recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ruševine Korfinijuma
**Korfinijum** ili **Korfinij** (grčki: Κορφίνιον, latinski: ) bio je drevni grad u rimskoj Italiji, smješten na istočnoj strani Apenina. Njegove ruševine se nalaze kraj mjesta Corfinija u današnjoj italijanskoj provinciji L'Aquilli (Abruzzo).

Njegova teritorija je u prošlosti bila domovina Peligni|Peligna, ali se u historiji prvi put javlja za vrijeme Savezničkog rata kada su ga 90. pne. pobunjenici proglasili svojim sjedištem, odnosno glavnim gradom novostvorene italske države. Korfinijum je dobio ime *Italica*. Nakon samo nekoliko mjeseci pobunjenici ga napustili, ali, po svemu sudeći, Rimljani se nisu osvetili njegovim žiteljima. Godine 49. pne. bio je jedini grad koji je pokušao pružiti otpor Cezaru za vrijeme pohoda na Rim. Međutim, pod pritiskom svojih vojnika ga je komandant garnizona Domicije morao predati. Korfinijum je kasnije prosperirao pod carskim režimom, o čemu svjedoči ostaci akvadukta.

Izvori
------



***Korfinijum*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316732350

 |
Ulaz u hidroelektranu Ovčar Banja
**Hidroelektrana Ovčar Banja** je protočna hidroelektrana u Srbiji. Nalazi se na Zapadnoj Moravi na ulazu u Ovčarsko-kablarsku klisuru kod mesta Ovčar Banja. Snaga elektrane je 5,8 MW. Ova elektrana i obližnja hidroelektrana Međuvršje posluju u okviru preduzeća Drimsko-limske hidroelektrane koje je u sastavu Elektroprivrede Srbije.

Karakteristike
--------------

Brana i mašinska sala ove hidroelektrane su odvojene. Brana hidroelektrane Ovčar Banja je gravitaciona, a maksimalna visina vodenog pada je oko 20 metara. Voda se do mašinske hale dovodi kroz cevi dužine oko 400 m i prečnika 5 m, koja se kasnije račva na dve cevi prečnika 3 i 2 m. Obe turbine su Kaplanovog tipa. Mašinska sala i razvodno postrojenje su kompletno sagrađeni u planini Kablar, zbog bezbedonosno-političkih razloga.

Elektranu čine dva generatora prividnih snaga 3,2 i 5,6 MVA.

Istorija
--------

Planovi za početak gradnje počeli su da se prave početkom 20. veka, kada su izvršena geofetska merenja, ali su izgradnju elektrane odložili Balkanski i Prvi svetski rat. Velika finansijska kriza između dva svetska rata je takođe odložila početak izgradnje hidroelektrane. Izgradnja hidroelektrane je konačno počela 1946. godine u okviru prvog petogodišnjeg plana. Planirano je da se oprema za izgradnju hidroelektrane kupi u Čehoslovačkoj, ali je sukob sa Sovjetskim Savezom i zemljama Istočnog bloka primorao Jugoslaviju da se osloni na sopstvene snage. Turbinu je izgradio Litostroj iz Ljubljane, dok je električne komponente izradio preduzeće Rade Končar iz Zagreba. Prva sinhronizacija generatora sa mrežom izvršena je 1. januara 1954. godine.

U prvoj deceniji 21. veka transformatori su zamenjeni novim Minelovim transformatorima. Trenutno (maj 2009) se vrši revitalizacija elektrane kojom se planira povećanje snage za oko 20%. Generator je napravio ATB Sever Subotica, turbinu francuska firma Andino, dok je sistem upravljanja uradio Institut Mihajlo Pupin.

Povezano
--------

* Hidroelektrane u Srbiji

Eksterni linkovi
----------------

* Podaci o hidroelektrani  Arhivirano 2009-08-10 na Wayback Machine-u
* Sa Morave još četiri megavata
**Indijsko-pakistanski ratovi** (engleski: ) je izraz kojim se opisuju oružani sukobi između Indije na jednoj, i Pakistana na drugoj strani, a koji su se zbili u drugoj polovici 20. vijeka na području Južne Azije. Pod time se u užem smislu podrazumijevaju četiri veća rata od 1947. do 1949. godine, iako su u istom periodu, a neko vrijeme i kasnije, bilježene manje čarke i oružani incidenti. Glavni uzrok ratova je bio spor oko Kašmira, područja na kome su za vrijeme podjele Indije većinu imali muslimani, ali čiji ga je hinduski vladar predao novostvorenoj državi Indiji umjesto Pakistanu; izuzetak je bio Treći indijsko-pakistanski rat, koji se vodio zbog indijske podrške pokretu za nezavisnost današnjeg Bangladeša od pakistanske vlasti.

Indijsko-pakistanski ratovi, poredani kronološki su bili:

* Prvi indijsko-pakistanski rat (1947–1948), koji je završio podjelom Kašmira na indijski (oko 2/3) i pakistanski dio (1/3);
* Drugi indijsko-pakistanski rat (1965), koji je završio bez formalnog pobjednika i bez promjena granica;
* Treći indijsko-pakistanski rat (1971), koji je završio indijskom pobjedom i stvaranjem Bangladeša;
* Kargilski rat (1999), koji je završio indijskom pobjedom.

Vanjske veze
------------

***Indijsko-pakistanski ratovi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Nuclear Proliferation in India and Pakistain from the Dean Peter Krogh Foreign Affairs Digital Archives

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* NKC: ph139138

 |
**Indijski riječni dupin** (lat. *Platanista gangetica*) je vrsta riječnih dupina koja živi u dva odvojena riječna sistema na jugu Azije. Žive u vodnom sustavu rijeka Gangesa i Inda. Ranije se populacija koja živi u Indu smatrala zasebnom vrstom.

Osobine
-------

Indijski riječni dupini imaju dugu i malo prema gore savijenu njušku. Dugi su između 2 i 3 m, pri čemu su ženke u prosjeku nešto veće od mužjaka. Leđna peraja je malena i neupadljiva. Svim tim obilježjima jako podsjeća na Amazonskog dupina iako između njih postoji samo vrlo daleka srodnost. 

Boja tijela im je tamno siva, s tim da im je donja strana tijela malo svjetlija od gornje. U očima nemaju leću i zakržljale su im. Otuda potiče i naziv koji se za njih ponekad koristi: slijepi riječni dupin. On svojim preostalim vidom još može razlikovati stupnjeve svjetlosti. No, orijentiranje i ulov mu ovise prije svega o osjetilu eho lociranja. Prema svemu sudeći, život u blatnjavoj vodi s vrlo slabom vidljivosti u kojoj i najbolji vid nije od velike koristi, doveo je do kržljanja tog osjetila.

Rasprostranjenost
-----------------

Dvije podvrste Indijskog riječnog dupina žive u dva odvojena riječna sistema. Jedan, Ganges dupin, nastanjuje sistem Ganges-Brahmaputra na sjeveroistoku Indije i u Bangladešu. Druga podvrsta, Indski dupin, živi u srednjem dijelu toka rijeke Ind u središnjem dijelu Pakistana. On je vjerojatno ranije imao značajno veće područje na kojem je živio obuhvaćajući brojne pritoke Inda.

