recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
U kategoričkim stavovima se prosto pripisuje ili poriče svojsvo nekoj stvari. Na primer: "Voda je tečnost" ili "Sirće nije gas". U ovakvim stavovima razlikujemo **subjekat**, **predikat** i **kopulu**. Subjekat označava stvar o kojoj se govori, predikat ono što se o toj stvari govori-ono što se toj stvari pripisuje ili odriče. Kopula je ono što povezuje subjekat i predikat u smisaonu celinu koju nazivamo stav ili sud. Uz Subjekat stoje reči: "svaki", "nijedan" ili "neki" ili neke druge koje imaju istovetno značanje kao navedene reči. One govore o tome da li se nešto tvrdi ili poriče o čitavoj klasi na koju se odnosi subjekat, ili samo o jednom njenom neodređenom delu. Ove reči nazivaju se **kvantifikatori**. 

Prema tome da li se kategoričkim stavovima nešto tvdi o celom obimu subjekta, kategorički stavovi mogu biti **univerzalni** ili **partikularni**. Prema tome da li se njima nešto tvrdi ili poriče, oni mogu biti **afirmativni** ili **negativni**. Ako kombinujemo ove dve podele u jednu dobićemo **podelu kategoričkih stavova po kvalitetu i kvantitetu**:

1. Univerzalno afirmativni stavovi (Svi S su P)
2. Univerzalno negativni stavovi (Nijedan S nije P)
3. Partkularno afirmativni stavovi. (Neki S su P)
4. Partikularno negativni stavovi (Neki S nisu P)

Evo primera sa malo više "mesa"

Svi Srbi su pismeni.
Nijedan Srbin nije pismen.
Neki Srbi su pismeni.
Neki Srbi nisu pismeni.
Ali šta ćemo sa stavovima kao što su: 

"Nikica Kalođera je brat Stipice Kalođere", ili, "Sokrat nije dobitnik nobelove nagrade za književnost"?

Stavovi u kojima subjekat označava jedan predmet nazivaju se **singularni stavovi**.
Oni imaju svojstva slična univerzalnim stavovima: njima se nešto tvrdi ili poriče o čitavoj klasi koju označava subjekat stava.

Uobičajeno je da se univerzalno afirmativni stavovi obeležavaju sa A, univerzalno negativni sa E, Partikularno afirmativni sa I a partikularno negativni sa O. Tako, gornju podelu kategoričkih stavova možemo simbolički predstaviti na sledeći način:

1. S a P
2. S e P
3. S i P
4. S o P

Vidi i:

Dedukcija

**RELEVANTNI ČLANCI**

* Filozofija
* Logika
* Metodologija
* Indukcija
**Liga evropskih istraživačkih univerziteta** je konzorcijum vodećih evropskih istraživačkih univerziteta lociranih primarno na zapadu kontinenta. Liga je osnovana 2002. godine i sedište joj je u Leuvenu u Flamaniji u Belgiji. Cilj je lige zajedničko lobiranje prema donosiocima odluka u domenu obrazovanja na evropskom nivou, razmena iskustava kao i izdavanje brojnih izveštaja i istraživanja usmerenih na ostvarivanje ciljeva lige. Ligu je osnovalo 12 univerziteta. Članstvo je 2016. godine prošireno na 23 univerziteta, a 1. januara 2017. pridružili su se i Trinity koledž iz Dublina i Univerzitet u Kopenhagenu.

Članstvo
--------

Univerzitet u Oxfordu
Univerzitet u Strasbourgu
Albert Ludwigs Universitaet
Univerzitet u Kopenhagenu
23 institucije članice 2017. godine su bile:

**Belgija**

* KU Leuven

**Danska**

* Univerzitet u Kopenhagenu

**Finska**

* Univerzitet u Helsinkiju

**Francuska**

* Univerzitet Marie i Pierre Curie
* Univerzitet u Parizu-Sud
* Univerzitet u Strasbourgu

**Njemačka**

* Albert Ludwigs Universitaet
* Univerzitet u Heidelbergu
* Univerzitet u Minhenu

**Irska**

* Trinity koledž u Dublinu

**Italija**

* Univerzitet u Milanu

**Nizozemska**

* Univerzitet u Amsterdamu
* Univerzitet u Leidenu
* Univerzitet u Utrechtu

**Španija**

* Univerzitet u Barceloni

**Švedska**

* Univerzitet u Lundu

**Švicarska**

* Univerzitet u Ženevi
* Univerzitet u Zurichu

**Ujedinjeno Kraljevstvo**

* Imperijalni koledž u Londonu
* Londonski univerzitetski koledž
* Univerzitet u Cambridgeu
* Univerzitet u Edinburghu
* Univerzitet u Oxfordu

### Bivši članovi

**Švedska**

* Karolinska Institutet

Povezano
--------

* Evropski prostor visokog obrazovanja
* Asocijacija univerziteta Evrope

Vanjske veze
------------

* www.leru.org Arhivirano 2010-06-04 na Wayback Machine-u
Za ostala značenja, v. Jovan Milićević (razvrstavanje).
**Jovan Milićević** (20. januar 1927, Beograd—17. januar 1984, Beograd) je bio srpski istoričar.

Osnovnu školu, gimnaziju i Filozofski fakultet (1953) završio je u Beogradu. Dve godine radio je na Vojnomedicinskoj akademiji pa je potom izabran za asistenta na Katedri za nacionalnu istoriju. Doktorirao je 1962, izabran je za docenta 1963, za vanrednog profesora 1970, a za redovnog 1982. godine. Predavao je istoriju naroda Jugoslavije u Novom Sadu. 

Milićević se bavio istorijom srpskog naroda u XIX i XX veku. Istraživao je u svim domaćim arhivama a od stranih u Beču, Gracu i Budimpešti. Monografija *Jevrem Grujić, istorijat svetoandrejskog liberalizma* (1964) jeste njegova doktorska disertacija i najznačajnije delo. Za *Istoriju srpskog naroda* (5. tom) Milićević je napisao dva teksta. U prvom je obradio istoriju Srbije od odlaska kneza Miloša sa vlasti do ubistva kneza Mihaila (1839-1868). U drugom je prikazao prošlost Crne Gore od sudbonosnih bitaka sa Turcima s kraja XVIII veka (1797) do smrti vladike i pesnika Petra II Petrovića Njegoša (1851). 

Napisao je još tri sintetička rada-u knjizi *Vojvodina, znamenitosti i lepote*, obradio je istoriju Srba u južnoj Ugarskoj u XVI i XVII veku, a u knjizi *Socijalistička republika Srbija* prošlost matice srpskog naroda od pogibije poslednjeg sremskog despota do početka Prvog svetskog rata. Za Enciklopediju Jugoslavije napisao je pored više tekstova o ličnostima i događajima iz naše prošlosti, pregled istorije Srbije od 1459. do 1858. godine (za Vojvodinu do 1690). Pisao je i udžbenike istorije za osnovnu školu. 

