recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Komad zgure iz visoke peći
**Zgura** (ili **troska**, **drozga**, **šljaka**) je nusprodukt taljenja željeza i recikliranih metala. Dobiva se kao ostatak pri proizvodnji željeza u visokim pećima. Naglim hlađenjem tekuće zgure koja pliva na rastaljenom željezu ona se granulira u zrna klinkerskog oblika. Postoje dva oblika zgure bazična i kisela. Bazična zgura sadrži najmanje 50 % bazičnih oksida CaO i Al2O3 a ostatak je najvećim dijelom SiO2. Kisela zgura sadrži znatno manje od 50 % bazičnih oksida CaO i Al2O3 a prevladava SiO2. Kao vezivo upotrebljava se samo bazična zgura.

Zgura sama nema vezivna svojstva ali svojstva dobije nakon dodavanja katalizatora (vapno, gips). Glavni mineral bazične zgure je belit koji ima produkte hidratacije skoro identične kao i hidrati belita iz cementnog klinkera. Odnosno proces hidratacije zgure i proces hidratacije portland cementnog klinkera su istog osnovnog tipa.

Literatura
----------

* Vladimir Marčelja: *Beton i komponente* (4. izdanje, Danjar Zagreb) ISBN 953-6210-00-2
* Petar Krstulović: *Svojstva i tehnologija betona* (Građevinski fakultet Sveučilišta u Splitu) ISBN 953-6116-20-0
**Ćirilični brojevi** su bili deo sistema brojanja poteklog od ćiriličnog alfabeta, korišćenog među onim južnim i istočnim Slovenima kod kojih se i inače koristila ćirilica, uključujući i Srbe. U Rusiji se ovaj sistem koristio do reformi Petra Velikog, početkom 18. veka.

Sistem je poticao od grčkih (jonskih) brojeva, s primenom odgovarajućih ćiriličnih slova. Poredak je bio zasnovan na originalnom grčkom alfabetu, pa nije odgovarao različitom azbučnom redosledu ćirilice. 
Ćirilični brojevi su bili kvazi-decimalni — jedinicama (1, 2, ... 9) su bila dodeljena zasebna slova, ali takođe i svim deseticama (10, 20, ... 90) i svakoj stotini (100, 200, ... 900):

  

Sahat-kula sa ćiriličnim brojevima u Suzdalju
Brojevi su se pisali kako su i izgovarani — uglavnom s leva na desno. Brojevi od 11 do 19 su se pisali s desna na levo, tj prvo su pisane jedinice pa 10, jer se tako i izgovaraju — npr. "sedamnaest" je sažeto "sedam-na-deset". Da bi smo dobili vrednost ćiriličnog broja treba sabrati vrednost svih slova/brojeva. Da bi se slova koja označavaju brojeve razlikovala od običnih slova, iznad njih je povlačen znak titlo (  ҃ U+0483). Hiljade su se označavale odgovarajućim znakom ispred slova (҂ U+0482).

Primeri:

* ҂АѰЅ - 1706
* ҂ЗРИІ - 7118

Glagoljski brojevi su slično funkcionisali, osim što su numeričke vrednosti bile dodeljene prema sopstvenom alfabetnom redu glagoljice, a ne po nasleđenom redu grčkog alfabeta.

Takođe pogledati
----------------

* Grčki brojevi
* Glagoljski brojevi
* Stara ćirilica
**La Marsa** ili **Al-Marsā** (arapski: المرسى) je grad i općina od 92,987 stanovnika na sjeveru Tunisa u Vilajetu Tunis.

Geografske karakteristike
-------------------------

La Marsa leži udaljena 18 km sjeveroistočno od grada Tunisa, na obali Sredozemnog mora. Zbog tog i mnogi Tunižani misle da je ona samo sjeverno predgrađe glavnog grada, a ne samostalni grad.
U svakom slučaju La Marsa je dio metropole zvane Veliki Tunis.

Grad se proteže od brežuljka Sidi Bou Saïd na istoku do rta Gammarth na zapadu, duž obale gdje se nižu kvartovi; Marsa Ville, Marsa Plage, Marsa Ennassim, La Corniche, Marsa Cube.

La Marsa je mjesto u kom se nalaze rezidencije nekoliko ambasadora, francuski Licej Gustave-Flaubert, Univerzitet EFA i institut IPEST. To je grad tuniske elite i popularno kupalište ljeti.
Grad je Lakom gradskom željeznicom povezan sa Tunisom i La Goulettom.

Historija
---------

Panorama Marse
Početkom 16. vijeka La Marsa je bila selo ribara i ratara izraslo na terenu nekadašnje luke antičke Kartage.
U tom selu je hafsidski sultan Abu Abdulah Muhamed izgradio palaču za svoju bolesnu kćer, od nje je danas preostao samo jedan dio (od tri) - *Abdalija El Kobra*, koja je danas najpoznatiji spomenik islamske arhitekture.

Od tad su i drugi uglednici malo pomalo počeli graditi svoje ljetne rezidencije, pravi bum desio se polovicom 19. vijeka, kad je La Marsa izrasla u ladanjsko naselje bogatih Tunižana.

Toliko je narasla da je 1912 za Francuskog protektorata u Tunisu postala općina.
Palača Es-Saada bila je jedno kratko vrijeme službena rezidencija prvog tuniskog predsjednika Habiba Bourguibe.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Histoire de la ville*" (francuska). Commune La Marsa. Pristupljeno 19. 11. 2019.
2. 1 2 3  „*Tunisia, Republic of Tunisia*" (engleski). City population. Pristupljeno 19. 11. 2019.
3. 1 2 3  „*Geographique*" (francuska). Commune La Marsa. Pristupljeno 19. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***La Marsa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Commune La Marsa* ()
**La Louvière** (valonski: *El Lovire*) je grad i općina od 80,944 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.

On je i administrativni centar Arondismana La Louvière.

Geografske karakteristike
-------------------------

La Louvière leži u regiji Centre, udaljen 20 istočno od Monsa km i 30 km sjeveroistočno od Charleroija.

Historija
---------

Lift na kanalu Centar
La Louvière je za sredjeg vijeka bilo samo ime farme (La Grande Louvière), na teritoriju sela Saint-Vaast, iz koje će kasnije nastati današnji grad La Louvière.

Ugljen se na tom terenu počeo iskapati još 1390. ali u skromnim količinama. Prvi rudnici počeli su sa radom početkom 18. vijeka, a to se intenziviralo u 19. vijeku nakon iskapanja Centralnog valonskog kanala i nešto kasnije izgradnje željezničke pruge.
Tako je zaselak La Louvière izrastao u naselje veće od svog općinskog centra Saint-Vaasta, pa je 1869. postao samostalna općina i centar regije Centre poznate po Teškoj industriji.

Iako je brojem stanovnika bio među najvećima u zemlji, La Louvière je status grada dobio tek 1985.