Način života
------------

Ganges dupini u pravilu su samotnjaci. Mladunci dolaze na svijet početkom indijskog sušnog razdoblja. Rađa se samo jedno mlado dugo oko 70 cm i majka ga doji oko godinu dana. Hrane se ribama i beskralješnjacima koje dupini love u muljevitom dnu rijeke.

Taksonomija
-----------

Dupini iz Gangesa i dupini iz Inda su se prvobitno smatrali jednom vrstom. Tijekom 1970-tih se uvriježilo mišljenje, da su to ipak dvije odvojene vrste. U toj podjeli, dupin iz Inda dobio je naziv *Platanista indi*. Međutim, 1998. Dale W.Rice objavljuje rad koji je u međuvremenu općeprihvaćen u kojem on dolazi do zaključka da nema dovoljno značajnih morfoloških razlika između tih dupina koje bi opravdavale njihovo razdvajanje. Ponovo ih je ujedinio u jednu vrstu i nazvao dupina iz Inda *Platanista gangetica minor*, kao podvrstu dupina iz Gangesa nazvanog *Platanista gangetica gangetica*.

Indijski riječni dupin je samostalna porodica iz reda kitova zubana. S drugim riječnim dupinima povezuje ih jednak životni okoliš kao i morfološke sličnosti do kojih je došlo najvjerojatnije konvergentnom evolucijom. Jer, ne postoje bliske srodnosti između njih i Amazonskog dupina, Kineskog riječnog dupina i La Plata dupina.

Vanjske poveznice
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Indijski riječni dupin** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Indijskom riječnom dupinu** |
**Indijska invazija Goe**, također poznata i kao **Invazija Portugalske Indije**, **Oslobođenje Goe** u Indiji, ili **Pad Portugalske Indije**, bio je kratoktrajni oružani sukob koji se 1961. godine odigrao između Indije na jednoj, te Portugala na drugoj strani, te završio indijskim preuzimanjem vlasti nad dotadašnjim portugalskim prekomorskim posjedima u Indiji, odnosno tzv. Portugalskom Indijom. Uzrok sukoba je bila nezavisnost Indije od Britanskog Imperija 1947. godine, odnosno nastojanje mlade države da se teritorijalno zaokruži pripajanjem prekomorskih posjeda drugih kolonijalnih sila. Za razliku od Francuske koja je mirno pristala predati svoje posjede nakon prijelaznog perioda završenog 1954. godine, Portugal, kojim je tada vladao autoritarrni režim Estado novo je to odbio učiniti. To je dovelo do napetosti, oružanih incidenata na granici, kao i gerilskog pokreta u Goi koji je podžavala indijska vlada. Incident prilikom koga su Portugalci u borbi sa gerilcima pogodili indijski putnički brod je poslužio kao izgovor za invaziju. Indijske snage su uživale izrazitu geostratešku prednost, isto kao i brojčanu i tehničku nadmoć; usprkos toga su portuaglske snage pružile simbolični otpor prije nego što su prisiljene na predaju. Iako je Portugal bio član NATO-pakta, SAD i druge zapadne države nisu pružile nikakvu pomoć izuzev simboličkih protesta, dok je indijska akcija dobila podršku SSSR i Kine. Goa je nakon portugalske predaje anektirana Indiji, a što je i sam Portugal 1974. priznao nakon Revolucije karanfila sklopivši sporazum sa Indijom.

Povezano
--------

* Ruska aneksija Krima

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  Praval, Major K.C.. *Indian Army after Independence*. New Delhi: Lancer. str. 214. ISBN 978-1-935501-10-7.

Vanjske veze
------------

* Time Magazine Coverage of the conflict Arhivirano 2009-03-06 na Wayback Machine-u
* Photo gallery of the Liberation of Goa Arhivirano 2007-10-12 na Wayback Machine-u
* Image: Ram Manohar Lohia
* Image: The Protests of 18 June 1946
* Image: Foreign journalists rescue a protestor shot by Portuguese police officers
* Portugal-India relations (Ministry of External Affairs, Government of India) Arhivirano 2009-06-19 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh2011004082

 |
Badšai džamija u Lahoru
**Lahor** je glavni grad pakistanskog dela Pendžaba i drugi grad po veličini u Pakistanu. Prema popisu iz 1998. imao je 5,14 miliona stanovnika, a po proceni iz 2006. ima 6,48 miliona stanovnika. Istorijski je bio poznat po bogatom mogulskom nasleđu. Lahor se smatra kulturnim centrom Pakistana. Postoji i mala filmska industrija u Lahoru (lokalno se zove Lolivud).

Istorija
--------

Mahmud Gazni je 1021. postavio na tron Malika Ajaza. Tada je Lahor postao glavni grad Gaznavidskog carstva. Posle pada Gaznavidskog carstva razne muslimanske dinastije poznate kao Delhijski sultanat vladale su Lahorom. Prvi sultan Delhijskog sultanata krunisan je 1206. u Lahoru. Lahor je bio u sastavu Mogulskog carstva od 1524. do 1752.
Akbar Veliki je odlučio 1584. da Lahor postane glavni grad Mogulskog carstva. Tada je sagrađena velika Lahorska tvrđava na ruševinama stare tvrđave. 

Džah Džehan je rođen u Lahoru. On i Džahangir su proširili tvrđavu. Poslednji mogulski car Aurangzeb je sagradio poznate graćevine: Almagiri vrata i Badšahi džamiju. Siki su vladali gradom od 1799. do 1849. , a Lahor je bio glavni grad njihovog carstva. Posle rata Sika i Engleza Lahor dolazi pod vlast britanske krune sve do stvaranja Pakistana 1947. Do 1947. Lahor je bio glavni grad Pendžaba. Napadom indijske avijacije 1965. na Lahor počeo je rat između Indije i Pakistana zbog Kašmira.

Ekonomija
---------

Lahor je centar za organizaciju ručne proizvodnje ćilima, koji se proizvode gotovo svuda oko Lahora. Ti ćilimi predstavljaju jedan od glavnih izvoznih proizvoda Pakistana. Zanatlije u Lahoru mogu da proizvedu bilo koji ćilim koristeći popularne motive. 95% proizvedenih ćilima se izvozi. Mnoge velike kompanije iz oblasti informacionih tehnologija stvorile su svoju bazu u Lahoru.

Mauzolej Randžita Singa, vladara Sika

Transport
---------

Zbog velikog industrijskog rasta i saobraćaja Lahor ima jako zagađen vazduh. Smog je ponekad takav da se može videti samo nekoliko metra ispred. Saobraćajne gužve su izuzetno velike, a saobraćajni udesi jako česti. Glavno sedište pakistanske železnice je u Lahoru. Kraj grada je izgrađen 2003. novi aerodrom.

