recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Za mirovni projekt na Bliskom Istoku, vidite članak Inicijativa Doline mira.

***Dolina miru*** (srpskohrvatski: ) je jugoslavenski dugometražni igrani film snimljen 1956. na slovenskom jeziku u režiji France Štiglica. Glavnu ulogu je tumačio crni američki glumac John Kitzmiller koji ju je za nju nagrađen Zlatnom palmom na Kanskom festivalu 1957. godine.

Radnja
------

Radnja se događa za vrijeme drugog svjetskog rata na granici Slovenije i Austrije. Djevojčica Lotti i dječak Marko su ostali siročad za vrijeme savezničkih zračnih napada, i njemačke vlasti su ih smjestile u u sirotište. Nakon što mu Lotti počne pričati o "dolini mira" gdje ne padaju nikakve bombe, Marko je uvjeren kako je riječ o mjestu gdje mu živi stric. Njih dvoje bježe u planine, ali putem nabasaju na oborenog crnog američkog pilota, koji se s njima sprijatelji i uzme ih u zaštitu. U međuvremenu za pilotom u potragu kreće njemačka vojska koja ga želi zarobiti, ali i partizani koji ga žele zaštititi.

Vanjske veze
------------

* *Dolina miru* na IMDb-u ()
**Nikola Fugger** (Sisak, 2. lipnja 1877. - Zemun, 19. rujna 1942.) je hrvatski domoljub, pravnik, političar.

Rođen je u graničarskoj obitelji, otac mu je bio Nijemac. Osnovnu školu pohađao je u Sisku, u Vinkovcima gimnaziju, a pravo je studirao u Zagrebu. Utamničen je zbog toga što je 14. listopada 1895. prosvjedno zapalio mađarsku zastavu zajedno sa Stjepanom Radićem. Kad je odslužio kaznu, kao i drugi optuženici, studij prava nastavio je u Pragu, na nagovor Stjepana Radića. Pravo je doktorirao u Zagrebu, u nepovoljnim okolnostima zadnjih godina Khuenova režima. Posao je našao u Zemunu gdje je do pred Drugi svjetski rat obnašao visoke gradske dužnosti. Autorom je većeg broja zakona u Hrvatskoj i Kraljevini Jugoslaviji, a bili su iz područja prava, mjesne samouprave i financiranja. Pisao je za stručne časopise iz tih područja. Zadnje je godine života proveo u Zemunu, gdje je umro ratne 1942. godine.

Vidi Franjo Fugger.

Literatura:

* Arhivirano 2013-06-07 na Wayback Machine-u Hrvatski povijesni portal, Autor : Josip Šarčević dana 01.6.2011.
**Marabut** (od francuskog: marabout, od arapskog: مُرابِط, murābiṭ=onaj koji je regrutiran) orginalno u Sjevernoj Africi pripadnik muslimanske vjerske zajednice koji živi u ribatu (utvrđeni manastir), koji služi ne samo u religijskim nego i u vojničkim zadatcima.

Karakteristike i historija
--------------------------

Muškarci koji su imali neko religijsko znanje, kao što su recitatori Kur'ana, prenositelji Hadisa, poznavaoci islamskog prava i asketi, živjeli su u ribatu, a obični svijet ih je cijenio i poštovao.

Kada se islam proširio po Zapadnoj Africi u 12. vijeku, njegovi propagatori postali su poznati kao *Al-Murabitun* (Almoravidi), a svaki misionar koji je organizirao grupu učenika postao je poznat kao - *Marabut*. U 14. vijeku, kada je Sufizam (misticizam) prožimao muslimanski religijski život - *Marabut* je u Magrebu postao termin za svakog propovjednika koji je agitirao za formiranje sufijskih bratstava u skladu sa *naredbom* (Tarikat) Abū Madjana.

Tako je riječ izgubila svaki trag od svog orginalnog doslovnog značenja - vojne obrane, a u Alžiru se riječ *Marabut* koristila za grobnicu, najčešće kupolastu, u kojoj je pokopan pobožni čovjek - svetac.

Tako da se danas koristi kao oznaka za sveca i pustinjaka i njihove grobnice često podignute u krugu zavija posvećenih njima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Marabout, Muslim holy man*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 16. 1. 2020.
2. ↑  „*Marabut*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija LZMH. Pristupljeno 16.1. 2020.

Vanjske veze
------------

***Marabut*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Marabut* ()
**Magnet** ili **Magnes** (grč. Μάγνης, oko 484–oko 424. pne.) bio je jedan od najvažnijih komediografa iz nastarijeg perioda u razvoju stare atičke komedije.

Hronologija
-----------

Prema *Sudi*, poticao je iz atičke deme Ikarije. Iz načina na koji ga Aristotel spominje u *Poetici* moglo bi se zaključiti da je više-manje bio Hionidov savremenik. Anonimni autor spisa *O komediji* smešta ga u vreme između Epiharma i Kratina. *Suda* tvrdi da Magnetova mladost pada u vreme kad je Epiharm već bio starac. Aristofan u *Vitezovima*, prikazanim 423. pne. aludira na Magnetovu nedavnu smrt. Iz svega toga može se pretpostaviti da je cvetao o vreme 80. Olimpijade, odnosno od 460. pne. nadalje. Diomed Gramatičar očito greši kada Magneta povezuje sa Susarionom i Milom.

Delo
----

Najvažnije svedočanstvo koje imamo o Magnetu jeste odlomak u Aristofanovim *Vitezovima*, u kojem Aristofan prekorava Atinjane zbog promenljivog raspoloženja prema tom pesniku, koji nekada bejaše vrlo popularan, a u starosti je izgubio naklonost publike:

>  A to je veliki Magnet doživeo, kad mu je kosa posedela,  
> on koji je često nad protivničkim horovima odneo pobedu;  
> a sve vam je glasove predočio, i svirao je barbiton i lepetao krilima  
> i govorio lidijski i šiškario i mazao se u zeleno kao žaba,  
> no sve uzalud: kad postade star pa sve do smrti, jer više nije bio mlad,  
> dobacivali ste mu da je star i neka se ostavi komedije.
> 
> – Aristofan

Prema jednoj sholiji, iz ovih stihova mogu se raspoznati naslovi pet Magnetovih komedija *Svirači barbitona* (Βαρβίτιδες), *Ptice* (Ὄρνιθες), *Liđani* (Λυδοί), *Šišarci* (Ψῆνες) i *Žabe* (Βάτραχοι). Očito je da su veliki deo njegovih komada zauzimali mimetički elementi, u čijem je prikazivanju moralo biti mnogo grubih šala, na šta ukazuju kako vreme u kojem je stvarao, tako i svedočanstvo Diomeda Gramatičara.

Prema *Sudi*, napisao je devet komedija i dva puta osvojio prvu nagradu, što očito protivreči Aristofanovoj tvrdnji o "čestim pobedama". Anonomni spis *O komediji* pripisuje mu jedanaest pobeda na Velikim Dionisijama i kaže da od njegovih drama nijedna nije sačuvana, premda mu se pogrešno pripisivalo njih devet. Jedna od pobeda pada u 472. pne.