Privreda
--------

Nakon bankrota rudnika i čeličana, grad se pokušava preorjentirati na nove industrije, u tu svrhu podigao je 10 industrijskih zona.

Znamenitosti
------------

Na nekih 7 km od centra grada nalaze se 4 brodske prevodnice sa hidrauličnim liftovima izgrađene početkom 20. vijeka na Centralnom valonskom kanalu.
One su 1998. uvrštene na UNESCOvu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi kao jedinstven primjer industrijske baštine koja je još uvijek u funkciji.

Pobratimski gradovi
-------------------

La Louvière ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;

* Francuska Saint-Maur-des-Fossés, Francuska (1966)
* Slovačka Bojnjice, Slovačka (1992)
* Italija Foligno, Italija (1996)
* Poljska Kalisz, Poljska (1998)
* Italija Pineto (Torre di Cerrano), Italija (2000)
* Italija Aragona, Italija (2010)

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Belgium: Hainaut*" (engleski). City population. Pristupljeno 02.05. 2021.
2. 1 2 3  „*Histoire de La Louvière*" (francuski). Ville de La Louvière. Pristupljeno 02.05.2022.
3. ↑  „*Zonings d'activités économiques*" (francuski). Ville de La Louvière. Arhivirano iz originala na datum 2022-05-03. Pristupljeno 02.05.2022.
4. ↑  „*The Four Lifts on the Canal du Centre and their Environs, La Louvière and Le Roeulx (Hainaut)*" (engleski). Unesco. Pristupljeno 02.05.2022.
5. ↑  „Jumelage" (francuski). Ville de La Louvière. Pristupljeno 02.05.2022.

Vanjske veze
------------

***La Louvière*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ville de La Louvière* (službene stranice) ()
**Tongeren** (francuski: *Tongres*) je grad i općina od 31,224 stanovnika na istoku Belgije u Flandrijskoj regiji u Provinciji Limburg.
On je i administrativni centar Arondismana Tongeren.

Geografske karakteristike
-------------------------

Tongeren leži duž rijeke Jeker, sjeverozapadno od Liègea.

Historija
---------

Ostatci rimskih bedema
Tongeren je najstariji grad u Belgiji, koji je bio važan još za Antičkog Rima kad se zvao **Aduatuca Tungrorum**, po germanskom plemenu Tungri (Tongri) čija je prijestolnica bio. Proslavio se 54. kao centar pobune protiv Rima. Sve do 4. vijeka bio je biskupski grad.

U svojoj burnoj prošlosti opljačkali su ga Salijski Franci u 4. vijeku, nakon njih Atila 451. Normani 881. vojvoda od Brabanta 1212. i Kraljevina Francuska 1677.

Privreda
--------

Kako se nalazi u u plodnoj regiji Hesbaye Tongeren je grad prehrambene industrije i proizvoda namjenih poljoprivredi (umjetno gnojivo mašine).
Važan je trgovački centar specijaliziran za voće (jabuke, trešnje, šljive) i stoku.

Znamenitosti
------------

Danas je najslavnija znamenitost beginaž (samostan za redovnice laikinje) koji je 1998. uz 13 drugih iz Belgije uvršten na UNESCO-vu listu svjetske baštine kao lokalitet Flandrijski Béguinage.

Pored fragmenata rimskih i srednjovjekovnih bedema, značajna je i crkva sv.Marije iz 1240. sa romaničkim klaustrom, i gradska vijećnica iz 1737. primjer je regionalnog stila *mosan*, koji je cvjetao u dolini rijeke Meuse.
U okolici ima nekoliko starih zamaka, od kojih su najimpresivniji; Ouden Biesen, Betho i Hex.

Pobratimski gradovi
-------------------

Tongeren ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Belgija Arlon, Belgija
* Francuska Bavay, Francuska
* Njemačka Köln, Njemačka
* Nizozemska Heerlen, Nizozemska
 | * Poljska Kalisz, Poljska
* Nizozemska Maastricht, Nizozemska
* Francuska Metz, Francuska
* Nizozemska Nijmegen, Nizozemska
 | * Italija Rim, Italija
* Belgija Tournai, Belgija
* Njemačka Trier, Njemačka
* Narodna Republika Kina Xindian, Kina
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Major Cities and Municipalities*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.03. 2021.
2. 1 2 3 4 5  „*Tongeren*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 20.03.2022.
3. ↑  „Sister cities of Tongeren" (engleski). Sister cities. Pristupljeno 22.03. 2021.

Vanjske veze
------------

***Tongeren*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Tongeren* (službene stranice) ()
**Ivan Režić** (Split, 15. rujna 1979.) umirovljeni je hrvatski nogometaš.

Seniorsku nogometnu karijeru započeo je u sezoni 1997./98. u Varaždinu, igrajući za Varteks. Nakon prve odigrane sezone i nastupa na Europskom prvenstvu reprezentacija do 19 godina na Cipru, uočili su ga skauti milanskog Intera te je Režić, s manje od 10 profesionalnih utakmica, preselio u jedan od vodećih klubova talijanske Serie A. Trenirao je s pričuvnom momčadi i nije uspio skupiti ni jedan seniorski nastup te se nakon godinu dana vratio u matični klub.

Režić je u sezoni 2002./03. došao u sukob s čelnicima kluba odbivši potpisati novi ugovor. Na ljeto 2004. prešao je u grčki Olympiakos, gdje je ponovo cijelu sezonu proveo uglavnom na klupi ili na tribinama. Nakon raskida ugovora s grčkim poslodavcem pauzirao je pola sezone, nakon čega se vratio u hrvatski nogomet potpisavši 6-mjesečni ugovor sa splitskim Hajdukom.

Rođeni Splićanin, Režić se za boravka u Hajduku nije posebice istakao. Nakon 6 mjeseci otišao je iz kluba i zajedno s Tvrtkom Kalom potpisao jednogodišnji ugovor s izraelskim Maccabi Tel-Avivom. Nakon odrađenog ugovora, u ljeto 2007. postao je slobodan igrač te je završio nogometnu karijeru.

Za reprezentaciju je nastupio 9. veljače 2003. godine u prijateljskoj utakmici s Makedonijom u Šibeniku te je odigrao prvih 45 minuta.

Izvori
------

1. ↑  Ucjene umišljenih zvjezdica, slobodnadalmacija.hr, 26. veljače 2003.
2. ↑  Ivan Rezic - transfermarkt.de[*mrtav link*]

Vanjske poveznice
-----------------

* Nogometni-magazin: statistika


| * p
* r
* u
Sastav HNK Hajduk Split - Sezona 2005./06. |
| --- |
| **jesen** | 
1 Pletikosa •
2 Šuto •
3 Kralevski •
4 Čačić •
5 Buljat •
6 Đolonga • 
7 Marčić •
8 Blatnjak •
9 Dragičević •
10 Kranjčar •
11 Deranja / Kalinić •
12 Balić •
13 Bartulović •
14 Damjanović • 
15 Pralija •
16 Makarin •
17 Žilić •
18 Granić •
19 Kale •
20 Munhoz •
21 Biščević •
22 Čutuk •
23 Jelavić •
24 Grgurović •
27 Vučko •
28 Miladin •
29 Hrman •
30 Bušić •
**trener:** Miroslav Blažević / Ivan Gudelj
 |
**Hrvoje Vejić** (Metković, 8. lipnja 1977.) hrvatski nogometaš, igrač Jadrana iz Ploča.

