recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Enriquillo
Kasik ili kasika (šp. cacique, f. cacica) je titula poglavice kod predhispanskih Taíno Indijanaca u Antilskoj Americi koji ima ovlast nad područjem koje se naziva cacicazgo. Riječ kasnije ulazi u španski jezik gdje označava poglavicu kod Indijanaca ili *boss*-a, lokalnog političkog vođu, šefa u Latinskoj Americi, te od nje nastaje kasikizam (šp. caciquismo, eng. caciquism u značenju bosizma (eng. bossism)) .

Popis poznatih kasika sa Antila
-------------------------------

Abey; Acanorex; Agüeybaná i Agüeybaná II; Amanex; Anacaona (kasika); Aramaná; Aramoca; Arasibo (po njemu je Arecibo dobio ime); Aymamón; Ayraguay; Ayamuynuex; Bagnamanay; Biautex; Bojékio; Brizuela; Cacimar; Caguax (imenovan grad Caguas na Portoriku); Caguax (sa Kube); Canóbana; Caonabo; Caracamisa; Casiguaya (kasika), žena Guamova. Uhvaćena je 1521. pa se objesila; Cayacoa; Comerío, sim Caguaxov; Cotubanami; Dagüao; Doña Ines, majka Agüeybaná i Agüeybaná II, koju je pokrstio Juan Ponce de León; Doña María, kći Bagnamanayeva; Enriquillo; Guababo; Guacabo; Guacanagari; Guaicaba; Guamá; Guamá (sa Haitija); Güamaní; Guaora; Güaraca; Guarionex; Guatiguaná; Guayaney; Habaguanex; Hatuey; Haübey; Hayuya; Imotonex; lguanamá (kasika); Inamoca; Jacaguax; Jaragua; Jibacoa; Jumacao, po njemu je imanovan grad Humacao na Portoriku; Loquillo; Mabó; Mabodomaca; Macuya; Majagua; Majúbiatibirí; Manatiguahuraguana; Maniquatex; Manicatoex; Maragüay; Naguabo; Nibagua; Orocobix; Urayoán; Yacahüey; Yahíma, kći kasika Jibacoa sa Kube; Yaureibo; Yuisa (Luisa), kasika; Yuquibo.

Izvori
------

1. ↑  Cacicazgo
**Carica Yang** (楊皇后, osobno ime nepoznato, ? -386) bila je carica kineske/Di države Raniji Qin, odnosno supruga cara Fu Pija (car Aiping).

Njen je brat Yang Ying (楊膺), jedan od oficira u pratnji Fu Pija, tadašnjeg princa. Kada je godine 384. u državi Raniji Qin izbio ustanak pokorenih naroda, a veći dio teritorije pao pod vlast države Kasniji Yan, Yang Ying je predložio Fu Piju da se preda, odnosno prijeđe pod vlast južne kineske dinastije Jin. Kada je Fu Pi to odbio, Yang Ying ga je pokušao ubiti, ali je spriječen i pogubljen. Usprkos toga, Fu Pi je ostao u braku sa caricom Yang, koja ga je pratila u Shanxi gdje je pokušao očuvati jezgru države. Tamo se sukobio sa državom Zapadni Yan te je poražen u sukobu sa njenim vladarom Murong Yongom. Fu Pi je uspio pobjeći, ali je carica Yang zarobljena. Pobjednički Murong Yong ju je namjeravao na silu pretvoriti u svoju konkubinu, ali ga je Yang na to napala mačem. Nakon što joj to nije uspjelo, pogubljena je.


| Kineska carska porodica |
| --- |
|
| Prethodi:**Carica Gou** | **carica Ranijeg Qina**385–386 | Slijedi:**Carica Mao** |
| **carica Kine (Istočni Gansu)**385–386 |
| **carica Kine (Centralni/Južni Shanxi)**385–386 | Slijedi:**Carica Duan Yuanfei od Kasnijeg Yana** |
| **carica Kine (Sjeverni Shanxi/Unutrašnja Mongolija)**385–386 | Slijedi:**Carica Murong od Sjevernog Weija** |
| **carica Kine (Centralni/Zapadni Gansu)**385–386 | Slijedi:**Princess/Carica Shi od Kasnijeg Lianga** |
| **carica Kine (JugozapadniGansu/Jugoistočni Qinghai)**385 | Slijedi:**Princeza Bian od Zapadnog Qina** |
**Ca' Pesaro** je barokna palača mramorne fasade na Kanalu Grande u sestieru Santa Croce u Veneciji (Italija). Palača je danas dom dva venecijanska muzeja – moderne umjetnosti i orijentalne umjetnosti.

Historija
---------

Palaču je 1659. projektirao i počeo graditi Baldassare Longhena po naružbi Leonarda Pesara, prokuratora Bazilike San Marco. Longhena je umro 1682. (iste godine kad i naručitelj Pesaro), tako da je nedovršenu palaču nastavio graditi njegov učenik i suradnik Gian Antonio Gaspari, strogo poštujući plan svog mentora i dovršio je skoro 30 godina kasnije tj. 1710. godine. Iz porodice Pesaro bio je i mletački dužd Giovanni Pesaro (1658–1659).

Pogled na Ca' Pesaro iz kanala Rio di Noale
Nakon porodice Pesaro, vlasnici palače bili su porodica Gradenigo, a nakon njih benediktinci koji su u palači uredili svoj konvent. Početkom 19. vijeka palača je postala posjed porodice Bevilacqua, posljednja vlasnica Felicita Bevilaqua La Masa poklonila je 1899. testamentom palaču gradu Veneciji, uz uvjet da se koristi za umjetnost.

Arhitektura
-----------

Palača ima pet etaža koje se vide tek s boka. Glavna fasada od bijelog mramora prema Kanalu Grande, izgleda kao da ima tri etaže, visoko rustikalno prizemlje ima mezanin i veliki portik prema kanalu. Prvi i drugi kat palače sa sedam velikih prozorskih otvora s lunetama flankiranih dupliim pilastrima gotovo su identični. Od nekad bogato opremljene unutrašnjosti palače nije ostalo gotovo ništa, tek mali tragovi fresaka i kiparske dekoracije.

Ca' Pesaro danas
----------------

### Muzej moderne umjetnosti

Od 18. maja 1902. grad Venecija je smjestio u palaču Pesaro *Gallerie internazionale d'arte moderna* (današnji muzej), koja do tada nije imala stalnog sjedišta. Ona se prostire u prizemlju i prvom katu palače.

Unutrašnjost muzeja moderne umjetnosti u Ca' Pesaro
Venecijanski muzej Moderne umjetnosti ima djela slijedećih umjetnika: Gustava Klimta, Pierre Bonnarda, Marca Chagalla, Vasilija Kandinskog, Paula Kleea, Georgesa Rouaulta, Henrija Matissa, Henryja Moora, Giorgia Morandija, De Chirico, Umberta Boccionija i mnogih drugih.

### Muzej orijentalne umjetnosti

Na trećem katu palače smješten je od 1928. muzej Orijentalne umjetnosti (Museo d'Arte Orientale). On ima oko 30.000 predmeta, većinom iz Japana, te nešto iz Kine i Indonezije (oklope, mačeve, porculan, slike i crteže Koryusai, Harunobu, Hokusai i drugih). Većina izložaka je iz zbirke koju je za svog boravka po Aziji prikupio Enrico II, vojvoda od Bardija (Bourbon-Parma).

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  Ca' Pesaro - Il Palazzo, Fondazione Musei Civici di Venezia (pristupljeno 22. 4. 2011. (`it`)
2. 1 2  Ca Pesaro: International Gallery of Modern and Oriental Art (pristupljeno 22. 4. 2011. Arhivirano 2011-11-08 na Wayback Machine-u (`it`)
3. 1 2  Ca Pesaro: Museo d’Arte Orientale (pristupljeno 22. 4. 2011. Arhivirano 2011-07-25 na Wayback Machine-u (`it`)

Vanjske veze
------------

***Ca' Pesaro*** na Wikimedijinoj ostavi

* Galleria Internazionale d'Arte Moderna (`it`)
* Ca' Pesaro - Museo d'Arte Orientale Arhivirano 2009-09-29 na Wayback Machine-u (`it`)
**Ca' Loredan** ili **Palazzo Corner Piscopia** je romanička palača na Kanalu Grande u venecijanskom sestieru San Marco, pored Rialta. Palaču danas koristi gradska uprava Venecije, zajedno sa susjednom palačom Ca' Farsetti.

