recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Zalingej** (arapski:زالنجي/*Zālingay*) je grad od 35,061 stanovnika na jugozapadu Sudana u Vilajetu Centralni Darfur.On je i administrativni centar tog Vilajeta.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zalingej se prostire po obroncima Masiva Mara, duž obala Vadi Aribe, udaljen 291 km sjeverozapadno od Njale.

Zalingej je postao administrativni centar 2012. nakon otcepljenja Južnog Sudana, kad je osnovan Vilajet Centralni Darfur
.

Nakon Rata u Darfuru, na hiljade izbjeglica iz razorenih sela pohrlilo je u Zalingej. Zbog tog je Međunarodni odbor Crvenog križa, podigao nekoliko izbjegličkih logora, i smjestio svoj ured u tom gradu. Iz njega se dostavlja pomoć u hrani za oko 50 000 porodica.

Zalingej je vrlo siromašno naselje, do kog vodi jako loša cesta, zbog tog ima aerodrom (ICAO: HSZA).

Izvori
------

1. 1 2  „*Zalingei Airport*" (engleski). Airport Guide. Pristupljeno 1.9.2020.
2. 1 2  „*Sudan*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.9. 2020.
3. ↑  „*Drive from Nyala to Zalingei*" (engleski). Rome2Rio. Pristupljeno 1.9.2020.
4. ↑  „*States of Sudan*" (engleski). Statoids. Pristupljeno 1.09. 2020.
5. ↑  „*Food, seed and tools for nearly half a million people in Darfur*" (engleski). Reliefweb. Pristupljeno 1.9.2020.

Vanjske veze
------------

* *Sudan: Western Darfur - Zalingei town and surrounding camps* (`en`)
**Zgraf** je međunarodna manifestacija grafičkog dizajna i vizualnih komunikacija koja se od utemeljenja 1975. trijenalno održava u Zagrebu, u organizaciji ULUPUH-a (Hrvatske udruge likovnih umjetnika primijenjenih umjetnosti).

Povijest Zgrafa
---------------

Inicijatori pokretanja Zgrafa 1975. bili su tadašnji agilni članovi ULUPUH-a; Bernardo Bernardi, Ivan Picelj, Nenad Pepeonik, Alfred Pal, Vladimir Straža, Fedor Kritovac, Mitja Koman, Vahid Hodžić i brojni tada mladi članovi. Zgraf je utemeljen pod visokim pokroviteljstvom Skupštine grada Zagreba i Internacionalnog savjeta udruženja grafičkih dizajnera (ICOGRADA) s ciljem da bude trijenalna međunarodna izložba 

Izložbe Zgrafa su trebale okupljati dizajnere, teoretičare i kritičare s namjerom da se propitaju temeljni problemi i položaj dizajna u suvremenom društvu. Odabirom selektora i otvorenim natječajem ZGRAF je prezentirao svjetske primjere grafičkog dizajna kako bi se pružio što širi i kvalitetniji uvid u svjetsku dizajnersku scenu, te na taj način usporedili radovi domaće produkcije. 

### Izložbe Zgrafa

* Zgraf 1, 1975.; tema: Značaj dizajna kao profesije, Umjetnički paviljon
* Zgraf 2, 1978.; tema: Odnos grafičkog dizajna i umjetnosti, Umjetnički paviljon
* Zgraf 3, 1981.; tema: ?, Umjetnički paviljon
* Zgraf 4, 1984.; tema: Digitalna tehnologija i dizajn, Umjetnički paviljon
* Zgraf 5, 1987.; tema: Važnost edukacije, Umjetnički paviljon
* Zgraf 6, 1991.; tema: ?, Muzej za umjetnost i obrt
* Zgraf 7, 1995.; tema:?,
* Zgraf 8, 1999.; tema: ?, (trebao je biti održan 1998.), Umjetnički paviljon
* Zgraf 9, 2004. tema: Dizajner i oglašavanje, Zagrebački velesajam, Paviljon 19
* Zgraf 10, 2008. tema: Lokalno/Globalno, Dom hrvatskih umjetnika

Izvori
------

1. ↑  Zgraf 9
2. ↑  Zgraf 10

Vanjske poveznice
-----------------

* Službene stranice Zgrafa 10 Arhivirano 2009-03-27 na Wayback Machine-u
Zgrada Kantona u Sarajevu
**Zgrada Kantona i Općine Centar** ili Zgrada zemaljske vlade III nalazi se u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. 
Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj 26. aprila 2018. godine donijela je odluku da se zgrada proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Amir Pašić, Goran Milojević i Radoje Vidović (predsjedavajući).

Lokacija
--------

Objekat se nalazi u neposrednoj blizini nekadašnje Zgrade zemaljske vlade I (sjedište Predsjedništva Bosne i Hercegovine). Zapadno u odnosu na objekat se nalazi Koševski potok i ulica Hamze Hume, a na istočnoj strani ulica Džemaludina Čauševića.

Historija
---------

U Sarajevu, nakon austro-ugarske okupacije 1878. godine, prvi administrativno-upravni objekti grade se kao monumentalni objekti u neorenesansnom stilu. Forme razvijenog i kasnog renesansa primjenjivane su u raznovrsnim oblicima i složenijim kompozicijama. Najljepši primjeri ostvareni su na javnim objektima zemaljskog i univerzalnog značaja.

Zbog povećanja obima posla i samim tim povećanjem broja službenika centralnih organa vlasti, austrougarska uprava u Sarajevu morala je nakon deset godina od izgradnje prve vladine zgrade, sagraditi novu zgradu.

Izgradnja ovog objekta je započela 30. 01. 1906. godine, a završena je u aprilu 1907. Godine. Projekat je izradio Karlo Paržik, arhitekt.

Nakon II. svjetskog rata u objektu je bila smještena Skupština grada Sarajeva i tu se nalazilo sjedište Gradonačelnika. U istom objektu je smještena uprava Općine Centar. U tome periodu urađena je rekonstrukcija (amfiteatar i šalter-sala), a 1970. godine izvršena je dogradnja, iste spratnosti kao postojeći objekat, u unutrašnjem dvorištu prema istoku i sjeveru. 

Zgrada je bila zapaljena 2014. god. i iste god. je sanirana.

Opis
----

Tlocrtna osnova je nepravilnog 65,00 x 49,50 m. Katnost objekta iznosi Sut+P+3, a visina na zapadnoj strani iznosi 19,00 m, a na istočnoj 17,70m. U sastavu objekta se nalazi unutrašnje dvorište dimenzija 29,00 m x 31,00 m.

Fasada je rješena u duhu renesanse i klasicizma. Raščlanjenost fasade je horizontalna sa istaknutim vijencima, sa konzolicama, iznad prizemlja i iznad drugog i trećeg kata, što ističe dio fasade sa dekorativnom plastikom u vidu girlandi i vijenaca. Dodatna raščlanjenost fasade naglašena je rizalitima , različitim na svakoj fasadi, a ponavljaju se i superponirani rizaliti. Na fasadi su pilastri sa ukrasnim kapitelima i girlandama. Bogatstvo fasadne dekoracije upotpunjeno je ukrasnim vazama i obeliscima na završnoj etaži objekta.
Sarajevo - Kino Apolo
**Zgrada kina Apolo u Sarajevu** nalazi se u opštini Centar, u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući) i Ljiljana Ševo. 

Zgrada kina Apolo u Sarajevu, prvo je moderno kino u Sarajevu sa 600 udobnih sjedala, dok je prvi film u Sarajevu prikazan u cirkusu 1897. godine. Izvedena je u čistom stilu secesije, dok su na sjevernoj fasadi uočljivi elementi geometrijske secesije, po čemu predstavlja rijetkost u Sarajevu i Bosni i Hercegovini.. Projektirao ju je Ludvig Huber i izgrađena je 1912. godine. Posjeduje visoku ambijentalnu vrijednost u nizu objekata Mis Irbine ulice, izvedenih u duhu historicizma i bosanskog sloga.

Opis
----

U parteru su se nalazile odvojene lože sa po 4 sjedala. Samo je porodična loža na balkonu određena za veću porodicu i brojala je 12 sjedala. Za vrijeme projekcija svirala je vojna muzika pod dirigentskom palicom kapelnika Fuksa. Projektor je bio smješten na balkonu, među ložama, u armiranobetonskoj prostoriji, iz sigurnosnih razloga, odnosno opasnosti od požara.

Kino "Apolo" je služilo izvornoj namjeni i tokom perioda između dva svjetska rata. Nakon završetka II svjetskog rata zadržala je izvornu namjenu, ali pod nazivom kino "Partizan". Tokom 1967. godine nadograđen je treći sprat.

Nakon 1992. godine kinu je vraćem izvorni naziv "Apolo" i izvedeni su radovi na sjevernoj fasadi objekta, usmjerenoj ka Mis Irbinoj ulici. Početkom druge decenije XXI vijeka izvedena je zadnja projekcija filma u kinu i otada kinosala služi kao skladište. Danas se u objektu nalazi sjedište filmske kuće "Forum".

Literatura
----------

* Alija Bejtić -Ulice i trgovi Sarajeva. Sarajevo: Muzej grada Sarajeva 1973. Godine
**Zgrada željezničke stanice Šipad** ili zgrada bivše željezničke stanice Steinbeiss (Štajnbas), nalazi se u Jajcu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika na sjednici održanoj od 21. do 27. januara 2003. godine donijela je odluku da se stanica proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija donijelo je u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo (predsjedavajuća) i Tina Wik.

Otvaranje pruge Jajce – Srnetica 1916. god.

Historija
---------

Austrougarska monarhija sagradila je i mnoge šumske i rudničke pruge u privatnom vlasništvu koje su služile za eksploataciju rudnog i šumskog bogatstva, kao i za putnički saobraćaj. U početku se nije moglo pristupiti eksploataciji šuma u većim razmjerama zbog nedostatka potrebnih komunikacija. Da bi se to postiglo, bile su potrebne velike investicije za izgradnju šumskih komunikacija, odnosno šumskih željezničkih kolosijeka. Pred kraj austrougarske uprave, krajem 1916. godine u Bosni i Hercegovini bilo je oko 1220 km šumskih pruga. 

Najdužu mrežu šumskih željeznica izgradila je firma Steinbeiss u zapadnoj Bosni. Bavarski poduzetnik Otto Steinbeiss započeo je eksploataciju šumskih područja oko rijeke Sane na osnovu ugovora sa Zemaljskom upravom od 1892. godine na rok od 20 godina, a ugovorom od 1899. godine produžena mu je koncesija na narednih 10 godina. 

Pruga Srnetica – Jajce puštena je u saobraćaj 10.01.1916. godine u dužini 107 km. Željezničke stanice na relaciji Jajce – Srnetica bile su: Jajce – Plivska Jezera – Jezero – Volari – Šipovo – Sokolac – Pliva – Podovi – Čardak – Podgora – Mlinište – Ovčara – Lisina – Tisova Kosa – Kurijeva Kosa – Potoci – Srnetica. Za potrebe ove pruge u prigradskom dijelu Jajca sagrađena je još jedna zgrada željezničke stanice poznata pod nazivom ŠIPAD. Izgradnjom ove zgrade Jajce dobija dvije zasebne željezničke stanice.

Raspadom Austro-Ugarske i stvaranjem Kraljevine SHS država postaje vlasnik poduzeća Steinbeiss. Ovo je preduzeće u avgustu 1919. preimenovano u ŠIPAD.

Opis
----

Zgrada željezničke postaje pravougaone je osnove dimenzija oko 13,20 X 7,40 m sa pravougaonim dodatkom na istočnoj strani, čije dimenzije iznose oko 2,90 X 1,30 m, u kojemu bila su smještena kupatila na svakoj etaži. Zgrada se sastoji od podruma, prizemlja, sprata i potkrovlja. Visina zgrade od kote terena do sljemena iznosi oko 9,00 m. Zgrada je građevinski u veoma lošem stanju i ne koristi se.

Literatura
----------

* Fevzija Ajdin, Historija željeznica Bosne i Hercegovine, Nacionalna univerzitetska biblioteka Bosne i Hercegovina, Sarajevo, 2006.
* Dževad Juzbašić, Izgradnja željeznica u BiH u svijetlu austrougarske politike od okupacije do kraja Kallayeve ere. Akademija nauka i umjetnosti BiH Sarajevo, 1974.
Koordinate: 41° 50′ 45" SGŠ, 21° 06′ 10" IGD

**Đurđurnica** (mak. *Gurgurnica*) je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Đurđurnica pripada opštini Brvenica.

Geografski položaj
------------------

Naselje Đurđurnica je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 10 km južno.

Đurđurnica se nalazi u gornjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno visoko, na visovima Suve gore, dok se zapadno tlo silazi u Pološko polje. Nadmorska visina naselja je približno 1.250 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Đurđurnica je imala 1.556 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%). 

Većinska veroispovest u naselju je islam.

Vidi još
--------

* Opština Brvenica
* Spisak sela u republici Makedoniji

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Đurđurnica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Opština Brvenica na sajtu ministarstva za lokalnu samoupravu Makedonije Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u (`mk`)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Brvenica |
| --- |
| **Brvenica** • 
Blace •
Volkovija •
Donje Sedlarce •
Đurđurnica •
Miletino •
Radijovce •
Stenče •
Tenovo •
Čelopek |  |  |
Cookov prolaz na uvećanoj mapi Novog ZelandaPogled na Cookov prolaz s planine Kaukau.
**Cookov prolaz** je morski prolaz koji se nalazi između Sjevernog i Južnog otoka na Novom Zelandu. Prolaz spaja Tasmanovo more, na sjeveroistoku, s južnim Pacifikom na jugozapadu, a prolazi pored glavnog grada Novog Zelanda, Wellingtona. Na svojoj najužoj točki, prolaz je širok 22 kilometra, a smatra ga se jednim od najopasnijih i najnepredvidljivijih prolaza u svijetu.