Nogomet je počeo igrati sa 7 godina, u pomlatku Jadrana iz Ploča. Kratko je bio u Dubrovniku, a 1997. godine, prelazi u momčad Zagreba. U klubu iz Kranjčevićeve igrao je do 2001. godine, kada seli u redove splitskog Hajduka.

Tijekom karijere često je igrao u veznom redu, tako da je i prvu sezonu u Hajduku najčešće korišten kao igrač sredine terena. S vremenom se premjestio u poziciju libera gdje je dirigirao obranom Hajduka. U bilom dresu zadržao se do 2004. no ibrzo se vraća natrag. Kasnije je zaradio i kapetansku vrpcu. Vrlo je važan bio u obrani, a i u napadu, pogotovo skok igri, te je svojim golovima glavom par puta spasio momčad. Pamti se i pogodak Varteksu na Poljudu, volejom iz okreta. Bilo je to za vodstvo u zadnjem kolu lige, kad je Hajduk slavio naslov.

Pred sam početak sezone 05./06. i utakmice sa Debrecenom otišao je u Sibir, u ruski Tom iz Tomska, nezadovoljan jer mu klub nije isplatio 290.000kn duga. Ipak, izrazio je želju za povratkom u Split, prije ili kasnije. U Tomu se probio do prve momčadi, te s vremenom i do reprezentacije. Pozvao ga je Slaven Bilić za ogled sa Rusima, s obzirom da ih Vejić sve poznaje, iako tada nije bio blizu prvih 11, Bilić ga je i dalje zvao. Uspiješno je debitirao protiv Norveške na Kantridi, 7. veljače 2007.

Početkom 2007. odbio je potisati novi ugovor sa ruskim klubom, no, kasnije se ipak predomislio.

12. siječnja je postigao dogovor sa splitskim Hajdukom i potpisao 3,5 godine dugi ugovor.

### Vanjske veze

* Nogometni-magazin: statistika
* Intervju novinama Sovjetski Sport ()

| * p
* r
* u
Sastav Hrvatske  na  UEFA Euru 2008. |
| --- |
| 1 Pletikosa • 2 Šimić • 3 Šimunić • 4 R. Kovač • 5 Ćorluka • 6 Vejić • 7 Rakitić • 8 Vukojević • 9 Kalinić • 10 N. Kovač (c) • 11 Srna • 12 Galinović • 13 Pokrivač • 14 Modrić • 15 Knežević • 16 Leko • 17 Klasnić • 18 Olić • 19 Kranjčar • 20 Budan • 21 Petrić • 22 Pranjić • 23 Runje • Izbornik: Bilić | Hrvatska |
**Josip Crnogača** (?-?), Hajdukov nogometaš iz vremena prije Drugog svjetskog rata. Za Hajduk je odigrao 11 prvenstvenih utakmica i dvije utakmice za Hrvatski kup koji je zbog početka rata 1941. godine prekinut.

U sezoni 1939/40 odigrao je šest utakmica, a prva mu je bila protiv Ljubljane 17. rujna 1939 u Splitu (4:1), i iduće sezone 5 utakmica, a posljednja je protiv protiv Concordije u Zagrebu 20. listopada 1940 (2:1). Bila mu je to posljednja nogometna utakmica.

Od službenih nastupa su i nastupi na Hrvatskom kupu protiv Građanskog iz Šibenika 11. kolovoza 1940. (6:1) u Splitu i uzvratna u Šibeniku sedam dana kasnije (11. 8.) koja je završila sa (3:3).

Za Hajduk je odigrao i 7 prijateljskih utakmica. Zgoditaka nema.

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 11 | 0 |
| Kup | 2 | 0 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 0 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **13** | **0**
 |
| Prijateljske | 7 | 0 |
| ***Sveukupno*** | **20** | **0** |

Izvori
------

1. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk
**Goran Granić** (Livno, 9. srpnja 1975.), hrvatski nogometaš

Rođen u Livnu, Granić je nogomet počeo igrati u tamošnjem Troglavu. Nakon 4 godine seli u HNL, točnije Varaždin gdje je od prve utamice standardan u momčadi te sakuplja preko 100 nastupa u plavom dresu. Nakon što Ćiro Blažević prelazi iz Varteksa u splitski Hajduk dovodi i Granića sa sobom kako bi nadomjestio odlazak kapetana Vejića. 

U prvoj utakmici, superkupu s Rijekom, odigrao je vrlo obećavajuće da bi nakon sloma protiv Debrecena zajedno s cijelom momčadi pao u ispodprosječnost. Blažević je otišao, a Gudelju je Granić jednom napustio momčad bez da je itko znao gdje se nalazi. To je vrijeme, također, plijenio pozornost javnosti svojom velikom pobožnošću, zbog koje je jednom izjavio da ne bi nikada grubo srušio igrača pa makar to momčad koštalo gola. U Hajduku bilježi tek 16 utakmica, te nakon iznimno neuspješne sezone raskida ugovor i napušta klub, uz to da je cijeli proljetni dio trenirao odvojeno od momčadi. 

Uslijedila je godinu dana duga stanka u kojoj je imao ponudu Pomorca iz Kostrene, ali ipak odlučio pauzirati. Na ljeto 2007. potpisuje ugovor za gruzijski Dinamo iz Tirane. 

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 16 | 0 |
| Kup | 4 | 0 |
| Superkup | 1 | 0 |
| Međunarodne | 2 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **23** | **0**
 |
| Prijateljske | 19 | 0 |
| ***Sveukupno*** | **42** | **0** |

Izvori
------

1. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk

### Vanjske poveznice

* Nogometni-magazin:statistika


| * p
* r
* u
Sastav HNK Hajduk Split - Sezona 2005./06. |
| --- |
| **jesen** | 
1 Pletikosa •
2 Šuto •
3 Kralevski •
4 Čačić •
5 Buljat •
6 Đolonga • 
7 Marčić •
8 Blatnjak •
9 Dragičević •
10 Kranjčar •
11 Deranja / Kalinić •
12 Balić •
13 Bartulović •
14 Damjanović • 
15 Pralija •
16 Makarin •
17 Žilić •
18 Granić •
19 Kale •
20 Munhoz •
21 Biščević •
22 Čutuk •
23 Jelavić •
24 Grgurović •
27 Vučko •
28 Miladin •
29 Hrman •
30 Bušić •
**trener:** Miroslav Blažević / Ivan Gudelj
 |
**Arequipa** (španjolski: *Provincia de Arequipa*) je jedna od 8 provincija Departmana Arequipa.

