

U filmu, u kome su se osim sovjetskih dokumentarnih snimki koristili i inserti iz igranih filmova kao *Aleksandar Nevski* i *Petar Prvi*, je za autora muzike angažiran Dmitri Tiomkin, koji je bio rodom iz Rusije. Capra je, međutim, najveću pažnju posvetio tome da *The Battle of Russia* ne optereti eksplicitnom politikom, odnosno da ga učini što prihvatljivijim publici koja je, poput njega samog, imala desničarske i antikomunističke stavove. Zbog toga se u filmu nigdje ne spominje komunizam ili sovjetsko društveno-političko uređenje, a umjesto sovjetskih vođa se veličaju heroizam sovjetskih vojnika i građana u obrani domovine. Film je doživio veliki uspjeh, te je čak bio nominiran za Oscar za najbolji dokumentarni film. Capra je kasnije izjavio da mu je najdraži od svih dijelova serije.

Vidi još
--------

* *Mission to Moscow*

Izvori
------

Vanjske veze
------------

***The Battle of Russia*** na Wikimedijinoj ostavi

* *The Battle of Russia (Part I)* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* *The Battle of Russia (Part II)* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* *The Battle of Russia* na sajtu IMDb
* *The Battle of Russia (Part I)* na YouTube
* *The Battle of Russia (Part II)* na YouTube

| * p
* r
* u
Serija dokumentarnih filmova Why We Fight čiji je autor Frank Capra |
| --- |
| 
* *Prelude to War*
* *The Nazis Strike*
* *Divide and Conquer*
* *The Battle of Britain*
* *The Battle of Russia*
* *The Battle of China*
* *War Comes to America*

 |
***Riddickove kronike: Mračni bijes*** (eng. *The Chronicles of Riddick: Dark Fury*) je američki animirani film iz 2004. Film koji je režirao Peter Chung, je bio distribuiran isključivo u obliku DVD izdanja. Glas Richardu B. Riddicku, u ovom filmu, je posudio sam Vin Diesel.

Radnja
------

Nedugo nakon što su pobjegli s planete, u filmu Planet tame, Riddick, Jack i Abu (imam) bivaju pokupljeni od strane jednog svemirskog broda. No njihovo veselje kratko traje, jer ubrzo otkrivaju kako je to zapravo plačenićki brod, što zapravo Jackovu primjedbu s kraja prethodno spomenutog filma pretvara u proročanstvo ("Prvo si dječak, potom si djevojka a sada si vidovnjakinja."). Iako Riddick pokušava skriti svoj identitet od plaćenika, oni ga ubrzo otkrivaju uz pomoć analize njegova glasa. Zarobljeni od strane plaćenika, trio glavnih junaka ubrzo otkriva kako njihovi tamničari imaju neobične i vrlo neugodne planove za njih. Vlasnica broda, Antonia Chillingsworth (Tress MacNeille), je kolekcionarka kriminalaca, koja na svoje trofeje-kriminalce, koje drži u smrznutom obliku, gleda kao na umjetnine. No, unatoč tome što su smrznuti, oni su živi i pri potpunoj svijesti. Za prethodno spomenutu kolekcionarku, Riddick predstavlja vrhunsko remek-djelo koje ona želi dodati u svoju kolekciju. Kako bi izbjegli sudbinu okrutniju od smrti same, Riddick, Jack i Abu se moraju suočiti sa, i pobijediti, ogromnu vojsku ljudolikih i neljudolikih stvorenja, koju ona ima na svome raspolaganju.

Glavne uloge
------------

* **Vin Diesel** kao Richard B. Riddick
* **Rhiana Griffith** kao Jack
* **Keith David** kao Abu "Imam" al-Walid
* **Nick Chinlund** kao Toombs
* **Tress MacNeille** kao Chillingsworth
* **Roger L. Jackson** kao Junner

O likovima
----------

Ovaj film donosi vrlo važan razvoj lika po imenu Jack (koji u filmu Riddickove kronike postaje Kyra). Naime, na samom kraju filma ona otkriva svoju nasilnu stranu i to u trenutku kada ubija vlasnicu broda, koja se upravo spremala ubiti Riddicka. Međutim, novootkrivena strana Jack-a (Kyre) zabrinjava Riddicka.

Zanimljivosti
-------------

Mračni bijes ponovno okuplja Vin Diesela s drugim članovima originalne glumačke postave iz Planeta tame (Rhiana Griffith, Keith David). Također, film nam predstavlja i novi lik po imenu Toombs (Nick Chinlund), koji će se potom još pojaviti i u filmu Riddickove kronike.

Vanjske veze
------------

* Information at Universal Studios Home Video site Arhivirano 2007-05-23 na Wayback Machine-u
* *The Chronicles of Riddick: Dark Fury* na sajtu IMDb
***The Fly*** (sh. *Muha*) je science fiction priča anglo-francuskog pisca Georgea Langelaana, originalno objavljena u časopisu *Playboy* u junu 1957. godine i poznata kao predložak za serije SF-filmova.

Naslovni lik je André Delambre, briljantni naučnik koji je izradio uređaj za teleportaciju te koji ga eksperimentalno primijeni na sebi, a pri čemu se slučajno zajedno sa njim bude teleportirana muha od koje preuzme dijelove anatomije i počne se pretvarati u čudovište. Radnja se prikazuje iz perspektive njegovog brata Françoisa koji postepeno otkriva istinu tokom istrage protiv Andréove supruge Helene koja je ubila svog muža nakon što je svjedočila njegovoj transformaciji.

*The Fly* je proglašen najboljom pričom objavljenom u Playboyu za godinu 1957. Odmah je privukao pažnju hollywoodskih producenata, te je tako 1958. snimljen istoimeni film koji se smatra jednim od klasika SF-žanra. Potom su snimljena još dva nastavka *Return of the Fly* iz 1959. i *Curse of the Fly* 1965. godine. Godine 1986. je u režiji Davida Cronenberga snimljen remake pod naslovom *The Fly*, a potom i nastavak pod naslovom *The Fly II* 1989. godine. Po motivima filma iz 1986. je kanadaki kompozitor Howard Shore napisao istoimenu operu premijerno izvedenu 2008. godine.

Na srpskohrvatskom govornom području je prvi put objavljen 1970-ih u zagrebačkom časopisu *Sirius*.

