recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Struktura tetrahirdokanabinola
Psihoaktivni sastojak konoplje je THC (tetrahidrokanabiol - eng. ). THC spada u grupu prirodnih kanabinoida koji su analogni kanabinoidima koji se nalaze normalno u organizmu, a čija fiziološka uloga još nije definitivno poznata. Ulaskom u organizam THC se vezuje za odgovarajuće receptore na ćelijama - CB1 i CB2 (eng. CB1,CB2). CB1 receptori se primarno nalaze u centralnom nervnom sistemu (CNS), a CB2 u ćelijama imunog sistema.

Efekti konoplje nastupaju nakon nekoliko minuta, a traju u zavisnosti od kvaliteta, nekoliko sati. Efekti podrazumevaju osećaj dobrog raspoloženja, smirenosti, pojačane osetljivosti na različite nadražaje, itd. Konoplja se primenjuje i u terapiji mnogih bolesti.

Napomene
--------

1. ↑  „Naučna istraživanja o lekovitim svojstvima konoplje". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-24. Pristupljeno 2008-04-16.

Vanjske veze
------------

* Djelovanje Marihuane[*mrtav link*]
* Kanabis na sajtu narkomanija.ba Arhivirano 2007-09-27 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Konoplja |
| --- |
| Osnovno | Istorija | Etimologija | Uzgajanje | Prerada | Delovanje | Zakon | Konoplja |
| Upotreba | Industrijska | Medicinska | Uživalačka | Duhovna |
| Proizvodi | Kudelja | Tkanina | Hartija | Gorivo | Konopljino ulje | Hašiš |
| Po državama | Bosni i Hercegovini | Hrvatskoj | Srbiji |
**Slavko Linić** (Mikelji, 19. rujna 1949.) je hrvatski političar, poznat kao jedan od najistaknutijih i najutjecajnijih članova SDP-a.

Životopis
---------

Pohađao je srednju ekonomsku školu u Rijeci, a na Ekonomskom fakultetu diplomirao je 1973. godine. U Kvarnertransu počeo je raditi 1979. te je iste godine postaje direktor financijsko-računovodstvene službe u rafineriji nafte Rijeka koja je bila u sklopu INA-e i na toj poziciji bio je do 1990. godine.

Obnašao je dužnost riječkog gradonačelnika kada postiže najveću slavu, u akciji poznatoj kao ***Operacija*** ***spašavanja Rijeke*** 1991.g. kada po partijskoj direktivi iz Zagreba riječki HDZ regrutira oko 1.000 mladih Riječana i neobučene šalje u napad na kasarnu u Klani. Linić promptno reagira i sprečava namjerno žrtvovanje Riječana slanjem policije koja je istjerala tu paramilitarnu jedinicu te isto tako počistila mitraljeska gnijezda ZNG-a na krovu Sušačke bolnice kraj trsatske kasarne. Time je spriječio namjeravano žrtvovanje Rijeke te utro put za pregovore s generalom Marijanom Čadom o mirnom povlačenju JNA iz riječkog i istarskog područja.

Linić je glavni zagovornik privatizacije, a u Vladi premijera Račana je potpredsjednik Vlade. U Vladi premijera Milanovića ministar je financija. Za vrijeme njegovog mandata se provodi uvjet za pristup u EU, privatizacija (a time i uništenje) hrvatskih brodogradilišta te je proveo projekt fiskalizacije kako bi spriječio utaju poreza. Njegovim inzistiranjem na fiskalizaciji tržnica doprinip je propadanju istih u korist monopola trgovačkih centara. Povezuje ga se i s usponom riječkog poduzetnika Joze Kalema i Ježića, koji je bio u biznisu s naftnim derivatima i preko koga je upoznao svoju suprugu od koje se razveo devedesetih. Druga žena mu je pravnica u riječkom poglavarstvu Ksenija Čule.

6. svibnja 2014. ga je premijer Milanović smijenio nakon višetjednog sukoba izazvanog otkrivanjem kontroverzi i kriminalsitičkom istragom povodom malverzacija u Poreznoj upravi. 7. lipnja je isključen iz stranke na sjednici Glavnog odbora gdje se za tu odluku, nakon njegovih teških optužbi na Milanovićev račun, na tajnom glasanju tijesnom većinom izjasnila većina članova.

Izvori
------

1. 1 2  Slavko Linic, Biografije, Večernji list Arhivirano 2014-02-24 na Wayback Machine-u (pristupljeno 21. veljače 2014.)
Gračanica, dio grada sa sahat-kulom
**Gračanička sahat-kula**, se nalazi u centru Gračanice, Bosna i Hercegovina. Izgrađena je krajem XVII vijeka. Na sjednici održanoj od 6. do 12. maja 2003. godine u Sarajevu, Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika donijela je odluku da se sahat kula proglasi za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Amra Hadžimuhamedović predsjedavajuća), Dubravko Lovrenović, Ljiljana Ševo i Tina Wik.

Izgradnja objekata ove vrste na području Osmanskog carstva započela je sredinom XVI stoljeća. Urbani razvoj, ali i potreba obavljanja pet molitvi koje su islamski vjernici obavezni obaviti u određeno vrijeme dana, propisanih Kuranom, uslovili su rasprostranjenost sahat-kula.

Opis
----

Predstavlja jednoprostoran objekat sa skoro kvadratnom osnovom čije su stranice oko 3,60 x 3,60 m. Izgrađena je od kamena i zidovi su prosječne debljine 80 cm, međusobno su povezani krečnjačkim malterom.

Ulaz se nalazi sa njegove zapadne strane i zasveden je. U unutrašnjosti je usko drveno stepenište, širine 60 cm sa podestima na svakih 1,60 metara. Svjetlost je u unutrašnjost objekta dovedena pomoću uskih otvora koji se šire prema unutrašnjosti, a koji su raspoređeni od podnožja pa do vrha objekta. 

Sahat-kula u Gračanici ima oblik tornja koji se postepeno sužava prema vrhu na visini 27,0 m. Ravan vrha djelimično izlazi iz ravni osnove, pa je sahat-kula dobila naziv *Krivi toranj u Gračanici*. To nije slučaj samo sa tom kulom nego i sa još nekim kulama poput onih u Gradačcu i Banjoj Luci. Tkom posljednje intervencije 2003. godine, sahat-kula je pokrivena bakarnim limom.

Ispod krova se nalaze četiri okrugla otvora okrenuta na sve četiri strane. Ti otvori su predviđeni za satove.
**Sihanaka** ili **Antisihanaka** su jedan od 18 naroda Madagaskara, sa 508.000 pripadnika (2.4% stanovnika Madagaskara), koji žive na sjeveroistoku centralne madagaskarske visoravni oko Jezera Alaotra. 

Njihovo ime na malagaškom znači *ljudi iz močvare*, jer je kraj oko jezera Alaotra bio izrazito močvaran sve donedavno.

Sihanake su većinom ratari i ribari, i oni kao i većinski Merine kao i njihovi susjedi Betsileo govore malgaški makrojezik, točnije jezik malagaške visoravni, ali posebnim dijalektom sihanaka.

Historija
---------

Karta rasprostranjenosti malgaških etničkih grupa
Sihanake su bili samo jedan plemenski klan Antaisaka, jednog od plemena Madagaskara, koje je živjelo u južnim močvarnim teritorijima na jugoistoku oko grada Vangaindrano kod ušća rijeke Mananara u Indijski ocean. Prema njihovoj usmenoj predaji sredinom 18. vijeka, njihov plemenski klan odlučio se odseliti iz tog kraja na madagaskarsku visoravan, u kraj oko današnjeg mjesta Masianaka, južno od teritorija plemena Merina, vremenom su se preselili sjevernije - na teritorije gdje danas žive oko jezera Alaotra.
U 19. vijeku pokorili su ih zapadni susjedi - Merine i uključili u svoje Kraljevstvo Merina.

Geografska rasprostranjenost
----------------------------

Granice njihova teritorija nisu precizno definirane, kraj u kojem žive do sjevera dopire do teritorija Antambahoaka, na istoku do teritorija naroda Betsimisaraka, na jugu do krajeva gdje žive Bezanozano i na zapadu do krajeva naroda Merina.

Njihova neformalna prijestolnica je grad Ambatondrazaka, ostala mjesta od historijske važnosti za njih su Imerimandroso, Tanambe, Ambohijanahari i Amparafaravola. 

Sihanake imaju mnogo sličnosti sa susjednim Merinama i oni kao Merine uzgajaju rižu u navodnjavanim poljima.

Sve grobove ukrašavaju do 10 metara visokim drvenim štulama (*jiro*).

Veze
----

* Malgaši
* Merina
* Bara
* Sakalava

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Sihanaka of Madagascar*" (engleski). Joshua project. Pristupljeno 16. 10. 2011.
2. 1 2  „*Peoples of the East Coast*" (engleski). Country Studies. Pristupljeno 16. 10. 2011.
3. 1 2 3 4 5  „*Languages of Madagascar*" (engleski). SIL International. Pristupljeno 16. 10. 2011.
4. ↑  „*Sihanaka*" (engleski). madacamp. Pristupljeno 16. 10. 2011.

Vanjske veze
------------

* *Sihanaka of Madagascar* (`en`)

| * p
* r
* u
**Etničke grupe Madagaskara** |
| --- |
| 
Antaifasi •
Antemoro •
Antaisaka •
Antambahoaka •
Antandroi •
Antankarana •
Antanosi •
Bara •
Betsileo •
Betsimisaraka •
Bezanozano •
Karana (Malgaški Indijci) •
Mahafali •
Makoa •
Merina •
Mikea •
Sakalava •
Sihanaka •
Sinoa (Malgaški Kinezi) •
Tanala •
Tsimiheti •
Vazaha (Malgaški Francuzi) •
Vazimba •
Vezo •
Zafimaniri •
Zafisoro
 | Malgaška zastava |
Za roman Warrena Adlera, v. American Quartet (roman).
**The American Quartet** je bio naziv za američki vokalni sastav specijaliziran za barbershop muziku, poznat po tome što je snimao ploče za raznorazne diskografske kuće od 1899. do 1925. godine. Njegovo članstvo se mijenjalo, ali je najpoznatiji sastav koji je snimao za Victor Talking Machine Company od 1909. do 1913. godine, a koga su činili:

* John Bieling - prvi tenor
* Billy Murray - drugi tenor
* Steve Porter - bariton
* William F. Hooley - bas

Isti pjevači su za Edison Records snimali pod imenom **Premier Quartet**. Od 1912. do 1914. je zajedno s njima snimao i kontratenor Will Oakland, te su bili poznati kao **Heidelberg Quintet**.

Snimke
------

* Premier Quartette (featuring Will Oakland, John H. Biehling, Billy Murray and W. F. Hooley) (1909) "Denver town" No.10155 *Edison Standard Record* Arhivirano 2010-07-03 na Wayback Machine-u

* Library of Congress listed recordings Arhivirano 2011-07-19 na Wayback Machine-u

Literatura
----------

* *The American Quartet* (1917) in 'Traveling Culture: Circuit Chautauqua in the Twentieth Century

Eksterni linkovi
----------------

* Discography of American Quartet on Victor Records from the Encyclopedic Discography of Victor Recordings (EDVR)
**Sigurnosno-obavještajna agencija** (skraćeno **SOA**) je sigurnosno-obavještajna agencija u koja djeluje u Republici Hrvatskoj. U njenoj je nadležnosti civilno područje sigurnosnog i obavještajnog rada u zemlji i inozemstvu (za razliku od Vojne sigurnosno-obavještajne agencije koje pokriva vojno područje sigurnosno-obavještajnog djelovanja), započela s radom 17. kolovoza 2006. godine, stupanjem na snagu Zakona o sigurnosno-obavještanom sustavu Republike Hrvatske.  Nastala je spajanjem dotadašnjih sigurnosnih službi - Protuobavještajne agencije (POA) i Obavještajne agencije (OA) u jednu.

Ravnatelji Agencije
-------------------

1. Tomislav Karamarko (13. rujan 2006. — 9. listopad 2008.)
2. Josip Buljević (10. listopad 2008. — 10. listopad 2012.)
3. Dragan Lozančić (11. listopad 2012. — do danas)

Povezano
--------

* Sigurnosno-obavještajni sustav u Hrvatskoj
* Vojna sigurnosno-obavještajna agencija

Izvori
------

1. ↑  Zakon o sigurnosno-obavještajnom sustavu Republike Hrvatske

Vanjske veze
------------

* Službene stranice Sigurnosno-obavještajne agencije
**Stjepan Brolich** (Zagreb, 9. veljače 1943.), hrvatski političar i gospodarstvenik

Od 1993. do 2001. je zastupnik u Županijskom domu Sabora (do 1997. HDZ-ov, a potom neovisni). Bio je i član Gradske skupštine Zagreba (1993. – 2000.) i njezin predsjednik od 1995. do 1996. (koja je u to vrijeme ujedno bila i dio Skupštine Zagrebačke županije te je bio i njezin predsjednik), kada postaje povjerenik Vlade RH za Grad Zagreb i Zagrebačku županiju, u vrijeme tzv. zagrebačke krize, koju dužnost obnaša do 1997.

Vršio je i brojne druge dužnosti, uglavnom politički postavljene sinekure:

– ravnatelj Državnog ravnateljstva za robne zalihe (1996.),

– pomoćnik ministra gospodarstva (1996. – 1997.), 

– član nadzornog odbora Gradskog podruma d. d. Zagreb (1995. – 2008.),

– član uprave NK-a "Dinamo" športskog d. d. (1995. – 2004.),

– direktor hotela "Holliday" d. d. Zagreb (1997. – 2008.), 

– zamjenik predsjednika nadzornog odbora Večernjeg lista d. d. (1996. – 1999.),

– predsjednik nadzornog odbora Robnih terminala Zagreb d. o. o. (1997. – 2007.). 

Po zanimanju je inženjer prometa. Oženjen je i ima jedno dijete.

Izvor
-----

* Arhivirano 2016-03-06 na Wayback Machine-u
Sishiatl teritorij
Plemenska zastava.
**Sishiatl** (Seechelt, Sechelt; Siciatl), pleme Salishan Indijanaca nastanjeno u Britanskoj Kolumbiji, Kanada, na Jervis i Seechelt Inletu, otoku Nelson Island i južnim dijelovima otoka Texada, a danas na rezervatu na poluotoku Sechelt.

Jezik
-----

Jezik sechelt govori se na u obalnom području Britanske Kolumbije, a domorodački mu je naziv ʃáʃíʃáɬɵm s praktičnim izgovorom Shashishalhem.

Ime
---

Naziv Seechelt ili Sechelt ( *'land between two'*  waters) dolazi od domorodačkog Siciatl /c = eng. sh/, koji se kod Comoxa javlja u obliku Niciatl. Anglizirani oblik Sechelt dolazi iz jezika Comox Indijanaca ʃíʃáɬ, imena dijelu poluotoka Sechelt.

Lokalne skupine
---------------

Sishiatli se sastoje od 4 lokalne skupine od kojih su Skaiakos i Tuwanek pravi Sishiatli, a druge dvije Kunechin s Jervis Inleta i Tsonai s Deserted Baya porijeklom od Kwakiutla iz Fort Ruperta.

Etnografija
-----------

Sishiatli su sjedilački Indijanci koji se bave prvenstveno ribolovom. Socijalno, postojale su tri kaste ili klase: poglavice, plemići i donja klasa, kojoj pripadaju i robovi, a poglavito su ratni zarobljenici. Njihovi potomci ne moraju se nadati rangu slobodnog čovjeka. 
Kod Sishiatla, po svemu sudeći, nije bilo tajnih društava koja čine veoma važan faktor u životu drugih plemena Sjeverozapadnih Indijanaca. Potlatch je prakticiran, a i šamani oba spola imali su velik utjecaj. Potomstvo se računalo po muškoj liniji a poliginija uobičajena. 
Sishiatli su tipično Sjeverozapadnoj obali vješti drvorezbari. Ispred kuća podižu visoke rezbarene stupove, prema Mooneyu, prije komemorativni nego totemski. Religija je animizam s regulacijom mnogih postavljenih tabua. Glavna božanstva su sunce i "Great Wanderer". Svoje mrtve sahranjuju u rezbarenim drvenim sanducima postavljenim iznad tla.

Populacija
----------

Populacija je 1780. prema Mooneyu, iznosila oko 1,000. Hill-Tout (1902.) navodi da ih ima 325, a najmanja je bila 1909,, svega 244. Prvih godina 2000.-te ima ih nešto preko 1,000.

Vanjske poveznice
-----------------

* Sechelt Territories Arhivirano 2010-09-29 na Wayback Machine-u
* Sechelt Indians
* Sechelt Arhivirano 2007-10-09 na Wayback Machine-u
* The Sechelt Language
* Sechelt, British Columbia Arhivirano 2007-10-30 na Wayback Machine-u
"Crvena Rusija" preusmjerava ovdje. Za Rusiju pod vladavinom boljševika/komunista, vidi Sovjetska Rusija.
**Crvena Rusija**, **Crvena Rus'**  ili **Crvena Rutenija** (latinski:  ili *Ruthenia Rubra*; ukrajinski: *Червона Русь* []; poljski: , *Ruś Halicka*; ruski:  []), je historijski izraz koji se od vremena srednjeg vijeka koristio za područje koje se danas naziva Galicija; prvi put je korišten u poljskim kronikama 1321. kao *Ruthenia Rubra* ili Rusko (ili *Rutensko*) Vojvodstvo (1366–1772).

Od 10. vijeka Crvena Rusija bila je predmet teritorijalnog spora između Velike Kneževine Rusije i Kraljevine Poljske, od kojih je svaka polagala pravo na te zemlje. Od 14. vijeka i raspada ruske države, za područje Crvene Rusije su se borile države kao što su Veliko Vojvodstvo Litva (Gediminidi), Kraljevina Poljska (Pjastovići), Kraljevina Mađarska, Galičko-volinjsko kneževstvo i druge. Poslije Galičko-volinjskih ratova najveći dio Crvene Rusije postao je dio Poljske, inkorporiran u Rusko Vojvodstvo. Područje Crvene Rusije, koje je u historiji svoj jugozapadni rub imalo u Przemyślu i Sanoku, bilo je uglavnom naseljavano ruskim-istočnoslavenskim stanovništvom. Godine 1772. je pripala Austrijskom Carstvu, nakon Prvog svjetskog rata Poljskoj, da bi nakon Drugog svjetskog rata bila podijeljena između Poljske i SSSR-a; sovjetski dio predstavlja dio današnje Ukrajine.

Izvori
------
**Bludenz** je grad na zapadu Austrije od 14,015 stanovnika.

On je administrativni centar istoimenog Okruga Bludenz.

Geografske karakteristike
-------------------------

Bludenz leži u dolini rijeke Ill, udaljen oko 100 km jugoistočno od Züricha

Historija
---------

Bludenz je prvi put dokumentiran 830. a utvrđen je u 13. vijeku. Status grada dobio je 1296. a 1394. potpao je pod austrijske Habsburge.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti Bludenza.su zamak Gayenhofen (1228. - 1245.), restauriran 1746. parohijska crkva sv. 
Lovre iz 1514. i bolnička crkva (Spitalskirche) iz 15. vijeka sa finim baroknim oltarom.

Privreda
--------

Bludenz. je poznata turistička destinacija kako ljeti tako i zimi zbog skijanja.
Bludenz od industrije ima tvornice tekstila, satova, čokolade, građevinskog materijala i kemikalija

Pored tog on je trgovačko servisni centar svoje poljoprivredne okolice.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Vorarlberg" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 01. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Bludenz*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Bludenz*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Bludenz.a* (`de`)
Spomenik ustanku naroda Hrvatske u Srbu.
**Dan ustanka naroda Hrvatske** je bio republički praznik u Socijalističkoj Republici Hrvatskoj, koji se proslavljao 27. jula. 

Dan ustanka, obeležavao je godišnjicu oružane akcije ličkih gerilskih odreda na Srb, 27. jula 1941. godine. Tog dana lički gerilski odredi i naroda iz okoline Donjeg Lapca, napali su i zauzeli ustaško-žandarmerijsku stanicu u Srbu, razrušili železničku prugu Knin-Drvar i uništili odred ustaša kod Srpskog klanca. Posle ove akcije ustanak se proširio na čitavu Liku i Kordun, a ubrzo je zahvatio i druge delove Hrvatske. 

Odluku o određivanju 27. jula za Dan ustanka naroda Hrvatske donelo je Zemaljsko antifašističko veće narodnog oslobođenja Hrvatske, avgusta 1945. godine. Ovaj praznik proslavljao se na čitavoj teritoriji Hravtske, a posebno u ustaničkim krajevima - Lici, Baniji i Kordunu. Posle raspada SFRJ, 1991. godine, ovaj praznik je ukinut, a umesto njega u Hrvatskoj se 22. juna proslavlja Dan antifašističke borbe, u znak sećanja na 22. jun 1941. godine kada je u okolini Siska formiran Sisački partizanski odred.

Nakon raspada SFRJ
------------------

Raspadom SFRJ taj događaj je „doživio" drastične promjene. Iskrivljavan i tumačen daleko izvan historijskog konteksta u kojem se dogodio postao je predmetom ideoloških obračuna i služio je za različite političke potrebe s ciljem zamagljivanja i pokušaja trajnog brisanja iz sjećanja NOBa i antifašizma. Puleni šovinističkog velikosrpskog državnog projekta ustanak u Srbu su koristili kao okidač za nacionalne sukobe plašeći Srbe u Hrvatskoj ustašama i manipulirajući genocidom koji se nad njima dogodio za vrijeme Drugog svjetskog rata. Hrvatska vladajuća elita je pak ustanak u Srbu tumačila kao četnički ustanak protiv „ispunjenja vjekovne težnje Hrvata za vlastitom državom". Ono što je karakteristično je da je fokus prebačen s klasnog i antifašističkog u nacionalne okvire i kompletna problematika je svedena na sukob Hrvata i Srba isto kao što su to htjeli prikazati domaći izdajnici (ustaše i četnici) tih godina. Simbolički se histerija oko antifašističkog nasljeđa 90- ih godina može svesti na uništavanje spomenika Marku Oreškoviću, Hrvatu, u Korenici sa „srpske" strane i uništavanje spomenika ustanku Vanje Radauša sa „hrvatske" strane.

  

Tokom rata u Hrvatskoj, avgusta 1995. godine, pripadnici hrvatske vojske su porušili spomenik „Ustanku naroda Hrvatske" u Srbu, izgrađen 1951. godine. Spomenik je 2010. godine obnovila Vlada Republike Hrvatske, na inicijativu Srpskog narodnog vjeća.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* *Vojna enciklopedija* (knjiga druga), Beograd 1971. godina

Izvori
------

1. ↑  „Hrvatska: Dan antifašističke borbe" (sr). Radio-televizija Republike Srpske. 22. 6. 2012.. Pristupljeno 22. 6. 2012.
2. ↑   Publikacija sabh.hr

  



|  |  |
| --- | --- |
|  | Dani ustanka naroda Jugoslavije |
| Dan ustanka naroda Bosne i Hercegovine | Dan ustanka naroda Makedonije | Dan ustanka naroda Slovenije | Dan ustanka naroda Srbije  Dan ustanka naroda Hrvatske | Dan ustanka naroda Crne Gore i Dan borca |
*Za ostale upotrebe, v. Crvena Voda.*

  
Koordinate: 41° 51′ 27" SGŠ, 21° 27′ 32" IGD

**Crvena Voda** (mak. *Црвена Вода*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Crvena Voda pripada opštini Studeničani, koja okuplja južna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Crvena Voda je smeštena u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 35 km jugoistočno.

Naselje Crvena Voda je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se obuhvata južni obod Skopskog polja. Naselje je smešteno na zapadnim visovima planine Kitka. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Crvena Voda je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 46 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Studeničani

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.studenicani.gov.mk Zvanična stranica opštine Studeničani
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Studeničani |
| --- |
| **Studeničani** •
Aldinci •
Batinci •
Vrtekica •
Gornji Količani •
Donji Količani •
Dračevica •
Elovo •
Kaldirec •
Malčište •
Markova Sušica •
Morani •
Osinčani •
Pagaruša •
Ramni Gaber •
Umovo •
Cvetovo •
‎Crvena Voda •
Crni Vrh |  |
Zastava Zemlje
**Dan planeta Zemlje** (eng. *Earth Day*) obilježava se 22. travnja u više od 150 zemalja diljem svijeta.

Povijest
--------

Na konferenciji UNESCO-a 1969. godine John McConnell prvi je put predstavio ideju obilježavanja Dana Zemlje i iste je godine dizajnirana Zastava Zemlje, a sam je naziv *Earth day* prvi put upotrijebio 21. ožujka gradonačelnik San Francisca Joseph Alioto 1969. g. u proglasu kojim je odlučeno da se u gradu i na područja San Francisca proslavi kao Dan planeta Zemlje.

U Hrvatskoj se Dan planeta Zemlje organizirano obilježava od 1990. godine.

Dan planeta Zemlje službeno se obilježava od 1992. godine kada je tijekom Konferencije UN-a o okolišu i razvoju u Rio de Janeiru na kojoj je sudjelovao velik broj predstavnika vlada i nevladinih udruga usklađen dalekosežni program za promicanje održivog razvoja.

Na prijedlog bolivijske vlade 2009. godine Opća je skupština Ujedi­njenih naroda 22. travnja proglasila međunarodnim Danom planeta Zemlje.

Izvori
------

1. ↑
2. ↑

Vidi i:
-------

* Zelena čistka

Vanjske poveznice
-----------------

***Dan planeta Zemlje*** na Wikimedijinoj ostavi

* Obilježavanje Dana planeta Zemlje 2010. godine u Hrvatskoj
* Earth Day International
**Bolid Alexandera Tollmana**, prvi put spomenut u radu Kristen-Tollmannove i Tollmanna (1994), je hipoteza austrijskog profesora geologije dr. Alexandera Tollmana, prema kojoj je jedan ili nekoliko bolida (asteroida ili kometa) udario Zemlju godine 7640. pne. (±200), a nešto manji godine 3150. pne. (±200). Ukoliko se dokaže istinitom, ova hipoteza bi mogla objasniti holocenska izumiranja kao i legende o Sveopćem potopu (Kristen-Tollmann and Tollmann 1994).

Pozitivni dokazi na kojima se temelji hipoteza uključuju stratigrafsko proučavanje tektita, npr. Izohk (1988), Glass (1978), and Prasad and Rao (1990), dendrokoronologiju, te nalaze iz ledene jezgre (iz Camp Centurya na Grenlandu) koji sadrže klorovodičku i sumpornu kiselina (što je indikacija snažnog udara u ocean) kao i dušične kiseline (izazvane naglim zagrijavanjem zraka).

Dokazi koji upućuju na godinu 7640. pne. odgovaraju datumima stvaranja slanih ravnica i jezera koje dan-danas postoje u suhim oblastima Sjeverne Amerike i Azije, što sugerira da su se udari dogodili u oceanima, uzrokujući velike valove visine jednog kilometra koji su poslije prodrli u kontinente, ili je velika količina slane vode izbačena u orbitu da bi pala poput slane kiše, ostavljajući slana jezera u pustinjama.

Prodor soli, pijeska i oceanskih fosila u ovom periodu su obično bila objašnjavana "depresijom" kontinenata uslijed težine pleistocenskog leda, but ali ta objašnjenja ne odgovaraju kontradiktornim zapažanjima o rastu razine mora od 90–120 m u ranom holocenu. Po tome bi bilo nemoguće da more jednostavno poplavi ta područja, a potom naraste preko 90 m a kasnije ostane van njih. U nekim područjima (kao što je Veliko slano jezero u Utahu), nije bilo ledenjaka kada je sol gotovo odmah (u stratigrafskom smislu) zamijenila prethodno slatkovodno jezero.

Veliki valovi i poremećaji klime uzrokovani udarima su mogli dati poticaj pričama o sveopćem potopu koji se spominju u mnogim kulturama, ali je to zasada u domenu špekulacija.

Znanstvena procjena Tollmanove hipoteze o bolidu
------------------------------------------------

Kvartarni geolozi, paleoklimatolozi i planetarni geolozi specijalizirani za udare meteorita i kometa su odbacili Tollmannovu hipotezu o bolidu iznesenu u radu Kristan-Tollmannove i Tollmanna (1994). Oni odbacuju hioptezu jer

1. Dokazi korišteni u njen prilog se mogu protumačiti kao posljedica običnih i manje dramatučnih geoloških procesa
2. Mnogi od događaja koji se vezuju za hipotetički udar su se dogodili u pogrešno vrijeme, ponekad i stotinama tisuća godina prije i poslije hipotetičkih udara; i
3. Postoji manjak pouzdanih fizičkih dokaza o kataklizmičkim poremećajima okoline, odnosno taloga karakterističnih za kilometre visoke tsunamije.
Koordinate: 53° 4' 34" SG Š, 8° 48' 26" IGD

Bremenski muzikanti

***Bremenski muzikanti*** (u originalu na nemačkom: *Die Bremer Stadtmusikanten*) su jedna od bajki braće Grim. 

Priča, ukratko, glasi ovako: *Isluženi magarac, osećajući da mu se bliži kraj, jer je gazda nezadovoljan njegovim radom, odlučuje da pođe u Bremen i tamo postane gradski muzičar. Uz put mu se pridužuju pas, mačka i petao, koji žive u sličnim okolnostima u svojim domaćinstvima. Svi oni imaju nameru da u Bremenu postanu muzičari.*

*Kad se smračilo, oni stanu da prespavaju u šumi. Međutim, petao ugleda svetlo u daljini i oni svi odluče da krenu tamo u potrazi za boljim prenoćištem. Kad su stigli do kuće, ugledali su u njoj bandu razbojnika kako se goste. Onda se popnu: pas na magarca, mačka na psa, petao na mačku i krenu da njište, laju, mjauču i kukuriču iz sve snage. Od toga se razbojnici preplaše i pobegnu, a četiri prijatelja u kući nađu hranu i prijatno prenoćište.*

*Nešto kasnije, razbojnici pošalju jednog od njih nazad, u izvidnicu. On uđe u zamračenu kuću i jedino ugleda mačije oči za koje je mislio da su ostaci ognjišta. Kad im se približi, mačka ga ugrebe, magarac ritnu, pas ujede, a petao zakukurika. Razbojnik se jako prepade i pobeže.*

*Od tada se razbojnici nisu više pojavljivali, a 4 prijatelja su u kući živeli spokojno i srećno.*

Simbolika odlaska u Bremen, kao način za oslobađanje, se ogleda u tome što je ovo bio slobodan trgovački grad u kome se nije živelo pod feudalnom vlašću.

***Die Bremer Stadtmusikanten*** na Wikimedijinoj ostavi
Crvena Davidova zvijezda
**Crvena Davidova zvijezda** ili **Magen David Adom** je naziv za službenu sanitetsku službu Države Izrael koja ima zadatak djelovanja u izvanrednim situacijama, pružanja hitne medicinske pomoći i čuvanja zaliha krvi.

Magen David Adom je osnovan godine 1930. kao dobrovoljno udruženje u Tel Avivu. Pet godina se proširio po židovskim naseljima u Palestini, a godine 1950. mu je Kneset dao službeni status.

Magen David Adom nije dio međunarodne organizacije Crvenog križa jer je godine 1929. odlučeno da se, nakon uvođenja Crvenog polumjeseca i Crvenog lava i sunca, više ne uvode ikakvi drugi vjerski ili nacionalni simboli. 

Usprkos toga, između Crvenog križa i Magen David Adoma postoji veliki stepen međusobne suradnje.

***Crvena Davidova zvijezda*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 153538188
* LCCN: n83052686
* ISNI: 0000 0001 2188 5432
* GND: 16088596-6
* SELIBR: 348782

 |
Marko Prezelj, slovenački alpinista, jedini četverostruki dobitnik Zlatnog cepina u kategoriji godišnjih dostignuća
Andrej Štremfelj, slovenački alpinista, jedini dobitnik Zlatnog cepina u obe kategorije
**Zlatni cepin** je godišnja nagrada iz planinarstva koju od 1992. dodjeljuje francuski časopis *Montagnes* (planine) i *Groupe de Haute Montagne*. Nagrada se dodjeljuje za dostignuća u predhodnoj godini i predstavlja najveću planinarsku čast, svojevrsni Oskar za planinarstvo i penjanje. Nominaciju obavljaju časopis i navedeno društvo, a u žiriju su i predhodni dobitnici.

Dodjeljuje se u dvije kategorije:

* Zlatni cepin za dostignuća u jednoj godini sa početkom od 1992. godine
* Zlatni cepin za životno djelo za ukupni doprinos planinarstvu i čije djelovanje predstavlja inspiraciju za naredne generacije. Počinje se dodjeljivati od 2009. godine.

Jedini dobitnik u obe kategorije je slovenački alpinista Andrej Štremfelj. Istovremeno je i najmlađi dobitnik.

Dobitnici za životno djelo
--------------------------

2009 - Walter Bonatti, bio je jedan od najboljih penjača u svoje vrijeme, koje je počelo nevjerovatnim solo usponom u zimskim uslovima na Materhorn, direktnom rutom Sjevernom stranom. Osim alpinizmu, bio je posvećen i putovanjima, fotografiji i pisanju
2010 - Reinhold Messner
2011 - Doug Scott, engleski alpinista koji je prvi osvojio Mount Everest, učesnik oko 40 ekspedicija na visoke planine Azije, tokom kojih je prvi put ispenjao 30 vrhova.
2012 - Robert Paragot
2013 - Kurt Diemberger
2014 - John Roskelley
2015 - Chris Bonington
2016 - Wojciech Kurtyka
2017 - Jeff Love
2018 - Andrej Štremfelj, član (AO PD Kranj) se u alpinizam upisao 13. maja 1979, kada se sa Nejcom Zaplotnikom, kao prvi Slovenac i prvi Jugoslaven popeo na vrh Mount Everesta (8.848 m). Godine 1990 se na najviši vrh popeo sa ženom Marijom. kao prvi bračni par. Ispenjao se i na sedam osamhiljadaša: Gašerbrum I, Broad Peak, Gašerbrum II, Šiša Pangma, južni vrh Kangčendzenge, Čo Oju i Dhaulagiri. Prvenstveni uspon u alpskom stilu na južni vrh Kangčendzenge (8.476 m) sa Markom Prezeljem 1991. godine, svrstava se u vrhunska dostignuća alpinizma.
2019 - Krzysztof Wielicki
2020 - Catherine Destivelle, francuska planinarka, fizioterapeutkinja, kinematograf i pisac. Ispenjala je brojne stijene širom svijeta, a 1985. bila je svjetski šampion u penjanju.
„Saxon Shore" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Saxon Shore (razvrstavanje).
Kompletni sistem utvrđenja Saksonske obale je branio obje strane La Manchea.
**Saksonska obala** (latinski: , engleski: ) je naziv za sistem utvrđenja koje je Rimsko Carstvo podiglo kako bi branilo obale La Manchea, odnosno vlastitih teritorija u Britaniji i sjeverozapadnoj Galiji. Utvrđenja su podignuta krajem 3. vijeka, a kao razlog se najčešće navodi kriza 3. vijeka, odnosno sve učestaliji pljačkaški pohodi germanskih plemena - uglavnom Franaka i Saksonaca - preko Sjevernog mora. Za sve njih je bio nadležan komandant sa titulom Grof Saksonske obale (latinski: ). Krajem 4. vijeka su utvrđenja sa galske strane izdvojena u zasebnu komandu. Nakon što su Rimljani oko 410. napustili Britaniju, utvrđenja Saksonske obale su služila domorocima. Mnoga su očuvana do današnjih dana.

Eksterni linkovi
----------------

***Saksonska obala*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Saxon Shore forts on "Roman Britain" Arhivirano 2011-07-03 na Wayback Machine-u
* Sites of the *Litus Saxonicum* forts on Google Maps
* History of Pevensey Castle
Комад бродског канапа са олупине брода *Mary Rose*.
Уже
**Уже** је дугачак и јак канап упреден од међусобно повезаних нити. Користи се за увезивање, придржавање, преношење; намене могу бити веома различите. Прави се од природних или што је данас чешћи случај синтетичких материјала (влакана).

Природна влакна
---------------

Некада су се ужад правила искључиво од природних сировина, као што су сисал (листови), конопља, манила (стабло) или љуске кокосових ораха. Најпре се влакна сакупе, а потом чешљају и исправљају у посебној машини из које излазе у виду дугих трака. Више таквих трака се упредају и по неколико пута како би се добило уже жељене дебљине.

Синтетичка влакна
-----------------

Синтетичка влакна су данас у већини случајева заменила природна и користе се најлон, полиестер и стаклене нити које се међусобно лепе смолом, а потом упредају. Који ће се материјал користити, зависи од намене ужета. Тако се, рецимо, уже за скијање на води прави од полипропилена, јер је овај материјал специфично лакши од воде, па не тоне, а и не мрси се.

Када се уже прави од челичне жице, онда је то кабл или сајла. Због своје издржљивости, сајле се често користе као држачи за мостове или за преносе на жичарама.
**Sveta Paula**, poznata i kao **Paula Rimljanka** (347 - 404) je bila kršćanska svetica, poznata kao jedna od ranih žena-asketa ksnije poznatih kao *Pustinjske majke*.

Rodila se u uglednoj rimskoj patricijskoj porodici koja je za sebe tvrdila da potiče od Agamemnona, a rani život provela u bogatstvu i raskoši. Udala se za pagana po imenu Toksocije, kome je rodila sina Toksocija te četiri kćeri - Rufinu, Paulinu (koja će se udati za Svetog Pamahija, te Blesilu i Eustohiju koje će i same postati svetice.

Život joj se promijenio nakon što joj je oko 379. umro muž, a ona se pod uticajem Svete Marcele počela zanimati za kršćanski monasticizam. Oko 382. je upoznala Jeronima, s kojim će voditi prepisku i pomagati mu prilikom prevođenja Biblije na latinski. Poslije je otišla u Svetu Zemlju gdje je u Betlehemu osnovala ženski samostan.

Izvori
------

1. ↑  John J. Delaney, Dictionary of Saints ISBN 0-385-13594-7, p. 623
2. ↑

Eksterni linkovi
----------------

* (`it`) Santa Paola Romana
* (`en`) The Bible and Women Pilgrims
* (`en`)Letters of Jerome and Paula
**Deklaracija nezavisnosti Venezuele** (španjolski: *Acta de la Declaración de Independencia de Venezuela*), službeno **Svečani akt o nezavisnosti** (španjolski: *Acta Solemne de Independencia*) bio je dokument što ga je 5. srpnja 1811. godine svečano proglasio zajednički Kongres venezuelanskih provincija, a kojim je proklamirana nezavisnost venezuelanskih provincija od španjolske Krune te želja za uspostavom nezavisne države temeljene na principima jednakosti svih građana, ukidanju cenzure i slobodi izražavanja. Ovi su principi ubrzo postali ustavna načela i predstavljali su radikalno liberalni zaokret u odnosu na višestoljetnu kolonijalnu politiku provođenu od strane Krune. 

Sedam od ukupno deset provincija koje su sačinjavale generalnu kapetaniju Venezuelu, potpisale su deklaraciju o nezavisnosti u kojoj su objasnile svoje razloge za taj čin, između ostalog, zbog činjenice da je štetno da jedna malena europska zemlja vlada tako velikim teritorijem Novog svijeta, da je Španjolska Amerika stekla svoje pravo na samoodređenje nakon abdikacija Carlosa IV. i Ferdinanda VII. i da politička nestabilnost u Španjolskoj diktira da Venezuela uspostavi samoupravu, neovisno o prijateljskim odnosima među nacijama. Sedam provincija koje su potpisale deklaraciju bile su Caracas, Cumaná, Barinas, Margarita, Barcelona, Mérida i Trujillo, dok su preostale tri (Maracaibo, Coro i Guayana) odlučile ostati uz Krunu. 

Deklaracija je proglasila novu državu, Američku Konfederaciju Venezuelu, a njezini glavni autori bili su Cristóbal Mendoza i Juan Germán Roscio. Kongres je dokument ratificirao 7. srpnja, a pohranjen je 17. kolovoza u Caracasu.
**Flavije Tedozije** (latinski: , ? - 376), poznat i kao **Teodozije Stariji**, odnosno **Grof Teodozije** bio je rimski vojskovođa iz doba kasnog Carstva, poznat kao otac cara Teodozija I. Prema nekim izvorima, otac mu se zvao Honorije, a 330-ih ili 340-ih se oženio za suprugu Termaniju, koja mu je u gradu Kauka (današnja Coca u Španiji) rodila dvoje sinova - Teodozija i Honorija. Godine 368. Teodoziju je car Valentijan I dao čin *comesa*  i poslao u Britaniju da ukloni kaos izazvan tzv. *Barbarskom zavjerom*. Teodozije je uspješno pacificirao provinciju, a prilikom pohoda su zajedno sa njim bili mladi Teodozije i budući uzurpator Magnus Maksim. Valentijan mu je nakon toga dao čin *magister equitum praesentalis*, i na tom je mjestu 370. uspješno suzbio napad Alemana preko Rajne. Godine 373. je poslan u Mauretaniju gdje je ugušio ustanak uzurpatora Firma, ali je nedugo potom uhapšen, odveden u Kartaginu i pogubljen 376. Teodozije je, kao i većina pripadnika tadašnje rimske aristokracije, bio kršćanin, ali je kršten tek nedugo prije pogubljenja. Njegov sin Teodozije je pao u nemilost i bio prognan u Galeciju odakle će biti rehabilitiran poslije bitke kod Hadrianpolja 378.
**Sloj prezentacije** (engl. ) je šesti od sedam slojeva OSI referentnog modela, odgovara na zahteve sloja aplikacije i dalje ih prosleđuje sloju sesije. Ovom sloju se ne mogu kao i inače pridružiti odgovarajući protokoli nekog steka. 
Njegove primarne funkcije su:

* Kodiranje i konverzija podataka
* Kompresija/Dekompresija podataka pri slanju/prijemu.
* Enkripcija/Dekripcija podataka.

Kodiranje iz sloja aplikacije kako bi se obezbedila ispravna interpretacija podataka od prijemne strane. Primer. Konverzija iz EBCDIC-kodiranog tekstualnog fajla u ASCII-kodiran fajl. Pri komunikaiji razmenjujemo fajlove tipa teksta, slike ili video snimka, tipični primeri komprasija ovih formata su: QuickTime, (engl. ) (MPEG), (MPEG verzija 4) video komresije, (engl. ) (GIF), (engl. ) (JPEG), i (engl. ) (TIFF), kompresije slike. Naveli smo i servis enkripcije, u smislu zaštite podataka. Naime, podaci se enkrptujući mogu tumačiti samo ako korisnik poseduje tzv. ključ za dekripciju.

Vidi još
--------

* OSI model
Zastava koju Bolívar i njegove trupe koristili za trajanje "rata do smrti".
**Dekret o ratu do smrti** (španjolski: *Decreto de Guerra a Muerte*) bio je dekret što ga je 15. lipnja 1813. godine u Trujillu objavio latinoamerički revolucionar Simón Bolívar, a koji se odnosio na pravila borbe u Venezuelanskom ratu za nezavisnost. Ukratko, dekret je dopuštao ubojstva i druge zločine prema civilima rođenim u Španjolskoj (i na Kanarima), osim onih koji su aktivno pomagali u borbi za nezavisnost, te je naširoko oslobađao odgovornosti sve Latinoamerikance koji bi počinili navedene zločine. Termin "rat do smrti" (španjolski: *guerra a muerte*) služio je kao eufemizam za te zločine.

Kako stoji u samom tekstu dekreta, on je bio reakcija na zločine i masakre što ih je španjolska uprava naređivala nakon pada Prve Venezuelanske Republike, a kroz koje su španjolski vojnici navodno pobili tisuće Venezuelanaca i masovno oduzimali njihovu imovinu. Osim što je davao oprost redovnim borcima za nezavisnost, dekret je obuhvaćao i one pripadnike venezuelanske elite koji su ranije surađivali s upravom Dominga de Monteverdea, a koji su se sada priklonili patriotima; potonji je bio politički potez s ciljem osiguravanja podrške venezuelanske elite borbi za nezavisnost. Dekret je bio prvi dokument koji je venezuelanski sukob postepeno pretvarao iz kolonijalne pobune (ili, u najboljem slučaju, građanskog rata) u punopravni rat između dvaju država, Venezuele i Španjolske.

"Rat do smrti", ili "rat do istrebljenja", masovno je prakticiran od strane obaju zaraćenih strana, što je rezultirali brojnim brutalnostima i ratnim zločinima, poput pogubljenja španjolskih zatvorenika u Caracasu i La Guairi u veljači 1814. godine (po osobnoj naredbi Simóna Bolívara, nekoliko mjeseci prije pada Druge Republike) ili ubojstava velikog broja uglednih građana u Novoj Granadi tokom 1815. 1816. i 1817. godine (po naredbi španjolskog kapetana Pabla Morilla). 

Dekret je ostao na snazi kao važeći dokument o pravilu borbe sve do 26. studenog 1820. godine, kada su Pablo Morillo i Simón Bolívar u Trujillu potpisali sporazum kojim je Venezuelanski rat za nezavisnost postao konvencionalni rat, koji se vodi po važećem ratnom pravu.
**Rustika** ili **rustikacija** (od latinskog: *rusticus* = seoski) je izraz u arhitekturi za način dekoriranja fasade, grubo isklesanim kamenim blokovima na vanjskom frontalnom (vidljivom) dijelu.

Historija
---------

Rustikom je obrađena platforma grobnice perzijskog vladara Kira Velikog iz sredine 6. vijeka pne. Za starogrčkih i helenističkih vremena, rustika se najčešće koristila kod podizanja potpornih zidova i terasa. Slično su je koristili i Rimljani, koji su je primjenjivali kod građevina utilitarne namjene kao što su bili akvadukti. Ali su oni shvatili i dekorativnu vrijednost rustike, pa su na taj način u 1. vijeku podigli rimsku Porta Maggiore, koja ima grubo obrađenu rustiku, ali je kamen na Augustovom hramu u francuskom Vienneu, puno pažljivije obrađen.

Talijanski ranorenesansni arhitekti nastavili su razvijati tradiciju rustike, koristeći je efikasno za dekoriranje palača koje su podizali u 15. vijeku po Firenci. Tako su ukrašene Palazzo Pitti (1458.), Palazzo Medici Riccardi (1444. - 1459.) i Palazzo Strozzi (oko 1489.), kod kojih je rustika bila glavni dekorativni element. U to vrijeme palače su još uvijek imale i ulogu fortifikacije pa su grubi kameni blokovi u prizemlju služili i u obrambene svrhe.

Za manirizma i baroka, rustika je imala veliku važnost kod oblikovanja parkova i vila. Tad je počela moda dekoriranja kamenih blokova maštovitim zmijolikim linijama, i oblikovanja frontalnog dijela u obliku dijamanata ili u nekom drugom fantastičnom obliku. Korištenje rustike u Englesku uveo je arhitekt Inigo Jones pa je ona postala dominantni oblikovni element mnogih engleskih građevina tokom 17. i 18. vijeka.

Rustika se nastavila koristiti i kod brojnih reprezentativnih neoklasicističkih građevina podizanih širom Evrope i svijeta tokom 19. i početkom 20. vijeka, ali pretežno samo u prizemlju, kao reminescencija na nekadašnju obrambenu funkciju koje su palače imale u svojoj ne tako davnoj prošlosti. Istina to više nisu bili kameni blokovi, već njihov imitat od cigle i žbuke.

Povezano
--------

* Fasada

Galerija primjera rustike
-------------------------

* Dvije različite rustikacije na fasadi palače Medici Riccardi (Firenca)Dvije različite rustikacije na fasadi palače Medici Riccardi (Firenca)
* Rustika na Palači Univerziteta u CatanijiRustika na Palači Univerziteta u Cataniji
* Rustika na palači Strozzi u FirenciRustika na palači Strozzi u Firenci
* Rustika na moskovskoj palači u ulici NikitskajaRustika na moskovskoj palači u ulici Nikitskaja

Izvori
------

1. ↑  „*rustic*" (engleski). Merriam-Webster. Pristupljeno 02. 06. 2013.
2. 1 2 3 4 5  „*rustication*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 02. 06. 2013.

Vanjske veze
------------

***Rustika (arhitektura)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *rustication* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
**Smara** (arapski: السمارة‎, *as-Samāra*) španjolski: *Esmara* ili *Semara*) je grad u Zapadnoj Sahari, od 57.035 stanovnika. Smara je jedini veći grad koji su osnovali domicilni Saharci i jedini veći urbani centar daleko od obale Atlantika, specifičan po svojim crvenim kućama. Taj dio Zapadne Sahare bogat fosfatima nedaleko granice anektirala je Kraljevina Maroko odmah nakon odlaska Španjolske kao i ostatak od 80 % teritorija te zemlje nakon toga.

Geografija
----------

Smara leži na sjeveroistoku Zapadne Sahare u oazi udaljena oko 230 km istočno od svog glavnog grada El Aaiúna i oko 265 km južno od marokanskog Guelmima.

Historija
---------

Smara je izasla u 19. vijeku kao trgovački centar tog dijela Sahare.
Između 1898. i 1902. bila je uporište pobune koju je protiv francuske kolonizacije poveo šeik Mā' al-Aynayna (Muhammad al-Mustafā) sa svojim gerilcima.

Francuske trupe zauzele su grad 1913. i pritom ga teško razorile, ali su ga u skladu s prethodnim kolonijalnim dogovorima prepustile Španjolskoj.
Nakon pobune lokalnog stanovništa 1934. razolile su ga i Španjolske trupe. Kad je Španjolska najavila svoj odlazak iz Zapadne Sahare rasplamsale su se borbe između Polisarija i Maroka. Nakon tog je 1976. Maroko poduzeo ofenzivu i zauzeo taj kraj.

Danas Maroko u njemu drži veliki garnizon, radi eventualnih gerilcilskih napada Polisarija.

Demografija
-----------

Većina stanovnika su Saharci, ali ima dosta doseljenih Marokanaca, religijski oni su muslimani suniti s popriličnim utjecajem sufizma.

Atrakcije
---------

Smara je pitoreskni grad, a dvije najveće znamenitosti su medresa (zavija) Plavog sultana (početak 20. vijeka) i džamija, koje su izgrađene od bazalta i bogato dekorirane isklesanom ornamentima.

Privreda
--------

Pored trgovine stanovnici se bave poljoprivredom i stočarstvom.

Smara ima i aerodrom (IATA: SMW, ICAO: GMMA/GSMA) ali se njime služi jedino marokanska i vojska.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Španija Córdoba, Španjolska
* Španija Écija, Španjolska
* Španija Gijón, Španjolska
* Urugvaj Paysandú, Urugvaj

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Western Sahara*" (engleski). City population. Pristupljeno 11. 11. 2018.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Smara*" (engleski). Looklex. Arhivirano iz originala na datum 2014-02-09. Pristupljeno 11. 11. 2018.
3. ↑  „*A Quick Travel Guide to Smara, Western Sahara*" (engleski). Wandering Earl. Pristupljeno 11. 11. 2018. [*mrtav link*]
4. ↑  „*Western Sahara*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 9. 11. 2018.

Vanjske veze
------------

***Smara*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Before You Go: What You Should Know about Smara* (`en`)
**Dik-dik** (*Madoqua*) je rod životinja iz porodice *Bovidae*. Živi u južnoj i istočnoj Africi.

Naraste do 30 - 40 cm i teži oko 3 - 5 kg. Ženke su obično veće od mužjaka, koji imaju kratke, 3 - 7,5 cm duge rogove. Vitke su životinje s dugim i tankim nogama i kod nekih vrsta vrlo velikom glavom u odnosu na veličinu tijela. Na glavi su tipično izdužena njuška i uspravna grba prekrivena dlakom na tjemenu. Dlaka je fina, crveno-smeđa na leđima i mnogo tamnija, a na ostalim dijelovima tijela je obično žuta ili bijela.

Obično žive u parovima na području većem od 12 hektara. Ti teritoriji često se nalaze duž stijena s vrlo visokom travom i grmljem, koje im pruža utočište. Vole područja, gdje imaju dobar pogled na okolicu pa lako mogu pobjeći. Njihova prehrana se sastoji od: mladica, grančica, voća, lišća i trava raznih vrsta. Zahvaljujući posebnom obliku glave može konzumirati bagrem, koje ima oštre trnje na granama. Vrlo su plahe životinje kojima se hrane: orlovi, šakali, hijene, karakali, lavovi, gepardi, leopardi i ostale afričke zvijeri.

Ženke rađaju jedno tele, koje je nakon rođenja teško oko 1,5 kg. Doseže spolnu zrelost u dobi od šest do osam mjeseci.
**Teofil Kurkuas** (grčki: , Theophilos Kourkouas; fl. cca. 920–970) bio je istaknuti bizantski vojskovođa iz 19. vijeka, poznat i kao djed budućeg bizantskog cara Jovana I Cimiskija.

Teofil je bio vođa porodice Kourkouas, klana armenskog porijekla koji se početkom 10. vijeka nametnuo među anadolijskim vojnim plemstvom. Stariji brat mu je bio Jovan Kurkuas, koji je postao domestik škola za Istok (vrhovni komandant bizantskih snaga na Istoku) od strane cara Romana I Lakapina godine 923. i na tom mjestu služio 22 godine. Godine 923. Teofil je svom bratu pomogao ugušiti ustanak *strategosa* Haldije, Bardasa Boilasa, te poslije postao guverner te strateški važne provincije.

Od 927. nadalje Jovan Kurkuas je stalno vodio pohode protiv arapskih i muslimanskih emirata na istoku. Teofil mu je pri tome pomagao, s dosta uspjeha, posebno u Armeniji. Braća su godine 930. opsjela grad Theodosiopolis (današnji Erzurum), sjedište Emirata Kalikala, te ga zauzeli u proljeće 931. Nakon toga se malo spominje, ali ga slavi kronika *Theophanes Continuatus* zbog velike hrabrosti, i navodi da se po podvizima u Mezopotamiji mogao mjeriti s Justinijanovim generalom Solomonom.

Teofil je imao sina čije ime nije poznato, a koji se oženio za sestru cara Nikifora II Foke; njihov sin bio je Jovan Cimiskije koji je 969. ubio i svrgnuo svog ujaka.

Izvori
------

1. ↑  Kazhdan (1991), pp. 1156–1157
2. ↑  Whittow (1996), pp. 337–338
3. ↑  Runciman (1988), pp. 70–71
4. ↑  Runciman (1988), pp. 139–140
5. ↑  Niebuhr (1838), p. 428
6. ↑  Kazdan (1991), pp. 1045, 1157

Literatura
----------

* Niebuhr, Barthold Georg, ur. (1838), *Theophanes continuatus: Ioannes Cameniata, Symeon Magister, Georgius Monachus*, E. Weber
* Kazhdan, Alexander, ur. (1991), *Oxford Dictionary of Byzantium*, Oxford University Press, ISBN 978-0-19-504652-6
* Runciman, Steven (1988), *The Emperor Romanus Lecapenus and His Reign: A Study of Tenth-Century Byzantium*, Cambridge University Press, ISBN 978-0-521-35722-7
* Whittow, Mark (1996), *The Making of Byzantium, 600–1025*, University of California Press, ISBN 978-0-520-20497-3