Turizam
-------

Zbog bogate istorije u gradu je očuvana mogulska i kolonijalna arhitektura. Od mogulske arhitekture ističu se

* Lahorska tvrđava
* Badšai džamija
* Šalamar vrtovi od Šaha Džehana

* Almagiri vrata
* mauzoleji od Džehangira i Nur Džehana.

Od kolonijalne arhitekture vredi spomeniti 

* Lahorski vrhovni sud
* Lahorska glavna pošta

Ostali spomenici

* Mauzolej Randžita Singa
* Lahorski muzej

Šalamar vrtovi od mogulskog cara Šaha Džehana

***Lahore*** na Wikimedijinoj ostavi
**Kondoa** je jedno od pet oblasti pokrajine Dodoma u Tanzaniji, koje je prema popisu stanovništva iz 2002. godine imalo 429.824 stanovnika. 

Kondoa je najpoznatija po brojnim arheološkim lokalitetima, plitkim špiljama iznad stepe, na čijim stijenama se nalaze brojne prapovijesne slikarije. Lokalitet se nalazi na istočnim Masai liticama Doline velike rasjeline, na autoputu Kondoa-Arusha, oko 20 km sjeverno od grada Kondoa (*Kondoa Mjini*). Na gotovo vertikalnim liticama sedimentnih stijena, na površini od 2,336 km², nalazi se 150 prirodnih zaklona sa slikama za koje se vjeruje da su stare do 2.000 godina. Na njima su prikazane izdužene figure ljudi, životinja i prizori lova. Mnoge su visoke umjetničke vrijednosti i prikazuju sekvence koje pružaju jedinstveno svjedočenje o promjeni društveno-ekonomske kulture od lovaca-skupljača na poljoprivredno-stočarski način života, te uvjerenja i ideje povezane s različitim društvima. Neka od skloništa se još uvijek smatraju ritualima povezani s ljudima koji žive u njihovoj blizini, odražavajući kontinuitet njihovih vjerovanja, rituala i kozmološke tradicije. Zbog toga su ovi lokaliteti upisani na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Africi 2006. godine.

Izvori
------

1. ↑  „Upis Mjesta špiljske umjetnosti Kondoa na popis svjetske baštine". UNESCO. Pristupljeno 4. studenog 2011.

Veze
----

Slični lokaliteti u Africi:

* Tsodilo (Bocvana)
* Tadrart Akakus (Libija)
* Tasili n'Adžer (Alžir)
* Chongoni (Malavi)
* Ténéré (Niger)

Vanjske veze
------------

* roughguides.com Arhivirano 2010-06-28 na Wayback Machine-u (`en`) Posjećeno 4. studenog 2011.

| * p
* r
* u
Svjetska baština u Tanzaniji |
| --- |
|  | 
Nacionalni park Kilimandžaro • Ruševine na otocima Kilwa Kisiwani i Songo Mnara1) • Slike na stijenama u Kondoi • Zaštićeno područje Ngorongoro • Rezervat Selous • Nacionalni park Serengeti • Kameni grad Zanzibar
 | Zastava Tanzanije |
| 1) Svjetska baština u opasnosti
 |

Koordinate: 4°43′28″S 35°50′02″E﻿ / ﻿4.72444°S 35.83389°E﻿ / -4.72444; 35.83389
Cinamaldehid, tip fenolnog jedinjenja sa konjugovanim sistemom
1,3-pentadien
U hemiji, **konjugovani sistem** je grupa vezanih p-orbitala sa delokalizovanim elektronima u jedinjenjima sa naizmeničnim jednostrukim i višestrukim vezama. Prisustvo konjugovanog sistema generalno snižava sveukupnu energiju molekula i povećava njegovu stabilnost. Slobodni parovi, radikali i karbenijum joni mogu da budu deo sistema. Jedinjenje može da bude ciklično, aciklično, linearno ili mešovito.

**Konjugacija** je preklapanje jedne p-orbitale sa drugom u pravcu sigma veze (kod većih atoma d-orbitale mogu da učestvuju). Konjugovani sistemi sadrže regione preklapajućih p-orbitala, koji premoštavaju jednostruke veze. Oni omogućavaju delokalizaciju pi elektrona duž svih susednih poravnatih p-orbitala. Pi elektroni ne pripadaju pojedinačnoj vezi ili atomu, već grupi atoma.

Primeri velikih konjugovanih sistema su grafen, grafit, provodni polimeri, i ugljenične nanocevi.

Mehanizam
---------

Konjugacija sa različitim vrstama donirajućih grupa p-orbitala
Konjugacija je moguća kod naizmeničnih jednostrukih i dvostrukih veza. Dokle god svaki atom u lancu ima raspoloživu p-orbitalu, sistem se može smatrati konjugovanim. Na example, furan (na slici) je petočlani prsten sa dve naizmenične dvostruke veze i jednim kiseonikom u poziciji 1. Kiseonik ima dva slobodna para elektrona, jedan od kojih zauzima p-orbitalu u podesnoj poziciji, čime se održava konjugacija tog petočlanog prstena. Prisustvo azota u prstenu ili grupama u α poziciji u odnosu na karbonilnu grupu (C=O), iminsku grupu (C=N), vinil grupu (C=C), ili anjon takođe može da bude izvor pi orbitala kojim se održava konjugacija.

Postoje i drugi tipovi konjugacije. *Homokonjugacija* je preklapanje dva π-sistema razdvojena nekonjugovanom grupom, kao što je CH2. Na primer, molekul CH2=CH–CH2–CH=CH2 (1,4-pentadien) je homokonjugovan, jer su dve C=C dvostruke veze (svaka dvostruka veza sadrži jednu π vezu) razdvojene jednom CH2 grupom.

Vidi još
--------

* Rezonancija
* Hiperkonjugacija
* Polien

| * p
* r
* u
Hemijske veze |
| --- |
| **Intramolekulske("jake")** | 

|  |  |
| --- | --- |
| Kovalentne veze | Sigma (σ) • Pi (π) • Delta (δ) • Fi (φ)Jednostruka veza • Dvostruka veza • Trostruka veza • Četvorostruka veza • Petostruka veza • Šestostruka veza3c-2e • 3c-4e • 4c-2eAgostička veza • Savijena veza • Dipolarna veza • π retrodonacijaKonjugacija • Hiperkonjugacija • Aromatičnost • Haptičnost • Antivezivanje |
| Jonske veze | Katjonska-pi veza • Sona veza |
| Metalne veze | Aromatičnost metala |

 |
| Intermolekulske("slabe") | 

|  |  |
| --- | --- |
| Vodonična veza | Divodonična veza • Divodonični kompleks • Vodonična veza niske barijere • Simetrična vodonična veza |
| Druge nekovalentne | Van der Valsova sila • Londonova disperziona sila • Mehanička veza • Halogena veza • Zlatofilnost • Interkalacija • Steking • Sile entropije • Hemijska polarnost |

 |
| *Napomena: najslabije jake veze nisu neophodno jače od najjačih slabih veza* |
**Mara Branković** (1401, Vučitrn – Ježevo tj. Dafni kod Sera 14. septembar 1487.) bila je ćerka despota Đurđa Brankovića i jedna od sedam znanih princeza koje su ušle u harem turskog sultana Murata II gdje se nalazilo 300 žena.