Povezano
--------

* *Die Verwandlung* (*Preobražaj*), klasična priča Franza Kafke koja koristi isti motiv

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305335709
* GND: 1043662987

 |
*Za ostala značenja, vidi Les Deux Orphelines (razvrstavanje).*

***Les Deux Orphelines*** (sh. *Dvije sirotice*) je drama u pet činova francuskih književnika Adolphea d'Enneryja i Eugènea Cormona, premijerno izvedena 1874. Radnja je smještena u Francusku neposredno pred i u vrijeme Revolucije, a protagonistice su dvije siromašne sestre od kojih je jedna oslijepila od kuge, a druga joj nastoji pomoći odlaskom u Pariz gdje će obje doživiti brojne pustolovine. Predstava je doživjela ogroman uspjeh, a 1877. je izdana u obliku knjige. D'Ennery i Cormon su je godine 1892. preuredili kao roman u nastavcima, objavljen u časopisu La Nation, a potom 1894. i kao knjiga.

Predstava je doživjela i veliki uspjeh izvan francuskih granica, a početkom 20. vijeka privukla pažnju prvih sineasta. Postoji najmanje 15 ekranizacija, među koje spada i *Dvije sirotice*, jedan od najranijih hrvatskih igranih filmova iz 1918. godine, ali i mnogo poznatije Griffithovo ostvarenje *Orphans of the Storm*.

Godine 1876. je u Brooklynu upravo prilikom izvedbe ove predstave izbio Požar u Brooklyn Theateru, jedna od najvećih katastrofa u historiji američkog kazališta.

Izvori
------

1. ↑  Zecher, Henry (2011). *William Gillette, America's Sherlock Holmes*. Xlibris Corporation. str. 99. ISBN 1-453-55582-X.

Literatura
----------

* Eithne O’Neill, « Les Deux Orphelines : deux pour tous », *Positif*, septembre 2006, no. 547, p. 74-5, (ISBN 2213628254)
* Peter Brooks, « Body and Voice in Melodrama and Opera », *Resonant Themes : Literature, History, and the Arts in Nineteenth- and Twentieth-Century Europe*, Chapel Hill, U of North Carolina P, 1999, p. 95-111.
**Vlastimir "Đuza" Stojiljković** (Ražanj 30. jun 1929 - 17. jun 2015) je bio srpski glumac.

Biografija
----------

Đuza je rođen 1929.god. u učiteljskoj porodici. Završio je gimnaziju u Kruševcu, a glumom se bavio amaterski još kao srednjoškolac. Po završetku srednje škole je upisao Rudarsko-geološki fakultet, koji je napustio u trećem semestru i upisao se na Akademiju pozorišnih umetnosti. Profesionalnu karijeru je započeo 1951. u Beogradskom dramskom pozorištu. U BDP je radio do 1968, nakon čega je prešao u Atelje 212. U BDP se vratio 1978. i ostao tamo do 1985, kada je ponovo prešao u Atelje 212, u kom je igrao do penzionisanja 1995. Igrao je u više od 130 uloga.

Na filmu je debitovao 1957. u Tuđoj zemlji Jožea Galea. Veliku popularnost je stekao filmom "Ljubav i moda", za koji je otpevao pesmu "*Devojko mala*". Veliku popularnost stekao je ulogom Rodoljuba Petrovića u seriji "Pozorište u kući". Potom je s Milenom Dravić bio domaćin u šou-programu "Lift za peti sprat". Krajem osamdesetih vodio je radio program "Zabavnik". Đuza Stojiljković je takođe posuđivao glasove junacima brojnih crtanih filmova.

Godine 1983. dobio je Oktobarsku nagradu grada Beograda, a 2001. je dobio Dobričin prsten.

Filmovi
-------

Bista Đuze Stojiljkovića u Kruševcu
* 1958. - Pop Ćira i pop Spira
* 1959. - Noći i jutra
* 1960. - Ljubav i moda
* 1960. - Diližansa snova
* 1961. - Leto je krivo za sve
* 1961. - Nema malih bogova
* 1964. - Put oko sveta kao zemljak
* 1968. - Operacija Beograd
* 1988. - Za sada bez dobrog naslova
* 1993. - Mrav pešadinac

Spoljašnje veze
---------------

* Vlastimir Đuza Stojiljković na sajtu IMDb
* Filmovi.de
* Glas javnosti Arhivirano 2007-05-15 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 15884882
* LCCN: nb2009006349
* ISNI: 0000 0000 2049 5371
* GND: 130689262
* NLA: 40444931
* NKC: jx20060711008
* NSK: 000442153

 |
**Milosav Tešić** (Lještansko kod Bajine Bašte, 1947) pjesnik, esejist, leksikograf. Diplomirao je i magistrirao na Filološkom fakultetu u Beogradu. Radi u Institutu za srpski jezik kao urednik Rečnika srpskog književnog i narodnog jezika. Živi u Beogradu. Član je SANU.

Javio se relativno kasno s prvom pjesničkom knjigom, ali kao već formiran pjesnik. U vrlo kratkom roku zauzeo je mjesto jednog od najznačajnijih savremenih srpskih pjesnika. U svojoj prvoj knjizi (*"Kupinovo"*) Tešić poetski aktivira stvarna i simbolička značenja srpskih toponima, u drugoj (*"Blago božije"*) silazi u lično i kolektivno iskustvo da bi poetski dočarao svijet svog djetinjstva i skrajnute elemente srpske kulture, a u *"Prelesti severa…"*, svojevrsnom romanu u stihovima, opjevao je Veliku seobu i prelom u kulturi srpskog naciona na prelazu 17. i 18. vijeka, dok u je *"Sedmici"* opjevao stvaranje svijeta.

Tešić u srpsku poeziju vraća i revitalizira stare poetske oblike srpsko-vizantijskog pjevanja - kanonske pjesme, kondak, stihiru, svetilan, te rondo, rondel i glosu iz umjetničke lirike. Kao vrhunski versifikator, obnovitelj je jampske stope u srpskoj poeziji i donosilac velikog i raznovrsnog leksičkog blaga.

