recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bokokotorska episkopija** je bila eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Istorijat
---------

Bokokotorska episkopija je obuhvatala Boku kotorsku, Paštroviće (oblast Budve i Petrovca) i staru dubrovačku oblast. Do pred kraj 18. vijeka, s malim izuzecima, Boka je potpadala pod staru episkopiju, kasniju Mitropoliju zetsku, čija je rezidencija u prvo vrijeme bila na Prevlaci kod Kotora, kasnije oko Skadarskog jezera, i najzad na Cetinju.

Kad je Požunskim mirom (1806) cijela Dalmacija došla pod francusku vlast, osnovao je Napoleon posebno Srpsko-pravoslavno vladičanstvo za Dalmaciju, a 1810. i posebno *„veliko vikarstvo"* za Boku. Prvi Vikarni arhijerej bio je arhimandrit Gerasim Zelić. Tako je ostalo i kasnije, kad je cijela Dalmacija s Bokom došla pod austrijsku vlast (1814). Prvi podstrek, da se osnuje zasebno Bokokotorsko vladičanstvo, dao je književnik Stjepan Mitrov Ljubiša, koji je, kao poslanik na Carevinskom vijeću u Beču, najviše i uticao, da je car Franc Jozef I, poslije umirenja Bokeljskog ustanka 1869. godine, odobrio da se osnuje samostalna Bokokotorska episkopija, koja je 30. marta 1874, zajedno sa Zadarskom ili Dalmatinskom episkopijom, ušla u sastav nove Bukovinsko-dalmatinske mitropolije.

Prema podacima iz 1927. godine eparhija je imala 4 protoprezviterata (kotorski, risanski, hercegnovski i budvanski) sa 49 parohija, 215 crkava, 37 sveštenika i 26.448 duša.

Episkopi
--------

Prvi episkop i organizator Bokokotorske eparhije bio je znameniti Gerasim Petranović (1874—1906). Poslije njega bili su episkopi:

* Dositej Jović (1906—1910),
* Vladimir Boberić (1911—1918) i
* Kirilo Mitrović (1920—1931)

Manastiri
---------

Bokokotorska episkopija je imala osam manastira:

* Manastir Podlastva,
* Manastir Banja,
* Manastir Savina,
* Manastir Gradište,
* Manastir Režević,
* Manastir Praskvica,
* Manastir Duljevo i
* Manastir Podmaine).

Vidi još
--------

* Boka kotorska

Literatura
----------

* Grujić, Radoslav (1927). „Bokokotorska episkopija". *Narodna enciklopedija*.
* D. Miković, Srpsko-pravoslavno boko-kotorsko vlađičanstvo (1908);
* Šematizam pravoslavne eparhije boko-kotorske, dubrovačke i spičanske za 1912 i ranije godine;
* Đ. Stratimirović, Pravoslavna crkva u Boci Kotorskoj (1897); G. Viđicki, Boko-kotorska episkopija i Kiprijan Stanulović, arhimandrit koviljski (Srpski Sion, 1906);
* N. Milaš, Pravoslavna crkva u Dubrovniku u 18 i početku 19 vijeka (1913).
**Berton Churchill** (9. decembar 1876 – 10. oktobar 1940) bio je kanadski teatarski i filmski glumac. Karijeru je započeo u kazalištu, a od 1903. godine živio u New Yorku. Tamo je bio aktivan član glumačkog sindikata Actors Equity. Iako je u filmova počeo glumiti 1920-ih, postao je zapažen tek s uvođenjem zvučnog filma 1930-ih, kada su režiseri i producenti počeli cijeniti njegov gromki glas. Specijalnost su mu postale karakterne uloge osoba od autoriteta, od kojih je možda najpoznatiji bankar u klasičnom vesternu *Stagecoach* iz 1939. godine. Sljedeće godine je umro od uremije.

Djelomična filmografija
-----------------------

* *Six Cylinder Love* (1923)
* *This Reckless Age* (1932)
* *I Am a Fugitive from a Chain Gang* (1932)
* *Strictly Dynamite* (1934)
* *Steamboat Round The Bend*  (1935)
* *He Couldn't Say No* (1938)
* *Sweethearts* (1938)
* *So This Is London* (1939)
* *Stagecoach* (1939)
* *Cross-Country Romance* (1940)

Vanjske veze
------------

***Berton Churchill*** na Wikimedijinoj ostavi

* Berton Churchill na IMDb-u (`en`)
* Berton Churchill na Find a Grave
Basotho
**Basotho** (narod koji govori jezikom Sotho), **Sotho** ili **Suto** je živio u južnoj Africi od 15. vijeka. Sačinjavali su tri glavna plemena ili klana - Bakoena, Bataung i Batlokwa. Basotho su početkom 19. vijeka stvorili nacionalnu državu (moderni Lesoto) zahvaljujući diplomatskom geniju Moshoeshoea I koji je pod svoje okrilje prikupio Sotho klanove koji su bili raštrkani širom južne Afrike u početku 19. vijeka. Većina Basothoa danas živi u Južnoj Africi, zato što su njihovi preci tamo išli kako bi radili kao gastarbajteri u rudnicima zlata. 

Basotoa ima oko 4,3 miliona. Govore sesotho jezikom, a po vjeri su uglavnom animisti i kršćani.

Povezano
--------

* Lesoto
* Moshoeshoe I

Vanjske veze
------------

***Basotho*** na Wikimedijinoj ostavi

* Number of Sotho speakers in South Africa
* Population of Lesotho (almost entirely Basotho)

| * p
* r
* u
Etničke grupe Južne Afrike |
| --- |
| 
* Afrikaneri
* Angloafrikanci
* Azijati
* Bušmani
* Cape Malajci
* Obojani
* Griqua
* Ndebele
* Sotho
* Tsonga
* Swazi
* Tswana
* Venda
* Xhosa
* Zulu

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85125341
* BNF: cb126524781 (podaci)

 |
Polubaše na karti HrvatskePolubašePolubašePolubaše na zemljovidu Hrvatske

**Polubaše** je selo u Hrvatskoj, regiji Slavonija u Osječko-baranjskoj županiji i pripada gradu Našice.

Zemljopisni položaj
-------------------

Polubaše nalaze se na 45° 23' 38" sjeverne zemljopisne širine i 18° 6' 11" istočne zemljopisne dužine te na 158 metara nadmorske visine i na južnim obroncima Krndije uz rijeku Londžu. Istočno od Polubaša nalazi se selo Granice, južno Rozmajerovac a zapadno Stojčinovac, jugozapadno sela Mokreš te Stari Zdenkovac i Novi Zdenkovac sela u općini Čaglin u susjednoj Požeško- slavonskoj županiji. Pripadajući poštanski broj je 31500 Našice, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila NA (Našice). Površina katastarske jedinice naselja Polubaše je 1, 10 km×102 a pripada katastarskoj općini Sibokovac u Požeško- slavonskoj županiji.

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

Iskazuje se kao naselje od 1948. Prema prvim rezultatima Popisa stanovništva 2011. u Polubašama je živjelo 17 stanovnika u 6 kućanstva.

Povijest
--------

Selo su naselili doseljenici iz Hrvatskog Zagorja, iz mjesta Bednje te Gornjeg Jesenja koji su se bavili poljoprivredom i proizvodnjom drvenog ugljena pošto je ovaj kraj bogat šumama.
Danas se Polubaše suočavaju s odlaskom stanovništva i mogućnošću nestanka samog mjesta.

Izvori
------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
4. ↑

* .

Vanjska poveznica
-----------------

* 

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Polubaše** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
.

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Našica |
| --- |
| Brezik Našički • Ceremošnjak • Gradac Našički • Granice • Jelisavac • Lađanska • Lila • Londžica • Makloševac • Markovac Našički • Martin • Našice • Polubaše • Ribnjak • Rozmajerovac • Velimirovac • Vukojevci • Zoljan |
Gramota sultana Bajazida II. o imenovanju Hadima Ali-paše beglerbegom Rumelije
**Beglerbeg** (tur. *beylerbeyi*: beg begova, gospodin nad gospodinom; mn. **beglerbegovi**, **beglerbezi**), u prvo vrijeme najviši čin u osmanskoj vojsci, sultanov vrhovni komandant vojske. Kasnije, do upravne reforme u prvoj polovini XIX. stoljeća taj naslov su nosili vojni i građanski (generalni) guverneri, koji su u ime sultana vršili vlast u velikim oblastima (bergelbeglucima, zapravo ejaletima ili vilajetima) Turskoga (Osmanskog) Carstva. Beglerbeg je imao, uz ostalo, ovlaštenje da postavlja i razrješava službenike i dodjeljuje i oduzima beratom (dekretom) manje timare (vlastelinstva) u svojoj oblasti. Tursko Carstvo najprije je bilo podijeljeno na dva beglerbegluka: **anadolski**, u kojem su bile azijske zemlje, i **rumelijski** sa sjedištem u Sofiji, u kojem su bile evropske zemlje pod turskom vlašću. Širenjem carstva u evropskom dijelu izdvajaju se zasebni beglerbegluci: **bosanski** (Bosanski pašaluk), **budimski** i **temišvarski**. Taj naslov nestao je 1922. godine kad je uspostavljena republika.

U Bosni
-------

Na čelu Bosanskog, kao i svakog drugog pašaluka, stajao je berglerbeg s titulom paše i to paše višeg ranga s najmanje dva tuga. Za prvog bosanskog beglerbega imenovan je **Ferhad-beg** (kasnije **Ferhad-paša**) Sokolović (1580-1588), koji je dotle bio sandžakbeg Bosanskog sandžaka. Kad je Banjaluka postala sjedište **Bosanskog beglerbegluka** Ferhad-paša je u njoj (1579?) podigao džamiju Ferhadiju. Za vlade sultana Selima I beglerbeg Rumelije (a zatim vezir) postao je Ferhat-paša (Šibenik, oko 1484-Smederevo, 1. XI. 1524), kasnije sandžakbeg Smederevskog sandžaka.

Prvim budimskim beglerbegom imenovan je vezir Sulejman-paša, porijeklom Mađar.

Barbarossa
----------

Beglerbeg (u ELZ: beglerbej) bio je i Hajrudin Barbarosa (Khair-ed-Din; oko 1465-1546), zapovjednik turske mornarice od 1533, porijeklom Grk. Taj čin dobio je nakon što je 1515. s bratom **Horukom** (Uruh, Urud ili Arudž, u engl. izvorima 'Aruj; 1473?-1518) došao u pomoć alžirskom emiru i protjerao Španjolce iz Alžira te zemlju predao u tursku vlast. **Beglerbej** je bio i njegov sin i nasljednik Hasan Barbarosa, beglerbeg Afrike.

Beglerbegluk
------------

**Beglerbegluk** (tur. *beylerbeylik*), područje u Osmanskom Carstvu kojim upravlja beglerbeg; čast i dostojanstvo beglerbega; također **beglerbegat**. "Pošto su Turci osvojili Balkan, podijelili su ga na beglerbegluke. Bosna je 1580. g. postala beglerbegluk" (Abdulah Škaljić). Po Jovanu Radoniću "beglerbegati ili vilajeti dele se na manje vojne ... jedinice, sandžake" (*Rečnik SANU*). Stojan Novaković upotrebljava i oblik **bejlerbeg**, a zabilježen je i oblik **beglen-beg** (16. v. Petar Skok). Ivan Gundulić upotrebljava riječ **berglerbegstvo** u značenju "vlast beglernegova".

Od riječi **beglerbeg** nastalo je prezime **Beglerbegović**.

Izvori
------

* *EJ*, *ELZ*, *An-Gold*, *ARJ*, *Klaić*, *RSANU*, *Skok*, *Turcizmi*, *Vujaklija*
* Jovan Nedić: *"Beglerbeg"*, *"Skandifeniks"*, ... 290, 16 - Rijeka, 3. II. 2005.
**Mihailo** (*svetovno* Mihailo Urošević, Brestovac kod Kragujevca, 23. jun/4. jul 1868 — Vrnjačka Banja, 22. avgust 1933) je bio episkop Srpske pravoslavne crkve.

Život
-----

Episkop Mihailo je rođen 4. jula 1868. u Brestovcu, Okrug kragujevački. Završio je bogosloviju i Duhovnu akademiju u Moskvi. Rukopoložen je u čin đakona i prezvitera po završetku bogoslovije.

Kada je ostao udov, primio je monaški čin i do izbora za episkopa bio starešina manastira Vraćevšnice i Srpskog podvorja u Moskvi, a zatim i administrator Šabačke eparhije. 

Izabran je za episkopa šabačkog 1921. a hirotonisan u sabornoj crkvi u Beogradu 1. januara 1922. godine. Umro je 22. avgusta 1933. u Vrnjačkoj Banji, a sahranjen u Šapcu u episkopskoj grobnici.

Spoljašnje veze
---------------

* Sava Vuković: Srpski jerarsi Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Jefrem (Bojović)** | **episkop šabačko-valjevski1922 — 1933.** | Nasljednik:**Simeon (Stanković)** |
**Mavrovsko jezero** (makedonski: Мавровско Езеро) je umjetno jezero koje se nalazi u sjeverozapadnom dijelu Republike Makedonije, na nadmorskoj visini od 1 200 m. između visokih šumovitih planina.

Geografske karakteristike
-------------------------

Jezero je sa juga ograđeno šumovitom i travnatom planinom Vlainicom, a sa *sjevera* ograncima Šar planine. Sve do 1947 godine na istom mjestu nalazila se je **Mavrovska kotlina**, niz koju je tekla Mavrovska reka. Tada je izgrađena velika zemljana brana, na izlazu rijeke iz kotline prema rijeci Radiki, i tako je nastalo Mavrovsko jezero. Jezero se puni, uz manje dotoke u osnovi vodama rijeke Radike, podzemnim kanalima. Vode Mavrovskog jezera koriste se za rad hidroelektrane - **Vrben** i za navodnjavanje. U toku zime, jezero se ledi.

Novoizgrađeno jezero naplavilo je 1,370 hektara zemljišta (pretežito livada) i sakupilo oko 357 milijuna m³ vode. 

* Mavrovsko jezero je dugo 10 km, i široko između 3 do 5 km
* Najveća dubina jezera je 50 m, i nalazi se u blizini brane koja je visoka 54 m, i duga 210 m a široka 5 m, u branu je ugrađeno 705 000 m³ ,materijala.

Mavrovsko jezero je poribljeno sa pastrvom i drugim ribljim vrstama, tako da je danas omiljeno odredište sportskih ribolovaca i rekreativaca.

Eksterni linkovi
----------------

***Mavrovsko jezero*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mavrovsko jezero
***Peščeni grad*** (sh. *Pješčani zamak*) je jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen na slovenskom jeziku u režiji Boštjana Hladnika i premijerno prikazan 1963. godine. Po žanru je drama, a protagonisti, koje tumače Ali Rner i Ljubiša Samardžić su dva mladića koji na jednoj plaži sretnu djevojku (koju tumači Milena Dravić) odjevenu u kaput ispod koga se ne nalazi ništa osim bikinija i koji ih zamoli za pomoć, tvrdeći da su joj prilikom kupanja ukrali novac i odjeću. Radnja prikazuje kako joj pristaju pomoći, i to tako da sami kradu i počnu lutati. *Peščeni grad* je predstavljao jedan od prvih filmova koji je odao snažan uticaj francuskog Novog vala i drugih modernističkih trendova u tadašnjoj jugoslavenskoj i slovenskoj kinematografiji.

Uloge
-----

* Janez Albreht ... zdravnik
* Milena Dravić ... Milena
* Ali Raner ... Ali
* Špela Rozin ... Špela
* Ljubiša Samardžić ... Smoki

Vanjske veze
------------

* *Peščeni grad* na IMDb-u (`en`)
* *Peščeni grad*  na stranici Slovenskoga filmskog centra (`sl`)
**Menarandra** je druga po veličini rijeka Južnog sliva na Madagaskaru duga 235 km.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rijeka *Menarandra* izvire na južnim obroncima *Masiva Tsikoriki* (1 425 m), zapadno od mjesta Isoanala, na visini od 800 m. 

Nakon izvora *Menarandra* isprava teče na jugozapadu prema mjestu *Bekili*, kroz kanjon u stijenama, preko brojnih pragova gdje ima slapove. Kod mjesta Bekili prima prvu pritoku sa lijeve strane - *Manantananu*. Manantanana i njene pritoke znaju potpuno presušiti za sezone suša.
Glavna pritoka *Menarandre*, koja ima vode tokom cijele godine, je rijeka *Menakompi* koja ima ušće 30 km ispod Bekilija.

Od tamo rijeka zaokreće u smjeru jugoistoka, i ulazi na *Plato Karimbola*. Tu rijeka ima široko korito, od aluvijalnih materijala. Za velikih suša, samo tanka traka vode ostane u tom širokom koritu. Kod mjesta Tranoroa *Menarandra* se probija kroz stjenovitu barijeru pravo prema jugu, u uskom kanjonu, i tu joj se povećava količina vode. Nakon prolaska preko te barijere *Menarandra* ponovno zaokreće prema zapadu i kod mjesta *Istočni Bevoatavo* uvire u Indijski ocean.

Ukupna duljina rijeke *Menarandra* je 235 km, a površina njena sliva zajedno sa svim pritokama je 8 350 km².

Povezano
--------

* Rijeke Madagaskara

Izvori
------

1. 1 2   M. Aldegheri (1972). „Rivers and streams on Madagascar". R. Battistini & G. Richard Vindard / dr. W. Junk B.V. Publishers the Hague. Pristupljeno 23. 09. 2011.

Eksterni linkovi
----------------

* Fotografija rijeke Menarandra, na portalu lonelyplanet[*mrtav link*]

| * p
* r
* u
Rijeke Madagaskara |
| --- |
| Sliv Masiva Ambre | Irodo • Saharenana • Besokatra |  |
| Sliv Masiva Tsaratanana | Sjeverni Mahavavi • Sumbiruno • Maevarano • Bemarivo |
| Istočni sliv | Mananara • Mangoro (Onive) • Rianila • Maningori • Mananjari |
| Zapadni sliv | Sofia (Mangarahara • Anjoboni • Bemarivo) • Mahajamba • Betsiboka (Ikopa • Mananara) • Južni Mahavavi • Manambolo • Tsiribihina (Sakeni • Mania • Mahajilo) • Mangoki (Matsiatra • Mananantanana • Zomandao) • Onilahi |
| Južni sliv | Linta • Menarandra • Mandrare |
**Međunarodni centar za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju** (ICGEB) je središte razgranate mreže naučnoistraživačkih i edukacijskih sjedišta UN namijenjenih razvoju istoimene djelatnosti u zemljama u razvoju. Osnovala ga je i promovirala Organizacije za industrijski razvoj Ujedinjenih naroda (UNIDO) kao centar izvrsnosti za istraživanje i obuku u oblasti genetičkog inženjerstva i biotehnologije.

Pod rukovodstvom Artura Falačija (Arturo Falaschi), 3. februara 1994. ICGEB stekao status autonomne Međunarodne organizacije, iako je i dalje u okviru sistema Ujedinjenih nacija.
Organizaciona i funkcionalna struktura Centra se postepeno usavršavala i širila, da bi danas djelovala u okviru tri komponente:

* Trst, Italija,
* New Delhi, Indija, i
* Cape Town, Južnoafrička Republika

One povezuju i koordiniraju odgovarajuće aktivnosti u ukupno 40 zemalja, odnosno toliko pripadajućih nacionalnih (državnih) institucija (laboratorija) u zemljama u razvoju. Članovi ove asocijacije su države, koje prethodno, nakon aplikacije i odgovarajuće procedure, moraju svojiti Statut ICGEB–a. Do 2013. Statut je potpisalo 82 država, većina onih zemalja u razvoju, a od njih 62 su trenutno punopravni članovi Centra. Ostale imaju status „afiliranog centra" (*Affiliated Centre*) , a kandidati razinu „fokalne tačke" (*focal point*).

Statutarne i komplementarne aktivnosti ICGEB osobito ostvaruje kreiranjem sljedećih aktivnosti:

* realizacija dugoročnih međunarodnih istraživačkih projekata (3–4 godine);
* doktorat-programi u oblasti molekularne genetike i biotehnologije (u suradnji s Scuola Normale Superiore u Pizi (SNS) i Open University, UK ili drugim nacionalnim univerzitetima;
* donacije za kratkoročne post-doktorske studije (najviše tri mjeseca);
* dugoročne post-doktorske studije donacije (1-2 godine) za obuku istraživača kroz učešće u gore navedenih istraživačkih programa;
* niz teorijskih i praktičnih kurseva i konferencija o genetičkom inženjerstvu i biotehnologiji (u Trstu, New Delhiju, Cape Townu i udruženi centri);
* kolaborativni istraživački programi poduzeti u državama članicama uz finansijsku podršku ICGEB (grantovi);
* naučni usluge za zemlje članice, uključujući isporuku sofisticiranih reagensa za naučna istraživanja i telematske mreže za analizu ljudskog genoma i druge važne organizme.

Zahvaljujući kadrovskoj, infrastrukturnoj i materijalnoj podršci Instituta za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju (INGEB) Bosna i Hercegovinaje najprije imala svoj „focal point" (INGEB). Zatim je INGEB postao afilijacijski centar za BiH, a nakon toga je postala stalna članica ICGEB-ovog ogranka u Trstu.

Povezano
--------

* Institut za genetičko inženjerstvo i biotehnologiju, Sarajevo
* Rifat Hadžiselimović

Vanjske veze
------------

* Arhivirano 2015-02-02 na Wayback Machine-u (`en`)
* Arhivirano 2015-02-23 na Wayback Machine-u (`it`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 133191237
* LCCN: n90692082
* ISNI: 0000 0000 9110 2256
* GND: 5040015-0
* NKC: xx0210823
* BNE: XX86777

 |
**Menadžment ljudskih resursa** u organizaciji obuhvata izbor ciljeva, utvrđivanje 
politike, kao i planiranje, organizovanje, koordinaciju i kontrolu delatnosti u području ljudskih resursa, i to preuzimanjem upravljačkih akcija radi postizanja izabranih ciljeva i ostvarivanja same svrhe upravljačke funkcije kao podsistema funkcionisanja organizacije. 

MLjR označava tri grupe aktivnosti odnosa:

* prva grupa - aktivnost je usmerena na postizanje određenih, unapred utvrđenih ciljeva ali uz pomoć drugih ljudi
* druga grupa - proces usmeravanja ponašanja ljudi prema određenom poslu i zadatku
* treća grupa - odnosi i kombinacije proizvodnih resursa i drugih činioca procesa delovanja, radi postizanja poslovne efikasnosti.

- **Osnovni zadaci** menadžmenta ljudskih resursa su: planiranje, organizovanje, upravljanje znanjem, poboljšanje procesa i kvaliteta rada, kontrola i vrednovanje dostignuća.

**Uloge** menadžmenta ljudskih resursa su:

* Strateška
* Operativna

Napomena
--------

-Tekst preuzet iz knjige „Osnove menadžmenta ljudskih resursa", prof. dr Slobodan Ćamilović, prof. dr Vidoje Vujić

Vanjski linkovi
---------------

***Menadžment ljudskih resursa*** na Wikimedijinoj ostavi
**Plains Miwok** je grana Miwok Indijanaca, porodica Moquelumnan, na delti rijeka San Joaquin i Cosumnes u Kaliforniji. U prošlosti su bili naseljeni u nekih 15 sela. Danas žive na rezervatima Buena Vista (u okrugu Amador County), na rezervatu Ione (sa Northern Sierra Miwokima, Amador County), Jackson (sa Northern Sierra isto u Amador County) i Shingle Springs (u okrugu El Dorado County).

Sela
----

John Reed Swanton navodi sela:
Sela (sufiks -mni, na kraju imena označava pleme; Lelamni, etc.): 

* Chuyumkatat, na Cosumnes River.
* Hulpu-mni, na istočnoj obali Sacramento River blizu Sacramenta.
* Lel-amni, na Mokelumne River.
* Lulimal, blizu Cosumnes Rivera.
* Mayeman, na Cosumnes River.
* Mokel-umni (Mokel), na Mokelumne River.
* Mokos-umni, na Cosumnes River.
* Ochech-ak, na Jackson Creek.
* Sakayak-umni, na Mokelumne River.
* Sukididi, na Cosumnes River.
* Supu, na Cosumnes River.
* Tukui, na Cosumnes River.
* Umucha, blizu Cosumnes River.
* Yomit, na Cosumnes River.
* Yumhui, nedaleko Cosumnes River.

Tribeleti (plemenca)
--------------------

Amuchamne, Anizumne, Chucumne, Chupumne, Cosomne, Gualacomne, Guaypemne, Hulpumne, Junizumne, Lelamne, Locolomne, Lopotsimne, Muquelemne, Musupumne, Newachunme, Noypumne, Ochehamne, Olonapatme, Quenemsia, Sakayakumne, Seguamme, Shalachmushumne, Siusumne, Sotolomne, Tauquimne, Tihuechemne, Tusealemne, Ylamne.

Izvori
------

1. ↑  Miwok, Swanton
2. ↑  Eastern Miwok
**Pavle Nenadović** (Budim, 14. januar 1703 — Sremski Karlovci, 15. avgust 1768) je bio treći episkop gornjokarlovački, a potom karlovački mitropolit.

Biografija
----------

Pavle Nenadović je rođen u Budimu 1703. Godine 1726. rukopoložen je za đakona a posle dve godine za jeromonaha. Patrijarh Arsenije poverio mu je položaj svog generalnog ezgarha. Na Markovdan 1742. godine, izabran je za episkopa gornjokarlovačkog, ali je njegov izbor carica Marija Terezija potvrdila tek 1744. godine.

Na tom mestu ostao je do 1748. godine, kada je premešten u Arad, jer je dotadašnji aradski episkop Isaija Antonović izabran za karlovačkog mitropolita. Međutim, nije stigao ni da ode u Arad na novu eparhiju, mitropolit karlovački Isaija je umro i na to mesto je izabran aradski episkop Pavle Nenadović.

U periodu od 1749. do 1768. bio je karlovački mitropolit.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija Pavla Nenadovića Arhivirano 2011-01-30 na Wayback Machine-u
* Slavko Gavrilović: Instrukcije mitropolita Pavla Nenadovića iz 1765. za vođenje poslova u sremskoj arhidijecezi[*mrtav link*], Zbornik Matice srpske za istoriju, broj 63-64, 2001. godine

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Danilo Ljubotina** | **episkop gornjokarlovački1744 — 1748.** | Nasljednik:**Danilo Jakšić** |

  


p • r • uPoglavari Srpske pravoslavne crkve

**Žičko-pećki arhiepiskopi (1219-1337):**  
Sveti Sava • Arsenije I Sremac • Sveti Sava II • Danilo I • Joanikije I • Jevstatije I • Jakov • Jevstatije II • Sveti Sava III • Nikodim • Danilo II • Joanikije II
  
**Pećki patrijarsi (1346-1463):**  
Joanikije II • Sava IV • Jefrem • Spiridon • Danilo III • Sava V • Danilo IV • Kirilo • Nikon • Teofan • Nikodim II • Arsenije II
  
**Pećki patrijarsi (1557-1766):**  
Makarije Sokolović • Antonije Sokolović • Gerasim Sokolović • Savatije Sokolović • Jerotej Sokolović • Filip Sokolović • Jovan • Pajsije Janjevac • Gavrilo I Rajić • Maksim Skopljanac • Arsenije III Crnojević • Kalinik I • Atanasije I • Mojsije Rajović • Arsenije IV Jovanović • Joanikije III Karadža • Atanasije II Gavrilović • Gavrilo II Sarajevac • Gavrilo III • Vikentije Stefanović • Pajsije II Grk • Gavrilo IV Grk • Kirilo II • Vasilije Jovanović-Brkić • Kalinik II Grk
  
**Karlovački mitropoliti i patrijarsi (1690-1920):**  
Arsenije III Crnojević • Isaija Đaković • Sofronije Podgoričanin • Vikentije Popović • Mojsije Petrović • Vićentije Jovanović • Arsenije IV Jovanović • Isaija Antonović • Pavle Nenadović • Jovan Đorđević • Vićentije Jovanović Vidak • Mojsije Putnik • Stefan Stratimirović • Stefan Stanković • Josif Rajačić • Samuilo Maširević • Prokopije Ivačković • German Anđelić • Georgije Branković • Lukijan Bogdanović
  
**Beogradski mitropoliti (1831-1920):**  
Melentije Pavlović • Petar Jovanović • Mihailo Jovanović • Teodosije Mraović • Inokentije Pavlović • Dimitrije Pavlović
  
**Patrijarsi Srpske pravoslavne crkve (1920- ):**
  
Dimitrije • Varnava • Gavrilo (V) • Vikentije (II) • German • Pavle • Irinej
**Pavlova pećina** nalazi se na brdu Doli u naselju Bihovo, i udaljena je šest kilometara od grada Trebinja, Republika Srpska, Bosna i Hercegovina. Rašireno je vjerovanje da je u ovoj pećini boravio sveti Pavle po čemu je i dobila ime, pa su joj ljudi poklanjali izuzetnu pažnju, vodeći računa da ostane neoskrnavljena. Odlukom Zemaljskog zavoda za zaštitu spomenika kulture i prirodnih rijetkosti Sarajeva bila je zaštićena od 1957. godine pod imenom „Pećina u Dolama". Sastoji se iz jednog prostranog kanala koji je na nekoliko mjesta ispresijecan masivnim pećinskim nakitom i završava se prostranom dvoranom. Posebno je značajna kao jedini speleološki objekat Republike Srpske koji se povremeno koristi kao podzemni sakralni objekat o kojem se brine sestrinstvo Petropavlovog manastira. Do nje se stiže samo kozjom stazom, kojom dolaze mnogi turisti i vjernici, naročito na dan svetog Petra i Pavla, a čak se u njoj i djeca krštavaju.

Zaštićeno područje
------------------

Pavlova pećina je proglašena zaštićenim područjem slijedećih karakteristika:

* datum proglašenja: 2012
* IUCN kategorija zaštićenog područja: III - spomenik prirode
* stepeni zaštite na cjelokupnoj teritoriji su: II
* površina: 13,4 ha
* upravljač: Opština Trebinje
* mjesto: Trebinje
**Bitka kod Welfesholza** (njemački: ) se odigrala 11. februara 1115. u sjevernoj Njemačkoj između carske vojske pod grofom Hoyerom od Mansfelda na jednoj, i saksonskih pobunjenika pod vojvodom Lotarom od Supplinburga na drugoj strani. Do nje je došlo tokom višedecenijske Borbe za investituru tokom koje su rimski pape, nastojeći potkopati autoritet rimsko-njemačkih careva iz Salijske dinastije, poticali ustanke njihovih feudalnih vazala u Njemačkoj. Posljednji od njih je u oktobru 1114. podigao vojvoda Lotar, nedugo nakon što je - za kaznu zbog prijašnjeg ustanka - bio prisiljen prisustvovati vjenčanju cara Heinricha V i engleske princeze Maud noseći na sebi cilicij. Lotaru su se priključili svrgnuti vojvoda Heinrich od Donje Lotaringije i biskup Rheinhard od Blankenburga. Heinrich je protiv ustanika poslao grofa Hoyera. Do sudara dviju vojski koju Chronica Sclavorum opisuje "kao najveći u našem dobu" je došlo blizu Welfesholza. On je riješen na samom početku kada je grof Hoyer poginuo u pojedinačnom dvoboju sa mladim baronom Wipprechtom, sinom zatočenog pobunjeničkog vođe Wiprechta od Groitzscha. Carska vojska je nakon toga natjerana u bijeg, a Lotar je konsolidirao svoj položaj u Saksoniji. Heinrich je, međutim, uspio zadržati vlast zahvaljujući vjernosti švapske vojvode Friedricha II i njegovog brata Konrada. Godine 1123. je Lotar prešao na Heinrichovu stranu, što mu je omogućilo da nakon Heinrichove smrti i izumiranja Salijske dinastije 1125. dođe na njemačko prijestolje.

Koordinate: 51°37′N 11°34′E﻿ / ﻿51.617°N 11.567°E﻿ / 51.617; 11.567
**Mitridat I Ktist** (na grčkom **Mιθριδάτης Kτίστης**; ? - 266. pne.) bio je osnivač kraljevstva Pont u antičkoj Maloj Aziji.

Bio je sin Mitridata, vladara grada Kios. Godine 302. pne. mu je oca dao ubiti dijadoh Antigon I Monoftalmos, nastojeći spriječiti savez sa svojim suparnikom Kasandrom. Mladom princu je namijenjena ista sudbina, ali ga je na vrijeme upozorio Demetrije Poliorket te je Mitridat s vojskom i vjernim pristašama izbjegao iz Kiosa u Paflagoniju te zauzeo strateški važnu tvrđavu Kimijata. Odatle je nastavio širiti svoju vlast te je oko 281. pne. najvjerojatnije iskoristivši kaos nastao bitkom kod Kuropedija, počeo koristiti titulu *basileus* (kralj). Kasnije je iskoristio dolazak Gali|Gala u Mala Azija|Malu Aziju kako bi ih uspješno angažirao kao najamnici|najamnike i tako spriječio egipatskog kralja Ptolemeja II da proširi svoje maloazijske teritorije na račun njegovog kraljevstva.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Mitridat II od Kiosa**  |  **Kralj Ponta** 302 BC – 266 BC | Slijedi: **Ariobarzan**  |

Izvori
------

* Appian, *The foreign wars*, Horace White (translator), New York, (1899)
* Hazel, John; *Who's Who in the Greek World*, "Mithridates I" (1999)
* Memnon, *History of Heracleia*, Andrew Smith (translator), (2004)
* Plutarch, *Parallel Lives*, "Demetrius", John & William Langhorne (translator), (1770)
* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Mithridates III" Arhivirano 2005-10-26 na Wayback Machine-u, Boston, (1867)
* Strabo, *Geography*, H. C. Hamilton & W. Falconer (translators), London, (1903)
**Pavlinski samostan i crkva sv. Ane u Križevcima** su nekadašnji pavlinski samostan, a danas župni dvor i župna crkva u središtu Križevaca.

Pavlinski samostan je građen od 1699. do 1741. godine, a ideja je postojala i prije, u vrijeme povlačenja Turaka. Nastao je na posjedu Ivana Zakmardija, koji ga je darovao. Pavlini su bili nositelji obrazovanja u Križevcima preko 120 godina poučavajući u osnovnoj školi, njemačkoj školi i gimnaziji. Car Josip II. 1786. godine, ukida pavllinski red, samostan postaje župni dvor, a crkva župnom crkvom.

Samostan je hodnikom spojen s crkvom sv. Ane. Zgrada samostana ima jedan kat i klaustar, gdje su se nalazile školske prostorije. Na katu je bila knjižnica.

Crkva sv. Ane je jednobrodna ranobarokna s pravokutnim svetištem. Obnovljena je prema nacrtima Hermanna Bolléa. U crkvi se nalaze vrijedni predmeti i slike od gotike do rokokoa. Neke od slika pripadaju među najranije slike pavlinskog slikarskog kruga.

Prilikom obnove tornja crkve 2004. godine građevinski radnici pronašli su u "jabuci" kupole zanimljive poruke iz prošlosti nekadašnjih križevačkih gradonačelnika.

Orgulje
-------

Ferdo Heferer je izgradio orgulje crkve 1891. godine. Glazbalo ima ovu dispoziciju:

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| **I. manual** C–f3

---

 |
| 1. | Bourdon | 16′ |
| 2. | Principal | 8′ |
| 3. | Copula | 8′ |
| 4. | Regal | 4′ |
| 5. | Flauto dolce | 4′ |
| 6. | Octav | 2′ |
| 7. | Cornett IV |

 | 

|  |
| --- |
| **II. manual** C–f3

---

 |
| 8. | Geigenprincipal | 8′ |
| 9. | Aeoline | 8′ |
| 10. | Dolceana | 4′ |

 | 

|  |
| --- |
| **Pedal** C–d1

---

 |
| 11. | Subbass | 16′ |
| 12. | Violonbass | 16′ |
| 13. | Principalbass | 8′ |
| 14. | Octavbass | 4′ |

 |

Spojevi: I-P, II-I.   

Trakture su mehaničke s registarskim kancelama.

Izvori
------

1. ↑  Žulj, Nikola: Križevci i Kalničko prigorje, umjetnost, arhitektura, krajolici, Veda Križevci 2006.
2. ↑  Križevci.eu - lokacije / župna crkva sv. ane Arhivirano 2011-09-19 na Wayback Machine-u Preuzeto 20. srpnja 2011.

Literatura
----------

* Armano, Emin: *Orgulje hrvatskih graditelja. Tragom Ladislava Šabana*, ITG, Zagreb 2006.

Vanjske veze
------------

* Župa Sv.Ane Križevci Arhivirano 2010-09-22 na Wayback Machine-u
**Bitka kod Vujea** (lat. *Campus Vogladensis*) je bitka koja se odigrala u proleće 507. godine između vizigotskih snaga kralja Alariha II i franačke vojske pod vođstvom Hlodoveha I blizu Poatjea u Galiji.

Hlodoveh I, franački kralj, i Anastasije I, vizantijski car, ugovorili su da obojica napadnu Gote sa dve različite strane.

Franci su prešli reku Loaru, a Hlodoveh je posle bitke navodno lično ubio Alariha. Nakon ove bitke, Vizigoti su bili primorani da se povuku u Septimaniju, jedinu teritoriju s one strane Pirineja koja je još uvek ostala pod njihovom kontrolom. Uspeh kod Vujea je obezbedio Francima kontrolu nad jugozapadnim delom današnje Francuske, kao i osvajanje Tuluza. Alarikov nezakoniti sin Gesaelih je pokušao da organizuje kontranapad kod Narbona, međutim, bio je svrgnut i na kraju ubijen kada su Narbon osvojili Burgundi, franački saveznici. Franci bi verovatno napredovali i preko Pirineja da ih nije zaustavio ostrogotski kraljTeodorik Veliki, tast ubijenog Alariha.

Franačka Akvitanija, ranije povezana sa hispanoromanskim trgovačkim rutama i teritorijama, sada je ostala izolovana, sudeći po odsustvu trgovačkih predmeta iz 7. i 8. veka na arheološkim nalazištima. Franački kraljevi su premestili prestonicu u Tuluz.

Uzroci ovog rata su pre svega verske prirode. Hlodoveh, franački kralj, koji je prihvatio ortodoksno hrišćanstvo 496. godine, prema Grguru Turskom, sam je predložio da oslobodi južnu Galiju od omraženih jeretika, Vizigota, koji su ispovedali arijansko hrišćanstvo. Nakon uspeha u ovoj bici, vizantijski car, Anastasije, proglasio ga je konzulom i poslao mu odgovarajuće regalije. Hlodovehov "konzulat" je zatim proslavljen u Parizu gde su *rimskog* konzula njegovi ratnici nosili na štitu po ulicama grada.

Povezano
--------

* Franci
* Hlodoveh
* Vizigoti
Микица Илић је рођен 1972. године у Сремској Митровици. Дипломирао је на Правном факултету Београдског универзитета и апсолвирао на Богословском институту Српске православне цркве. Пише приповетке, новеле, романе, кратке приче, есеје, сатиру и радио драме. Члан је Удружења књижевника Србије Arhivirano 2019-01-19 na Wayback Machine-u. Сарађује или је објављивао у четрдесетак књижевних, богословских, научних и других часописа, у којима је објавио око сто педесет текстова. Заступљен је у више заједничких издања и зборника.

Добитник је више књижевних признања, међу којима и награда: Улазница (2000), Лаза К. Лазаревић (2002), Миливоје Илић (2002), Кочићевим сатиричним пером (2002), Бунтовна проза (2002), Шумадијске метафоре (2003), Награда Удружења писаца 7 из Франкфурта (2004), Српско перо (2006), Жикишон (2006), Мирко Петковић (2009), Андра Гавриловић (2012), Мисаоник (2013), Награда ИК „Арте" (2014)…

Објавио је књиге прича: „Западно – источни диван" (2003) и „Лавиринт без излаза" (2014), романе: „Повест о апокрифу" (2014) и „Освит дана осмог" (2015), монографију „Село Босут у Срему" (2012), радио драме: „Подвижници пирга Светога Саве" (Радио Београд 2, 2014) и „Ђорђе Ћурчија" (Радио Нови Сад 1, 2015).

Сарађује или је објављивао у следећим часописима: Књижевне новине (Београд), Летопис Матице српске (Нови Сад), Књижевни магазин (Београд), Кораци (Крагујевац), Повеља (Краљево), Градина (Ниш), НИН (Београд), Даница (Београд), Свеске (Панчево), Поља (Нови Сад), Улазница (Зрењанин), Домети (Сомбор), Луча (Суботица), Књижевник (Бања Лука), URB (Београд), URBIS (Београд), Липар (Крагујевац), Православље (Београд), Mons Aureus (Смедерево), Сент (Нови Пазар), Исток (Књажевац), Бдење (Сврљиг), Libero аrs (Београд), Траг (Врбас), Српска вила (Бијељина), Омнибус (Сарајево), Либартес (Београд), Албум (Мостар), Авлија (Рожаје), Сунчани сат (Сремска Митровица), Етна (Београд), Носорог (Бања Лука), Рукописи (Панчево), Вести (Ужице), Реч народа (Пожаревац), Наша реч (Лесковац), Нови пут (Јагодина), Сремске новине (Сремска Митровица), Новине Митровица (Сремска Митровица), Испод дуге (Шабац), Акт (Ваљево), Просвјетни рад (Подгорица), Видовдан (Београд), Српски културни клуб (Нови Сад), Искра (Бирмингем), Источник (Милтон), Српске недељне новине (Будимпешта), Зелени коњ (Темишвар)…

Приче су му превођене на енглески, немачки и бугарски језик.

Knjige

1. Илић, Микица, Западно-источни диван : (српска општа места), Крагујевац : Студентски културни центар, 2003, 137 стр. (Библиотека "Првенац"), ISBN 86-7398-012-7 broš.
2. Илић, Микица, Село Босут у Срему : (1706-2006) : монографија, Сремска Митровица : Библиотека "Глигорије Возаровић", 2012 (Лаћарак : Ам график), 626 стр. : илустр. ; 25 цм, ISBN 978-86-85617-18-8 картон
3. Илић, Микица, Лавиринт без излаза : кратке приче, Београд : Биндер, Едиција Осма сила ; књ. 013, 2014, 124 стр, 17 cm, ISBN 978-86-89259-12-4 broš.
4. Илић, Микица, Повест о апокрифу: криптороман, Београд : Арте, 2014, (Београд : Биндер), 127 стр. 21 cm, ISBN 978-86-6415-019-4
5. Илић, Микица, Освит дана осмог : роман, Лаћарак : AM graphic, 2015, 120 стр. 23 cm, #Едиција #Sirm ; 117, ISBN 978-86-88581-29-5

Spoljašnje veze

* 
*
**Mitropolija srednjezapadnoamerička** je bila eparhija Srpske pravoslavne crkve.

Osnivanje
---------

Osnovana je 1963. godine sa sjedištem u Čikagu, odnosno — manastiru Svetog Save u Libertivilu. Pored parohija u Americi, obuhvatala je i parohije na teritoriji Južne Afrike. Za prvog episkopa izabran je dr Firmilijan Ocokoljić (1963—1991). Poslije dugogodišnje bolesti, umirovljen je 1991. godine. Jedno vrijeme eparhijom su administrirali episkop šumadijski g. Sava (Vuković) i vikarni episkop toplički g. Mitrofan (Kodić). Godine 1991, Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve je uzdigao Eparhiju srednjezapadnoameričku na stepen mitropolije i za prvog mitropolita izabrao dotadašnjeg episkopa istočnoameričkog g. Hristofora (Kovačevića).

Arondacija
----------

Shodno odluci Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve od 21. maja 2009. godine izvršena je arondacija postojećih eparhija Srpske pravoslavne crkve: Srednjezapadnoameričke, Istočnoameričke, Zapadnoameričke i Kanadske Srpske pravoslavne crkve u Sjedinjenim Američkim Državama i Kanadi; i Eparhije za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Tada su formirane/arondirane sljedeće eparhije: Mitropolija libertivilsko-čikaška, Eparhija novogračaničko-srednjezapadnoamerička, Eparhija istočnoamerička, Eparhija zapadnoamerička i Eparhija kanadska.

Ovom odlukom su ukinute do tada postojeće eparhije: Mitropolija srednjezapadnoamerička i Eparhija za Ameriku i Kanadu Mitropolije novogračaničke. Novoosnovana Mitropolija libertivilsko-čikaška je postala nasljednik ugašene Mitropolije srednjezapadnoameričke.

Vidi još
--------

* Hristofor Kovačević
* Mitropolija libertivilsko-čikaška
* Srpska pravoslavna crkva u Sjevernoj i Južnoj Americi

Spoljašnje veze
---------------

* Odluka Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve o arondaciji eparhija Arhivirano 2018-08-31 na Wayback Machine-u
*Kod Tanagre se kasnije, tokom peloponeskog rata odigrala još jedna bitka; v. Bitka kod Tanagre (426. pne.).*

**Bitka kod Tanagre** se vodila godine 457. pne. između Atene i Sparte za vrijeme prvog peloponeskog rata.

Pozadina
--------

Višegodišnje suparništvo Atene i Sparte za premoć nad polisima Antičke Grčke je godine 460. pne. eskaliralo u otvoreni oružani sukob poznat kao prvi peloponeski rat. Dvije grčke velesile se ispočetka nisu sudarile direktno - Atena i njen Delski savez su pomagali Megari u graničnom sukobu s Korintom koji je sa Spartom bio povezan u Peloponeski savez.

Godine 457. pne. je Sparta odlučila odgovoriti kada je Fokida objavila rat Doridi, oblasti koja je bila prapostojbina svih dorskih Grka, uključujući Spartance. Radi pomoći svojim dalekim rođacima, Spartanci su pod Nikodemom, sinom Kleombrota i regentom za mladog kralja Pleistoanakta, okupili vojsku od 1.500 vlastitih hoplita i oko 11.5000 savezničkh vojnika. Intervencija je bila uspješna, te je Fokida poražena.

U Ateni su, međutim, demokratski vlastodršci bili zabrinuti dolaskom velike spartanske vojske u Beotiju, pogotovo s obzirom da su Spartanci tradicionalno podržavali oligarhija|oligarhijske vlade, a u Tebi bilo mnogo izgnanih atenskih oligarha koji su kovali planove za povratak na vlast. Atena je zato odlučila eliminirati tu vojsku tako što bi joj blokirala opskrbne rute. 

Spartanci su se tako našli u nepovoljnom položaju - opskrbu morem je priječila nadmoćna atenska ratna mornarica, a kopnom se do Sparte moglo jedino kroz prijevoj Geraneja koji je držala atenska kopnena vojska. Nikodem je, međutim, odlučio ne činiti ništa i čekati da atenska vojska napadne prva.

Tok bitke i posljedice
----------------------

Nikodemova strategija se pokazala ispravnom. Atenjani su izgubili strpljenje i odlučili napasti, iako su prethodno pod Mironidom prikupili veliku vojsku od oko 14.000 ljudi, u kojoj je, između ostalih, bilo i 1.000 vojnika iz Arga. Bitka je bila duga, neizvjesna i krvava, ali su Spartanci, tradicionalno nadmoćni u kopnenim okršajima, na kraju izvojevali pobjedu.

Nikodem, međutim, zbog teških gubitaka više nije bio u stanju iskoristiti tu pobjedu. Jedino je mogao iskoristiti atensku iscrpljenost da se s vojskom uspješno probije do Sparte.

Kada se iz Beotije povukla spartanska vojska, Atenjani su to odmah iskoristili kako bi započeli pohod protiv beotskih gradova u savezništvu sa Spartom, a koje su potukli u bitci kod Enofite.

Izvori
------

1. ↑  Thucydides (1954). *History of the Peloponnesian War*. Penguin Classics; Revised edition. str. 98.
2. ↑  Thucydides (1954). *History of the Peloponnesian War*. Penguin Classics; Revised edition. str. 97.
Za ostale upotrebe, v. Perdika (razvrstavanje).
Kovanica na kojoj je kralj Perdika III predstavljen kao Heraklo.
**Perdika III** (grčki: *Περδίκκας Γ`*, ? - 359. pne.) bio je kralj Makedonije od 368. do 359. pne. Bio je sin kralja Aminte III i kraljice Euridike. Na prijestolju je naslijedio svog starijeg brata Aleksandra II, ubijenog 368. pne. na poticaj Ptolemeja koji je iste godine postao regent. Perdika je vlast preuzeo tri godine kasnije, ubivši Ptolemeja.

O Perdikinoj vladavini se relativno malo zna. Iste godine kada je postao kraljem - 365. pne. - služio je *kao* 
theorodokos *na panhelenskim igrama u Epidauru. Tokom vladavine se jednom sukobio s Atenom oko Amfipolisa, a bio je poznat i kao veliki mecena književnika i filozofa, među kojima je bio i Platonov učenik Eufrej.*

Perdikinu vladavinu je završio neuspješni pokušaj da zauzme gornju Makedonije, odnosno pokori Ilire pod kraljem Bardilisom. U sukobu s njima je 359. pne. makedonska vojska poražena, a Perdika je poginuo. Naslijedio ga je maloljetni sin Aminta IV koga je odmah svrgnuo Perdikin brat Filip.

Eksterni linkovi
----------------

* Perdiccas III Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology

  


|  |
| --- |
| Perdika III **Dinastija Argeada****Rođen/a:** Unknown  **Umro/la:** 359. pne. |
| Prethodi:**Aleksandar II** | **Kralj Makedonije**368–359. pne. | Slijedi:**Aminta IV** |
**Pastor** je naziv za svećenike brojnih protestantskih crkava, koja znači pastir.

Etimologija
-----------

Pastor potječe iz iste latinske riječi **pastōr** (od glagola pascere = hraniti) a koja je značila pastir (i to ovaca).

Historija nastanka termina i današnja upotreba
----------------------------------------------

Za ranokršćanskih vremena i simbolike po katakombama Isus je prikazivan kao Dobri pastir. Od Milanskog vjerskog edikta i priznavanja kršćanstva u 4. vijeku prvi lideri najstarijih kršćanskih zajednica sebe zovu pastirima. I u prvim Biblijama je sinonim za Isusa bio - pastir grčki: ποιμήν (poimēn). 
Kasnije je taj naziv prihvaćen za biskupe i njihove pomoćnike - prezbitere, kao osobe koje djeluju u Isusovo ime. Ali se je vremenom, kako je rasla crkvena organizacija - taj termin počeo gubiti u korist drugih titula. 

Kako je reformacija kao pokret imala za cilj povratak iskonskim kršćanskim vrijednostima - većina kongregacija koje su nastale na njihovom osnovu zadržale su taj stari latinski naziv za svoje vjerske službenike, koji vode brigu o svojoj zajednici i vrše vjerske obrede. Iako neke protestantske kongregacije kao Ujedinjeni Metodisti, umjesto titule *Pastor* koriste termine *dekan* (deacon) ili *starješina* (elder). U Anglikanska crkva za svoje svećenike koristi termine; *rektor* (rector) i *vikar* (vicar).

Izvori
------

1. 1 2  „*Pastor*" (engleski). Merriam Webster. Pristupljeno 5. 11. 2012.

***Pastor*** na Wikimedijinoj ostavi
Menip, Diego Vélasquez, 1639/1640
**Menip iz Gadare** u Koile-Siriji (oko 300. – 260. god. st. e.) bio je grčki kinički filozof i književnik. Prema Diogenu Laertiju (VI, 8), Menip je bio rob, oslobođen je, zatim je zelenašenjem stekao veliko bogatstvo, izgubio ga, te najzad zbog toga izvršio samoubistvo.

Njegova dela, napisana mešavinom proze i poezije, danas su u potpunosti izgubljena. Znamo međutim, da je u njima obrađivao ozbiljne teme u obliku ruganja i podsmehivanja, te da je posebno voleo kritikovati stoike i epikurejce. Njegova su književna dela izvršila značajan uticaj na kasniju antičku književnost. Jedan od dijaloga sačuvan pod imenom Lukijana, njegovog sledbenika koji ga često pominje, nosi naslov *Menip*. Međutim, ovaj dijalog je sumnjivog autorstva, a s obzirom na to da njegov podnaslov *(Proročište mrtvih)* nalikuje jednom delu koje Diogen Laertije pripisuje Menipu, postoji i pretpostavka da taj dijalog zapravo predstavlja delo samoga Menipa ili da je to imitacija njegove *Nekromantije*, bilo iz pera Lukijana bilo iz pera nekog drugog pisca. *Menipske satire* rimskog književnika Marka Terencija Varona, čiji nam sačuvani fragmenti daju neku pretpostavku o njihovoj kompoziciji, bile su nazvane upravo po Menipu iz Gadare.

***Menip iz Gadare*** na Wikimedijinoj ostavi

  


|  |
| --- |
| Presokratska filozofija > **Sokratska filozofija** > Helenističko-rimska filozofija |
| **Sokrat**
**Kinička škola** :
Antisten - Diogen iz Sinope - Monim - Onesikrit - Krates iz Tebe - Hiparhija - Metrokle - Menip - Bion - Kerkid
**Kirenska škola** :
Aristip iz Kirene - Ptolemej iz Etiopije - Antipatar iz Kirene - Toodor Ateista - Hegesija
**Megarska škola** :
Euklid iz Megare - Diodor Kron - Ihtija - Pasikle - Trazimah - Klinomak - Eubulid - Stilpon - Apolonije Kron - Eufant - Brison - Aleksin
**Elidska škola** :
Fedon iz Elide - Menedem iz Eretrije
Platon |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 106974905
* LCCN: no2008183769
* GND: 102399301
* BIBSYS: 90790527
* BNE: XX1029607

 |
***Perry Mason*** je Emmyjem nagrađena američka dramska TV serija koja se emitirala od 1957. do 1966. Naslovnog junaka, Perryja Masona je u njoj tumačio Raymond Burr. Perry Mason je u seriji bio advokat obrane koji se originalno pojavio u kriminalističkoj prozi Erlea Stanleya Gardnera. Zaplet svake epizode je bio manje-više isti: Masonovom kllijentu se sudilo za ubistvo, ali bi Mason uvijek uspio dokazati njegovu nedužnost dokazujući krivicu druge osobe. Ubica bi se skoro uvijek slomio i priznao zločin u sudnici, a ponekad i na klupi na svjedoke.

Barbara Hale je u seriji glumila Perryjevu vjernu sekretaricu Dellu Street, zvanu "Lijepa" od strane privatnog detektiva Paula Drakea, koga je glumio William Hopper.

William Talman je glumio Masonovog stalnog suparnika, okružnog tužioca Hamiltona Burgera; Ray Collins je glumio ulogu grubog ali marljivog policijskog poručnika Arthura Tragga, koji je često Masonu zadavao poteškoće. Kasnije se Collins zbog poodmakle dobi (66 godina na početku snimanja) pojavljivao sve češće, te su ga naslijedili Wesley Lau kao poručnik Andy Anderson, a kasnije Richard Anderson kao poručnik Steve Drumm.

Nova verzija
------------

Godine 1973. je bez uspjeha pokušan svojevrsni remake serije sa Monetom Markhamom u glavnoj ulozi. Serija pod nazivom *The New Adventures of Perry Mason* se održala samo jednu sezonu.

TV-filmovi
----------

Televizijski producent Dean Hargrove je imao više sreće s ponovnim korištenjem Masonovog lika u seriji TV filmova napravljenih za NBC, a koji su se počeli snimati 1985 godine. Hargrove je uspio ponovno angažirati dvije zvijezde originalne serije - Raymonda Burra i Barbaru Hale - te im omogućiti da repriziraju svoju uloge za TV-film *Perry Mason Returns* u kome Mason, sada kao sudac žalbenog suda podnosi ostavku kako bi kao advokat branio svoju sekretaricu Dellu od optužbi za ubistvo. William Katt, Halein sin iz stvarnog života, angažiran je za sina Paula Drakea (William Hopper, koji je tumačio lik Paula Drakea umro je prije snimanja serije).

Izvori
------

1. ↑  Kelleher, Brian; Diana Merrill (1987). „Episode Guide - The Ninth Season". *The Perry Mason TV show book : the complete story of America's favorite television lawyer*. New York: St. Martin's Press. ISBN 0312006691. OCLC 15251393. Pristupljeno 18. 09. 2007.
2. ↑  *The New Perry Mason ''* na IMDb-u (`en`)

Vanjske veze
------------

* Stranica Perryja Masona na francuskom