Od komedija koje spominje Aristofan, *Svirači barbitona* (Βαρβίτιδες) verovatno su bili satira na račun nekih muzičara koji su voleli da sviraju barbiton; *Liđani* (Λυδοί) su možda ismevali razuzdane plesove Lidijaca; komedija *Šišarci* (Ψῆνες) nazvana je po vrsti insekta koji napada smokve (šišarac) i premda naslov nije neuobičajen za tu vrstu atičke komedije, nemamo naznaka o njenom sadržaju, a isto vredi i za *Žabe* (Βάτραχοι) i *Ptice* (Ὄρνιθες). Pored ovih, sačuvano je još nekoliko naslova: *Dionis* (Διόνυσος) imao je dva izdanja i možda se može pripisati i Kratinu; *Pitakis* ili *Pitakid* (Πιτακίς ή Πυτακίδης), *Radnica u polju* (Ποάστρια, u vezi s travom livadarkom, *poa*); te *Bitka mačke i miša* (Γαλεομυομαχία), naslov koji se ne slaže najbolje s onim što znamo o karakteru Magnetovih komedija. Od sveg njegovog dela sačuvani su tek vrlo neznatni fragmenti.
**Diofant iz Aleksandrije** (živeo oko 250. ne), grčki matematičar; otkrio Diofantove jednačine.

Mada je bio istaknuti matematičar svog vremena, vrlo malo se zna o Diofantovom životu. Njegov rad je sačuvan u šest poglavlja Aritmetike koja su dospela do nas (sedam poglavlja je izgubljeno), koja je bila verovatno najstariji sistematski traktat o algebri.

Diofant se prvenstveno interesovao za teoriju brojeva i rešavanje jednačina i mnogo doprineo napretku algebre upotrebom simbola za veličine, matematičke operacije i odnose, pre toga su ove veličine bivale opisivane rečima.

Možda je najpoznatiji po svom otkriću Diofantovih jednačina, neodređenih jednačina s racionalnim koeficijentima za koje se traži racionalno rešenje.

Postoji zadatak koji kao rešenje daje broj Diofantovih godina, a to je upisano na njegovom grobu:

> Šestinu veka svog kao dete se igrao,
> 
> 
> i još polovinu šestine s bradom momačkom je dočekao.
> 
> 
> Usreći se ženom kad prevali još sedminu,
> 
> 
> s kojom posle leta pet obradova se sinu.
> 
> 
> Voljeni sin poživi pola očevog veka samo,
> 
> 
> i bi strgnut ocu sudbom koja ga uze rano.
> 
> 
> Dva puta dva leta oplakivaše roditelj tugu i očaj
> 
> 
> 
> kad i on ugleda tegobnom životu svome kraj.
> 
> 

i rešenje daje broj Diofantovih godina, navodno 84.

Vanjske veze
------------

* O'Connor, John J.; Robertson, Edmund F. „Diofant – biografija". *MacTutor History of Mathematics archive*.  ()

| * p
* r
* u
Grčka matematika |
| --- |
| Matematičari | Anaksagora • Antemije • Arhit • Aristej Stariji • Aristarh • Apolonije • Arhimed • Boecije • Kleomed • Demokrit • Diokle • Diofant • Dinostrat • Eratosten • Euklid • Eudoks • Heron • Hiparh • Hipija • Hipokrat • Hipatija • Hipsikle • Menelaj • Nikomah • Nikomed • Nikotel • Papos • Persej • Filolaj • Filon • Porfirije • Posidonije • Proklo • Ptolemej • Pitagora • Simplicije sa Sicilije • Sosigen • Tales • Teetet • Teano • Teodor iz Sirene • Teodosije • Teon iz Aleksandrije • Teon iz Smirne • Timarid • Ksenokrat • Zenon iz Eleje • Zenon iz Sidona • Zenodor |
| Traktati | Almagest • Arhimedov Palimpsest • Aritmetika • Konike • Elementi |
| Centri | Atinska akademija • Aleksandrijska biblioteka • Sirena |
| Pod uticajem | Mezopotamska matematika  • Egipatska matematika |
| Uticala na | Matematika srednjovekovne Evrope • Islamska matematika • Indijska matematika |
| Knjiga vaskrsenja Hristovog |
| --- |
| {{{slika}}} |
| **Nastanak** |  |
| **Mesto** |  |
| **Jezik** | koptski |
| **Pripisano** | apostolu Bartolomeju |
| **Izvori** | tri delimična rukopisa |
| **Rukopisi** |  |
| **Auditorij** | egipatski hrišćani |
| **Tematika** | Isusovo uskrsnuće |

**Knjiga vaskrsenja Hristovog** je nekanonski ranohrišćanski spis koji se pripisuje apostolu Bartolomeju. Ovu knjigu ne treba mešati sa izgubljenim Evanđeljem po Bartolomeju, iako možda može biti njen deo.

Knjiga vaskrsnuća Hristovog detaljno nabraja koje su sve žene bile na Isusovom grobu:

> Bile su Marija Magdalena, Marija majka Jakova, koju je Isus izbavio iz ruku Satane, Saloma koja ga je iskušavala, Marija koja ga je služila i Marta njena sestra, Joana (ili Suzana) žena Huze koja se odrekla bračne postelje, Berenika koja je ozdravila od pitanja krvi u Kapernaumu, Lia (Lea), udovica čijeg je sina podigao u Nainu, i žena kojoj je rekao: 'Tvoji gresi, koji su mnogi, su ti oprošteni'.
> 
>

Izvori
------

1. ↑  GOSPEL OF BARTHOLOMEW

Eksterni linkovi
----------------

* GOSPEL OF BARTHOLOMEW

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **religiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Tertulijan (oko 160 - oko 225)
**Credo qua absurdum est** je latinska izreka koja znači "verujem jer je besmisleno".

Izreka se najčešće pripisuje Tertulijanu (160-222), hrišćanskom apologeti iz Kartagine, iako kod njega ne postoji u ovom obliku.

Nastanak izreke
---------------

Izreka je nastala kao sinteza Tertulijanovog izlaganja hrišćanskog verovanja, na osnovu njegovog spisa "*De came Christi*" (Telo Hrista) u kojem kaže:

*Crucifixus est Dei Filius, non pudet, quia pudendum est;*
*et mortuus est Dei Filius, prorsus credibile est, quia ineptum est;*
*et sepultus resurrexit, certum est, quia impossibile.*
— (De Carne Christi V, 4)
U prevodu dr. V. Koraća i Pavlovića ova izreka glasi:

> Sin božji je raspet – ne stidimo se toga jer je to sramota; sin božji je umro – verujemo u to jer je to besmisleno; a sahranjen vaskrsnuo je – to je istinito jer je nemoguće.
> 
> – Tertulijan, *De carne Christi*

U Tertulijanovoj izreci apsurd se ne pominje, a to je tako svedeno u srednjem veku.

Tumačenja
---------

Ova izreka se obično tumači kao „Verujem jer ne mogu razumeti", što bi značilo da je poimanje Boga nedostupno običnom ljudskom razumu. Treba slepo verovati, i ne truditi se da se Bog razume.

