recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Priscilijan** (španski: , Galecija, cca. 340 - Trier, 385) je bio hispanski svećenik, odnosno biskup Avile, poznat kao začetnik učenja koje je po njemu postalo poznato kao priscilijanstvo, ali i kao prva osoba koja je pogubljena kao heretik.

Priscilijan je, prema Sulpiciju Severu bio potomak bogate aristokratske porodice koji se posvetio proučavanju kršćanstva, a kao biskup razvio doktrinu temeljenu na strogom asketizmu. Njegova shvaćanja su stekla široku popularnost u Hispaniji, ali su shvaćena i kao prijetnja autoritetu Crkve. Zbog toga su njegovi protivnici, biskupi Higin od Cordobe i Hidacije od Meride, od pape Damaza I zatražili dozvolu za sinod u Zaragozi 380. tokom koga je osuđeno Priscilijanovo učenje a on ekskomuniciran. Međutim, na Priscilijanovu stranu su stali biskupi Instancije i Salvijan. Godine 384. je Instancije svrgnut na sinodu u Bordeauxu. 

Priscilijan i njegovi pristaše su se na te odluke išli žaliti papi, ali su odbijeni. Nakon smrti cara Gracijana su otišli na dvor uzurpatora Magnus Maksima u Trieru, ali su tamo, na svoje veliko iznenađenje, uhapšeni a potom pogubljeni pod lažnom optužbom za maniheizam i magiju. Maksim je za taj čin bio motiviran političkim razlozima, odnosno nastojanjem da kao beskompromisni borac protiv heretika stekne potporu Crkve u preuzimannu vlasti. Papa Siricije, Martin Tourski i Ambrozije su, međutim, protestirali protiv pogubljenja, ali isključivo iz proceduralnih razloga, navodeći kako samo Crkva ima pravo donositi takve presude.

Iako je Priscilijan pogubljen, njegovo učenje se zadržalo u Hispaniji sve do 6. vijeka.

U fikciji
---------

Priscilijan se pojavljuje kao jedan od likova u Buñuelovom filmu *Mliječna staza* iz 1969. godine. 

Godine 1999. je španski pisac Ramon Chao o Priscilijanu napisao biografski roman *Prisciliano de Campostela*.

V. također
----------

* Priscilijanstvo
**Lamah** (grčki: , latinski: ) je bio atenski vojskovođa iz doba peloponeskog ratra. Prvu je komandu imao još 435. pne. a značajna ličnost atenske politike je bio u 420-ima pne. Aristofan ga je satirički prikazao u *Aharnjanima*, a kasnije pohvalio uspomenu na njega u *Žabama*. Najpoznatiji je kao jedan od trojice komandanata (uz Nikiju i Alkibijada) zaduženih za sicilijansku ekspediciju.

Lamah je bio poznat po temperamentnoj naravi i spremnosti da preuzima rizike u borbi, ali i osobnom siromaštvu zbog čegaje često od drugih vojnika i oficira posuđivao novac za odjeću i obuću.

Kada je atenska ekspedicija 415. pne. došla na Siciliju, Lamah je tražio da se smjesta udari na Sirakuzu, najmoćniji od tamošnjih gradova, smatrajući kako je u tom trenutku nepripremljen za obranu. Međutim, Alkibijad je umjesto toga predložio da Atenjani prije toga organiziraju veliki savez s drugim sicilijanskim gradovima, a što je prihvatio i Nikija. Suvremeni historičar Donald Kagan smatra kako je time Atena propustila prvu, i možda jedinu, šansu da pohod završi s brzim uspjehom. Uslijedila je duga opsada i niz okršaja, uključujući jedan u kome je, godinu dana kasnije, poginuo i Lamah.

Izvori
------

* Aristofan, *The Acharnians. From the Perseus Project*
* Diodor, *Library. From the Perseus Project*
* Plutarh, *Alcibiades. From the Perseus Project*
* Plutarh, *Nicias. From the Perseus Project*
* Plutarh, *Pericles. From the Perseus Project*
* Tukidid, *History of the Peloponnesian War. From the Perseus Project*
* Kagan, Donald. *The Peloponnesian War* (Penguin Books, 2003). ISBN 0-670-03211-5
* Fine, John V.A. *The Ancient Greeks: A Critical History* (Harvard University Press, 1983) ISBN 0-674-03314-0
* Hornblower, Simon, and Anthony Spawforth ed. *The Oxford Classical Dictionary* (Oxford University Press, 2003) ISBN 0-19-866172-X
* Stadter, Philip A. *A Commentary On Plutarch's Pericles* (The University of North Carolina Press, 1989). ISBN 0-8078-1861-5
* West, Allen B. *Notes on Certain Athenian Generals of the Year 424-3 B.C.* The American Journal of Philology 45.2 (1924):141-160

Fusnote
-------

1. ↑  Henry Dickinson Westlake and Simon Hornblower, "Lamachus," from *The Oxford Classical Dictionary*, Simon Hornblower and Antony Spawforth ed.
2. ↑  West, *Notes on Certain Athenian Generals of the Year 424-3 B.C.*
3. ↑  Kagan, *The Peloponnesian War*

Eksterni linkovi
----------------

* Livius.org: Lamachus
U **matične ćelije hematopoeze** spadaju ćelije *nepoznate* morfoligije i *prepoznate* matične ćelije. Ova podela se zasniva na činjenici da je postojanje tzv. neprepoznatih matičnih ćelija pokazano indirektnim zapažanjima, a da nije utvrđen tačan izgled i građa tih ćelija, dok tzv. prepoznate matične ćelije imaju pojedine odlike koje ih jasno karakterišu kao ćelije određene loze.

U neprepoznate matične ćelije spadaju:

1. Pluripotentne matične ćelije od kojih mogu da nastanu ćelije svih krvnih loza
2. Matične ćelije determinisane samo za nekoliko ćelijskih loza
3. Unipotentne matične ćelije determinisane samo za jednu određenu lozu.

Smatra se da su neprepoznate metične ćelije međusobno morfološki slične limfocitu. 
U determinisane matične ćelije spadaju:

1. Mijeloblast
2. Proeritroblast
3. Promegakarioblast
4. Monoblast
5. Limfoblast

Prepoznate matične ćelije ne vrše samoobnovu (autoreplikaciju), jer mitozama daju ograničen broj zrelijih ćelija, tako da bi prekinule hematopoezu. Održavanje hematopoeze omogućava sposobnost pluripotentnih matičnih ćelija da se pored diferencijacije u zrelije ćelije, samoobnavljaju mitozama koje daju po dve pluripotentne ćelije. Tu osobinu imaju u nešto manjoj meri i ostale determinisane (nešto zrelije) neprepoznate matične ćelije. Sposobnost samoobnove matičnih ćelija se postepeno smanjuje, kako se povećeva njihova diferencijacija.

Spoljašnje veze
---------------

* Informacije o matičnim stanicama krvi na EuroStemCell
* MeSH *Hematopoietic+stem+cells*
* *hemocytoblast* u rečniku eMedicine
* Stranica o matičnim ćelijama hematopoeze
|  |
| --- |
|  |

**Giudicato Arborea** (sardinski: *Rennu de Arbaree* ) je bio jedan od 4 srednjovjekovnih guidicata Sardinije (nešto poput evropskih kneževina ili kraljevina), koji je egzistirao od početka 9. vijeka do 1420. godine. Giudicato Arborea prostirao se na zapadu Sardinije, a njegova najdulja prijestolnica bio je Oristano.