Dobitnik je brojnih nagrada: *Zmajeve, Disove, Žičke hrisovulje, Pečata varoši sremskokarlovačke, Nagrade kritičara "Borbe" za knjigu godine, nagrade "Miloš Crnjanski"…*

Djela
-----

Objavio je sljedeće knjige pjesama:

* *"Kupinovo"*, BIGZ, Beograd, 1986.
* *"Ključ od kuće"*, Matica srpska, Novi Sad, 1991.
* *"Blago Božije"* (izabrane i nove pesme), Vreme knjige, Beograd, 1993.
* *"Prelest severa"*, Prosveta, Beograd, 1995.
* *"Prelest severa, krug račanski, Dunavom"*, Prosveta, Beograd, 1996.
* *"Krug račanski, Dunavom"* (posebno izdanje), Prosveta, Beograd, 1998.
* *"Izabrane pesme"*, Nolit, Beograd, 1998.
* *"Sedmica"*, Srpska književna zadruga, Beograd, 1999.
* *"Bubnjalica u pčelinjaku"*, Gradska biblioteka Čačak, 2001.
* *"Na staništu brezovih dedova"*, lirski zapisi, Povelja, Kraljevo.
**Vojislav Lubarda** (Rogatica, 17. 6. 1930. — Beograd, 16. 10. 2013) srpski je književnik, romansijer, član Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske i član Senata Republike Srpske.

Rodio se u Rogatici (današnja Republika Srpska/BiH). U Sarajevu je završio Srednju šumarsku školu i Filozofski fakulttet, odsjek književnost. Tamo je radio kao novinar, profesor, urednik lista za kulturu, i kao urednik redakcije za umjetnost i kulturu na Televiziji Sarajevo. Njegova književna djela, u kojima se bavio stradanjima Srba u Podrinju za vrijeme drugog svjetskog rata, su ga dovela u nemilost vlasti tadašnje SR BiH i donijela mu reputaciju srpskog nacionalista. Njegov roman *Ljuljaška* iz 1963. je zabranjen, a nakon što je u časopisu Student objavio tekst "Poslanica Maku Dizdaru" u kojoj napada Maka Dizdara, ostao je bez posla urednika kulture na TVSA. Godine 1975. se iz Sarajeva preselio u Beograd. Godine 1989. je za roman *Vaznesenje* dobio NIN-ovu nagradu.

Član je Senata Republike Srpske od 1996. godine. Dopisni član Akademije nauka i umjetnosti Republike Srpske je postao 27. juna 1997, a redovni 21. juna 2004. Umro je u Beogradu 16. oktobra 2013.

Bibliografija
-------------

* Bližnji svoj, (1962)
* Ljuljaška, (1963)
* Gordo posrtanje, (1970)
* Preobraženje, (1979) (1980) (1982) (1990)
* Pokajanje, (1987)
* Vaznesenje, (1989)
* Svileni gajtan,
* Anatema (+ 5 naslova),
* Tamni vilajet, (1994)
* Srpska bespuća: Književnopolitički ogledi

Izvori
------

1. ↑  Umro književnik Vojislav Lubarda, telegraf.rs

Izvori
------

* Akademija nauka i umjetnosti Republike Srpske: Akademik Vojislav Lubarda ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 37329240
* LCCN: n87855097
* ISNI: 0000 0001 1055 5024
* GND: 119123509
* SUDOC: 060570288
* NKC: js20020812378

 |
**Miodrag Jeremić** je bio srpski novinar, dopisnik Borbe, i predstavnik srpske socijaldemokratije s početka 20. veka.

Misli
-----

Jeremić je kritikovao ulogu škole u stvaranju mitova:

> „Škola bar od sada treba da pravilno i drukčije shvata svoju nacionalnu ulogu. Čitavih sto godina ona je čežnjavo sanjala o osveti, ona je grčevito propovedala obnovu kosovske katastrofe. Ona je za toliki niz godina, za koji se kod kulturnih naroda pojavljivao i padao čitav roj filosofskih sistema i koncepcija, razvijala u srpskom plemenu nacionalna osećanja isključivo oživljavanjem uspomene o strahovitim pogibijama koje su celokupni nacionalni kulturni napredak bacale unazad. Njen se rad ogledao o podizanju kulta tužnih i krvavih dana. Nikada se nije nalazio nijedan nacionalni pedagog da značajnu nacionalnu akciju Narodne škole uputi produktivnim nacionalnim privredno kulturnim pravcem. Borbe i ratovi koji su uticali na revolucionisanje odnosa postojećeg doba nisu kao takvi izučavani. Naprotiv, mesto svega toga pevale su se u horu himne o silnim srpskim vladarima, njihovim besnim hatovima i brzim hrtovima. Nikada se u toj Narodnoj školi nije osvetljavala ni iz bliza slika režima u kojima su ti naši prošli carevi stekli srpsku slavu, nikada se nije poredio život izvesnih stepena ondašnje socijalne hijerarhije. Od tih fakata se bežalo, jer bi nam ona faktički iznela stvarno stanje tih zlatnih epoha naše prošlosti."
> 
> 

Posebno je kritikovao ulogu školskog sistema u ratnom huškanju:

> „Narodna škola je uspešno sejala mržnju prema narodima i uspela je da se ta mržnja transformuje u čitav napon nacionalne snage. Jedan srpski šovinistički list ... uzviknuo je: da traba slali u nove krajeve učitelje, koji će tamo pomoću narodne škole da srbuju. Bednici, naši šovinisti i ne znaju da su učitelji i narodna škola siti srbovanja sada, kada im se zahvalnost za njihov svekoliki naporni rad ogleda u praznim stomacima, propalim laktovima i u izlepljenoj hartiji na polupanim školskim prozorima".
> 
> 

O balkanskim ratovima je rekao sledeće:

> Balkan je bio pozornica dogadaja koji pre treba da se ispituju u zoologiji nego li u sociologiji.
> 
> 

Govoreći o stanju u Srbiji je kontatovao:

> Apsolutna većina srpskog naroda mnogo bi se prijatnije osećala pod režimom koji vlada u Švajcarskoj nego li u Srbiji, ne obazirući se što su im ovde njihove otečestvene svetinje i grobovi predaka.
> 
>

Izvori
------

1. ↑  „Balkanski događaji i narodna škola", Borba , 16. februar 1914. str. 147-149.
2. 1 2 3  Srbija i Albanci, Pregled politike Srbije prema Albancima od 1878. do 1914. godine (str. 131)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Miran Hrovatin** (Trst, 11.9.1949 – Mogadišu, 20.3.1994) bio je italijanski fotograf i snimatelj ubijen u Mogadišu (Somalija) zajedno sa italijanskom novinarkom Ilaria Alpi pod nerazjašnjenim okolnostima.