Lajbnic je smatrao da je Tertulijanova fraza u celini samo „oštroumni i duhoviti aforizam i ništa više".

Đorđević smatra da vera nije apsurd i da su Tertulijanovi odgovori jasni kada se pažljivo čita. Prema njemu, Tertulijan kaže da čovek vaskrsava samo rečju i delom koje traje među ljudima – sve drugo je besmislica.

Izvori
------

1. 1 2  Klajn I. i Šipka M, Veliki rečnik stranih reči i izraza, Prometej, Novi Sad, 2008.g.
2. 1 2 3 4  Mirko Đorđević, Još jednom o Tertulijanovoj izreci

Vanjske veze
------------

* Mirko Đorđević, Još jednom o Tertulijanovoj izreci
**Prljava bomba** je teoretski govoreći oružje kod kojega je oko jezgre klasičnog eksploziva postavljen radioaktivni matirjal s ciljem radioaktivne kontaminacije što većeg područja putem detonacije to jest prljanja što većeg područja zbog čega je i dobila takvo ime.

Efekat bombe
------------

Nakon napada u New Yorku 2001. godine pre svega američki mediji u saradnji s državom su pokrenuli medijsku histeriju po pitanju terorističkog napada prljavom bombom. John Ashcroft ministar pravosuđa SADa je povodom ovog pitanja govorio nakon hapšenja Jose Padille:

> Radioaktivna prljava bomba širi radioaktivni matirjal koji je veoma toksičan za ljude i može prouzročiti veliki broj smrti i ozljeda.
> 
> 

Na kraju optužba protiv Jose Padilla je bila odustala od ove optužbe,a na suđenju će mu biti optužen i osuđen po drugim točkama optužnice.

Osim medijske histerije istraživanja su potvrdila da je efekat detonacije prljave bombe ništavan zbog širenje malene količine radijacije na prevelikom području tokom detonacije. U slučaju eksplozije ne bi bilo poginulih od radijacije,a dugoročni efekat bi bio zdravstveno nevažan.

Povezano
--------

* Nuklearna bomba

Izvori
------

* Zimmerman, P.D. and Loeb, C. (2004) "Dirty Bombs: The Threat Revisited", *Defense Horizons*, **38**: 1-11.

| * p
* r
* u
Terorizam |
| --- |
| Generalno | 
* Definicije
* Historija
* Incidenti
* Organizacije

 |
| Ideologije | 
* Anarhistički
* Desničarski
* Komunistički
* Konzervativni
* Ljevičarski
* Nacionalistički
* Narkotički
* Vjerski (budistički • hinduistički • hrišćanski ili kršćanski • islamski • jevrejski • sikistički)

 |
| Metode i taktike | 
* Agroterorizam
* Autobomba
* Bioterorizam
* Improvizirani eksploziv
* Informatički terorizam
* Masovna pucnjava
* Napad vozilom
* Nuklearni terorizam
* Otmica
* Otmica aviona
* Prljava bomba
* Samoubilački napad
* Usamljeni vuk
* Uzimanje talaca

 |
| Povezano | 
* Teror
* Kontraterorizam
* Terorizam pod državnim pokroviteljstvom
* Antiteroristički zakoni

 |
**Beogradski krug** je bila skupina beogradskih intelektualaca koja je okupljala sve "razočarane i kritičke glasove" koji su se otvoreno borili protiv militarističke politike srbijanskog režima, etno-nacionalizma, populizma, ratnih zločina i etničkog čišćenja na teritoriji bivše Jugoslavije.

> Krug je reagovao je na ono što je nudio Memorandum Srpske akademije nauka. To je jedan od konkretnih povoda za osnivanje Beogradskog kruga (Osnivačka skupština Beogradskog kruga bila je 15. februara 1992). Ta grupa intelektualaca, pisaca, koja je želela da osnuje tu novu asocijaciju je zaustupala suprotna mišljenja. Mislili smo da se moramo na neki način oglasiti, da moramo napraviti neki naš program koji bi bio antimemorandumski.
> 
> – Filip David

> Beogradski krug je osnovan kao otpor nacionalizmu koji je okupirao većinsku svest Srbije, ali kome se stavila na raspolaganje i većina srpske inteligencije. Bilo je nemoguće i duboko ponižavajuće ćutke trpeti nacionalistički teror. I na kraju, ako vas pitaju šta je Druga Srbija, ozbiljno im odgovorite - to je Srbija koja se ne miri sa zločinom.
> 
> – Radomir Konstantinović

U periodu 1992-1995 Beogradski krug je organizovao subotnja okupljanja (javna predavanja i diskusije) na kojima je učestvovalo oko 140 intelektualaca iz svih bivših jugoslovenskih republika i inostranstva. Ova okupljanja, koja su predstavljala jezgro političkog i kulturnog života tzv 'Druge Srbije', su zamišljena kao opozicija militantnom nacionalizmu Miloševićevog režima, ksenofobiji i populizmu koji su obuzeli srpsko društvo 1990-ih. U toku rata i krvavog raspada SFRJ, Beogradski krug održava i neguje stalni kontakt sa istomišljenicima u bivšim jugoslovenskim republikama. Ove veze su bile posebno jake sa prijateljima u Tuzli, Mostaru i Sarajevu, kojeg je delegacija Beogradskog kruga posetila nekoliko puta tokom opsade.

Nacionalisti su žestoko napadali intelektualce koji su se godinama sastajali svake subote u centru Beograda suprotstavljajući se ratu i nacionalnoj netrpeljivosti.

Izvori
------

1. ↑  Beogradski krug - Filip David[*mrtav link*]
2. ↑  Čovek koji je hrabro izdržao teror nacionalizma
3. ↑  „Belgrade Circle". Arhivirano iz originala na datum 2012-04-22. Pristupljeno 2012-03-21.
4. ↑  „SINONIM GRADJANSKOG OTPORA". Arhivirano iz originala na datum 2022-12-11. Pristupljeno 2012-03-21.

Vidi još
--------

* Druga Srbija
* Antiratni protesti u Beogradu 1991-1992

Vanjske veze
------------
**Imperijalni Vođa** (engl. ) je izmišljeni lik sajlonskog vođe u originalnoj verziji TV-serije *Battlestar Galactica*, a kome je glas posuđivao Patrick MacNee.

U seriji nikada nije prikazan izbliza, a što je posljedica toga što producent Glen A. Larson nije bio zadovoljan snimljenim materijalom za pilot-film *Saga of a Star World*, gdje je lik Imperijalnog Vođe glumio kaskader Dick Durock. Sa druge strane je kompanija Mattel izradila lutke sa njegovim likom. One, kao i novelizacija, sugeriraju stvorenje nalik na reptilsku rasu koja je bila originalno stvorila Sajlonce, mada je Imperijalni Vođa u potpunosti mehaničko biće. Novelizacija također navodi kako Imperijalni Vođa sadrži tri različita mozga, čiji je zadatak da raziličitim tipovima razmišljanja donose najbolje moguće odluke. U slučaju smrti Imperijalnog Vođe, bira se novi iz redova Serije IL (kojoj pripadaju u seriji prikazani "komandni" Sajlonci Lucifer i Specter.