Historija
---------

Eleonora Arboreju
Giudicato Arborea iznikao je iz bizantske administrativne jedinice, koja se osamostala nakon što su muslimani osvojili Siciliju 827. i tako onemogućili komunikaciju između Sardinije i Bizanta. Prvi poznati vladar (giudice) Arboreje bio je Mariano I od Zoria, krajem 11. vijeka (oko 1060). Tokom 12. vijeka, za vrijeme vladavine Barisonea I od Serre, Giudicato Arborea pokušao je osvojiti sve ostale ostale guidicate i tako ujediniti Sardiniju. Nakon njega Giudicato Arborea počeo je slabiti pa su mu djelove teritorija zauzeli rivali iz Giudicata Cagliari. Njih je u prvoj polovici 13. vijeka uspio povratiti Pietro II i ponovno konsolidirati Arboreju.

Kad su svi ostali guidicati tokom 13. vijeka podpali pod vlast stranaca, Giudicato Cagliari 1258. pod Republiku Pisu, Giudicato Logudoro 1259. pod Republiku Genovu, a Giudicato Gallura 1288. također po Republiku Pisu, Giudicato Arborea se čak početkom 14. vijeka uspio proširiti na teritorij Logudora i Cagliarija. U to vrijeme su se u sardinske prilike umješali španjolski Aragonci koji su zauzimali jednu po jednu teritoriju i ušli u otvoreni sukob s Arborejom. Njima je išla na ruku i papina investitura regnum Sardiniae, kojom je dodjelio čitavu Sardiniju Aragoncima. Sukobi su potrajali do 1410. kad su Aragonci zauzeli njihovu prijestolnicu Oristano.

Povezano
--------

* Markizat Oristano

Vanjske veze
------------

***Giudicato Arborea*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Giudicato* na portalu Treccani ()
* *Giudicale* na portalu Sardegna cultura

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 239649587
* GND: 4628859-4

 |
Ovaj članak sadrži celoviti spisak svih gradova u Srbiji u kojima živi više od 5000 stanovnika prema rezultatima poslednog popisa (Godina popisa: 2011).

Lista gradova u Srbiji na mapi SrbijeBeograd
Bor
Čačak
Jagodina
Kikinda
Kraljevo
Kragujevac
Kruševac
Leskovac
Loznica
Novi Pazar
Novi Sad
Niš
Pančevo
Pirot
Prokuplje
Požarevac
Smederevo
Sombor
Sremska Mitrovica
Subotica
Šabac
Užice
Valjevo
Vranje
Vršac
Zaječar
Zrenjanin
Upravni gradovi okruga Srbije

Zakonska uredba
---------------

**Gradovi u Srbiji** su teritorijalne jedinice utvrđene *Zakonom o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije* koje predstavljaju ekonomsko, administrativno, geografsko i kulturno središte šireg područja i imaju više od 100.000 stanovnika. 

Teritorija za koju se obrazuje grad, predstavlja prirodnu geografsku celinu, ekonomski povezan prostor koji poseduje izgrađenu komunikaciju među naseljenim mestima sa sedištem grada kao gravitacionim centrom.

Prema izmenama i dopunama Zakona o teritorijalnoj organizaciji Republike Srbije donetom juna 2018, Republika Srbija ima 28 gradova, dok glavni grad Beograd uživa poseban status.

Gradovi u Republici Srbiji prema ovome zakonu su:

* Beograd
* Bor
* Čačak
* Jagodina
* Kikinda
* Kraljevo
* Kragujevac
* Kruševac
* Leskovac
* Loznica
* Novi Pazar
* Novi Sad
* Niš
* Pančevo
* Pirot
* Požarevac
* Prokuplje
* Smederevo
* Sombor
* Sremska Mitrovica
* Subotica
* Šabac
* Užice
* Valjevo
* Vranje
* Vršac
* Zaječar
* Zrenjanin

Istorija
--------

Do donošenja važećeg zakona u Srbiji se pri određivanju statusa gradskih i ostalih naselja koristio popis stanovništva iz 1981. godine kao administrativno-pravni kriterujum, po kome su naselja zakonskim propisima proglašavana za gradska; po toj dihotomnoj podeli postojala su gradska naselja (ne gradovi) i ostala naselja (ne sela). Po popisima stanovništva 1953, 1961. i 1971. godine imali smo trihotomnu podelu naselja na osnovu kombinovanog, demografsko - statističkog kriterijuma u odnosu broja stanovnika naselja i procentualnog učešća nepoljoprivrednog stanovništva. Na tim popisima su postojala seoska, mešovita i gradska naselja. Gradska naselja su mogla imati najmanje 2.000 stanovnika i to samo ukoliko su pored toga imali i preko 90% nepoljoprivrednog stanovništva. Ovu trihotomnu podelu kod nas je uveo poznati demograf Miloš Macura.

Vidi još
--------

* Administrativna podela Srbije
* Statistički regioni Srbije
* Okruzi Srbije
* Teritorijalna organizacija Srbije
* Spisak naseljenih mesta u Srbiji
**Živjela Jugoslavija**, je jugoslavenska domoljubna pjesma. Bila je jedna od rado slušanih i izvođenih pjesama za vrijeme SFR Jugoslavije, a naročito u dane praznika kao što su Dan republike, Dan mladosti ili 1. maj. Živjela Jugoslavija je prvi put otpjevana na Vašem šlageru sezone 1979 godine u izvođenju Indexa. Muziku i tekst je napisao Kemal Monteno, a aranžman Fadil Redžić, član Indeksa.

Tekst
-----

*Nigdje nema, nigdje nema,  

takvog mora, takvih gora.  

Nigdje nema takvih polja,  

slavnih rijeka, plavih gora.  

  

Zemljo moja, zemljo moja,  

svakom širi svoja blaga, svakom ruke svoje pruža.  

Ovdje svako može naći brata.  

  

Živjela, živjela, živjela Jugoslavija.  

Živjela, živjela, živjela neka cvijeta.  

  

Živjela, živjela, živjela Jugoslavija.  

Živjela, živjela, živjela ljubav cijelog svijeta.  

  

Samo dođi, samo dođi,  

brate crni, brate bijeli.  

Tu svakom srcu leti,  

s granom mira jedan golub bijeli.  

  

Nek' se igra, Nek' se pjeva,  

Nek' nam žito dobro rodi.  

Zemljo moja tebi hvala,  

šta ja pjevam u slobodi.  

  

Živjela, živjela, živjela Jugoslavija.  

Živjela, živjela, živjela neka cvijeta.  

  

Živjela, živjela, živjela Jugoslavija.  

Živjela, živjela, živjela ljubav cijelog svijeta.*
Ostrvske grupe na Filipinima

**Mindanao** (tag. *Mindanao*) je drugo najveće ostrvo Filipina, i ujedno najjužnije i najistočnije veće ostrvo ovog arhipelaga. Nalazi se između Sulu mora na zapadu, Celebeskog mora na jugu, i Filipinskog mora na istoku. Mindanao ima površinu od 95.581 km² i zajedno sa većim ostrvom Luzon čini preko 2/3 površine zemlje, gde živi preko 70% stanovništva. Na Mindanau živi 14 miliona stanovnika. 