Karakteristike
--------------

Provincija Arequipa se nalazi na jugu zemlje, prostire se po planinskoj unutrašnjosti.

Provincija ima površinu od 9682 km² i 1,175,765 stanovnika.

Administrativni centar provincije je grad Arequipa koji ima 1,081,900

Distrikti
---------

Provincija je podjeljena na 29 distrikta, to su; Alto Selva Alegre (88,537), Arequipa (54,400), Cayma (103,140), Cerro Colorado (229,142), Characato (16,263), Chiguata (3,112), Jacobo Hunter (51,848, José Luis Bustamante y Rivero (82,642), La Joya (38,103), Mariano Melgar (64,442), Miraflores (63,632), Mollebaya (6,998), Paucarpata (134,099), Pocsi (447), Polobaya (797), Quequeña (6,977), Sabandía (4,544), Sachaca (27,038), San Juan de Siguas (561), San Juan de Tarucani (1,299), Santa Isabel de Siguas (650), Santa Rita de Siguas (7,478), Socabaya (80,977), Tiabaya (17,023), Uchumayo (16,195, Vítor (4,506), Yanahuara (26,354), Yarabamba (1,528) i Yura (43,033).

Izvori
------

1. 1 2  „*Arequipa Province in Peru*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.
2. ↑  „*Arequipa Conglomeration in Arequipa*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.
3. ↑  „*Arequipa Province in Arequipa Region*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Arequipa (provincija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad provincial de Arequipa* (službene stranice) ()

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Lima** (španjolski: *Lima Provincias*) je jedina provincija koja ima isti status kao i 24 departmana na koji je Peru podjeljen.

Karakteristike
--------------

Lima se nalazi na jugozapadu zemlje, prostire se duž pacifičke obale.

Sa sjevera graniči sa Departmanom Áncash, sa sjeveroistoka sa departmanima Huánuco i Pasco, sa istoka sa Departmanom Junín, sa jugoistoka sa Departmanom Huancavelica, sa juga sa Departmanom Ica i sa zapada sa Pacifikom.

Departman ima površinu od 34,797 km² i 10,628,470 stanovnika.

Administrativni centar provincije službeno je grad Lima koji u užem centru ima 273,142 stan. iako je to de facto Huacho koji ima 165,900 stan.

Administrativno je podjeljena na 10 provincija to su; Barranca (151,095), Cajatambo (6,332), Cañete (250,420), Canta (11,593), Huaral (194,375), Huarochirí (62,381), Huaura (240,717, Lima (9,674,755), Oyón (17,137) i Yauyos (19,665) i 171 distrikt.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Lima Region-level Province in Peru*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.
2. ↑  „*Lima in Lima (Lima Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.
3. ↑  „*Huacho Conglomeration in Lima*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Provincija Lima*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno Regional Lima* (službene stranice) ()

| * p
* r
* u
Departmani Perua |
| --- |
| 
* Amazonas
* Áncash
* Apurímac
* Arequipa
* Ayacucho
* Cajamarca
* Callao
* Cuzco
* Huancavelica
* Huánuco
* Ica
* Junín
* La Libertad
* Lambayeque
* Provincija Lima
* Loreto
* Madre de Dios
* Moquegua
* Pasco
* Piura
* Puno
* San Martín
* Tacna
* Tumbes
* Ucayali

 | Zastava Perua |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Stjepan Andrijašević** (Split, 7. siječnja 1967.) je bivši hrvatski nogometaš. Njegova dvojica sinova, Pjero (rođen 1988.) i Franko (1991.), su također nogometaši u Jadranu iz Kaštel Sućurca, odnosno u splitskom Hajduku.

Karijera
--------

Seniorsku karijeru je započeo u Hajduku iz rodnog Splita za kojeg je skupio preko 100 ligaških nastupa. Hajduk je bio jedini klub za kojeg je nastupao u Hrvatskoj. U inozemstvu je igrao za francuski AS Monaco FC, te španjolske Celta Vigo i Rayo Vallecano.

Za hrvatsku reprezentaciju natupio je 5 puta u periodu od 1992. do 1994. godine.

Bio je pomoćni trener Anti Miši u Hajduku.

Statistika u Hajduku
--------------------

| Natjecanje | Nastupi | Zgodici |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 149 | 29 |
| Kup | 25 | 6 |
| Superkup | 5 | 0 |
| Međunarodne | 22 | 2 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| ***Ukupno*** | ***201*** | ***37*** |
| Prijateljske | 109 | 25 |
| **Sveukupno** | **310** | **62** |

Prvi nastup u prvoj momčadi Hajduka bio mu je za prvenstvo Jugoslavije protiv Rijeke, 27. svibnja 1984. umjesto Šalova. Hajduk je tu utakmicu odigrao **0:0**. Uz njega kao zamjena Španjiću ušao je D. Čop, a nastupili su otpočetka Pudar (branka), Janković, Šušnjara, Čelić, J. Čop, Rožić, Šalov, Gudelj, Pešić, Vulić i Španjić.

Izvori
------

1. ↑  Andrijašević Pjero (hnl-statistika.com)
2. ↑  Croatia - International Matches 1990-1995 (rsssf.com)
3. ↑  „Miše opet naslijedio Vučevića". Arhivirano iz originala na datum 2011-04-21. Pristupljeno 2014-07-26.

Vanjske poveznice
-----------------

* national-football-teams
**Alastor "Divljooki" Moddy** imaginaran je lik iz serije romana J. K. Rowling. On je bivši auror koji radi za Red feniksa.

Iskusni auror koji je izgubio oko, nogu i dio nosa u borbi protiv mračnih sila, oprezan je - može se reći i paranoičan - i odbija piti i jesti bilo što što nije sam pripremio. Nazivan je "Divljooki" zbog mogućnosti da vidi kroz zidove i vrata te iza glave pomoću magičnog oka.

U filmovima ga tumači Brendan Gleeson.

U 4. knjizi Moody je dobio mjesto učitelja Obrane od mračnih sila u Hogwartsu. No prije početka školske godine u jednu škrinju zatvorio ga je smrtonoša Barty Crouch ml. koji je koristio Višesokovni napitak da se pretvori u njega. Moddyjeva navika da uvijek nosi piće sa sobom omogućila je Crouchu da pije napitak bez sumnje.

Na posljednjem zadatku Tromagijskog turnira Crouch pokušava ubiti Harryja, no zaustavljaju ga Albus Dumbledore, Minerva McGonagall i Severus Snape. Crouch nije uzeo satnu dozu napitka i otkrio pravi identitet, a pod utjecajem Veritaseruma, priznao je sve.

Harry prvi put upoznaje pravog Moodyja u 5. knjizi prije početka školske godine. Mooddy se tu pridružio Redu feniksa i glavni su mu pratioci Nymphadora Tonks i Remus Lupin, pogotovo u zaštiti Harryja.