Imperijalni Vođa nije imao svog ekvivalenta u redizajniranoj seriji; najbliže tome je tajanstveni Bog koga štuju Sajlonci, odnosno modeli Broj Jedan koji preuzimaju komandne funkcije u sajlonskom svijetu.

Vanjske veze
------------
Koptska ikona svetog Mavrikija i njegovih vojnika.
Mauricijev kip u Magdeburgu.
**Sveti Mavrikije** (ili **Mauricije**, od latinskog *maurus*: tamnokožac, Mavar) je bio zapovednik legendarne tebanske legije u 3. veku.

Legenda
-------

Mavrikije je bio poreklom Kopt, i služio je kao legionar u rimskoj legiji u garnizonu u Tebi. Mavrikijeva legija, koja je brojala oko 6.600 vojnika, uglavnom hrišćana, je poslata iz Tebe (Afrika) u Galiju (Evropa) kao pojačanje caru Maksimijanu da u uguši pobunu koja je tamo izbila. Legijom su tokom marša komandovali Mavrikije, Kandidus, Inoćent i Eksuperije, koji su svi kasnije proglašeni za svece. Međutim, kada su stigli u Agaunum, car Maksimijan im je naredio da napadnu tamošnje hrišćane, a oni su odbili da izvrše naređenje. Mavrikije je tom prilikom održao svoju besedu:

> Care, mi smo tvoji vojnici ali smo takođe vojnici istinskog Boga. Mi ti dugujemo poslušnost u svim stvarima koje nisu protiv njegovog zakona. Rado ćemo se suprotstaviti tvojim neprijateljima, ko god bili, ali ne možemo okaljati svoje ruke krvlju nevinih ljudi. Pre zakletve tebi, položili smo zakletvu Bogu. Ni ti ne bi mogao imati poverenja u nas ako bismo zbog druge zakletve pogazili prvu. I imaj na umu, mi imamo oružje u rukama, ali ćemo radije umreti nevini nego živeti sa grehom.
> 
> 

Maksimijan je tada naredio da čitavu legiju kazne decimacijom i svaki deseti vojnik je posečen mačem. Nakon izvršenja kazne, proređena tebanska legija, ohrabrena Mavrikijem, je ponovo odbila da izvrši naređenje. Usledila je i druga decimacija. Kao odgovor na njihovo odbijanje da upotrebe nasilje protiv braće hrišćana, Maksimijan je naredio da se pogube svi preostali legionari (njih oko 6.000). Mavrikije i njegovi vojnici su ubijeni 287. godine. Mesto u Švajcarskoj gde se ovo desilo, nekada rimski Agaunum, danas se zove *Saint Maurice* (blizu Ženeve).

Najraniji spomen ovog događaja nalazimo u pismu Evherija (380–449) lionskog episkopa, koji je živeo 150 godina kasnije. Prema drugoj verziji, vojnici su pogubljeni jer su odbili da prinese žrtvu idolima, a postoji i verzija prema kojoj su ubijeni samo zato što su hrišćani. Mnogi osporavaju ovu legendu zbog nekih istorijskih činjenica koje se ne uklapaju.

Sveti Mauricije se smatra svecem zaštitinikom mnogih mesta u Švajcarskoj, Nemačkoj i Francuskoj, a između ostalog i vatikanske Švajcarske garde. Srpska pravoslavna crkva slavi svetog Mavrikija i sedamdeset vojnika 22. februara po julijanskom, a 7. marta po gregorijanskom kalendaru.

Navodi
------

1. ↑
2. 1 2
3. ↑  Katolička enciklopedija, St. Maurice
4. ↑
5. ↑
6. ↑

Spoljašnje veze
---------------

***Sveti Mavrikije*** na Wikimedijinoj ostavi

* ((en))St. Maurice (Katolička enciklopedija)
* ((en))Saint Maurice and the Theban Legion Arhivirano 2007-10-07 na Wayback Machine-u (Koptska crkva)
* ((sr))Sveti mučenik Mavrikije i sedamdeset vojnika (Ohridski prolog)
**Apgar test** je test ocjene vitalnosti novorođenčeta. Usatnovila ga je Virdžinija Apgar 1952. Ovo je veoma jednostavan test koji mjeri osnovne parametre kod novorođenčeta ocjenom od 0 do 2 koje se potom sabiraju i daju vrijednosti rangirane od 0 do 10.

Parametri Apgar testa
---------------------

* boja kože
* srčani rad
* tonus mišića
* stepen očuvanosti refleksa
* pokušaj disanja

Koža može biti blijeda, cijanotična ili ružičasta, srčani rad gotovo odsutan, znatno ili lakše usporen sve do preko 100 otkucaja u minuti. Mišićni tonus može u potpunosti nedostajati ili biti znatno izražen. Refleksi mogu biti potpuno ugašeni, oslabljeni ili normalni. Vrijednost svakog od ovih znakova ocjenjuje se pojedinačno ocjenom 0, 1 ili 2, a ukupan zbir svih ocjena se sabira, dajući uvid u stanje novorođenčeta.

| Kriterijum | 0 poena | 1 poen | 2 poena |
| --- | --- | --- | --- |
|
| **Frekvencija srca** | bez otkucaja | ispod 100/min | preko 100/min |
| **Pokušaj disanja** | nema | povremeno, plitak | povremeno, dijete vrišti |
| **Refleksi** | nema | grimasiranje | jako vrištanje |
| **Mišićni tonus** | uspavan | blago pregibanje ekstremiteta | aktivno pokretanje ekstremiteta |
| **Boja** | plava, blijeda | Trup roza, ekstremiteti plavi | čitavo tijelo roza |

Vrijednosti Apgar testa
-----------------------

Vrijednosti apgar testa su rangirane od 0 do 10, gdje je od 0 do 3 ocjena novorođenčeta rođenog u teškoj asfiksiji, od 4 do 6 vrijednost kod novorođenčeta sa slabije izraženim znacima asfiksije i od 7 do 9 znači vrlo lake depresije kod novorođenčeta, a 10 je optimalna vrijednost.

Značaj Apgar testa
------------------

Iako nema apsolutnu vrijednost jer se stanje novorođenčeta po rođenju može naglo promjeniti na bolje ili na gore, Apgar test je odličan indikator stanja kod novorođenčeta.

Vidi još
--------

* Porođaj
***Posle devedeset godina*** je pripovetka srpskog književnika Milovana Glišića originalno napisana 1880. godine. Predstavlja jedno retkih ostvarenja horor žanra u srpskoj književnosti svog vremena, a danas je najpoznatija kao predložak za jugoslovenski TV-film *Leptirica* iz 1973. godine.