Hrovatin pripadao je slovenskoj manjini od Trsta. On je ranije radio za agenciju Alpe Adria onda za agenciju Videoest od Trsta.

Dana 20 marta 1994, on i Ilaria Alpi ubijeni su u zasedi na svom džipu u Mogadishu od jedne jedinice od sedam ljudi nakon povratka iz Bosaso, 
dok su bili u Mogadišu izveštavajuci za Rai 3. Sa njima bio je telohranitelj koji je pobegao nepovređen i nestao, i vozač Šid Abdi koji je takođe bio nepovređen. Somalijski državljanin Hashi Omar Hasan je osuđen na 26 godina zatvora zbog dvostrukog ubistva.

Miran bio je u Somaliji da izveštava o građanskog ratu i da istražuje illegalnu trgovinu uruzija i toksičnig otpada verovatno u vezi sa italijanskom vojskom i druge italijanske institucije.

U maju 2009, Daniel Biacchessi napisao je pricu o Miranu u njegovoj knizi Passion reporter.

20 marta 2014, 20 godina posle njegove smriti, italijanska vlada je navodno ovlašćila deklasifikaciju tajnih dosijea u njihove smrti.

Ilaria Alpi nagrada za televizijskog novinarstva (italijanski: ) nastala je u njegovu čast.

Izvor
-----

1. ↑
2. ↑
3. ↑  „A Miran Hrovatin il mondo andava stretto.". fondazionelucchetta.org. Arhivirano iz originala na datum 2013-10-29. Pristupljeno 2015-11-27.
4. ↑  Silvestri, Giulia. „Ilaria Alpi e Miran Hrovatin: la punta dell’iceberg". isiciliani.it. Pristupljeno 0/03/2013.
5. ↑  „Ilaria Alpi e Miran Hrovatin: 19 anni senza verità". *internazionale.it*. Pristupljeno 20 March 2013.
6. ↑
7. ↑

Vanjske veze
------------

* The complete list of Italian information war dead (after the end of World War II) on the website *www.ilariaalpi.it*.
* Fondazione Luchetta Ota D'Angelo Hrovatin Arhivirano 2015-11-29 na Wayback Machine-u
***El último caballo*** (sh. *Posljednji konj*) je španska crno-bijela filmska komedija snimljena 1950. godine u režiji Edgara Nevillea. Protagonist, čiji lik tumači Fernando Fernán Gómez, je vojnik koji služi vojnu obvezu u konjičkoj pukovniji i kome pred sam kraj vojnog roka saopće kako će se njegova jedinica motorizirati. Uplašen da će njegov voljeni konj, koji je odjednom postao nepotreban, završiti u klaonici, protagonist ga odlučuje otkupiti i zajedno sa njim se vraća u rodni Madrid, a što sa sobom dovodi do niza komičnih situacija vezanih uz držanje takve životinje u modernoj metropoli. Neki od kasnijih kritičara su u filmu prepoznali implicitnu kritiku tadašnjeg Francovog režima, odnosno njegovog promoviranja zastarjelih društvenih vrijednosti i izolacije od modernog svijeta.

Uloge
-----

* Fernando Fernán Gómez: Fernando
* Conchita Montes: Isabel
* José Luis Ozores: Simón, el bombero
* Mary Lamar
* Julia Lajos
* Fernando Aguirre
* Manuel Arbó
* Manuel Aguilera: Señor Manzano
* Julia Caba Alba: Julia
* María Cañete: Doña Magdalena
* Benito Cobeña
* Casimiro Hurtado: Guardia
* Manuel de Juan: Don Manuel
* Arturo Marín
* Manuel Miranda

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *El último caballo* na sajtu IMDb
*Za ostala značenja, vidi Elmer Gantry (razvrstavanje).*

***Elmer Gantry*** je satirični roman američkog pisca Elmera Gantryja objavljen 1927. godine. Naslovni protagonist je mladić ogrezao u alkoholizam i nemoral zbog koga je morao napustiti studij prava, ali kome život krene u sasvim drugom smjeru nakon što sticajem okolnosti bude zaređen za baptističkog svećenika i otkrije propovjednički talent. Radnja prikazuje kako mu vatrene propovijedi omogućavaju da stekne slavu, bogatstvo, utjecaj i gomilu sljedbenika nesvjesnih kako Elmer Gantry u privatnom životu upražnjava piće i žene. Lewis je inspiraciju pronašao u tada popularnim i uticajnim protestantskim propovjednicima kao što su Billy Sunday i Aimee Semple McPherson, čije je konzervativne stavove smatrao nespojivim s modernim svijetom. Njegov je roman izazvao žestoke reakcije upravo iz tih krugova, te, između ostalog, bio zabranjen u Bostonu.

Godine 1960. je po motivima romana snimljen istoimeni film. Godine 1970. je na Broadwayu postavljen mjuzikl Gantry, a 2007. je praizvedena istoimena opera.

| * p
* r
* u
Knjige čiji je autor Sinclair Lewis |
| --- |
| 
* *Hike and the Aeroplane*
* *Our Mr. Wrenn*
* *The Trail of the Hawk*
* *The Job*
* *The Innocents*
* *Free Air*
* *Main Street*
* *Babbitt*
* *Arrowsmith*
* *Mantrap*
* *Elmer Gantry*
* *The Man Who Knew Coolidge*
* *Dodsworth*
* *Ann Vickers*
* *Work of Art*
* *It Can't Happen Here*
* *Selected Short Stories*
* *The Prodigal Parents*
* *Bethel Merriday*
* *Gideon Planish*
* *Cass Timberlane*
* *Kingsblood Royal*
* *The God Seeker*
* *World So Wide*

 |
Ovo je članak o švedskom filmu.  Za istoimeni danski film snimljen iste godine, vidi Elvira Madigan (film, 1967, Danska).  

***Elvira Madigan*** je švedski igrani film snimljen 1967. godine u režiji Boa Viderberga, koji se smatra jednim od najpopularnijih evropskih filmova svog vremena.

Po žanru je romantična drama, a temelji se na baladi švedskog autora Johana Lindstrema Saksona, koja je, pak, bila inspirisana stvarnim događajima koji su se dogodili 1889. godine. Protagonistkinja, čiji lik tumači Pija Degermark, je Elvira Madigan, danska cirkuska akrobatkinja u koju se zaljubi švedski konjički oficir Siksten Spare (koga glumi Tomi Bergren) i čija ljubavna veza završava tragedijom.

Motiv bekstva i nemoguće (lude) ljubavi je imponovao tadašnjoj mladoj antiestablišmentski raspoloženoj publici, pa je Elvira Madigan postigla uspeh ne samo u Švedskoj nego i u inostranstvu. Degermark i Bergren su zahvaljujući nastupu u filmu postali velike zvezde švedske kinematografije. Elvira Madigan je prikazana i na Kanskom festivalu gde je Degermark dobila nagradu za najbolju glumicu. Uspehu filma je doprinela i muzika, pre svega korištenje Mocartovog Klavirskog koncerta No. 21 u C-molu, čija je verzija postala veliki hit na top-listama, a sam koncert dobio nadimak "Koncert Elvire Madigan".

Iste godine je priča o Elviri Madigan postala predmetom istoimenog, ali daleko slabije poznatog filma snimljenog u susednoj Danskoj.

Kratak sadržaj
--------------

Elvira Madigan radi kao akrobatkinja i plesačica u malom, porodičnom cirkusu, i dok su na putovanju kroz Švedsku, upoznaje starijeg plemića i oficira Siksten Sparea. Zaljubljuju se jedno u drugo ali Spare je već nesrećno oženjen i ima dvoje dece. Odlučuju da je jedini izlaz iz dotadašnjih obaveza pobeći u drugu zemlju (izbor pada na Dansku) ali zbog nemogućnosti da pribave finansijska sredstva koja bi im omogućila preživljavanje, bivaju primorani da izvrše samoubistvo.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Pija Degermark | Elvira Madigan |
| Tomi Bergren | Siksten Spare |
| Lenart Malmer | Kristofer |
| Kleo Jensen | Kleo |
| Nina Vilderberg | Kleova kćerka |

Lokacije snimanja
-----------------

* Karlberg palata - (nalazi se u gradu Solna, Švedska)
* Jiland - (dio Danske)
* Skone - (dio Švedske)
* Soliden palata - (nalazi se na ostrvu Eland (šve. *Öland*) u Baltičkom moru, Švedska)
* Stokholm - (glavni grad Švedske)

Spoljašnje veze
---------------

* *Elvira Madigan* na sajtu IMDb
* *Elvira Madigan* na Rotten Tomatoes-u ()
* Elvira Madigan Arhivirano 2012-09-29 na Wayback Machine-u u Čikago san tajmsu

| * p
* r
* u
Djela čiji je autor Bo Widerberg |
| --- |
| Filmovi | *Pojken och draken* • *Barnvagnen* • *Kvarteret Korpen* • *Kärlek 65* • *Heja Roland!* • *Elvira Madigan* • *Den vita sporten* • *Ådalen 31* • *Joe Hill* • *Fimpen* • *Mannen på taket* • *En handelsresandes död* •*Victoria* • *Linje Lusta* • *Mannen från Mallorca* • *Ormens väg på hälleberget* • *Hebriana* • *Lust och fägring stor* |
| Književna djela | *Erotikon* |
***Epitaf*** je kompilacijski album riječke rock skupine Laufer, kojeg 2004. godine objavljuje diskografska kuća Croatia Records.

Kompilacija sadrži osamnaest skladbi koje pokrivaju njihovu čitavu glazbenu karijeru. Album je pripremio 
Vlado Simčić Vava, gitarista Laufera.

O albumu
--------

Nakon gotovo desetogodišnje glazbene pauze, riječka skupina Laufer održala je dva povratnička koncerta od kojih je posljednji održan na festivalu 'Fiju Briju'. Njihov povratak na scenu popraćen je objavljivanjem kompilacije *Epitaf*, na kojoj se nalaze njihove najizvođenije skladbe. *Epitaf* je ujedno i zadnji album Laufera na što upućuje i njegovo ime.

Popis pjesama
-------------

1. "Svijet za nas"
2. "Viđđđeno"
3. "Između neba i mora"
4. "Govorim u snu"
5. "Moja voda"
6. "Strašila"
7. "Lopov Jack"
8. "Ljubav kao heroin"
9. "Vampir"
10. "Mjesečev rog"
11. "Možda"
12. "Dio tebe"
13. "Bio sam kiša"
14. "Umorni kompas"
15. "Jedino što zna"
16. "Funkomatic"
17. "Hej tata"
18. "Pustinje"

Izvori
------

1. ↑  Rirock.com - Vlado Simčić Vava, Laufer - Kemija je isparila - Srđan Brajčić / Vinko Peršić NL siječanj 2005.g. Objavljeno 25. siječnja 2005.g.

Vanjske veze
------------

* Diskografija.com - Recenzija albuma
***Fabiola or the Church of the Catacombs*** (sh. *Fabiola ili Crkva katakombi*) je historijski roman engleskog katoličkog kardinala Nicholasa Wisemana objavljen 1854. godine. Radnja romana je smještena u Rim početkom 4. vijeka za vrijeme Dioklecijanovih progona kršćana, a naslovna protagonistica je lijepa i bogata rimska plemkinja koju njena robinja potakne da se preobrati na kršćanstvo. Roman sadrži mnoge historijske podatke i detaljne opise ranih kršćanskih obreda, a kao sporedni likovi se pojavljuju brojni kršćanski sveci i mučenici. Djelomični motiv za njegovo pisanje je Wisemanovo nastojanje da pronađe što veće paralele između položaja kršćana u paganskom Rimskom Carstvu sa položajem nedavno emancipiranih katolika u protestantskoj Britaniji, kao i svojevrsni odgovor na antikatolički intoniran roman *Hypatia* Charlesa Kingsleya objavljen prethodne godine. Godine 1855. je Wiseman od svećenika Johna Henryja Newmana naručio svojevrsni pred-nastavak pod naslovom *Callista*.

Fabiola je u Italiji dva puta adaptirana na filmu - u nijemoj verziji iz 1918. i zvučnoj verziji iz 1949. godine.