U filmu je Moodyjev nos čitav, a u knjizi mu je vrh otkinuo Evan Rosier. U filmu Rosiera krivi za gubitak nosa.

U 7. knjizi, Harry Potter i Darovi smrti, Moody završava tragično. Na putu od Kalininog prilaza do Harryjevog skrovišta, dok je letio na metli s Mundungusom Fletcherom, pogađa ga kletva koju je ispalio jedan od smrtonoša. Tijelo su uzeli smrtonoše i njegovo oko je na kraju završilo u vratima ureda Dolores Umbridge. Harry joj ga je ukrao i pokopao ga, znajući da bi i on sam radije htio ovakav pokop.

Vanjske veze
------------

***Alastor Moody*** na Wikimedijinoj ostavi

* Alastor Moody na vanjskoj Harry Potter Wiki
**Kinkaku-ji**
Zlatni paviljon zimi.
**Kinkaku** (japanski: 金閣寺, *Hram zlatnog paviljona*) ili **Zlatni paviljon** je jedna od najglasovitijih zgrada u Kyotu, Japan. Sagrađen na rubu ribnjaka okruženog grmljem i drvećem.

Sagradio ga je šogun Ashikaga Yashimitsu 1397. godine kao središte bajoslovnog vrta priključenog njegovoj palači Kitayama. Nakon Yashimitsuove smrti ta je zgrada postala zen-budistički hram i nazvana je budističkim posmrtnim naslovom svog graditelja **Roku-en-ji** (鹿苑寺), *"Hram rike posvećenog jelena"*.

Paviljon se sastoji od tri kata, koji imaju prozore što se otvaraju ispod širokih streha. Ubog vedre lakoće konstrukcije, prekrasnog ambijenta i neviđene intimnosti Kinkaku je od svih povijesnih građevina Japancima najdraži.

Nakon požara 1951. godine, ponovno je sagrađen kao savršena kopija. Izmišljena verzija ovog događaja je središnja tema knjige "Hram zlatnog paviljona" Yukio Mishime iz 1956. godine.

Izvori
------

* *Velike arhitekture svijeta*, urednik John Julius Norwich, Marjan tisak, Split, 2005. ISBN 953-214-266-5
* Marilyn Stokstad, *Art History (Wolume Two)*, Pearson Prentice Hill, New Jersey, 2005. ISBN 0-13-145529 Uneseni ISBN nije važeći.

Poveznice
---------

* Japanska umjetnost
* Horyuji
* Palača Katsura

Eksterni linkovi
----------------

***Kinkaku*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kinkaku-ji Arhivirano 2007-09-28 na Wayback Machine-u
* KINKAKU-JI VIDEO
**Tywin Lannister** je fiktivni lik iz serije romana *A Song of Ice and Fire* američkog književnika Georgea R.R. Martina. Takođe se pojavljuje u TV-seriji *Igra prestola* gde ga tumači britanski glumac Čarls Dens.

Fiktivna biografija
-------------------

Gospodar Livačke Stene, Štit Lanisgrada i Zaštitnik Zapada, Tivin je proračunat, nemilosrdan čovek u 50-im godinama. Bio je srećno oženjen Džoanom Lanister, rodjakom, koja je umrla radjajući treće dete, Tiriona. Od tada se Tivin više nije ženio. Voli svoju stariju decu, blizance Džejmija i Sersei Lanister, ali prezire Tiriona zato što je izazvao smrt njegove voljene žene i zato što je kepec, deformisan, ni nalik svom bratu Džejmiju i zato što sramoti ime Lanister neprestanim kurvanjem.

Tivin je u mladosti uspeo da povrati staru slavu i moć kuće Lanister, koja je bila na ivici propasti, i od tada je neumorno radio na održavanju te moći.

Iako je nemilosrdan, Tivin se pokazao kao sposoban vladar tokom godina koje je proveo kao Kraljeva Desnica. Imao je poseban talenat za pronalaženje novca i punjenje Kraljevske Riznice, da su ljudi šapatom govorili kako Tivin sere zlato. Njegova ćerka, Sersei je jednom primetila kako su ljudi njega voleli duplo više od Ludog Kralja Erisa (iako samo upola toliko koliko su voleli princa Regara). Tivin je bio krajnje neosetljiv na to šta ljudi oko njega misle, očekujući odanost i poslušnost od svih. Tirion je jednom rekao kako se njegov otac nikada ne smeje. Iako ga deca poštuju, nijedno nije uspelo da ispuni njegova očekivanja, što je izazvalo razdor izmedju njih za vreme njegovog života.

Bio je moćna i ugledna Desnica Erisu II, sve dok Erisova ljubomora i paranoja nisu uništile njihov odnos. Pošto je Eris odbio da oženi svog naslednika, princa Regara sa Sersei i kad je proizveo Džejmija u viteza Kraljeve Garde bez Tivinove dozvole, Tivin je podneo ostavku na poziciju Desnice i vratio se na svoje zemlje.

Tokom Robertove Bune, Tivin je ostao u Livačkoj Steni, ne mešajući se u borbe sve do Robertove pobede na Trozupcu. Posle toga, Tivin je prikupio svoju vojsku i zaputio se ka Kraljevoj Luci. Pošto je Eris bio ubedjen da je Tivin napokon došao da mu pomogne, otvorio mu je kapije i pustio ga u grad. Tada su Tivinovi vojnici napali i napravili haos u gradu. Vitezovi zakleti Tivinu ubili su Regarovu ženu i decu.

Posle Robertove smrti, Tivin je postao Desnica svom unuku, kralju Džofriju. Ali posto je on bio zauzet na bojnom polju, boreći se protiv Kralja na Severu, Roba Starka, on je naložio svom sinu Tirionu da ga zameni. Tivin se iznenada povukao da bi napao Stanisa Barateona, time oslobodivši Kraljevu Luku njegove opsade i skršivši njegovu vojsku. Posle toga je smenio Tiriona sa pozicije Desnice. Na tom polozaju je ostao sve do smrti njegovog unuka Džofrija na sopstvenom venčanju. Posto je Džof bio otrovan, sumnja je pala na Tiriona. Lord Tivin lično je osudio Tiriona na smrt kad je njegov šampion poginuo na sudjenu borbom. Medjutim, Tiriona je oslobodio Džejmi i nedugo zatim je ubio svog oca u sopstvenoj odaji.

Spoljašnje veze
---------------

* Tywin Lannister na IMDb ()
* Tywin Lannister na A Wiki of Ice and Fire ()
Toksikologija
**Toksikologija** (od grčkih reči *toksikon* i *logos*) je nauka o nepovoljnim uticajima hemikalija na žive organizme. Ona proučava simptome, mehanizme, lečenje i otkrivanje biološkog trovanja — posebno trovanja ljudi. Glavni kriterijum toksičnosti hemikalije je doza, to jest stepen izlaganja supstanci. Može se reći da su skoro sve supstance toksične pod određenim uslovima. Paracelzus, otac moderne toksikologije je rekao da „doza određuje otrov".