Biografija
----------

Po dolasku njenog oca na presto Srbije, dolazi do pregovora o njenom venčanju za turskog sultana Murata II a 1435. odlazi u harem u kome ima oko 300 žena. Mara je druga srpska princeza koja je ušla u harem nekog turskog sultana. Prva je bila princeza Olivera Lazarević kći kneza Lazara i kneginje Milice, koja je ušla u harem sultana Bajazita I 1390-1402.
Pokušavala je da spreči oslepljenje zarobljene braće Stefana i Grgura. U Turskoj boravi sve do smrti Murata II 1451. godine.

Po povratku u Srbiju od sultana Mehmeda II dobija oblast oko Dubočice i Leskovca za svoje izdržavanje. Posle smrti oca 1456. predstavlja važan i najrealniji politički faktor u Srbiji. Ipak zbog sukoba sa prougarski raspoloženim bratom despotom Lazarom beži kod sultana Mehmeda II.

Odmah nakon dolaska uspela je da dobije imanje u Ježevu] u blizini Sera i tu je provodila svoje dane. Bio je to njen izbor budući da se ova zemlja nalazila na putu iz Srbije u Svetu goru, a tu su bila i imanja svetogorskih manastira. To je bilo mesto gde su svraćali pobožni putnici na svom putovanju do Svete gore, a Mara im je pomagala i pružala odmorište. Osim njih pomagala je brata Grgura, ujaka Tomu Kantakuzina, despoticu Jelenu (udovicu brata Lazara), a u Ježevu je utočište našla i bosanska kraljica Mara-Jelena (ćerka despota Lazara). Ova umna žena je imala utehe i utočište za svakoga, pa čak i za despoticu Jelenu. Doživela je starost od oko 70 godina i umrla je 1487. godine.

Napomene
--------

1. ↑  Nikola Giljen, Olivera Šaranović, Sonja Jovićević Jov, *Princeza Olivera, zaboravljena srpska kneginja*, Beograd 2009 ISBN 978-86-912875-0-4; *Princessa Olivera, zabыtaя serbskaя knяginя* ISBN 978-86-912875-1-1; *Princess Olivera, a forgotten Serbian Heroine* ISBN 978-86-912875-2-8; Nikola Giljen, Olivera Šaranović, Sonja Jovićević Jov, *Kneginja Olivera, put ružama posut,* Beograd 2010 ISBN 978-86-912875-3-5; *Die Fürstin Olivera, mit Rosen bestreuter Weg* ISBN 978-86-912875-4-2.

Romani
------

O njenom životu od početka osamdesetih godina dvadesetog veka napisano je više istorijskih romana:

* Nadežda D. Pavlović: „Carica Mara", Vuk Karadžić, Beograd 1982. godine, 269 strana.
* Dušan Baranin: „Carica Mara", Srpska književna zadruga, Beograd 1986. godine, 145 strana. (kasnije još nekoliko izdanja)
* Vojislava Latković: „Mara Branković: carica u vrtlogu istorije", Besmark, Beoknjiga, Beograd 2007. godine, 222 strane, ISBN 978-86-7694-139-1. (kasnije još nekoliko izdanja)

Eksterni linkovi
----------------

* Istorijska biblioteka: Mara Branković
**Jan II od Avesnesa** nizozemski: *Jan Van Avesnes* (oko 1247. - 11. septembar 1304.) bio grof od Hainauta (1280.-1304.) a nakon 
tog Holandije i Zeelanda (1299.-1304.).

Postao je poznat kao ujedinitelj Holandske i Hainautske grofovije i odlučni borac protiv flandrijske
Dinastije Dampierre kojoj je spriječio širenje po svojim grofovijama.

Biografija
----------

Rođen je kao najstariji sin hainautskog grofa Jana i Alide, sestre holandskog grofa Willema II. 
Jan je 1280. postao hainautski grof sa vladarskim naslovom **Jan I**.

Kao dugogodišnji prijatelj francuskog kralja Philippa IV, Jan je utjecao na svog rođaka holandskog grofa 
Florisa V, da prekine svoje dugogodišnje prijateljske odnose sa engleskim kraljem Edwardom I i sklopi savez sa 
francuskim kraljem. 
Taj potez naišao je na žestok otpor nekoliko holandskih plemića, koji su uhvatili i ubili Florisa 27. juna 1296.

Jan je nakon tog imenovan holandskim stadtholderom i regentom Florisova 15-godišnjeg sina, nakon čije smrti je 1299. proglašen holandskim grofom kao **Jan II**.

Iako je narod prihvatio njegovu vlast, 1300. se morao odhrvati od aspiracija na isti položaj njemačkog kralja Albrechta I.
Nakon tog je odbio englesku invaziju i ugušio pobunu u Zeelandu 1301.

Od 1302. do 1304. se borio protiv nasrtaja Dinastije Dampierre na sjeverne krajeve Holandije i Zeelanda.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7   „John II count of Hainaut and Holland" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 9.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Jan II od Avesnesa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *John II count of Hainaut and Holland* (`en`)
**Jan Boklöv** (14. 4. 1966. — ) je švedski skakač skijaš. 

Rođen je selu Koskuluskule kao sin rudara pored Gelivare na severu 1200 km od Štokholma. Kao četvorogodišnji dečak postao je član lokalnog kluba Kos Aif. Patio je od epilepsije i mucanja.

Kao šesnaestogodišnjak, napustio je porodicu i preselio u Ernskeldsvik, gde je išao u sportsku školu
tri godine. Do 1985. godine Boklev je bio jedan od mnogih prosečnih skakača i doživeo je jedan spektakularan pad na takmičenju u Lahtiju koji jedva da je preživeo što ga je učinilo nažalost šire poznatim. Medjutim, njega je poznatim učinilo nešto što je postalo revolucija u ovom sportu a to je stil nazvan po njemu sa "V" izrazom skija takozvani Boklev stil naravno kompletno odbačen i kritikovan od sudija na početku a danas opšteprihvaćen. Zapravo sve se desilo kao jedan slučaj na treningu u Falunu 1986.godine, kada je kao 19-godišnjak iznenada promenio svoj stil u V i doskočio mnogo dalje nego što je očekivao. U sezoni 1986/87. bio je jedini koji je koristio taj stil, iako je verovao da će svi to uskoro početi, smatrali su ga za "klovna na brdu".

Međutim, 10.decembra 1988. Boklev osvaja prvi put u istoriji Švedske jedno takmičenje Svetskog kupa čime promoviše novi stil uprkos tvrdom tradicionalizmu Norvežana kao i sudija koje su mu davale i 14-tice u ocenama, a kasnije i postaje ukupni pobednik Svetskog kupa, čime promoviše novi stil uprkos tvrdom tradicionalizmu Norvežana kao i sudija koje su mu davale i 14-tice u ocenama.