Vanjske veze
------------

* Download book
Za istoimeni film iz 1981. godine, vidite članak The French Lieutenant's Woman (film).
***The French Lieutenant's Woman*** je historijsko-ljubavni roman britanskog pisca Johna Fowlesa, originalno objavljen 1969. Radnja, djelomično inspirirana pripovjetkom *Ourika* francuske književnice Claire de Duras iz 1823. godine, je smještena u viktorijansku Englesku i opisuje kako prilikom boravka u primorskom mjestu Lyme Regis, londonski džentlemn Charles Smithson ugleda i postane fasciniran sa lokalnom ženom po imenu Sarah Woodruff, koja je nakon nesretne ljubavne veze sa oženjenim pomorcem od strane zadrtih mještana dobila nadimak "ženska francuskog poručnika". Za roman je karakteristična atipična struktura, odnosno dva završetka - sretni i nesretni - kao i da se autor obraća čitatelju dajući detaljni kontekst ekonomskih prilika tadašnje Engleske i razlika viktorijanskog u odnosu na moral 20. vijeka, kao i obrazlažući vlastiti kreativni proces prilikom pisanja romana.

The French Lieutenant's Woman se smatra jednim od najvećih romana engleske književnosti 20. vijeka. Godine 1981. ga je Harold Pinter adaptirao u scenarij za istoimeni film sa Meryl Streep u naslovnoj ulozi.

Na prostoru bivše Jugoslavije je bio izdan pod naslovom ***Ženska francuskog poručnika***.

Eksterni linkovi
----------------

* FowlesBooks.com—The Official John Fowles web site
* Tony E. Jackson (Summer 1997). „Postmodern evolutionary theory in *The French Lieutenant's Woman*". *Twentieth Century Literature*. FindArticles. Pristupljeno 9. III 2009.

| * p
* r
* u
Djela Johna Fowlesa |
| --- |
| **Romani** | *The Collector* (1963)  •  *The Magus* (1965, revidiran 1977)  •  *The French Lieutenant's Woman* (1969) • *The Ebony Tower* (1974)  •  *Daniel Martin* (1977)  •  *Mantissa* (1982)  •  *A Maggot* (1985) |
| **Publicistika** | *The Aristos* (1964)  •  *The Tree* (1979)  •  *Wormholes* (1998) |
| **Filmske adaptacije** | *The Collector*  •  *The Magus*  •  *The French Lieutenant's Woman* |
**Dimitrije "Mita" Rakić** (Mionica, 15/27. oktobar 1846 — Beograd, 5/17. mart 1890) je bio srpski književnik, prevodilac, političar i ekonomista, ministar finansija.

Biografija
----------

Rođen je u Mionici kao sin Jevrema (1818–1879), sreskog kapetana u Mionici i kasnije u Šapcu, i Marte Rakić rođene Mihailović. Pravo ime mu je bilo Dimitrije ,a nadimak Mita. Osnovnu školu je pohađao u Mionici i Valjevu, a gimnazijsko školovanje i studije završio je na Velikoj školi u Beogradu. Studirao je u Minhenu, Cirihu, Getingenu i Londonu.

U Srbiju se vratio 1871. godine i dobio prvo radno mesto u Gimnaziji u Šapcu. Sledeće 1872. godine izabran je za redovnog člana Srpskog učenog društva. Od 1873. radio je kao profesor u Drugoj polugimnaziji u Beogradu. Bio je urednik političkog lista „Vreme" (1874. godine). U periodu od 1873. do 1879. radio je u Ministarstvu finansija, a od 1881. je bio sekretar u Ministarstvu spoljnih poslova. Bio je 1885. u Privilegovanoj Narodnoj banci Kraljevine Srbije vladin komesar. Od 1886. bio je predsednik poreske uprave, a 1888. je postao načelnik statističkog odeljenja u Ministarstvu narodne privrede.

Bio je ministar finansija u kabinetu Nikole Hristića od 14/26. aprila 1888. dok nije podneo ostavku 8/20. oktobra 1888. Penzionisan je 1889. godine.

Uz pisanje književnih dela i ekonomskih rasprava, prevodio je različita dela sa više stranih jezika: ruskog, francuskog, engleskog i nemačkog. Preveo je Igoove „Jadnike", izašlo je 20. svezaka prevoda od 1872. do 1886. godine. To je prvi prevod ovog romana na srpski jezik i jedini do Drugog svetskog rata. Njegovo delo je i nacrt Zakona o slobodi štampe iz 1881. godine. Odlikovan je Takovskim krstom i drugim odlikovanjima.

Bio je oženjen Anom, ćerkom Milana Đ. Milićevića. Njihov sin je poznati pesnik Milan Rakić (1876-1938), a ćerka Ljubica bila je udata za Milana Grola.

Knjige:

* 1876. Porezi - pokušaj za studiju
* 1877. Jedan list iz fizike socijalne (COBISS)
* 1881. Železničko pitanje

Vidi još
--------

* Rakići

Eksterni linkovi
----------------

* Biografija na sajtu SANU
* Staniša Vojinović: Rukopis dnevnika Mite Rakića sa puta po krajevima oslobođenim 1877–1878. godine[*mrtav link*]

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 54556611

 |
**Myrddin Wyllt** (cca. 540 - cca. 584), također poznat i po latinskim imenima **Merlinus Caledonensis** ili **Merlin Silvestris** bio je stari britski odnosno stari velški pjesnik, šaman i prorok koji se uglavnom smatra historijskom ličnošću, odnosno podlogom za lik čarobnjaka Merlina iz arturijanskih legendi. Prema velškim legendama je bio bard, odnosno dvorski pjesnik paganskog britskog kralja Gwenddoleu ap Ceidioa. Godine 573. je Gwendolleu u bitci kod Arthureta (u današnjoj Cumbriji) poražen i ubijen od strane kršćanskog kralja Ridercha I od Alt Cluta. Prema predaji, Myrddin Wyllt je svjedočio bitci iz obližnje šume te vidjevši masakr svojih prijatelja - za koga je krivio sebe - izgubio razum. Povukao se u šumu gdje je živio gol sa životinjama, ali s vremenom stekao moć proricanja.

Geoffrey od Monmoutha je u 12. vijeku lik Myrddina koristio u svoje dvije knjige *Historia Regum Britanniae* koja je daleko bliža "klasičnoj" arturijanskoj verziji o čarobnjaku i *Vita Merlini* koja je bliža velškim kronikama o pustinjaku.

Eksterni linkovi
----------------

* The Vita Merlini; translated by John Jay Parry
* Welsh poem: Dialogue between Myrddin and his sister Gwendydd Arhivirano 2006-10-26 na Wayback Machine-u
**Muhamed I od Granade** punim imenom *Abu Abdulah Muhamed ibn Jusuf ibn Nasr* ili *Ibn al-Aḥmar* (-, 1231. - Granada, 22. januar 1272.(ili) 1273.) bio je emir Emirata Granada od 1238. do 1272. / 1273.
Poznat je kao osnivač Nasridske dinastije i po nadimku *al Galib biállah* (Božji pobjednik).