Radnja
------

Radnja se odvija u selima u Bajinoj Bašti, i prati mladog i snaznog momka Strahinju, koji namerava da se oženi sa lepom Radojkom, kćerkom kmeta Živana, kojeg zbog loše naravi zovu "Živan Dušman". I koji ne odobrava Strahinju kao mladoženju, mada je odbio i sve ostale prosce. Zbog čega Strahinja ljutito napušta selo i kreće u svet.

U medjuvremenu se u susednom selu nadvio velik problem nad narodom, jer je vodenični mlin već neko vreme uklet i svako ko pokuša tu da prenoći, završi mrtav. Lokalno stanovništvo i kmet sela objasne svoj problem Strahinji, koji se dobrovoljno ponudi da čuva mlin.

Te večeri Strahinja, naoružan pištoljima i nožem, priprema zsedu za ubicu. Nakon što je ubica shvatio da je nasamaren, on grdi sebe, te Strahinja saznaje da se pred njim nalazi Sava Savanovoć, stari vampir. Strahinja ga napada, i nakon ranjavanja vampiru se izgubio svaki trag.

Sledećeg jutra seljaci su zaprepašćeni Strahinjinom pričom i kreću u potragu za navodnim vampirom. Potraga ih vodi kod starice Mirjane, jedine osobe koja pamti Savanovića, i zna gdje je sahranjen. Nakon što su se organizovali i naoružali, seljaci kreću na mesto o kojem im je starica pričala, koje nakon višesatnog lutanja, i prinalaze.

Otkrivaju skrinju sa vampirom u njoj, kog glogovim kolcem ubijaju, ali im promiče njegova duša u vidu leptira. 
Srećni što su se rešili ubice, ljudi prave slavlje i poneseni rakijom, odlučuju da otmu Radojku od Živana. Strahinja i šačica drugih ljudi odlaze do Živanove kuće i otimaju devojku, ali nehotice bude gazdu koji se daje u poteru za njima. Nakon dugog bežanja obe grupe počinju pucati jedna na drugu, iz čega Strahinjina izlazi kao pobjednička, jer su im se pridružili ostali seljaci (mada ne postoji naznaka da je iko poginuo). Sledećeg jutra Živan ponovo dolazi sa naoružanim seljacima da povrati kćerku, ali nakon što su seljaci shvatili da će se Strahinja i Radojka venčati, silaze i pridružuju se svatovima. Živan popušta i blagosilja brak, a nakon višednevnog slavljenja, Strahinja se konačno vraća kući, dok vodenica ponovo neometano radi.
***The Boys in the Band*** je američki film zasnovan na istoimenoj off-broardwayskoj predstavi. Mart Crowley je preradio svoju predstavu za film. Film je režirao William Friedkin, a glumačku ekipu su činili isti glumci koji su glumili u prvoj postavci predstave.

Radnja
------

Radnja filma smeštena je u stan na Upper East Sideu, na Manhattanu, gde šestorica Haroldovih najbližih prijatelja priređuju rođendansku proslavu za Harolda (Leonard Frey). Jedan od poklona je mladi "Kauboj" (Robert La Tourneaux), lep ali jasno neinteligentan hasler. Prijatelji koji priređuju proslavu su: Michael (Kenneth Nelson) u čijem stanu se priređuje proslava; Donald (Frederick Combs), koji se napustio grad kako bi se oslobodio gej načina života; Bernard (Reuben Greene), Afro-Amerikanac koji je i dalje zaljubljen u bogatog belog momka za čiju porodicu su on i njegova majka radili; Emory (Cliff Gorman), kao i par, Larry (Keith Prentice) i Hank (Laurence Luckinbill), koji imaju problem u vezi po pitanju monogamije. U neočekivanu posetu dolazi Michaelov prijatelj Alan (Peter White), koji je navodno heteroseksualan i koji, jako uznemiren, želi da razgovara o nečemu sa Michaelom.

Tokom proslave njihov humor postaje sve okrutniji i kulminira u igri u kojoj svako mora da pozove telefonom osobu koju je zaista voleo. U toku Alanovog razgovora, Michael veruje da se Alan konačno outovao, ali se ispostavlja da je telefonirao svojoj ženi. Publika, kao ni Michael, nikada ne sazna o čemu je Adam želeo da razgovara sa Michaelom, ostavljajući mogućnost da je želeo da prizna da je gej.

Kritike
-------

U vreme kada je film izašao kritike su bile obazrivo pozitivne. *The Los Angeles Times* ga je hvalio kao "nesumnjivu prekretnicu", ali je, ironično, odbio da objavi reklamu za film. Danas je film slavljen kao prvi mainsteam američki film koji je gej likove stavio u prvi plan i prikazao ih van negativnog konteksta, uobičajenog za to vreme. Na sajtu Rotten Tomatoes film je ocenjen kao 100% svež.

U dokumentarnom filmu *The Celluloid Closet* scenarista Mart Crowley ističe da je u vreme kada je ovaj film sniman homoseksualnost još uvek bila klasifikovana kao mentalna bolest i da su postojali zakoni koji su kažnjavali gejeve.

Spoljne veze
------------

* *The Boys in the Band* na IMDb-u ()

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao William Friedkin |
| --- |
| Cjelovečernji filmovi | 
* *Good Times* (1967)
* *The Birthday Party* (1968)
* *The Night They Raided Minsky's* (1968)
* *The Boys in the Band* (1970)
* *The French Connection* (1971)
* *The Exorcist* (1973)
* *Sorcerer* (1977)
* *The Brink's Job* (1978)
* *Cruising* (1980)
* *Deal of the Century* (1983)
* *To Live and Die in L.A.* (1985)
* *Rampage* (1987)
* *The Guardian* (1990)
* *Blue Chips* (1994)
* *Jade* (1995)
* *Rules of Engagement* (2000)
* *The Hunted* (2003)
* *Bug* (2006)
* *Killer Joe* (2011)

 |
| Televizija | 
* *C.A.T. Squad* (1986)
* *C.A.T. Squad: Python Wolf* (1988)
* *Jailbreakers* (1994)
* *12 Angry Men* (1997)

 |
| Dokumentarni filmovi | 
* *The People vs. Paul Crump* (1962)
* *The Bold Men* (1965)
* *Mayhem on a Sunday Afternoon* (1965)
* *The Thin Blue Line* (1966)

 |
Podjela Herodovog kraljevstva - teritorije Heroda Arhelaja su označene svjetlozeleno.
**Herod Arhelaj** (23. pne. - cca. 18. n.e.) bio je etnarh Samarije, Judeje i Edoma od 4. pne. do 6. n.e. Bio je sin kralja Heroda Velikog i Maltake.

Otac mu je oporukom ostavio kraljevstvo, a kraljem proglasila Herodova vojska. Međutim, vlast mu je u Rimu trebao potvrditi August. Tamo mu se žestoko protivio brat Herod Antipa. Prije odlaska je dao ugušiti pobunu farizeja, pobivši 3000 ljudi. U Rimu su se caru na njega žalili brat Herod Antipa i brojni jevrejski velikodostojnici. August mu je ipak prepustio najveći dio Herodovih teritorija. Međutim, okrutnost i stalno kršenje jevrejskih vjerskih propisa su nastavili izazivati nezadovoljstvo i pritužbe Augustu. Car je na kraju svrgnuo Heroda Arhelaja i poslao ga u izgnanstvo u današnji [Vienne] u Francuskoj. Njegove teritorije su došle pod neposrednu rimsku upravu kao provincija Judeja.