Svetska federacija je dozvolila upotrebu ovog stila, što je bila najbolja posledica tog uspeha.
Na Olimpijadi u Albertvilu bio je tek 47. a svoj poslednji nastup zabeležio je u sezoni 1992-93. kada se pojavio sada veliki a tada tinejdžer, Ahonen. Godinu dana kasnije Boklev je povredio koleno i prestao da se aktivno bavi ovim sportom. 

Danas živi u malom gradu Heselbiju u predgradju Štokholma kao baštovan i u slobodnom vremenu trenira devojke za ženske skiskokove u grupi Otar. Ima dva sina Joela i Jonasa rodjene 1995.godine. Potom su se preselili u Luksemburg jer mu je žena dobila posao tamo. Boklev više nema aktivnog učešća u ovom sportu ni kao trener, osim što prati dešavanja na TV.

Vanjske veze
------------

* FIS-Ski: Jan Boklöv - statistike (engleski)
Konji na paši
**Konjarstvo** ili **konjogojstvo** je grana stočarstva koja se bavi uzgojem konja. 

Deli se na: 

* uzgoj *jahaćih* konja
* uzgoj *zaprežnih* konja i
* uzgoj *teretnih* konja

Najpoljovniji uslovi za konjarstvo su na pašnjacima i livadama, kao i seoski predeli sa dosta čistog vazduha i prostranstava. Nakon razvoja motornog saobraćaja i mehanizacije, konjarstvo postepeno gubi na značaju. 

  

Selekcija u modernom konjarstvu
Planska selekcija u konjarstvu je usmerena ka specifičnom cilju zasnovanom na vitalnoj odlici sisara - sposobnosti kretanja, koja predstavlja osnovu za sve oblike eksploatacije radnih, sportskih i rekreativnih konja. Radna sposobnost je uslovljena morfološkom građom i fiziološkim i kinetičkim odlikama lokomotornog aparata, pa je selekcijom favorizovan uzgoj zdravih, biomehanički pravilno građenih jedinki čija je lokomocija efikasna. Selekcija je naravno specifična za određenu namenu, ali ne jednostrana, s obzirom na multifaktorijalni način nasleđivanja željenih osobina.

Planski selektivni uzgoj podrazumeva planiranje roditeljskog para u želji da se dobije potomstvo pogodno za određenu eksploataciju, što je u velikoj meri olakšano ukoliko je heritabilitet osobine na koju se vrši selekcijski pritisak visok, odnosno ukoliko je individualna vrednost posmatrane osobine jasno merljiva. Kako je egzaktna procena radnih parametara uslovljena velikim brojem ambijentalnih i drugih činilaca: kondicija, zdravlje, utreniranost, blagodet, prisustvo, odnosno odsustvo ozleda i drugo, selekcija u konjarstvu je utoliko teža nego kod ostalih vrsta domaćih životinja.

U osnovi dobar uzgoj podrazumeva odabir roditeljskog para na osnovu njihovih perfomansi i rezultata predaka (selekcija prema poreklu), zatim procenu "slaganja" linija na osnovu rezultata koji se dobijaju sličnim kombinacijama parenja (odgajivački indeksi), a u savremenom konjarstvu se sve više radi i na progenom testiranju grla. Ova metoda selekcije je omogućena primenom savremenih tehnika reprodukcije i zahteva poseban nadzor. Kod engleskog punokrvnjaka je zabranjena svaka reprodukcija osim prirodne.

Literatura
----------

* Mastilo, Natalija (2005): *Rečnik savremene srpske geografske terminologije*, Geografski fakultet, Beograd
* Stemić Milomir, Jaćimović Bratislav (2006): *Osnovi agrarne geografije*, Jantar grupa, Zemun

| * p
* r
* u
Poljoprivreda |
| --- |
| Zemljoradnja | 
Ratarstvo **•** Voćarstvo **•** Vinogradarstvo **•** Livadarstvo **•** Cvećarstvo **•** Povrtarstvo |  |
| Stočarstvo | 
Govedarstvo **•** Svinjarstvo **•** Ovčarstvo **•** Kozarstvo **•** Konjarstvo **•** Živinarstvo **•** Pčelarstvo |
| Bliske grane | 
Šumarstvo **•** Lov **•** Ribolov |
*Za ostale upotrebe, v. Konjari (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 31′ 23" SGŠ, 20° 28′ 52" IGD

**Konjari** (mak. *Коњари*) su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Konjari pripadaju opštini Debar.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Konjari je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, na samoj granici sa Albanijom (od koje je razdvaja jedino reka Crni Drim). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 5 km jugozapadno.

**Reljef**: Konjari se nalaze u gornjem delu istorijske oblasti Debar. Selo je položeno sred plodnog Debarskog polja, koje pravi reka Crni Drim, posle istoka iz Debarskog jezera. Okolina naselja je ravničarska do valovita, pa i pogodna za poljoprivredu. Nadmorska visina naselja je približno 520 metara.

Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, nije planinska, već je pre blaža, župna klima.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Konjari su bili bez stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju bili su Turci, koji su se posle Balkanskih ratova iselili u maticu.

Većinska veroispovest u naselju bio je islam.

Vidi još
--------

* Opština Debar

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica opštine Debar Arhivirano 2013-10-16 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Debar |
| --- |
| **Debar** • 
Banište •
Bomovo •
Gari •
Gornji Kosovrasti •
Donji Kosovrasti •
Konjari •
Krivci •
Mogorče •
Osoj •
Otišani •
Rajčica •
Selokući •
Spas •
Tatar Elevci •
Trnanić •
Hame •
Džepište |
**Gamla** je bio drevni grad na današnjoj Golanskoj visoravni. Tragovi ljudskog naselja datiraju od ranog brončanog doba, ali se vjeruje da je karakter grada dobio kao seleukidska tvrđava za vrijeme sirijskih ratova. Kasnije je 87. pne. postalo sjedište jevrejskog Gaulanitisa, i taj status imalo sve dok ga godine 68. nisu uništili Rimljani za vrijeme Velikog ustanka. Ostaci grada su postali predmetom opsežnih arheoloških istraživanja između 1976. i 1991. Danas Gamla administrativno pripada Prirodnom rezervatu Gamla i predstavlja jednu od najvažnijih turističkih atrakcija na Izraelskim okupiranim teritorijama.

Izvori
------

1. ↑  Andrea M. Berlin, J. Andrew Overman (2002). *The First Jewish Revolt: Archaeology, History and Ideology*. Routledge. str. 152. ISBN 0415257069.

Eksterni linkovi
----------------

***Gamla*** na Wikimedijinoj ostavi

* Gamla : Masada of the North Arhivirano 2010-08-19 na Wayback Machine-u (English)
* Gamla on the Israel Antiquities Authority site
* Gamla, Archaeology in Israel
* Gamla Nature Reserve Arhivirano 2010-07-27 na Wayback Machine-u description, photos
Spomenik Hintili u parku *Del Buen Retiro* u Madridu
**Hintila** je bio vizigotski kralj u Hispaniji između 636. i 639. godine. Ne zna se mnogo o njegovoj vladavini jer su hronike veoma šture o ovom periodu. Skoro sve što se zna potiče iz akta V i VI Sabora u Toledu.

