**Vlada Zečević** (1903—1970), pravoslavni sveštenik, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik FNR Jugoslavije.

Jedan je od četnika koji su tokom ustanka u Srbiji 1941. godine prišli partizanima, kada je Draža Mihailović prestao da se bori protiv Nemaca.

Biografija
----------

Rođen je 21. marta 1903. godine u Loznici. Završio je bogosloviju u Sremskim Karlovcima, a Teološki fakultet u Beogradu. Od 1927. do 1941. godine službovao je kao sveštenik u Krupnju, gde je, kao opozicionar, aktivno učestvovao u političkom životu.

»Primetio sam da pored uobičajene crvene zvezde, ovaj pokretni arsenal ima i zlatan krst na svojoj kapi. Ovo je bio srpski pravoslavni sveštenik koji je u trenutku nemačke okupacije pokupio sve za borbu sposobne parohijane i poveo ih u šumu. Prvo se pridružio Mihailoviću i postao komandant jedne četničke jedinice. Ubrzo je, međutim, napustio četnike i prišao partizanima. Ovo je uradio, objasnio nam je, zato što kod Mihailovića nije imao dovoljno prilike da se bori. Kod partizana, s druge strane, mogao je da se bori koliko hoće, a istovremeno da i dalje zadovoljava duhovne potrebe Srba u Titovim jedinicama.«
Fitzroy MacLean, šef britanske vojne misije pri NOVJ

Vlada Zečević i Fjodor Mahin, 1942. godine
Avgusta 1941. godine je učestvovao u podizanju narodnog ustanka zajedno sa Georgijem Bojićem iz Tronoše, i oni su sudjelovali u oslobađanju Loznice. Poslije toga je bio u četničkom rukovodstvu. Nakon napada na Šabac, partizani i četnici su se razišli, a pop Zečević je u to vrijeme preveo oko 500 četnika u partizane.

Član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) postao je 1942. godine. U ratu je bio zamjenik političkog komesara Valjevskog partizanskog odreda, član Vrhovnog štaba NOV i POJ, član Izvršnog odbora AVNOJ-a i povjerenik Vjerskog odsjeka Prvog zasjedanja AVNOJ, član Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije (NKOJ) i povjerenik za unutrašnje poslove.

Poslije oslobođenja Jugoslavije nalazio se na raznim odgovornim dužnostima. Bio je ministar unutrašnjih poslova u Vladi FNRJ; ministar građevina i saobraćaja u Vladi NR Srbije (1952-1953); predsjednik Saveznog vijeća Savezne narodne skupštine (1954-1960); predsednik Odbora za organizaciju vlasti i upravu Savezne skupštine. Član Saveznog izvršnog veća bio je od januara 1953. godine. Bio je poslanik republičke Ustavotvorne i Savezne narodne skupštine, član Saveznog odbora SSRNJ, Predsjedništva Saveznog odbora SUBNOR i drugo. Imao je čin rezervnog pukovnika JNA.

Umro je u Beogradu 26. oktobar 1970. godine. Sahranjen je u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju.

### Knjige i odlikovanja

Napisao je tri knjige:

* „*U noći, susret*", Beograd 1963.
* „*I to da se zna*", Beograd 1968. i
* „*Raste ustanak*", Zagreb 1968.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su: 

* Orden narodnog oslobođenja,
* Orden zasluga za narod sa zlatnom zvijezdom i
* Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vijencem.

Literatura
----------

* **Enciklopedija Jugoslavije** (knjiga osma). „Jugoslovenski leksikografski zavod", Zagreb 1971. godina.
* **Vojna enciklopedija** (knjiga deseta). Beograd, 1975. godina

Izvori
------

1. ↑  Rat na Balkanu, glava II - ORUŽJE I ČOVEK

Vidi još
--------

***Vlada Zečević*** na Wikimedijinoj ostavi

* Ratko Martinović
* Ustanak u Srbiji 1941.