Biografija
----------

Proglašen je sultanom u Arjoni, još kao dijete 1232. godine. Iskoristio je poraz Almohada u Bitci kod Las Navas de Tolosa 1212. i proširio svoju vlast na Jaén, Porcunu, Córdobu, Guadix i Bazu.

Nakon što je kralj Kastilje i Leona Fernando III zauzeo Cordobu potpisao je primirje sa njim u januaru 1236. 
Slijedeće godine iskoristio je nezadovoljstvo stanovnika Granade poreznom politikom Ibn Huda i u maju 1237. preuzeo vlast u gradu, a nakon tog 1238. u Almeriji (pritom je ubijen Ibn Hud) i u Malagi.

Muhamed I je nakon smrti Ibn Huda postao lider andaluzijskih Maura, uspio je konsolidirati svoju vlast u Granadi, ali je istovremeno trpio i poraze. Njegovu Arjonu je 1244. zauzela Kastilja koja je istovremeno opsjedala i Jaén kog je i zauzela 1246.
Zbog tog je sklopio sporazum sa Fernandom III kog je priznao za svog vazalnog gospodara. Sporazum mu je omogućio dvadeset godina relativnog mira, jer se njime riješio i aragonskih prijetnji.

Iako je bio vazal postavio je temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije. Poznat je i kao inicijator izgradnje Alhambre.

Kao Fernandov vazal sudjelovao je sa svojim vojnicima u opsadi Seville 1248. Istovremeno je ispod žita pomagao svojoj subraći u vrijeme velikog ustanka andaluzijskih Maura protiv Alfonsa X, koji je prethodnih godina anektirao Cádiz, Jerez i Nieblu.
Pored tog primao je u svoje trupe fanatične sjevernoafričke dobrovoljce i dogovarao savezništvo sa marokanskim kalifima

Što se tiče religije, Mauhamed I se od kad je postao emir Granade počeo strogo pridržavati Malikijskog mezheba, isprva je za svog islamskog vođu priznavao abasidske kalife, nakon tog između 1239.-1242. almohadiske iz Marakeša , a zatim hafsidske iz Tunisa.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Muhammad I*" (španjolski). Nubeluz. Arhivirano iz originala na datum 2020-10-22. Pristupljeno 12.6. 2019.
2. 1 2 3  „*Naṣrid dynasty*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 10. 06. 2019.

Vanjske veze
------------

***Muhamed I od Granade*** na Wikimedijinoj ostavi

* *The Nasrid Dynasty (1232 – 1492)* Arhivirano 2020-10-22 na Wayback Machine-u ()

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Emir Granade (1238. - 1272/1273.)** | Nasljednik: |
| **-** | **Muhamed II od Granade** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 5017151353532952720009
* GND: 1148770658
* BNE: XX1763176

 |
**Nikola Marčetić** (Split, 1935.), hrvatski književnik, prevoditelj i istraživač. Živi u Zagrebu.

Nakon pravnoga studija i višegodišnjega djelovanja u trgovinskim poslovima s inozemstvom, posvetio se svekolikoj problematici nesvrstanih zemalja. Marčetić pristupa području svog interesa s kulturološkoga i kulturnopolitičkog gledišta, osobito proučavajući područja Južne Amerike i Afrike.

Kao vrstan poznavatelj povijesti i kulture prevodio je iz latinskoameričkih i afričkih književnosti, s portugalskoga, francuskoga i španjolskoga.

Surađivao je s Radio-televizijom Zagreb i Radio-televizijom Sarajevo, te brojnim časopisima i listovima.

Za Zagrebačku radioteleviziju je izradio cjelokupan prikaz gospodarske, kulturne i političke situacije zemalja članica Pokreta nesvrstanih.

Darovao je Gradu Zagrebu svoju Funkcionalnu kulturološku zbirku 22. srpnja 1991. koja se sastoji od 130 umjetničkih predmeta i stručne knjižnice s oko 1500 svezaka, te arhivskoga gradiva.

  

***Djela:***  

* *Ruke prijateljstva : izbor iz književnog stvaralaštva nesvrstanih zemalja Afrike i naroda koji se bore za oslobođenje*, 1979.
* *Vijesti iz tvrđave*, 1980.
* *Voljena Afrika : stvaralaštvo i život Afrike*, 1981.

Izvori
------

1. ↑  Nikola Marčetić: *Voljena Afrika : stvaralaštvo i život Afrike*, Zagreb : Školska knjiga, 1981. str. 499.
**Olga Lounová** (7. 3. 1981.) je češka pjevačica, glumica, model. Njen rodni grad je Osečná, u blizini Libereca. Pohađala je konzervatorij Jaroslav Ježek u Pragu te dobila diplomu.

Prije nego je započela karijeru kao solo umjetnica, Olga je bila osnivačica i pjevačica glazbenog benda Blind Angie and Calathea. Pjesmom *K výškám* je u Latviji dobila nagradu na Međunarodnom glazbenom natjecanju te finalistica na natjecanju u Vitebsku, Bjelorusija.

Njena glazbena karijera je otpočela 2010. objavom pjesme *Láska v housce* koja je u Češkoj postala "#1 pjesma godine" a surađivala je i sa pjevačicom Pink. 2011. objavila je studio album *Rotující nebe*  a 2012. koncertnu turneju za *Optický klam*, koji je kasnije objavljen kao dvostruki CD/DVD.

2013. objavila je hit singlicu *Dál za obzor* - partner joj je bio češki pjevač Karel Gott - i singlicu *Brány svaté*.

Nastupila je kao glumica i u nekoliko filmova i serija.

Eksterni linkovi
----------------

***Olga Lounová*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službeni veb-sajt
* Olga Lounová na sajtu IMDb
* Olga Lounova - WRC rezultati

Izvori
------

1. ↑  „Hudebníci Xindl X a Olga Lounová: Jsme oba hráblí". Arhivirano iz originala na datum 2015-02-14. Pristupljeno 2016-03-22.
2. ↑  „Výsledky Výročních ceny OSA za rok 2010". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 2016-03-22.
3. ↑  „Recenze: Rotující nebe - Olga Lounová pokřtila nové album". Arhivirano iz originala na datum 2014-08-19. Pristupljeno 2016-03-22.
*Za ostala značenja, vidi Les Feuilles mortes (Prevert) (razvrstavanje).*
***Les Feuilles mortes*** (sh. *Mrtvo lišće*) je šansona za koju je stihove napisao francuski pjesnik Jacques Prevert, a muziku komponirao Joseph Kosma. Napravljena je 1946. godine za potrebe filma *Les Portes de la nuit*. Dok je film doživio komercijalni neuspjeh, pjesma je postala veliki hit. Godine 1949. ju je preradio američki kompozitor Johnny Mercer pod naslovom ***Autumn Leaves*** (sh. *Jesenje lišće*), te su je izvodili brojni ugledni izvođači, počevši sa Jo Stafford. Jednu od poznatijih verzija je snimio i Nat King Cole za potrebe istoimenog filma godine 1956. Otada do danas predstavlja dio standardnog repertoara, posebno među jazz pjevačima i muzičarima.

Vanjske veze
------------

* "Autumn Leaves" at jazzstandards.com
* "Autumn Leaves" Arhivirano 2012-08-15 na Wayback Machine-u - Lead sheet at wikifonia.org
* Full lyrics of this song at MetroLyrics ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 7590476-7

 |
**Novalis**
**Novalis** (pravog imena **Georg Philipp Friedrich von Hardenberg**) (Oberviederstedt kod Mansfelda, 2. svibnja 1772. - Weissenfels, 25. ožujka 1801.), njemački filozof i književnik.

Studirao je filozofiju u Jeni, pravo u Leipzigu, te rudarstvo u Freibergu. Smrt njegove velike ljubavi, Sophie von Lühn koja u 15. godini umire od tuberkuloze, ostavila je pečat na čitavom njegovu stvaralaštvu. Bio je u dodiru s romantičarskim krugom u Jeni. Njegovo najpoznatije djelo je nedovršeni roman "Heinrich von Ofterdingen", koji je zamišljen kao romantičarska suprotnost građanskom "Wilhelmu Meisteru". Najznačajniji je njemački zastupnik rane romantike, a zbog prijevremene smrti od tuberkuloze njegovo djelo ostalo je u fragmentima.

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |


***Novalis*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 95155102
* LCCN: n78096916
* ISNI: 0000 0001 2144 1284
* GND: 118588893
* SELIBR: 80734
* SUDOC: 027384101
* BNF: cb11917917z (podaci)
* BIBSYS: 90052748
* MusicBrainz: 74bfae64-2ea3-479f-9cb1-1eda2a24e103
* NLA: 35200865
* NDL: 00451513
* NKC: jn19990006176
* BNE: XX1010094
* CiNii: DA00337456
* CONOR.SI: 12636515
* NSK: 000072622

 |
*Za ostala značenja, vidi When Worlds Collide (razvrstavanje).*

***When Worlds Collide*** (sh. *Kada se svjetovi sudare*) je science fiction roman američkih pisaca Philipa Wylieja i Edwina Balmera objavljen 1933. godine. Originalno se izlazio kao šestodijelni roman u nastavcima u časopisu *Blue Book*. Radnja prikazuje kako južnoafrički astronom Sven Bronson otkriva dva odbjegla planeta čije će se putanje sudariti sa Zemljom, odnosno napore grupe naučnika da u šesnaest mjeseci do sudara sagrade nuklearnu raketu sa kojom bi pokušali sačicu preživjelih dovesti na jedan od njih kako bi spasili čovječanstvo. *When Worlds Collide* je imala prilično čitanost, te je postala jedno od najuticajnijih žanra apokaliptičkog podžanra u SF-u. Sljedeće godine su Wylie i Balmer napisali nastavak pod naslovom *After Wordls Collide*. Godine 1951. je snimljen i istoimeni igrani film, koji se smatra jednim od najznačajnijih djela SF-žanra na filmu tog doba.

Vanjske veze
------------

* *When Worlds Collide* - naslov na Internet Speculative Fiction Database
* Šablon:Isfdb series
*Za ostala značenja, vidi Yesterday (razvrstavanje).*

  

***Yesterday*** je pjesma koju je 1965. komponirao britanski rock muzičar Paul McCartney, a koja su potom članovi njegovog benda *The Beatles* snimili kao dio albuma *Help!*. Po svom žanru je jednostavna, melankolična balada čiji tekst govori o gubitku ljubavi i protoku vremena. Za nju je karakteristično da je McCartney (koji na njoj jedini pjeva) praćen s gudačkim kvartetom, što je bilo posve neuobičajeno za rock muzičare tog vremena; mnogi smatraju kako su se upravo s tom pjesmom *The Beatles* počeli transformirati iz "običnih" zabavljača u "prave" umjetnike koji su spremni eksperimentirati sa novim stilovima i kombinacijama. Ostali članovi benda su, međutim, zabranili da se Yesterday kao "drukčija" pjesma izda kao singlica u Ujedinjenom Kraljevstvu, ali je zato postigla veliki uspjeh u SAD. Kasnije je postala jednom od najpoznatijih i najprepoznatljivijih pjesama Beatlesa, a navodi se kako ju je obradilo preko 2200 različitih izvođača, zbog čega drži rekord u historiji zabavne muzike.

Izvori
------

1. ↑  Hall 1965: str. 40 sfn error: no target: CITEREFHall1965 (help)

Vanjske veze
------------
***Zelena knjiga*** (arapski الكتاب الأخضر) je knjiga koju je napisao i godine 1975. izdao libijski vođa Muammar al-Qaddafi a u kojoj izlaže svoje poglede na demokraciju, odnosno vlastitu političku filozofiju. 
Sastoji se od tri dijela:

* Rješenje problema demokracije: 'Autoritet naroda'
* Rješenje ekonomskog problema: 'Socijalizam'
* Društvena baza Treće univerzalne teorije

Knjiga je u zapadnom svijetu izazvala kontroverze jer u potpunosti odbacuje liberalnu demokraciju, a kao alternativu nudi razne oblike neposredne demokracije temeljene na narodnim odborima. Kritičari tvrde kako Gadafi te narodne odbore koristi za oruđe vlastite autokratske vlasti.

Zelena knjiga je prevedena na nekoliko jezika.

Vidi još
--------

* Arapski socijalizam
* Indoktrinacija

Eksterni linkovi
----------------

* Puni tekst *Zelene knjige* ()

***Zelena knjiga*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 185467364
* GND: 4125300-0

 |