recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Xue Ju** (薛舉) (? - 618), formalno **Car Wu** (武皇帝, "Ratnički") je bio kineski službenik koji je pred kraj vladavine dinastije Sui u proljeće 617. digao ustanak protiv cara Yanga. Ubrzo nakon toga se proglasio carem novouspostavljene države/dinastije Qin, te uspostavio vlast na teritoriji koja odgovara istočnm dijelu današnje provincije Gansu. Glavnim suparnikom mu je postao general Li Yuan koji je zauzeo prijestolnicu Chang'an i sljedeće godine proglasio dinastiju Tang. Xue Ju je pokrenuo pohod na istok na Chang'an, ali je nakon početnih uspjeha zaustavljen, te je umro u jesen iste godine. Naslijedio ga je sin Xue Rengao koji će samo za nekoliko mjeseci podleći u borbi sa Li Yuanovim sinom Li Shiminom (budućim carom Taizongom).

Napomene
--------

1. 1 2 3  Academia Sinica Chinese-Western Calendar Converter.
2. 1 2  *Zizhi Tongjian*, vol. 186.
3. ↑  *Zizhi Tongjian*, vol. 183.

| Kineska carska porodica |
| --- |
| **Nova dinastija** | **Car Qina**617–618 | Slijedi:**Xue Rengao** |
| Prethodi:**Car Yang od Suija** | **car Kine (Istočni Gansu)**617–618 |
**Ukajlidi** (arap. عقيليون) su bili arapska šijitska dinastija koja je u 10. i 11. vijeku vladala područjima današnje Sirije, Iraka i Turske. Prvotno su vladali područjem oko današnjeg turskog grada Diyarbakıra, a zatim su se 979. godine udružili s Hamdanidima i krenuli u pohod protiv iranske Bujidske Monarhije koje je prethodno zauzelo strateški važan grad Mosul i većinu Mezopotamije. Udružene arapske snage 989. godine ostvaruju kontrolu nad Mosulom, a potom se Ukajlidi okreću protiv saveznika Hamdanida koje pobjeđuju odnosno prisvajaju sva područja pod njihovom upravom. Godine 1096. sve ukajlidske teritorije pokorili su Seldžuci, a vladajuća dinastija bježi na sjever Arabije.

Literatura
----------

* (`en`) „Uqaylid Dynasty". *Encyclopædia Britannica*. 2011.. Pristupljeno 20. siječnja 2011.
* (`en`) Bosworth, Clifford Edmund (1996.). *The New Islamic Dynasties: A Chronological and Genealogical Manual*. New York City: Columbia University Press. ISBN 0231107145.
* (`de`) Heidemann, Stefan (2002.). *Die Renaissance der Städte in Nordsyrien und Nordmesopotamien. Städtische Entwicklung und wirtschaftliche Bedingungen in ar-Raqqa und Harran von der Zeit der beduinischen Vorherrschaft bis zu den Seldschuken*. Leiden: Brill Publishers. ISBN 9004122745.
**Brașov** čita se **Brašov** (rumunjski: *Județul Brașov*, mađarski: *Brassó megye*, njemački: *Kreis Kronstadt*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica lokalne uprave) u centru 
Rumunjske u Transilvaniji.

Geografske karakteristike
-------------------------

Brașov graniči sa okruzima; Mureș i Harghita sa sjevera, Covasnom sa 
istoka, Argeșom, Dâmboviţom i Prahovom sa juga i Sibiom sa zapada. 

Okrug Brașov prostire se po Istočnim Karpatima i Transilvanijskim Alpama, gradovi i sela leže po brojnim dolinama, rijeka Olt i njene pritoke najznačajniji je vodotok.
Administrativni centar je grad - Brașov

Brașov ima površinu od 4,766 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 549217 stanovnika, od toga 453, 325 Rumunja, 39,661 Mađara, 18,519 Roma, a od nekad velike njemačke zajednice 
preostalo je 2,923 stanovnika.

Privreda i atrakcije
--------------------

Okrug Brașov na čelu sa gradom Brașovom i gradovima Săcele, Râșnov i Codlea, je jedan od najvećih industrijskih 
i kulturnih centara Rumunjske. U njemu se proizvode strojevi, metalni proizvodi, kemikalije i tekstil.
Tvornica u Zărnești se proizvodi papir i celulozu, a u Feldioari građevinski materijal. Na dosta lokaliteta se kopa željezna ruda. 

Pitoreskna sela Hărman i Prejmer utvrđena su između 13. i 15. vijeka, a imaju i značajne crkve iz 13. vijeka. U Hărmanu se tkaju tepisi po uzoru na perzijske, a Prejmer je poznat po mrijestilištu pastrva i tvornici tekstila.

Pored Brașova na planini Postăvarul, visokoj 1.802 metara, nalazi se skijalište Poiana Brașov.

Historija
---------

Sasi u zauzeli i naselili taj kraj u 13. vijeku, Osmanlije u 15. vijeku, Austrijanci u 17. vijeku, 
a nakon njih tim krajem su upravljali Mađari do 1918.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Brașov*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 01. 03. 2015.
2. 1 2  „Recensamantul Populatiei si Locuintelor 2011: Populația stabilă după etnie – județe, municipii, orașe, comune" (rumunjski). Asseco. Arhivirano iz originala na datum 2016-01-18. Pristupljeno 28. 02. 2015.

Vanjske veze
------------

***Brașov (okrug)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice okruga Arhivirano 2015-02-21 na Wayback Machine-u (`ro`)
* *Brașov* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Okruzi Rumunjske |
| --- |
| Alba • Arad • Argeș • Bacău • Bihor • Bistrița-Năsăud • Botoșani • Brăila • Brașov • Buzău • Călărași • Caraș-Severin • Cluj • Constanța • Covasna • Dâmbovița • Dolj • Galați • Giurgiu • Gorj • Harghita • Hunedoara • Ialomița • Iași • Ilfov • Maramureș • Mehedinți • Mureș • Neamț • Olt • Prahova • Sălaj • Satu Mare • Sibiu • Suceava • Teleorman • Timiș • Tulcea • Vâlcea • Vaslui • Vrancea • Bukurešt (glavni grad) | Zastava Rumunjske |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Brașov (okrug)** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Kolhidska nizina na karti GruzijeKolhidska nizinaKolhidska nizinaKolhidska nizina
**Kolhidska nizina** (gruz. კოლხეთის დაბლობი ) obuhvaća aluvijalne ravnice u zapadnom dijelu Gruzije. Proteže se između južnih obronaka Velikog Kavkaza na sjeveroistoku, Malog Kavkaza na jugu i Crnog mora na zapadu. Obuhvaća područje duž donjeg tijeka rijeke Rioni i dio crnomorske obale između Suhumija (u Abhaziji) i Kobuletija (u Adžariji). Zapadni dijelovi nizine se neznatno izdižu iznad razine mora. Prema istoku nadmorska visina postupno raste, i u podnožjima planina uzdiže se u vidu terasa visina između 100 i 150 metara. Naslage akumuliranog materijala imaju moćnost do 700 m.

Klima je suptropska, s blagim zimama i velikom količinom padalina tijekom cijele godine (u prosjeku oko 1.500 mm godišnje). Prosječne siječanjske temperature se kreću između 4,5 ° i 6 ° C, u augustu između 23-24 ° C. Teren je dosta zasićen vodom uslijed čega je učestala pojava tresetišta. Nizina je ispresijecana rijekama Rioni, Kodori, Inguri i Hobi, a u središnjem priobalskom dijelu u blizini Potija nalazi se jezero Paliastomi. U močvarnim područjima najčešće su šume johe dok na periferiji dominiraju grab, hrast, bukva i razne vrste lijane. Najveći dio nizine je kultiviran i nalazi se pod nasadima kukuruza, suptropskog voća i cvijeća. U nekim dijelovima nizine javljaju se nalazišta nafte i zemnog plina, te mineralni izvori.

Izvori
------

1. ↑  proleksis.lzmk.hr - Kolhidska nizina Arhivirano 2015-07-06 na Wayback Machine-u, pristupljeno 4. jula 2015.
2. ↑   Hrvatska enciklopedija - Kavkaz

Literatura
----------

* Калхідская нізіна // БелЭн у 18 т. Т. 7. - Мн. 1998.

Vanjske veze
------------

* Upoznajmo Gruziju - HPD "Bilogora" Bjelovar

Veze
----

* Geografija Gruzije
* Geografija Abhazije
Često na početku kompozicije, pored oznake za tempo, ili samostalno u njoj, koji objašnjavaju muzički sadržaj, tj. način na koji treba izvoditi delo. Oni se zovu **oznake za interpretaciju - izvođenje** (eng. *expression marks* i fr. *nuances expressives*).

Kompozicija **Arietta** za klarinet i klavir R. Lazića - V. Peričića je u umerenom tempu (**Moderato**), sa dodatom **oznakom za interpretaciju**, *con moto* = sa pokretom, pokretno. U trećem redu (drugi takt), da bi se promenio karakter i atmosfera kompozicije, javlja se još jedna samostalna oznaka, *cantabile* = pevajući, raspevano.

  

Češće upotrebljavane oznake za interpretaciju:

*affettuoso* (afetuozo) = strasno, uzbuđeno  

*agitato* (aćitato) = nemirno  

*amabile* = ljupko, srdačno  

*animato, con anima* = vatreno, oduševljeno  

*a piacere* (a pjačere) = po volji, slobodno  

*appassionato* = strasno  

*assai* = vrlo  

*brillante* = sjajno, blistavov
*burlesco* = šaljivo  

*calmo* = mirno  

*cantabile* = pevajući, raspevano  

*capriccioso* (kapričozo) = ćudljivo, zajedljivo  

*comodo* = komotno  

*con* = sa  

*con brio* = čilo  

*con fuoco* = vatreno  

*con moto* = sa pokretom, pokretno  

*con passione* = strasno  

*delicato* = nežno  

*dolce* (dolče) = slatko, ljubazno  

*dolente* = bolno  

*energico* (enerđiko) = odlučno  

*eroico* = srčano, junački  

*espressivo, espr.* = izrazito  

*grandioso* (grandiozo) = veličanstveno  

*giocoso* (đokozo) = veselo, razigrano  

*grave* = teško  

*maestoso* = svečano, uzvišeno  

*ma non* = ali ne  

*marciale* (marćale) = kao marš  

*meno* = manje  

*meno mosso* = sporije  

*molto* = vrlo  

*non troppo* = ne suviše  

*parlando, recitativo* = govoreći  

*patetic*o = osećajno  

*più* = više  

*più mosso* = življe, brže  

*poco a poco* = malo po malo  

*quasi* = kao, nalik na  

*scherzando* (skercando) = šaljivo  

*serioso* (seriozo) = ozbiljno  

*tranquillo* = mirno, ujednačeno  

*triste* = tužno

Vidi još
--------

* Metronomske oznake
**Bizantsko-seldžučki ratovi** je naziv za seriju oružanih sukoba koji su se od 11. do početka 14. vijeka na području Male Azije vodili između Bizantskog Carstva i njegovih država-nasljednica na jednoj, i turskih seldžučkih plemena, država i vladara na drugoj strani. Do njih je došlo nakon što su turska plemena iz Centralne Azije doselila na područje Bliskog istoka i pod vodstvom Seldžučke dinastije preuzeli vlast nad Abasidskim Kalifatom osnovavši Veliko Seldžučko Carstvo. Ono je već 1040-ih došlo u prvi kontakt s Bizantom, koji je u to vrijeme kontrolirao ne samo Malu Aziju nego i Kavkaz i dijelove današnje Sirije. Za seldžučke vladare, čiji su podanici bili nedavno islamizirani je sukob s kršćanskim Bizantom predstavljao ne samo priliku za nova osvajanja, nego i za džihad; zbog toga se bizantsko-seldžučki ratovi smatraju svojevrsnim nastavkom ili završnom fazom bizantsko-arapskih ratova. Jedan od ključnih, a po mišljenju mnogih historičara i odlučujući događaj, bila je bitka kod Mancikerta 1071. kada je Bizantu nanesen poraz od koga se on nikada nije oporavio i zbog koga je do početka 1090-ih izgubio skoro cijelu Malu Aziju. Tek je dolazak na vlast dinastije Komnena pod carem Aleksijem I omogućio Bizantinacama da od 1090-ih počnu postepeno potiskivati Seldžuke natrag na istok u procesu poznatom kao komnenska restauracija. Tom procesu je djelomično pridonio i Prvi križarski rat, iako križari nikada nisu bili pouzdani bizantski saveznici. Smrt cara Manuela I 1180. je okončala komnensku restauraciju, a oslabljeno Bizant je u Četvrtom križarskom ratu 1204. pao kao žrtva križarskih osvajača koji su osnovali Latinsko Carstvo. Ostaci bizantske države, poznati kao Nikejsko Carstvo su se sljedećih nekoliko decenija uspjeli održati u borbi sa seldžučkim Rumskim Sultanatom, te potom obnoviti Bizant. Borba između dvije države, koju je privremeno okončala mongolska invazija sredinom 13. vijeka, se nastavila sve do nestanka Rumskog Sultanata. Bizantsko-seldžučki ratovi će svoj nastavak imati u sukobu Bizanta sa novom osmanskom državom.

Literatura
----------

* Bentley, Jerry H.; Ziegler, Herbert (2006). *Traditions & Encounters a Global Perspective on the Past* (3rd izd.). Boston: McGraw–Hill. ISBN 0-07-295754-9
* Grant, R. G. (2005). *Battle a Visual Journey Through 5000 Years of Combat*. London: Dorling Kindersley. ISBN 1-4053-1100-2
* Haldon, John (2002). *Byzantium at War: AD 600–1453*. Oxford: Osprey. ISBN 1-84176-360-8
* Madden, Thomas F. (2005). *Crusades the Illustrated History* (1st izd.). Ann Arbor: University of Michigan Press. ISBN 0-472-03127-9
* Mango, Cyril (2002). *The Oxford History of Byzantium* (1st izd.). New York: Oxford University Press. ISBN 0-19-814098-3
* Parker, Geoffrey (2005). *Compact History of the World* (4th izd.). London: Collins. ISBN 0-00-721411-1
* Sherrard, Philip (1966). *Great Ages of Man Byzantium*. New York: Time-Life Books
**Baljci** su selo u općini Ružić, u Šibensko-kninskoj županiji.

Zemljopis
---------

Selo se prostire od padina planine Svilaje do rijeke Čikole koja teče Petrovim poljem. U SFR Jugoslaviji Baljci su pripadali općini Drniš, a danas su u općini Ružić.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 1991. godine, Baljci su imali 470 stanovnika, 453 Srba, 13 Hrvata 4 ostalih.

Uprava
------

Nalazi se u sastavu općine Ružić.

Povijest
--------

Istraživanjem je dokazano da je čovjek boravio na području Baljaka i cijelog Petrova Polja to jest drniške krajine još prije 18 000 godina, te da su mu pećine služile kao privremeni zaklon, pogodan zbog blizine Čikole, u stalnoj potrazi za lovinom.

O postojanju života u doba prelaska brončanog u rano željezno doba govore nam lokaliteti kod Baline glavice (oko koje se kasnije razvio rimski Municipium Magnum), grobni humak u Donjim Kričkama, te pećina u Podumcima.

Većina gradina na ovom području potječe s početka starijeg željeznog doba (1000. - 500. prije Krista), od kojih svakako možemo izdvojiti Gradinu iznad Baljaka blizu Jošića Grede, Balinu Glavicu,tragove gradine u Kadinoj Glavici, gradina na području Tepljuha (pretpostavlja se kasniji lokalitet Promone), nad Badnjom Andabakina gradina i utvrđeno zdanje Kalun. Prodiranje Rimljana u ove krajeve donosi utvrđivanje u rimska naselja Magnum (Balina Glavica), Promona (vjerojatno Tepljuh), te Burnum iznad Manojlovačkih Slapova.

Lokaliteti koji svjedoče o rimskoj povijesti su ostaci vodovoda na Promini, nedaleko od izvora Točak, te vodovod u Petrovu Polju, na brdu Trlabetuša, kao i rimski sarkofag pronaden u Varoši. 

Selo je pogođeno sukobima tijekom rata u Hrvatskoj i operacije Oluje.

Spomenici i znamenitosti
------------------------

* U Baljcima se nalazi pravoslavna crkva Sv. Jovana Krstitelja iz 1730. godine.

Poznate osobe
-------------

* Dragan Tarlać, bivši košarkaš Chicago Bullsa u NBA-u.
* Milorad Bibić Mosor, splitski novinar.
* Branislav Bašić Pekar, pisac.

Izvori
------

Vanjske poveznice
-----------------

* Arhivirano 2012-06-03 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Ružić |
| --- |
| Baljci • Čavoglave • Gradac • Kljake • Mirlović Polje • Moseć • Otavice • Ružić • Umljanović |


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Hrvatska***  |
**Puerto Montt** je lučki grad na jugu Čilea od 171,136 stanovnika. i općina od 245 902 stanovnika.

Puerto Montt je administrativni centar Regije Los Lagos i Provincije Llanquihue.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire na dnu zaljeva Reloncaví, u dobro štićenoj luci koju od zapadnih vjetrova sa Pacifika štiti otok Tenglo.
Kako Panamerički autoput i magistralna željeznička pruga sjever-jug završavaju u gradu, do otoka Arhipelaga Chiloé i do južnih regija Aysén i Magallanes može se doći jedino brodovima ili avionima iz luke i aerodroma u gradu.

Promenada uz more
Zbog tog je njegov Internacionalni aerodrom El Tepual (IATA: PMC, ICAO: SCTE) drugi po prometu u zemlji, a i luka je vrlo prometna.

Stadion Chinquihue

Historija
---------

Prije dolaska španjolskih konkvistadora u tom kraju živjeli su indijanci iz plemena Huilliche, prilično ratoborni pa je kraj ostavljen na miru sve do sredine 19. vijeka.

U prvom valu kolonizacije najviše je bilo Njemaca, grad je službeno osnovan 12. februara 1853. i nazvan po tadašnjem predsjedniku Manuel Monttu.

Željeznica je do grada došla 1911. grad je rastao kao trgovački centar stočarsko-šumarskog kraja i kao odskočna daska za naseljavanje južne Patagonije.
Puerto Montt je dekretom - 1974. postao administrativni centar Regije Los Lagos.

Osmadesetih godina prošlog vijeka bile su više nego uspješne za Puerto Montt, zahvaljujući kaveznom uzgoju lososa. U tom periodu je Čile izbio na drugo mjesto nakon Norveške po izvozu te ribe. Kriza je nastupila između 2008. / 2009. zbog virusne infekcije koja je zahvatila ribogojilišta, pa ih je dosta bankrotiralo i ljudi ostali bez posla.

Od kraja osmadesetih je univerzitetski grad kad je Univerzitet Austral otvorio depadansu.

Privreda
--------

Ekonomija grada bazira se na prehrambenoj industriji koja prerađuje proizvode ratarsko - stočarske okolice, šumarstvu, akvakulturi, transportu i turizmu.

Okolica grada je pitoreskni kraj iz kog se vide snijegom pokriveni vrhunci Anda, bogat šumama, fjordovima i jezerima, kog unatoč čestim potresima turisti rado posjećuju. Pored tog tu su i dva Nacionalna parka Alerce Andino i Vicente Pérez Rosales.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Argentina Puerto Madryn, Argentina
* Argentina Bariloche, Argentina

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Chile: Los Lagos*" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 10 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Puerto Montt*" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 22.10. 2020.
3. ↑  „*Puerto Montt Chile*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 22.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Puerto Montt*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Puerto Montt* (službene stranice) ()
**Marija Gimbutas** (lit. *Marija Gimbutienė*; Vilnjus, 23. januar 1921 — Los Anđeles, 2. februar 1994) je bila litvansko-američki arheolog, poznata po izučavanju neolita i bronzanog doba Evrope.

Biografski podaci
-----------------

Rođena je kao Marija Birute Alseikaite u Litvaniji, u gradu Vilnjus, tada okupiranom od strane Poljske. Završila je Univerzitet u Vilnjusu 1942. a doktorirala je arheologiju u Nemačkoj, 1946. godine. 1949. odlazi u SAD, gde radi na Harvardu.

Čuvenu „Kurgansku hipotezu" predstavila je 1956. godine.

Bila je profesor arheologije od 1963. do 1989. na Univerzitetu u Los Anđelesu (UCLA).

Čuvene su njene knjige „Boginje i bogovi stare Evrope" (The Goddesses and Gods of Old Europe), „Jezik boginje" (The Language of the Goddess). U poslednjoj knjizi, koja je objavljena 1991. „Civilizacija boginje" (The Civilization of the Goddess) iznela je svoje viđenje neolitskih kultura u Evropi, odnosno odnos između staroevropskog sistema u kome je centralnu ulogu igrala boginja-majka i patrijarhata Indoevropljana.

Literatura
----------

* www.opusarchives.org/gimbutas Arhivirano 2010-06-06 na Wayback Machine-u

Spoljašnje veze
---------------

***Marija Gimbutas*** na Wikimedijinoj ostavi

* Marija Gimbutas "The Balts" e-book Arhivirano 2008-08-20 na Wayback Machine-u
* *Signs Out of Time* Arhivirano 2009-09-03 na Wayback Machine-u
* Kristina Berggren and James B. Harrod, "Understanding Marija Gimbutas"

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 99813186
* LCCN: n50033422
* ISNI: 0000 0001 2283 3976
* GND: 119269821
* SUDOC: 034455663
* BNF: cb12055309m (podaci)
* BIBSYS: 90648246
* NLA: 36554290
* NDL: 00467188
* NKC: jn19990002689
* BNE: XX948186
* CiNii: DA0183856X
* CONOR.SI: 35144547
* NSK: 000031096

 |
**Zaljev Puget** čita se **Pjudžet** (engleski: *Puget Sound*) je veliki prirodni zaljev na zapadnoj (pacifičkoj) obali Sjedinjenih Američkih Država u Državi Washington.

Geografija
----------

Zaljev Puget ima površinu od nekih 1 020 km², prosječno je dubok 62 m. Zaljev se proteže od kanala Juan de Fuca i Georgia na jug dobrih 160 km. U zaljev se ulazi kroz tjesnac Admiralty pored otoka Whidbey. Odmah na ulazu sa njegove zapadne strane leži Kanal Hood koji je i sam veliki duboki uski zaljev. Puget se na svom sjevernom kraju produžuje u dolinu 565 km na jug između Oregonskih obalnih planina i Kaskadskih planina sve do kotline rijeke Willamette.

U zaljev utječu brojne rijeke: Deschutes, Nisqually, Puyallup, Duwamish, Cedar, Snohomish, Stillaguamish, Skagit i Skokomish. Od svih njih su rijeke Skagit, Snohomish i Duwamish plovne do duboko u unutrašnjost.

Ekonomija
---------

Zaljev Puget ima brojne odlične duboke luke, od kojih su najveće; Seattle, Tacoma, Olympia, Everett i Port Townsend iz kojih se izvoze plodovi bogatog poljoprivrednog zaleđa. U gradu Bremertonu se nalazi poznato brodogradilište koje radi vojne brodove i puno izvozi. Čitav zaljev je odlična luka za brodove, ali je još uvijek je bogat lososima, koji se i nadalje love, ali bitno manje nego u prošlosti.

Historija
---------

Krajem 19. vijeka zaljev Puget bio je poznat kao južni ulaz za Aljasku. Zaljev Puget detaljno je ispitao britanski moreplovac George Vancouver 1792. godine, ime je dobio po drugom poručniku Peteru Pugetu, koji je oplovio glavni kanal.

Panorama zaljevaPanorama zaljeva

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Puget Bay*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 28. 1. 2013.

Vanjske veze
------------

***Puget (zaljev)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Puget Bay* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316598583
* LCCN: sh85108969
* GND: 4217703-0
* BNF: cb12224455j (podaci)
* NKC: ge738432

 |
**Fatah al-Islam** (Arapski:**فتح الإسلام**) je salafistička grupa formirana novembra 2006. godine.. Pojedini mediji grupu opisuju kao džihadiste inspirisane Al Kaidom. Grupa je postala poznata maja i juna 2007. godine kada je počela sukob sa libanskom vojskom kod Nahr al-Bared izbegličkog kampa.

Brojnost
--------

Zvanični govornik za Fatah al-Islam grupu je Abu Salim Taha. Ova grupa verovatno ima oko 150 naoružanih boraca, a navodi se da ima pet Palestinaca i Sirijce, Saudijce i druge arapske džihadiste koji su se borili u Iraku. Takođe se navodi da grupa ima oko pedeset Libaniskih sunita.

Sirijski ambasador je rekao da su vođe grupe većinom Palestinci, Jordanci, Saudijci i nekoliko njih su verovatno Sirijci. Al Hajat novine navode da Fatah al-Islam ima veze sa Sirijom i da većina oficira ove grupe su Sirijci. Najveći broj mrtvih iz grupe su Saudijci. Postoje izveštaji da su među borce ove grupe došli i borci iz Čečenije.

Ideologija
----------

Prema Rojtersu, glavni ciljevi Fatah al-Islama su da napadnu Izrael.[*nedostaje referenca*]

Nekoliko novinskih organizacija navode da Fatah al-Islam ima veze sa Al Kaidom.[*nedostaje referenca*] U nekim izveštajima se čak tvrdi da je Fatah al-Islam deo Al Kaidine terorističke mreže. Ova grupa je takve navode negirala, ali je potvrdila da se slaže sa istom da se treba boriti protiv „nevernika". Izjave ove grupe su počele da se pojavljuju na istim internet stranicama na kojima se navode izjave Al Kaide.

Sirijski ambasador Bašar Jafari, odgovarajući na libanske tvrdnje da je Sirija sponzor grupe Fatah al-Islam, naveo je Rojtersu da su članovi ove grupe hapšeni u Siriji zbog veze grupe sa Al Kaidom, i da su uhapšeni nakon oslobađanja pobegli iz države. Jafari je takođe rekao da ako bilo koji član dođe u Siriju, da će biti pritvoren i da se ne bore za Palestinu već za Al Kaidu.[*nedostaje referenca*]

23. maja 2007. godine Arapska Liga je u svojoj izjavi osudila kriminalna i teroristička dela koja je počinila Fatah al-Islam grupa i dodala da grupa nema povezanosti sa palestinskim pitanjem niti sa islamom[*nedostaje referenca*].

**Hezbolah** je izjavio da je potrebno političko rešenje za krizu i da osećaju da ima neko ko bi želeo da uništi Libansku armiju.

Izvori
------

1. ↑  Deborah Amos (16. maj 2007.). „Al-Qaida Inspired Groups on the Rise in Lebanon". National Public Radio. Pristupljeno 05.23.2007.
2. ↑  „Fatah Al-Islam: the new terrorist threat hanging over Lebanon". Le Figaro. 16. april 2007.. Arhivirano iz originala na datum 2007-06-06. Pristupljeno 20.05.2007.

Veze
----

* Rat protiv terorizma
* Al Kaida

Eksterni linkovi
----------------

* Filmovi o Fatah al-Islam grupi Arhivirano 2007-06-01 na Wayback Machine-u
* Slike o Fatah al-Islam grupi Arhivirano 2007-06-04 na Wayback Machine-u
Raspored duvača u orkestru: 1. ***Drveni duvači***: Fl. picc. = flauta pikola, Fl. = flaute, Ob. = oboe, C. ingl. = engleski rog, Cl. b. = bas klarinet, Cl. = klarineti, Fg. = fagoti, Cfg. = kontrafagot.  

2. ***Limeni duvači***: Cor. = horne, Tr. = trube, Trbn. = tromboni, Tb. = tuba.
Erke
**Duvački instrumenti** (fr. *Instrument a vent*, engl. *wind instruments*), kako i sam naziv kaže, su instrumenti na kojima se ton proizvodi duvanjem, obično iz usta i pluća svirača. Duvački instrumenti su jedna velika i raznovrsna porodica. Razlikuju se po obliku, materijalu, načinu duvanja i ulozi. Oni spadaju u aerofone instrumente.

Tuba je najveći limeni duvački instrument koji proizvodi najdublje tonove od svih limenih duvačkih instrumenta.

Broj duvača u orkestru zavisi od veličine i vrste orkestra, kao i od potrebe kompozicije, tj. kompozitora koji stvara delo.

U simfonijskom orkestru iza gudača nalaze se svirači drvenih duvačkih instrumanata i rogova, a u poslednjem redu nalaze se svirači limenih duvačkih instrumenata (vidi sliku).

Podela duvačkih instrumenata
----------------------------

Zavisno od materijala od kojih su proizvodeni, duvački instrumenti se dele na dve osnovne grupe:

1. **Drvene duvače**, u koje spadaju:
* Sve vrste *flauta*. Na njima se ton proizvodi duvanjem u mali kružni ulazni otvor.
* Sve vrste *oboa*. Na njima se ton proizvodi duvanjem u dvostruki jezičak.
* *Engleski rog*, na kojem se ton proizvodi takođe duvanjem u dvostruki jezičak.
* Sve vrste *klarinetа*. Na njima se ton proizvodi duvanjem u kljunasti usnik sa jednostrukim jezičkom.
* Sve vrste *saksofonа*. Na njima se ton proizvodi duvanjem u kljunasti usnik sa jednostrukim jezičkom.
* Sve vrste *fagotа*. Na njima se ton proizvodi duvanjem u dvostruki trščani jezičak.

2. **Limene duvače**, na kojima se ton proizvodi duvanjem u metalni čašičasti usnik. Tu spadaju:
* Sve vrste *trubе*.
* Sve vrste *trombona*.
* Sve vrste *tube* i
* Sve vrste *horni*.

Vidi još
--------

* Aerofoni instrumenti
* Podela muzičkih instrumenata
* Usnik (drveni duvački instrumenti)
**Põlva** (njemački: *Pölwe*) je grad od 5,115 stanovnika na jugoistoku Estonije, ona je i administrativni centar Okruga Põlva.

Geografske karakteristike
-------------------------

Põlva se prostire duž rijeke Orajõgi, udaljena 27,5 km sjeverno od Võrua.

Historija
---------

Zgrada gimnazije
Põlva je novi grad nikao u 19. vijeku pored crkve i zamka *Pölwe*. U međuratnom periodu za vladavine prve Estonske republike do Põlve je stigla željeznica, što je ubrzalo ekonomski rast.

Pravi rast se dogodio tek nakon Drugog svjetskog rata za Estonske Sovjetske Socijalističke Republike, kad je 1950. 
postao administrativni centar rajona, nakon tog je 1961. proglašen općinom, a 1993. (za nezavisne Estonije) i gradom.

Najveći poslodavac u eri sovjetske vladavine bila je mljekara otvorena 1963. proširena 1982.

Kako je grad stalno patio od poplava, jer leži u močvarnom kraju, kog plavi Orajõgi, na rijeci je 1966. podignuta brana i formirano akumulacijsko jezero površine 35 hektara, koje danas služi kao zona rekreacije.
Između 1979. -80. grad je plinificiran.

Privreda
--------

U Põlvi danas oko ⅔ svih zaposlenih radi u javnim službama i administraciji.
Nekad značajna prehrambena industrija danas je znatno smanjila broj zaposlenih, najveće poduzeće AS Põlva Piim imalo je 2003. samo 200 radnika.
Od 1992. grad ima i tvornicu lijekova *AS Nycomed Sefa*.

Pobratimski gradovi
-------------------

Põlva ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima;

* Francuska Cissé, Francuska
* Nizozemska Haaren, Nizozemska
* Danska Hedensted, Danska

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Estonia: Counties, Cities and Towns*" (engleski). City population. Pristupljeno 20.09. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „Põlva" (estonski). Eesti Entsüklopeedia. Pristupljeno 22.09. 2021.
3. ↑  „Sister cities of Põlva" (engleski). Sister cities. Pristupljeno 20.09. 2021.

Vanjske veze
------------

***Põlva*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Põlva Vald* (službene stranice) ()

| * p
* r
* u
Gradovi u Estoniji |
| --- |
| 
* Abja-Paluoja
* Antsla
* Elva
* Haapsalu
* Jõgeva
* Jõhvi
* Kallaste
* Kärdla
* Karksi-Nuia
* Kehra
* Keila
* Kilingi-Nõmme
* Kiviõli
* Kohtla-Järve
* Kunda
* Kuressaare
* Lihula
* Loksa
* Maardu
* Mõisaküla
* Mustvee
* Narva
* Narva-Jõesuu
* Otepää
* Paide
* Paldiski
* Pärnu
* Põltsamaa
* Põlva
* Püssi
* Rakvere
* Räpina
* Rapla
* Saue
* Sillamäe
* Sindi
* Suure-Jaani
* Tallinn
* Tamsalu
* Tapa
* Tartu
* Tõrva
* Türi
* Valga
* Viljandi
* Võhma
* Võru

 | Coat of arms of Estonia |
| Jaanilinn (Ivangorod) i Petseri (Pečori) anektirani su od strane Sovjetskog Saveza 1945. godine te su danas dio Rusije. |
**Wijdewormer** je polder u općini Wormerland u nizozemskoj provinciji Sjevernoj Holandiji. U svim naseljima tog poldera živi 1610 stanovnika. Nekad je na tom prostoru ležalo jezero koje je u 17. vijeku isušeno u polder.

Geografija
----------

Wijdewormer leži 8 km jugozapadno od centra Purmerenda, sjevernog predgađa Amsterdama.

Historija
---------

Za razliku od drugih malih jezera u Sjevernoj Holandiji, Wijdewormer nije bio direktno povezan sa otvorenim morem, pa na njega nije uticala plima i nije prodirala slana voda. Jedna grupa privatnih investitora iz Purmerenda dobila je 1624. dozvolu da isuši jezero Wijdewormer. Oni su do 1666. godine, uz pomoć vjetrenjača-pumpi i izgradnjom nasipa, uspjeli isušiti Wijdewormer. Vode iz poldera se i danas kanalima ispuštaju u rijeku Zaan. Velik dio tog poldera čine pašnjaci.

Izvori
------

1. ↑  „Wat was de betrokkenheid van Leeghwater bij de droogmaking van de Wijde Wormer?" (holandski). Michiel Hooijberg.. Pristupljeno 11. 2. 2014.

Vanjske veze
------------

***Wijdewormer*** na Wikimedijinoj ostavi

* Historijat stvaranja poldera ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* NKC: ge1147561

 |
*Za ostala značenja, v. Novi svijet (razvrstavanje).*
 „Novi svet" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Novi svet (razvrstavanje).
 „Novi Svet" preusmjerava ovdje. Za naselje u Slovačkoj, v. Novi Svet (Senjec).
Naslona stranica Martireovog djela *De orbe novo* ("Na novom svijetu")
Karta Amerike (franc.*Carte d'Amérique*), Guillaume Delisle, 1774. godine
**Novi svijet** je jedan od imena koji se koristi za Ameriku. Ovaj termin se počeo koristiti krajem 15. vijeka kada su Ameriku otkrili Evropljani. Prije ovog otkrića, Evropljani su smatrali da se svijet sastoji od Evrope, Azije i Afrike, tj. Stari svijet. Ovaj izraz se koristi za kopneno područje Amerike, a ne za historijski period.

Kada se Kristofor Kolumbo vratio u Evropu 1493. sa svoga prvog putovanja, 1. 11. te godine Pietro Martire D'anghiera ga je u pismu nazvao "otkrivačem Novog Svijeta" (latinski: *novi orbis*). Martire je ovaj izraz koristio i u drugom pismu, kao i u knjizi "Na novom svijetu" (*De orbe novo*).

Ovaj izraz je koristio i Giovanni da Verrazano, 1524. u svom dnevniku putovanja uzduž Sjeverne Amerike.

Budući da se izraz "Novi svijet" smatra izrazito evropskim, njegova upotreba je bitno smanjena zadnjih decenija. Danas se ovaj izraz koristi većinom u historijskom kontekstu, kao i kod biologa, npr. vrste Starog i Novog svijeta.

Dok se obično Amerika smatra Novim svijetom, Australazija se može smatrati Starim, Novim ili Najnovijim svijetom, zavisno od konteksta. Budući da je flora i fauna ovog područja bitno drugačija od one u Starom i Novom svijetu, ovo se smatra zasebnim područjem.

Povezano
--------

* Velika geografska otkrića
**Liezen** je grad u sredini Austrije od 8,052 stanovnika, on je i administrativni centar Okruga Liezen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Liezen leži na sjeverozapadu Štajerske, on je najveći grad u dolini rijeke Enns. Razvio se na ušću potoka Pyhrnbach, čija je dolima nekad (a i danas) bila važan put prema sjeveru.

Povijest
--------

Za rimskih vremena na mjestu današnjeg grada bilo je odmorište na sesti *Stiriate*.
Liezen je prvi put spomenut u dokumentima 1074. pod imenom *Luecen*.
Mjesto je status grada dobilo 1947.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti Liezena su parohijska crkva, sa gotičkim elementima, koja je kompletno restaurirana i proširena između 1911.- 12. barokna crkva Klavarija i gradska vijećnica iz 1907.

Privreda
--------

Od 4,898 zaposlenih u 1991. oko 62% je radilo u uslužnom sektoru i trgovini, a ostali u industriji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Steiermark" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 02. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Liezen*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 16. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Liezen*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Liezena* (`de`)
**Quilpué** je grad od 149,596 i općina od 162.320 stanovnika u centru Čilea u Provinciji Marga Marga u kojoj je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Quilpué leži u kotlini Obalnih Kordiljera, udaljen desetak km zapadno od Viñe del Mar i svega petnaestak od Valparaísa sa kojima je povezan linijom metroa 1.

Tako da je zapravo predgrađe Viñe del Mar i Valparaísa sa kojima je spojen u konurbaciju Veliki Valparaíso u kojoj živi 918.319 stan.(2012.)

### Klima

Kako leži u kotlini, iako se nalazi blizu mora ima Umjerenu kontinentalnu klimu sa mrazevima zimi i snijegom u višim 
predjelima grada.

Centar grada

Historija
---------

Quilpué je izrastao u 19. vijeku, nakon izgradnje željezničke pruge, iz sela na kraljevskoj cesti od Valparaísa do Santiaga.

Općina Quilpué je osnovana 14. oktobra 1893. sa administrativnim centrom u istoimenom selu.
Ono je status grada dobilo 25. aprila 1898. iako Quilpué nije formalno osnovan, što je bio običaj u Čileu. To je ispravljeno 25. aprila 2008. kad je usvojen Zakon o osnivanju grada.

Zbog tog Quilpué nikad nije imao urbanistički plan već je građen stihijski, pa je sve do nedavno većina ulica bila bez trotoara.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Chile: Valparaíso*" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 11. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Comuna de Quilpué*" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 25.11.2020.
3. ↑  „*Gran Valparaiso*" (španjolski). Comisión de Estudios Habitacionales y Urbanos. Pristupljeno 25. 11. 2020.

Vanjske veze
------------

***Quilpué*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Quilpué* (službene stranice) ()
**342. pešadijska divizija** Vermahta je formirana od regruta 14. talasa tokom novembra 1940. u Nemačkoj.

15. 9. 1941. Nemačka 342. pešadijska divizija je poslata iz Francuske u Srbiju radi sloma ustanka. Ona je tada već bila u borbama prekaljena jedinica, sastavljena od 12.000 ljudi, pod komandom generala dr Valtera Hinghofera koji potiče iz Austrije. U jesen 1941. godine je brutalnom represijom ugušila ustanak u Srbiji, a potom se borila protiv partizana u NDH.

Ratni zločini
-------------

Ova divizija, "u znak odmazde", od 13. do 16. oktobra 1941. godine privela je i sistematski streljala 2950 Srba u Dragincu (Loznica). U jednom izveštaju koji je sa divizijskog komandnog mesta 342. pešadijske divizje 30.10.1941.godine poslat Opunomoćenom generalu u Srbiji stoji između ostalog "Streljano za odmazdu 2950". Isti broj stoji i na spomen kosturnici u koju su položeni posmrtni ostaci streljanih u Dragincu.

Radi se o civilima koje je u znak odmazde zbog poraza u borbi kod Gajića stene 698. puk pod komandom potpukovnika Štrausa pokupio po selima oko Draginca (ne retko ubijajući i žene i decu na licu mesta) i doveo u Draginac.

Masovna streljanja izvršena su na polju kraj potoka Trnavica u blizini Draginca. Nemci su vodili zatvorenike u grupama od 10 do 20, primoravali ih da sami iskopaju ogromne rake, postrojavali ih pored grobnice i ubijali rafalima iz mitraljeza. Samo 14. oktobra streljano je, prema izveštaju 342. divizije, 400 lica. „Navedene četiri stotine streljanih lica, od ukupnog broja javljenih, odnose se na ona, koja su uhvaćena na reonu Draginca i u njegovoj okolini. Ostatak zarobljenih sačinjavaju lica koja, u cilju svoje bezbednosti, dobrovoljno stupaju u nemačko zarobljeništvo". Ta besmislena podela na „uhvaćene" i „dobrovoljne" zarobljenike biće sutradan, kada Nemci prebroje sve svoje mrtve i ranjene, zbrisana.

Za ukupne gubitke od 8 poginulih i 30 ranjenih oficira i vojnika trebalo je, po naređenju Štaba divizije, da se u Dragincu strelja za odmazdu 2.300 zatvorenika. Pošto je 400 već streljano, Štab 342. divizije naredio je 15. oktobra (u 11 časova) 698. puku:„Sve uhapšenike na licu mesta streljati i još jednom objaviti proglas. Kod akcije po mogućnosti privući ostalo stanovništvo ".Naređenje je doslovno izvršeno. Sve muškarce, koje su nemačke trupe pohvatale 14. i 15. oktobra u Donjoj i Gornjoj Badanji, Tekerišu, Kamenici, Trbosilju, Joševi, Jarebicama, Ribaricama, Filipovićima, Siminom Brdu, Velikom Selu i Jadranskoj Lešnici sprovodile su u Draginac na streljanje.

Vojnici ove divizije su streljali 130 civila u Valjevu kao odmazdu za sabotažu na železničkoj pruzi. Ovo je potvrdio šifrovani izveštaj Ultre od 10 novembra 1941.

Izvori
------

1. ↑  Valter Manošek: VERMAHT I UBISTVA JEVREJSKIH MUŠKARACA U SRBIJI
2. ↑  Memorijalni centar Draginac -
3. ↑  Memorijalni centar Draginac - www.memorijaldraginac.rs/
4. ↑  The National Archives, Kew, File Number HW5/37, CX/MSS/422

Spoljašnje veze
---------------

* **342. Infanterie-Division**  - Axis History Factbook ()
**Rano Kau** je ugasli vulkan na Uskršnjem otoku visok 324 m.

Karakteristike
--------------

Rano Kau jedan je od tri glavna vulkanska konusa koji su stvorili taj mali udaljeni trokutasti komad kopna u Tihom oceanu. 
Taj gotovo okrugli vulkan, nalazi se na krajnjem jugozapadu tog otoka nekoliko km od prijestolnice Hanga Roa.

Prve erupcije tog vulkana desile su se prije nekih 2,5 milijuna godina. Kao rezultat tih erupcija pojavili su se drugi sekundarni konusi, kao što su *Maunga Orito*, *Maunga Te Manavai* i tri hridi u oceanu ispred vulkana.

Karta Uskršnjeg otoka sa pozicijom vlulkana
Na sjevernoj strani, koja je okrenuta prema unutrašnjosti otoka, vulkan se spušta blagom padinom koja završava praktički na pisti *Aerodroma Mataveri*, tik ispred Hanga Roa. 
Za razliku od tog južna strana koja je milenijima bila erodirana oceanskim valovima, pretvorena je u vrtoglave klifove koji dosežu visinu od 300 m.

U tom dijelu na kraterskom zidu postoji ogroman urez od 400 m znan kao *Kari Kari*, gdje se tok lave izlio u ocean. Za pretpostaviti je da će se u budućnosti pod udarom valova urušiti i omogućiti moru da poplavi krater.

Nakupljanjem kišnice unutar velike kaldere kratera stvorilo se veliko jezero dijametra oko 1,5 km, čije se obale nalaze oko 200 m ispod gornjeg ruba kratera.
Ono je duboko do 10 m, a na plićim dijelovima obraslo trskom.

To jezero bilo je do prije nekoliko dekada najveći izvor pitke vode na otoku.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Rano Kau, an amazing crater*" (engleski). Imagina Rapa Nui Easter Island. Pristupljeno 29.11. 2020.

Vanjske veze
------------

***Rano Kau*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Volcán Rano Kau* ()
**Red** (engleski: *Red River* ili *Red River of the South*) je rijeka u Sjedinjenim Američkim Državama, velika pritoka rijeke Mississippi duga 2080 km.

Hidrografija
------------

Red se formira na visoravnima istočnog Novog Meksika, gdje izviru vodotoci koje ga formiraju Prairie Dog i Buck. Od tamo teče u smjeru jugoistoka, formirajući velikim dijelom granicu između Texasa i Oklahome, zatim teče kroz Louisianu da se nakraju, sjeverozapadno od grada Baton Rouge ulije u rukavac Mississippija Atchafalayu, kojim otječe do Meksičkog zaljeva. Do sredine 20. vijeka rijeka Red uvirala je djelomično u rukavac Atchafalaya ali i rukavac Old River. Nakon izgradnje protupoplavnih nasipa na Oldu, Red otiče samo u Atchafalayu.

Porječje Rijeke Red
Početkom 19. vijeka plovidba iznad Natchitochesa u Louisiani, bila je nemoguća zbog pličine duge 260 km poznate kao Great Raft. Henry Miller Shreve je 1830-ih konstruirao prva jaružala za čišćenje riječnog dna, druga velika barijera produbljena je 1873. tako da je danas rijeka plovna oko 725 km uzvodno, sve do jugozapadnog Arkansasa. Ipak, brodovi sa gazom većim od 1,2 m mogu doploviti do tu samo nekoliko mjeseci u godini. Većina riječnog prometa odvija se u donjem toku rijeke dugom 56 km.

Red ima porječje veliko 241.000 km², koje se proteže kroz četiri američke države Texas, Oklahomu, Arkansas i Louisianu. Najveće pritoke su mu Ouachita, Wichita, Sulphur, Washita.
Izgradnjom brane Denison 1944. 1 168 km uzvodno od ušća, formirana je akumulacija Texoma. Nakon tog izgrađeno je još puno brana po pritokama Reda po Texasu, Oklahomi, Arkansasu i Louisiai zbog kontrole od poplava i razvoja tih krajeva.

Za Američkog građanskog rata 1864. rijeka Red bila je poprište neuspješnog pokušaja prodora snaga Unije na teritorij Konfederacije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Red River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 5. 11. 2012.

Vanjske veze
------------

***Red (Mississippi)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Red River,* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Rancagua** je grad u centru Čilea u kom živi 231,890 stanovnika

Rancagua je administrativni centar Regije O'Higgins i Provincije Cachapoal.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rancagua leži u podnožju Anda na rijeci Cachapoal, udaljena 87 km južno od glavnog grada Santiaga de Chile

Trg heroja

Historija
---------

Grad je osnovao španjolski Kapetan general Generalne kapetanije Čile *José Antonio Manso de Velasco* 1743. pod imenom *Villa Santa Cruz de Triana*, mjesto je kasnije preimenovano u Rancagua.

Kod grada se 2. oktobra 1814. odigrala bitka u kojoj su republikanske snage Bernarda O'Higginsa poražene od španjolskih snaga, nakon herojske obrane grada, ta bitka bila je jedan od glavnih događaja Čileanskog rata za nezavisnost.

Privreda i transport
--------------------

Rancagua je grad prehrambene industrije; mlinovi, klaonice, vinarije, konzerviranje voća i povrća. Poznat je i po preradi 
bakra, 40 km istočno od grada leži jedan od najvećih rudnika bakra na svijetu - *El Teniente* (Poručnik).

Izvrsnim cestama i željezničkim prugama povezan je sa ostalim gradovima u zemlji.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Argentina Mendoza, Argentina
* Argentina Pergamino, Argentina
* Argentina Rancagua, Argentina
* Brazil Curitiba, Brazil
* Narodna Republika Kina Tongzhou, NR Kina
 | * Južna Koreja Paju, Južna Koreja
* Španija Logronjo, Španija
* Španija Miajadas, Španija
* Norveška Bergen, Norveška
* Poljska Bielsko-Biała, Poljska
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Chile, Libertador General Bernardo O'Higgins*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.10. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Rancagua, Chile*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 11.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Rancagua*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Rancagua* (službene stranice) ()
|  |
| --- |
| ***Rođenje Venere*** |
|  |
| **William-Adolphe Bouguereau**, 1879. |
| ulje na platnu , 300 × 218 cm |
| d'Orsay, Pariz |

Alexandre Cabanel, *Rođenje Venere*, 1863. 130 × 225 cm, Muzej d'Orsay, Pariz.
Amaury Duval, *Rođenje Venere*, 1862. Palais des Beaux-Arts, Lille.
Slike izložene na pariškim Salonima predstavljale su manji dio radova podvrgnutih sudu strogog žirija, kojemu je važnije bilo zadovoljavanje akademskih standarda nego kreativnosti. Zato je tema, kao *Rođenje Venere*, smatrana dolična i neputena jer je posuđena iz mitologije, bila veoma česta. Na *Salonu des Refugés* 1863. god. bile su izložene dvije takve slike, jedna Eugènea-Emmanuela Amaury-Duvala i druga, koju je kupio sam car Napoleon III. Alexandrea Cabanela.

Ovi *"pompiers"* slikari su bili oduševljeni detaljima i anatomskom preciznošću kojom su otklanjali svaku nejasnoću i bilo kakav nagovještaj osjećaja ili drame. Njihove Venere nemaju individualnih karaktera, uvijek su lijepo oblikovani, meki i zaobljeni, puteni i ujedno materinski. Oni su predstavljali ideal žene kao utjelovljenja užitka, uzdignute na razinu estetske i moralne visine po ukusu francuskog Drugog Carstva koje je bilo sklono razbludnosti, putenošću i raskošnom životu.

Najslavnija slika "Rođenje Venere" iz ovog razdoblja je djelo Williama-Adolphea Bouguereaua iz 1879. god. koja podsjeća na Ingresov rad.

Veze
----

* Rođenje Venere (Botticelli)
* Rođenje Venere (Ingres)

Izvori
------

1. ↑  Annette Labedzki. „His Most Famous Painting (The Birth of Venus) - William-Adolphe Bouguereau". Pristupljeno 15. oktobra 2012.
**Salgir** (ruski: *Салгир*, krimskotatarski: *Salğır*) je najduža rijeka na Krimu duga 232 km.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rijeka nastaje spajanjem potoka Angari i Kizel-Koba na obroncima masiva Čatir - Dag, na nadmorskoj visini od 388 metara. Čatir - Dag je dio Krimskih planina koji se nalazi nešto južnije od Simferopolja.

Akumulaciono jezero Simferopolj
Rijeka je kod Simferopolja pregrađena brana, pa se tu nalazi veliko akumulaciono jezero koje služi da se osigura pitka voda, velikim gradovima Krima u ljetnim mjesecima. Sa centralnog platoa, rijeka teče prema sjeveroistoku do svog ušća u močvarne lagune - Sivaš u Azovskom moru.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Реки*" (ruski). Гидрография естественно-исторических районов Советского Союза. Pristupljeno 25. 03. 2014.

Vanjske veze
------------

***Salgir*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Реки* na portalu Гидрография естественно-исторических районов Советского Союза ()
() *Austrian Empire* (1850)
() *Map of the Austrian Empire, Italian States. Turkey in Europe, and Greece* (1860)
**Samuel Augustus Mitchell** (Bristol, SAD, 1792. − Philadelphia, 20. decembar 1868), američki geograf, kartograf i izdavač koji je djelovao u Philadelphiji tokom 19. vijeka.

Rođen je u Bristolu, američkoj saveznoj državi Connecticut. Karijeru je započeo kao školski učitelj, a nezadovoljan greškama koje je pronalazio u udžbenicima i na kartama od 1830-ih godina odlučio se izrađivati iste na svoju ruku. Zbog izuzetne pedantnosti ubrzo se profilirao kao jedan od najznačajnijih kartografa svog vremena. Izdao je nekoliko atlasa među kojima su neki tiskani i po 400.000 primjeraka godišnje. Nakon njegove smrti 20. decembra 1868. godine porodični posao preuzeo je njegov istoimeni sin koji je izdavao karte do kasnih 1880-ih godina.

Opus
----

* *Travellers' Guide through the United States* (1832)
* *Mitchell's School Atlas* (1839)
* *A General View of the World* (1841)
* *A new universal atlas* (1850)
* *Mitchell’s General Atlas* (1860)

Povezano
--------

* Historija kartografije

Literatura
----------

* () Herringshaw, Thomas William (1909–1914). *Samuel Augustus Mitchell*. Herringshaw's national library of American biography. **4**. Chicago: American Publishers' Association. OCLC 156946831.

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Samuel Augustus Mitchell** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 72637097
* LCCN: n50036750
* ISNI: 0000 0000 8344 6251
* GND: 138336539
* SUDOC: 24293529X
* BIBSYS: 7057474
* NLA: 35057283
* NDL: 00471744
* CiNii: DA06487757
* CONOR.SI: 167429731

 |