Eksterni linkovi
----------------

* Resources > Second Temple and Talmudic Era > Herod and the Herodian Dynasty Arhivirano 2012-02-04 na Wayback Machine-u: The Jewish History Resource Center - Project of the Dinur Center for Research in Jewish History, The Hebrew University of Jerusalem
* King Herod Archelaus Arhivirano 2011-06-29 na Wayback Machine-u
* Jewish Encyclopedia: Archelaus

|
|  |
| Herod Arhelaj **Kuća Heroda** **Umro/la:** 18. n.e. |
| Prethodi:**Herod I** | **Etnarh Judeje**4. pne.–6. n.e. | **Upražnjen/a**Direktna rimskaupravaTitulu preuzeo/la**Agripa I** |
**Režanci** (tal. *Rezanci*, *Resanci*) naselje u općini Svetvinčenat u Istarskoj županiji. Nalaze na pola puta između Pule i Pazina. Naselje je površine tri četvorna kilometra, a stanovnici se većinom bave poljoprivredom i stočarstvom.

Povijest
--------

Znamenitosti
------------

U samom selu nalazi se jednobrodna crkva sv. Germana iz 16. stoljeća.
U okolici sela nalazi se mnoštvo autohtonih istarskih kažuna.

Turizam
-------

U selu možete posjetiti muzej-galeriju pod nazivom "brdo" gdje možete vidjeti umjetnine u drvu koje izlaže Josip Bilić Gašpar, kao i slike na platnu koje su rad Draženka Pačića. U muzeju je mnoštvo starog oruđa i raznoraznih alata koje su koristili starosjedioci sela Režanci.
Pojašnjenja i neka druga pitanja u vezi samog muzeja i stvari koje se u muzeju nalaze vrlo će vam rado pojasniti Josip Bilić Gašpar.

Šport
-----

Značajne osobe
--------------

* Ivan Milovan, biskup porečko-pulski

Vanjske poveznice
-----------------

* Stranica općine

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Svetvinčenat |
| --- |
| Bibići • Bokordići • Boškari • Bričanci • Butkovići • Cukrići • Čabrunići • Foli • Juršići • Kranjčići • Pajkovići • Peresiji • Pusti • Raponji • Režanci • Salambati • Smoljanci • Svetvinčenat • Štokovci |
**Maria Elena** je rudarski grad koji danas ima 4,925 stanovnika na sjeveru Čilea u Provinciji Tocopilla (Regija Antofagasta).

Geografske karakteristike
-------------------------

Maria Elena se nalazi u Pustinji Atacama na nadmorskoj visini od 1,155 m, udaljena 220 km sjeverno od regionalnog centra Antofagaste, i pedesetak km istočno od Tocopille i pacifičke obale.

Historija
---------

Maria Elena je nikla kao površinski kop salitre početkom 1920-ih. pod imenom **Coya Norte**.
Nakon Prvog svjetskog rata izvoz čileanske salitre zapao je u krizu, zbog jeftinijeg sintetičkog natrijum nitrata.

Američka kompanija Guggenheim Brothers koja je u to vrijeme eksperimentirala sa novim sistemom ekstrakcije bakra u Chuquicamati, investirala je izgradnju novog pilot pogona, koji je dovršen 1922. On je na puno ekonomičniji mehanizirani način ekstrahirao salitru (taj sistem je kasnije postao poznat kao Guggenheimov ssistem).
Njegova glavna prednost je ušteda energije, jer se ruda ispire na pri nižoj temperaturi (30 °C)

Teatar
Nakon tog je od 1925.- 1927. podignut pogon koji je proizvodio po 500 000 tona godišnje.

Istovremeno je počela izgradnja naselja za radnike, koje je svečano otvoreno 1926. pod novim imenom *Maria Elena* po ženi direktora rudnika Elíasa Cappelensa Smitha.

Maria Elena je podignuta kao *idealni grad*, sa ortogonalnim planom i centralnim trgom, uz koji su izgrađene zgrade javne namjene; teatar, škola, crkva, bolnica, pošta, biblioteka, javno kupalište, željeznička stanica, dućani, sportski tereni i bazen.

U svoja zlatna vremena María Elena je imala više od 10 000 stanovnika, smještenih u 1500 kuća.

U vrijeme nastanka rudnik je bio vlasništvo britansko-čileanske kompanije *Consolidates Nitrate Corporation*, a od 1968. je u vlasništvu čileanske kompanije *Sociedad Química y Minera de Chile* (SQM). Grad je 1999. proglašen Nacionalnim spomenikom.

Danas je María Elena jedini aktivni rudnik salitre u Čileu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Chile: Antofagasta*" (engleski). City population. Pristupljeno 6.12.2020.
2. 1 2  „Ubicación geográfica" (španjolski). Gobernación Provincia de Maria Elena. Pristupljeno 6.12.2020.
3. 1 2 3 4  „Historia" (španjolski). Ilustre Municipalidad de Maria Elena. Arhivirano iz originala na datum 2020-02-23. Pristupljeno 6.12.2020.
4. 1 2 3  „Oficina María Elena" (španjolski). Museo de Antofagasta. Pristupljeno 6.12.2020.

Vanjske veze
------------

***Maria Elena (rudnik)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Maria Elena* (službene stranice) Arhivirano 2015-05-01 na Wayback Machine-u ()
Muzej Republike Srpske
**Muzej Republike Srpske** je osnovan 26. septembra 1930. pod nazivom Muzej Vrbaske banovine. Po nalogu kralja Aleksandra Karađorđevića, osnivač muzeja je bio prvi ban Vrbaske banovine Svetislav Tisa Milosavljević. Prvi upravnik Muzeja Vrbaske banovine bio je Spiridon Špiro Bocarić, akademski slikar iz Budve.

Tokom vremena muzej je mijenjao naziv:

* Muzej Vrbaske banovine (1930 — 1941) -
* Hrvatski državni etnografski muzej, pa zatim Hrvatski državni muzej (1941 — 1945)
* Državni etnografski muzej Bosanske krajine (1945 — 1953)
* Narodni muzej u Banjoj Luci (1953 — 1962)
* Muzej Bosanske Krajine u Banjoj Luci (1953 — 1992)
* Muzej Republike Srpske Banja Luka je naziv od 14. novembra 1992. godine

Muzej je smješten u objektu Doma radničke solidarnosti u kojem su Narodna i univerzitetska biblioteka i dječije pozorište u Ulici Đure Daničića br. 1. Muzej raspolaže sa 3.700 m2 vlastitog prostora od čega se na 1.500 m2 nalazi Stalna izložbena postavka, a ostali dio su depoi i službene prostorije.

U svojim zbirkama Muzej RS čuva više od 30.000 eksponata. Specijalizovana muzejska biblioteka raspolaže sa više od 14.000 knjiga. Adaptacijom prostora Muzej RS je dobio prostor za autorske, temtske i gostujuće izložbe.