Prolaz je svoje ime dobio po Jamesu Cooku, prvom Europljaninu koji je, još 1770. godine, prošao kroz njega. Na maorskom se naziva *Raukawa* ili *Raukawa Moana*.

Cookov prolaz poznat je po priči o Pelorusu Jacku, Rissovom dupinu koji je od 1888. do 1912. godine dočekivao i vodio brodove kroz Cookov prolaz. Pelorus Jack se najčešće pojavljivao na putu između Wellingtona i Nelsona, a postao je, nakon što ga je posada jednog broda pokušala ustrijeliti, godine 1904. prva pojedinačna životinja zaštićena zakonom u svijetu.

***Cookov prolaz*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 248258649
* GND: 4398375-3
* NKC: ge445885

 |
**Sympathy for the Record Industry** (također poznata kao: Sympathy Records or Sympathy 4 the R.I.) je američka diskografska kuća specijalizirana garage rock and indie rock. Osnovao ju Long Gone John godine 1988. Sympathy je otada stvorila katalog od preko 750 izdanja. Sjedište joj je u Long Beachu u Kaliforniji.

Sympathy je poznata kao kuća koja je laansirala karijere poznatih i kontroverznih muzičara. U Sympathy su svoje karijere započeli The White Stripes, The Electrocutes (prva inkarnacija grupe Donnas) i Hole.

Vlasnik, glavni direktor i jedini trajni zaposlenik tvrtke je Long Gone John. On je zaslužan i za ime tvrtke, koje je referenca na pjesmu Rolling Stonesa "Sympathy for the Devil" (*suosjećanje s Vragom*). Long Gone John, poznat kao svojevrsni buntovnik protiv muzičkog establishmenta je njome izrazio ambivalentni odnos prema muzičkoj industriji, s obzirom da naslov doslovno znači *suosjećanje s industrijom*.

20. jula 2007. Long Gone John je na svom Myspace blogu objavio kako tvrtku prodaje za "625.000,00 $ ili 700.000,00 $ ako mi se ne sviđate" .

Povezano
--------

* Lista diskografskih kuća
* Lista izvodača Sympathy for the Record Industry

Eksterni linkovi
----------------

* Službena stranica (`en`)
Plaža Copacabana u Riju
**Copacabana** je distrikt u južnom dijelu Rio de Janeira poznat po svojoj plaži dugačkoj 4 kilometra. Prvobitni naziv distrikta je bio *acopenapã*, ali je nakon izgradnje replike kapele Djevice od Copacabane iz Bolivije, promijenjen u Copacabana. Copacabana je dio Rija od 6. lipnja 1892. Copacabana se nalazi na samoj obali i počinje od Avenije princeze Isabel, a završava kod spasilačke kule broj 6 (*Posto Seis*), odnosno kod tvrđave Copacabana. U nastavku su ostale poznate plaže Rija Ipanema i Leblon. Sama plaža u Copacabani se proteže od *Posto Dois* (spasilačka kula broj 2) do *Posto Seis* (spasilačka kula 6).

Najveći koncert na svijetu, onaj koji je 1994. godine održao Rod Stewart, održan je na plaži Copacabana, a pratilo ga je preko 3 milijuna ljudi. Rolling Stonesi i Rush su također napravili višemilijunske koncerte na ovoj plaži. Plaža je bila popularna i u bivšoj SFR Jugoslaviji, mahom zbog pjesme "Ća će mi Copacabana", koju je 1974. godine izveo Oliver Dragojević. Glazbu i tekst napisao je Teo Trumbić.

Vanjske veze
------------

***Copacabana*** na Wikimedijinoj ostavi

* Povijest Copacabane
* Stare razglednice iz Brazila Arhivirano 2007-08-09 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 134944047
* LCCN: n85334352
* NKC: ge601517

 |
**Strmec Samoborski** je naselje u sastavu grada Sveta Nedelja, u Zagrebačkoj županiji, na pola puta između Zagreba i granice sa Slovenijom. Naselje je 10 minuta vožnje do Zagreba i isto toliko do Slovenije. 

Strmec ima oko 3907 stanovnika prema zadnjem popisu stanovnika. Od maloga sela Strmec je izrastao u "mega" selo, koje iz dana u dan raste. Tome najviše pridonosi njegov odličan položaj, te mali prirez na plaću. U Strmcu se nalazi preko 30 samostalnih obrtnika, koji se bave raznovrsnim poslovima, 5 prodavaonica, desetak kafića, ambulanta, zubarska ordinacija, kiosk tiska, cvjećarnica, pekarnica te razni novi obrti koji se svakodnevno otvaraju. Strmec okružuju mnoga jezera i šume, te je upravo zbog toga vrlo razvijeni ribolov i lov. Većina prometnica i cesta u Strmcu kompletno je obnovljeno, cijeli je Strmec plinoficiran, postavljena je kanalizacija, struja, voda, telefon.

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Strmec (Sveta Nedelja)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Svete Nedelje |
| --- |
| Bestovje • Brezje • Jagnjić Dol • Kalinovica • Kerestinec • Mala Gorica • Novaki • Orešje • Rakitje • Srebrnjak • Strmec • Sveta Nedelja • Svetonedeljski Breg • Žitarka |
**Cipal putnik** (*Chelon labrosus*) riba je iz porodice cipala. Kod nas ovog cipla zovu još i mrena, bir, crni, plotun, kuljavac. Ima cilindrično tijelo, sa širokom glavom, koja je gotovo ravna između očiju. Gornja usna je vrlo debela (otprilike koliko je polovica radijusa oka), te je to glavna karakteristika ovog cipla. Ima izduženiju gubicu od ostalih cipala, nema pjege na škržnom poklopcu, već mu je on malo zatamnjen. Sive je boje na gornjem dijelu, koja se prelijeva u plavu, strane svijetlije koje prelaze u srebrenkast trbuh. Na ljuskama ima tamnije uzdužne pruge. Naraste do 75 cm i 4,5 kg po jednim izvorima , a 60 cm i 6,00 kg po drugim izvorima. Razmnožava se zimi (siječanj), a jajašca, kao i mladunci slobodno plutaju morem. Putnik doživi do 25 godina.

Stanište i prehrana
-------------------

Ovaj cipal je dobio svoje ime po svojoj osobini da prelazi velike udaljenosti prilikom svoje selidbe u toplije krajeve zimi, a hladnije ljeti, prolazeći preko otvorenog mora. Jedini je cipal kojeg se gotovo i ne može vidjeti na površini, uglavnom boravi pri dnu, u priobalnom pojasu. Tu se hrani sitnim beskralježnjacima, mekušcima i algama, a ponekad i otpatcima. Može ga se naći i u lukama, pored ispusta kanalizacije, ali i na ušćima mora, močvarama i rijekama. Može ga se pronači da se odmara na skrovitim mjestima.

Rasprostranjen je u Atlantiku od Skandinavije i Islanda, sve do Senegala, te u Mediteranu i južnom dijelu Crnog mora.

Izvori
------

1. ↑  (`en`) Thicklip grey mullet (fishbase.org)
2. ↑  (`sh`) Cipal putnik[*mrtav link*] (nemo-hr.com)
3. ↑  (`sh`) Cipli[*mrtav link*] (riblje-oko.hr)

Linkovi
-------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Cipal putnik** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Cipal putnik** |

Vanjske veze
------------

marinespecies.org-
ibss.org.ua-[*mrtav link*]
global biodiversity -

***Cipal putnik*** na Wikimedijinoj ostavi
Džamija al-Hakima u Kairu
**Fatimidi** su šiitska dinastija, koja je vladala područjem Magreba, Egipta i Levanta od 5. januara 910. do 1171. Vladajuća elita je pripadala ismailskoj grani šiita. Vođe dinastije su isto bili šiiti ismaliti, dolaze na vlast uz pomoć propagande tajnog islamskog društva Banit. Pripadali su kalifima i to je bio jedini period nakon kalifa Alije, kada su šiitski imami i kalifi bili ujedinjeni. Fatimidi su bili do izvesnog stepena tolerantni prema drugim sektama islama i prema Jevrejima i hrišćanima.

Uspon Fatimida
--------------

Fatimidi potiču iz Tunisa, ali nakon osvajanja Egipta 969. premestili su svoje sedište u Kairo. Pod Fatimidima Egipat je postao centar kalifata, koji je uključivao severnu Afriku, Siciliju, Palestinu, Siriju, obalu Crvenoga mora, Jemen i Hedžaz. Pod Fatimidima Egipat je doživeo veliki preporod i razvila se jaka trgovačka mreža i u Mediteranu i u Indijskom okeanu.

Dinastiju je 909. osnovao Abdulah al-Mahdi Bilah, koji je legitimizirao svoje polaganje prava poreklom od proroka Muhameda preko njegove ćerke Fatime i njenoga supruga imama Alije (ili kalifa Alije) prvoga šitskoga imama. Odatle je došlo i ime Fatimidi.

Abdulah al-Mahdi je brzo proširio svoju vlast preko celoga središnjega Magreba na području koje se sastoji od Alžira, Maroka, Tunisa i Libije. Tim područjem je vladao iz Mahdije, novoizgrađene prestolnice u Tunisu.

Fatimidi su 969. osvojili severni Egipat i osnovali su Kairo. Celi Egipat su osvojili 972. Pobedili su Ikšididsku dinastiju i osnovali su moderni Kairo. Nastavili su osvajati okolne teritorije sve dok nisu vladali teritorijama od Tunisa do Sirije, a čak su prešli u Siciliju. Za razliku od drugih vlada toga područja Fatimidi su povezali napredovanje u državnoj službi sa zaslugama, a ne na nasleđu. Suniti su jednako kao i šiiti mogli da zauzimaju visoke državne položaje. Tolerancija se odnosila i na Jevreje i hrišćane. Cilj Fatimida je bio da osvoje Bagdad i svrgnu Abaside.

Nazadovanje i pad
-----------------

Guverneri severne Afrike pod Fatimidima su bili Ziridi i oni su 1040-tih proglasili svoju nezavisnost od Fatimida. Posle 1070. Fatimidi su držali obalu Levanta i delove Sirije, ali napali su ih Turci. Posle toga došlo je do Prvoga krstaškoga rata, pa se teritorija Fatimida smanjila samo na Egipat. Nakon raspada fatimidskoga političkoga sistema u 1160tim Saladin je zauzeo Egipat 1169. i stvorio je novu sunitsku Ajubidsku dinastiju.

Vanjske veze
------------

***Fatimidski Kalifat*** na Wikimedijinoj ostavi

* Fatimids entry in the *Encyclopaedia of the Orient*. Arhivirano 2010-11-01 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Fatimidski kalifi |
| --- |
| Abadullah al-Mahdi • al-Qa'im • al-Mansur • al-Muizz • al-Aziz • al-Hakim • az-Zahir • al-Mustansir • al-Musta'li • al-Amir • al-Hafiz • az-Zafir • al-Faiz • al-Adid |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 37715239

 |
Grb obitelji Cipci
**Cipci**, splitska plemićka obitelj koja pripada najstarijim plemićkim obiteljima u gradu. Početkom 14. stoljeća nastanjeni su u četvrti *Sv. Dujma*, gdje se i danas nalazi njihova palača. Plemićki kontinuitet gube 1698. godine.

Povijest
--------

Obitelj Cipci se prema dosadašnjim istraživanjima može smatrati ogrankom splitske plemićke obitelji de Madijs, što potvrđuje gotovo jednak grb. Rodonačelnik obitelji je *Albert Madija Mihina* koji se pojavljuje u dokumentima 1300. godine kao pomirdbeni sudac.

Od članova obitelji, koja je dala značajan doprinos povijesti grada, posebno se ističe učeni plemić i kanonik **Jeronim de Cipcis** kojem je Marko Marulić posvetio svoje teološko-filozofsko djelo *De institutione bene beatque vivendi*, kao svojem najboljem prijatelju. Jeronim je bio izabran 1492. godine za splitskog arhiđakona, koju čast obnaša do svoje smrti 1502. godine.

Među suvremenim članovina obitelji ističu se Ivo Cipci, sportski djelatnik te Kruno Cipci (1930.-2002), skladatelj i dirigent.

Bilješke
--------

1. ↑  Kuzmanić, Mario-Nepo, str. 40.
2. ↑  Kuzmanić, Mario-Nepo, str. 42.

Literatura
----------

* *Kuzmanić, Mario-Nepo, Splitski plemići, prezime i etnos, Split, 1998.* ISBN 953-163-106-9
**Šimuni** su malo ribarsko mjesto smješteno na jugozapadnoj strani otoka Paga, na pola puta između Novalje (11 km) i grada Paga (12 km), udaljeni 15 minuta vožnje od trajektnog pristaništa Žigljen. Administrativno pripadaju gradu Pagu.

Šimuni su smješteni u tri prirodne uvale. U sjevernoj uvali se nalazi ACI Marina Šimuni koja, sa 150 vezova u moru i 30 suhih vezova, pruža sigurno utočište i sidrište plovilima. Središnja uvala je namijenjena ribarskim brodicama kojima služi kao luka, ali i mjesto prodaje netom ulovljene ribe.

U trećoj, južnoj, uvali smjestila se šljunčana plaža.