Kada je njegov prethodnik, Sisenand, umro, ostavio je za sobom veoma oslabljenu i nestabilnu kraljevinu. Hintilu su izabrali plemstvo i biskupi 636. godine, u skladu sa 75. kanonom IV sabora u Toledu. 

Hintila je sazvao V Sabor u Toledu u junu 636. gde se uglavnom pretilo izopštenjem iz crkve uzurpatorima i onima koji bi kovali zaveru protiv kralja. Bačena je anatema na sve one koji ne poštuju nasledno pravo kraljevih sinova i rođaka. Odatle neki autori zaključuju da se Hintila osetio ugroženim od samog početka svoje vladavine.

Takođe je sazvao i VI Sabor u Toledu, u junu 638. godine. Doneti su novi zakoni, između ostalih, i to da osoba koja se izabere za kralja mora biti plemenitog porekla i nikako ne sme biti zaređena, robovskog porekla niti stranac. Izdiktirane su kazne za zavere protiv krune i dogovoreno je da naslednik na tron ne može konfiskovati imanja koja je njegov prethodnik zakonski zaplenio od prestupnika. Takođe je donet zakon kojim se zabranjuje nehrišćanima da se nastanjuju u okviru kraljevstva. Zvog toga je bilo mnogo prisilnih pokrštavanja.

Ova stalna opsednutost uzurpatorima i kasniji pomeni nekih pobunjenika iz Hintilinog doba su jasni znaci da je tada došlo do nekoliko ustanaka u dova Hintiline vladavine.

Hintila je umro 20. decembra 639. prirodnom smrću. Nasledio ga je njegov sin Tulga, koga je Hintila imenovao kao svog naslednika.

Vidi još
--------

* Vizigoti
* Vizigotska Hispanija

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Sisenand** | **Vizigotski kraljevi (636—639)** | Nasljednik:**Tulga** |

***Hintila*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 12′ 28" SGŠ, 21° 24′ 14" IGD

**Loznani** (mak. *Loznani*) su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Loznani pripadaju opštini Mogila.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Loznani je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 20 km severno.

Loznani se nalaze u zapadnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na istoku ravničarski, dok na zapadu izdiže planina Drevenik. Istočno od naselja protiče Crna reka. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Loznani su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 185 stanovnika.

Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Mogila

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Loznani*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.mogila.gov.mk Zvanična stranica opštine Mogila

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Mogila |
| --- |
| **Mogila** • 
Alinci • 
Beranci • 
Budakovo •
Vašarejca • 
Gornja Čarlija • 
Donja Čarlija • 
Dedebalci • 
Dobruševo •
Donji Srpci • 
Ivanjevci • 
Loznani • 
Mojno • 
Musinci •
Novoseljani • 
Nošpal • 
Podino • 
Puturus • 
Radobor •
Sveti Todori • 
Trap • 
Trnovci • 
Crničani |  |
**Hionid** (grč. Χιωνίδης ili Χιονίδης, 5. vek pne.) bio je atinski komediograf, jedan od najstarijih pesnika stare atičke komedije.

Hronologija
-----------

*Suda* naziva Hionida "prvakom stare komedije" (πρωταγωνιστὴν τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας) i dodaje da je jednu predstavu izveo na pozornicu osam godina pre persijskih ratova, dakle 486. pne. S druge strane, prema jednom navodu u Aristotelovoj *Poetici*, "Epiharm je živeo *mnogo ranije* nego Hijonid i Magnet". Na osnovu ovog navoda Augustus Meineke smatra da se Hionid ne može datirati mnogo pre 460. pne. i u prilog tome citira iz Ateneja jedan odlomak iz Hionidove komedije *Prosjaci* (Πτωχοί), u kome se spominje Gnesip, pesnik koji je živeo u isto vreme kad i Kratin. Miloš Đurić naziva Hionida najstarijim atičkim komediografom, koji je prvu nagradu stekao 486. pne. te ističe da se to dakle dogodilo iste one godine kad je "najzad i prikazivanje komedija država primila u svoje ruke", odnosno kada je među liturgije uvedena i horegija.

Delo
----

Bez obzira na razliku od oko 20 godina u preciznom datiranju, ostaje činjenica da je Hionid, uz Magneta, najstariji pesnik stare atičke komedije. U hronološkom smislu pre njega su živeli i Susarion i Euet i Euksenid i Milo, ali u književnom smilu Hionid je bio onaj koji je atičkoj komediji dao onaj oblik koji će ona zadržati sve do Aristofana i koji se samo labavo zasnivao na starim komičnim lirskim pesmama koje su pevane u Atici i na megarskoj lakrdiji koju je u Atinu uveo Susarion. 

Od Hionidovih komedija sačuvani su ovi naslovi:

* *Junaci* (Ἥρως)
* *Prosjaci* (Πτωχοί)
* *Persijanci* ili *Asirci* (Πέρσαι ἢ Ἀσσύριοι)

Od ove posldenje nije ostao niti jedan fragment. Druge dve još su postojale u helenističko doba, no i od njih je sačuvano tek nekoliko neznatnih stihova.
**Internalizovana homofobija** predstavlja fenomen kada osoba negativne stereotipove, stigme, predrasude i verovanja u vezi sa homoseksualnošću i LGBTQ+ ljudima prenosi na sebe, bez obzira da li se identifikuju kao LGBTQ+ ili ne. Koliko ovo može uticati na pojedinca zavisi od toga koje ideje su i u kolikoj meri internalizovane, svesno ili nesvesno.

Negativna razmišljanja poput gore navedenih mogu biti ublažena kroz procese edukacije, životna iskustva ili ponekad kroz terapiju. Internalizovana homofobija takođe se odnosi na (ne)svesna ponašanja kojima osoba oseća potrebu da promoviše ili ispuni ponašanja kakva od njega očekuje heteronormativna kultura. To ponekad može podrazumevati i procese veoma jake represije ili poricanja, a sve to u cilju da bi se osećali „normalno" ili prihvaćeno.

Drugi oblici internalizovane homofobije su nešto suptilniji, poput pretpostavljanja pola partnera neke osobe ili rodnim ulogama. 
Neka istraživanja pokazala su da su navodno homofobični ljudi obično skloniji da više represuju homoseksualne misli. Isto važi i za ljude koji su odrastali u striktno anti-lgbtq+ porodicama i mestima, kao i za religiozne lidere koji oštro kritikuju LGBTQ+ društvo, ali na kraju se sazna da su praktikovali neki vid seksualnih aktivnosti sa ljudima istog pola. To indukuje da internalizovana homofobija ne utiče isključivo samo na homoseksualnost, već ima maha i na polju seksualnosti generalno. 