Organizacija
------------

U sastavu Muzeja Republike Srpske djeluju sedam organizacionih jedinica:

1. Centar za materijalnu kulturu i umjetnost 

* Odsjek za arheologiju
* Odsjek za istoriju
* Odsjek za etnologiju i etnografiju
* Odsjek za istoriju umjetnosti
* Odsjek za prirodne nauke

2. Odjeljenje za nematerijalnu kulturu

3. Odjeljenje za dokumentaciju i digi-talizaciju

4. Centar za konzervaciju i restauraciju

* Atelje za konzervaciju i restauraciju slikarskih djela
* Atelje za konzervaciju i restauraciju tekstila i kože
* Atelje za konzervaciju i restauraciju metala
* Atelje za konzervaciju i restauraciju kamena, keramike, porcelana i stakla
* Aelje za konzervaciju i restauraciju drveta
* Radionica ZOO preparatora

5. Centar za obrazovno - pedagoški rad, komunikacije i odnose s javnošću6. Odjeljenje za bibliotečku i izdavačku djelatnost

6. Odjeljenje za bibliotečku i izdavačku djelatnost

7. Odjeljenje zajedničkih službi

U sedam navedenih organizacionih jedinica ukupno radi 41 radnik (15 kustosa, tri konzervatora-restauratora i četiri preparatora i jedan muzejski tehničar-dokumentarista).
**Вучак** може бити:

* Вучак (Смедерево), насеље града Смедерева, Србија
* Вучак (Крушевац), насеље града Крушевца, Србија
* Вучак (Ивањица), насеље у општини Ивањица, Србија
* Вучак (Глоговац), насеље у општини Глоговац, Косово и Метохија, Србија
* Вучак (Доња Стубица) [sr], насеље града Доње Стубице, Хрватска

Вишезначна одредницаВишезначна одредница *Ова страница је **разврставање**. Користи се ради проналаска чланака који морају имати додатну одредницу јер би им у противном наслов био исти.  
Ако вас је на ову страницу довела викивеза, можда је потребно промијенити да преусмјерава на намијењени чланак.*
Koordinate: 41° 32′ 19" SGŠ, 22° 34′ 05" IGD

**Radičevo** (mak. *Radičevo*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Radičevo je u sastavu opštine Vasiljevo.

Prirodni uslovi
---------------

Radičevo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 12 kilometara severno.

Naselje Radičevo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na severozapadnom obodu plodnog Strumičkog polja, na mestu gde ono prelazi u Radoviško polje ka severu. Zapadno od naselja izdiže se planina Smrdeš. Nadmorska visina naselja je približno 320 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Radičevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 590 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (97%), a manjina su Turci (2%). Turci su do početka 20. veka činili polovinu stanovništva, ali su se potom spontano iselili u maticu. 

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **Stanovnika** |
| Makedonci | 575 |
| Albanci | 0 |
| Turci | 12 |
| Romi | 0 |
| Vlasi | 1 |
| Srbi | 2 |
| ostali | 0 |
|

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinavasilevo.gov.mk Zvanična stranica opštine Vasiljevo Arhivirano 2021-12-19 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Vasiljevo |
| --- |
| **Vasiljevo** • 
Angelci • 
Varvarica • 
Visoka Mahala • 
Vladijevci • 
Gradošorci • 
Dobrošinci • 
Dukatino • 
Edrenikovo • 
Kuškulija • 
Nova Mahala • 
Njivičino • 
Piperevo • 
Radičevo • 
Sedlarci • 
Suševo • 
Trebičino • 
Čanaklija |  |
**Yungay** je grad od 7,852 stanovnika na zapadu Perua u Departmanu Áncash, u Provinciji Yungay u kojoj je i administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire u dolini rijeke Santa, udaljen 30 km sjeverno od svog administrativnog centra Huaraza.
Petnaest km istočno od grada nalazi se najviša planina u zemlji Huascarán visoka 6,768 metara.

Historija
---------

Mjesto su osnovali španjolski kolonisti pod imenom *Santo Domingo de Yungay* u 16. vijeku.

Status grada dobio je 1868. tad je postao administrativni centar Provincije Yungay.

U maju 1979. snažan potres potresao je planinu Huascarán, uzrokujući klizišta, u toj katastrofi stradalo je 22,000 stanovnika.
Godinu dana nakon tragedije 1971. osnovan je Nuevo Yungay (Novi Yungay) na obroncima brda Atma.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Yungay in Yungay (Áncash Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.08.2023.
2. 1 2  „*Historia*" (španjolski). Yungay. Pristupljeno 30.08.2023.

Vanjske veze
------------

***Yungay (Peru)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad Provincial del Yungay* (službene stranice provincije) ()
**Dolac** (alb. ) je naselje u opštini Klina na Kosovu. Atar naselja se nalazi na teritoriji katastarske opštine Dolac površine 475 ha.

Istorija
--------

Dolac se prvi put pominje u darovnim poveljama srpskog kralja Milutina iz 1282. i 1289. godine, kojima je selo priloženo svetogorskom manastiru Hilandaru. Po turskom popisu iz 1455. godine u Dolcu je bilo središte istoimene nahije sa preko 15 sela i trgom. Tada je imalo 45 srpskih kuća, dva seoska popa i manastir sa tri monaha.
U selu postoji crkva Vavedenja Bogorodice, koja se u narodu zove Sveta Prečista. Zbog prostrane porte oko nje, (polusrušenih) konaka, trpezarije i okvirnih zidova sa velikom kapijom na severozapadnoj strani, crkva Vavedenja Bogorodice smatra se i manastirom. O vremenu njene gradnje postoje dva predanja. Prema prvom, crkva je starija od manastira Dečana, a prema drugom, podignuta je „četiri godine pre Kosova", tj. 1385. godine.
U crkvi su očuvana dva sloja živopisa: noviji iz 1620. godine i stariji ispod njega, koji je verovatno rađen sredinom 14. veka. Delimična obnova je izvršena u 19. veku. U crkvi je bila čuvana bogata zbirka starih srpskih rukopisa. Krajem 19. ili početkom 20. veka oni su preneti u Narodnu biblioteku u Beogradu, da bi se stručno konzervirali i bolje sačuvali. Međutim, prilikom nemačkog bombardovanja 6. aprila 1941. godine ti rukopisi su izgoreli u požaru. U Dolcu se nalaze i ostaci starog crkvišta, sa nekoliko nadgrobnih spomenika.