Mnoge supstance koje se smatraju otrovima su toksične samo indirektno. Metanol, je primer, jer sam po sebi nije toksičan, ali se u jetri hemijskim putem pretvara u formaldehid, koji je otrovan. Mnogi molekuli lekova u jetri postaju toksični — dobar primer je acetominofen (paracetamol), posebno u prisustvu alkohola. Genetski varijabilitet određenih enzima jetre čini da se toksičnost određenih jedinjenja razlikuje od pojedinca do pojedinca. Kako zadaci postavljeni pred određeni enzim jetre mogu da indukuju aktivnost u drugom, mnogi molekuli postaju toksični samo u kombinaciji sa drugim molekulima. Skup aktivnosti kojima je zaokupljen veliki broj toksikologa uključuje izučavanje koji enzimi jetre pretvaraju molekul u otrov, šta su toksični proizvodi ove konverzije i pod kojim uslovima i u kojim pojedincima se ova konverzija odigrava.

Termin LD50 se odnosi na dozu toksične supstance koja ubija 50 procenata test-populacije (obično pacova ili drugih surogata kada se test tiče toksičnosti za ljude). LD50 procene kod životinja su prestale da se koriste 1991. godine, i nisu više neophodne za regulatorne podatke kao deo pred kliničkog razvoja.

Termin višestruka hemijska osetljivost je kontroverzna dijagnoza koje indicira da osoba pati od alergijskih simptoma koje uzrokuju količine hemikalija iz okruženja u tragovima.

Izraz toksikologija ne treba mešati sa izrazom toksinologija. Toksinologija je specijalizovana oblast toksikologije koja se bavi biološkim toksinima, poput zmijskih otrova ili otrovnih biljaka.

Literatura
----------

* Amdur MO, Doull J, Klaassen, CD. 1993. Cassarett and Doull's Toxicology: The Basic Science of Poisons. New York: McGraw-Hill, Inc.

Lewis M. Gash MDD

Spoljašnje veze
---------------

* Agencija za registar toksičnih supstanci i bolesti (*ATSDR*)
* Toksikološko društvo:
* Američki toksikološki koledž:

Vidi još
--------

* in vitro toksikologija
* zagađenje
* toksičnost

***Toksikologija*** na Wikimedijinoj ostavi
**Trafalgar Square** je trg u londonskom Westminsteru koji je ime je dobio po lordu Nelsonu pobjedniku u Bitci kod Trafalgara 1805.

Trafalgar je vjerojatno najpoznatiji od svih londonskih trgova, to je veliki javni prostor bez parka. Prema njemu vodi sedam avenija tako da se oko njegovog velikog asfaltiranog ovala odvija gust automobilski promet.

Opis i historija
----------------

Njegovim centrom dominira 56 metara visok Nelsonov stup - spomenik lordu Nelsonu podignut između 1839-43. na čijem se vrhu koči 5 metara visoka Nelsonova skulptura koju je izradio skulptor Edward Baily. Na uglovima postolja stupa leže četiri brončana lava koje je oblikovao Edwin Landseer uz pomoć Carla Marochettia koji ih je izlio i cizelirao.

Trafalgar Square je podignut između 1820-ih i 1840-ih na mjestu nekadašnjih kraljevskih konjušnica.

Omeđen je zgradama Nacionalne galerije i crkvom sv Martina u polju. Nešto južnije leži raskršće Charing Cross, a od njega prema istoku i prema Cityu ide bulevar Strand koji kasnije mijenja svoje ime u Fleet Street.

Na Trafalgaru se tradicionalno održavaju najveći politički mitinzi, a u decembru za vrijeme božićnih svečanosti, tu se postavlja velika jelka, koja od Drugog svjetskog rata uvijek dolazi iz Norveške kao poklon. Na Trafalgaru se isto tako dočekuje Nova godina.

Tek od 1830. trg dobija današnje ime - Trafalgar Square, 1832. počeli su radovi na izgradnji Nacionalne galerije, a fontane su izgrađene 1845.

Poslednje veliko uređenje trga dovršeno je u julu 2003. sjeverni dio (ispred Nacionalne galerije) je preuređen samo za pješake, izgrađeni su javni toaleti, rampe za invalide i kafe.

Panorama trgaPanorama trga

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Trafalgar Square'"* (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 19. 01. 2017.
2. 1 2  „*History of Trafalgar Square*" (engleski). Victoria and Albert Museum. Pristupljeno 19. 01. 2017.

Vanjske veze
------------

***Trafalgar Square*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Trafalgar Square* na portalu Greater London ()
**Tuniski Sahel** (arapski: السـاحـل, *Al-Saḥil*, za antike znan kao *Byzacium*) je obalna ravnica duž Sredozemnog mora na istoku Tunisa.

Geografija
----------

Tuniski Sahel je piješčani pojas sa velikim uvalama i lagunama između mora i stepa centralnog Tunisa. 
Regija se proteže od grada Enfidha na sjeveru, a to je negdje na sredini Hamametskog zaljeva do grada Gabesa u Gabeskom zaljevu na jugu.

Masline kod Sfaxa
Otok Djerba i arhipelag Kerkenna također se smatraju dijelom Tuniskog Sahela. Regija prima dovoljno kiše za navodnjavanje zbog čestog istočnog vjetra.

Kako *Al-Saḥil* na arapskom znači *obala* to se često odnosi samo na obalni pojas između gradova Sousse na sjeveru i Sfaxa na jugu.

Historija
---------

Sahel su prvi naselili Puni u 9. vijek pne.. Ratarstvo je odavnina vezano uz pšenicu i ječam, dok se maslinarstvo veže uz Hannibala koji ga je uveo u regiju oko 203. pne..

Veliki val muslimanskih izbjeglica sa Sicilije naselio se u regiji 1091.

Privreda
--------

Privreda se bazira na maslinarstvu i proizvodnji sapuna, uz to su važni zanatsko tkanje tekstila, ribarstvo i grnčarstvo.

Najveći urbani centri su Sousse, lokalno zvana biser Sahela, Monastir, rodno mjesto prvog tuniskog predsjednika Habiba Burgibe, Mahdija, lokalno trgovište i Sfax, važna luka i trgovački centar.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Al-Sāḥil plain, Tunisia*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 1. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Al-Sāḥil plain, Tunisia* ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* SUDOC: 029568404

 |
**Tuolumne** je jedna od kalifornijskih rijeka duga 239 km, koja teče kroz Nacionalni park Yosemite.

Hidrografija
------------

Rijeka Tuolumne formira se nakon što se spoje potoci Lyell i Dana u Nacionalnom parku Yosemite na nadmorskoj visini od 2 616 metara u planinskom masivu Sierra Nevada.

Nakon izvora teče prema zapadu kroz planinski kraj, sve do svog ušću u rijeku San Joaquin kod grada Modesto.