Nedaleko od mjesta je smješten drugi najveći autokamp na otoku Pagu, autokamp Šimuni. U njemu se nalazi mali sportski centar (odbojka na pijesku, tenis, mini golf), dućan, grill-restaurant, pizzeria, diving-centar.

Povijest
--------

Šimuni su mjesto i uvala poznatih ribara na jugozapadnoj obali otoka Paga. Potječe iz druge polovine 19. stoljeća kada su tamo braća Fabijanići iz grada Paga, uz more podigli prve pastirske kolibe i skromnu kapelicu sv. Ante Padovanskog, mjesto okupljanja vjernih Šimunjana. Šematizmi spominju Šimune tek 1875. kao predio župe Kolan od koje su udaljeni 5 km. Danas su Šimuni vjerski povjereni župi Pag. Naselje je dobilo ime, prema kazivanju, po Šimunu Fabijaniću koji je s bratom tamo podigao prve pastirske nastambe u nevelikoj lučici. Mještani se pretežno bave ribarstvom i zemljoradnjom. U Šimunima je carstvo bure pa se govori kako se "bura u Trstu rađa, u Šibeniku umire, a najjače puše upravo u Šimunima." I kao da sve pretvara u bijelo: bijeli kamen, bijela stada ovaca, bijela slavna paška čipka, bijeli nadaleko poznati paški ovčji sir.

  


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Paga |
| --- |
| Bošana • Dinjiška • Gorica • Košljun • Miškovići • Pag • Smokvica • Stara Vas • Šimuni • Vlašići • Vrčići |


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Hrvatska***  |
**Др. Радомир Ч. Ђорђевић - Пуле** 17. новембар 1940, Брод (Белчине) код Црне Траве) је професор Универзитета у Београду у пензији.

Биографија
----------

**Др. Радомир Ч. Ђорђевић**, професор Универзитета у Београду у пензији, рођен је 17. новембар 1940. у Броду (Белчине) код Црне Траве.   

Гимназију и студије философије завршио је у Београду. По завршетку студија изабран је за асистента у Институту друштвених наука а од 1. октобра 1965. године је био на Природно-математичком факултету Универзитета у Београду (данас Физички факултет Универзитета у Београду) где је провео цео свој радни век. Хонорарно је предавао философију у Десетој београдској гимназији (1964), на Технолошко-металуршком факултету (1971) на Филолошком факултету (1981-1985), у Војној академији копнене војске (1976-1978), на Природно-математичком факултету Универзитета у Крагујевцу (при оснивању најпре као асистент, краће време а крајем осамдесетих и почетком деведесетих година и као наставник). Осим предмета *Увод у философију* и *Философија природних наука* које је предавао у наведеним установама, држао је посебан курс предавања из предмета *Философија код Словена* на Философском факултету Универзитета Црне Горе, Никшић (2001-2004). Докторирао је са тезом *О улози хипотезе у науци* (1980).   

Учествовао је на бројним домаћим и иностраним философким и научним симпозијумима, конгресима итд. Основао је интерфакултетски стручни семинар *Славица* који је деловао од 1995-1999. године на ПМФ-у а потом је организовао у својству уредника стални циклус *Руска философска мисао и проблеми савременог света* у РКЦ у Београду (*Руски Дом*) који се одржавао током петнаест година. Био је члан уредништва часописа *Дијалектика*, *Књижевност*, *Млади физичар*. У више мандатних периода био је подпредседник Српског Философског друштва Arhivirano 2014-12-18 na Wayback Machine-u, и данас је члан извршног одбора тог стручног удружења. Током четврт столећа био је сарадник Трећег програма радио Београда као и вишегодишњи сарадник осталих програма овог радија као и неких телевизијских станица.   

У знак признања за доприносе добио је три плакете Руског културног центра у Београду, плакету-захвалности Друштва физичара Србије за доприносе раду часописа *Млади физичар*, две плакете за допринос раду *Власинских сусрета*.   

Библиографија радова од 2006-2014 године биће објављена у прилогу књиге Философске расправе, са одзивима на радове аутора, која је у припреми.

Радови
------

Поред неколико стотина прилога различитог карактера у више од четрдесет публикација из науке и философије објавио је следеће књиге:

* *Философија и наука* (Јефимија, Београд, 1994)
* *Увод у философију физике* (Јасен, Београд, 2004)
* *Од интуиције до хипотезе, изабрани списи из философије науке* (у издању Института за философију Философског факултета у Београду, Београд, 2006)
* *Човек, вредности и историја, изабрани списи из практицке и српске философије* (у издању Института за философију Философског факултета у Београду, Београд, 2006)
* *Студије о руској философији* (I-II-III, ICNТ, Београд, 2007-2011)

Библиографија радова од 1966. до 2006.године објављена је у прилогу књиге *Човек, вредности и историја*, стр.351-370.
Naslovna strana iz „Principa geologije"
**Čarls Lajel**, baron, vitez, ser, (14. novembar 1797. – 22. februar 1875) je bio škotski advokat, geolog, i promoter uniformitarizma.

Čarls Lajel je rođen u Kinordiju, Angus, kao najstariji od desetoro dece. Lajelov otac, takođe Čarls, bio je advokat i botaničar.

Naučni doprinos
---------------

Lajelova interesovanja za geologiju su se kretala od vulkana i geološke dinamike preko stratigrafije, paleontologije i glaciologije do tema koje bi se danas mogle svrstati u ranoistorijsku arheologiju i paleoantropologiju. Ipak najpoznatiji je po svojoj ulozi u popularizaciji doktrine uniformitarizma.

### Uniformitarizam

Od 1830. do 1833. objavljeni su njegovi tomovi „Principi geologije" (engl. ). Radni podnaslov bio je „Pokušaj da se objasne bivše promene zemljine površine na osnovu današnjih dešavanja" (engl. ), i ovo objašnjava Lajelov snažan uticaj na nauku. On je, zajedno sa svojim prethodnikom Džonom Plejferom (engl. ), bio glavni zagovornik onda kontroverzne ideje uniformitarizma, da je zemlja oblikovana sporim pokretima usled sila koje deluju dugi period vremena.

Ovo je bilo suprotno katastrofizmu, geološkoj ideji koja se poklapala sa starošću zemlje koju je nametnula biblijska hronologija. U različitim revizijama izdanja (ukupno dvanaest, tokom 1872.), Principi geologije je bio najuticajniji geološki rad sredinom 19. veka, i mnogo učinio da geologija dobije sadašnji oblik. Za ove napore promovisan je u viteza 1848, a onda i barona 1864.

Spoljašnje veze
---------------

***Charles Lyell*** na Wikimedijinoj ostavi

* Djela čiji je autor Čarls Lajel na Projektu Gutenberg
* Čarls Lajel u NNDB: Notable Names Database.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 68999334
* LCCN: n82000959
* ISNI: 0000 0001 2281 3369
* GND: 118575538
* SUDOC: 033715459
* BNF: cb12327353g (podaci)
* BIBSYS: 90179941
* NLA: 35714557
* NDL: 00768989
* NKC: jn20020102063
* BNE: XX1349488
* CiNii: DA07759080
* CONOR.SI: 219487587
* NSK: 000563238

 |
Koordinate: 41° 04′ 48" SGŠ, 20° 48′ 48" IGD

**Šipokno** (mak. *Шипокно*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Šipokno pripada opštini Ohrid.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Šipokno je smešteno u krajnje jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 5 km južno.

Šipokno se nalazi u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata istočnu i severoistočnu obalu Ohridskog jezera. Naselje je smešteno visoko, na zapadnim padinama planine Galičice, a iznad Ohridskog jezera. Nadmorska visina naselja je približno 770 metara.

Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.

Istorija
--------

Šipokno, mada staro naselje, tokom druge polovine 20. veka je gotovo u celosti za postalo turističko naselje.

Stanovništvo
------------

Šipokno je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 5 stanovnika. 

Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Ohrid

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Šipokno*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.ohrid.gov.mk Zvanična stranica opštine Ohrid

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Ohrid |
| --- |
| **Ohrid** • 
Vapila • 
Velgošti • 
Velestovo •
Gornji Lakočerej • 
Donje Konjsko • 
Donji Lakočerej • 
Zavoj • 
Jelšani •
Konjsko • 
Kosel • 
Kuratica •
Lagadin • 
Leskojec • 
Livojišta • 
Ljubaništa • 
Openica •
Orman • 
Peštani • 
Plaće •
Podmolje • 
Ramne •
Rasino • 
Rečica • 
Svinjišta •
Sirulja • 
Skrebatno • 
Trpejca •
Šipokno |  |
**Ermengarde od Hesbayea** (ili **Irmengarde**) (cca. 778 – 3. oktobar 818) bila je kraljica Franaka i sveta rimska carica, odnosno supruga kralja i cara Louisa I. Rodom je bila Frankinja, odnosno kćer Ingerama, grofa od Hesbayea, te Hedwig od Bavarske. Porodica joj je poznata pod nazivom Robertijanci.

Za Louisa se udala godine 794/5. 

S njima je imala šestoro djece:

* Lothair I, r. 795 u Altdorfu, Bavarska
* Pipin I od Akvitanije, r. 797
* Adelaide, r. cca. 799
	+ moguća supruga Roberta Jakoga, moguća majka grofa Oda od Pariza i Roberta I od Francuske.
* Rotrude, r. 800
* Hildegard / Matilda, r. cca. 802
	+ Supruga grofa Gerarda od Auvergnea, moguća majka Ranulfa I od Poitiersa.
* Louis Nijemac, r. cca. 805

Umrla je u Angersu 3. oktobra 818. Nekoliko godina kasnije joj se muž oženio za Judith od Bavarske, buduću majku Charlesa Ćelavog.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**nema** | **carica Svetog Rimskog Carstva**814–818 | Slijedi:**Judith od Bavarske** |
| Prethodi:**Luitgard** | **kraljica Franaka**814–818 |
***The Revolutionary*** (sh. *Revolucionar*) je američki igrani film snimljen 1970. godine u režiji Paula Williamsa. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana nizozemskog pisca Hansa Koninga koji je također sudjelovao u pisanju scenarija. Protagonist, čiji lik tumači Jon Voight, je radikalno lijevi student u jednoj neimenovanoj zemlji, a radnja prati kako se, suočen sa neuspjehom da svoje ideje provede na miran način, kao i sa represivnom reakcijom vlasti koja ga misli regrutirati da krvavo guši radničke štrajkove, okreće terorizmom. *The Revolutionary*, koji se često tumači kao alegorija na nedavne studentske proteste 1968. godine i radikalizaciju njihovih učesnika, je sniman sa relativno niskim budžetom na lokacijama u Londonu.

Uloge
-----

| Glumac/ica | Uloge |
| --- | --- |
| Jon Voight | A |
| Seymour Cassel | Leonard II |
| Robert Duvall | Despard |
| Jennifer Salt | Helen |
| Collin Wilcox | Ann |
| Alan Tilvern | Sid |
| Lionel Murton | Prof |

Vanjske veze
------------

* *The Revolutionary* na IMDb-u (`en`)
* *The Revolutionary* na AllMovie-u (`en`)
**Feldkirchen in Kärnten** (slovenski: *Trg*) je grad na jugu Austrije od 14,272 stanovnika, on je i administrativni centar Okruga Feldkirchen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Feldkirchen in Kärnten leži na jugu Koruške u dolini potoka Tiebel, 
sjeveroistočno od Jezera Ossiach, na raskršću važnih puteva.

Historija
---------

Feldkirchen je prvi put dokumentiran 888. od 1176. bio je feud Biskupije - Bamberg.

Još od 17. vijeka u mjestu se razvila manufakturna proizvodnja alata od željeza u vodeničkim kovačnicama.
Od 1759. Feldkirchenom vladaju lokalni feudalci, pa je tek 1930. dobio status grada.

Znamenitosti
------------

Od znamenitosti Feldkirchen ima; kasnoromaničko - gotičku parohijsku crkvu sa freskama iz 13./ 
14. vijeka, crkvu sv.Mihaela iz 14. vijeka, barokiziranu u 18. vijeku. Dvorac *Amthof* (15./ 16. vijek poznat kao 
bambergška rezidencija, koji je danas pretvoren u kulturni centar sa muzejom, bolnicu sagrađanu u 18. vijeku. 

A na glavnom gradskom trgu koči se fontana iz 17. vijeka i barokni Marijanski pil iz 1760.

U neposrednoj okolici leži Zamak Dietrichstein iz 16. vijeka, koji je prvi put dokumentiran 1136. i jezerca Dietrichstein, Maltschacher i Latschach.

Privreda
--------

Od 5,010 zaposlenih koliko ih je bilo 1991. oko 50 % je radilo u tercijarnom sektoru (usluge, trgovina, administracija).
Industrija Feldkirchena proizvodila je tekstil, obuću, kemikalije, turbine i ostale dijelove za hidroelektrane, 
elektroničke komponente, montažne drvene kuće i gazirana pića.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka, Bamberg
* Njemačka, Ahrensburg

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Kärnten" (engleski). City population. Pristupljeno 24. 02. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Feldkirchen in Kärnten*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 24. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Feldkirchen in Kärnten*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Feldkirchen in Kärntena* (`de`)
*Za ostala značenja, v. Federacija (razvrstavanje).*
„Savezna država" preusmjerava ovdje. Ne zamijeniti sa Savezna Država.
**Federacija** (ili **savezna država**) je naziv za složenu državu, odnosno političku uniju dviju ili više država koja posjeduje vlastiti međunarodnopravni subjektivitet, a na koje su države-članice prenijele dio svog suvereniteta.

Organizacija i institucije federacije su u pravilu ustanovljene ustavom, a federalna vlast u svom djelovanju, za razliku od vlasti konfederacije, nije odgovorna državama-članicama.

Smatra se da su federacije u svom modernom obliku javile tek u 18. vijeku, pri čemu se kao klasični primjer spominje SAD nakon donošenja Ustava 1787. godine. 

Federalno uređenje se nakon toga obično javlja kod država koje odnosno imaju veliku površinu - pa tako, s izuzetkom NR Kine koja je unitarna država, sve površinom najveće države na svijetu imaju federalno uređenje. Federalno uređenje, mada nešto rjeđe, karakteristika etnički, vjerski i kulturno herterogenih država, pri čemu se kao klasični primjer uzima Švicarska. Federalno uređenje se ponekad može javiti i kod etnički, vjerski i kulturno homogenih država kao što su Austrija i Njemačka.

Federacije obično nastaju direktnim spajanjem prethodno samostalnih država, odnosno evolucijom konfederacije u federaciju. Rjeđe, i to pogotovo u 20. vijeku, federacije mogu nastati od unitarnih država, pri čemu je klasičan primjer Jugoslavija.

U posljednje vrijeme se zbog snažnog regionalizma, odnosno devolucije i stvaranja širokih autonomnih entiteta u nekim zapadnoevropskim državama ponekad briše granica između visokocentralizirane federacije i unitarne države. 

Uz federaciju se vezuje i ideologija koja se naziva federalizam.
***The True Game of Death*** (sh. *Istinska igra smrti*) je tajvanski film borilačkih vještina snimljen 1979. godine, koji predstavlja jedan od nekoliko *bruceploitation* filmova temeljenih na *Zmajevoj igri smrti*, nedovršenom filmu Brucea Leeja. Protagonist, koga tumači Hsao Lung je mladić koji sanjari o tome da postane novi Bruce Lee i za to dobiva priliku angažmanom na filmu. Radnja prikazuje kako filmska kompanija postane metom gangstera koji mu otmu djevojku, te koji on mora osloboditi boreći se u "tornju smrti". *The True Game of Death*, čiji sadržaj velikim dijelom čine dokumentarne i arhivske snimke Brucea Leeja, se, sa druge strane, ističe i za tadašnje standarde hongkonškog filma neobično eksplicitnom golotinjom i scenama seksa. Među poklonicima žanra se općenito smatra jednim od najgorih *bruceploitation* filmova ikada napravljenih.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *The True Game of Death* na IMDb-u (`en`)
* *The True Game of Death* na Rotten Tomatoes-u (`en`)
* *The True Game of Death* na AllMovie-u (`en`)
**Staro Petrovo Polje** je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Crnac, Virovitičko-podravska županija.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 185 stanovnika te 63 obiteljskih kućanstava.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

**Napomena:** Iskazuje se kao dio naselja od 1869. pod imenom Petrovo Polje. Za 1869. podaci su sadržani u naselju Donje Predrijevo, općina Zdenci. Od 1910. iskazuje se kao samostalno naselje, a od 1931. pod imenom Staro Petrovo Polje.

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Staro Petrovo Polje** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Crnac |
| --- |
| Breštanovci • Crnac • Krivaja Pustara • Mali Rastovac • Milanovac • Novo Petrovo Polje • Staro Petrovo Polje • Suha Mlaka • Veliki Rastovac • Žabnjača |
Vladislav IV. kralj Poljske
**Vladislav IV. kralj Poljske** ( 9. lipanj 1595. - 20. svibanj 1648. ) je bio kralj Poljsko-Litvanske Unije od 1632. izabrani car Rusije između 1610. i 1612. godine i de jure veliki vojvoda Moskve od 1610. godine.

Mladost
-------

Car Rusije
----------

U doba kada je na vlasti u Rusiji još uvijek bio car Vasilije IV. Šujski tijekom zime 1610. godine tamošnji nezadovoljnici su poslali delegaciju poljskom kralju Sigismundu III radi dogovora o predaji carske vlasti njegovom sinu **Vladislavu**. Konačni uspjeh ti pregovori postižu 4. veljače 1610 godine kada u zamjenu za krunu poljski princ se obvezuje da će izvršiti prelaz na pravoslavnu vjeru. Da bi tada postignuti dogovor postao realnost trebalo je još samo da Poljska vojska pod zapovjedništvom generala Stanislava Zolkievskog potuče vojsku ruskog cara Vasilija IV. Taj uvjet je na kraju bio ispunjen tek u srpnju 1610. godine kada nakon potpune pobjede tijekom opsade Smolenska Poljske trupe pobjednički ulaze u Moskvu. 

Kako bi izbor novog cara bio legalan po ruskom zakonu general Stanislav Zolkievski je dobio zadatak da okupi parlament koji je trebao proglasiti novoga cara. Na sjednici tijekom rujna 1610. godine taj posljednji uvjet je bio ispunjen i **Vladislav** je postao car Rusije i veliki vojvoda Moskve bez da je uopće ušao na Ruski teritorij. 

Kada je vijest o poljskom vladaru Rusije i poljskim vojnicima u Kremlju došla u ruski narod ona je odmah izazvala potpuni bijes stanovništva. Rezultat toga je postalo stvaranje dobrovoljačkih vojski. Prva od njih je bila ona Prokopija Ljapunova koja je već u ljeto 1611. godine počela blokadu Moskve. Kako je ta vojska prije svega ovisila o karizmi vođe njegova smrt 1 kolovoza 1611. godine označava njen raspad.

Na žalost **Vladislava** taj događaj mu nije ništa donio pošto se ubrzo krenulo na stvaranje druge dobrovoljačke armije. Ruski trgovci koji ju financiraju zatražili su od Dimitrija Požarskog časnika prve armije da preuzme zapovjedanje u ovom novom pokušaju. Ova nova oslobodilačka armija pod zapovjedništvom Dimitrija Požarskog nastaje krajem 1611. godine. U odlučujućoj bitci tijekom kolovoza 1612. godine vojne snage Ladislava su bile potpuno potučene, a tamošnji garnizon u Moskvi je bio prisiljen na kapitulaciju. Tim činom vlast ovoga "Ruskog" cara je bila završena.

Njegova lična odgovornost u ovakvom razvoju događaja se očituje u tri osnovne točke. Odbio je prijeći na pravoslavlje što je na početku obećao, nikada nije posjetio "svoju" državu i postavio je Poljske vojnike u Kremlj. Ta sva tri događaju su bili velika, neoprostiva uvreda ruskom narodu tako da se na kraju moglo dogoditi samo ono što se desilo.

Kralj Poljske
-------------

  



|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Car Rusije** | Nasljednik: |
| **Stanislav Zolkievski** | **Dimitrije Požarski** |

***Vladislav IV. kralj Poljske*** na Wikimedijinoj ostavi
**Vladislav Skarić** (10.6. 1869, Sarajevo-6.8. 1943, Sarajevo), historičar, bio je bosanskohercegocački i jugoslavenski istoričar.
Rođen je u srpskoj trgovačkoj porodici. Njegov otac bio je Kosta Skarić, trgovac duhanom. Osnovnu školu i dva razreda gimnazije završio je u Sarajevu, a ostatak gimnazije u Sremskim Karlovcima. Studirao je istoriju i geografiju u Gracu. Radio je kao profesor u srednjim školama u Banjoj Luci i Sarajevu. Prvi svjetski rat proveo je u zatočeništvu.

Od 1919. postao je kustos, a od 1926. do 1936. bio je direktor Zemaljskog muzeja BiH.
Jedan je od osnivača Srpskog kulturno prosvjetnog društva Prosvjeta. Bio je član SANU od 1935. god.

Bavio se svim periodima historije BiH, ali je najviše doprinio proučavanju osmanskog perioda. Sam je naučio turski jezik, koji je neophodan za razumijevanje izvora za historiju osmanskog perioda.

Među značajnim radovima su:

* Popis bosanskih spahija, iz god. 1711,
* Iz trgovačkih tevtera i pisama,
* Iz stare mahale i čaršije,
* Mula Mustafa Bašeskija sarajevski hroničar 18. vijeka,
* Sarajevo i njegova okolina od najstarijih vremena do austrougarske okupacije,
* Srpski pravoslavni narod i crkva u Sarajevu u 17. i 18. Vijeku
* Staro rudarsko pravo i tehnika u Srbiji i Bosni, iz 1939.
* O geografskoj nomenklaturi Bosne i Hercegovine

Literatura
----------

* Hamdija Kapidžić - Vladislav Skarić (1869-1943), Godišnjak Društva istoričara Bosne i Hercegovine 1, Sarajevo 1949, 233-235.

Vanjske veze
------------

* Zvanična stranica Gimnazija Banja Luka Arhivirano 2013-12-14 na Wayback Machine-u
**Aerodrom Cerklje ob Krki** (slovenski: *Letališče Cerklje ob Krki*) (ICAO: **LJCE**) je jedini vojni aerodrom u Sloveniji, koji leži u selu Cerklju ob Krki, 5 km od Brežica i 6 km od Krškog. Aerodrom je i sjedište istoimene baze Slovenske vojske koja na njemu danas drži helikoptere.

  

Aerodrom Cerklje bio je jedan od najvećih vojnih aerodroma u nekadašnjoj SFRJ. Na njemu je bila stacionirana 82. zrakoplovna brigada, koju su formirale tri lovačko-bombarderske eskadrile; 237. lovačko-bombarderska sa avionima Soko J-21 JastrebJ-21, 238. lovačko-bombarderska eskadrila sa avionima J-22 Orao i 351. izvidnička eskadrila s istim tipovima aviona. Ukupno je na aerodromu bilo 67 aviona, 1200 oficira, podoficira, vojnika i civila te dio vojnih specijalaca iz Niša.

Historija
---------

Aerodrom Cerklje ob Krki počeo se graditi za Kraljevine Jugoslavije 1930-ih.kao skromni mali aerodrom sa travnatom pistom i drvnim hangarima.

Za kratkotrajnog aprilskog rata 1941. Luftvafe je uništila već prvog dana 9 od 12 aviona. Ubrzo po okupaciji aerodrom su preuzele jedinice Wehrmachta i proširile ga, produživši mu sletnu pistu i izgradivši tri tri zgrade od cigle. Gradnja je završena u proljeće 1942. Aerodrom je uglavnom služio za izviđanje i potporu kopnenih snaga s više različitih jedinica, odigrao je i važnu ulogu u Desantu na Drvar u maju 1944.

Nakon Drugog svjetskog rata aerodrom je preuzela JNA (Jugoslavensko ratno zrakoplovstvo) i moderniziralo ga za Tršćanske krize - 1953. Nakon tog nije bitnije uređivan, iako je bio ključ obrane sjeverozapadnog zračnog prostora države. Tokom događanja 1991. svo ljudstvo i avioni povučeni su u Bosnu i Hercegovinu i Srbiju.

Aerodrom danas
--------------

Slovenski ministar obrane Karl Erjavec je 7. decembar 2006. potpisao protokol o obnovi i razvoju aerodroma, koji uključuje i izgradnju objekata koji će ga osposobiti za prihvat NATOvih aviona. Taj potez izazvao je negodovanje u susjednoj Hrvatskoj, zbog mogućih ekoloških, ali i zbog ekonomskih posljedica, jer taj projekt pod imenom Phoenix, uključuje i izgradnju civilnog terminala koji će vjerojatno ugroziti promet Zračne luke Zagreb.
Projekt sa 40 milijuna dolara financira NATO, dok 30 milijuna eura osigurava slovenska država. 

Aerodrom je bio zatvoren za civilni promet od 28. januar 2012. do 18. februara 2012. zbog loše vidljivosti sa kontrolnog tornja zbog refleksija, to je rješeno postavljanjem sjenila.

Vanjske veze
------------

***Cerklje ob Krki (aerodrom)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Cerklje slovenski udar na PlesoArhivirano 2010-04-06 na Wayback Machine-u (`sh`)
Ovo je članak o vremenu od sedam uzastopnih dana.  Za dan između subote i ponedeljka, v. nedelja.  Za ostala značenja, v. Sedmica (razvrstavanje).  
**Sedmica**, ili **tjedan** ili **nedjelja** (ijek.), odn. **tedan** ili **nedelja** (ek.), jedinica za vreme duža od dana, a kraća od meseca. U većini modernih kalendara, uključujući gregorijanski kalendar, sedmica je period od sedam dana, kao i najduža konvencionalno korišćena jedinica za vreme koja sadrži fiksni broj dana. Iako nema direktne astronomske veze, u širokoj je upotrebi kao jedinica za vreme.

Sedmice (tjedni) formiraju nezavisan kalendar u kontinuitetu, koji ide paralelno sa raznim drugim kalendarima, što znači da isti datum ne pada svake godine na isti dan. Međutim, neki kalendari su tako dizajnirani da se određeni datum svake godine pojavljuje istog dana u sedmici. To se može uraditi tako da neki dani ne pripadaju ni jednoj sedmici: predloženi svetski kalendar ima 52 sedmice i 1 ili 2 dodatna dana godišnje, dok je francuski revolucionarni kalendar imao 36 "sedmica" od po 10 dana i 5 ili 6 dodatnih dana. Bivši islandski kalendar imao je godine od 52 ili 53 sedmice.

Vidi još
--------

* dani u sedmici

Bibliografija
-------------

* Falk, Michael (1999). *"Astronomical Names for the Days of the Week"*, *Journal of the Royal Astronomical Society of Canada*, Vol. 93, p. 122. 1999JRASC..93..122F.

Eksterni linkovi
----------------

***Sedmica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Misteriozni sedmodnevni ciklus Arhivirano 2005-11-25 na Wayback Machine-u