Glavna posledica internalizovane homofobije, ukoliko se dopusti da se razvije, dovodi do kliničke depresije i jedan je od glavnih krivaca za visok stepen samoubistava među mladim ljudima LGBT Q+ populacije. Psihoterapija kao i učestvovanje u grupama koje se bave potvrđivanjem i prihvatanjem seksualnih identiteta mogu rešiti ili eventualno umanjiti uticaje internalizovane homofobije i pomoći pojedincu da nađe balans ukoliko ima unutrašnji konflikt (na primer između religioznih verovanja i seksualne orijentacije). Čak i samo informative terapijske sesije, koje su upućene na prihvatanje seksualnih orijentacija koje nisu heteroseksualne, mogu biti od velike pomoći za pojedinca.
|  |
| --- |
|  |

***Inscriptiones Graecae*** (sh. *Grčki natpisi*), skraćeno ***IG***, akademski je projekt koji prvobitno započela Pruska akademija nauka i zatim ga nastavila njena naslednica, današnja Berlinsko-brandenburška akademija nauka. Cilj projekta je prikupljanje i objavljivanje svih poznatih natpisa na starogrčkom jeziku koji se nalaze u kopnenoj Grčkoj i na grčkim ostrvima.

Ovaj je projekt započeo kao nastavak *Zbornika grčkih natpisa* (*Corpus inscriptionum Graecarum*), koji je počeo da se objavljuje pod uredništvom Augusta Böckha 1825. i nastavio da izlazi do 1860, te kao pandan *Zborniku latinskih natpisa* *(Corpus inscriptionum Latinarum)*, koji je pokrenuo Theodor Mommsen 1847. godine. Od 1860. do 1902. uređivao ga je Adolf Kirchhoff. Od 1902. to 1931. projektom je upravljao Ulrich von Wilamowitz-Moellendorff, koji ga je reorganizovao i uneo u njega novu energiju, načinivši od njega jedan od najvažnijih izdavačkih poduhvata kad se radi o izvornom materijalu u okviru klasičnih nauka.

Nakon drugog svetskog rata projektu je nedostajalo finansijske i druge podrške, te je 1972. bio i privremeno zaustavljen, no obnovljen je 1994. u okviru tek reformisane Berlinsko-brandenburške akademije.

Do sada je objavljeno 49 svezaka, od kojih su neke doživele više izdanja. Priprema pojedinih tomova delimično je poverena spoljnim saradnicima, u kojem slučaju Berlinska akademija zadržava odgovornost za finalnu redakciju. Akademija održava i zbirku papirnih kopija grčkih natpisa. Projektom trenutno upravlja Peter Funke. Među dosadašnjim urednicima nalaze se Wilhelm Dittenberger, Friedrich Hiller von Gaertringen, Johannes Kirchner i Günther Klaffenbach.

Svi propratni tekstovi i napomene štampaju se na latinskom jeziku. Sami natpisi do sada su štampani bez prevoda, no od nedavno su na internetskoj stranici *IG* dostupni nemački prevodi za sve tomove.

Literatura
----------

* Reinhold Merkelbach: *Überlegungen zur Fortführung der Inscriptiones Graecae*. In: *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* 117 (1997), S. 297–303 PDF
* Reinhold Merkelbach: *Nochmals Inscriptiones Graecae*. In: *Zeitschrift für Papyrologie und Epigraphik* 122 (1998), S. 293–299 PDF  
(U oba članka kritikuje se nastavak objavljivanja edicije u sadašnjem obliku.)

Vidi još
--------

* Epigrafija
* Corpus inscriptionum Graecarum
* Corpus inscriptionum Latinarum
* Corpus inscriptionum Etruscarum
* Inscriptiones Latinae selectae
* Corpus inscriptionum et monumentorum religionis mithriacae

Eksterni linkovi
----------------

* Searchable Greek Inscriptions (Packard Humanities Institute), uključujući kompletan korpus *Inscriptiones Graecae* Arhivirano 2009-12-10 na Archive-It-u
* Internetska stranica projekta *Inscriptiones Graecae* (na nemačkom) Arhivirano 2013-01-26 na Wayback Machine-u
**Ham Lini Vanuraoroa** (rođen 1951) je političar iz Vanuatua, koji od 11. decembra 2004. do 22. septembra 2008. obavljao funkciju premijera te države. On je brat Volter Linija koji je jedan od osnivača te države. Ham Lini je vođa Nacionalne ujedinjene partije, koja je na izborima održanim u julu 2004. postala najjača parlamentarna stranka. U avgustu 2004. je formirana vlada nacionalnog jedinstva u kojoj je za premijera izabran Serge Vohor. U decembru 2004. je Vohoru izglasano nepoverenje zbog uspostavljanja odnosa sa Tajvanom, a Lini je odlukom parlamenta postao premijer.

Nakon izbora 2008. je vlast preuzeo Edward Natapei, vođa Vanua'aku Pati, s kojim je Lini stupio u koaliciju i dobio mjesto vicepremijera. Koalicija je razvrgnuta u novembru 2009. kada je Natapei čuo da Lini zajedno sa vođom opozicije Maximeom Kormanom planira izglasavanje nepovjerenja i stvaranje nove koalicije.

| * p
* r
* u
Premijer Vanuatua |
| --- |
| W. Lini • Kalpokas • Korman • Vohor • Korman • Vohor • Kalpokas • Sopé • Natapei • Vohor • H. Lini • Natapei | Zastava Vanuatua |
**Ida od Lorrainea** ili **Ida Lotarinška**, također poznata i kao **Ida od Boulognea** (francuski: ; 1040 - 1113) bila je francuska plemkinja, koja je kasnije proglašena katoličkom sveticom.

Rodila se kao kćer vojvode Gottfrieda III od Donje Lotaringije i Dode. Njen brat Gottfried je kasnije postao vojvoda.

Godine 1049. se udala za grofa Eustacea II od Boulognea. S njim je imala tri sina - Eustacea III, Godefroya i Balduina. Sve tri je, prema navodima kroničara, lično dojila smatrajući da bi mlijeko profesionalne dojilje (koje su tada obično angažirali feudalni vladari) "nemoralom pokvarilo njenu djecu". Kada su Godefroy i Balduin odrasli i krenuli u Prvi križarski rat, ona je financirala njihov pohod. Ida je također poznata po osnivanju brojnih samostana, a sačuvala se i njena korespondencija s Anselmom od Canterburyja.

Literatura
----------

* Butler, Alban; Paul Burns (2000). *Butler's Lives of the Saints*. Continuum International Publishing Group. ISBN 0-86012-253-0.
* Holböck, Ferdinand (2002). *Married Saints and Blesseds*. Ignatius Press. ISBN 0-89870-843-5.
* Tanner, Heather (2004). *Families, Friends, and Allies: Boulogne and Politics in Northern France and England c. 879-1160*. Boulogne-sur-Mer (France): BRILL. ISBN 90-04-13243-0.
* Vaughn, Sally N. (1990). „St. Anselm and Women". *Haskins Society Journal* (University of South Carolina) **2**: 83–94. ISBN 1-85285-059-0.
Ovo je članak o ribi.  Za za grad u Siriji, v. Hama.  

**Hama** (lat. *Argyrosomus regius*) riba je iz porodice Sciaenidae ili sjenki. Kod nas se još naziva i krb. Nekada je bila rasprostranjena je po cijeloj našoj obali, naročito na ušćima rijeka (Cetina, Neretva) , a danas se nalazi pred istrebljenjem, vrlo je rijetka. Ovo je najveća riba iz porodice sjenki, može narasti i do 230 cm duljine i preko 100 kg težine (najveći zabilježen primjerak je imao 103 kg). Ima izduljeno tijelo, oblika kapljice, lagano spljošteno. Usta su velika, s više redova zubiju u ustima. U donjoj vilici su 2-3 reda, a u gornjoj u dva. Srebrnasto sive je boje, s brončanim odsjajem na stranama, unutrašnjost ustiju narančasto-žućkasta, peraje sivkaste. Živi na dubinama 15 – 300 m, u kasno proljeće se približava obali, te ulazi u delte gdje se pari. Period parenja traje od travnja do srpnja. Po završetku perioda parenja vraćaju se na otvoreno more. Ova vrsta migrira duž obale ovisno o temperaturi, tako da je se može naći sjevernije ljeti, a tijekom zime u južnijim dijelovima. Izraziti je grabežljivac, proganja ribe i plivajuće rakove i glavonošce koji su joj glavna hrana. Danas se u Francuskoj i Italiji naveliko uzgaja za prehranu, jer je vrlo ukusna za jelo.

Zanimljivost
------------

Hama je jedna od riba koja je iskoristila napredak tehnologije te raširila svoje područje prebivanja. Naime, prolaskom kroz Sueski kanal hama se udomaćila i u Crvenom moru.

Rasprostranjenost
-----------------

Hama živi na istočnom dijelu Atlantika od Gibraltara do Konga, te po cijelom Mediteranu i Crnom moru. Danas živi i u Crvenom moru.

Izvori
------

1. ↑  (`sh`) Sjenke[*mrtav link*] (riblje-oko.hr)
2. ↑  (`en`) Meagre (fishbase.org)

Linkovi
-------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Hama** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Hama** |

***Hama (riba)*** na Wikimedijinoj ostavi
| Stari zavjet |
| --- |
| *Judaizam, Protestantizam,Katoličanstvo, Pravoslavlje** Knjiga Postanka
* Knjiga Izlaska
* Knjiga Levitska
* Knjiga Brojeva
* Ponovljeni zakon
* Jošua/Isus Navin
* Knjiga o Sucima
* Ruta
* Prva knjiga o Samuelu
* Druga knjiga o Samuelu
* Prva knjiga o Kraljevima
* Druga knjiga o Kraljevima
* Prva knjiga Ljetopisa
* Druga knjiga Ljetopisa
* Ezra
* Nehemija
* Estera
* Job
* Psalmi
* Mudre izreke
* Propovjednik (Kohelet)
* Pjesma nad pjesmama
* Izaija
* Jeremija
* Tužaljke
* Ezekiel
* Daniel
* Hošea
* Joel
* Amos
* Obadija
* Jona
* Mihej
* Nahum
* Habakuk
* Sefanija
* Hagaj
* Zaharija
* Malahija
 |
| *Deuterokanonske knjige** Tobija
* Judita
* Prva knjiga o Makabejcima
* Druga knjiga o Makabejcima
* Knjiga Mudrosti
* Knjiga Sirahova
* Baruh
* Pismo Jeremije proroka
 |
| *Pravoslavlje** Ezra
* Treća knjiga o Makabejcima
* Ode
* Psalm 151
 |
| *Istočno i rusko pravoslavlje** Ezra
 |
| *Istočno pravoslavlje** Jubileji
* Henok
 |
| uredi |

**Knjiga Sirahova** jedna je od knjiga Svetoga pisma, dio Staroga zavjeta. Pripada u deuterokanonske knjige. Kratica knjige je Sir.

Na hebrejskom jeziku zove se: (*"ספר "בן סירא*). Na latinskom prvo se zvala *Liber Iesu filii Sirach*, a kasnije *Ecclesiasticus*. U originalu je pisana na hebrejskom jeziku u Jeruzalemu oko 180. g. pne. Autor je Židov Ben Sira iz Jeruzalema (punim imenom Ješua ben Eleazar ben Sira), kasnije je živio u Aleksandriji. Njegov unuk je u Egiptu preveo knjigu s hebrejskog na grčki jezik i dodao kratki uvod. U 12. stoljeću, izgubio se hebrejski izvornik. Dvije trećine su pronađene u Kairu 1896. g.  Knjigu priznaju katolici, pravoslavni i manji broj protestanata. Ne nalazi se u židovskom biblijskom kanonu, ali se citira u Talmudu i rabinskoj literaturi.

Ilustracija u Knjizi Sirahovoj, oko 1751. godine.
U prvim kršćanskim zajednicama, knjiga je bila vrlo omiljena. Uvrštena je zajedno s ostalim deuterokanonskim knjigama u Sveto pismo na crkvenim sinodama u Hiponu 393. godine i u Kartagi 397. godine.

Ima 51 poglavlje. U knjizi se mogu razlikovati tri dijela: Sir 1–23,27; Sir 24–42,14 i Sir 42,15–51,30 .

Sastoji se od mudrih izreka, savjeta, hvalospjeva, molitvi i pouka vezanih na situacije iz svakodnevnog života. Autor je želio sačuvati duhovnu baštinu svoga naroda. U to vrijeme dolazi do upoznavanja Židova s helenističkom kulturom, prema kojoj je autor otvoren i spominje pozitivne primjere te druge kulture. Upozorio je na negativne pojave u društvu i poticao vjernike, da poštuju Zakon Svevišnjega i da se ne stide vjere. Ben Sira se osvrće i na biblijsku povijest, spominje Davida i Salomona.

Vanjske veze
------------

* Knjiga Sirahova na Wiki izvoru

Izvori
------

***Knjiga Sirahova*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑
2. ↑  J. Marböck, Das Buch Jesus Sirach
**Ilha da Queimada Grande**, poznat i kao **Otok zmija**, je 430,000m2 velik otok koji se nalazi nedaleko od obale federalne države São Paulo u Brazilu. Otok je dom enemske vrste roda *Bothrops*, zlatne zmije (*Bothrops insularis*), koja spada među najotrovnije zmije na svijetu. 

Iako je zlatna zmija jedina vrsta zmije na otoku, prijeti joj izumiranje jer nema nijedno drugo prirodno stanište i zbog mogućnosti šumskih požara. Ipak, broj zmija na otoku je prilično velik te se pretpostavlja da na određenim mjestima na otoku živi po jedna zmija za svaki kvadratni metar.

Postojali su planovi da se na otoku izgradi plantaža banana, međutim spaljivanje tla je propalo, mada je otok vjerojatno dobio ime po tome jer termin *queimada* na portugalskom označava agrarnu tehniku "posijeci i spali". Na otoku se nalazi svjetionik, kojega je dugo održavao stalno naseljeni svjetioničar, no danas taj posao obavlja brazilska vojska. Otok je nenastanjen, a civilima je pristup strogo zabranjen. Brazilska vojska tek povremeno izdaje dozvole znantvenicima, koji su jedini koji povremeno dobiju pristup otoku.