Karta sliva Tuolumne
Tuolumne sa svojim pritokama ima sliv velik oko 5 076 km² koji obuhvaća planinski kraj masiva Sierra Nevada u Kaliforniju.

Rijeka je poznata po pastrvama i brojnim kanjonima i slapovima, zbog čeg je popularna među kajakašima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*The Watershed*" (engleski). Tuolumne River Trust. Arhivirano iz originala na datum 2014-11-13. Pristupljeno 12. 11. 2013.

Vanjske veze
------------

***Tuolumne (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *The Watershed* Arhivirano 2014-11-13 na Wayback Machine-u ()

  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Tunja** je općina od 179,263 stanovnika i grad od 163,894 st. na sjeveru Kolumbije u Departmanu Boyacá, čiji 
je administrativni centar.

Geografija
----------

Tunja se nalazi u kotlini riječica Teatinos i Jordan u planinama Kolubijskih Istočnih kordiljera, udaljena 115 km od 
glavnog grada Bogote.

Kako leži na 2,782 metara nadmorske visine ona je najviši grad u Kolumbiji.

Historija
---------

Centar grada
Trg Bolivar
Tunju je osnovao španjolski konkvistador Gónzalo Suárez Rendón u augustu 1539. na mjestu Hunze jedne od prijestolnica
Konfederacije Muisca.

Gonzalo Suárez je odredio mjesta gdje treba podići utvrde i sve važnije zgrade, svega dvije godine nakon osnivanja -Tunja je postala jedan od važnijih španjolskih gradova u 
Novom svijetu. Sa statusom grada koju mu je dodijelio dvor, Tunja je postala cilj brojnih kolonista iz Kastilje, Ekstremadure i 
Andaluzije, i izrasla u jedan od najvećih administrativnih, pravosudnih, političkih i kulturnih centara u zemlji.

U Tunji se dogodilo nekoliko događaja od velike važnosti za Kolumbiju; 1811. usvojen je ustav Republike Tunje, koja je 1813. proglasila nezavisnost od Španjolskog Carstva. 
U novembru 1814. se održao kongres Ujedinjene provincije Nove Granade, kojim je predsjedao Camilo Torres Tenorio, na kom je predstavljen budući lider Simón Bolívar.

Grad je 1819. poslužio kao baza vojsci Simóna Bolívara za pobjedu nad Španjolcima u Bitci kod Boyace (8 km južno od grada).

Tunja je danas studentski grad, od kad je 1953. osnovan Pedagoško tehnološki univerzitet Kolumbije.

Historijski centar grada u kom se nalaze brojne građevine iz kolonijalnog doba, među njima i crkve Santo Domingo i San Laureano iz 16. vijeka 
proglašen je nacionalnim spomenikom 1959.

Privreda i transport
--------------------

Tunja je administrativni-trgovački centar stočarsko-ratarskog kraja
U okolici grada nalaze se rudnici zlata i smaragda.

Grad se nalazi trasi Panameričkog autoputa kojim je povezan sa Cúcutom i Bogotom, željezničkom prugom povezan je sa Bogotom na jugozapadu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Tunja Municipality in Colombia*" (engleski). City population. Pristupljeno 17.12.2022.
2. 1 2 3 4 5  „Historia Tunja" (španjolski). Asocapitales. Pristupljeno 17.12.2022.
3. 1 2  „*Tunja, Colombia*" (španjolski). Colombia Mania. Pristupljeno 17.12.2022.
4. 1 2 3 4  „*Tunja, Colombia*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 17.12. 2022.

Vanjske veze
------------

***Tunja*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcaldía Mayor de Tunja* (Službene stranice grada) ()
Ulrih II
**Ulrih II Celjski** (nem. *Ulrich II von Cilli*) (1406. — Beograd 9. novembar 1456) je bio grof, sin Fridriha II i Elizabete Frankopan. Bio je i poslednji potomak najznačajnije plemićke porodice Celjskih grofova. Ulrih se 1433. oženio Katarinom Branković, kćerkom srpskog despota Đurađa Brankovića sa kojom je imao troje dece, koja su umrla pre njega.

Diplomatija
-----------

Za razliku od oca Fridriha II, koji je valjano vladao, Ulrih je bio sledbenik dede Hermana II i bio je uvažena figura u evropskoj politici. Spretno je koristio porodične veze Celjske dinastije. Od Žigmunda Luksemburškog dobio je naziv Rimsko-nemačkog kneza 30. novembra 1436. To mu je omogućilo da kandididuje za položaj carske krune šta ga je izjednačilo sa Habzburgovcima. Sa svojom vlastelom Celjani su predstavljali prepreku Habzburgovcima. To su rešili jednom nagodbom 1443.
Ulrih je imao i pretenzije za namesnika Češke (1438/39). Takođe je nasledio kralja Tvrtka II Kotromanića u Bosni 1444. Sa armijom Jana Vitovca osvojio je i gradove u Hrvatskoj i Slavoniji, to mu je omogućilo naziv *Slavonski ban i kralj Dalmacije i Hrvatske* 1454.

Nakon smrti Albrehta II i pred rođenje prvog sina (Ladislava), Ulrih se borio za tutorstvo. Ladislav Posthumni je bio Ulrihov nećak i dedovao Ugarsku, češku krunu i vojvodinu Austriju. Tako je Ulrih kao njegov rođak dobio od cara Fridriha III Habzburškog 1452. oblast nad Ladislavom kao detetom. Sa time Ulrih II je dobio vlast u Vojvodini Austriji a 1456. i kraljevo namestništvo (gubernaturu) u Ugarskoj.

Zavera i ubistvo
----------------

Grb Ulriha II
Sa svojim političkim ambicijama i položajem Celjani su se sukobili sa ugarskom dinastijom Hunjadi. Postavljanjem Ulriha II za ugarskog namesnika dobili su povod da ga odstrane. U novembru 1456. u Beogradu okupila se velika krstaška vojska, da bi sprečila turski prodor dalje u Evropu. Ulrih II je stigao u Beograd zajedno sa mladim kraljem Ladislavom i tamo 9. novembra 1456. je postao žrtva Ladislava Hunjadija, sina Janoša Hunjadi. Ubistvom Ulriha II Celjskog, umro je i poslednji muški potomak Celjskih grofova. Dinastija je odumrla a njihovo imanje je prešlo u ruke Habzburgovaca.

Mladi kralj Vladislav i Ulrih II
Ulrihu II je bila odsečena glava u zemunskoj tvrđavi i bačena kroz zidine prema ugarskoj strani. To je ostavilo i duboki utisak u Srbiji i kod njegovog tasta Đurađa Brankovića.

Telo Ulriha II ležalo je nekoliko dana u Zemunskoj tvrđavi. Arheolozi su tamo našli metalni fragment sa grbom Celjskih grofova. 
Danas grb Slovenije nosi i tri zvezde koje predstavljaju Celjske grofove.

Vidi još
--------

* Grb Slovenije
**Tykocin** je gradić od 1,966 stanovnika na sjeveroistoku Poljske u Podlaskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Tykocin leži u dolini rijeke Narew, udaljen tridesetak km sjeverozapadno od Białystoka.