Ribari kod Mindanaa
Glavni i najveći grad ostrva je Davao. Najviši vrh Apo je južno od Davaa, visok je 2.954 m, i ujedno je najviši vrh zemlje. 

Pored glavnog ostrva nalazi se više manjih koja se smatraju zajedničkim delom arhipelaga Mindanaa. Među njima se ističu: arhipelag Sulu, Kamigin i Samal. 

Na Mindanau su nađeni ostaci brodova starih 600 godina. Zna se da se islam pojavio na Mindanau u 14. veku, i zadržao se do danas na jugu ostrva. Sultanat Sulu je osnovan 1450, i održao se do ranog 20. veka. Pored njega postojao je sultanat Magindanao. Filipinima su od početka 17. veka vladali španski kolonizatori, a od početka 20. veka Amerikanci. Filipini su stekli nezavisnost 1946. Zbog značajne kolonizacije sa severa, ponekad i pod državnim patronatom, danas su većina stanovnika ostrva hrišćani (63%, muslimani 32%). Na ostrvu postoji pokret za autonomnu islamsku državu južnih Filipina koji povremeno prerasta u oružanu i terorističku borbu protiv centralne vlasti. 

Od poljoprivrednih proizvoda, na Mindanau se gaji: pirinač, kafa, šećerna trska, pamuk i voće (mango, kokos, banane, ananas). Od ruda, na ostrvu se eksploatiše zlato, bakar, aluminijum, nikl i mnogi drugi metali i nemetali (so, bazalt, kvarc, opal).

Vanjske veze
------------

***Mindanao*** na Wikimedijinoj ostavi

* information on conflict affected area Arhivirano 2013-08-28 na Wayback Machine-u
* Violent Conflicts and Displacement in Central Mindanao: Challenges for recovery and development
* Moro Friends Community Arhivirano 2018-08-16 na Wayback Machine-u
* The Catalyst for Countryside Development Arhivirano 2010-12-26 na Wayback Machine-u
* Mindanao News Arhivirano 2011-06-01 na Wayback Machine-u
* Online Mindanao Arhivirano 2013-11-17 na Wayback Machine-u
* Taboan Mindanao[*mrtav link*]

  
Koordinate: 7° 32' 38" sgš, 124° 56' 26" igd
**"laser beamer"** je singl japanskog indie benda Ling tosite sigure. Premijerno je objavljen 18. travnja 2019. godine u izdanju Sonyja kao CD+DVD (AICL-3720~1) izdanje te kao digitalni singl (AIXX-01522). Bio je to prvi singl benda nakon onog "DIE meets HARD" iz 2017. godine, a objavljen je malo više od godinu dana nakon albuma *#5*. 

Singl je snimljen u sklopu suradnje s produkcijskim timom serijala *Psycho-Pass* i to kao uvodna pjesma za kazališnu dramu *Psycho-Pass: Virtue and Vice*, koja je premijerno izvedena 2019. godine. Singl je sadržavao samo naslovnu pjesmu i nikakav dodatni materijal, čime je postao prvi takav singl još od onog "moment A rhythm" iz 2008. godine, s tim da je taj singl sadržavao dužu verziju pjesme koja je kasnije u skraćenoj verziji objavljena na albumu *just A moment*, dok je "laser beamer" prezentirao novi materijal. Ipak, singl je u srpnju 2019. godine reizdan u sklopu kombiniranog singla "Neighbormind / laser beamer" te je, osim dvaju singolva, sadržavao i instrumentalne verzija oba singla, uključujući i "laser beamer", dok je DVD uz singl sadržavao i spot za ovu pjesmu.

Popis pjesama
-------------

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| Br. | Naslov | Trajanje |  |
| 1. | "laser beamer"   | 4:24 |
| **Ukupno trajanje:** | **4:24** |  |

| * p
* r
* u
Ling tosite sigure |
| --- |
| **Tōru "TK" Kitajima • Miyoko "345" Nakamura • Masatoshi "Pierre" Nakano** |
| Studijski albumi | *#4 • Inspiration is DEAD • just A moment • still a Sigure virgin? • i'mperfect • #5 • last aurorally* |
| Mini-albumi | *es or s* |
| Kompilacije | *Best of Tornado* • *PSYCHO-PASS：Cutting the Digital Domination* |
| EP | *Feeling Your UFO* |
| Singlovi | "Telecastic fake show" • "moment A rhythm" • "abnormalize" • "Enigmatic Feeling" • "Who What Who What" • "DIE meets HARD" • "laser beamer" • "Neighbormind / laser beamer" • "Perfake Perfect" • "竜巻いて鮮脳" • "Marvelous Persona" • "アレキシサイミアスペア" • "狐独の才望" |
*Kraljica Fredegunda gleda Pretekstata na samrtnoj postelji*, naslikao: Lawrence Alma Tadema
**Sveti Pretekstat** (latinski: , francuski: , ? - 24/25. februar 586), poznat i kao **Saint Prix**, bio je rimokatolički biskup Rouena. Na mjesto biskupa je došao 549. Poznat je prije svega po svom sudjelovanju u franačkoj politici, odnosno građanskom ratu između zavađenih pripadnika merovinške dinastije. Kada je Meroveh od Soissonsa, sin kralja Hilperika I od Neustrije, započeo ljubavnu vezu sa Bruhildom, udovicom Hilperikovog brata Sigeberta I, Pretekstat ih oboje vjenčao nastojeći na taj način okončati skandal. To mu je, međutim, priskrbilo reputaciju Merovehovog pristaše i Hilperikovog neprijatelja, te ga je Hilperik nakon Merovehovog ustanka optužio za veleizdaju i 577. protjerao na Jersey. Kada je 584. Hilperik ubijen, njegov brat, kralj Guntram od Burgundije je Pretekstata vratio na njegovo staro mjesto. Godine 586. ga je, pak, dala ubiti Fredegunda, Hilperikova udovica koju je često bio kritizirao razvratnog života.

Izvori
------

* Dahmus, Joseph Henry. *Seven Medieval Queens*. 1972.
* Gregory of Tours. History of the Franks: Books I-X Arhivirano 2014-08-14 na Wayback Machine-u at Medieval Sourcebook: see especially V.18; VII.16.
* *Balleine's History of Jersey*, Marguerite Syvret and Joan Stevens (1998) ISBN 1-86077-065-7

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Evodus** | **biskup Rouena**549–586 | Slijedi:**Melancus** |
*Za ostale upotrebe, v. Velika šizma.*
**Raskol Istoka i Zapada**, također poznat i kao **Velika šizma** ili **Istočna šizma** je naziv za raskol temeljem koga je dotle formalno jedinstvena halkedonska kršćanska crkva trajno razdvojena na Katoličku crkvu na zapadu i pravoslavnu crkvu na istoku srednjovjekovne Evrope. Kao početak raskola se tradicionalno uzima 16. jul 1054. kada je kardinal Humbert, izaslanik rimskog pape Lava IX na carigradskom dvoru, bacio anatemu na carigradskog patrijarha Mihaila Kerularija nakon koje je slijedila Humbertova anatema od strane samog Mihaila. Veliki dio historičara, međutim, smatra da je taj događaj predstavljao samo kulminaciju postepenog i viševjekovnog otuđenja rimske Crkve i Carigradske patrijaršije uzrokovanog političkim okolnostima u kojima su se tokom ranog srednjeg vijeka našli Carigrad kao prijestolnica Istočnog Rimskog Carstva i Rim pod vlašću raznih, uglavnom germanskih vladara, a iz kojih su proizlazili sporovi oko međusobnog primata i crkvene nadležnosti, a koji su tek u manjoj mjeri imali teološku komponentu, najčešće vezanu uz različito tumačenje riječi filioque u nikejskom vjerovanju.