Posebno je proučavao društvenu istoriju Srbije u XIX veku opredelivši se za više područja ispitivanja: institucije, ideologije, bune, ličnosti. Od posebnog su značaja njegove studije o Narodnoj skupštini (Narodne skupštine u Srbiji 1839-1843;Petrovska skupština 1848), političkim događajima (*Opozicija u Srbiji uoči stvaranja organizovanih političkih stranaka 1878-1881; O političkim shvatanjima konzervativaca i liberala 1859. godine; Javnost Beograda prema aneksiji Bosne i Hercegovine), bunama (Istorija Katanske bune*), ličnostima (*Omladinski i liberalni ideolog Vladimir Jovanović, sa A. Stojkovićem*). Jedan je od priređivača sabranih dela Svetozara Markovića i pisac dela knjige Sto godina Filozofskog fakulteta.
**Jendouba** (arapski: الحمامات), nekada znana kao **Souk El Arba**, je grad od 45,431 stanovnika) na sjeverozapadu Tunisa u Vilajetu Jendouba čiji je administrativni centar.

Njeno današnje ime je sintagma od berberskog *jen* (trgovište) + *douba* (pšenica).

Geografske karakteristike
-------------------------

Jendouba leži u dolini rijeke Majardah, udaljena 150 km zapadno od grada Tunisa..

Historija
---------

Jendouba je izrasla u grad kao jedna od stanica na željezničkoj pruzi od Tunisa do Alžira, podignuta u vrijeme Francuskog protektorata (1881. - 1955.). Današnja Jendouba je još uvijek važna raskrsnica na ruti od Tunisa do alžirske granice i administrativno - trgovački centar, poznat po žitaricama (naročito po 
pšenici).

Znamenitosti
------------

Oko 8 km sjeverno od centra grada nalaze se ruševine numidijskog, a kasnije i rimskog grada Bulla Regia.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 28. 11. 2019.
2. 1 2 3  „*Jendouba*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 28. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***Jendouba*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Commune de Jendouba* Arhivirano 2019-10-30 na Wayback Machine-u (`ca`)
**Fula** ili **Fulbe** je naziv za etničku grupu rasprostranjenu po mnogim zemljama zapadne Afrike, od Mauritanije na sjeverozapadu do Kameruna na istoku. U Nigeriji i drugim zemljama, isto kao i u liteaturi, obično se zovu *Fulani*. Za sebe više vole koristiti izraz *Fulɓe* ( singular *pullo*). Postoje i mnogi drugi nazivi koji se koriste među njima i među drugim narodima kao što su **Foulah**, **Peulh**, **Peul**, **Pulaar** i **Fulbe**. Srodna skupina su Tukolor (Toucouleur) u centralnoj dolini Senegala.

Govore Pulaar jezikom, koji se isto tako naziva *Fulfulde*, u raznim varijantama, isto kao i Tukulor; svi lokalni ljudi koji govore jezikom se zovu "halpulaar", što doslovno znači "govornici Pulaara". "Hal" dolazi od pulaarskog glagola "halugol", što znači "govoriti". Tradicionalna odjeća Fula u većini slučajeva se sastoji do dugih haljina žarkih boja, sa skromno utkanim ukrasima. Većina Fula na selu provodi veći dio vremena u osami, vodeći krda stoke. Predstavljaju jedini veći lutalački narod Zapadne Afrike, iako većina Fula danas živi po gradovima.

Historija
---------

Fulani su oduvijek bili nomadska, stočarska zajednica koja je vodila krda krava, kozaand i ovaca preko velikih suhih oblasti u njihovom području, držeći se odvojeno od lokalnih poljoprivrednih zajednica. Tokom 16. vijeka Fule su se proširile kroz sahelske travnate površine koje su se prostirale od današnjeg Senegala do Sudana. Snaga Fulanija imala je temelj u snažnoj konjici koja se mogla brzo kretati kroz prostrano carstvo i poražavati neprijatelje. To je značilo da se Fulani ne mogu širiti na jug, jer konji nisu mogli izdržati bolesti na tim geografskim širinama.

Tokom 19. vijeka pod Usman dan Fodiom Fulani su postali vođe centraliziranog Fulani Carstva. Ovo carstvo je postojalo do godine 1903. kada su Fulani podijeljeni među evropskim kolonijalnim silama.

Na zapadu je Fouta Djallon, smještena uglavnom u današnjoj Gvineji kao i dijelovima Gvineje Bissau, Senegala i Sijera Leonea, bila velika država s pisanim ustavom i vladom u kojoj su se smjenjivale dvije stranke: Soriya i Alphaya. Država Fouta Djallon je stvorena godine 1735. kada su muslimanski Fulani odlučaki ustati protiv nemuslimanskih Fulana i Djalounkea kako bi stvorili konfederaciju pokrajina. Alpha Ibrahima Sory Maoudho bio je izabrana za prvog Almaamya godine 1735. u prijestolnici Timbou u današnjoj Gvineji. Država Fouta Djallon postojala je do godine 1898. kada su francuske kolonijalne trupe porazile posljednjeg vladara Bokar Biroa, ukinuli državu i njen teritorij integrirali u svoju novu koloniju Rivières du Sud, koja je postala Gvinejom.

***Fulbe*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85052277
* GND: 4018858-9
* SUDOC: 027277771
* BNF: cb11935469r (podaci)
* NKC: ph519636

 |
Srpsko carstvo 1360. godine, u vreme cara Uroša, sa teritorijama oblasnih gospodara
**Jovan Oliver** (rođen oko 1310. godine, umro posle 1356. godine) je bio jedan od najmoćnijih velmoža u državi Stefana Dušana. Vladao je svojom oblašću vardarske Makedonije kao polu-nezavistan vladar, priznavajući sizerenstvo Dušanu, ali nije bio njegov potčinjeni. Nosio je titule velikog vojvode, sevastokratora, i od proglašenja Srpskog carstva despota.

Život
-----

U dubrovačkim izvorima se pominje kao *Oliver Grčinić* i govorio je grčki jezik, na osnovu čega se smatra da je bio grčkog porekla. Verovatno je pomogao Dušanovo svrgavanje oca, kralja Stefana Dečanskog, 1331. godine, a nakon smrti svoje prve žene Karavide oženio je Mariju Paleologinu, Dušanovo pomajku. Jovan je bio aktivan 1334. godine u ratu sa Vizantijom, i bio je kasnije prisutan na mirovnim pregovorima zajedno sa Vratkom Nemanjićem. 1341. godine, podražavajući srpske vladare, sagradio je manastir Lesnovo kod Zletova, ispunjavajući svoju *zadužbinu* ("obavezu").

Bio je jedan od najznačajnijih Dušanovih vojskovođa tokom njegovih osvajanja Makedonije i Tesalije. Verovatno se pod pritiskom moćnog Jovana Olivera srpski kralj Dušan uključio u građanski rat u Vizantiji 1341–1347, koji mu je potom doneo neslućeno proširenje državne teritorije. Veruje se da je Jovan ugovorio sastanak Kantakuzena sa Dušanom blizu Prištine u julu 1342. godine. Kantakuzen, kome je očajnički bila potrebna pomoć Srbije, očigledno se složio da Srbi zadrže sve gradove koje zauzmu, uprkos svojoj kasnijoj suprotnoj tvrdnji. Da zapečate sporazum, Kantakuzenov mlađi sin, Manuel, je trebalo da se venča ćerkom Jovana Olivera, ali je kasnije Dušan prekršio ovaj savez, pa do braka nije došlo.

Umro je oko 1356. godine i sahranjen u manastiru Lesnovo. Posle njegove smrti, njegove posede su međusobno razdelili okolni srpski velikaši (Mrnjavčevići i Dejanovići) tokom raspada srpskog carstva, tako da za njegovih 6 sinova nije ostalo ništa na upravu.

Povezano
--------

* Dušanovo carstvo
* Građanski rat u Vizantiji 1341–1347
* Jovan Kantakuzin

Izvori
------

1. 1 2  Fine 1994: str. 298
2. 1 2  Fine 1994: str. 299
3. ↑  Fine 1994: str. 300
4. ↑  Fine 1994: str. 297–298; Soulis 1984: str. 15–18 harvnb error: no target: CITEREFSoulis1984 (help)
5. ↑  Fine 1994: str. 297–298; Soulis 1984: str. 15–18 harvnb error: no target: CITEREFSoulis1984 (help)

Literatura
----------

* Fine, John Van Antwerp (1994), *The Late Medieval Balkans: A Critical Survey from the Late Twelfth Century to the Ottoman Conquest*, University of Michigan Press, ISBN 978-0-472-08260-5

Spoljašnje veze
---------------

***Jovan Oliver*** na Wikimedijinoj ostavi

* Srpski vladari (*Grčinić*)
**Fontana del Tritone** (prevedeno sa talijanskog *Tritonova fontana*) je velika atrakcija rimske Piazze Barberini u čijoj sredini leži.

Historija
---------

Izradu te fontane naručio je papa Urban VIII, Boromini od Gian Lorenza Berninija, koji je to obavio od 1642. do 1643. Fontana je bila jedna od grana rimskog akvedukta Acqua Felice kog je nešto prije obnovio papa i prva samostojeća fontana koju je podigao Bernini.

Bernini je na toj fontani prikazao četiri ribe (delfina) koje nose otvorenu školjku na kojoj se nalazi Triton koji se polijeva vodom iz roga. Heraldički simboli pape Urbana VIII. jasno su vidljivi na fontani.

U Rimu postoji još jedna fontana istog imena ispred crkve Santa Maria in Cosmedin, ali ona nije Berninijevo djelo.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Piazza Barberini*" (engleski). Aviewon cities. Arhivirano iz originala na datum 2016-06-10. Pristupljeno 6. 3. 2018.
2. 1 2  „*Triton Fountain (Fontana del Tritone) Tours*" (engleski). Viator. Pristupljeno 10. 3. 2018.

Vanjske veze
------------

***Fontana del Tritone*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Fontana del Tritone* (`en`)
**Jovan Tucakov** (Čurug, 1905. – Beograd, 1978) je bio srpski farmakognost i akademik, pisac prvog udžbenika farmakognozije na srpskom jeziku i velikog broja monografija i knjiga čija su zajednička tematika ljekovite biljke. Objavio je preko 200 naučnih radova od kojih veliki broj o ljekovitim biljkama i njihovoj upotrebi u liječenju.

Biografija
----------

Završio je dva Farmaceutska fakulteta, jedan u Zagrebu 1928. godine, a drugi u Francuskoj, u Nancyju, 1933. gdje je godinu dana kasnije odbranio i doktorsku disertaciju. Za redovnog člana SANU u Beogradu izabran je 1974. godine, a Francuske akademije farmacije 1965. i 1968. Akademije za kozmetologiju i dermatologiju u Parizu. Bio je jedan od osnivača i upravnik Instituta za proučavanje ljekovitog bilja *Dr Josif Pančić* kao i dugogodišnji upravnik Instituta za farmakognoziju.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 43311276
* LCCN: n85826331
* ISNI: 0000 0000 2496 4024
* GND: 124086292X
* CONOR.SI: 96551779

 |
*Za ostala značenja, v. Jug (razvrstavanje).*

| **Strane svijeta** |
| --- |
| Sjeverozapad | Sjever | Sjeveroistok |
| Zapad | Kompas | Istok |
| Jugozapad | Jug | Jugoistok |

**Jug** (**S**) je jedna od četiri glavne strane svijeta, nasuprot sjeveru. Gledano prema jugu, zapad je 90° desno a istok 90° lijevo. Na kartama jug se nalazi na dnu, ukoliko to nije drugačije označeno i označava se sa 180° ili 6 sati.

Jug je moguće pronaći na više načina a jedan od najpouzdanijih je uz pomoć kompasa. Magnetna igla kompasa uvijek pokazuje pravac sjevera, a njena suprotna strana pravac juga. Sunce je točno u podne uvijek u pravcu juga. Jug je moguće pronaći uz pomoć sata na kazaljke i sunca. Malu kazaljku sata koja pokazuje sate potrebno je usmjeriti prema Suncu, a zatim zamisliti kut između male kazaljke i oznake koja na satu označava točno 12 sati. Sredina tog zamišljenog kuta daje pravac juga.

Jug je također vrlo rasprostranjeno slavensko ime tokom ranog srednjeg vijeka.

Veze
----

* Strane svijeta
*Ukoliko ste tražili konkvistadora istog imena, v. Francisco Hernández de Córdoba.*

**Francisco Hernández de Córdoba** (Cabra kod Córdobe, oko 1475. - León Viejo, Nikaragva 1526.) bio je španjolski konkvistador, koji je prvi osnovao prve španjolske gradove u Nikaragvi.

Historija
---------

Francisco se je po nalogu tadašnjeg guvernera španjolskih kolonija *Castilla de Oro* - Pedra Ariasa De Ávile krenuo je 1524. iz Paname za Nikaragvu u kojoj je osnovao dva prva grada; León i Granadu (oni se još danas svađaju oko tog koji je stariji.

Za razliku od ostalih konkvistadaora onog vremena on je dobro postupao sa indijancima, i svojom malom kolonijom.

Iako se dobro slagao s lokalnim Indijancima, imao je samo problema sa svojim kolegama Španjolcima, jer se morao boriti protiv invazija rivalskih konkvistadora iz Hondurasa. 
Nakraju se zamjereo svom ljubomornom šefu Pedru De Ávili, kad je zatražio da ga postavi za guvernera kolonije koju je osnovao. 
De Ávila se toliko naljutio na Hernandeza da je krenuo vojskom na njega, uhapsio ga i osudio na smrt zbog izdaje i pogubio.

De Ávila se 1527. proglasio guvernerom Nikaragve i vladao njom do svoje smrti.

Izvori
------

1. 1 2  „*Francisco Hernández de Córdoba, Spanish conquistador*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14.4.2023.
2. 1 2 3  „*Headless remains of Nicaragua's conquistador founder discovered*" (engleski). The Miami Herald. Pristupljeno 14.4.2023.