Historija
---------

Tykocinski zamak
Počeci Tykocina vjerojatno su povezani sa gradinom iz 11. - 14. vijeka, koja se danas nalazi 3 km zapadno od grada. 
Današnji grad osnovan je tokom 14. - 15. vijeka na gazu preko rijeke Narew, a status grada dobio je 1425.

Anektiran je u prvoj polovici 15. vijeka u Veliku Kneževinu Litvaniju.
Od 1542. je domena kralja Poljsko-Litvanske Unije Sigismunda II Augusta. 
Nakon tog je 1569, zajedno sa ostalom Podlasijom, inkorporiran u Kraljevinu Poljsku, koja je u drugoj polovici 16. vijeka podigla ogroman zamak, koji je služio kao arsenal (Šveđani su ga djelomično razorili 1655.)

Tykocin je prosperirao tokom 16. i 17. vijeka, kao važna riječna luka, trgovište žitom i mjesto brojnih destilerija, pivovara i mlinova.
Tokom 17. i 18. vijeka bio je jedan od glavnih Židovskih urbanih centara (drugi nakon krakovskog Kazimierza).

Sejm je 1661. dodjelio Tykocin hetmanu Stefanu Čarneckom, koji je dotad bio feud magnatske porodice Branicki.

Nakon Treća Podjele Poljske od 1795. je dio Kraljevine Pruske, od 1807. Varšavskog vojvodstva, a od 1815. je dio proruske Kongresne Poljske. 
Upravo je za te vladavine počeo stagnirati zbog konkurencije iz Białystoka.

Od septembra 1939. do 1941. bio je pod sovjetskom okupacijom, a od 1941. do 44. pod njemačkom. 
Nacisti su već u augustu 1941. strijeljali nekoliko stotina Židova (1939. u Tykocinu je živjelo oko 2000 Židova / 50% stanovništva), ostali su deportirani u Logor Treblinka.

U završnim borbama Drugog svjetskog rata oko 60% zgrada je uništeno.

Tykocin je toliko propao da mu je 1950. oduzet status grada, ponovno mu je vraćen 1993.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Poland, Podlaskie*" (poljski). City population. Pristupljeno 16.08. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Tykocin*" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 18.08.2021.

Vanjske veze
------------

***Tykocin*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Tykocin* (na portalu PolskieSzlaki) ()
**Valdivia** je grad u sredini Čilea u kom živi 150,727 stanovnika

Valdivia je administrativni centar Regije Los Ríos i Provincije Valdivia.

Geografske karakteristike
-------------------------

Valdivia se prostire duž ušća rijeka Calle-Calle i Cruces, koje kod Valdivije formiraju rijeku Valdiviju. Grad je udaljen 18 km od Tihog oceana.

Pogled na grad i rijeku Calle-Calle
Centar grada

Historija
---------

Iako je osnovana još 1552. kao važna utvrda španjolskog kolonijalizma Valdivia je doživjela procvat tek od sredine 19. vijeka, kad se u grad doselilo puno njemačkih kolonista, koji su svojim kapitalom i znanjem unaprijedili privredu grada.

Historijski centar grada leži na južnoj obali rijeke Calle-Calle, to je još i danas trgovački i administrativni centar grada sa najviše stambenih kvartova. Tu se nalazi i luka, brodogradilište i radionice za popravak željezničkih vagona.

Grad je sa svojim industrijskim predgrađima na sjevernoj obali rijeke Calle-Calle, povezan sa dva mosta, a jednim velikim mostom preko rijeke Valdivia sa pacifičkom obalom.

Valdivia je od 1954. sjedište Južnog univerziteta (Universidad Austral).

Valdivija je zajedno sa svojom lukom Corral teško oštećena u Potresu 1960 i tsunamiju koji je uslijedio nakon njega.
Zbog tog se posljedice vide još i danas svuda po gradu, jer su brojne građevine podignute kao montažne, od valovitog lima.

Privreda
--------

Valdivija je grad prehrambene i drvne industrije, a ima i štavionice kože i tvornice metalnih proizvoda.

Transport
---------

Gotovo sva njegova važna pomorska trgovina obavlja se šlepovima po rijeci Valdiviji do morske luke Corral, na ušću rijeke.

Pored grada prolazi Panamerički autoput, tako da je odlično povezan sa ostalim čileanskim gradovima, pored tog povezan je željezničkom prugom a ima i mali aerodrom / *Aerodromo las Marias* (ICAO: SCVL).

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Argentina Neuquén, Argentina
* Njemačka Hamburg, Njemačka
* Sjedinjene Američke Države Mount Pleasant, Michigan, Sjedinjene Američke Države
 | * Sjedinjene Američke Države Tacoma, Washington, Sjedinjene Američke Države
* Rumunija Cluj-Napoca, Rumunjska
 |

Valdivia\_panorama.jpg

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Chile: Regions and Urban Agglomerations*" (engleski). City population. Pristupljeno 17. 10 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Valdivia, Chile*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 17.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Valdivia*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Valdivia* (službene stranice) Arhivirano 2020-10-21 na Wayback Machine-u ()
* *Valdivia, Chile* ()
Veliki Rzav
**Veliki Rzav** je reka koja teče istočnom granicom Zlatibora – pored Bijele Rijeke, Ljubiša, Željina i Sirogojna. Kod Bijele Rijeke, u njega se uliva istoimena rijeka. Druge veće pritoke su mu Ljubišnica, Katušnica i Prištavica. 
Reka Prištavica izvire u Terzića pećini podno sela Rudine, uliva se u Veliki Rzav u mestu Vrane. Na svom toku kroz selo Rožanstvo, do današnje ćuprije kod skretanja za Banju Vapu postojale su 4 redovničke vodenice: Terzića, Lujevića(kuće iz Radibratovića), Mečkića(kuće iz Ristanovića) i Mićića.
Vodenica Mike (Lujevića), se koristila čak do 90tih godina, Mečkića do 70tih, a od Terzića i Mićića su već 70ih godina bili vidljivi samo ostaci temelja. Nizvodno postoje ostaci od još jedne Mićića (Gardovića) i Šušine vodenice koja se nalazila nizvodno pre Stopića Pećine i radila je do 75-76godine. 
Jedina koja je još uvek aktivna je Rankova vodenica na Prištavici ispod Zmajevca.
Reka Prištavica danas, u 2023.godini ima korito veličine potoka jer su sva izvorišta koja su se ulivala u korito iskorišćena za napajanje vodom nekoliko okolnih sela.
Do 90ih godina, u Prištavici je bilo pastrmke i rakova. 
Prema svedočenjima meštana, pesak iz prištavice je korišćen kao građevinski materijal za mnoge kuće, a meštani pamte da su kao deca svoje plivačke veštine učili baš na ovoj reci koja je imala nekoliko virova.

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **vodotoku** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |