recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ovo je članak o filmu.  Za jugoslavenski vojni filmski studio, v. Zastava film.  

***Zastava*** je jugoslavenski cjelovečernji igrani film, snimljen 1949. godine u režiji Branka Marjanovića.

Radnja filma
------------

Balerina Marija, na svečanoj akademiji u čast Dana republike, razgovara sa svojim mlađim kolegicama i govori im kako joj nije žao što nije nastupala prethodne tri godine, jer je to vrijeme provela u partizanskoj oslobodilačkoj borbi, a to je mnogo važnije i sadržajnije od puke igre u pozorištu. 1942. godine ona je nastupala u Hrvatskom državnom kazalištu i jedva je uspijela da se odbrani od zavodničkih nasrtaja ustaškog satnika Vuksana. Kada je bila u posjeti kod svoje majke u Karlovcu, bila je svjedok jedne ustaške akcije zastrašivanja stanovnika. Akcija nije uspjela jer se, mladi partizan uspjeo izvući iz obruča i pobjeći sa otetom partizanskom zastavom. Marija više ne može živjeti u takvom svijetu i odlučuje da se pridruži kalničkim partizanima.

Likovi
------

* Sonja Kastl – Marija
* Marijan Lovrić - Komandant Petar
* Joža Gregorin – Komesar
* Antun Nalis - Ustaški satnik Vuksan
* Nikola Popović - Njemački pukovnik

Zanimljivosti
-------------

Glumac Antun Nalis, koji je u filmu tumačio ustaškog satnika Vuksana, u pauzi snimanja je otišao u obližnju gostionicu, ali je pri tome zaboravio skinuti ustašku uniformu. Nedugo potom je uhapšen od strane milicije i ispitivan od agenata UDBA-e, uvjerenih da je riječ o pravom ustaškom časniku koji se poslije rata skrivao po šumama. Nalisu je trebalo nekoliko sati prije nego što je svoje ispitivače uspio uvjeriti da je on samo glumac koji tumači ustašu u igranom filmu.

Vanjske veze
------------

* *Zastava* na IMDb-u (`en`)
**Eormenred** (? - prije 664) bio je član vladajuće porodice Kraljevine Kent, koga neki od historijski tekstovi navode kao kralja. U izvorima njegovog doba nema spomena o Eormenredu, ali ga zato spominju kasnije hagiografije, zbog čega dio historičara smatra da je bio autentična historijska ličnost.

Prema kasnijim izvorima Eormenred je bio stariji sin kralja Eadbalda, i njegove druge supruge Emme, za koga se navodi da je bila franačka princeza. Na franačko porijeklo ukazuje i franačko ime "Eormenred", isto kao i ime njegovog mlađeg brata Eorcenberht. Prije očeve smrti godine 640. Eormenred se oženio za Oslavu imao četvoro ili petoro djec; dva sina - Æthelberhta i Aethelreda - i dvije kćeri - Domne Eafe i Eormengyth. Spominje se i Eormenburh, koja može biti treća kčer ili nadimak za Domne Eafe.

Nakon očeve smrti je na prijestolje stupio Eorcenberht. Nije jasno da li je Eormenred bio zajednički vladar, ili bio bratov vazal sa titulom "kralja". Umro je prije brata, te mu je ostavio djecu na brigu. Međutim, nakon što je sam Eorcenberht umro, njegov sin i nasljednik Ecgberht je dao pobiti svoje rođake i potencijalne suparnike. Domne Eafe je jedina preživjela, te je poslije u Thanetu od Ecgberhta dobila zemlju kao iskupljenje za smrt svoje braće.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  S. E. Kelly, "Eorcenberht", *Oxford Dictionary of National Biography*
2. ↑  Mary Dockray-Miller, *Motherhood and mothering in Anglo-Saxon England*, p.19

| * p
* r
* u
Monarsi Kenta |
| --- |
| 
Hengest •
Horsa •
Oisc •
Octa •
Eormenric •
Æthelberht I •
Eadbald •
Æðelwald •
Eorcenberht •
Eormenred •
Ecgberht I •
Hlothhere •
Eadric •
Mul •
Swæfheard •
Swæfberht •
Oswine •
Wihtred •
Aelfric •
Eadbert I  •
Æthelbert II •
Eardwulf •
Eadberht II •
Sigered •
Eanmund •
Heaberht •
Egbert II •
Ealhmund •
Eadberht III Præn •
Cuthred •
Coenwulf¶ •
Ceolwulf I† •
Baldred •
Egbert‡ •
Æthelwulf\* •
Æthelstan\* •
Æthelberht\* •
Æthelred
 |
| ¶ Također vladar Mercije. † Također vladar Istočne Anglije i Mercije. ‡ Također vladar Wessexa, Essexa, Sussexa i Mercije. \* Takođe vladar Wessexa. |
**Fagocitoza** (doslovno značenje ćelija jede) je vrsta endocitoze, pri čemu ćelija aktivnim transportom unosi molekule veće mase kroz membranu u unutrašnjost ćelije, nakon čega se fagocitovana čestica razlaže pod uticajem ćelijskih enzima. Gotovo su ćelije svih organizama počev od amebe do čoveka sposobne za fagocitozu. Kod čoveka je fagocitoza najizraženija kod nekih ćelija odbrambenog sistema kao što su: makrofagi, monociti i granulociti (neutrofili, eozinofili, bazofili).

Mehanizam fagocitoze
--------------------

Membranski transport, u donjem desnom uglu prikazan je proces fagocitoze (endocitoze)
Fagocitoza započinje kada se proteini i polisaharidi koji se nalaze na površini bakterija ili su slobodni, vežu za odgovarajuće receptore fagocita. Ovaj proces može biti olakšan supstancama koje vrše opsonizaciju. Takve supstance su antitela i komponente sistema komplemenata (C3b i C5a). One oblažu bakterije i druge antigene i vazuju se za receptore na fagocitima, što olakšava fagocitozu.
Ispod receptora za koje se vezuju fagocitovane čestice nalaze se u izvesnim udubljenjima ćelijske membrane kontraktilni proteini: klatrin, aktin i miozin. Kontrakcijom ovih vlakana dolazi do invaginacije ćelijske membrane, i uvlačenja fogocitovane supstance. Suprotni krajevi udubljenja se spajaju i supstanca se nalazi u vezikuli u citoplazmi ćelije. Na taj način nastaje fagozom. Ovaj proces zahteva energiju iz ATP-a. Fagozomi se zatim spajaju sa lizozomima, koji sadrže razne enzime i baktericidne supstance, pod čijim uticajem se fagocitovana supstanca razlaže. 
Nesvarene materije, kao i produkte ćelijskog metabolizma ćelija odstranjuje putem egzocitoze.

Pogledati
---------

* Pinocitoza
* Endocitoza
* Membranski transport
* Makrofagi
* Monociti
* Neutrofili

Literatura
----------

* Arthur C. Guyton John E. Hall *Medicinska fiziologija* savremena administracija Beograd 1999 ISBN 6-387-0599-9
**Geja hipoteza** je ekološka hipoteza prema kojoj planeta Zemlja ima odlike živog sistema ili organizma. Nazvana je Geja po nazivu za Zemlju iz grčke mitologije.
Ovu teoriji je prvi objavio u 60.-tim godinama 20. veka klimatolog i hemičar Sir Džejms Lavlok i imenovao ju je po grčkoj boginji Geji.

Život na Zemlji se po teoriji Geja shvata kao ogroman samoregulišući se sistem 
boginja Geja (ležeća)
Prema ovoj hipotezi, Zemlja je agregat samomodifikujućih podsistema koji zajednički čine ukupan planetarni sistem. Sama Zemlja je živi entitet obdaren prilagodljivošću i sposobnošću samoodržavanja svega živućeg. Ipak, ove mogućnosti nisu neiscrpne pa je moguće da neki od podsistema rđavo funkcioniše i time sruši svoju celovitost ili čak ugrozi opstanak celine. Prema ovoj teoriji, i neki čovekovi poduhvati, poput uništenja tropskih tropskih šuma, stvaraju takve poremećaje.

Karakteristika
--------------

Planeta Zemlja je u teoriji shvaćena kao suvisni superorganizam. Autori su istraživali osobine živih organizama kao stanje udaljeno od termodinamičkih ravnoteža ili prisutnosti cikla koji u metabolizmu protiče masa i energija. Ovi ciklusi održavaju sistem u stabilnom stanju udaljenom od ravnoteže i zajednički su za sva živa bića. Slične cikluse su nađeni i na Zemlji gde podupiru kako živu tako i neživu prirodu. Iz toga se implicira da Zemlja stvara sama sebi i život sam održava sebe u životu nastanjenom. To je u suprotnosti s time da je život prilagođen planetarnim uslovima kada su se život i ovi uslovi razvijali samostalnim načinom

Lavlokova teorija Geja je teorija integrisanih sistema homeostatičkim tendencijama. Po njoj ispunjava Geja i neke od znakova živih organizama, ali se radi samo o analogiji. Ona je sposobna da unutar sebe reciklira otpade ( za razliku od živih organizama). Gaia kako je bila formulisana od strane Lavloka ne zahteva svest koja bi postavljala parametre na Zemlji, on nije imao na umu ličnost sa voljom, već pre zbir samoregulirajućih se procesa. Tu ide o jedan model planetarnog života u kojem ljudi na igraju odlučujuću ulogu.

Zbir filozofskih teorija i pokreta, koji su našli u ovoj naučnoj teoriji inspiraciju ima značajnu ulogu pri formulisanju enviromentalnih stavova i grupa.

Dokazi koji podupiru ovu teoriju
--------------------------------

Dokaz za ovu teoriju već može da bude težnja organizma da sam sebe poboljšava - evolucija celine.
Može se takođe ukazati na aplikaciju ove teorije na voćne plodove - po nekim pristalicama ove teorije stabla sama po sebi nemaju razlog za stvaranje vrednih plodova i stvaraju ih u korist celoga sistema. Ovo mišljenje međutim nije opšte.

Uticaj na popularnu kulturu
---------------------------

Hipoteza je široj javnosti postala poznata i zahvaljujući hvaljenoj BBC-jevoj mini-seriji Edge of Darkness iz 1985. godine gdje predstavlja jedan od glavnih motiva.

Eksterni linkovi
----------------

***Geja hipoteza*** na Wikimedijinoj ostavi

* Veb strane Džejmsa Loveloka osnivača ove teorije
Logo
**Kvebečka stranka** (francuski:  je kvebečka politička stranka koja se zalaže za otcjepljenje, odnosno nezavisnost Kvebeka od Kanade. Osnovana je 1968. okupljanjem nekoliko stranaka koje su zastupale Kanađane francuskog porijekla odnosno frankofone stanovnike Kvebeka. Pod vodstvom Renea Levesquea je došla na vlast u Kvebeku 1976. i tamo ostala sve do 2003. godine; taj je period obilježilo uvođenje Povelje francuskog jezika, kao i dva bezuspješna pokušaja da se nezavisnost ishodi referendumima 1980. i 1995. godine. Levesque je godine 1990. osnovao Kvebečki blok, stranku koja okuplja frankofone separatiste na cijelom prostoru Kanade. Po svojoj ideologiji se Kvebečka stranka smješta na lijevi centar i nominalno zagovara socijaldemokraciju, ali je njena pokušaje ulaska u Socijalističku internacionalu blokirala federalistička Nova demokratska stranka. Godine 2012. se nakon devet godina opoziciji ponovno vratila na vlast.

Vanjske veze
------------

***Kvebečka stranka*** na Wikimedijinoj ostavi

* Parti québécois website
* Parti québécois' parliamentary group website Arhivirano 2007-02-16 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 151188225
* LCCN: n81035173
* ISNI: 0000 0001 0672 4876
* GND: 5080235-5
* SUDOC: 028501144

 |
**Evdokija Bajana** (? - 12. april 901) je bila bizantska carica, odnosno treća supruga cara Lava VI Mudrog.

Prema *Theophanes Continuatusu*, bila je rodom iz Opskijske teme (Bitinija i Paflagonija, odnosno sjeverozapadna Anadolija). Za cara se udala u proljeće 900. godine, nedugo nakon smrti prethodne carice Zoe Zaucene; tako brzo vjenčanje je bilo protiv pravila tadašnje Crkve, te je Lav VI morao tražiti posebno dopuštenje od patrijarha Antonija II. Lavov motiv za taj potez je, prije svega, bilo nastojanje da što brže dobije muškog nasljednika, s obzirom da su mu prethodne dvije supruge (koje je nadživio), rodile samo kćeri. Evdokija je sljedeće godine umrla prilikom rađanja, a njeno dijete je u historijskim izvorima zabilježeno kao mrtvorođenče. Tekst *De Ceremoniis* cara Konstantina VII, pak navodi da je dijete preživjelo dovoljno dugo da bi ga se nazvalo Vasilije.


| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi:**Zoe Zaucena** | **Bizantska carica**900–901 | Slijedi:**Zoe Karbonopsina** |

Eksterni linkovi
----------------

* Her listing along with her husband in "Medieval lands" by Charles Cawley.
**Kulturni imperijalizam** se definira kao kulturni aspekt imperijalizma. Imperijalizam se ovdje odnosi na stvaranje i održavanje nejednakih odnosa između civilizacija favoriziranjem snažnije civilizacije. Može se definirati kao praksa promicanja i nametanja kulture, obično politički moćnih nacija prema manje moćnim društvima. To je kulturna hegemonija razvijenih i ekonomski najutjecajnijih zemalja, koje određuju opće kulturne vrijednosti i standardiziraju civilizacije diljem svijeta.

Mnogi naučnici koriste pojam, pogotovo oni u oblastima historije, kulturnih studija i postkolonijalne teorije. Izraz se obično koristi u pogrdnom smislu, često u kombinaciji s pozivom, da se odbaci takav utjecaj. Kulturni imperijalizam može poprimiti različite oblike, kao što su: stav, formalna politika, vojna akcija, tako dugo dok se učvršćuje na kulturnom polju.

Pojam je nastao 1960. godine, te je fokus istraživanja barem od 1970. Pojmovi kao što su medijski imperijalizam, strukturni imperijalizam, kulturna ovisnost i dominacija, kulturna sinkronizacija, elektronički kolonijalizam, ideološki imperijalizma i ekonomski imperijalizam svi su korišteni za opisivanje iste osnovne ideje kulturnog imperijalizma.

Primjer kulturnog imperijalizma je utjecaj neke zemlje, koja izvozi svoje proizvode (film, muzika i dr.) u druge zemlje i promiče svoje vrijednosti i strukture, koje mogu mijenjati domaće kulture i imati štetne utjecaje na autohtone vrijednosti, norme i kulture.

Izvori
------

1. ↑  Johnston, Ronald John (2000). The Dictionary of Human Geography (4 izd.). Wiley-Blackwell. str. 375. ISBN 0-631-20561-6.
2. ↑  Tomlinson, John (1991). Cultural imperialism: a critical introduction. Continuum International Publishing Group. ISBN 978-0-8264-5013-5.
3. ↑  Hamm, Bernd; Russell Charles Smandych (2005). Cultural imperialism: essays on the political economy of cultural domination. Reference,Information and Interdisciplinary Subjects Series. University of Toronto Press. ISBN 978-1-55111-707-2.
4. ↑  White, Livingston A. (Spring/Summer 2001). "Reconsidering cultural imperialism theory". Transnational Broadcasting Studies (The Center for Electronic Journalism at the American University in Cairo and the Centre for Middle East Studies, St. Antony’s College, Oxford) (6).
**Lee Tergesen** (8. jul 1965 - ) je američki glumac, najpoznatiji po ulozi Tobiasa Beechera u zatvorskoj TV-seriji *Oz*.

Rodio se i odrastao u Connecticutu, a sa 18 godina otišao u New York kako bi pokušao ostvariti glumačku karijeru. Tamo je nakon dvije godine diplomirao na manhattanskoj American Musical and Dramatic Academy, ali sljedećih godina nije imao nikakvog posla, pa se izdržavao kao konobar. Od 1986. do 1989. godine je radio u restoranu Empire Diner, gdje je imao običaj zabavljati goste, a među njima se našao i producent Tom Fontana. Poslije se preselio u Los Angeles gdje ga je prvi dan zapazio Fontanin prijatelj, te mu ponudio angažman u filmu *Point Break*. Tergesen se nakon toga u potpunosti posvetio glumačkom pozivu. Nakon toga je slijedio niz manjih, ali zapaženih uloga u nizu filmova i TV-serija. Uloga Beechera u Ozu ga je, pak, učinila svjetski poznatim, a tumačio ju je od 1997. do 2004. Poslije toga se istakao i ulogom novinara Evana Wrighta u ratnoj TV-seriji *Generation Kill*.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Službeni veb-sajt
* Lee Tergesen na IMDb-u (`en`)
* Lee Tergesen Info: The Annotated and Illustrated Site

Vanjske veze
------------

***Lee Tergesen*** na Wikimedijinoj ostavi
|  |
| --- |
| **Jilin**Jílín Shěng |
| 

|  |
| --- |
| Jilin u državi. |
| **Država** |  Kina |
| **Upravni oblik** | pokrajina |
| **Službeni jezik** | kineski i dijalekti |
| **Glavni grad** | Changchun |
| **titula\_vladara** | Bayanqolu |
| **Površina** | 187.000 km² |
| **Stanovništvo** | 27.462.297 |
| **Gustoća** | 147 stanovnika na km² |
| **Web stranica** | www.jl.gov.cn/ |

 |

**Jilin**, čita se **Đilin** (kineski: 吉林), je kineska pokrajina na krajnjem sjeveroistoku zemlje. Glavni grad pokrajine je Changchun. Jilin ima površinu od 187.000 km² i 27,462.297 stanovnika, po podacima iz 2010.

Geografija
----------

Pokrajina Jilin graniči sa Sjevernom Korejom i Rusijom na istoku, s pokrajinom Heilongjiang na sjeveru, Liaoning na jugu i s Unutrašnjom Mongolijom na zapadu.
Rijeke Yalu i Tumen na krajnjem jugozapadu formiraju granicu između Narodne Republike Kine i Sjeverne Koreje.

Klima
-----

Po Köppenovoj klasifikaciji klime Jilin ima kontinentalnu klimu, sa dugim hladnim zimama i kratkim toplim ljetima, pod velikim uticajem monsunskih kiša, prosječno padne od 350 do 1000 mm oborina. Prosječna januarska temperatura kreće se od -20 do -14 °C.

Stanovništvo
------------

Većina stanovnika su uglavnom Han (Kinezi), ali postoje i druge značajne etničke skupine; Mandžurci, Hui (kineski muslimani), Mongoli i Sibe. Većina Korejanaca živi u Autonomnoj prefekturi Yanbian.

Najveći gradovi u pokrajini Jilin su: Changchun, Jilin, Baishan, Baicheng, Siping, Yanji, Songyuan, Tonghua i Liaoyuan.

Privreda
--------

Pokrajina Jilin je bogata prirodnim mineralnim bogatstvima, imala je čak 136 različitih vrsta minerala, ali je njih 70 već iscrpljeno. Jilin obiluje i vrstama bilja ima ih oko 27.000 vrsta od tog 9000 vrsta ljekovito. Jilin ima i velike rezerve: nafte, zemnog plina, ugljena, nikla, molibdena, grafita, gipsa, zlata i srebra. Po rezervama naftnog škriljca je najbogatiji u Kini.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Jilin*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 01. 01. 2013.

Vanjske veze
------------

***Jilin*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice pokrajine Jilin (`zh`)
* *Jilin* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Administrativna podjela  Narodne Republike Kine |
| --- |
| Pokrajine: | 
* Anhui
* Fujian
* Gansu
* Guangdong
* Guizhou
* Hainan
* Hebei
* Heilongjiang
* Henan
* Hubei
* Hunan
* Jiangsu
* Jiangxi
* Jilin
* Liaoning
* Qinghai
* Shaanxi
* Shandong
* Shanxi
* Sichuan
* Tajvan1
* Yunnan
* Zhejiang

 |  |
| Autonomne regije: | 
* Guangxi
* Unutrašnja Mongolija
* Ningxia
* Tibet
* Xinjiang

 |
| Općine pod direktnom upravom: | 
* Peking
* Chongqing
* Šangaj
* Tianjin

 |
| Specijalne administrativne regije: | 
* Hong Kong
* Macau

 |
| 1 Svojata Narodna Republika Kina, ali njom trenutno upravlja Republika Kina (Tajvan). V. također Politički status Tajvana. |
**Yelü Bei** (kineski: ) (899-7. januar 937), također poznat i kao **Yelü Tuyu** (耶律突欲 or 耶律圖欲), posthumno prozvan kao **Car Wenxian Qinyi** (文獻欽義皇帝) sa hramskim imenom **Yizong** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: , formalno **Ren Huangwang** (人皇王, "vladajući kralj ljudi") za vrijeme života (uključujući period kao kralj Dongdana), kada je poznat kao **Dongdan Muhua** (東丹慕華) (931) i potom **Li Zanhua** (李贊華) (931-937) kao podanik dinastije Kasniji Tang, bio je najstariji sin cara Taizua, osnivača dinastije Liaoa. Godine 916. je proglašen nasljednikom cara Taizua, ali nikada nije stupio na prijestolje. Umjesto toga je carem postao njegov mlađi brat Yelü Deguang (car Taizong), a zbog čega je Yelü Bei prebjegao na kinesku teritorije pod vlašću Shatuo dinastije Kasniji Tang, gdje je ubijen 937.

Izvori i literatura
-------------------

1. ↑  *Historija Liaoa*, vol. 72.
2. ↑  *Zizhi Tongjian*, vol. 280.
3. ↑  Academia Sinica Chinese-Western Calendar Converter.

* Mote, F.W. (1999). *Imperial China: 900-1800*. Harvard University Press. str. 49–54. ISBN 0-674-01212-7.
* *Historija Liaoa*, vol. 72.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 275, 277, 280.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Ae od Balhaea**  |  **Kraljevina Dongdan** 926–930 | Slijedi: **Kraljica Xiao od Kraljevine Dongdan (Regent)**  |
**Kulturno-povijesni muzej** najveći je muzej u Dubrovniku, smješten u samom Kneževom dvoru. 

U njemu se nalaze zbirke namještaja, ikona, kovina, slikarstva, keramike, tekstila, stakla, fotografija i fotomaterijala i raznoga. U muzeju je atrij s velikim stubištem. Iznad njega su vrata s natpisom "*Obliti privatorum - publica curate*" (zaboravite osobne stvari - brinite se o javnim). Kroz ta se vrata ulazilo se u dvoranu Velikog vijeća (srušena 1863.). Druga vrata vode u sobe Dvora i knežev stan koji se je sastojao od radne sobe, središnjeg prostora i spavaće sobe. Do kneževa stana jest dvorska kapelica. 

Kad je knez priređivao audijencije za inozemne veleposlanike, zdura (počasna straža) stajala je u predsoblju koje se nalazi ispred dvorana. Danas su ove prostorije namještene slikama, starim predmetima i stilskim pokućstvom.

Na istočnom krilu kata nalazio se stan čuvara zatvora. Stan je bio gledao ka moru. U istom se je krilu nalazila dvorana Senata. 

Muzej danas čuva sve sačuvano kulturno-povijesno blago iz doba Dubrovačke Republike.

Izvor
-----

* MDC Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Dubrovački muzeji |
| --- |
| Akvarij i Institut za more i priobalje • Arheološki muzej • Dom Marina Držića • Etnografski muzej • Kulturno-povijesni muzej • Memorijalna kuća Ronalda Browna • Muzej Dominikanskog samostana • Muzej Domovinskog rata • Muzej Franjevačkog samostana • Muzej samostana Sigurata • Muzej Sinagoge • Muzej suvremene povijesti • Pomorski muzej • Prirodoslovni muzej • Riznica dubrovačke Katedrale • Spomen soba • Visia Dubrovnik 5D Theatrum |  |
**Eudokija** ili **Evdokija Ingerina** (grčki: ) (cca. 840 – cca. 882) bila je supruga bizantskog cara Vasilija I, poznata i kao ljubavnica njegovog prethodnika Mihaila III te kao majka careva Lava VI i Aleksandra i carigradskog patrijarha Stefana I.

Eudokija je bila kćerka Ingera, varangijskog (varjaškog) gardista u carskoj službi. Majka joj je bila Martinakia, u dalekom rodu sa carskom porodicom.

Njen najbliži rod su bili ikonoborci te je bila u nemilosti carice Teodore. Oko 855. je postala ljubavnicom njenog sina Mihaila III, što je izazvalo bijes carice majke i moćnog ministra Teokistosa. Mihailo je, nastojeći smiriti skandal, Eudokiju dao udati za svog prijatelja Vasilija; sa njom je nastavio ljubavnu vezu, a da bi Vasiliju ublažio poniženje, dozvolio mu je ljubavnu vezu sa vlastitom sestrom Teklom.

Evdokija je 866. rodila sina Lava, a potom 867. i Stefana. Iako su službeno bila Vasilijeva djeca, javnost, pa i sam Vasilije su u to sumnjali. Njen najmlađi sin Aleksandar je, s druge strane, rođen nakon Mihailovog ubistva, pa se smatra Vasilijevim sinom. 

Deset godina nakon početka Vasilijeve vladavine, započela je novu ljubavnu vezu s jednim čovjekom. Kada je to doznao, Vasilije ga je dao prisilno zarediti. Nedugo prije smrti je odabrala Teofano za suprugu svom sinu Lavu.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi:**Eudokija Dekapolitissa** | **Bizantska carica-supruga**867–882 | Slijedi:**Teofano Martiniake** |

Literatura
----------

* *The Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, 1991.
* Cyril Mango, "Eudocia Ingerina, the Normans, and the Macedonian Dynasty," *Zbornik radova Vizantoloskog Instituta*, XIV-XV, 1973, 17-27.

Izvori
------

1. ↑  Cyril Mango, "Eudocia Ingerina, the Normans, and the Macedonian Dynasty," *Zbornik radova Vizantoloskog Instituta*, XIV-XV, 1973, 17-27.

Eksterni linkovi
----------------

* Her listing along with her husband in "Medieval lands" by Charles Cawley.
Mapa eneolitskih kultura
**Kultura loptastih amfora** (**KLA**), (Njem: Kugelamphoren-Kultur - **KAK**), je jedna arheološka eneolitska kultura u srednjoj Evropi iz perioda oko 3400–2800 pne. Ime joj je dao Gustaf Kossinna, po karakterističnim keramičkim loncima, sa dvije ili četiri ručke.

Prema Kurganskoj hipotezi, smatra se indoevropeiziranom, i širila se Evropom sredinom 4. milenijuma pne, predstavljajući drugi val *kurganskih* migracija. Potvrda za takvo tumačenje je u polu-nomadskom pastoralizmu nosilaca kulture kuglastih amfora te njihovom grobnom ritusu, ponajviše na temelju rumunskih i poljskih nalazišta, koji odgovaraju istočnoj kulturi. 
Još uvijek nisu završena kompletna antropološka istraživanja koja bi potvrdila teoriju. Posljednja genetička istraživanja su pokazala da ima prostora i za drugačije viđenje s obzirom na to da analize mitohondrijske DNA ukopa pod tumulom s poljskog nalazišta Kierzkowo nisu pokazale genetičku sličnost s istočnim populacijama, već onim ranijim lokalnim, što govori da su promjene i inovacije kojima se odlikuje kultura kuglastih amfora u prvom redu kulturološke.

Rasprostranjenost i razvoj
--------------------------

Kultura loptastih amfora bila je raširena u centralnoj Evropi, između Elbe i Visle, pružajući se na jugu do srednjeg toka rijeke Dnjestar i na istoku do Dnjepra. Zapadno od Elbe, neke loptaste amfore pronađene su u megalitskim konstrukcijama. Pronađene su i u stepskom području (Volhynia i Podolia), u vremenu koje odgovara periodu 2950 i 2350. god. pne. Presijecala je Kulturu vrpčaste keramike na dva dijela. Prema jugu i zapadu dodirivala se Badenskom kulturom, a na sjeveru sa Narva kulturom.

Loptasta amfora
Grob Kulture loptastih amfora

Nalazi
------

Ekonomija se zasnivala na stočarstvu, pogotovo svinja u ranoj fazi, za razliku od Kulture ljevkaste keramike, u kojoj se uzgajalo uglavnom goveče. Naselja su rijetka, i dosad nisu iskopani temelji kuća, pa se predpostavlja da su bila privremena.

Kultura je poznata po ukopima. Sahranjivanje se obavljalo u grobnicama ukopanim u zemlju i obloženim kamenom. Sahranjivali su i životinjske dijelove, najviše svinjske čeljusti ili cijele životinje (bik). U grobove su prilagali amfore i kamene sjekire. Pronađeni su i isključivo životinjski grobovi. Pronađeni su i sekundarni ukopi u megalitske grobove.

Prema načinu sahranjivanja, s skladu sa Kurganskom teorijom, kultura je nastala kao rezultat prvih masovnih migracija iz pravca stepa, i biće osnova ta daljnji nastanak germansko - baltičkih - slavenskih naroda.

Lista eneolitskih kultura
-------------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Jamna | Ruske stepe | 3300 pne | 2600 pne |  |
| Vrpčasta keramika | Evropa | 2900 pne | 2350 pne |  |
| Baden | Srednja Evropa | 3600 | 2800 |  |
| Amfore | Evropa | 3400 pne | 2800 pne |  |
| Kostolac | Podunavlje, Balkan | 3250 | 3000 |  |
| Vučedol | Podunavlje, Balkan | 3000 | 2400 |  |
| Zvonasti pehari | Širom Evrope | 2800 | 1800 |  |
|

Literatura
----------

* J. P. Mallory,, Douglas Q. Adams (1997). *Enciklopedija Indoevropskih kultura*. Taylor & Francis.
**Kastelan** ili **Kaštelan** (od latinskog: *castellanus*=koji živi u utvrdi, od *castellum*=utvrda]) bila je titula u feudalnoj Evropi
ranog srednjeg vijeka za upravitelje zamka, koji su do 11. vijeka imali pravo da 
zapovjedaju, sude i kažnjavaju, kao i pravo da zadrže prihode ostvarene tim poslom. Na taj je način dovršeno prenošenje moći iz monarhovog dvora po provincijama.

Historija i karakteristike
--------------------------

U Nizozemskoj su kastelani bili zaduženi za čitave okruge i imali su široke vojne i administrativne prerogative.

U Kraljevini Poljskoj kastelane je imenovao kralj.
Kastelan je od 12 do 13. vijeka bio službenik koji je vršio vlast u zamku ili gradu i njegovom okrugu zvanom kastelanija.
Kastelani su bili niži po rangu od vojvoda, osim onog u Krakovu, najvišeg sekularnog funkcionera Kraljevine Poljske. Oni su se bavili obranom grada i kastelanije, prikupljali poreze u naturi i radu od podanika i vršili sudbenu vlast.

Kastelani su izgubili na važnosti početkom 14. vijeka, kad su se pojavili staroste i preuzeli sudovanje. 
Na kraju za Varšavskog vojvodstva i Kongresnoj Poljskoj to je postala počasna titula za senatore Sejma.

Po Hrvatskoj i Bosni - kastelani su zvani i kao *porkulabi* (porkolabi), *gradštaki*, *gradštiki*.

Izvori
------

1. 1 2  „*Castellan, feudal official*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 29.08. 2021.
2. 1 2  „*kaštelan*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija LZMK. Pristupljeno 28.08. 2021.
3. 1 2 3   „kasztelan" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 28.08. 2021.

Vanjske veze
------------

* *kaštelan* (`sh`)
**George Gershwin** (Brooklyn, 26. rujna 1898. - Beverly Hills, 11. srpnja 1937.) bio je američki skladatelj.

Sigurno je najpoznatiji američki skladatelj. Postao je slavan i bogat već u ranoj mladosti,skladajući zabavnu i plesnu glazbu.Na klaviru je prvo naučio svirati popularne melodije,a tek kasnije je upoznao skladbe Bacha,Lizsta,Debbusyja i drugih skladatelja. S 15 god. svirao je popularne pjesme u prodavaonici nota,a ubrzo ih je i sam počeo skladati. Prvi veliki uspjeh bila je pjesma Swanee,koju je pjevao u svoje vrijeme jako popularni Al Jolson (glavni junak prvog zvučnog filma). Dvadesetih i tridesetih godina zajedno s bratom Irom,koji je pisao stihove,skladao je brojne broadwayske mjuzikle poput Lady,be good,Funny face,Of Thee I Sing. Mnoge pjesme iz njegovih mjuzikla postale su evergreen-melodije. Svjetsku slavu postigao je Rapsodijom u plavom (1924),skladbom za klavir i orkestar. Ova skladbe je najpoznatiji primjer simfonijskog jazza,u kojem su spojeni jazz i klasična glazba. Kroz njegovo stvaralaštvo američka glazba dobila je vlastiti stil,različit od europskog. Također je autor prve američke opere- Porgy i Bess. Mnogi su se dvoumili oko toga je li Gershwin popularni,klasični ili jazz skladatelj. Neki su čak i osporavali njegovo svrstavanje u velike skladatelje. 

***George Gershwin*** na Wikimedijinoj ostavi
**Kultura Srednji Stog** (nazvana po ukrajinskom selu Serednji Stih gdje je prvi put pronađena, iako je Srednji Stog konvencionalna oznaka u ruskom jeziku) datira 4500-3500 BC. Bila je smještena sjeverno od Azovskog mora između Dnjepra i Dona.

Izgleda da je imala kontakta s poljoprivrednom Tripiljskom kulturom na zapadu, odnosno bila suvremenik Hvalinske kulture. Postoje prijedlozi (od Jurija Rasamakina) da bi se trebala smatrati područjem rađe nego kulturom, s četiri različita kulturna elementa. Najpoznatiji stručnjak za ovu kulturu (Dmitro Telegin) je podijelio Srednji Stog u dvije različite faze.

Najvažnija karakteristika Srednjeg Stoga jesu najraniji datirani dokazi o pripitomljavanju konja (u fazi II, cca. 4000-3500. pne.).

Pogrebi su se vršili u jamama na morskom razini, još uvijek nepokrivrenim nakupinama zemlje (kurganima). Pokojnici su bili smještani na leđa s ispruženim nogama. Koristio se oker. Faza II je također poznavala grnčariju, moguće i samostalno razvijenu, te kamene bojne sjekire koje se u kasnijim periodima vezuju uz indoevropske kulture na Zapadu. 

Slijedila ju je Yamna kultura.

U kontekstu modificirane Kurganske hipoteze koju je iznijela Marija Gimbutas, ova pre-kurganska arheološka kultura može predstavljati Urheimat (domovinu) Proto-indoevropskog jezika.

V. također
----------

* Dereivka

Izvori
------

* J. P. Mallory, "Sredny Stog Culture", *Encyclopedia of Indo-European Culture*, Fitzroy Dearborn, 1997.
**Kultura Unetice**, ili, ispravnije, **Kultura Únětice**, (njemački: Aunjetitz) je naziv za kulturu ranog Brončanog doba, kojoj je prethodila Kultura pokala a slijedila je Kultura grobnih humaka. Nalazište po kome je dobila ime je zapadno od Praga. Fokus joj je u oblasti oko Češke republike, južne i centralne Njemačke i zapadne Poljske. Korijeni su joj u Kulturi pokala. Datirana je u period 2300-1600. pne. (Bronca A1 i A2 u kronološkoj shemi Paula Reinckea).  

**A1**: 2300-1950. pne.: trokutasti bodeži, ravne sjekire, kamene narukvice, kremeni vrhovi strijela  

**A2**: 1950-1700. pne: bodeži s metalnom drškom, helebarde, igle s ušicama, metalne narukvice  

Ovi datumi se temelje na radiokarbonskom datiranju groblja Singen te dendro-datiranju groblja Leubingen i Helmsdorf.

### Literatura

* J. M. Coles/A. F. Harding, The Bronze age in Europe (London 1979).
* G. Weber, Händler, Krieger, Bronzegießer (Kassel 1992).
* R. Krause, Die endneolithischen und frühbronzezeitlichen Grabfunde auf der Nordterrasse von Singen am Hohentwiel (Stuttgart 1988).
* B. Cunliffe (ed.), The Oxford illustrated prehistory of Europe (Oxford, Oxford University Press 1994).

Eksterni linkovi =
------------------

* (B. Lißner o njemačkim grupama) ((de))
Zastava Džibutija
**Zastava Džibutija** je prvi put postavljena 27. juna 1977, na dan nezavisnosti ove zemlje. Sastoji se od dva jednaka horizontalna dijela plave i zelene boje sa bijelim trouglom na kojem se nalazi zvijezda petokraka. Zvijezda predstavlja pet dijelova u kojim Somalijci žive: Britanski Somaliland, Italijanski Somaliland Francuski Somaliland, Ogaden i sjeveroistočna Kenija. 

Boje koje se koriste na zastavi se mogu simbolično interpretirati kao zemlja (zelena), nebo (plava) i mir (bijela), a crvena zvijezda predstavlja jedinstvo. 

***Zastava Džibutija*** na Wikimedijinoj ostavi

Zastave država u Africi

Položaj Afrike
Alžir • 
Angola • 
Benin • 
Bocvana • 
Burkina Faso • 
Burundi • 
Čad • 
Džibuti • 
Egipat1) • 
Ekvatorijalna Gvineja • 
Eritreja • 
Esvatini • 
Etiopija • 
Gabon • 
Gambija • 
Gana • 
Gvineja • 
Gvineja Bisau • 
Jemen1) • 
Južnoafrička Republika • 
Kamerun • 
Kenija • 
Komori • 
Demokratska Republika Kongo • 
Republika Kongo • 
Lesoto • 
Liberija • 
Libija • 
Madagaskar • 
Malavi • 
Mali • 
Mauricijus • 
Mauritanija • 
Maroko • 
Mozambik • 
Namibija • 
Niger • 
Nigerija • 
Obala Slonovače • 
Ruanda • 
Sejšeli • 
Senegal • 
Sijera Leone • 
Somalija • 
Centralna Afrička Republika • 
Sudan • 
Sao Tome i Principe • 
Tanzanija • 
Togo • 
Tunis • 
Uganda • 
Zambija • 
Zelenortska Ostrva • 
Zimbabve

**Teritorije i nepriznate države**: 

Ceuta (Španija) • 
Južni Sudan • 
Kanarska ostrva (Španija) • 
Madeira ostrva (Portugal) • 
Mayotte (Francuska) • 
Melilla (Španija) • 
Reunion (Francuska) • 
Somaliland • 
Sveta Helena (Velika Britanija) • 
Zapadna Sahara • 
Zanzibar (Tanzanija)

1)Smatrani i dijelom Azije.

**Ostale zastave**: 

Zastave Afrike • 
Zastave Azije • 
Zastave Evrope • 
Zastave Južne Amerike • 
Zastave Okeanije • 
Zastave Sjeverne Amerike
**Kazuyoshi Funaki** (船木 和喜 *Funaki Kazuyoshi*, 27. 4. 1975. -) je japanski skakač skijaš.

Funaki je rodjen u Joićiju na Hokaidu. Smatra se najboljim japanskim skakačem svih vremena. Posedovao je specifičnu varijantu V stila sa telom ravnim skijama, nešto poput Kasaijevog stila "veverice". Počeo je da skače sa 11 godina a trener mu je bio legendarni Jukio Kasaja, osvajač zlatne olimpijske medalje u Saporou 1972. godine

Funaki je startovao u Svetskom kupu decembra 1992. u Saporu a prvu pobedu ostvario je 10 decembra 1994. na normalki na Planici i bio na dobrom putu da osvoji Novogodišnju turneju te sezone kada je posle tri takmičenja vodio u ukupnom poretku a onda je u Bišofshofenu u drugoj seriji pao na 131,5 metar i tako završio kao drugi iza Goldbergera. Funaki je ostvario 14 pobeda u karijeri a poslednju 5 februara 2005. u Saporou. Najbolji plasman u svetskom kupu u ukupnom poretku bio mu je 3. te sezone. Ukupno je dva puta bio na podijumu Svetskog kupa kao treći i kao drugi. 1997. osvojio je Holmenkolen skifestival a iste godine pobedio i na Novogodišnjoj skakaonici1997/98. a te godine i bio drugi u ukupnom poretku. Ipak svakako najvažniji dogadjaj vrh karijere je Olimpijada u Naganu gde je osvojio zlato na individualnoj velikoj skakaonici, timsko zlato na velikoj i na maloj srebro iza Finca Jani Soininena.

Na svetskim šampionatima bio je šampion u Ramzau 1999. na individualnoj skakaonici a zajedno sa timom bio je srebrni tri puta. 1997,1999,2003. 

Poslednju sezonu u karijeri završio je kao trinaesti 2004/2005.

Vanjske veze
------------

***Kazuyoshi Funaki*** na Wikimedijinoj ostavi

* FIS-Ski: Kazuyoshi Funaki - statistike (engleski)
* Holmenkollen medalists Arhivirano 2007-02-24 na Wayback Machine-u - click Holmenkollmedaljen for downloadable pdf file (`no`)
* Holmenkollen winners since 1892 Arhivirano 2007-02-24 na Wayback Machine-u - click Vinnere for downloadable pdf file (`no`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Fred Børre Lundberg, Larissa Lazutina,Aleksej Prokurorov i Harri Kirvesniemi**  |  **Holmenkollen medalja** 1999 | Slijedi: **Adam Małysz, Bente Skari iThomas Alsgaard**  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 166499137
* NDL: 00866030
* CiNii: DA17288810

 |
**Sveti Kvirin od Neussa** (njemački: ), ponekad nazivan i *Kvirin Rimski* (čime dijeli ime sa drugim mučenikom) je kršćanski mučenik i svetac koji se štuje u Katoličkoj i pravoslavnim crkvama. Njegov kult ima središte u Neussu u Njemačkoj, iako je bio rimski mučenik.

Prema predaji je bio rimski tribun kome je dan zadatak da, po naređenju cara Trajana, pogubi kršćane Aleksandra, Eventija i Teodola.  Međutim, kada su oni pred njim izveli čuda, Kvirin se preobratio na kršćanstvo zajedno sa svojom kćeri Balbinom. Zbog toga je pogubljen odsijecanjem glave 116. ili 117. Kao dan mučeništva se navodi 30. mart, a sahranjen je u katakombi Pretekstata na Via Appiji.

Prema dokumentu koji iz Neussa godine 1485. Kvirinove relikvije je godine 1050. papa Lav IX poklonio Gepi, opatici iz Neussa koja je opisana kao njegova sestra. Otada se one čuvaju u tamošnjoj romaničkoj crkvi. Građani Neussa su ga zazvali za vrijeme neuspješne opsade grada od strane burgundskog vojvode Charlesa Neustrašivog 1474-75. Kasnije se kult proširio po Zapadnoj Evropi, a grad Coreggio u Italiji ga smatra svojim svecem zaštitnikom.

U Njemačkoj među seljacima postoji poslovica "Wie der Quirin, so der Sommer" ("Kakav je Sveti Kvirin, takvo će biti ljeto"), odnosno po vremenu na 30. mart se predviđa kakvo će biti vrijeme tokom ljeta.

Izvori
------

1. 1 2  Quirinus von Rom (von Neuss) - Ökumenisches Heiligenlexikon
2. ↑  Devet kugli predstavljaju latinski naziv za Neuss, *Novesia*, od "novem," što znači "devet."
3. 1 2  San Quirino
4. ↑  Diu Minnezît - Kleidung - Filzkappe

Eksterni linkovi
----------------

***Kvirin od Neussa*** na Wikimedijinoj ostavi

* (`en`) Catholic Encyclopedia
* (`it`) San Quirino
* (`de`) Quirinus von Rome (von Neuss)
* (`de`) Quirinus von Neuss
* Šablon:PND
**Jutarnji TV-magazin** ili **jutarnji TV-show** je naziv za vrstu televizijske emisije koja se emitira uživo ujutro ranim danom, obično između 6 i 9 sati, a po svom sadržaju predstavlja kombinaciju informativnog i zabavnog programa. U Britaniji se za ovakvu vrstu emisije koristi izraz **televizija za doručak** (engleski: *breakfast television*).

Jutarnji TV-magazin je namijenjen publici koja se nakon ustajanja sprema za odlazak na posao, odnosno kućanicama. Zbog toga na samom početku dominiraju vijesti i servisne informacije, da bi kasnije počeli dominirati nešto ležerniji sadržaji kao što su vježbe, glazbeni brojevi ili intervjui s poznatim ličnostima. 

Jedna od najstarijih emisija takve vrste je The Today Show, koji se na američkoj TV-mreži NBC emitira od 1952. godine.

Na prostoru bivše Jugoslavije klasični primjer takve vrste emisije je *Dobro jutro, Hrvatska*, koja se emitira na Hrvatskoj radioteleviziji od početka 1990-ih. Najstariji primjer sa prostora bivše Jugoslavije i u čitavoj istočnoj Europi je *Jutarnji program* RTS-a koji se emitira kontinuirano od 1986. godine, svega nekoliko godina nakon upliva Britanije i Francuske kao pionira ovog polja televizijskih vijesti u Europi.

V. također
----------

* Infotainment

Eksterni linkovi
----------------

* Breakfast TV Site Arhivirano 2006-08-10 na Wayback Machine-u
**Kvint Servilije Cepion Stariji** (*Quintus Servilius Caepio*, kraj 2. vijeka pne.) bio je rimski vojskovođa i političar, najpoznatiji po tome što je komandirao jednom od dvije vojske uništene u katastrofalnoj bitci kod Arauzija.

Za vrijeme cimbrijskog rata godine 106. pne. je izabran za konzula te poslan u Galiju gdje se sljedeće godine zadržao kao prokonzul. Tamo je opljačkao galske hramove u gradu Tolosa (suvremeni Toulouse) uzevši ogromne količine zlata i srebra. Međutim, jedino je srebro stiglo u rimsku riznicu; zlato su na putu opljačkali nepoznati napadači, a za što se u Rimu godinama poslije optuživao sam Cepion.

Taj se događaj zbio dok je Cepion marširao prema Arauziju, gdje se trebao spojiti s vojskom konzula Gneja Malija Maksima kako bi zajedno napali Cimbre i Teutonce. Cepion je Malija smatrao političkim suparnikom, a kada je čuo da Malije pregovara s Cimbrima i Teutoncima o tome da mirno napuste Galiju, odlučio ih je napasti na svoju ruku. Rezultat je bio po broju žrtava najgori poraz u rimskoj historiji. Sam Cepion je preživio, ali je pri povratku u Rim od strane tribuna Gaja Norbana optužen za gubitak vojske. Cepion je na suđenju proglašen krivim i te osuđen na najstrožu kaznu: gubitak državljanstva, zabranu primanja "vode i vatre" (tj. hrane i skloništa) na 800 milja od roma, globu od 15.000 talanata i zabranu komunikacije sa rodbinom i prijateljima dok ne napusti rimsku teritoriju. Cepion nikada nije uspio platiti globu, ali je došao u Smirnu u Maloj Aziji gdje je proveo ostatak života.

Cepionov sin Kvint Servilije Cepion Mlađi je i sam bio konzul. Njegova unuka je bila Servilija Cepionis, a praunuk Marko Junije Brut.

V. također
----------

* Servilia (gens)


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Cassius Longinus i Gaius Marius**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gajem Atilijem Seranom* 106. pne. | Slijedi: **Gnaeus Mallius Maximus i Publius Rutilius Rufus**  |
**Felipe Gonsales Markes** (šp. *Felipe González Márquez*; Sevilja, 5. marta 1942.) je španski političar. Bio je generalni sekretar Španske socijalističke radničke partije (šp. *Partido Socialista Obrero Español*) i predsednik Vlade Španije od 1982. do 1996. godine.

Biografija
----------

Potiče iz skromne porodice. Diplomirao je na Pravnom fakultetu Univerziteta u Sevilji. Godine 1964. je postao član Španske socijalističke radničke partije sa kojom je učestvovao u borbi protiv diktadure Fransiska Franka (šp. *Francisco Franco*). Nakon smrti generala Franka unutarstranačka razmatranja su bila usmerena ka podmlađivanju partije, a istakao se Felipe Gonsales, koji je postao njen generalni sekretar 1974. godine i bio na toj funkciji sve do 1997. godine. Bio je u braku sa Kermen Romero sa kojom ima troje dece. Od 2012. godine u braku je sa Mar Garsija Vakero. Dobitnik je brojnih priznanja i nagrada i autor pet objavljenih književnih dela.

Politička karijera
------------------

Nakon pobede njegove stranke na izborima 1982. godine, na kojima je Španska socijalistička radnička partija osvojila apsolutnu većinu u španskom Kongresu, Felipe Gonsales postaje predsednik Vlade. Ovakvo dostignuće je značilo da će prvi put posle pedeset godina politička partija leve orijentacije vladati zemljom. Pritom, sudeći po mnogim istoričarima, takav sastav Vlade je predstavljao vrhunac perioda poznat pod nazivom španska tranzicija.
Felipe Gonsales je takođe pobedio na izborima 1986, 1989. i 1993. godine. Na izborima održanim 1996. godine većinu je osvojila Narodna partija, a razlika je bila nešto više od 1%.

### Ekonomija

Gonsales je vodio liberalnu ekonomsku politiku, koja je podrazumevala različite socijalne reforme. To je, međutim, dovelo do brojnih kontroverzi, poput onih koje su se odnosile na zapošljavanje mladih ili sezonske poslove, uglavnom zbog niskih novčanih naknada i loših uslova rada. Posledice ovakve ekonomske politike bile su prvi generalni štrajk posle uspostavljanja demokratije i razdor između Felipea Gonsalesa i Pabla Iglesijasa, predsednika sindikata i osnivača stranke na čijem je čelu bio Gonsales. 
Sa druge strane, tokom njegove vladavine je došlo do modernizacije školskog, zdravstvenog i sistema socijalne sigurnosti, kao i infrastrukture.
U periodu dok je bio predsednik Vlade postignut je značajni ekonomski rast koji je bio potpomognut ulaskom Španije u Evropsku uniju i modernizacijom zemlje.

### Spoljna politika

Felipe Gonsales se zalagao za otvaranje zemlje ka Evropi, SAD i Latinoamerici. Podržao je ostanak Španije u okviru NATO-a i organizovao referendum 1985. godine uprkos tome što se protivio ulasku Španije u tu organizaciju za vreme vladavine njegovog prethodnika, Leopolda Kalva-Sotela. Tokom njegove vladavine Španija je postala član Evropske ekonomske zajednice 1. januara 1986. godine.

### Kraj vladavine

Za vreme poslednjeg mandata na mestu premijera desili su se brojni korupcijski skandali. Takođe je obelodanjeno da su članovi njegovog kabineta bili uključeni u državni terorizam. Ekonomska kriza i zasićenost stanovništva korupcijom doveli su do poraza Španske socijalističke radničke partije na izborima 1996. godine.
*Za ostale upotrebe imena v. Justina*
**Justina** (cca. 340 - cca. 391) bila je druga supruga rimskog cara Valentijana I i majka cara Valentijana II te carice Gale i princeza Grate i Juste.

Otac joj je bio Just, guverner Picenuma pod carem Konstancijem II, a ona sama je bila unuka Vetija Justa. Oko godine 350. je bila nakratko udana za rimskog uzurpatora Magnencija, ali je, prema historijskim izvorima, bila premlada da bi sa njim imala djece. Poslije se oko 370. sprijateljila sa Marinom Severom, suprugom cara Valentijana I; dvije žene su postale toliko bliske da su se kupale zajedno, i Severa je svom mužu poslije priznala da je Justina toliko lijepa da čak i nju kao ženu privlači. Valentijan se zbog toga i sam zaljubio u Justinu te se sa njom oženio; historijski izvori se razilaze oko toga da li se od Severe razveo ili protjerao ili je živio u stanju bigamije. 

U svakom slučaju, Justina je postala pomajka cara Gracijana, a Valentinijanu je rodila sina Valentijana i tri kćeri. Nakon muževe smrti je živjela u Mediolanumu, gdje je zbog svoje arijanske vjere došla u sukob sa biskupom Ambrozijem. Godine 387. je morala sa sinom Valentijanom II bježati iz Mediolanuma nakon prodora trupa vjernih uzurpatoru Magnusu Maksimu. Utočište je pronašla u Solunu gdje je istočnom caru Teodoziju obećala kćer Galu ako joj sa vojskom pomogne protiv Maksima. Umrla je ubrzo nakon toga, a nije jasno da li je dočekala rezultate svojih napora i povratak sina na prijestolje.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi:**Marina Severa i Albia Dominica** | **Rimska carica supruga**c. 370–375*Albia Dominica*  *(c. 370–375)**Flavia Maxima Constantia*  *(374 –375)* | Slijedi:**Albia Dominica i Flavia Maxima Constantia** |
| Prethodi: **Marina Severa**  |  **Rimska carica majka** 375–388 | Slijedi: **Arijadna*na Istoku*Galla Placidia*na Zapadu***  |

Izvori
------

* Camphausen, Hans v. 1929. *Ambrosius von Mailand als Kirchenpolitiker*. Berlin/Leipzig.
* Homes Dudden, A. 1935. *The Life and Times of St. Ambrose*. Oxford.
* Jones, A. H. M. et al. 1971. *The Prosopographie of the Later Roman Empire I.*. Cambridge.
* Meslin, Michael, 1967. *Les ariens d'occident*, pp 335–430. Paris.

Eksterni linkovi
----------------

* (`de`) BBKL article
* Section about her in "Ammianus Marcellinus and the Representation of Historical Reality" by Timothy David Barnes
* Section about her on "Failure of Empire" by Noel Emmanuel Lenski
* Profile of Vulcacius Rufinus in the Prosopography of the Later Roman Empire
**Kozienice** (njemački: *Koschnitz*) je grad od 17,072 stanovnika u sredini Poljske u Svjetokžiškom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kozienice leži u dolini Visle udaljen 38 km sjeveroistočno od Radoma.

Historija
---------

Kozienice je prvi put dokumentiran 1206. (zajedno sa okolnim selima) kao feud samostana iz Płocka. 
U drugoj polovici 14. vijeka sagrađena je lovačka kuća za kralja i prva crkva (1394.)

U Kozienicama je 1467. rođen Sigismund budući kralj - Sigismund I Stari.

Kozienice je dobio gradska prava po uzoru na magdenburška - 1549. od kralja Poljsko-Litvanske Unije Sigismunda II Augusta. ta prava je potvrdio sejm 1550.
Župa Kozienice osnovana je 1557. a već 1559. grad je dobio pravo da organizira tri sajma godišnje.

Grad je teško stradao za Švedsko-poljskih ratova.

Ogroman požar 1782. potpuno je uništio preko 200 zgrada, nakon tog je izgrađena neorenesansna palača (današnja vijećnica) sa engleskim parkom.

Između 1784 - 1788 podignuti prvi industrijski pogoni valjaonica i kovaonica bakra i tvornica vatrenog oružja.

Cesta do Radoma izgrađena je 1867. te iste godine Kozienice je postao povjat, a od 1910. povezan je i željezničkom prugom. 
Od 1915. je garnizonski grad, a za Njemačke okupacije Poljske najveći dio Židova je istrebljen nakon likvidacije geta 1942.

Crvena armija i oslobodila je grad u januaru 1945. te iste godine izgrađena je tvornica kolofonija i terpentina.
Tvornica namještaja i termoelektrana podignuti su 1960-ih.

Pobratimski gradovi
-------------------

Kozienice ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;

* Njemačka Göllheim, Njemačka
* Ukrajina Čugujiv, Ukrajina
* Slovačka Medzilaborce, Slovačka
* Italija Lanuvio, Italija

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „Historia" (poljski). Kozienice. Arhivirano iz originala na datum 2019-10-26. Pristupljeno 17.03. 2021.
2. 1 2 3 4 5  „*Poland: Mazowieckie*" (engleski). City population. Pristupljeno 17.03. 2021.
3. ↑  „Współpraca zagraniczna" (poljski). Kozienice. Arhivirano iz originala na datum 2021-04-12. Pristupljeno 17.03. 2021.

Vanjske veze
------------

***Kozienice*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Kozienice* (službene stranice) (`pl`)