recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ljiljanka "Ljilja" Vokić**, (rođ. **Škegro**; Ljubuški, 20. lipnja 1948.), je hrvatska prosvjetna radnica i političarka, najpoznatija po tome što je od od 18. listopada 1994. do 4. ožujka 1998. služila kao ministrica prosvjete i športa. Vokić, koja je članicom HDZ postala pred prve višestranačke izbore, je na to mjesto došla s mjesta ravnateljice VII. gimnazije u Zagrebu, i to nedugo nakon primanja kod predsjednika Tuđmana kada se razgovaralo o štrajku prosvjetara. Vokić je prilikom svog mandata nastojala provesti niz administrativnih reformi, ali je javnosti najviše ostala upamćena po promicanju izrazito konzervativnih stavova odnosno nastojanja da se cjelokupni kulturni život u Hrvatskoj uskladi s naukom Katoličke crkve; neki od tih planova, kao što je tzv. Zakon o mladeži, su izazvali oštre kritike iz liberalnih krugova, a za njih nisu razumijevanja imali ni njeni kolege iz vlade, uključujući premijera Matešu. Zbog toga je 1998. podnijela ostavku i vratila se na svoje staro mjesto u VII. zagrebačkoj gimnaziji. Poznata i po objavi u **Hrvatskom obzoru**, koja se moze svrstati u sam vrh antologije hrvatske gluposti: *Idemo iz Ljubuškog na more. U Zaostrogu ljudi gledaju i čude se. Što ministrica radi među običnim ljudima?*

1. ↑  Večernji.hr – Biografije: Ljilja Vokić Arhivirano 2015-04-09 na Wayback Machine-u, pristupljeno 21. svibnja 2015.

Vanjske poveznice
-----------------

* Večernji.hr – Biografije: Ljilja Vokić Arhivirano 2015-04-09 na Wayback Machine-u
**Lea Kraus** (Zagreb, 12. 5. 1914 - ?, Izrael, 1985), jugoslavenska komunistkinja i sudionica Španjolskog građanskog rata.

Biografija
----------

Lea Kraus je rođena 12. 5. 1914 godine u Zagrebu za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije. Nakon elementarne škole pohađala je medicinsku školu u Zagrebu. Po završetku medicinske škole uključila se u radnički pokret Kraljevine Jugoslavije. 1935 godine bila je uhapšena zbog demonstriranja i dijeljenja leteaka na zagrebačkoj Trešnjevci s tekstom "*Živela radničko-seljačka sovjetska Hrvatska*". Državni Sud za zaštitu države ju je osudio 28. 10. 1935 godine na deset mjeseci strogog zatvora koje je odslužila u kaznionici u Požarevcu. U julu 1937 organizirano je otišla u Francusku tj. Pariz gdje se prijavila u *Centrale sanitaire internationale*. Odande je bila prebačena u Španjolsku gdje se pridružila ostalim jugoslavenskim dobrovoljcima u Međunarodnim brigadama. Nakon poraza republikanske vojske, Eva je preko Katalonije stigla u francuski Marsej. Tu je do početka Drugog svjetskog rata i okupacije Francuske radila u jednoj američkoj ustanovi brinući se o djeci. Kao i drugim španjolskim dobrovoljcima vlasti Kraljevine Jugoslavije su joj oduzele privremeno državljanstvo i zabranile povratak u domovinu. Usprkos molbama koje je upućivala preko svojih sestara u Zagrebu, Evi je povratak bio uskraćivan kao što pokazuje spis Redarstvenog Ravnateljstva Kraljevine Jugoslavije tj. Banovine Hrvatske u Zagrebu s početka 1941 godine: "*Obzirom na ponašanje Kraus Lee prije odlaska u emigraciju, kao i s obzirom na njezin način života u emigraciji gdje je kako je vidljivo imala pobližih veza jedino s političkim emigrantima ljevičarski orijentiranim, ovo je Ravnateljstvo mišljenja da njezin povratak u zemlju nebi bio oportun, a specialno povratak u Zagreb apsolutno nepoćudan.*". Lea je tijekom Drugog svjetskog rata bila aktivna u francuskom Pokretu otpora u Marseju, gdje je s drugim liječničkim osobljem iz Španjolske formirala jugoslavenski odred. U Zagreb se vratila nakon oslobođenja i teritorijalne uspostave FNR Jugoslavije 1945 godine. Nepoznate godine je napustila domovinu i emigrirala u Izrael gdje je i umrla 1985 godine.

Literatura
----------

* Kraus, Ognjen (1998). *Dva stoljeća povijesti i kulture Židova u Zagrebu i Hrvatskoj.*, Zagreb: Židovska općina Zagreb. ISBN 953-96836-2-9
* Barbara Blasin, Igor Marković (2006). *Ženski vodić kroz Zagreb*, Zagreb: Meandar (B.a.b.e.). ISBN 953-206-217-3
**Kim Greylek** je fiktivni lik iz serije *Zakon i red: Odjel za žrtve* kojeg je tumačila Michaela McManus.

Kim se seriji pridružila na početku 10. sezone kada je zamijenila Casey Novak na mjestu pomoćnice tužitelja. Tada nam je i otkrila kako je Casey ipak izgubila svoju dozvolu zbog lošeg vođenja slučaja. Prije dolaska na Manhattan, radila je u Uredu za nasilje nad ženama u sklopu Ministarstva pravosuđa u Washingtonu, gdje je dobila nadimak *"Križar"*. Imala je jako čudan pristup, te je često zahtijevala od detektiva da rade slučajeve u svrhu politke, a ne u svrhu otkrivanja pravog počinitelja zbog čega je i radila dosta grešaka. Iako se slijepo drži pravde, nekad pretjeruje tako da u jednoj epizodi optuži dječaka za napad na policajca samo kako bi ga mogla testirati na HIV, što je ovaj prije odbio. McManus je seriju napustila nakon samo 14 epizoda kada se njezin lik vratio natrag u Washington. Zamijenila ju je pomoćnica tužioca Alexandra Cabot.

| * p
* r
* u
*Law & Order: Special Victims Unit* |
| --- |
| Franšiza *Law & Order* |
| Likovi | 

|  |  |
| --- | --- |
| Detektivi | 
* Elliot Stabler
* Olivia Benson
* John Munch
* Monique Jeffries
* Fin Tutuola
* Chester Lake
* Nick Amaro
* Amanda Rollins
* Dominick Carisi Jr.

 |
| Načelnici | 
* Donald Cragen
* Olivia Benson

 |
| Pomoćnici tužitelja (ADA) | 
* Alexandra Cabot
* Casey Novak
* Kim Greylek
* Rafael Barba
* Peter Stone
* Dominick Carisi Jr.

 |
| Liječnici | 
* George Huang

 |
| Ostali likovi | 
* Brian Cassidy
* Emil Skoda
* Elizabeth Donnelly
* Michael Cutter
* Jack McCoy
* Erin Lindsay
* Hank Voight

 |

 |
| Sezone | 

|  |  |
| --- | --- |
| Sezone 1–19 | 
* 1
* 2
* 3
* 4
* 5
* 6
* 7
* 8
* 9
* 10
* 11
* 12
* 13
* 14
* 15
* 16
* 17
* 18
* 19

 |
| Sezone 20–22 | 
* 20
* 21
* 22

 |

 |
| Vidi i | 
* Nagrade i nominacije
* Franšiza *Chicago*

 |
| Category **Kategorija** |
**Judita Alargić-Stambolić** (Novi Sad, 1. avgust 1917. – Beograd, 2011), bila je učesnica Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politička radnica SR Srbija.

Biografija
----------

Rođena je 1. avgusta 1917. godine u Novom Sadu. Pre rata pripadala je revolucioanrnom radničkom pokretu, a 1939. godine je postala član tada ilegalne Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Septembra 1940. godine bila je jedna od ukupno dve žene delegata na Šestoj pokrajinskoj konferenciji KPJ za Vojvodinu.

### Drugi svetski rat

Okupacije Jugoslavije, 1941. godine zatekla je u Beogradu. Po partijskom zadatku je prešla u Obrenovac, gde je postala član Sreskog komitet KPJ za Obrenovac i partijski je delovala u toku priprema oružanog ustanka. Nakon formiranja Posavskog partizanskog odreda, kao kurir je održavala vezu između Odreda i Pokrajinskog komitet KPJ za Srbiju, koji se nalazio u Beogradu. Nakon Prve neprijateljske ofanzive i povlačenja partizanskih snaga u Sandžak, učestvovala je u organizovanju partizanske bolnice u Radoinji, kod Nove Varoši.

Ljubinka Milosavljević i Judita Alargić u okolini Prozora 1943.
Početkom 1942. godine bila je politički komesar bolnice u Novoj Varoši, odakle je sa grupom ranjenika otišla u Crnu Goru. Bila je politički komesar Centralne bolnice u oslobođenoj Foči i član Politodela Druge proleterske udarne brigade. Učestvovala je kao delegat u radu Prve konferencije Antifašističkog fronta žena (AFŽ) održanog 6. decembra 1942. godine u Bosanskom Petrovcu. Tada je bila izabrana u Izvršni odbor AFŽ.

Početkom 1943. godine poslata je kao instruktor Centralnog komiteta KP Jugoslavije na partijski rad u okolinu Bihaća, a krajem iste godine je postavljena za člana Politodela Trinaeste proleterske udarne brigade. Septembra 1944. godine bila je upućena na partijski rad u Vojvodinu, gde je ostala do kraja rat. Iz rata je izašla sa činom rezervnog majora JNA.

### Period SFRJ

Posle oslobođenja Jugoslavije, svoju borbu protiv fašizma je nastavila borbom protiv patrijarhata. Pripadala je grupi žena-revolucionarki koje su ostvarile dužu političku karijeru. Nalazila se na funkcijama člana Gradskog komiteta Saveza komunista Beograda, predsednika Saveza ženskih društava Beograda i člana Glavnog odbora Antifašističkog fronta žena Srbije.

Završila je Višu političku školu „Đuro Đaković" u Beogradu, a na Četvrtom kongresu SKS, održanom juna 1959. godine bila je izabrana za člana Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije.

Umrla je 2011. godine u Beogradu. Bila je supruga istaknutog jugoslovenskog revolucionara, političara i narodnog heroja Petra Stambolića (1912–2007), koji je od 1963. do 1967. bio predsednik Saveznog izvršnog veća, a od 1982. do 1983. predsenik Predsedništva SFRJ.

### Priznanja

Nosilac Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden za hrabrost i Orden partizanske zvezde trećeg reda.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal NOB***  |

* *Ko je ko u Jugoslaviji*. Beograd: „Hronometar". 1970.
* *Žene Srbije u NOB*. Beograd: Prosveta. 1975.
**Occaneechi** (Akenatzy, stariji oblik), pleme Siouan Indijanaca koje je obitavalo na otoku gdje se sastaju rijeke Dan i Staunton blizu Clarksvillea u Virginiji. Njihovi ostaci (oko 700) danas kao Occaneechi Band of the Saponi Nation (OSBN) žive u naselju Little Texas u okrugu Alamance, Sjeverna Karolina.

Ime
---

Značenje naziva Occaneechi, isprva se javlja kao Akenatzy, još nije razjašnjeno.

Povijest
--------

Poznati istraživač, John Lederer, prvi je bijeli čovjek koji ih je vidio 1670. no još prije (1650) čuo je o njima Edward Blande i njegovi kompanjoni. Između 1670. i 1676, Occaneechima su se priključili Tutelo i Saponi, a 1676 ili kasnije dolaze i Conestoge. Ovo pleme iz grupe Irokeza počelo je izazivati nevolje, pa su protjerani iz tog kraja. Uznemiravani od strane Irokeza i Engleza, Occaneechi bježe prema jugu gdje ih 1701. nalazi Lawson na rijeci Eno, blizu Hillsboroa, u današnjem okrugu Orange u Sjevernoj Karolini. Ovdje će se udružiti sa Saponima i Tutelima i dijeliti sa njima buduću povijest. 
Dio Occaneechija koji je otišao sa Tutelima u Ontario možda su oni što su tamo poznati kao *Botshenins* ili Patshenins. U Sjevernoj Karolini danas žive kao Occaneechi Band of the Saponi Nation.

Etnografija
-----------

Položaj na kojem su živjeli Occaneechima je osiguravao kontrolu nad trgovinom krznom, koja je išla preko njihovog otoka. Pleme je po svoj prilici bilo u konfederaciji sa Indijancima Saponi, Eno, Tutelo, i možda još nekima, kao što su Cheraw.
Bavili su se kultiviranjem velikih polja što su uz riječnu obalu bila zasađena kukuruzom, te trgovali sa susjednim plemenima. Selo je imalo dvojicu starješina, civilnog i ratnog poglavicu.

Populacija
----------

Populacija Occaneechija iznosila je 1600 (prema Mooneyu, oko 1,200. Godine 1709. zajedno sa plemenima Shakori, Saponi, Tutelo i Keyauwee bilo ih je 750.

Vanjske poveznice
-----------------

* Occaneechi Indian Tribe History
* Occaneechi-Saponi
* A Brief History of the Occaneechi Band of the Saponi Nation Arhivirano 2007-07-01 na Wayback Machine-u
**Keyauwee** (Keyawee, Kewawee, Keiauwee, Keeowee, Keeowaw, Keeawawe), pleme Siouan Indijanaca sa rijeke Uwharrie oko sadašnjeg High Pointa, odnosno na područjima današnjih okruga Guilford, Davidson i Randolph u Sjevernoj Karolini i uz rijeku Pee Dee u Južnoj Karolini. U drugoj polovici 18 stoljeća vjerojatno su sa još nekoliko manjih plemena apsorbirani od Catawba. Dijelom su se pretopili i u Croatane.

Ime
---

Značenje imena nije poznato.

Povijest
--------

Pleme Keyauwee prvi puta se spominju 1701. kada ih susreće John Lawson u ograđenom naselju oko 30 milja sjeveroistočno od rijeke Yadkin blizu High Pointa u sadašnjem okrugu Guilford. Izvještaji govore da su se tada pripremali zajedno sa Saponima i Tutelima za obranu od neprijatelja, a uskoro zatim kako sa plemenima Occaneechi i Shakori kreću prema naseljima na Albemarle Soundu. Jedno su vrijeme smješteni u Enotown sa Eno i Cheraw Indijancima, a kasnije odlaze na rijeku Pee Dee u Južnu Karolinu gdje su se po svoj prilici ujedinili sa Catawbama, a dio u okrugu Robeson u Sjevernoj Karolini otopio u Croatanima. 
Populacija Keyauweea nije bila veće od 500 (1600) , kako je procijenio Mooney, dok ih 1700. moguće ima oko 300.

Etnografija
-----------

O plemenu je malo poznato. Njihove kuće bile su oblika kupole, napravljene od kore drveta a naselja zaštićena palisadama. Obrađivali su velika polja kukuruza i lovili ribu, dok je lov bio primarni izvor hrane. Keyauwee su poznati po tome što su imali nosili brkove, što je neuobičajeno za Indijance.

Vanjske poveznice
-----------------

* Keyauwee Indian Tribe History
* South Carolina – Indians, Native Americans – Keyauwee
* Keyauwee Arhivirano 2007-09-26 na Wayback Machine-u
***Knock ou le Triomphe de la médecine*** (sh. *Knock ili trijumf medicine*) je komedija francuskog književnika Julesa Romainsa premijerno izvedena u Parizu krajem 1923. godine. Protagonist je ambiciozni ljekar dr. Knock koji dolazi u malo mjesto, ali sa užasom shvaća da su svi mještani odličnog zdravlja. Radnja prikazuje njegove napore da ih uvjeri da su bolesniji nego što jesu. Komad u kome je Romains nastojao na ironičan način komentirati važnost i sveprisutnost ideologije u tadašnjem društvu je postigao veliki uspjeh, i smatra se njegovim najpoznatijim djelom. Komad je prilikom premijere režirao i u njemu glavnu ulogu tumačio poznati glumac Louis Jouvet, koji će se također pojaviti u dvije od četiri filmske ekranizacije.

Godine 1964. je vlastitu verziju u obliku istoimene TV-drame emitirala i RTV Zagreb.

Vanjske veze =
--------------

* Fiche[*mrtav link*] sur *etudes-litteraires.com*

**~ Tekst drame ~**

* Arhivirano 2017-08-28 na Wayback Machine-u

**~ Kritički sajtovi ~**

* 
*
***I Ching*** (često pisana kao I Jing, Yi Ching, Yi King, or Yi Jing; također poznata kao "Knjiga promjene" ili "Klasik promjene") je najstariji od kineskih klasičnih tekstova. Sadrži sistem simbola sa svrhom da identificiraju poredak u naizgled slučajnim događajima, te opisuje drevni sistem kozmologije i filozofije koji predstavlja srž kineskih kulturnih vjerovanja. Filozofija se temelji na ideji o *dinamičnoj ravnoteži suprotnosti*, *evoluciji kao događšaja kao procesu,* i *prihvaćanju neizbježnosti promjene* (see *Philosophy*, below). U zapadnnim kulturama *I Ching* neki smatraju jednostavno sistemom proricanja; mnogi vjeruju da sadrži mudrost i filozofiju drevne Kine.

Knjiga se sastoji od serije simbola, pravila za njihovo manipuliranje, pjesama i komentara.

***Knjiga promjene*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Četiri knjige i Pet klasika (四書五經) |
| --- |
| Četiri knjige | *Veliko učenje* (大學) • *Doktrina sredine* (中庸) • *Analekti* (論語) • *Mencije* (孟子) |
| Pet klasika | *Klasik promjene* (易經) • *Klasik poezije* (詩經) • *Klasik obreda* (禮記) • *Klasik historije* (書經) • *Anali Proljeća i Jeseni* (春秋) |
**Knjižnica *Andrija Štampar*** nalazi se u Zagrebu.

Povijest knjižnice "Andrija Štampar"
------------------------------------

Knjižnica "Andrija Štampar" osnovana je 1927. godine i jedna je od najstarijih javnozdravstvenih knjižnica u ovom dijelu svijeta. Iste je godine osnovana i Škola narodnog zdravlja zajedno sa Zavodom za javno zdravstvo koji su u to vrijeme predstavljali jednu ustanovu. Knjižnica Škole nastala je spajanjem knjižnice nekadašnjeg Zemaljskog bakteriološkog zavoda dr. Gutschya, kasnije nazvanog Epidemiološki zavod i knjižnice Rasuhinovog zavoda za socijalnu medicinu.

Sve ove promjene utjecale su na fond knjižnice „Andrija Štampar".

U knjižnici se mogu pronaći vrlo stare i rijetke knjige. Zahvaljujući profesoru A. Štamparu i njegovim poznanstvima po svijetu, posebno vezi sa Svjetskom zdravstvenom organizacijom i Rockefellerovom zakladom, kompletiran je fond časopisa iz vremena Drugog svjetskog rata kada je knjižnica bila zatvorena. Na taj je način ova knjižnica postala doista jedinstvena ne samo u Hrvatskoj nego i u Europi.

U međuvremenu knjižnica je proširila područja svojeg interesa. Osim javnog zdravstva, svoje mjesto našla su i druga biomedicinska područja, npr. socijalna medicina, epidemiologija, istraživanje zdravstvene zaštite, mikrobiologija, imunologija, virologija, parazitologija, mikologija, ekologija, ispitivanje vode, medicina rada, medicinska statistika, medicinska informatika, obiteljska medicina, gerontologija, menadžment u medicini. Knjižnica je 2007. godine preuzela softverski program Voyager kao novi knjižnični sustav, te se radi na implementaciji softvera u radu knjižnice.

Fond
----

Knjižnica posjeduje oko 60.000 svezaka knjiga i časopisa. te prima oko 150 tekućih naslova časopisa. Knjižnica je otvorenog tipa.
Knjižnica ima pristup elektroničkim bazama koje omogućavaju pretraživanje časopisa u full-text obliku, koji sve više zamjenjuje tiskanu formu časopisa. Korisnici Knjižnice mogu se koristiti najnovijom kompjutorskom opremom, pretraživati baze podataka i printati.

Suradnja
--------

Od 1997. do 2002. godine Knjižnica "Andrija Štampar" bila je uključena u projekt „Sustav znanstvenih informacija Republike Hrvatske - podsustav Biomedicina - u okviru Ministarstva znanosti i obrazovanja" (sadašnjeg Ministarstva znanosti, obrazovanja i športa) s ciljem uspostavljanja informacijskog sustava koji bi pružao sve potrebne informacije znanstvenicima.

Od 1992. godine knjižnica je postala Dokumentacijski centar Svjetske zdravstvene organizacije i depozitarna knjižnica publikacija ove organizacije za Hrvatsku.

Vanjske veze
------------

* Knjižnica "Andrija Štampar" Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u

Koordinate: 45°49′43″N 15°58′53″E﻿ / ﻿45.8286684234647°N 15.9813737869263°E﻿ / 45.8286684234647; 15.9813737869263
Oceanija označena ružičasto
**Oceanija** ili **Okeanija** (engleski: ) je jedna od tri fiktivne svjetske supersile u Orwellovom romanu *1984*, jedina u kojoj se odvija radnja. Njena teritorija se sastoji od obiju Amerika (Sjeverne i Južne), Britanskog Otočja, južnog dijela Afrike, Australije i Novog Zelanda. Njome vlada totalitarni režim na čelu sa partijom Ingsoc. Država je u stalnom ratu s jednom ili obje suparničke supersile - Eurazijom i Istazijom - pri čemu iz ruke u ruku prelaze dijelovi Afrike, Indije, Indonezije i pacifičkih otoka. 

Na temelju navoda u knjizi Goldsteinovoj knjizi Oceanija je nastala u 1950-ih kada su SAD anektirale Britanski Imperij i države Latinske Amerike. Službeni jezik, odnosno lingua franca je engleski, odnosno njegov posebni oblik poznat kao Novogovor (engleski: ). 

| * p
* r
* u
*Hiljadu devetsto osamdeset četvrta* Georgea Orwella |
| --- |
| Likovi | 
* Winston Smith
* Julia
* O'Brien
* Big Brother
* Emmanuel Goldstein

 |
| Mjesta | 
* Države u *1984*
* Oceanija
* Eurazija
* Istazija
* Aerodromska pista Jedan
* Soba 101

 |
| Klase | 
* Uža Partija
* Šira Partija
* Prolovi
* Bratstvo

 |
| Ministarstva | 
* Ministarstvo ljubavi
* Ministarstvo mira
* Ministarstvo obilja
* Ministarstvo istine

 |
| Koncepti | 
* Ingsoc
* Novogovor
* Dvomisao
* Dobromisao
* Dva + dva = pet
* Zlomisao
* Policija misli
* Telekran
* *Teorija i praksa oligarhijskog kolektivizma*
* Dva minuta mržnje
* Tjedan mržnje
* Prolefeed
* Ne-ličnost

 |
| Adaptacije | 
* američka TV-drama 1953.
* BBC-jeva TV-drama 1954.
* film iz 1956.
* Diamond Dogs
* Appleova reklama
* film iz 1984.
* parodija iz 1999.
* opera iz 2005.

 |
| Uticaj | *Nineteen Eighty-Four* u popularnim medijima |
**Katedrala u Mainzu** ili **Katedrala sv. Martina** (na njemačkom ***Mainzer Dom***, ***Martinsdom*** ili - službeno - ***Der Hohe Dom zu Mainz***) je rimokatolička katedralna crkva smještena kraj historijskog centra, odnosno glavnog trga u njemačkom gradu Mainzu. Ona predstavlja službeno sjedište biskupa Mainza.

U svom prvobitnom obliku je Katedrala bila pretežno u romaničkom stilu, ali su kasnije obnove i dograđivanja dovele do fuzije sa drugim stilovima. Sastoji se od tri broda, a posvećena je sv. Martinu iz Toursa. Istočni kor je posvećen Svetom Stjepanu.

U unutrašnjosti katedrale se nalaze grobnice i spomenici nekada moćnim izbornim kneževima-nadbiskupima Mainza, a također sadrže brojna umjetnička djela prikupljena tokom više od hiljadu godina postojanja. Katedrala također ima dvorište u kome se nalaze kipovi Svetog Bonifacija i Djevice Marije.

Njena izgradnja je započela 975. nakon što je na mjesto nadbiskupa Mainza došao Willigis. Dovršena je 1009. ali je na dan otvaranja - 29. augusta 1009. - došlo do požara u kome je teško oštećena. Willigis je smjesta naredio da počne obnova, koju je dovršio njegov nasljednik Bardo. Nakon još jednog požara je opsežnu rekonstrukciju krajem 11. vijeka proveo i rimsko-njemački car Heinrich IV. Nakon toga je obnavljana još nekoliko puta, a dva puta je bila oštećena - za vrijeme francuskih revolucionarnih ratova 1792. i savezničkog bombardiranja u drugom svjetskom ratu.

Katedrala ima veliku historijsku važnost, s obzirom da su u njoj okrunjeni mnogi monarsi.

Literatura
----------

* Wilhelm Jung: *Mainz cathedral* ; Translation: Margaret Marks, Editor: Schnell und Steiner, Regensburg, 1994
* Ron Baxter: *The tombs of the archbishops of Mainz*, in Ute Engel and Alexandra Gajewski (eds), Mainz and the Middle Rhine Valley, (British Archaeological Assoc. Conference Transactions, 30, Leeds, British Archaeological Association and Maney Publishing. ISBN 978-1-904350-83-5, 2007, pp. 68–79.
* *Die Bischofskirche St. Martin zu Mainz*, ed.: Friedhelm Jürgensmeier, Knecht Publishers, Frankfurt/Main 1986
* *Lebendiger Dom - St. Martin zu Mainz in Geschichte und Gegenwart*, ed.: Barbara Nichtweiß, Philipp v. Zabern Publishers, Mainz 1998
* *Der Dom zu Mainz - Geschichte und Beschreibung des Baues und seiner Wiederherstellung*, Friedrich Schneider, Publishers Ernst and Korn, Berlin, 1886
* *Der Dom zu Mainz - Ein Handbuch*, August Schuchert, Wilhelm Jung, Verlag Druckhaus Schmidt & Bödige GmbH, 3rd Edition, Mainz, 1984
* *Deutsche Romanik*, Bernhard Schütz, Wolfgang Müller; Herder Publishers, Freiburg i. Br. 1989
* *Mainz - Die Geschichte der Stadt*, Hrsg.: Franz Dumont, Ferdinand Scherf, Friedrich Schütz; 2nd Edition; PublishersPhilipp von Zabern, Mainz 1999

Vanjske veze
------------

***Katedrala u Mainzu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mainz Online: Cathedral Arhivirano 2015-02-06 na Wayback Machine-u (extended history of the cathedral)
* Diocese of Mainz: Cathedral (another history of the cathedral; in German)
* Cathedral Museum Mainz (documentation of artefacts in the cathedral; in German)

Koordinate: 49°59′56″N 8°16′26″E﻿ / ﻿49.99889°N 8.27389°E﻿ / 49.99889; 8.27389
**Katedralna crkva u Trebinju** posvećena je rođenju Blažene Djevice Marije – Katedrala Male Gospe, proglašena je za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik sastoji se od objekta Katedralne crkve, postojećeg zvonika i pokretnog naslijeđa.

Lokacija
--------

Nalazi se u centru grada Trebinja, u neposrednoj blizini gradskog parka.

Historija
---------

Trebinjska (Trebinjsko-mrkanjska) biskupija je jedna od najstarijih biskupija u Bosni i Hercegovini. Prvi puta se spominje u buli pape Benedikta VIII. 1022. godine. Srednjovjekovna Travunija dolazi pod vlast Nemanjića krajem XII. stoljeća, a 1373. godine dolazi pod vlast bosanskog kralja Tvrtka I. Pod pritiskom Nemanjića, biskup Silvije, 1253. godine, bježi u Dubrovnik, na otok Mrkanj, kao rezidenciju. Poslije pada Bosne (1463.), i Hercegovina pada pod osmansku vlast (1482.). Za vrijeme osmanske vlasti biskupi i dalje imaju sjedište na dubrovačkom području.

Nakon uspostave austrougarske vlasti u Bosni i Hercegovini, uređena je i katolička crkvena organizacija. Papa Leon XIII. utemeljuje Vrhbosansku mitropoliju, koju sačinjavaju Vrhbosanska nadbiskupija sa sjedištem u Sarajevu, Mostarsko-duvanjska biskupija sa sjedištem u Mostaru (u koju je uključena i Trebinjska biskupija) i Banjalučka biskupija sa sjedištem u Banjoj Luci. Ovakvo stanje traje do danas. Današnje granice Trebinjsko-mrkanjske biskupije zauzimaju prostor jugoistočne Hercegovine, i to od rijeke Neretve na zapadu, do crnogorske granice na istoku, te hrvatske granice na jugu.

Opis
----

Gradnja današnje katoličke crkve u Trebinju započeta je 1880. Godine. Prema konceptu prostorne organizacije, pripada tipu jednobrodne crkve sa transeptom (poprečnim brodom) i polukružnom apsidom. 
Vanjske dimenzije crkve iznose: dužina je cca 29,00 m, širina na dijelu transepta je cca 15,50 m, a na dijelu broda cca 9,30 m. Dimenzije unutrašnjeg prostora crkve iznose: dužina je cca 27,70 m, širina na dijelu transepta je 14,50 m, a na dijelu broda 8,00 m. 
Visina crkve, mjerena od zemljišta do početka krovne strehe, iznosi cca 11,80 m, a visina, mjerena od zemljišta do krovnog sljemena, iznosi cca 15,00 m.

Unutrašnjost crkve je ukrašena pilastrima, profiliranim vijencima i kasetiranom tavanicom. Pod crkve je u cjelini prekriven kamenim pločama.
Vilko Šeferon je tridesetih godina XX. stoljeća oslikao prostor apside, te pročelje na zapadnom zidu crkve, iznad prostora apside. Oslikani prostor apside se može podijeliti na dva dijela, oslikana kalota apside i oslikani friz.

U unutrašnjosti crkve se primjećuju brojni umjetnički radovi – nekoliko skulptura, kao što su skulpture sv. Benedikta i skulptura Blažene Djevice Marije, te nekoliko slika. Slike su u crkvu donesene iza 1995. godine, a radovi su nekolicine hrvatskih umjetnika
U trebinjskoj crkvi se čuva manja zbirka misnog posuđa.

Literatura
----------

Župa Trebinje Arhivirano 2010-08-27 na Wayback Machine-u
**Opština** je u Srbiji osnovna teritorijalana jedinica lokalne samouprave, koja se obrazuje za jedno ili više naseljenih mesta, a može biti obrazovana i za deo naseljenog mjesta.

Opština ostvaruje svoje nadležnosti na osnovu Ustava, zakona i statuta opštine i ima pravo da se bavi svim pitanjima od lokalnog interesa, osim onih pitanja koja su dodeljena u nadležnost nekom drugom nivou vlasti.

Poslovi opštine
---------------

Poslovi opštine su poslovi samostalne nadležnosti i preneseni poslovi državne uprave.

**Poslovi iz samostalne nadležnosti** opština obuhvataju poslove na planu regulatornih radnji i upravljanja opštinom i poslove pružanja usluga. U poslove regulatornih radnji i upravljanja opštinom spada donošenje razvojnih i drugih planova i programa, budžeta i završnog računa budžeta, upravljanje opštinskom imovinom, obrazovanje opštinske administrativne službe i dr. U poslove pružanja usluga uređenje i obezbeđenje obavljanja komunalnih delatnosti, obavljanje specifičnih usluga u oblasti kulture,
obrazovanja, sporta, zdravstva, socijalne zaštite, turizma, ugostiteljstva, zaštite životne okoline i u drugim oblastima privrede i društvene delatnosti.

**Preneseni poslovi državne uprave** su poslovi koje Republika prenosi na opštinu kad je to po zakonu uz predhodno obavljene konsultacije sa opštinama. Prilikom prenošenja poslova državne uprave na opštine, Republika je dužna opštinama dodeliti i finansijska sredstva i obezbediti druge potrebne uslove za njihovo efikasno izvršavanje.

Organi opštine
--------------

Organi opštine su skupština opštine i predsednik opštine. Novina po novom zakonu je to što lokalna uprava nije poseban opštinski organ, nego je kao deo izvršne funkcije odgovorna predsedniku kao nosiocu izvršne vlasti u opštini i nema poseban subjektivitet koji imaju organi opštine.

Vidi još
--------

* Opštine Srbije
* Istorija opština Srbije
**Oakham** (čita se *Okem*) je grad od 11,101 stanovnika na jugoistoku Engleske.

On je i administrativni centar (county town) Grofovije Rutland.

Geografske karakteristike
-------------------------

Oakham leži nedaleko od akumulacionog jezera Rutland, u dolini Catmose , udaljen 37 km od zapadno od Peterborougha.

Historija
---------

Oakham je izrastao u sjeni normanskog zamka, od kojih je danas preostala jedino dvorana za bankete. Zamak je podigao normanski vlastelin Walkelin de Ferrers, između 1180. -1190.

Pretpostavlja se da je prije Normanske ivazije na istom mjestu postojalo starije saksonsko naselje, i da ime grada - Oakham, potječe od imena vladara tog naselja, koji se zvao - Occa.

Normani su gotovo u isto vrijeme podigli i crkvu, ali od orginalne normanske arhitekture nije ostalo ništa jer je temeljno rekonstruirana od 13. do 14. vijeka.

Grad je poznat i po gimnaziji koju je 1584. podigao bogati sugrađanin Robert Johnson, ona djeluje i danas kao privatna škola.

Oakham je stagnirao i smanjio se za posljednja tri vijeka, danas je uspavani trgovački gradić, potpuno nedirnut modernim razvojem. .

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka, Barmstedt
* SAD, Dodgeville, Wisconsin

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: East Midlands" (engleski). City population. Pristupljeno 25 11. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*The History of Oakham*" (engleski). Information Britain. Pristupljeno 25. 11. 2016.

Vanjske veze
------------

***Oakham*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Oakham Town Council* (`en`)
**Kianit** (starogrčki: *kyanos* = *plav*) je tipičan plavi silikatni mineral, često nađen u aluminijem bogatim metamorfnim pegmatitima i/ili sedimentnim stijenama. Kianit je tipični mineral metamorfnih facijesa plavih škriljavaca.

On je član alumosilikatne serije koja uključuje polimorfe andaluzit i silimanit. Kianit je jako anizotropan te zbog toga njegova tvrdoća varira ovisno o kristalografskom smjeru. Iako je to obilježje gotovo svih minerala, kod kianita se ovo svojstvo može uzeti kao tipično i kao identificirajuća karakteristika.

Uporaba
-------

Primarno se koristi kao vatrostalni materijal te u keramičkoj industriji, za pravljenje razne porculanske robe, uključujući i posuđa. Koristi se i kao električni izolator te kao abraziv. Kianit je važan i u rudarstvu. Koristi se i kao dragi kamen, iako je takva upotreba ograničena njegovim anizotropizmom i savršenom kalavošću. Konačno, kijanit je i cijenjeni mineral među kolekcionarima.

Minerali uz koje dolazi
-----------------------

Obično dolazi u asocijaciji s:

* andaluzitom, Al2SiO5
* silimanitom, Al2SiO5
* kvarcom, SiO2
* staurolitom, Fe2Al9Si4O22(OH)2
* tinjcima, AB2-3(X, Si)4O10(O,F,OH)2
* granatima, A3B2(SiO4)3

Veća ležišta
------------

Kijanit u većim količinama nalazimo u Brazilu; Sjevernoj Karolini, SAD; Švicarskoj, Rusiji, Srbiji, Indiji i Keniji.

Prvi put je nađen u Pizzo Fornu, u Tessinu, Švicarska.

Drugi nazivi
------------

Kijanit ima nekoliko alternativnih imena, uključujući disten i munkrudit. Bijelo-sivi kijanit još zovemo i reticit.

Identifikacija
--------------

Kijanitovi izduženi, stupićasti kristali jesu obično prvo što nam ukazuje na prepoznavanje minerala, baš kao i njegova boja (kada je uzorak plav). Minerali s kojima dolazi također su korisni pri identifikaciji, pogotovo ako su u blizini njegovi polimorfi ili staurolit, koji se vrlo često pojavljuje s kijanitom. No, najkorisnija karakteristika pri determiniranju kijanita je njegova **anizotropija**. Kijanit ima dvije potpuno različite tvrdoće na *okomitim* osima i to ga vrlo lako razlikuje od drugih minerala.

Polimorfi
---------

* Andaluzit
* Silimanit

Alteracije
----------

Pri izuzetno visokim temperaturama i kijanit i oba njegova polimorfa mogu prijeći u mulit, Al6Si2O13.

***Kianit*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 42° 07′ 31" SGŠ, 21° 05′ 21" IGD

**Odri** (mak. *Odri*) su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Odri pripadaju opštini Tearce.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Odri je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 18 km severno.

Odri se nalaze u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na severnom obodu Pološkog polja. Jugoistočno od naselja pruža se polje, a zapadno se izdiže Šar-planina. Nadmorska visina naselja je približno 660 metara.

Klima u naselju je umereno kontinentalna.

Istorija
--------

Početkom 20. veka pravoslavni Sloveni su čini 2/3 seoskog stanovništva. Svi su bili vernici Srpske pravoslavne crkve.

Stanovništvo
------------

Odri su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.739 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (92%), a u manjini su etnički Makedonci (8%).

Većinska veroispovest je islam, a manjinska pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Tearce

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Odri*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.tearce.gov.mk Zvanična stranica opštine Tearce

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Tearce |
| --- |
| **Tearce** • 
Brezno •
Varvara •
Glođi •
Dobrošte •
Jelošnik •
Lešok •
Neprošteno •
Nerašte •
Odri •
Prvce •
Pršovce •
Slatino |  |
**Nikola Selaković** (30. april 1983, Užice) srpski je pravnik i političar, funkcioner Srpske napredne stranke i aktuelni ministar pravde i državne uprave u Vladi Republike Srbije.

Biografija
----------

Završio je Šestu beogradsku gimnaziju i Pravni fakultet gde radi kao asistent na predmetu Uporedna pravna tradicija. Godine 2010. upisao je doktorske studije na Pravnom fakultetu.

Tokom studija, pored akademskog uspeha, tri puta je pobeđivao na takmičenju u besedništvu na Pravnom fakultetu (2004, 2005. i 2007). Takođe, bio je član tima na međunarodnom takmičenju iz oblasti Međunarodnog javnog prava „Philip C. Jessup International Law Moot Court Competition", a 2007. godine dobio je prvu nagradu Alan Votson fondacije za projekat „Dušanov zakonik i pravni transkripti".

Osnivač je, a u periodu od 2011. do 2012, bio je i predsednik Srpskog kulturnog kola „Despot Stefan Lazarević". Od 2010. godine predsednik je Instituta „Oratoria" — Cenar za retoriku. Takođe, od 2003. godine je član, a od 2005. godine sekretar Kluba ljubitelja antičkog i rimskog prava „Forum Romanum" Pravnog fakulteta.

Od 2005. do 2009. godine bio je angažovan u Rektoratu Univerziteta u Beogradu, kao osoba odgovorna za organizaciju svih važnijih dešavanja. Na Pravnom fakultetu Univerziteta u Beogradu 2009. postaje saradnik u nastavi na predmetu Uporedna pravna tradicija i predmetu Nacionalna istorija države i prava, a 2010. izabran je za asistenta na tim predmetima.

Pored srpskog jezika, vlada engleskim i solidno govori francuski i italijanski, a poznaje i osnove grčkog i starogrčkog jezika.

Politika
--------

U politiku aktivno ulazi 2008. godine, kada, prilikom osnivanja Srpske napredne stranke (SNS) postaje njen član. Član je Glavnog i Izvršnog odbora i predsednik je Pravnog saveta Stranke. U septembru 2012. izabran je za člana Predsedništva SNS.

U julu 2012. godine izabran je za ministra pravde i državne uprave u Vladi Republike Srbije. Istovremeno, postaje član Visokog saveta sudstva i Državnog veća tužilaca.

Vidi još
--------

* Ministarstvo pravde i državne uprave Republike Srbije
* Vlada Republike Srbije

Vanjske veze
------------

* Nikola Selaković (`sh`)

| * p
* r
* u
Sastav 12. Vlade Republike Srbije |
| --- |
| od 27. jula 2012. do 27. aprila 2014. godine |
| **Predsednik** | Ivica Dačić | Republika SrbijaRepublika Srbija |
| **Prvi potpredsednik Vlade** | Aleksandar Vučić |
| **Potpredsednici** | Suzana Grubješić • Jovan Krkobabić • Rasim Ljajić |
| **Ministri** | Milan Bačević • Aleksandar Vučić • Ivica Dačić • Mlađan Dinkić • Slavica Đukić Dejanović • Velimir Ilić • Verica Kalanović • Goran Knežević • Jovan Krkobabić • Rasim Ljajić • Alisa Marić • Zorana Mihajlović • Ivan Mrkić • Milutin Mrkonjić • Žarko Obradović • Bratislav Petković • Nikola Selaković • Sulejman Ugljanin |
| **Generalni sekretar** | Veljko Odalović |
*Za ostala značenja, v. John Paul Jones (razvrstavanje).*
John Paul Jones
**John Paul Jones** (Škotska, 6.7. 1747. - Francuska, 18.7. 1792.) pridružio se 1760. svom starijem bratu koji se nastanio u Virginiji. U ranoj se mladosti prikljućuje trgovačkoj mornarici i u početku plovi sjevernim Atlantikom. Nakon služenja na brodovima koji su prevozili crno roblje, dobiva zapovjedništvo nad jednim brigantinom i počinje se baviti krijumčarenjem. Godine 1775. pridružuje se američkoj pobunjeničkoj mornarici koja se tek stvar i dobiva čin drugog časnika jedne fregate. Dolazi u Nantes i Brest, gusari protiv Britanaca i plijen doprema u Brest.

Godine 1779. zapovijeda brodom što ga je Francuska poklonila mladoj američkoj mornarici, a koji je sam prekrstio u *Dobričina Richard*, u čast Benjaminu Franklinu. S posadom od 380 ljudi, brod u kolovozu 1799. diže sidro u Lorientu. U rujnu iste godine vodi slavnu bitku s britanskom fregatom *Serapis*. Već na samom početku bitke, njegov brod počinje propuštati vodu i prijeti mu potonuće. Na poziv zapovjednika *Serapisa* Pearsona da se preda, Jones uzvraća:"Još se nisam ni počeo boriti!". Te riječi ostaju zauvijek zapisane u američkoj povijesti. Jones navodi *Dobričinu Richarda* uz bok *Serapisa* i uspijeva ga osvojiti. Slavodobitno se vraća u Lorient na fregati na kojoj se vijori američka zastava. Njegov je vlastiti brod naime potonuo.

Neko vrijeme Jones ostaje u Francuskoj a onda odlazi u Rusiju na dvor carice Katarine II, koja ga imenuje admiralom. Umro je 1792. u Francuskoj. Njegov je pepeo kasnije prenesen u kapelu Pomorske akademije u Annapolisu.

Eksterni linkovi
----------------

***John Paul Jones*** na Wikimedijinoj ostavi

* U.S. Navy - John Paul Jones Arhivirano 2004-06-27 na Wayback Machine-u - FAQ Arhivirano 2001-11-16 na Wayback Machine-u
* Excerpts form the Journals of my Campaign – John Paul Jones
* John Paul Jones MuseumArhivirano 2013-10-23 na Wayback Machine-u
* John Paul Jones
* Unfurling the Flags of John Paul Jones Arhivirano 2006-08-19 na Wayback Machine-u
* Official report by Jones Arhivirano 2005-06-19 na Wayback Machine-u from aboard *Serapis* in Holland (1779)
* The Best Quote Jones Never Wrote Arhivirano 2007-01-07 na Wayback Machine-u
* Adams Electronic Archive – Memoirs while commissioner (excerpts relating to the Ranger's historic missions)
* John Paul Jones at Find-A-Grave
**Nakada** (arapski:نقادة / Naqādah, koptski: *Nekatērion*) koji su Grci zvali *Ombos*, je grad od 25,561 stanovnika na jugu Egipta u Muhafazi Kena.

Geografske karakteristike
-------------------------

Nakada leži u Gornjem Egiptu na zapadnoj obali Nila, na mjestu gdje on pravi veliki zavoj, točno nasuprot Kusa.

Od svog administrativnog centra Kene udaljena je 35 km uzvodno, a od Luxora isto toliko ali nizvodno.

Historija
---------

Historija Nakade seže u daleku prošlost, do neolitičkog naselja i nekropole iz Predinastičkog Egipta (prije 2925. pne.). Taj lokalitet prvi je istražio britanski arheolog Flinders Petrie - 1894.
Na osnovu tih nalaza je ime dobila - Kultura Nakada.

Većina arheoloških lokaliteta u okolici pripada Kulturi Nakada, to su lokaliteti od nekoliko hiljada km² do 3 hektara. U tim naseljima vjerojatno je živjelo 50 do 250 ljudi u kolibama od blata.

Kako se nalazila preko puta Vadi Hammamata, rijetkog prohodnog puta prema obali Crvenog mora i zlatnih rezervi Istočne pustinje, ona je zajedno sa Koptosom na suprotnoj obali postala regionalni centar predinastičke trgovine zlatom.

Nakada je najvjerovatnije bila prijestolnica jedne Nome još za Predinastičkog Egipta, grad u kom se njegovao kult boga Seta.

U današnjoj Nakadi su Kopti većinsko stanovništvo. To je grad prehrambene industrije u kom se prerađuju šećerna trska, datulje i žitarice iz okolice. Još uvijek se zanatski proizvodi grnčarija i svila.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Egypt, Arab Republic of Egypt*" (engleski). City population. Pristupljeno 20.9. 2020.
2. 1 2 3 4  „*Naqādah, Egypt*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 22.9. 2020.
3. 1 2  „*Naqada by Marie Parsons*" (engleski). Tour Egypt. Pristupljeno 20.9.2020.

Vanjske veze
------------

***Nakada*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Naqādah, Egypt* (`en`)
**John Robert Schrieffer** (Oak Park, 31. svibnja 1931. - 27. lipanj 2019), američki fizičar. Studirao na Massachusettskom tehnološkom institutu (MIT) u Cambridgeu i Illinoiskom sveučilištu u Urbani, gdje je i doktorirao 1957. Radeći na doktorskoj disertaciji, razvio je teoriju gubitka električnog otpora u metalima na niskim temperaturama. To je bila prva uspješna mikroteorija supravodljivosti. Za BCS-teoriju razvijenu 1957. na temelju teorije o supravodljivosti dobio je, zajedno s Johnom Bardeenom i Leonom Neilom Cooperom, Nobelovu nagradu za fiziku 1972.

### Supravodljivost

*Glavni članak: Supravodljivost*
Magnet koji lebdi iznad supravodiča zbog Meissnerovog učinka (Walther Meissner).
**Supravodljivost** je stanje pojedinih tvari koje se na niskim temperaturama očituje u nestanku njihova električnoga otpora, prolasku električne struje kroz tanku izolatorsku barijeru unutar njih bez električnoga otpora (**Josephsonov učinak** - Brian Josephson) i lebdenju magneta iznad njihove površine (**Meissnerov učinak** - Walther Meissner).  Supravodǉivost je kvantnomehanička pojava i ne može se objasniti klasičnom fizikom. Tipično nastaje u nekim materijalima na jako niskim temperaturama (nižim od -200 °C).

#### BCS-teorija

*Glavni članak: BCS-teorija*
**BCS-teorija** ili **Bardeen-Cooper-Schriefferova teorija** je prva mikroskopska teorija supravodljivosti (1957.). Polazi od pretpostavke da na vrlo niskim temperaturama u kristalnoj rešetki supravodiča privlačno međudjelovanje elektron–rešetka–elektron nadjačava odbojnu električnu silu među elektronima, tj. da elektroni pri prolasku kroz rešetku privlače njezine ione, što rezultira povećanjem gustoće pozitivnog naboja u tom području i, dok se rešetka ne vrati u ravnotežno stanje, privlači druge elektrone. U takvim uvjetima elektroni kojima su spinovi i količine gibanja suprotni gibaju se u parovima (**Cooperovi parovi**), a svaki par elektrona na međusobnoj udaljenosti od približno 100 nm giba se kroz kristalnu rešetku bez gubitka energije i može tunelirati kroz izolatorsku barijeru. Porastom temperature atomi rešetke sve jače titraju, iznad kritične temperature razdvajaju elektronske parove, elektroni se više ne mogu gibati bez gubitaka i pojavljuje se električni otpor. Za razvoj BCS-teorije John Bardeen, Leon Neil Cooper i John Robert Schrieffer dobili su Nobelovu nagradu za fiziku 1972.

Izvori
------

1. ↑  Nobel Prize-winning physicist John Robert Schrieffer dies at 88. Daily Mail
2. ↑   **Schrieffer, John Robert**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2014.
3. ↑   **supravodljivost**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2014.
4. ↑   **BCS-teorija**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2014.
|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |

  

**Möll** je rijeka u Gornjoj Koruškoj, lijevi pritok Drave. Rađa se u podnožju Großglocknera, najviše planine u Austriji, na 2.500 metara, zatim teče 84 kilometra i ulijeva se u Dravu pokraj Lurnfelda. 

Ime *Möll* je vjerojatno izvedeno iz keltskog izraza *Molina* za planinski potok.

Rijeka izvire na Visokom Tauernu u Srednjoistočnim Alpama na ledenjaku Pasterze u podnožju Grossglocknera, najviše planine u Austriji (3798 m). Ulijeva se nakon 84 kilometara u blizini Möllbrückea u Dravu. Na početku svog toka, na jugoistočnom kraju ledenjaka Pasterze, nakupljena je u rezervoar Margaritze, odakle se dio vode preusmjerava preko tlačnih tunela preko alpskog grebena i planine Wiesbachhorn do rezervoara od hidroelektrane Verbunda u Kaprunu kod Salzburga.

Nizvodno blizu Stalla, vode Mölla ponovo se slivaju u akumulacijsko jezero Gößnitz. U Obervellachu se riječni tok spaja s paralelnom prugom Tauernske željeznice koja se spušta od Mallnitza i južnog portala Tauern tunela. U blizini Kolbnitza i njegovog ušća u Dravu Möll je ponovo pregrađen da bi se stvorio izjednačujući bazen Rottau. Odavde se dio vode preusmjerava u niži stupanj elektrane Malta-Reisseck u Möllbrückeu.

Na rijeci se prakticira kajak i rafting.

Bilješke
--------

1. ↑  Zemaljske koordinate: 47°04′39″N 12°44′04″E﻿ / ﻿47.0775°N 12.734444°E﻿ / 47.0775; 12.734444.
2. ↑  Zemaljske koordinate: 46°49′38″N 13°22′48″E﻿ / ﻿46.827222°N 13.38°E﻿ / 46.827222; 13.38.

Galerija slika
--------------

* Tok rijeke MöllTok rijeke Möll
* Jezero kod HeiligenblutaJezero kod Heiligenbluta
* RaftingRafting
* Rijeka Möll u selu ZwenbergRijeka Möll u selu Zwenberg
* Kod RottauaKod Rottaua

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 236539478

 |
**Julen Kerman Madariaga Agirre** (Bilbao 1932.) je baskijski španjolski političar i odvjetnik, suosnivač baskijske oružane separatističke skupine ETA 1959. godine.

Bio je vođa ETA-e, istaknuti član stranke Herri Batasuna, a kasnije, osnivač političke stranke Aralar i član pacifističke organizacije, Elkarri.

Madariaga je odslužio dugu zatvorsku kaznu i proveo godine u progonstvu, ali je prekinuo svoje veze s ETA-om godine 1989. nakon što je postao razočaran načinom rada skupine. Napustio je Herri Batasunu 1995. nakon što je ta stranka odbila osuditi ETA-ine terorističke napade.

Uhićen je u lipnju 2006. u Francuskoj na temelju optužbi za iznudu poduzetnika u donošenju financijskih doprinosa ETA-i. Međutim, optužbe su odbačene i on je pušten.

Literatura
----------

* "Spanish hold vigils urging Eta not to break terror ceasefire", *The Independent*, December 4, 1999
* "ETA may call for end to violence". AP, March 25, 2004
* "From Belfast to Bilbao". *Guardian*, April 19, 2006
* "Spain announces peace talks with ETA". AP, June 29, 2006
* Baskenland Informatie Centrum newsletter, June 2006
*Za ostale upotrebe, v. Novo Selo (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 51′ 16" SGŠ, 21° 37′ 21" IGD

**Novo Selo** (mak. *Novo Selo*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Novo Selo pripada opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Novo Selo je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 30 km jugoistočno.

Naselje Novo Selo je u okviru istorijske oblasti Blatija, koja se obuhvata istočni deo Skopskog polja. Naselje je smešteno na levoj obali Vardara, pri njegovom utoku u Tarsku klisuru. Severno od naselja pruža se polje, dok se južno izdiže planina Kitka. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa manjim uticajem Egeja (žarka leta).

Istorija
--------

|  |
| --- |
|  |

Stanovništvo
------------

Novo Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 149 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (96%), a ostalo su Srbi.

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Zelenikovo

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Novo Selo (Zelenikovo)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.zelenikovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Zelenikovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Zelenikovo |
| --- |
| **Zelenikovo** • 
Vražale •
Gradovci •
Gumaljevo •
Dejkovec •
Dobrino •
Novo Selo •
Orešani •
Pakoševo •
Paligrad •
Smesnica •
Strahojadica •
Taor •
Tisovica |  |