Vanjske veze
------------

***Francisco Hernández de Córdoba (istraživač Nikaragve)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Francisco Hernández de Córdoba, Spanish conquistador* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 11286026
* LCCN: n85181406
* ISNI: 0000 0000 2418 6904
* SUDOC: 11506222X

 |
**Folkung** (švedski: *Folkungarna*) bio je oružani pokret srednjovjekovne Švedske 
raširen po Upplandu, zabilježen u Erikovim kronikama, poznat po nekoliko buna protiv 
švedskih monarha između 1210. - 1280.

Dok je švedsku unutrašnju politiku tokom 12. vijeka obilježio rivalitet između dinastija Sverker i 
Erik, čiji su se lideri smjenjivali na tronu. Pokret Folkunga u 13. vijeku bio je daleko više 
ideološko - politički motiviran, protivnik formiranja jedinstvene, centralno organizirane monarhije, koju je na kraju mimo 
njihovih težnji Birger jarl ostvario.

Stariji historičari vezivali su taj pokret uz Dinastiju Bjelbo jer se ona sve do 17. vijeka zvala 
**Folkung** (Folkungaätten). ali su novija istraživanja pokazala da to ne stoji.

Politički motivi tog pokreta, bili su težnja lokalnog plemstva za većom pokrajinskom autonomijom, protiv snažne centralizirane kraljevske vlasti. Njihov centar bio je Uppland i Istočni Östergötland.

Historija
---------

Pokret Folkunga imao je na samom početku dosta uspjeha i brzo se širio, sredinom 13. vijeka njihov vođa postao je 
mladić - Holmger Knutsson, sin nekadašnjeg lidera Folkunga - Knuta Holmgerssona i 
potomak Erika Svetog. .

Nakon poraza kod Sparrsätre od vojske kralja Erik XI od Švedske on bježi i pokušava se sakriti, ali ga kraljevi ljudi love po čitavom Upplandu, na kraju završava u Gästriklandu, gdje ga je uhvatio i pogubio Birger jarl desna ruka kralja Erika.

Novi vođa Folkunga postao je Holmgerov brat Filip, on se zajedno s nekim plemićima sukobio sa vojskom Birger jarla kod Herrevadsbroa pored Västeråsa 1251. Kad je uvidio da je poražen, pristao je zajedno sa svojim 
suborcima položiti oružje u zamjenu za obećani siguran prolaz, kad su ga predali na licu mjesta su im odrubili glavu.

To je bio i kraj Pokreta Folkunga, koji odtad nema takvu snagu, zemljom je čvrstom rukom vladao Birger jarl.

Izvor
-----

1. 1 2 3 4 5   „*De äkta folkungarna*" (švedski). Historia. Pristupljeno 05. 09. 2015.
2. ↑  „*Kingdom of Sweden*" (engleski). European Heraldry. Pristupljeno 05. 09. 2015. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

* Projekt Runeberg Erikskrönikan (`sv`)
* *De äkta folkungarna* na portalu Historia (`sv`)
**Juraj Kalc** (1908 — 1942), učesnik Španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je 22. aprila 1908. godine u Štinjanu kod Pule u radničkoj porodici. Njegova porodica se nakon italijanske okupacije Istre seli u Zagreb.

Godine 1937. otišao je u Španiju i priključio se internacionalnim brigadama. U ofanzivi na reci Ebro bio je ranjen. Takođe je bio ranjen i na aragonskom frontu. U decembru 1938. godine, Ministarstvo narodne odbrane Španske republike odlikovalo ga je medaljom španskog borca, a iste godine postao je i član Komunističke partije Jugoslavije.

Učesnik Narodnooslobodilačke borbe je od 1941. godine. Početkom jula 1941. prebacio se iz Siska u Sisački partizanski odred. Kansije ga partijsko rukovodstvo prebacuje na rad u Baniju. Nakon dolaska diverzanta Ivana Hariša u taj kraj, Kalc je zajedno s njim izvodio diverzije po Baniji i Bosanskoj krajini.

Poginuo je jula 1942. godine tokom okupatorske ofanzive na Kozaru, štiteći povlačenje partizanskih boraca.

Ukazom predsednika Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 26. septembra 1973. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Literatura
----------

* **Narodni heroji Jugoslavije**. „Mladost", Beograd 1975. godina.
**Jura Dodig** (4. prosinca 1939. - 3. veljače 1996.), rođeni Zagrepčanin, završio Fakultet fizičke kulture) bio je od 1965. godine stalno zaposlen u športskom uredništvu ondašnjeg Radio Zagreba, kasnije HR, sve do umirovljenja 1992. godine. Tijekom tog vremena u dva je navrata obnašao dužnost urednika športskog programa; 1971.-1975. te 1989.-1991. godine, bio je autor abecedarija športa u Općoj enciklopediji ondašnjeg JLZ, suautor je knjige NK Dinamo 1945-1985, radio je na uređivanju mnogih športskih almanaha, a 1988. dobio je godišnju nagradu Društva novinara Hrvatske za poslove glavnog rukovoditelja, odnosno, šefa radijskog poola na Univerzijadi 1987.g. u Zagrebu. 

Jura Dodig imao je čast 6. rujna 1967.g. prenositi sa stadiona Elland Road u Leedsu uzvrtnu finalnu utakmicu Kupa velesajamskih gradova između Leeds Uniteda i zagrebačkog Dinama, kada je Dinamo i osvojio taj Kup (1971. preimenovan u Kup UEFA), što je bio prvi međunarodni naslov pobjednika, nekog nogometnog kluba u ondašnjoj državi, a u Hrvatskoj ta je čast još nedostignuta jer je Dinamo i dalje jedini hrvatski pobjednik nekog europskog kupa. Osim toga Jura Dodig je zajedno s, također pokojnim, Ivanom Tomićem prenosio događanja s maksimirskog stadiona i nikad odigrane utakmice Dinamo-Crvena zvezda, 13. svibnja 1990. 

Prenosio je i oba finala (Atena, Budimpešta) u kojima su košarkaši Cibone osvojili naslov europskog klupskog prvaka, bio je izvjestitelj s ukupno 5 (4 ljetnih i 1 zimskih) Olimpijskih igara: 1972. u Muenchenu, 1976. u Montrealu, 1984. u Los Angelesu i ZOI 1984. u Sarajevu te 88. u Seoulu - za što je dobio priznanje Korean Broadcasting Systema koje je odobrio i potpisao i Juan Antonio Samaranch, tadašnji predsjednik MOO. 

Izvještavao je i s Univerzijade u japanskom Kobeu, s nekoliko MI te s brojnih Svjetskih i Europskih prvenstava u nogometu, košarci, rukometu, vaterpolu, plivanju, veslanju, naravno prenoseći i mnoga klupska; ligaška i kup natjecanja u ondašnjoj državi. 

Nakon odlaska u mirovinu, temeljem profesionalnog iskustva, od 1992. pa do smrti bio je angažiran kao mentor na športskom radiju Cibona.

Za svoj rad, Jura Dodig posmrtno je nagrađen 1996. godine Nagradom za životno djelo HZSN (Hrvatskog zbora sportskih novinara) čiji je, jedno vrijeme, bio izvršni tajnik.
**Jorgos Papadopulos** (grčki: ; 5. maj 1919 — 27. jun 1999) je bio pukovnik grčke vojske i vođa vojnog udara 1967. godine.
U periodu od 1967. do 1973. istovremeno je bio predsednik Vlade, predsednik države, kraljev namesnik, ministar nekoliko resora.

Biografija
----------

Rođen je 9. maja 1913. godine u selu Eleohori na Peloponezu. Otac Hristos Papadopulos bio je seoski učitelj.

Jorgos Papadopulos je diplomirao na vojnoj akademiji 1940. godine.
Istakao se u Italijansko-grčkom ratu 1940. godine.
Oženio se 1942. godine sa Niki Vasiliadi, sa kojom je imao dvoje dece. Razveo se 1969. godine da bi se oženio sa Despinom Gašpar, službenicom Ministarstva odbrane sa kojom je imao ćerku.

Od 1944. godine učestvovao je u borbi saveznika na Bliskom istoku. Učestvovao je i u Grčkom građanskom ratu od 1946 — 1949. godine. Pedestih i šezdesetih godina dvadesetog veka radio je na visokim položajima u grčkoj vojsci.

Na izborima koji je trebalo da budu održani 1967. godine očekivala se pobeda levice. Grupa pukovnika pod vođstvom Jorgosa Papadopulosa mesec dana pre izbora nasilno je preuzela vlast u zemlji 21. aprila 1967. godine, pod izgovorom da se ne sme dopustiti dolazak komunista na vlast.

Kralj Konstantin II je potpisao ukaz o formiranju vojne vlade i napustio zemlju.

Vojna vlada je organizovala referendum o državnom uređenju maja 1973. godine. Od tada je Grčka republika, a prvi predsednik je bio Jorgos Papadopulos.

Studentska pobuna je izbila 17. novembra 1973. godine, a ugašena je uz pomoć vojske.

Papadopulos je imao nameru da ublaži režim, ali je njegov prijatelj pukovnik Dimitrije Joanidis svrgao Papadopulosa u novom vojnom udaru 25. novembra 1973. godine i stavio ga u kućni pritvor.

Joanidis je organizovao puč na Kipru 21. aprila 1974. i svrgao predsednika Kipra Makariosa III, a ta akcija je poslužila Turcima kao izgovor za vojnu invaziju na Kipar. Posle događaja na Kipru, Grci su svrgli vojnu huntu i došlo je do uspostavljanja demokratije 20. jula 1974. godine.

Jorgos Papadopulos je osuđen na smrtnu kaznu, koja je kasnije zamenjena doživotnim zatvorom. 

Umro je u zatvoru 27. juna 1999. godine.

| * p
* r
* u
Predsjednici Republike Grčke |
| --- |
| Prva grčka republika (1822–1832) | Janis Kapodistrijas (1828–1831) · Avgostinos Kapodistrijas (1831–1832) |  |
| Druga grčka republika (1924–1935) | Pavlos Kunturiotis (1924–1926) · Teodoros Pangalos (1926) · Pavlos Kunturiotis (1926–1929) · Aleksandros Zaimis (1929–1935) |
| Diktatura pukovnika (1967–1974) | Jorgos Papadopulos (1973) · Fedon Gizikis (1973–1974) |
| Treća grčka republika (1974–) | Mihalis Stasinopulos (1974–1975) · Konstantinos Cacos (1975–1980) · Kostas Karamanlis (1980–1985) · Janis Alevras (1985) · Hristos Sardzetakis (1985–1990) · Kostas Karamanlis (1990–1995) · Konstantinos Stefanopulos (1995–2005) · Karolos Papuljas (2005–2015) · Prokopis Pavlopulos (2015–) |
**Jura** čita se **Džura** (škotsko-gelski: *Diùra*) je peti po veličini otok arhipelaga - Unutrašnji Hebridi.

Geografske karakteristike
-------------------------

Otok Jura leži na zapadu Škotske u Atlantiku, sjeveroistočno od Islaya od kojeg ga dijeli 
par kilometara široki kanal. S druge istočne strane nije daleko ni od Poluotoka Kintyre od kojeg ga također dijeli uski kanal.
Vrlo je izduljen, i brdovit, najviši otočki vrh - Beinn an Òir ima 785 metara. Dug je 44,5 km, a na najširem mjestu ima 12 km. Kako je slabo 
naseljen, oaza je za divlje životinje, pa čak 5 500 jelena živi po njegovim planinskim pašnjacima. Po njima je i dobio ime jer je njegovo drevno ime koje 
su mu dali norveški Vikinzi bilo Otok jelena.

Njegova ukupna površina iznosi 36,692 km², na kojoj živi 196 stanovnika.

Otok administrativno podpada pod Područno vijeće (council area) - Argyll i Bute.

Izvori
------

1. 1 2  „2011 Census: First Results on Population and Household Estimates for Scotland - Release 1C" (engleski). National Records of Scotland. Pristupljeno 14. 12. 2014.

Vanjske veze
------------

***Jura, Škotska*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Turističke stranice otoka Jura i Jura* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Jorgos Papandreu** (grč. *Γεώργιος Παπανδρέου*; Sent Pol, SAD, 16. jun 1952.) je grčki socijalistički političar koji je služio kao premijer Grčke od oktobra 2009 do novembra 2011. Nalazi se na čelu Panhelenskog Socijalističkog Pokreta - PASOK.

Sin je Andreasa Papandreua i unuk Jorgosa Papandreua, bivših premijera Grčke. Njegova majka, Margareta, je Amerikanka. Studirao je u Kanadi, SAD, Engleskoj.

Ranije je služio kao ministar obrazovanja i vera u vladi svoga oca kao i ministar spoljnih poslova u vladi Kostasa Simitisa. Danas pored funkcije premijera, uporedo obavlja i funkciju ministra spoljnih poslova.

Premijerom je postao posle izbijanja globalne krize i pobede njegove stranke na parlamentarnim izborima. Mandat mu je označila globalna finansijska kriza, koja je pokazala prezaduženost zemlje, ali i njenu nesposobnost da vraća spoljne dugove, delom zbog falsifikovanih javnih finansija, ali i vezanosti za evro. Papandreuovi pokušaji da je reši politikom rezova su ga učinili nepopularnim, a pokušaj da te mere stavi na referendum je doveo do žestokih kritika nemačke vlade i vodstva EU posle kojih je podnio ostavku u korist vlade nacionalnost jedinstva na čelu sa Lukasom Papademosom. 

Oženjen je i ima dvoje dece.

Vanjske veze
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **George Papandreou** |

* Lični sajt
* Zidar novog sveta - Jorgos Papandreu („Politika", 9. maj 2010.)
**Kamena ploča sa natpisom Radovaca Vukanovića** nastala je u 15. vijeku, na prirodnoj, skoro vodoravno položenoj stijeni, dimenzija: dužine 1,9 m, širine od 2 do 0,60m. 

Živa stijena u kojoj je bio urezan natpis Radovca Vukanovića nalazi se uz zapadni rub polja koje se zove Zablatak. Do gradnje sistema Trebišnjica polje je često bilo pod vodom. Polje Zablatak se proteže južno od glavnog puta Stolac – Hutovo – Velja Međa (Popovo polje), u Donjem Hutovu.

Teritorij žapske župe izjednačio se s područjem feudalne oblasti Nikolića u vrijeme župana Nikole (iza 1327. godine), koji je, iako je formalno nosio župansku titulu, postao prvi feudalni gospodar župe Žabe i vazal bosanskog bana Stjepana II Kotromanića. Nikolići su najznačajnija vlasteoska porodica u župi Žabi i direktni su potomci humskog kneza Andrije (1214.–1217.), koji je početkom XIII. stoljeća, pri raspadu Humske države, pod svojom vlašću zadržao Popovo zajedno sa Primorjem i Žabom. Porodično groblje Nikolića, a vjerovatno i sjedište je bilo u Vranjevom selu. Njihova loza se može pratiti kroz osam generacija sve do vojvode Vukačina (1436.–1453. godine). Status ove porodice se vremenom mijenjao. Nekada su bili neposredni vazali bosanskog kralja, a češće vazali Sankovića u Popovu i Kosača.

Uklesani natpis je na bosanskoj ćirilici (bosančici). Kao carinik, bio je od strane svog vojvode prisiljen da napiše ovaj natpis, kada je ustanovljeno da vojvodi ne polaže ubran novac od carine.

 Wikiquote
*„ASE PIŠE RADOVAC VUKANOVIĆ KUJI ZNAH CARINU U VOJVODE I DOK MU NE ZGRIŠIH PRIJATELJE NE IZGUBIH."*
Natpis je do 1991 stajao u Novkovića Klancu, kada je premješten u lapidarij katoličke crkve u Gornjem Hutovu. Proglašen je za nacionalni spomenik BiH.

Vanjske veze
------------

* *Zvanična stranica općine Neum*
**Jumdžagin Cedenbal** (mon. Ûmžaagijn Cédénbal; Uvs, 17. septembar 1916 — Moskva, 20. april 1991) bio je mongolski revolucionar i dugogodišnji *de fakto* vođa Narodne Republike Mongolije. Bio je sekretar vladajuće Mongolske narodne revolucionarne partije (1940-1954, 1958-1984), premijer (1952—1974) i predsednik države (1974—1984).

Biografija
----------

Rođen je 1916. godine u provinciji Uvs, u nomadskoj porodici mongolskog plemena Derved. Bio je peto od jedanaestoro dece u porodici. Bio je jedan od prvih upisanih učenika 1925. u novoosnovanoj školi u Ulangomu, koju je završio 1929. godine. Posle toga se devet godina školovao u Irkutsku i Ulan Udeu, gde je stekao diplomu na Sibirskom fakultetu finansija i Ekonomskom institutu.

Po povratku u Ulan Bator 1939, Cedenbal je isprva radio kao zamenik ministra, a zatim kao ministar finansija. Na Desetom kongresu MNRP 1940, u dobi od 23 godine, bio je izabran za generalnog sekretara Partije. Nakon smrti dugogodišnjeg mongolskog vođe Horlogina Čojbalsana, Cedenbal ga je nasledio na mestu premijera države i narednih godina s vlasti uklonio sve potencijalne rivale u borbi za vlast. Funkciju premijera je napustio 1974, kada je postao predsednik Mongolije.

Cedenbal (sasvim desno) na proslavi Staljinovog 70. rođendana.
Cedenbalova politika temeljila se na što bližoj saradnji sa Sovjetskim Savezom. On je po dolasku na vlast ubrzo stekao poverenje Sovjeta, koji su mu pomogli da se reši svih suparnika, posebno onih koji su zagovarali približavanje Kini nakon sovjetsko-kineskog rascepa posle 1960. godine. Navodno je tokom svoje vladavine između pet i osam puta podneo zahtev da Mongolija postane konstitutivna republika Sovjetskog Saveza, ali su Sovjeti odbili njegove zahteve. Uprkos tome, Cedenbal je ostao zapamćen kao vođa koji je vodio umerenu politiku tokom Hladnog rata.

Bio je prinuđen na penziju 1984. godine pod pritiskom Sovjeta. Smatrali su da je isuviše ostareo i nemoćan da se snalazi u novim međunarodnim uslovima. Naime, njegovo smenjivanje poklopilo se sa sovjetsko-kineskom politikom približavanja, koju je pokrenuo Leonid Brežnjev 1982. godine. Na funkciji sekretara partije nasledio ga je Jambin Batmunah.

Cedenbal je nakon penzionisanja živeo u Moskvi, sve do svoje smrti 1991. godine. Njegovo telo je zatim sahranjeno u Mongoliji.

***Jumdžagin Cedenbal*** na Wikimedijinoj ostavi
Zavala Lop Nura iz satelita
Satelitska snimka zavale na kojoj područje bivšeg jezera Lop Nur čini pustinju Lop
**Jezero Lop** (ujgurski: لوپنۇر; pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ; pinyin: *Luóbù Pō*; također **Lop Nor**, **Lop Nuur**, **Lop Nur**) je naziv za grupu malih, sada povremenih slanih jezera i pješčanih močvara između Taklamakanske i Kuruktag pustinje u jugoistočnom dijelu Ujgurske autonomne oblasti Xinjiang u Narodnoj Republici Kini.

Sistem jezera u koje se ulijeva rijeka Tarim predstavlja ostatke nekadašnjeg post-glacijalnog Tarimskog jeuzera, koje je nekoć pokrivalo preko 10.000 km² u Tarimskoj zavali. Lop Nur je u hidrološkom smislu bezotočno—okruženo kopnom i bez mjesta za istjecanje. Drevni kineski geografi su ga smatrali jedinstvenim slanim jezerom. Od 1928. kada je izmjerena površina od 3100 km²se pustinja po njemu proširila zahvaljujući naslagama lesa. Također se u posljednjih 40 godina premjestilo nekih 30-40 km na zapad. Navodi se da je jedan od razloga za dezertifikaciju sječa topola i vrba za ogrijev. Zbog toga je godine 2003. u svrhu očuvanja topola ustanovljen rezervat od 3520 km.

Izvori
------

1. ↑  „Desert Intrudes upon Tarim Lake". china.org.cn. Pristupljeno 03. 08. 2007.
2. ↑  „Tarim River Ecological Protection Suggested". china.org.cn. Pristupljeno 03. 08. 2007.

Eksterni linkovi
----------------

***Lop Nor*** na Wikimedijinoj ostavi

* Map of the Lop Nur nuclear test facility
* Lop Nor Nuclear Weapons Test Base
* Satellite imagery of the Lop Nur nuclear test facility
* Lop Desert Arhivirano 2007-12-01 na Wayback Machine-u
* Surveying the Lop Nor
* Salt Fields in Former "Wandering" Lake Lop Nur, China - May 13th, 2009 - Earth Snapshot Arhivirano 2020-06-07 na Wayback Machine-u
* Downloadable article: "Evidence that a West-East admixed population lived in the Tarim Basin as early as the early Bronze Age" Li et al. *BMC Biology* 2010, 8:15.
**Kamen iz Sconea** (engleski: ; škotski gelski: )), također poznat kao **Kamen sudbine** (engleski: ) 
ili **Krunidbeni kamen** (engleski: ) je blok crvenog pješčenjaka koji se vijekovima koristio u ceremonijama 
krundibe |škotskih, a zatim engleskih i, na kraju monarha 
Velike Britanije i Ujedinjenog Kraljevstva. 

Kroz historiju se Kamen čuvao u danas uništenoj Opatiji Scone kraj 
Pertha u Škotskoj, po kojoj je dobio ime.

Dimenzije mu iznose 666 mm x 225 mm x 270 mm, a masa ukupno 152 kg.

Godine 1296. je engleski kralj Edward I tokom pohoda na Škotsku uzeo Kamen kao ratni plijen te ga doveo u Westminstersku opatiju u Londonu i ugradio u tzv. Stolicu kralja Edvarda. Otada je 
služio za krunidbe svih engleskih monarha, uključujući današnju kraljicu Elizabetu II 1953. Godine 1996. je vlada Johna Majora odlučila Kamen konačno vratiti u Škotsku. Danas se čuva u Edinburškom zamku.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Stone of Scone*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 1. 2015.

Vanjske veze
------------

***Kamen iz Sconea*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Stone of Scone* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
* The official Edinburgh Castle website Arhivirano 2015-09-02 na Wayback Machine-u (`en`)
* The Stone of Destiny (`en`)
**Ljubljansko barje** je naziv za najjužniji dio Ljubljanske kotline kojim protiče rijeka Ljubljanica, kraj koji je nekada bio močvara.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ono leži udaljeno desetak kilometara od centra Ljubljane, ima površinu od nekih 160 km², dugo je nekih dvadesetak (od Škofljica do Vrhnike) a široko prosječno 6 km.

Za pleistocena na tom prostoru se prostiralo veliko plitko jezero, kog su tokom slijedećih milenija djelomično zatrpale rijeke i potoci svojim nanosima. Velikim melioracijskim radovima od kraja 18. vijeka (Grubarov kanal) i kasnijom izgradnjom kanalizacione mreže isušene su močvare i smanjene poplave. Tako da je to danas rijetko naseljen kraj prošaran malim oranicama i pojasima šumaraka.

Znamenitosti i ekologija
------------------------

Ljubljansko barje je ekološki vrlo interesantan kraj, spoj Alpi i Dinarida ekosistem u kom živi puno ptica pa je zbog tog 2008. osnovan rezervat prirode **Krajinski park Ljubljansko barje**, i to na površini od 135 km² koja se prostire preko 7 općina Brzovica, Borovnica, Ig, Log-Dragomer, Škofljica, Vrhnika i Ljubljana.

Prva sistematska arheološka iskapanja u Ljubljanskom barju, provedena su 1875. tad je iskopano nekoliko grupa naselja sojenica iz starijeg brončanog doba (kod Iga, Notranjih Gorica, Blatne Brezovice, Preserja i na užem području Ljubljane). Pored kamenog oruđa najznačajniji deo inventara kulture Ljubljanskog barja je bogato dekorirana keramika (ističu se antropomorfne vaze i glineni ženski idol). Ta keramika ima neke sličnosti sa vučedolskom iz Slavonije i istočnoalpskom iz kasnog neolita.

Ostatci sojenica iz Ljubljanskog barja, uvršteni su 2011. (zajedno sa ostalih 111 alpskih lokacija) na UNESCO-ovu Lista mjesta svjetske baštine u Evropi kao Prahistorijska naselja sojenica oko Alpa.

Izvori
------

1. ↑  „Splošni podatki" (slovenski). Ljubljansko barje. Pristupljeno 24. 04. 2014.
2. ↑  „Prehistoric Pile Dwellings Listed as UNESCO World Heritage" (engleski). UKOM. Arhivirano iz [newsletter=114 originala] na datum 2014-04-27. Pristupljeno 24. 04. 2014.

Vanjske veze
------------

***Ljubljansko barje*** na Wikimedijinoj ostavi

* Krajinski park Ljubljansko barje (`sl`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 237472869
* GND: 4784763-3

 |
**Gedrozija** na drevnoj karti
**Gedrozija** je drevna regija i pokrajina (satrapija) Perzijske Monarhije u južnoj Aziji koja približno obuhvaća područje moderne pokrajine Balučistan u Iranu i Pakistanu.

Gedrozija je suha i planinska regija na sjeverozapadnim obalama Indijskog oceana, odnosno Arapskog mora. Tokom brončanog doba ljudi su naseljavali to područje uglavom oko oaza, dok su ostali stanovali uz morsku obalu. Stari Grci su ih imenovali ribožderima (grč. *Ichthyophagoi*) prema perzijskom terminu *Mahi-horan* od kojeg potječe suvremeni naziv Makran.

Pokrajinu je najvjerojatnije osvojio perzijski kralj Kir Veliki (559. – 530. pne.), no danas ne postoje detaljne informacije o njegovim pohodima u južnoj Aziji. Glavni grad Gedrozije bio je Pura, na kojem je kasnije vjerojatno izgrađen moderni Bampur, 40 km zapadno od Iranšahera.

Gedrozija je postala poznata u Evropi nakon što ju je pokušao prijeći Aleksandar Makedonski čija je vojska zbog pustinjskih uvjeta doživjela velike gubitke. Nakon Aleksandrove smrti Seleuk I. Nikator bio je prisiljen sklopiti mir sa Maurijskim Carstvom na način da je predao sve teritorije istočno od Hindukuša zamjenu za 500 slonova.

Neki historičari tvrdili su kako je perzijska satrapija Maka zapravo Gedrozija (grčko ime), a kao argument za svoje tvrdnje navodili su sličnosti imena Maka i Makran, što je istočniji dio Pakistana. Ipak, racionalnije je kako se Maka nalazi na području današnjeg Omana, koji se u starom vijeku nazivao *Maketa*.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Gerdozija (Gerdosia), Livius.org, Jona Lendering". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-24. Pristupljeno 2009-08-29.
2. 1 2  Gerdozija (enciklopedija Britannica)
3. ↑  Aleksandar u gedrozijskoj pustinji (Livius.org, Jona Lendering)

Vanjske veze
------------

* Opća enciklopedija JLZ, I. 480. Zagreb, 1977.
* Gerdozija (Gerdosia), Livius.org, Jona Lendering Arhivirano 2013-09-24 na Wayback Machine-u
* Gerdozija (enciklopedija Britannica)
* Darije: Četiri carske liste, Livius.org Arhivirano 2009-06-02 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Ahemenidske satrapije |
| --- |
|  | Perzija • Elam • Babilonija • Medija • Saka • Jonija • Pamfilija • Paflagonija • Kapadokija • Karija • Lidija • Likija • Frigija • Skudra • Cipar • Armenija • Asirija • Kilikija • Taksila • Egipat • Gandara • Satagidija • Gedrozija • Karmanija • Maka • Sagartija • Drangijana • Arahozija • Baktrija • Partija • Arija • Horezmija • Sogdijana • Kuš • Arabija • Hirkanija • Margijana • Dahe • Libija | Ahemenidska perzijska zastava |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 146734279
* LCCN: n94008155

 |
Protest za besplatno obrazovanje na platou ispred Filozofskog fakulteta, Beograd 2003.
Grafit besplatno obrazovanje u Beogradu.
Odluka o izbacivanju kampanje za besplatno obrazovanje iz prostorija Studentske unije Srbije.
**Kampanja za besplatno obrazovanje** je vođena u jesen 2003. godine. Samostalno ju je započelo 12 studenata BU, a jedina studentska organizacija koja je od početka podržala kampanju bila je Studentska unija Filozofskog fakulteta. Kampanja se sastojala od deljenja letaka i biltena, organizovanja protesnih zborova i tribina po fakultetima, gostovanja na radio emisijama, ispisivanja grafita i slično. Sastanci su u početku održavani u prostorijama Studentske unije Srbije (SUS), ali kada je kampanja za besplatno obrazovanje zatražila od SUS da joj stavi resurse na raspolaganje, umesto toga je izbačena iz prostorija. Nakon izbacivanja iz prostorija SUS-a, oslabljena kampanja za besplatno obrazovanje se jednim delom seli u skvot Rebel Haus u Dobračinoj ulici, a sastanci se održavaju i po praznim slušaonicama raznih fakulteta. 

Ubrzo posle toga dolazi do podela i kampanju preuzimaju studenti bliski PUD Dositej Obradović, koji su nastavili da vode kampanju, formalno, do danas.

Eksterni linkovi
----------------

* Zašto obrazovanje mora da bude besplatno?[*mrtav link*] (letak koji je deljen prilikom kampanje)
**Koronalne rupe** su oblasti u koroni Sunca gde je gustina manja oko 10 puta od gustine drugih delova korone, kao i temperatura plazme. Prvi put su detektovane sredinom 70-tih godina 20. veka sa svemirske stanice Skajlab. Registrovano je da solarni vetar najviše otiče sa Sunca upravo kroz koronalne rupe. Nedostatak materije u oblastima koronalnih rupa posledica je činjenice da gas može slobodno da otiče u okolni prostor velikom brzinom, vođen poremećajima u atmosferi i magnetnom polju Sunca. Na mestima gde se nalaze koronalne rupe linije magnetnog polja su gotovo otvorene, te se prostiru od površine Sunca i zalaze daleko u međuplanetarni prostor. Naelektrisane čestice nastoje da prate linije magnetnog polja i zbog toga napuštaju površinu Sunca. U drugi delovima korone linije magnetnog polja ostaju bliže površini Sunca i tako zadržavaju naelektrisane čestice u blizini površine onemogućavajući intenzivno oticanje solarnog vetra (ovo je ekvivalentno situaciji na Zemlji gde magnetno polje naše planete teži da spreči čestice solarnog vetra da padnu na Zemlju). Najveće koronalne rupe mogu da imaju dimenzije merene stotinama hiljada kilometara. Strukture takve veličine mogu se videti, u proseku, samo nekoliko puta svake decenije. Manje rupe, dimenzija desetak hiljada kilometara, mnogo su češće i javljaju se svakih nekoliko sati.

Snimanje
--------

Koronarne šupljine su otkrivene kad su rentgenski teleskopi iz Skylabovih misija lebdjeli iznad Zemljine atmosfere radi otkrivanja strukture korone. 

Snima ju se koristeći se trima različitim filtrima ultraljubičaste boje. Na snimkama izgleda tamnija zbog manje gustoće plazme te niže temperature. NASA ga snima sa svoje promatračnice SDO.

Vidi još
--------

* Sunčeve pjege
* Koronalni izbačaji masa

Vanjske veze
------------

* Space Weather Live: What is a coronal hole?
* Pogledajte golemu rupu koja se pojavila na Suncu!, Večernji list

|  |  |
| --- | --- |
| Sunce | Sunce |
| **Unutrašnja struktura**: | Jezgro • Radijativna zona • Tahoklin • Konvektivna zona • Fotosfera |
| **Spoljašnja struktura**: | Atmosfera (Hromosfera · Tranziciona zona · Korona) • Sunčev vetar • Heliosfera • Terminacioni šok • Heliopauza • Magnetno polje |
| **Pojave na Suncu**: | Sunčeve pege • Fakule • Granule • Supergranule • Spikule • Sunčeve baklje • Erupcije • Protuberance • Koronalni lukovi • Koronalne eksplozije • Koronalne rupe |
| **Pojave vezane za Sunce**: | Sunčeva aktivnost (Sunčev ciklus) • Sunčevo zračenje • Sunčev dinamo • Rotacija • Pomračenja • Helioseizmologija • Problem Sunčevih neutrina • Standardni model Sunca |
| **Astronomija** |
Karta Frigije u njenom najmanjem (žuto) i najvećem (narančasto) opsegu
Veliki tumulus Gordiona, glavnog grada Frigije.
**Frigija** (stgrč. *Φρυγία* [*Phrygía*, moderno *Frygía*]) je bila starovjekovna monarhija odnosno historijska regija u istočnom dijelu anadolske visoravni u današnjoj Turskoj. U Frigiji su se rodile mnoge mitološke ličnosti. Jedna od najpoznatijih je velika majka, frigijska boginja Kibela, koju su Grci poistovjetili s Reom. Frigija se kasnije pojavljuje u historiji. Prvo su je zauzeli Kimerijci, potom susjedna Lidija. Pod vladavinom Kira Velikog je postala dio Perzijske Monarhije, a kasnije dio države Aleksandra Velikog i njegovih nasljednika. Potom su je osvojili vladari atalidske dinastije iz Pergama, a godine 133. pne. je postala dio Rimskoga imperija.

Povezano
--------

* Frigijski jezik
* Frigijski mramor
* Frigijska kapa

***Frigija*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Historijske regije Anadolije |
| --- |
| 

 Eolida **•**  Kapadokija **•**  Karija **•**  Kilikija **•**  Bitinija **•**  Galatija **•**  Jonija **•**  Likaonija **•**  Likija **•**  Lidija **•**  Mizija **•**  Pamfilija **•**  Paflagonija **•**  Frigija **•**  Pisidija **•**  Pont **•**  Troada 
 |

| * p
* r
* u
Ahemenidske satrapije |
| --- |
|  | Perzija • Elam • Babilonija • Medija • Saka • Jonija • Pamfilija • Paflagonija • Kapadokija • Karija • Lidija • Likija • Frigija • Skudra • Cipar • Armenija • Asirija • Kilikija • Taksila • Egipat • Gandara • Satagidija • Gedrozija • Karmanija • Maka • Sagartija • Drangijana • Arahozija • Baktrija • Partija • Arija • Horezmija • Sogdijana • Kuš • Arabija • Hirkanija • Margijana • Dahe • Libija | Ahemenidska perzijska zastava |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4045945-7

 |