Iako nije predstavljao prvi crkveni raskol između Rima i Carigrada, raskol iz 1054. godine je bio jedini koji se održao, te je imao dalekosežne posljedice na dalju historiju kršćanstva i Evrope. Zbog njega je došlo do međusobnih sukoba katolika i pravoslavaca, kidanja kulturnih veza, ali i olakšanja muslimanskih osvajanja čijim su metama prije svega postali Bizantsko Carstvo, balkanske i istočnoevropske države. S druge strane su tokom vijekova trajali napori da se Veliki raskol okonča, ali najčešće u obliku pokušaja da Katoličke crkve da određenim kompromisima po pitanju obreda i običaja sebi osigura primat, a među kojima se najviše ističe Firentinska unija iz 1439. Oni, međutim, nisu imali uspjeha, jer su u pravilu odbacivani od strane pravoslavnih crkava. Pokušaji prevladavanja Raskola se u moderno doba vezuju uz ekumenski pokret; mada su godine 1965. papa Pavao VI i patrijarh Atinagora formalno poništili ukaze o anatemi, crkveno jedinstvo katolika i pravoslavaca još uvijek nije obnovljeno.

Vanjske veze
------------

* Byzantium: The Great Schism, by Bp. Kallistos Ware
* Catholic Encyclopedia: *The Eastern Schism*
* Encyclopaedia Britannica: *Schism of 1054*
* Joint Catholic-Orthodox Declaration of Pope Paul VI and Ecumenical Patriarch Athenagoras I, 7 December 1965
* BBC Radio 4 round table: *In Our Time: Schism* (16 October 2003) (audio)
* Orthodox Church in the Philippines: *East–West Schism* Arhivirano 2012-09-05 na Archive.is-u
* The Great Schism from Orthodox SCOBA
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Bablje ljeto**. Za druga značenja, v. Bablje ljeto (razvrstavanje).* |

Paučina na vjetru, po kojoj je Bablje ljeto dobilo ime
**Bablje ljeto** je produženo razdoblje toplog i suhog vremena, koje se javlja nakon kalendarskog početka jeseni. Razdoblje na sjevernoj polutki traje od kraja rujna do sredine studenog, ovisno o zemljopisnoj širini. U našim krajevima najčešće se podrazumijeva razdoblje do oko sredine listopada, a pojava je posljedica izraženog grebena azorske anticiklone. Bablje ljeto je u narodu poznato i kao ***Miholjsko ljeto***, prema blagdanu Sv. Mihovila (29. rujna).

Porijeklo naziva
----------------

Pojam *bablje ljeto* se javlja u većem dijelu Europe, te postoji više teorija porijekla ovog pojma.

Po jednoj od teorija, ime ove pojave izvedeno je od naziva za niti paučine kojom mladi pauci iz porodice Linyphiidae jedre u jesen kroz zrak. U većini slavenskih jezika to su *bapske vlasi* (od *baba* = "stara žena", "vještica"). U narodnom vjerovanju, to je razdoblje kad su se novačile vještice, a ta paučina je njihova kosa.
Također, ova paučina smatrala se i predivom vilenjaka, patuljaka, norni ili djevice Marije. Vjerovalo se da će uskoro biti vjenčanje ako se leteća paučina uplela u kosu mlade djevojke.

Prema Velikoj sovjetskoj enciklopediji [hr] (rus. *Большая советская энциклопедия*), to je razdoblje "kad starice na suncu još mogu zagrijati svoje kosti".

U većini europskih jezika pojam je najčešće poznat kao ***bablje ljeto***, ali se javljaju i drugi oblici, vezani uglavnom za neki jesenski blagdan, kao što su ***Miholjsko ljeto*** i ***Martinjsko ljeto*** (prema Sv. Martinu, 11. studenoga), te ***Cigansko (sirotinjsko) ljeto*** (u Bugarskoj) ili ***kasno ljeto*** (u Nizozemskoj, niz. *nazomer*). U Sjevernoj Americi se za istu pojavu koristi naziv ***Indijansko ljeto***.

Meteorologija
-------------

U vrijeme prije meteorologije kao znanosti, narod je pratio vremenske promjene i, zbog lakšeg pamćenja, povezivao ih s blagdanima koji su se redovito slavili. Naš poznati meteorolog Milan Sijerković prikupio je i objavio narodne poslovice povezane s prognozom vremena. Neke od njih su:

* Koliko ima mrazova prije Miholja, toliko ih bude poslije Jurjeva.
* Ako je Sveti Martin suh, bo po zimi rasel kruh.
* Ako na Mateja sunce sja, naskoro lijepa jesen zasja.
* Ako na Miholje sjever vuče, veliku zimu i snijeg dovuče.
* Sveti Matija led razbija; če pa ga ni - ga naredi!

Vidi još
--------

* Miholjdan
* Mratindan
* Dan svizaca

Vanjske poveznice
-----------------

* Bablje ljeto na web stranici Meteo-Info
* O babljem ljetu na web stranici Hrvatske poljoprivredne komore[*mrtav link*]
**Lomas de Zamora** je grad i općina od 616,279 stanovnika na istoku zemlje u Provinciji Buenos Aires.

Karakteristike
--------------

Lomas de Zamora se nalazi udaljen svega 19 km južnije od centra Buenos Aires, pa je dio njegove konurbacije u kojoj živi preko 15 miliona ljudi.

Historija
---------

Nastao je početkom 20. vijeka kao predgrađe u koje su se doseljavali brojni imigrananti iz Evrope. 
Ime je dobio jer je izgrađen na imanju koje je nekad pripadalo španjolskom kapetanu Juanu de Zamori, jednom od osnivača Buenos Airesa, koji je taj teren na padinama (španjolski: lomas) dobio 1736.

Brzo je bujao pa je 1864. status grada, a već 1895. podigao i katedralu koja je danas proglašena nacionalnim spomenikom.

​Specifičnost tog grada je *Festival imigranata*, koji se održava svake godine, na njemu brojne etničke zajednice prezentiraju svoje običaje i tradiciju.

Od 1940-ih počeli su nicati industrijski pogoni, kemijske, elektroindustrije i cementara.
Prva srednja škola (učiteljska) osnovana je 1902. a Nacionalni univerzitet Lomas de Zamora 1972.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Lomas de Zamora in Lomas de Zamora (Buenos Aires)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 06.11.2023.
2. ↑  „*Megacity Buenos Aires*" (engleski). Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego. Pristupljeno 03.11.2023.
3. 1 2 3  „*Lomas de Zamora county seat, Argentina*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 06.11.2023.
4. 1 2  „*Historia*" (španjolski). Municipalidad de Lomas de Zamora. Pristupljeno 06.11.2023.

Vanjske veze
------------

***Lomas de Zamora*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Lomas de Zamora* ()
**Tina Vukov** (22. prosinca 1988. Rijeka) hrvatska je pjevačica koja je završila glazbenu školu I. M. Ronjgov u Rijeci.

Glazbena karijera
-----------------

Godine 2007. dobila je Porina za novog izvođača godine i za najbolju žensku vokalnu izvedbu *Il treno per Genova*.

Dana 2. srpnja 2010, održala je prvi samostalni koncert. Na pozornici Trsatske gradine u Rijeci pridružli su joj se sugrađani: klapa Luka i Marko Tolja, s kojim je već prije (kao i s legendarnim Arsenom Dedićem) snimila duet.

Prvi diskografski ugovor potpisala je sa samo 14 godina s Croatia Recordsom, a album prvijenac Tuga dolazi kasnije objavila je 25. listopada 2006. godine kao prvi *dual disc* uopće objavljen za nekog izvođača u Hrvatskoj Dana 1. srpnja 2010. najavila je i novi album.

Unuka je brata pokojnog estradnog umjetnika Vice Vukova.

Pjesme
------

1. Il treno per Genova
2. Kao pijesak među prstima
3. Kiša
4. Moj otac i ja
5. Tata
6. Tuga dolazi kasnije
7. Noć
8. Meni žalost ne stoji

Izvori
------

1. ↑  „O školi". Arhivirano iz originala na datum 2010-12-15. Pristupljeno 2014-07-26.
2. ↑  Prvi koncert Arhivirano 2010-07-10 na Wayback Machine-u objavljeno 5. srpnja 2010
3. ↑
4. ↑  Novi album objavljeno 1. srpnja 2010
5. ↑  Popis pjesama
**Comandante Luis Piedrabuena** je grad i općina od 6,405 na jugu zemlje u Provinciji Santa Cruz.

Karakteristike
--------------

Comandante Luis Piedrabuena se nalazi u Patagoniji, prostire se na sjeverozapadnoj (lijevoj) obali Rijeke Santa Cruz, udaljen 55 km od njena ušća u Atlantski ocean, 36 km uzvodno od susjednog grada Puerto Santa Cruz i 231 km od svog administrativnog centra Río Gallegos.

Historija
---------

Historija toga grada počela je na riječnom otoku Pavón. Taj otok otkrio je 1520. *Juan Serrano* (član Magellanove ekspedicije) koji je do njega doplovio 1520.

Na tom se otoku naselio 1859. mornarički kapetan *Luis Piedrabuena* sa svojom posadom. On se 1868. oženio i doveo svoju suprugu Juliju Dufour na otok da živi sa njim. Tako je ona postala prva bjelkinja u Patagoniji, malo pomalo i ostali članovi posade doveli su svoje porodice i tako je niknulo najstarije naselje evropskih kolonista u Patagoniji.

Kolonija kapetana Piedrabuena bavila se trgovinom sa Indijancima. Jedan od članova posade *Gregorio Ibáñez* preselio se na kopno na mjesto koje je kasnije postalo pozanato kao *Paso Ibáñez*, nukleus iz kojeg je niknuo današnji grad, koji je svoje ime dobio 1933. u počast na svog osnivača.

Comandante Luis Piedrabuena je danas trgovište ovčarskog kraja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Historia de Comandante Luis Piedra Buena*" (španjolski). Welcome Argentina. Pristupljeno 04.11.2023.
2. 1 2 3 4 5  „*Comandante Luis Piedrabuena in Corpen Aike (Santa Cruz)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 04.11.2023.

Vanjske veze
------------

***Comandante Luis Piedrabuena*** na Wikimedijinoj ostavi

* *El municipio de Comandante Luis Piedrabuena* ()
**Provincija Santa Fe** (španjolski: *Provincia de Santa Fe*) je jedna od 23 provincija argentine.

Karakteristike
--------------

Provincija se nalazi na istoku zemlje, u ravnici na prosječnoj nadmorskoj visini od 53 metara.
Prostire se na površini od 133,007 km², na kojoj živi 3,556,522 stanovnika.

Sa sjevera graniči sa Provincijom Chaco, na istoku sa Rijekom Paraná koja ga razdvaja od provincija 
Corrientes i Entre Ríos. 
Na jugu graniči sa Provincijom Buenos Aires i na zapadu sa provincijama Córdoba i Santiago del Estero.

Historija
---------

Prvi španjolski kolonisti došli su u taj kraj krajem 16. vijeka iz Asuncióna u Paragvaju, ali je dugo ostao rijetko naseljen zbog indijanskih napada i brojnih epidemija. Iako je Provincija Santa Fe osnovana još 1816. stabilan ekonomski i demografski rast počeo je tek od sredine 19. vijeka, kad je Rosario (na jugoistoku) proglašen službenom lukom Argentinske konfederacije.
Nakon tog je Santa Fe postao cilj brojnih imigranta koji su osnivali poljoprivredne kolonije za proizvodnju žitarica.

Danas je provincija poznata po proizvodnji pšenice, soje, kukuruza, siraka, pamuka i šećerne trske koja se uzgaja na krajnjem sjeveroistoku. 
Santa Fe je centar argentinske proizvodnje mlijeka, koje se najčešće prerađuje u zadrugama, uobičajenim za taj kraj.
Za izvoz te robe važne su četiri riječne luke do kojih mogu doploviti i oceanski brodovi; Villa Constitución, Rosario, [[San Lorenzo (Santa Fe)|San Lorenzo i Santa Fe.

Izradnja automobilskog tunela dugog 2,393 metara između Santa Fea i Parane u Provinciji Entre Ríos, bitno je olakšan transport između ta dva grada i te dvije provincije.

Administrativna podjela
-----------------------

Administrativni centar provincije je grad Santa Fe koji ima 391,164 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 19 departmana i 325 općina.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Santa Fe Province in Argentina*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.10.2023.
2. 1 2 3 4  „*Santa Fe province, Argentina*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 22.10.2023.
3. ↑  „*Santa Fe in La Capital (Santa Fe)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 22.10.2023.

Vanjske veze
------------

***Santa Fe (provincija, Argentina)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno de la Provincia de Santa Fe* (službene stranice) ()

| * p
* r
* u
Argentinske provincije |
| --- |
| Provincije | 
* Buenos Aires
* Catamarca
* Chaco
* Chubut
* Córdoba
* Corrientes
* Entre Ríos
* Formosa
* Jujuy
* La Pampa
* La Rioja
* Mendoza
* Misiones
* Neuquén
* Río Negro
* Salta
* San Juan
* San Luis
* Santa Cruz
* Santa Fe
* Santiago del Estero
* Tierra del Fuego
* Tucumán

 |  |
| Autonomni grad | 
* Buenos Aires (Ciudad Autónoma de Buenos Aires)

 |
Obeležje spomen parka Jajinci
**Jajinci** su gradsko naselje Beograda koje pripadaju opštini Voždovac.

Strelište Jajinci su mesto jednog od najvećih pokolja u Srbiji tokom Drugog svetskog rata u kom su nemačke snage ubile skoro 80.000 ljudi, od kojih su mnogi bili zatočenici obližnjeg Logora Banjica.

Položaj
-------

Jajinci se nalaze u dolini Lipničkog potoka. Nekada su bili malo selo daleko od centra Beograda, a danas su izrasli u jedno od najvećih konstantnih gradilišta u Beogradu. Jajinci se graniče sa Banjicom na severu, Kumodražom na istoku i selom Rakovicom na jugu. Istočna granica Jajinaca je određena potokom Jelezovac, koji takođe čini granicu opštine Rakovica.

Naselje se širi od centralne ulice, Bulevara oslobođenja, koji počinje u centru Beograda (trg Slavija). Nekadašnje selo i zasebno naselje, Jajinci su danas mesna zajednica u opštini Voždovac. Ono nije urbanizovano kao naselje sa modernim zgradama (kao susedna Banjica) i ostalo je naselje malih, porodičnih kuća, ali koje je je preobraćeno od poljoprivrednog u tipično prigradsko naselje čiji stanovnici rade u Beogradu.

Veliki rasadnik se nalazi na severu Jajinaca, dok je Memorijalni park Jajinci u južnom delu. Mala Utrina, zapadno podnaselje Jajinaca se nalazi u donjem toku Lipovačkog potoka, blizu njegovog ušća u Jelezovac. Ono je direktni nastavak rasadnika na severu.

Stanovništvo
------------

Jajinci su bile odvojeno naselje do 1970ih, kada su zvanično pripojeni užoj teritoriji grada. Konstantni rast stanovništva je zaustavljen tokom 1990ih, ali su nakon raspada Jugoslavije uz veliki priliv izbeglica, Jajinci nastavili da rastu tokom početka 2000ih. Stanovništvo Jajinaca prema zvaničnim popisima (do 1971. kao posebno naselje, od tada kao mesna zajednica Beograda):

* 1921. — 489
* 1931. — 922
* 1948. — 875
* 1953. — 1080
* 1961. — 2587
* 1971. — 3811
* 1981. — 4386
* 1991. — 4136.

Trenutno u Jajincima zivi oko 20 000 ljudi.

Drugi svetski rat
-----------------

Bivši vojni poligon pored Jajinaca nacisti su iskoristili kao mesto za pogubljenje skoro 80.000 ljudi u periodu od 1941. do 1944. Mnogi od njih su bili zatočenici, komunisti ili javne ličnosti koji su se protivili nemačkoj okupaciji, iz logora Banjica. Veliki memorijalni park sa spomenikom žrtvama je otvoren 20. oktobra 1964, na 20. godišnjicu oslobođenja Beograda od strane partizana i Crvene armije.

Izvori
------

* *Mala Prosvetina Enciklopedija*, treće izdanje (1985); Prosveta; ISBN 86-07-00001-2
* Jovan Đ. Marković (1990): *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*; Svjetlost-Sarajevo; ISBN 86-01-02651-6

***Jajinci*** na Wikimedijinoj ostavi
**Mrtvo more** (heb. ים המלח‎, arap. ) je jezero na bLiSkOm iStOkU

koje se uobičajeno naziva morem. Važi za jedno od najslanijih jezera na svetu. Sa svojim salinitetom od 30%, oko devet puta većim od saliniteta obične morske vode, u njemu život ne postoji, osiršina je na -422 metara nadmorske visine i dalje opada. Najveća dubina Mrtvog mora je 330 metara.

Voda
----

Plutanje
Voda Mrtvog mora je prilično topla, pa „zagrevanje" nije potrebno. Pošto je voda vrlo slana ima veliku gustinu. Gornjih 35 metara ima salinitet od 300 do 400 promila i temperaturu između 19 i 37 °C. Tako je nemoguće ući u vodu do vrata, jer se telo diže iznad vode čim je čovek u vodi u visini grudi, niti otvoriti oči u vodi. Zbog visokog postotka soli, uvjeti za život vrlo su okrutni u Mrtvom moru.

Zdravlje
--------

Voda je zbog saliniteta vrlo lekovita. Pri izlasku iz vode, telo ostaje prekriveno debelim slojem soli, koja blagotvorno deluje na kožu. Na dnu leži i glina kojom se maže radi zdravlja.

***Mrtvo more*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 239922660
* GND: 4106540-2
* SELIBR: 143283
* SUDOC: 027708403
* BNF: cb15367124k (podaci)
* NDL: 00636059
* NKC: ge608123
* NSK: 000422606

 |
|  |
| --- |
|  |

**Argentinska konfederacija** (španjolski: *Confederación Argentina*) bila je posljednja u nizu država prije formiranja današnje Republike Argentine, koja je egzistirala od 1831. do 1861.

Historija
---------

Konfederacija je nastala nakon raspada Ujedinjenih Provincija Río de la Plate, u njenom sastavu bile su provincije; Buenos Aires, Catamarca, Córdoba, Corrientes, Entre Ríos, Jujuy, La Rioja, Mendoza, 
Salta, San Juan, San Luis, Santa Fe, Santiago del Estero 
i Tucumán.

I pored prividnog jedinstva bile su autonomne u svemu osim po imenu države, što je na kraju i dovelo do neizbježnog građanskog rata 1852.-1862. i konačnog raspada konfederacije.
Paradoks je da je to i danas po ustavu službeno ime Argentine (članak 35).

Kako formalno nisu imale službenog šefa države, čak i one provincije koje su naizgled bile čvrsto vezane uz konfederaciju, također su u jednom trenutku bile secesionistički nastrojene ili provodile vlastitu nezavisnu politiku. Kako se u ta turbulenta vremena kad Španjolska više nije imala nikakav utjecaj na svoje bivše 
južnoameričke kolonije, od kojih je svaka nastojala ugrabiti što više teritorija za sebe i Konfederacija našla ugrožena invazijama na svoj teritorij, kako od susjeda (Bolivija, Urugvaj, Paragvaj, Čile, Brazil tako i od evropskih velesila (Britanija, Francuska).

Nasušno je bila potrebna bar zajednička vanjska politika, taj posao vodio je od samog starta guverner Buenos Airesa Juan Manuel de Rosas, poprilično čvrstom rukom kao diktator, što je izazvalo tenzije pa ga je 1852. smjenio guverner Entre Ríosa Justo Urquiza. Zbog tog je Provincija Buenos Aires istupila i Konfederacije i postala nezavisna država, pa je glavni grad 1853. premješten iz Buenos Airesa u Paranu.

Konfederaciju koju je razdirao građanski rat, nije spasila ni Konstituanta sazvana 1853. pa se ubrzo nakon tog raspala.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „Argentine Confederation" (engleski). History Files. Pristupljeno 06.11. 2023.

Vanjske veze
------------

* *Argentine Confederation* (na portalu History Files) ()
**Concepción del Uruguay** je grad i općina od 72,528 stanovnikana istoku zemlje u Provinciji Entre Rios.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire duž desne (zapadne) obale Rijeke Urugvaj, koja formira granicu sa Urugvajem udaljen 288 km od Buenos Airesa.

Palača San Jose

Historija
---------

Osnovan je 1783. pod imenom *Villa Nuestra Señora Virgen María de la Inmaculada Concepción del Uruguay* (Mjesto Naše Gospe Djevice Marije od Bezgrešnog Začeća). 

Nedaleko od grada imao je rezidenciju Palacio San Jose - Justo José de Urquiza, koji je snažno utjecao na politiku zemlje.
On je u maju 1851. objavio deklaraciju protiv Juana de Rosasa, koja je dovela do Bittke kod Caserosa, i nešto kasnije - 1853. do stvaranja prvog argentinskog ustava.

I ustav Provincije Entre Ríos je 1860. nastao u Concepciónu, koji je jedno kratko vrijeme bio i administrativni centar te provincije.

U Concepciónu je 1994. donešen novi revidirani argentinski ustav.

Privreda i transport
--------------------

Concepción del Uruguay je grad pilana, kamenoloma i prehrambene industrije (mlinovi, mljekare, klaonice).
Do njegove luke iz koje se uglavnom transportiraju žitarice mogu doploviti i oceanski brodovi.
Cestom N°14, povezan je sa Buenos Airesom, a cestom N°39 sa Rosariom i gradovima na zapadu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Concepción del Uruguay in Uruguay (Entre Ríos)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 10.11.2023.
2. 1 2 3  „*Concepción del Uruguay, Argentina*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 10.11.2023.
3. 1 2  „*La Histórica" Concepción del Uruguay*" (španjolski). Municipalidad de Concepción del Uruguay. Pristupljeno 10.11.2023.

Vanjske veze
------------

***Concepción del Uruguay*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Concepción del Uruguay* ()
**Biografija**
--------------

**Avdo Halilović**, književnik, rođen 15.11.1953. god. (od majke Hate i oca Mehe) u Orahovi, Bosanska Gradiška. U Orahovi je završio osnovnu školu, gimnaziju u Bosanskoj Gradišci, a 1977. godine završava Filozofski fakultet u Sarajevu ( grupa: Istorija jugoslavenskih književnosti i srpskohrvatski jezik).

Svoje literarno bavljenje otpočinje kao gimnazijalac objavljivanjem pjesama u banjalučkom „Listu omladine Bosanske krajine" („LOK"), te kao student u studentskom listu „Naši dani" u Sarajevu.

Do agresije na R BiH, radi kao srednjoškolski profesor u Derventi, a poslije rata radi u JU O.Š. „Mahala" u S. Mostu kao profesor bosanskog, hrvatskog i srpskog jezika i književnosti. Tu je i sad zaposlen, a stalno nastanjen, kao povratnik, u rodnoj Orahovi, Bos. Gradiška.

**Bibliografija**
-----------------

* 2005. god. knjigu pripovijedaka „Sokolovo brdo" (Recenzenti književnici Nedžad Ibrišimović i Ramiz Brkić.).
* 2006. god. roman „Arhitekti i dželati" (Urednik i recenzent književnik Isnam Taljić.).
* 2010. god. zbirku pripovijedaka „Kozara, remake" (Recenzenti prof.dr.sc. Mirsad D. Abazović i književnik Isnam Taljić.)
* 2015. god. zbirku pripovijedaka „Čardak na Savi" (Recenzenti književnici Fatmir Alispahić i Isnam Taljić – i urednik.).
* 2016. god. knjigu (za djecu i o djeci) pod nazivom: „Noć divljih golubova". Recenzenti knjige su književnik Isnam Taljić (i urednik knjige), Akademik prof.dr. Dževad Jahić i mr. Amela Isanović.

Javnu promociju navedenih knjiga imao uglavnom u lokalnim elektronskim medijima te u okviru mnogih gradskih vijećnica i biblioteka: Sanski Most (sve četiri knjige), Bihać („Sokolovo brdo"), Bužim („Kozara, remake"); Bos. Gradiška, Obradovac („Arhitekti i dželati"); Sarajevo i S. Most („Čardak na Savi").

S pričom „Vilenjak" zastupljen je u knjizi „Heroj cvjetne livade" – najljepše priče za djecu i omladinu sa Konkursa Planjaxovo pero 2015. Iste godine učesnik je na 22. Književnim susretima „Stazama djetinjstva" u Bosanskoj Krupi. Za knjigu „Kozara, remake" 2010.godine nagrađen je bronzanim Planjaxovim perom od Knjižarske kuće Planjax komerc, za najprodavaniju knjigu; od iste Knjižarske kuće za knjigu „Čardak na Savi" dobio je Zlatno Planjaxovo pero za najprodavaniju knjigu u 2015. godini. Zastupljen je u Biografskom leksikonu KO JE KO U BOSNI I HERCEGOVINI 2014-2018.
**Korov** je biljka koja samoniklo raste tamo gde je čovek ne želi, odnosno u agroekosistemima.

Značaj korova
-------------

Korov je nepoželjan jer gajenim, odnosno kulturnim biljkama oduzima prostor, vodu, minerale iz đubriva, pa i svetlost. Ipak, neke korovske biljke mogu biti veoma dekorativne, neretko lekovite, pa čak i jestive. Bez obzira na to, čovek se trudi da ih odstrani iz agroekosistema.

Suzbijanje korova
-----------------

Uglavnom se protiv korova primenjuju takozvane agrotehničke mere, ali i hemijske. Ove prve podrazumevaju mehaničko uklanjanje korova, čupanjem ili okopavanjem između useva kako bi se onemogućio rast korova. Hemijske mere se sprovode brže i sa manje napora, ali njihovim primenjivanjem postoji rizik od zagađivanja prirode i po ljudsko zdravlje. Hemijska sredstva koja se koriste protiv korova nazivaju se herbicidi.

Primeri korova
--------------

* Maslačak se teško iskorenjuje jer njegovo seme raznosi i najmanji vetar.
* Palamida je glavočika čiji cvetovi mogu biti različitih boja.
* Lisac ili vodeni biber se teško iskorenjuje sa obradivog zemljišta.
* Kukolj koji je ušao i u poslovicu kako bi dočarao loše ljude među dobrima, zapravo je biljka lepog cveta iz porodice karanfila.

Literatura
----------

* Grupa autora. 1982. Ilustrovana enciklopedija Priroda. Vuk Karadžić. Beograd.
* Petković, B. Marin, P. & Boža, P. 1995. Praktikum iz sistematike viših biljaka. Nauka. Beograd.

Eksterni linkovi
----------------

***Korov*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mediteranski korovi uz Jadran: vrste i vegetacija
**Opatija Lilienfeld** (njemački **Stift Lilienfeld**) je cistercitska opatija u 
austrijskom gradu Lilienfeldu u Saveznoj zemlji Donja Austrija.

Historija
---------

Opatija Lilienfeld osnovao je negdje između 1202. - 1206. austrijski vojvoda Leopold VI, 
koji je u njoj i pokopan zajedno sa svojom kćerkom Margaretom. On je opatiji poklonio i velike količine zemlje, za njeno daljnje uzdržavanje.
Opatija je počela funkcionirati kad su se u nju doselili prvi cistercitski cistercitska fratri iz Opatije Heiligenkreuz.

Najipresivniji objekt u tom kompleksu je opatijska crkva, to je kasnoromanička - ranogotička trobrodna
bazilika duga 83 metra, sa 7 niša, transeptom i dvobrodnim korom.

Zapadna fasada ima kasnoromanički mramorni portal, uokviren u kasnobaroknom stilu, uz dodatke iz 1775. kad su isklesani ornamenti Babenbergovaca - Leopolda III i Leopolda VI.

Enterijer crkve je barokni, sa 11 oltara i 2 orgulje.

Samostanske zgrade nižu se oko romaničko-gotičkog klaustra, počevši od kopitolske dvorane iz 13. vijek do spavaonica iz 14. vijeka. Zapadno krilo restaurirano je 1638. u baroknom stilu, tu se nalaze carske odaje, dio za prelate koji je uređen između 1695. - 1716, i biblioteka sa stropnim freskama iz 1704. Sjeverno krilo obnovljeno je nakon požara 1810. u njemu je danas smještena galerija slika.

Opatiju Lilienfeld su 1683. pokušale orobiti zalutale Osmanlije, ali su je debeli bedemi i okolni stanovnici koji su se u nju sklonili uspjeli odbraniti.

Car Joseph II zabranio je 1789. daljnji rad opatije, ali je već 1790. njegov nasljednik car Leopold II obnovio njen rad, tako da i danas radi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Lilienfeld*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 12. 03. 2016.
2. 1 2  „*Lilienfeld*" (njemački). Stift Lilienfeld. Pristupljeno 12. 03. 2016.

Vanjske veze
------------

***Lilienfeld (opatija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Opatije Lilienfeld ()
**Petar Bukejlović „Pero"** (9. avgust 1946, Bušletić, opština Doboj, Jugoslavija) je srpski političar i bivši predsednik Vlade Republike Srpske.

Biografija
----------

Rođen je 9. avgusta 1946. godine u Bušletiću kod Doboja. Diplomirao je na Mašinskom fakultetu Univerziteta u Sarajevu, a magistrirao mašinstvo u Zagrebu. Prošao je radni put od konstruktora do generalnog direktora u preduzeću „Trudbenik" u Doboju.

Obavljao je dužnost ministra industrije i tehnologoije u Vladi Republike Srpske od 2001. do 2003. godine. Od januara 2003. godine do izbora za predsjednika Vlade Republike Srpske radio u privatnom sektoru. Na mestu predsjednika Vlade, zamijenio ga je Milorad Dodik početkom 2006. godine.

Oženjen je i otac jednog sina. Živi u Doboju.

Vidi još
--------

* Predsednik Vlade Republike Srpske
* Vlada Republike Srpske

Spoljašnje veze
---------------

* Vlada Republike Srpske Arhivirano 2013-01-21 na Wayback Machine-u ()
* Glas Srpske: Političari Republike Srpske Arhivirano 2011-05-30 na Wayback Machine-u ()

| * p
* r
* u
Predsjednici vlada Republike Srpske |
| --- |
| Branko Đerić  **•**  Vladimir Lukić  **•**  Dušan Kozić  **•**  Rajko Kasagić  **•**  Gojko Kličković  **•**  Milorad Dodik  **•**  Mladen Ivanić  **•**  Dragan Mikerević  **•**  Pero Bukejlović  **•**  Milorad Dodik  **•**  Aleksandar Džombić  **•**  Željka Cvijanović | Flag of Republika Srpska |
Stevan Jakovljević
**Stevan Jakovljević** (Knjaževac, 7. decembar 1890. – Beograd, 2. novembar 1962) je bio profesor Univerziteta u Beogradu i rektor od 1945. do 1950, biolog, književnik i redovni član Srpske akademije nauka i umetnosti.

Biografija
----------

Završio je studije biologije na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gde je i doktorirao. Bio je profesor Farmaceutskog fakulteta.

Kao oficir srpske vojske borio se u Prvom svetskom ratu, a u Drugom svetskom ratu je bio u italijanskim i nemačkim zarobljeničkim logorima. Književno ime i popularnost stekao je trilogijom romana pod nazivom „Srpska trilogija" (1937), koju čine „Devetstočetrnaesta" (1935), „Pod Krstom" (1936) i „Kapija slobode" (1937). Na osnovu "Srpske trilogije", urađena je drama "Na leđima ježa" 1938. Ostala dela obuhvataju: romani „Smena generacija" (1939) o društvenom životu Beograda između dva svetska rata, „Velika zabuna" (1952) ratna hronika Drugog svetskog rata i „Likovi u senci" (1956) opis zarobljeničkog života u Italiji i Nemačkoj i dela iz botanike „Studije o biljnom svetu Prespanskog jezera", „Makrofitska vegetacija Ohridskog jezera" i „Sistematika lekovitog bilja".

Njegova sestra bila je književnica Milica Jakovljević Mirjam.

Spoljašnje veze
---------------

* Stevan Jakovljević: *„Srpska trilogija – knjiga prva"*, *„Srpska trilogija – knjiga druga"*, *„Srpska trilogija – knjiga treća"* na Antologiji srpske književnosti (.docx format)
* Biografija na sajtu SANU
* Stradanja pisca Srpske trilogije - Večernje novosti

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Nikola Popović** | **rektor Univerziteta u Beogradu1945. – 1950.** | Nasljednik:**Ilija Đuričić** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 32031003
* LCCN: n83147109
* ISNI: 0000 0000 8110 9542
* GND: 1033545961
* SUDOC: 029769922
* BNF: cb121322426 (podaci)
* NLA: 36074088
* NKC: xx0005587
* NSK: 000114972

 |
**Mogao spilje** (kineski: ; pinyin: *mò gāo kū*) (također poznate kao **Spilje hiljadu Buda** ili **Dunhuanške spilje**) tvore sistem od 492 hramova 25 km jugoistočno od Dunhuanga, oaze smještene na religijski i kulturno važnoj lokaciji Puta svile, u današnjoj kineskoj provinciji Gansu. Spilje sadrže neke od najznamenitijih djela budističke umjetnosti, napravljena u rasponu od 1000 godina.  Prve spilje su iskopane godine 366. kao mjesta za budističku meditaciju i obrede. Mogao spilje predstavljaju najpoznatije kineske budističke spilje, zajedno sa Longmenskim i Yungang spiljama. Također su poznate i po zidnim slikama.

Izvori
------

1. ↑  „Mogao Caves". UNESCO. Pristupljeno 5. VIII 2007.
2. ↑  |Zhang Wengin|"Dunhuang"

Eksterni linkovi
----------------

***Spilje Mogao*** na Wikimedijinoj ostavi

* Introduction of the arts (mostly Buddhist arts) of the Mogao Caves with images Arhivirano 2007-09-28 na Wayback Machine-u
* A large collections of images of murals and other artifacts from the Mogao Caves in Dunhuang Arhivirano 2008-03-01 na Wayback Machine-u
* International Dunhuang Project Arhivirano 2011-07-20 na Wayback Machine-u
* Mogao caves video

40°02′14″N 94°48′15″E﻿ / ﻿40.03722°N 94.80417°E﻿ / 40.03722; 94.80417