Demografija
-----------

Naselje ima albansku etničku većinu, do 1999. godine u selu je bilo nešto preko 200 Srba.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 369
* popis stanovništva 1953. godine: 419
* popis stanovništva 1961. godine: 502
* popis stanovništva 1971. godine: 571
* popis stanovništva 1981. godine: 584
* popis stanovništva 1991. godine: 588

| * p
* r
* u
Opština Klina |
| --- |
| Balince • Berkovo • Biča • Bobovac • Bokšić • Budisavci • Veliki Đurđevik • Veliko Kruševo • Vidanje • Vlaški Drenovac • Volujak • Vrmnica • Golubovac • Gornji Petrič • Grabanica • Grabac • Grebnik • Deič • Dobra Voda • Dobri Dol • Dolac • Dolovo • Donji Petrič • Drenovac • Drenovčić • Drsnik • Dugonjive • Duš • Dušević • Zabrđe • Zajmovo • Zlokućane • Iglarevo • Jagoda • Jelovac • Jošanica • Kijevo • **Klina** • Klinavac • Kpuz • Krnjince • Leskovac • Lozica • Mali Đurđevik • Malo Kruševo • Mlečane • Naglavci • Pločice • Pograđe • Prčevo • Radulovac • Renovac • Resnik • Rudice • Svrhe • Sićevo • Skorošnik • Stup • Cerovik • Crni Lug • Čabić • 
Českovo • Čupevo • Štupelj |

1. ↑  Popis stanovništva na Kosovu 1948-2011
**Stjepan Bocak** (Varaždin, 9. prosinca 1900. – Zagreb, 7. svibnja 1981.), bio je hrvatski nogometaš, nogometni reprezentativac. Po struci je bio pravnik.

Igračka karijera
----------------

### Klupska karijera

Igrao je za zagrebačku Concordiju.

### Reprezentativna karijera

Za reprezentaciju nije odigrao nijednu utakmicu,  no bio je među pričuvama.

Bio je među pozvanima na OI 1924. u Parizu, ali nije igrao nijednu utakmicu, a od hrvatskih nogometaša s njim su bili u izabranom sastavu Dragutin Babić, Slavin Cindrić, Artur Dubravčić, Dragutin Friedrich, Andrija Kujundžić, Antun Pavleković, Alfons Pažur, Adolf Percl, Dragutin Vragović, Dragutin Vrđuka, Branko Zinaja, Emil Perška, Eugen Dasović, Emil Plazzeriano, Janko Rodin, Marijan Marjanović, Rudolf Rupec, Stjepan Vrbančić i Vladimir Vinek.

Izvori
------

* Regionalni[*mrtav link*] Popis varaždinskih olimpijaca

1. ↑  RSSSF Yugoslavia National Team List of Results 1920-1929
2. ↑  RSSSF Yugoslavia National Team List of Results 1930-1940
**Dragan Holcer** (Zwiesel, Berggießhübel, Njemačka, 19. siječnja 1945. - Split, 23. rujna 2015.) je bio hrvatski nogometaš. Rodom je iz slovensko-talijanske-austrijske obitelji

Rođen u njemačkom konc-logoru u Zwieselu dočekao je oslobođenje kao tromjesečna beba, pri čemu mu je na istom mjestu poginuo otac. Kao dječak bio je svestrani športaš, ali najmanje nogometaš. Najviše je volio rukomet, te je pukim slučajem zaigrao nogomet nakon što se odazvao na poziv da zaigra među tridesetak mladića na "dva mala" u sklopu probe za Radnički iz Niša. Prošla su samo dvojica, među njima i Holcer. Debitirao je pogotkom protiv Sarajeva u Bosni. Igrao je prvo kao desno ili lijevo krilo dok nije postavljen na urođenu mu poziciju stopera. Borben i požrtvovan, iznimno atletski građen i sjajan u skoku proveo je par vrlo uspješnih godina u Radničkom došavši do poziva u reprezentaciju. Zvali su ga iz Crvene zvezde gdje ga je zvezdina filijala Radnički i mislila poslati. Međutim, na spretnu intervenciju predsjednika *bilih* Tita Kirigina kojem se Holcer i danas divi, igrač je završio u redovima Hajduka na oduševljenje pristaša splitskog kluba. Transfer je to koji je tada imao veliku težinu.

Bio je dirigent obrane Hajduka tokom 7 godina u kojima bilježi 3 naslova prvaka i 3 kupa, uz nezaboravnu 1971. godinu kada Hajduk postaje prvakom nakon 16 godina čekanja, pri čemu se pamti famozni doček igrača u Splitu nakon pobjede 4:3 u Beogradu protiv Partizana. Kao jedini standardni reprezentativac, najbolji igrač i kapetan momčadi
u svoje je vrijeme bio iznimno cjenjen i van Splita. 

U reprezentaciji je debitirao 19. rujna 1965. protiv Luksemburga, i igrao sve sredine 1974. godine. U tom je razdoblju 1968. postao doprvak Europe nakon poraza od Talijana. 

Osmu ga je sezonu u Hajduku zadesila ozljeda, slična onoj koja je prekinula karijeru velikog potencijala Marina Lemešića, međutim, Holcer se odlučio dulje odmarati umjesto da liječnici na njemu ponove pogrešku kao sa Lemešićem, te se oporavio i igrao još do 37. godine života. Ta je ozlijeda navela legendarnog hajdukovog trenera Tomislava Ivića da ga otpiše tvrdeći da ovaj neće više ni hodati, a kamoli igrati. Ipak, neprelazni libero nastavio je karijeru u njemačkom drugoligašu Stuttgartu kojeg kao kapetan ( i to 4 godine ) dovodi do prve lige pomažući razvoju mladih Hoenessa, Müllera i braće Bernda i Karl Heinza Forstera. Posljednju je godinu odigrao za njemački Schalke 04. 

Dugo nakon toga bio je kratko vrijeme upleten u rad uprave Hajduka, ali je po dolasku Branka Grgića otišao.

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 214 | 0 |
| Kup | 22 | 0 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 19 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **255** | **0**
 |
| Prijateljske | 164 | 9 |
| ***Sveukupno*** | **419** | **9** |

Izvori
------

1. ↑  Slobodna Dalmacija Dragan Holcer kod Mosora: Dvojac Kirigin-Burazin bio je Hajdukovo blago, 5. veljače 2011.
2. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk

Izvori
------
**Šime Milutin**, Rođen 10. travnja 1911. u Splitu, umro 21. lipnja 1945. u Dubrovniku. Reprezentativac sa jednom odigranom utakmucom, 7. maja 1939. protiv Rumunjske (0:1) u Bukureštu. U Hajduku je od 1929. do 1940. kada odlazi u Dubrovnik i nastupa za GOŠK. Poginuo je u saobraćajnom udesu 21. lipnja 1945. a sahranjen je na dubrovačkom groblju Svetog Mhovila.

Š. Milutin za Hajduk je imao 217 nastupa i jedan službeni zgoditak u prvenstvenoj utakmici i to sezone 1936/7 protiv BAŠK-a u Beogradu (2:1). Svoj prvi nastup zabilježio je za Proljetno prvenstvo Splitskog podsaveza 8. svibnja 1929. protiv HAŠK-a (3:0). Sa Jozom Matošićem jedan od najboljih bekovskih parova u povijesti Hajduka. 

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 101 | 1 |
| Kup | 10 | 0 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 0 | 0 |
| Splitski podsavez | 15 | 0 |
| **Ukupno** | **126** | **1**
 |
| Prijateljske | 91 | 0 |
| ***Sveukupno*** | **217** | **1** |


1. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk