recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Les Cœurs verts*** (sh. *Zelena srca*) je francuski crno-bijeli igrani film snimljen 1966. godine u režiji Édouarda Luntza. Po žanru je drama, a radnja prikazuje grupu mladića i djevojaka iz supkulture *blousons noira* (greaseri). Protagonisti su dvojica prijateljica koja su se upoznala u zatvoru, te nakon uvjetnog otpusta u pariškim *banlieuima* pokušavaju pronaći posao i započeti "normalni" život. Za film je karakterističan cinema verite pristup, odnosno korištenje naturščika umjesto profesionalnih glumaca i dokumentarnog materijala kao ilustracije radnje. *Les Coeurs* je prikazan na Berlinskom filmskom festivalu gdje je osvojio posebno priznanje kao najbolji film za omladinu.

Uloge
-----

* Gérard Zimmermann - Zim
* Marise Maire - Jacqueline
* Eric Penet - Jean-Pierre
* Françoise Bonneau - Patricia
* Arlette Thomas - Jean-Pierreova majka
* Elliott Stein
* Nat Lilienstein

Vanjske veze
------------

* *Naked Hearts* na sajtu IMDb
* *Les Cœurs verts* na stranici Ciné-Ressources
Za filmsku adaptaciju, vidi The Heart Is a Lonely Hunter (film).  Za ostala značenja, vidi The Heart Is a Lonely Hunter (razvrstavanje).  

***The Heart Is a Lonely Hunter*** (sh. *Srce je usamljen lovac*) je debitanski roman američke književnice Karson Mekalers iz 1940. Radnja je smeštena u gradiću na američkom jugu gde čitalac prati život Džona Singera, usamljenog gluvonemog čoveka, i grupe od četvoro različitih usamljenika, koji su privučeni Singerovom ljubaznom i saosećajnom prirodom. Pokušaj junaka da pronađu predah i da drugome saopšte svoje snove i želje ostaju besplodni pokušaji koji vode samo u još dublju tugu. Književni kritičar Lorens Grejver ga je opisao kao parabolu ljudskog stanja, izolacije, žudnje za razgovorom i nemogućnosti komunikacije; kao i parabolom neizbežnih obmanama, propraćenih isto toliko neizbežnom ljudskom potrebom za ljubavlju.

Roman žanrovski pripada južnjačkoj gotici i ispripovedan je u trećem sveznajućem licu. Likovi su često oslikani uz pomoć groteske. Osim usamljenosti, otuđenja i nemogućnosti komunikacije, „Srce je usamljeni lovac" tematizuje problem rodnih uloga, rasizam i klasnu nejednakost. Kada je izdat, književni kritičari su toplo i pozitivno dočekali roman, iznenađeni talentom dvadestrogodišnje autorke i njenim razumevanjem ljudskog stanja. Roman se na kraju dvadestog veka našao na sedamnaestom mestu liste najboljih romana na engleskom jeziku koju je sastavila izdavačka kuća Moderna biblioteka (Modern Library).

Roman je na srpskohrvatski jezik prvi put preveden 1960. u prevodu Zlatka Gorjana pod imenom „Srce je lovac samotan" (Svjetlost, Sarajevo), dok je 2014. preveden na srpski od strane Aleksandre Milosavljević kao „Srce je usmaljeni lovac" (LOM, Beograd).

Filmska adaptacija
------------------

Po romanu je 1968. snimljen istoimeni film u režiji Roberta Elisa Milera sa Alanom Arkinom, Sondrom Lok i Siseli Tajson u glavnim ulogama. Film je relativno verna adaptacija događaja opisnih u romanu i dobro je dočekan od strane filmskih kritičara, hvaljen podjednako zbog osećajnosti u prikazivanju samoće i otuđenja, kao i zbog dirljive glume glavnih glumaca.

Literatura
----------

* Ruppersburg, Hugh; Inscoe, John C. (2011). *The New Georgia Encyclopedia Companion to Georgia Literature*. University of Georgia Press. str. 213. ISBN 978-0-8203-4300-6.
* Werlock, Abby H. P.; Werlock, James P. (2015). *Encyclopedia of the American Novel*. Infobase Learning. ISBN 978-1-4381-4069-8.
* Hacht, Anne Marie (2009). *Gale Contextual Encyclopedia of American Literature*. Gale. ISBN 978-1-4144-3130-7.

Spoljašnje veze
---------------

* O romanu na sajtu posvećenom Karson Mekalers Arhivirano 2016-03-17 na Wayback Machine-u
* Ocene i kritike čitaoca na sajtu gudridsa
***Djevojka i hrast*** je jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen 1955. godine u režiji Krešimira Golika, a po scenariju Mirka Božića. Po žanru je drama, a radnja se događa u zabačenom selu Dalmatinske Zagore. Protagonistica, koju tumači Tamara Miletić, je Smilja, djevojka zaljubljena u mladića po imenu Ivan (čiji lik tumači Andrej Kurant, a što izaziva bolesnu ljubomoru njenog polubrata Josipa (koga tumači Ljuba Tadić u jednoj od svojih prvih zapaženih uloga). *Djevojka i hrast* je danas prije svega poznata po fotografiji Franje Vodopiveca koja je taj film učinila jednim od stilski najdotjeranijih ostvarenja tadašnje jugoslavenske kinematografije.

Iste je godine Zagreb Film u svrhu promocije snimio kratki istoimeni film, poznat kao jedno od najranijih animiranih ostvarenja hrvatske i jugoslavenske kinematografije.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Luka Aparac | Ilija, Ivanov brat |
| Stole Aranđelović | Petar, Ivanov brat |
| Josip Batistić | Svećenik |
| Viktor Bek | Marko |
| Ivka Berković | Ivanova majka |
| Zorka Falović |  |
| Mile Gatara |  |
| Ratko Glavina |  |
| Andrej Kurent | Ivan |
| Josip Marača |  |
| Andro Marjanović |  |
| Tamara Miletić | Smilja |
| Drago Mitrović |  |
| Josip Petričić | Roko |
| Miodrag Popović | Bojan |
| Violeta Proševska | Smilja kao devojcica |
| Mia Saso | Smiljina majka |
| Ljuba Tadić | Josip |

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Djevojka i hrast* na sajtu IMDb
**Duh u močvari**, film redatelja Branka Ištvančića iz 2006.

Glavne uloge
------------

* Ivo Gregurević (Vučević)
* Dejan Aćimović (Levay)
* Marko Pavlov (Miron)
* Ena Ikica (Melita)
* Robert Váss (Liptus)
* Vlatko Dulić (Farkaš)
* Mladen Vulić (Kovačević)

Radnja
------

Nakon što se **Liptus** poslije djetinjstva provedenog u gradu preseli u rezervat prirode Kopački rit, prvi put pozove na zimovanje najbolje prijatelje **Mirona** i **Melitu**. Još iste noći po dolasku, dok mirno spavaju u toploj sobi, iz dubokog sna ih probude uznemirujuća dozivanja mještana koji s bakljama nestaju u mraku na kraju ulice. Na pristaništu za čamce nađen je dječak *Halasz*, poznat po neustrašivosti i spretnosti, gdje promrzao i blijed od šoka bunca o bijelom duhu. Dok mladi mještani ne žele vjerovati u to, stari se sjete davno zaboravljene utvare koja sije strah u mračnim i maglovitim močvarama pa se povuku bojeći se za sebe, a Halasz završi u bolnici gdje mu liječnici ne mogu pomoći. Miron, Liptus i Melita, prepušteni sebi, uzimaju stvar u svoje ruke i u nizu prizora, strave i akcije, poput najboljih detektiva, otkriju tajnu duha, spasu prijatelja i postanu junaci dana.

Muzika iz filma
---------------

Muzika iz filma (*soundtrack'*) objavljena je *Croatia Records* 10. X. 2006. Odjavnu pjesmu na filmu pod nazivom "Ostvari san" pjeva **Saša Lozar**.

Vanjske veze
------------

* Službene stranice filma Arhivirano 2006-10-26 na Wayback Machine-u
* *Duh u močvari* na sajtu IMDb
* Službene stranice redatelja Branka Ištvančića
Djevojčica sa šibicama
**Djevojčica sa šibicama** (danski: ) je kratka priča danskog pisca Hansa Kristijana Andersona iz 1845. godine. Tema dječijih snova i nade prilagođena je različitim medijima, uključujući i animirani film i televizijski mjuzikl.

Radnja
------

Tokom Badnje večeri, siromašna mlada devojčica, promrzla od zimske hladnoće, pokušava da proda šibice na ulici. Plaši se odlaska kući jer zna da će je otac istući ukoliko ne proda šibice. Nakon mnogo pokušaja da proda te jadne šibice, djevojčica se predaje i u hladnoj noći legne kraj jednog dućana. Pošto joj je bilo hladno, počela je paliti šibice ne bi li se ugrijala. Svaki put kada bi upalila šibicu, vidjela bi nešto o čemu je oduvijek sanjala, hrana, odjeća, ali čim bi poletjela to dohvatiti, šibica bi se ugasila i čar bi nestala. Zadnja šibica koju je upalila, joj osvijetli njenu pokojnu baku, koja je u toj hladnoj noći povela sa sobom na nebo. Time su brige jadne djevojčice nestale. Tako je jutro svanulo nad malim, mrtvim tijelom koje je sklupčeno ležalo kraj ulice.

Objavljivanje
-------------

Devojčica sa šibicama je prvi put objavljena 1845. godine za „Dansk Folkekalender}-" za 1846. godinu. Djelo je reizdano 4. marta 1848. godine u sklopu edicije „New Fairy Tales}-" 1848. i ponovo nakon toga 18. decembra 1849. godine kao dio „Fairy Tales}-" 1850. Devojčica sa šibicama je objavljena i 30. marta 1863. godine u sklopu „Fairy Tales and Stories}-".

Adaptacije
----------

Tema Hansovog dela adaptirana je u tri igrana filma 1902, 1928. i 1988. godine. Takođe, snimljeno je i šest animiranih filmaova. Najmanje deset pjesama bavilo se temom djevojčice sa šibicama i snimljeno je najmanje pet različitih TV formata.

O knjizi
--------

O knjizi Devojčica sa šibicama Tiodor Rosić kaže: Andersen je verovao da o čovekovoj sudbini odlučuje Bog. U Devojčici sa šibicama, potresnoj bajci o promrzloj, gladnoj devojčici koja u novogodišnjoj noći bezuspešno paljenjem šibica pokušava da zagreje promrzle prste, Andersen je izneo plemenito verovanje u svet bolji i pravedniji od sveta u kojem vladaju glad, hladnoća, nesreća. Devojčica se smrzla u novogodišnjoj noći. Pričinila joj se mrtva baka: —- Ona — veli Andersen, — diže devojčicu u naručje i polete u sjaj, visoko, visoko; više nije bilo ni hladnoće, ni gladi, ni straha.

Literatura
----------

* Andersen, H. K: *Djevojčica sa šibicama*, Svjetlost Sarajevo, 1988.

Spoljašnje veze
---------------

* Devojčica sa šibicama, Hans Kristijan Andersen. Arhivirano 2017-04-27 na Wayback Machine-u
*Poljubac Mary Pickford*
***Poljubac Mary Pickford*** (ruski: ) je sovjetska nijema filmska komedija snimljena 1927. u režiji Sergeja Komarova. Protagonist, koga glumi Igor Iljinski, je Goga, blagajnik u kino-dvorani zaljubljen u studenticu glume Dusju (koju glumi Vera Malinovskaja, a koja ga ignorira jer je zaluđena sa hollywoodskom zvijezdom Douglasom Fairbanksom. Radnja prikazuje kako protagonist sticajem okolnosti glumi kao statist u filmu gdje ga u jednoj sceni poljubi hollywoodska zvijezda Mary Pickford, a nakon čega odjednom postaje slavan i predmetom zanimanja hiljada djevojaka, čineći Dusju ljubomornom. *Poljubac Mary Pickford* je snimljen u jesen 1926. godine kada su Fairbanks i Pickford, koji su tada predstavljali hollywoodski superpar i uživali status najpopularnijih glumaca na svijetu, posjetili Sovjetski Savez. Osim igranih, film sadrži i dokumentarne scene koje prikazuju histerično oduševljenje koje je dolazak Pickford i Fairbanks izazvao među njihovim sovjetskim poklonicima.

Izvori
------

1. ↑  Book of Lists #3 (Patrick Robertson's 10 Favorite Movie Oddities) p. 196 ISBN 0-553-27868-1

Vanjske veze
------------

* *Poceluj Meri Pikford* na sajtu IMDb
*
|  |
| --- |
| ***Pogreb grofa Orgaza*** |
|  |
| **El Greco**, 1586. |
| ulje na platnu , 480 × 360 cm |
| Crkva sv. Tome, Toledo |

**Pogreb grofa Orgaza**, manirističko ulje na platnu koje je naslikao El Greco (Domenikos Theotokopoulos) 1586. godine za grobnicu grofa Don Gonzala Ruiza u crkvi sv. Tome (*Santo Tomé*) u Toledu.

Historija
---------

El Greco je već živio sedam godina u Toledu kada je Crkva sv. Tome u Toledu naručila komemorativno djelo kojim bi se proslavio pokojni grof Orgaz. Prema navodima njegovog pogreba 1312. godine, pogrebna povorka je prisustvovala viziju sv. Augustina i sv. Stjepana koji su sašli s nebesa kako bi grofovo tijelo polegli u grob.

El Greco je sliku naslikao od 1586. do 1588. godine i slika je postavljena izravno na zid iznad same grobnice u obliku sarkofaga, tako da izgleda da se grof polaže izravno u grobnicu.

Odlike
------

Na slici je prikazana scena spuštanja grofova tijela u grob, u donjem pravougaonom dijelu slike, ali i nebeska vizija u gornjem lučnom dijelu slike. Na gornjem dijelu su prikazani Djevica Marija i Isus Krist kako vijećaju sa sv. Ivanom Krstiteljem, okruženi svecima i anđelima. El Greco je iskoristio ekstremni maniristički stil slikanja kako bi prikazao kovitlac zemljskih i božanskih snaga.

Na donjem dijelu nalaze se sv. Stjepan i sv. Augustin u zlatnim biskupskim odorama kako spuštaju grofovo tijelo u pozlaćenom oklopu u grob. Oko i iza njih se nalaze osobe u crnom čije glave čine svijetli friz kojim se dijele zemaljska i nebeska sfera. Neki od ovih portreta predstavljaju El Grecove suvremenike, između ostalih peti s lijeva je Julije Klović, a šesti, odmah do njega, je autoportret samog slikara kao jedini lik, pored svećenika u prvom planu, koji gleda u scenu iznad kao da je svjestan što se događa.

U lijevom kutu stoji dječak u crnom koji je portret slikarevog sina, a u njegovom džepu se nalazi rupčić s potpisom umjetnika i godina rođenja dječaka (1578.), čime je slikar zaokružio životnu priču – rođenje i smrt na istoj slici.

Veze
----

***Pogreb grofa Orgaze*** na Wikimedijinoj ostavi

* El Greco
* Manirizam

Vanjske veze
------------

* Crkva sv. Tome u Toledu
* "Dvije slike i skeptik" Arhivirano 2008-05-14 na Wayback Machine-u, predavanje Stewarta Sutherlanda koje povezuje ovu sliku sa Picassovom slikom *Guernica (slika)* (tekst, audio i video formati).

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 204579232
* GND: 7793566-4

 |
***Les oiseaux vont mourir au Pérou*** (sh. *Ptice odlaze umrijeti u Peru*) je francuski igrani film snimljen 1968. u režiji Romaina Garyja. Predstavlja adaptaciju Garyjeve istoimene novele, a protagonistica, koju tumači tadašnja Garyjeva supruga Jean Seberg, je mlada i privlačna žena koja na plaži impulzivno napusti muža (čiji lik tumači Pierre Brasseur) te se tokom jedne večeri upušta u niz seksualnih veza, što uključuje kako seks sa nekoliko muškaraca, tako i lezbijsku vezu sa vlasnicom bordela (koju glumi Danielle Darrieux). Radnja prikazuje kako je muž nakon toga počne tražiti, a njegove namjere prema njoj postaju sve mračnije. *Les oiseaux* je, zbog korištenja motiva nimformanije prilikom američke distribucije postao jedan od najranijih filmova koji je od strane cenzorskog odbora MPAA dobio oznaku X.

Uloge
-----

* Jean Seberg : Adriana
* Maurice Ronet : Rainier
* Pierre Brasseur : le mari
* Danielle Darrieux : Mme Fernande
* Jean-Pierre Kalfon : Le chauffeur
* Michel Buades : Alejo

Vanjske veze
------------

* *Les oiseaux vont mourir au Pérou* na sajtu IMDb
***Let It Snow! Let It Snow! Let It Snow!*** je američka zabavna pjesma iz 1945. za koju je muziku komponirao Jule Styne, a tekst napisao Sammy Cahn. Kada su je napisali, Styne i Cahn su nekoliko godina bili živjeli u Kaliforniji radeći muziku za hollywoodske filmove; inspiraciju im je dao izuzetno topao dan kada je, nakon Cahnove sugestije da posjete plažu, Styne shvatio da zapravo osjeća nostalgiju za Istočnom obalom i njenim snježnim zimama.

Pjesmu je prvi snimio Vaughh Monroe i postala je veliki hit. Nakon toga su je obrađivali mnogi poznati izvođači kao što su Frank Sinatra, Dean Martin, Andy Williams, Carly Simon i Smokey Robinson. Iako se u njoj uopće ne spominje Božić niti ijedan blagdan, asocijacije na kamin su bile dovoljne da stekne status božićne pjesme.

Ponekad se koristila u filmovima, od čega su najpoznatiji primjer filmovi *Umri muški* i *Umri muški 2*.

Eksterni linkovi
----------------

* **Lyrics to** Let It Snow Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 184503674
* LCCN: no98042304

 |
*Za ostala značenja, vidi Poručnik Kiže (razvrstavanje).*
***Poručnik Kiže*** (ruski: ) je "protagonist" historijske anegdote, odnosno na njoj temeljene priče sovjetskog književnika Jurija Tjinjanova, koja se danas smatra klasikom satričkog prikaza birokracije.

Anegdota, koju je prvi godine 1870. objavio leksikograf Vladimir Dalj u svojoj zbirci *Priče o vremenu Pavla I* opisuje događaj koji se zbio za vrijeme vladavine cara Pavla I krajem 18. vijeka, i koji mu je prepričao njegov otac Jochan Christian von Dahl (1764 - 1821). Nekoliko pisara u carskoj kancelariji je trebalo ispisati rutinski ukaz o tome kako se zastavnici carske vojske (ruski: ; fonetski:"praporšiki že") unaprijeđuju u čin potporučnika. Jedan od njih je pogreškom na tekst ukaza umjesto toga napisao *прапорщик Киже* (fonetski:praporšik Kiže; zastavnik Kiže). Kada je car potpisao ukaz, iz nekog razloga je zapamtio ime poručnika Kižea te kasnije, misleći da je riječ o stvarnoj ličnosti, donio ukaze kojim se unaprijeđuje u čin poručnika, kapetana, i na kraju pukovnika. Tek kada je izrazio želju da lično sretne svog miljenika, vojna birokracija je shvatila što se dogodilo i, nastojeći izbjeći carev bijes, stvorila lažnu priču o tome kako je poručnik Kiže iznenada umro. Car Pavle je na to reagirao žaljenjem što nije mogao upoznati tako istaknutog oficira. Anegdota je imala svoju historijsku osnovu u Pavlovoj hirovitosti, odnosno sklonosti da iznenada smjenjuje starije i brzo unapređuje mlađe i potpuno nepoznate oficire.

Godine 1927. Tinjanjov je na osnovu anegdote objavio priču *Potporučnik Kiže* (ruski: ) u kojoj je dodano još nekoliko likova, a sudbina "protagonista" učinjena još pikantnijom (car ga kažnjava bičevanjem, slanjem u Sibir, potom ga rehabilitira i daje mu imanje sa hiljadu kmetova), odnosno nastojanja birokrata da očuvaju iluziju o postojanju carskog oficira još apsudrnija.

Godine 1934. je na osnovu priče snimljen film Poručnik Kiže, danas najpoznatiji po muzičkoj partituri Sergeja Prokofjeva. Godine 1990. je ista anegdota postala predmetom svojetskog filma *Šagi imperatora*.

V. također
----------

* Carevo novo ruho
* General Harkov

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 309287340

 |
*Za ostale upotrebe, v. Druga strana ljubavi.*

***El cuerpo del deseo*** je američka telenovela produkcijske kuće Telemundo, snimana tokom 2005. godine. Predstavljala je rimejk kolumbijske telenovele *El cuerpo ajeno* iz 1992.

U Srbiji se tokom 2006. i 2007. emitovala na Foks Televiziji pod naslovom ***Druga strana ljubavi***. U Hrvatskoj se emitovala na programu RTL Televizije pod naslovom ***Ljubav bez predaje***.

Sinopsis
--------

Ovo je priča o Pedru Hoseu Donosou, veoma bogatom čoveku koji je sa svojih 60 godina konačno postigao sve što je celoga života želeo, uključujućii i ljubav mlade i lepe Isabele Aroho. Međutim, igrom sudbine, Pedro iznenada umire od srčanog napada u isto vreme kada umire i jedan mladi seljanin zvan Salvador Cerinsa. Ne želeći pomiriti se sa činjenicom da je sve izgubio, Pedro Hose Donoso se reinkarnira u telo pokojnog Salvadora Cerinse.

Sada, zahvaljujući novoj prilici koju mu je život prižio, Pedro Hose se vraća u portagu za svim što je izgunio, ni ne sumnjajući šta ga očekuje. Neočekivani povratak Pedra Hosea, pretvorenog u mladog i aktraktivnog muškarca, izazvaće niz događaja u kojima će na videlo izaći mnoge tajne, istine i obmane... Vratio se zbog ljubavi, ali jedino što ga je dočekalo bile su prevare...

Uloge
-----

| Glumci | Likovi |
| --- | --- |
| Lorena Rohas | Isabel Aroho |
| Mario Simaro | Salvador Cerinsa |
| Andres Garsija | Pedro Hose Donoso |
| Martin Karpan | Andres Korona |
| Vanesa Viljela | Anhela Donoso |
| Ana Silveti | Abigail Domingez |
| Erik Elijas | Antonijo Domingez |
| Sonja Noemi | Pilar |
| Pablo Azar | Simon Domingez |
| Roberto Mol | Valter Franko |
| Jenet Lehr | Gajetana Čarlie |
| Marta Picanes | Rebeka Macedo |
| Dijana Osorio | Valerija Guzman |
| Jadira Santana | Viktoria |
| Liz Koleandro | Nina Aroho |
| Rosalinda Rodrigez | Kantalisija Munjeton |
| Vivian Ruiz | Gvadalupe |
| Eduardo Serano | Felipe Madero |
| Arijana Koltelaci | Konsuelo Gerero |
| Sabrina Olmedo | Matilda Serano |
| Alsira Gil | Donja Lilija |
| Tanja Lopez | Inirida Fernandez |
| Marela Mata | Huanita |
| Karlos Pitelja | Pop Paroko |
***Enamorada*** (sh. *Voljena*) je meksički crno-bijeli film snimljen 1946. godine u režiji Emilija Fernandeza, i koji uživa reputaciju jednog od najpopularnijih ostvarenja tzv. Zlatnog doba meksičke kinematografije. Protagonist, koga tumači 
Pedro Armendáriz, je Juan Reyes, zapatistički general koji za vrijeme Meksičke revolucije zauzme jedan grad i počne konfiscirati imovinu bogatih građana kako bi je dijelio sirotinji. Radnja prikazuje kako pri tome upozna Beatriz Peñafiel (čiji lik tumači María Félix), svojeglavu i prkosnu kćer najbogatijeg čovjeka u gradu, a u koju se usprkos svemu zaljubi.

Fernandez je inspiraciju za scenarij *Enamorade* pronašao u Shakespeareovoj komediji *Ukroćena goropad*, ali ga je prilagodio meksičkim prilikama i kulturi. Film je doživio izuzetnu popularnost, i potakao Fernandeza da angažira Félix za još nekoliko svojih filmova. Sljedeće godine je prikazan na kanskom festivalu. Godine 1950. je Fernandez u američkoj koprodukciji režirao *The Torch*, remake na engleskom gdje je Armenadriz ponovio svoju ulogu, ali koji je završio kao komercijalni promašaj.

Vanjske veze
------------

* *Enamorada* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Emilio Fernández |
| --- |
| 
* *Flor silvestre* (1943)
* *Maria Candelaria* (1943)
* *Las Abandonadas* (1944)
* *Bugambilia* (1944)
* *Pepita Jiménez* (1945)
* *The Pearl* (1945)
* *Enamorada* (1946))
* *The Fugitive* (1947)
* *Río Escondido* (1947)
* *Maclovia* (1948)
* *Pueblerina* (1949)
* *La Malquerida* (1949)
* *The Torch* (1950)
* *Vìctimas del Pecado* (1951)
* *Islas Marías* (1951)
* *Siempre tuya* (1952)
* *Acapulco* (1952)
* *Rosanna* (1952)
* *Reportaje* (1952)
* *Una cita de amor* (1958)
* *Pueblito* (1962)
* *A Faithful Soldier of Pancho Villa* (1967)
* *La Choca* (1974)
* *Zona Roja* (1976)

 |
***Limite*** (sh. *Ograničenje*) je brazilski nijemi film snimljen 1931. u režiji Marija Peixota. Radnja se događa na moru gdje muškarac i dvije žene dijele čamac koji besciljno pluta, a svaki od tri lika kroz flashbackove proživljava svoj život. *Limite* je predstavljao prvi i jedini film Peixota, koji je po zanimanju bio književnik i režiju prihvatio tek nakon što su drugi, iskusniji sineasti odbili njegov scenario. Napravljen pod uticajem francuske filmske avangarde 1920-ih, *Limite* predstavlja jedan od najpoznatijih primjera tzv. "čistog filma", te je tokom sljedeće decenije dobio pohvale od strane nekih od najvećih tadašnjih sineasta i kritičara kao što su Sergej Ejzenštejn, Georges Sadoul i Orson Welles.

Uloge (redoslijed po abecedi)
-----------------------------

* Iolanda Bernardes
* Edgar Brasil
* Olga Breno ... Žena #1
* Brutus Pedreira .. Muškarac #2
* Mário Peixoto
* Taciana Rey ... Žena #2
* Carmen Santos
* Raul Schnoor ... Muškarac #1

Izvori
------

1. ↑  Cinédia no IMDB

Vanjske veze
------------

* *Limite* na sajtu IMDb
***Dr. Holl*** je zapadnonjemački crno-bijeli film snimljen 1951. u režiji Rolfa Hansena. Po žanru je melodrama, a naslovni protagonist, čiji lik tumači Dieter Borsche, je ljekar koji svojim eksperimentalnim lijekom uspije produžiti život smrtno bolesnoj djevojci (čiji lik tumači Maria Schell). Radnja prikazuje kako se djevojka prilikom terapije u njega zaljubi te ljekar, motiviran isključivo željom da je usreći u posljednjim danima, pristaje da se oženi za nju. Dr. Holl, za koga je scenario napisala Thea von Harbou, postigao je veliki komercijalni uspjeh, te ga se često navodi kao zaslužan za razvoj zapadnonjemačke filmske industrije u 1950-im. Austrijska glumica Maria Schell, koja je u posljednji trenutak u glavnoj ženskoj ulozi zamijenila Švicarku Liselotte Pulver, postala je velika zvijezda.

Uloge
-----

* Maria Schell – Angelika Alberti
* Dieter Borsche – Dr. Holl
* Heidemarie Hatheyer – Helga Roemer
* Carl Wery – Alberti
* Otto Gebühr – Profesor Amriss
* Franz Schafheitlin – Profesor Godenbergh
* Gerd Brüdern – Corvus
* Lina Carstens – Frau von Bergmann
* Claire Reigbert – Margret / The Housekeeper
* Adrian Hoven – Tonio / Vrtlar
* Marianne Koch – Anna
* Gustav Waldau – Pfarrer / Svećenik

Vanjske veze
------------

* *Dr. Holl* na sajtu IMDb
***España otra vez*** (sh. *Ponovno Španija*) je španski igrani film snimljen 1969. godine u režiji Jaimea Camina. Protagonist, koga tumači Mark Stevens je sredovječni američki ljekar koji odlazi na konferenciju u Barcelonu, a koja je sticajem okolnosti isto mjesto gdje je prije trideset godina za vrijeme građanskog rata kao mladić u redovima Internacionalnih brigada borio na strani poražene Republike. Radnja prikazuje njegovo nastojanje da se ponovno sretne sa starim prijateljima i poznanicima, ali i kćeri svoje nekadašnje djevojke (čiji lik tumači Manuela Vargas). 

Film je nastao po zamisli tajkuna Manuela Fernadenza Palaciosa, koji je njime nastojao od Vargas, poznate plesačice sa kojom je tada bio u ljubavnoj vezi, stvoriti novu međunarodnu filmsku zvijezdu. Film je, međutim, daleko više pažnje izazvao zbog svojih političkih konotacija, odnosno kao jedan od prvih i rijetkih filmova snimljenih pod Francovim režimom koji je građanski rat nastojao pokazati iz perspektive poražene strane. Jedan od scenarista je bio Alvah Bessie, bivši američki komunist koji se za vrijeme rata borio u brigadi Abraham Lincoln te je film velikim dijelom bio i autobiografske prirode. Iako je imao problema sa frankističkom cenzurom na kraju je ipak javno prikazan, poslan na Kanski festival, a na kraju je bio i službeni španski kandidat za Oscar za najbolji strani film. Kritičari mu, međutim, nisu bili previše skloni, a ubrzo nakon toga se Palacios vratio suprugi i ostavio Vargas, okončavši svoju producentsku karijeru.

Uloge
-----

* Manuela Vargas - María
* Mark Stevens - Dr. David Foster
* Marianne Koch - Kathy Foster
* Enrique Giménez 'El Cojo' - Maestro Miguel (kao Enrique 'el cojo')
* Luis Serret - Manuel Oliver
* Luis Ciges - Padre Jacinto
* Joaquín Pujol - Hijo de Manuel
* Alberto Berco - Dr. Gavotty
* Alberto Puig - Dr. Tomás
* Flor de Bethania Abreu - Teresa
* Manuel Muñiz - Hombre Extraño

Vanjske veze
------------

* *Spain again* na sajtu IMDb
***Inside the Walls of Folsom Prison*** (sh. *Među zidovima Zatvora Folsom*) je američki crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Cranea Wilbura. Po žanru je drama čija je radnja smještena u zloglasnu kalifornijsku kaznionicu Folsom. Protagonist, čiji lik tumači David Brian, je idealistički državni službenik koji je poslan od svojih pretpostavljenih da provede reforme nakon krvave pobune, te se nađe između okrutnog upravnika (koga tumači Ted de Corsia) i nasilnog vođe zatvorenika (čiji lik tumači Steve Cochran).

*Inside the Walls of Folsom Prison* je danas poznat prije svega kao inspiracija za *Folsom Prison Blues*, znamenitu pjesmu koja je nekoliko godina kasnije od country muzičara Johnnyja Casha učinila zvijezdu. Cash je film pogledao za vrijeme služenja vojnog roka u Zapadnoj Njemačkoj, a što je, između ostalog, prikazano u biografskom filmu *Walk the Line*.

Uloge
-----

* Steve Cochran ... Chuck Daniels
* David Brian ... Mark Benson
* Philip Carey ... Red Pardue
* Ted de Corsia ... Upravnik Ben Rickey (kao Ted De Corsia)
* Scott Forbes ... Jim Frazier
* Michael Tolan ... Leo Daly (kao Lawrence Tolan)
* Dick Wesson ... Tinker
* Paul Picerni ... Jeff Riordan
* William Campbell ... Nick Ferretti
* Edward Norris ... Nar. Cliff Hart (kao Eddie Norris)

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Inside the Walls of Folsom Prison* na sajtu IMDb
* *Inside the Walls of Folsom Prison* na AllMovie-u ()
* *Inside the Walls of Folsom Prison* na filmskoj bazi podataka TCM
Propast Zapada, ćirilično izdanje iz 1936.
**Propast Zapada** je ime djela čiji je autor njemački politolog Oswald Spengler. Sastoji se od dva sveska, koji su objavljeni 1918. i 1923. godine. 1922. objavljen je revidirani prvi svezak. Budući da je Njemačka bila poražena, ponižena i osiromašena u sukobu znanom kao Prvi svjetski rat, njemački narod je pozdravio ovo djelo. Dva glavna utjecaja na njega su izvršili Goethe i Friedrich Nietzsche, prvi više nego drugi, ali važnost Friedrichovu objasnit će u svom predavanju "Nietzsche i njegovo stoljeće." Prema Spengleru, postoji 8 glavnih civilizacija, a to su:

1. Babilonska
2. Egipatska
3. Kineska
4. Meksička
5. Klasična
6. Arapska
7. Zapadna ili "europsko-američka"

On smatra demokraciju korumpiranom, jer se tamo sve vrti oko novca. Tako je zapadni čovjek u Spenglerovom djelu prikazan kao ponosan, ali tragičan junak upravo zbog činjenice da teži onome što je nedostižno. Nakon demokracije treba doći novi predak, ali njemu se nije svidio nacionalsocijalizam.

Spenglerovo kapitalno djelo spada među najznačajnije knjige 20. stoljeća, te je nadahnulo mnoge analize, studije i umjetnička djela. Među potonjima osobito se ističe slika "Propast Zapada" Spenglerova sunarodnjaka Anselma Kiefera.

Izvori
------

* National Galery of Australia - Anselm Kiefer: Propast Zapada, 1989.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 219191665
* GND: 4443895-3
* SUDOC: 185887260
* BNF: cb131647404 (podaci)

 |
'***Inspiration'*** (sh. *Inspiracija*) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1915. u režiji Georgea Fostera Platta. Radnja prikazuje mladu djevojku iz provincije (čiji lik tumači Audrey Munson) koja dolazi u veliki grad i čija savršena figura postaje predmetom opsesije mladog umjetnika (čiji lik tumači Thomas A. Curran) koji je nastoji učiniti modelom za svoje aktove. Film je izazvao veliku senzaciju u javnosti zbog toga što se u njemu Munson, koja je već imala reputaciju jednog od najpopularnijih umjetničkih modela u SAD, u velikom broju scena pojavljuje gola. Cenzori su, međutim, oklijevali s time da film zabrane, a što historijski izvori tumače time da bi slijedom istih kriterija morali zabraniti mnoga poznata djela likovne umjetnosti. U mnogim izvorima se spominje kao prvi američki cjelovečernji ili *mainstream* film sa ženskom golotinjom, mada bi se takva čast mogla udijeliti kontroverznijem filmu *Hypocrites* snimljenom nekoliko mjeseci ranije. Danas se smatra izgubljenim.

Vanjske veze
------------

* *Inspiration* na sajtu IMDb
* *Inspiration* na AllMovie-u ()

***Inspiration (film, 1915)*** na Wikimedijinoj ostavi
Ovo je članak o filmu iz 1936. godine.  Za ostala značenja, vidi Intermezzo (razvrstavanje).  

Gösta Ekman & Ingrid Bergman.
***Intermezzo*** je švedski crno-bijeli film snimljen 1936. u režiji Gustafa Molandera. Po žanru je ljubavna drama, a protagonist, koga glumi Gösta Ekman, je ugledni violinistički virtuoz koji angažira lijepu pijanisticu (koju tumači Ingrid Bergman) kako bi podučavala njegovu kćer. Radnja pokazuje kako se u nju zaljubljuje i s njom odlazi na svjetsku turneju. Film je poznat zbog toga što je privukao pažnju američkog producenta Davida O. Selznicka, koji je 1939. angažirao Bergman da ponovi ulogu u istoimenom hollywoodskom remakeu gdje joj je partner bio Leslie Howard.

Uloge
-----

* Gösta Ekman – Profesor Holger Brandt
* Inga Tidblad – Margit Brandt
* Ingrid Bergman – Anita Hoffman
* Erik Berglund – Impresario Charles Möller
* Hugo Björne – Thomas Stenborg
* Anders Henrikson – Švedski pomorac
* Hasse Ekman – Åke Brandt (as Hans Ekman)
* Britt Hagman – Ann-Marie Brandt

Vanjske veze
------------

* *Intermezzo* na sajtu IMDb
***Drowning Mona'** je američka filmska kriminalistička komedija iz 2000. koju je režirao Nik Gomez, poznata po tome što većina likova u filmu vozi Juga.*

U Hrvatskoj je prikazana pod naslovom ***Tko je utopio Monu?***, a u Srbiji pod naslovom ***Ko je ubio Monu***.

Radnja
------

Vajat Raš, šerif gradića Verplanka (glumi Deni Devito) istražuje misterioznu smrt Mone Dirli. Istragu posebno teškom čini to što su Monu, usled njene zajedljivosti i okrutnosti, mrzeli mnogi građani Verplanka.

Zanimljivosti
-------------

Film počinje tako što narator ističe kako je *"Pre više godina kompanija Jugo izabrala je Verplank u državi Njujork za testiranje svog novog automobila. No to je neka potpuno druga priča"*.

Izvori
------

1. ↑  „Drowning Mona at Box Office Mojo". Pristupljeno 29. IX 2009.

Vanjske veze
------------

* Ko je ubio Monu na IMDB-u

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Nick Gomez |
| --- |
| 1990-e | 
* *Laws of Gravity* (1992)
* *New Jersey Drive* (1995)
* *Illtown* (1996)

 |
| 2000-e | 
* *Drowning Mona* (2000)
* *Final Jeopardy* (2001)

 |
***Pukotina raja*** je jugoslavenski crno-bijeli igrani film snimljen 1959. u režiji Vladimira Pogačića. Po žanru je drama, a protagonistica, koju tumači Ljubica Jović, je studentica farmacije koja se udaje za liječnika (čiji lik tumači Milan Puzić). Radnja prikazuje kako time rješava svoje egzistencijalne probleme, ali kako je muž zapostavlja, tjera na pobačaje te zbog čega započne ljubavnu aferu s mladim novinarom (čiji lik tumači Antun Vrdoljak), a koja će završiti tragično. *Pukotina raja* nakon premijere nije dobila dobre kritike, niti je imala uspjeha kod publike. Kasnijim kritičarima je, međutim, postala zanimljiva kao jedno od tadašnjih ostvarenja koje su počela prikazivati konzumerističko naličje, odnosno otuđenje stanovnika tadašnje Jugoslavije od proklamiranih društvenih vrijednosti, kao i uticaj tada popularne Sartreove egzistencijalističke filozofije.

Iste je godine po istom scenariju Milana Tutorova emitirana istoimena TV-drama u produkciji RTV Beograd.

Vanjske veze
------------

* *Pukotina raja* na sajtu IMDb
* Profil na web-stranici Filmski programi
***Los herederos Del Monte*** (na španskom:"Naslednici") je telenovela produkcijske kuće Telemundo snimana u Kolumbiji. Predstavlja rimejk čileanske telenovele *Hijos Del Monte* iz 2007.

U Hrvatskoj je prikazana na RTL Televiziji pod naslovom ***Nasljednici***, a u Srbiji na RTV Pink pod naslovom ***Naslednici***.

Sinopsis
--------

Na hacijendi Del Monteovih dani prolaze mirno. Petorica braće: Huan, Hose, Pedro, Gaspar i Lukas brinu se, kao i obično, o zemlji koju su njihovi preci tokom vremena pretvorili u najrazvijenije područje u regionu. Žele da održe svoje nasleđe, ali i da ga uvećaju.

Uz Modesta, vernog porodičnog slugu, braća se okupljaju na čitanju testamenta tek umrlog oca. Ono o čemu petorica usvojenih sinova nije ni sanjala jeste da će taj tužni dan u njihovim životima obeležiti početak propasti i nove priče u koju će sva petorica biti neizostavno upleteni.

Kada je advokat na korak do čitanja testamenta i pokazivanja video klipa na kome se nalaze poslednje reči Emilija Del Montea, pojavljuje se Paula... Del Monte. Ona je starčevo jedino biloško dete i ne dolazi samo da zahteva svoj deo nasledstva, već i da uzdrma živote najpoželjnijih muškaraca u regiji.

Paula je došla odlučna da dobije ono što joj pripada. Vođena je ogorčenošću jer je tokom godina bila ignorisana i zapostavljena od strane očeve porodice. Pažljivo smišlja planove, a svaki od petorice braće pomoći će joj da ih sprovede u delo.

Ono što Paula Del Monte nije očekivala jeste da će na imanju čija vlasnica želi da postane, pronaći - ljubav. To će je navesti na promenu ciljeva. Prvi put u svom životu, ova lepotica neće moći da kontroliše svoja osećanja, a još manje emocije.

Svi planovi padaju u vodu, dok njena majka Sofija Kanjadas na sve načine pokušava da Paula ispuni obećanje koje joj je dala jednom davno: Ostati sa čitavom imovinom braće Del Monte.

Uloge
-----

| Glumac: | Uloga: |
| --- | --- |
| Marlene Favela | Paula Del Monte |
| Mario Simaro | Huan Del Monte |
| Hose Luis Resendes | Hose Del Monte |
| Eskijel Montalt | Pedro Del Monte |
| Fabijan Rios | Gaspar Del Monte |
| Đonatan Islas | Lukas Del Monte |
| Dijana Kihano | Sofija Kanjadas |
| Roberto Mateos | Modesto Mardones |
| Havijer Delđudići | Migel Miljan |
| Margarita Duran | Rosa Sifuentes |
| Margarita Munjoz | Hulijeta Miljan |
| Karla Giraldo | Rosario Miljan |
| Karina Kruz | Konsuelo Miljan |
| Nataša Klaus | Berta Soto |
| Huan Pablo Obregon | Džoni Delgado |
| Pedro Rendon | Efrain Mardones |
| Margarita Rejes | Beatris Perejra |
| Didier Van Den Hove | Eleuterio Mardones |
| Alehandra Sandoval | Gvadalupe Mardones |
| Emerson Rodrigez | Amador Kareseda |
| Hulio del Mar | Don Emilio Del Monte |
| Andres Felipe Martines | Don Gustavo |

Eksterni linkovi
----------------

* Sitio Web oficial
* TVVI "Los herederos del Monte" Arhivirano 2011-01-24 na Wayback Machine-u
Ne poistovijećivati sa Men in Black (film).

***The Man in Black*** (sh. *Čovjek u crnom*) je britanski crno-bijeli triler film snimljen u režiji Francisa Searlea i premijerno prikazan početkom 1950. godine. Predstavlja adaptaciju BBC-jeve radio serije *Appointment with Fear* čija se zvijezda Valentine Dyall u filmu pojavljuje kao uvodni narator. Radnja prikazuje kako mlada nasljednica nakon smrti oca postane izložena zbunjujućim i zastrašujućim događajima iza kojih stoji njena zla pomajka koja je nastoji učiniti ludom i tako preuzeti nasljedstvo. Velikim dijelom inspiriran znamenitom dramom *Gas Light* od koje je posudio osnovni zaplet, *Man in Black* se odlikovao daleko nižim budžetom. Kasnijim kritičarima je postao zanimljiv kao jedno od prvih ostvarenja studija Hammer koje je žanrovski bilo blisko hororu, koji će brzo postati njegova specijalnost.

Izvori
------

1. ↑  „Man in Black, The (1949) - Overview - TCM.com". *Turner Classic Movies*.
2. ↑  „MAN IN BLACK, THE (1949)". Otrdvd.co. Arhivirano iz originala na datum 2016-08-15. Pristupljeno 12. III 2014.

Vanjske veze
------------

* *The Man in Black* na sajtu IMDb
***Fail-Safe*** (sh. *Sigurno od pogreške*) je roman američkih pisaca Eugenea Burdicka i Harveya Wheelera objavljen 1962. godine, a koji se smatra jednim od najznačajnijih djela inspiriranih Hladnim ratom, odnosno bojaznima kako bi on mogao eskalirati u apokaliptički nuklearni sukob.

Radnja započinje kada američka Strateška zračna komanda dobije obavijest o tome kako iz Evrope dolazi tajanstveni leteći objekt u američki zračni prostor, a nakon čega se, u skladu sa protokolom i kao mjera predostrožnosti, "Vindicatori", najsuvremeniji nadzvučni strateški bombarderi šalju na unaprijed zadane točke (*fail safe*) radi eventualnog nuklearnog udara na Sovjetski Savez; kada se ispostavi da je objekt obični putnički avion, bombarderi su opozvani, ali ne prije nego što jedan od njih greškom dobije šifriranu obavijest da je rat otpočeo te, u skladu sa planom, kreće u misiju nuklearnog udara na Moskvu; kada američki predsjednik i vojno vodstvo u Pentagonu to doznaju, pokušavaju ga zaustaviti, ali bez uspjeha, te kako vrijeme ističe, tako se suočavaju sa sve težim i neugodnijim dilemama - da li da nastave sa planom i time riskiraju sovjetsku nuklearnu odmazdu koja bi dovela do međusobno garantiranog uništenja.

Fail-Safe je originalno objavljen u *Saturday Evening Postu* u tri nastavka - 13, 20. i 27. oktobra 1962. godine - a što je koincidiralo sa Kubanskom raketnom krizom, događajem koji je temi romana dao izuzetnu aktualnost. Roman je doživio brojne pohvale i izuzetan komercijalni uspjeh. Smatra se da je značajno popularizirao koncept prema kome bi sve veće oslanjanje na suvremenu komunikacijsku tehnologiju i nuklearno oružje mogao dovesti do slučajnog izbijanja Trećeg svjetskog rata i uništenja ljudske civilizacije, a što će biti česti motiv u brojnim djelima tokom sljedećih nekoliko decenija Hladnog rata.

Popularnost romana je brzo dovela do toga da postane predmetom hollywoodske ekranizacije, ali i sudskog spora sa britanskim piscem Peterom Georgeom, koji je tvrdio da su autori plagirali njegov roman *Red Alert* iz 1958. godine. Spor, tokom koga se počela snimati i "suparnički" film (koji će kasnije postati poznat kao *Dr. Strangelove*) je riješen nagodbom. Filmska verzija *Fail-Safea* u režiji Sidneya Lumeta i sa Henryjem Fondom u glavnoj ulozi je dobila brojne pohvale, ali je doživjela komercijalni neuspjeh.

Godine 2000. je britanski režiser Stephen Frears adaptirao roman kao istoimenu crno-bijelu televizijsku dramu, koja je, kao jedna od posljednjih takve vrste, uživo emitirana na programu američke TV-mreže CBS.

Literatura
----------

* Tuck, Donald H. (1974). *The Encyclopedia of Science Fiction and Fantasy*. Chicago: Advent. str. 76. ISBN 0-911682-20-1.
***Dutchman*** je britanski crno-bijeli igrani film snimljen 1967. godine u režiji Anthonyja Harveya. Predstavlja adaptaciju pripovjetke afroameričkog pisca Amirija Barake koji je također napisao scenario. Radnja se odvija u njujorškoj podzemnoj željeznici gdje mlada bijela žena (čiji lik tumači Shirley Knight) pokušava zavesti i provocirati mladog crnca (čiji lik tumači Al Freeman Jr.), a što na kraju dovodi do nasilnih posljedica. *Dutchman*, koji se bavio tada aktualnom temom međurasnih odnosa, je prikazan na venecijanskoj Mostri gdje je Knight dobila Kup Volpi za najbolju glumicu.

Vanjske veze
------------

* *Dutchman* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi čiji je autor Anthony Harvey |
| --- |
| 
* *Dutchman* (1967)
* *The Lion in Winter* (1968)
* *They Might Be Giants* (1971)
* *The Glass Menagerie* (1973)
* *The Abdication* (1974)
* *Players* (1979)
* *Eagle's Wing* (1979)
* *Richard's Things*
* *The Patricia Neal Story* (1981)
* *Svengali* (1983)
* *Grace Quigley* (1985)
* *This Can't Be love* (1994)

 |
***Fantômas*** je francuska filmska serija, odnosno nijemi igrani film u pet cjelovečernjih nastavaka, sniman od 1913. do 1914. u režiji Louisa Feuillaudea. Temelji se na seriji istoimenih romana Marcela Allaina i Pierrea Souvestrea, a naslovni lik - opasnog ubicu i varalicu koga sposobnost prerušavanja čini neuhvatljivim - je tumačio René Navarre. Epizode, odnosno filmski nastavci su trajali između sat i sat i pol, te su u pravilu završavali cliffhangerom. Filmovi su doživjeli veliki komercijalni uspjeh, ali i pohvale od strane prvih filmskih kritičara koji su Feuillaudea nazvali "genijom". Feuillaude je tehnike prve put iskorištene u ovom filmu kasnije usavršio i primijenio u nešto poznatijim serijalima *Les Vampires* i *Judex*.

Filmovi
-------

* *Fantômas - À l'ombre de la guillotine* (maj 1913)
* *Juve contre Fantômas* (septembar 1913)
* *La Mort qui tue* (novembar 1914)
* *Fantômas contre Fantômas* (mart 1914)
* *Le Faux Magistrat* (maj 1914)

V. također
----------

* *Fantômas* (američka filmska serija), rež. Edward Sedgwick, 1920-21
|  |
| --- |
| ***Autoportret*** |
|  |
| **Albrecht Dürer**, 1500. |
| ulje na platnu , 63,3 × 49 cm |
| Alte Pinakothek, Munchen |

**Autoportret sa dvadesetosam godina u ogrtaču s krznenim okovratnikom** je treći i posljednji autoportret koji je naslikao slavni renesansni slikar Albrecht Dürer, netom prije svoga 29. rođendana 1500. godine.

Rođen kao jedno od osamnaestero djece Nuremberškog zlatara, Albrecht Dürer je bio studiozan, analitičan, pronicljiv i precizan, ali i samoljubiv i težak, poput svoga suvremenika, Michelangela. Nakon šegrtovanja u zlatarstvu i slikarstvu, te izradi vitraja i drvoreza, u proljeće 1490. godine Dürer je počeo putovati kako bi proširio svoje obrazovanje i stekao iskustvo kao umjetnik. Do 1494. godine radio je u Baselu, u Švicarskoj, uglavnom na crtežima za drvoreze koji su se tu proizvodili. No, nakon putovanja u Italiju od 1494.-95. upoznao se s idealizmom umjetnosti i konceptom umjetnika kao neovisnog kretivnog genija. Upravo to je pokazao na svom autoportretu iz 1500. godine, gdje se naslikao idealiziran, pa čak i nalik Kristu. Ova slika u strogo frontalnoj pozi dočekuje gledateljev pogled poput likova na ikonama. Raskošna krznom obrubljena odora i vijugavi čuperci tvore jednakostranični trokut kao bezvremenski simbol jedinstva.

Izvori
------

1. ↑  Marilyn Stockstad, *Art History vol. 2*, Pearson Education Ltd. 2005. New Jersey, str. 678. ISBN 0-13-145527-13

Vanjske veze
------------

***Dürerov autoportret*** na Wikimedijinoj ostavi

* Der Kuss
* "Poljubac" Blog - široka kolekcija članaka o slici
***Duga*** (ruski: ) je sovjetski crno-bijeli ratni film snimljen 1944. u režiji Marka Donskoja. Scenario za film je napisala poljska književnica i komunistička aktivistica Wanda Wasilewska, smjestivši radnju u ukrajinsko koje se na početku rata našlo pod njemačkom okupacijom. Protagonisti su dvije sestre, od kojih će se jedna pridružiti partizanima, a druga postati ljubavnica lokalnog njemačkog komandanta. Film je sniman za vrijeme samog trajanja rata, kada su sovjetski studiji bili evakuirani na istok; u slučaju *Duge* je kao lokacija poslužio današnji Turkmenistan, gdje su filmaši nedostatak snijega nastojali nadoknaditi koristeći sol na ašhabadskom stadionu. Film je usprkos tehničkih problema doživio veliki uspjeh, pogotovo izvan sovjetskih granica, gdje je dobio dobre kritike i nagradu američkog National Board of Review (zbog čega se ponekad pogrešno govorilo da je nagrađen Oscarom za najbolji strani film).

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Rainbow* na sajtu IMDb
* *Rainbow* na AllMovie-u ()

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Mark Donskoj |
| --- |
| 1920-e | 
* *V boljšom gorode*
* *Cena čeloveka*
* *Pižon*

 |
| 1930-e | 
* *Čužoj bereg*
* *Ogonj*
* *Pesnaja o sčastje*
* *Djetstvo Gorkogo*
* *V ljudjah*
* *Moji univerziteti*

 |
| 1940-e | 
* *Romantiki*
* *Bojevoj kinosbornik № 9*
* *Kak zakaljasalj stalj*
* *Raduga*
* *Nepokorjonje*
* *Seljskaka učiteljnica*
* *Alitet uhodit v gorj*

 |
| 1950-e | 
* *Naši čempionji*
* *Mati*
* *Dorogoj cenoj*
* *Foma Gordejev*

 |
| 1960-e | 
* *Zdravstvujte, djeti!*
* *Serdce materi*
* *Vjernost materi*

 |
| 1970-e | 
* Nadežda
* *Suprugi Orlovi*

 |
Za magijski priručnik, vidite članak Heptameron (grimoar).

***L’Heptaméron*** je zbirka novela francuske kraljice Margarete Navarske posthumno objavljena 1558. godine. Sastoji se od 72 priče koje povezuje okvirna pripovijest, a kao očigledni uzor je poslužila zbirka Decameron Giovannija Bocaccia; autorica je, slično kao i Bocaccio, planirala napisati 100 priča, ali je u tome spriječila smrt. Mnoge od priča se bave ljubavlju, požudom, nevjerom i drugim seksualnim temama, a jedna od njih je inspirirana stvarnim događajima vezanim za slučaj plemkinje Marguerite de La Rocque.

Vanjske veze
------------

* La Méditation narrative dans l’Heptaméron\*\*\* Arhivirano 2007-06-22 na Wayback Machine-u
* Lucien Febvre. Autour de l’Heptaméron \*\*\*
* L'Heptaméron sur le site Gallica
* La première édition illustrée de l'Heptaméron, Amsterdam, 1698, sur Utpictura18[*mrtav link*]

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 185968020
* LCCN: n91091267
* BNF: cb120164993 (podaci)

 |
*Za ostale upotrebe, v. Rafaela (razvrstavanje).*

**Rafaela** (sh. *Rafaela*) je meksička telenovela produkcijske kuće Televisa, snimana 2010. Predstavlja rimejke istoimene venecuelanske telenovele iz 1977.

Sinopsis
--------

Rafaela je lepa i mlada doktorka koja odlazi na specijalizaciju u bolnicu koju vodi doktor Rafael Antunes, njen otac koji ju je napustio kada je bila mala. Morelija, njegova supruga, pokušava da se otarasi devojke, jer smatra da je situacija sa njom ponižavajuća. Rafaela je odlučna da napreduje, užasnuta od života koji je provela sa majkom Karidad i svoje petoro braće i sestara koji imaju različite očeve. U bolnici ona privuče Hose Mariju, odličnog lekara, i velikog zavodnika. Ali se on odmah suprotstavi njenoj ličnosti i njihov rivalitet će se pretvoriti u atraktivnost. Međutim, Rafaela nije spremna da uđe u stabilnu vezu sa Hose Marijom, koji je ljubavnik jednoj udatoj ženi. Nakon što je shvatio da je afera bila pogrešna, on se okreće Rafaeli, ali tada se pojavi neočekivana i bolna istina, on je oženjen sa - Mirejom! Koja ga drži koja ga drži „vezanog" za sebe zbog užasne tajne koju zna o njemu, i upravo zbog toga Hose Marija mora glumeti srećnog supruga. Rafaela se razočara u njegovu ljubav i sada zamišlja budućnost bez ljubavi, jer je ostala sama. Hose Marija mora boriti se protiv Mirejinih spletaka, a kada shvati da bez Rafaele ne može, odlučuje da je vrati po svaku cenu.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Skarlet Ortiz | Rafaela de la Vega Martines |
| Horhe Posa | dr Hose Marija Baes |
| Dijana Bračo | Morelia de la Vega |
| Čantal Andere | Mireja Vidal |
| Patrisija Rejes Espindola | Karidad Martines |
| Rohelio Gera | Rafael Antunes |
| Arlet Teran | Ilean Kontreras |
| Ruben Zamora | Anhel |
| Manuel „El Loko" Valdes | Braulio |
| Arturo Karmona | Viktor Akunja |
| Sarai | Lulin |
| Huan Karlos Flores | Čučo Martines |
| Ilean Almaguer | Alisija |
| Arlet Pečeho | Amelia |
| Isadora Gonzales | Elizabet |
| Han | Rene Ečevarija |
| Manuela Imaz | Arlej Erera |
| Huan Anhel Esparza | Karlos Luis |
| Eduardo Rivera | Alfredo Kontreras |
| Nikolas Mena | Raul Erera |
| Katerin Kelerman | Delija |
| Silvija Ramirez | Kamila |
| Lurdes Kanale | donja Rosio |
| Heraldin Galvan | Lupita |
| Arturo Lafan | Enrike |
| Marina Marin | Flor |
| Marikruz Nahera | Konstansa |

Napomene i reference
--------------------

1. ↑  Osnovne informacije o seriji: sinopsis, produkcija, uloge, opis likova...

Vanjske veze
------------

* Sitio oficial de Rafaela en esmas.com