Historija
---------

Palaču je podignula u 13. vijeku kao tipični venecijanski fondaco, u jednoj mješavini romanike i bizantske umjetnosti porodica Boccasi. Palača je zatim bila vlasništvo porodice Zane, u 14. vijeku vlasnici palače su trgovci sa Levantom porodica Corner, koje su zbog posjedovanja utvrde Piskopia na Cipru nazvali Corner Piskopia. Oni su značajno povećali i preuredili palaču. Nakon udaje posljednje članice porodice Corner Piskopia, Lucrezie 1703. za Giovannia Loredana, palača je postala vlasništvo te porodice sve do 1816. godine. Od tog vremena palača je služila za mnoge namjene, jedno vrijeme bila je *Hotel de la Ville*. Venecijanska općina kupila je palaču Ca' Loredan 1868. za sjedište svoje administracije. Palača je temeljno restaurirana 1881. godine.

Izgled palače
-------------

Palača Cà Loredan
U prizemlju palače nalazi se centralni portik sa pet romaničko-bizantskih lukova koje nose četiri korintska stup]]a, na bokovima su bifore. Prvi kat (piano nobile) je sličnog samo zgusnutog rasporeda, iznad portika je loggia sa sedam lukova, a sa svake strane po jedna trifora. Drugi kat i mezanin su prigradnje iz kasnijih vijekova.

Salon na prvom katu palače Loredan je dvorana za sjednice grada Venecije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  Ca' Farsetti e Ca' Loredan (pristupljeno 19. 04. 2011.)  (PDF) (`en`)

Literatura
----------

* M. Brusegan, *La grande guida dei monumenti di Venezia*, Roma, Newton Compton, 2005. ISBN 88-541-0475-2
* Elsa i Wanda Eleodori. *Il Canal Grande. Palazzi e Famiglie* Venezia, Corbo e Fiore, 2007. ISBN 88-7086-057-4.

Vanjske veze
------------

***Ca' Loredan*** na Wikimedijinoj ostavi

* Cà Farsetti e Cà Loredan Arhivirano 2021-02-15 na Wayback Machine-u (`it`)
**Caldarium** od latinskog *calda*, što znači topli - vruć, je ime za topli odjel (prostoriju) i isto takav bazen u rimskim termama.

Karakteristike
--------------

Centralni hipokaust termi nalazio se direktno iza caldariuma pa se on prvi zagrijao, kao i njegovi podovi i zidovi.
Temperatura u caldariumu bila je iznad 40 °C uz 85% vlage. Prostorija je bila opremljena svodom, tako da su kapljice vode stvorene od pare, lagano kliznite od svoda duž zidova prema dolje do otvora za ispuštanje.

Glavni blok rimskih termi sastojao se od tri velike prostorije za kupanje; - caldariuma, frigidariuma i tepidariuma, uz nešto manjih kupaonica i terena.
Robovska posluga bila je nevidljiva jer se kretala podzemnim prolazima. Rasvjetu tih ogromnih prostorija Rimljani su riješili genijalnim sistemom visokih prozora, smještenih neposredno do krova.

Povezano
--------

* Frigidarium
* Tepidarium
* Apoditerium
* Sudatorium ili Laconicum

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Caldarium*" (engleski). Archeon. Pristupljeno 4. 5. 2018.
2. 1 2  „*Thermae*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 4. 5. 2018.

Vanjske veze
------------

***Caldarium*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Caldarium* (`en`)
Zapadnonjemačka poštanska marka izdana 1970. godine povodom održavanja 20. jubilarnog festivala.
**Berlinski međunarodni filmski festival 1970.** (njemački: ) je bilo dvadeseto po redu izdanje Berlinskog filmskog festivala (Berlinale), koje se održavalo od 26. juna do 5. jula 1970. godine u tadašnjem Zapadnom Berlinu. Originalno je bilo zamišljeno da traje do 7. jula, ali su zbivanja na filmu zasjenjena skandalom, odnosno javnom svađom među članovima žirija koje je izazvao *o.k.*, zapadnonjemački film koji je prikazivao zvjerstva američkih snaga prema vijetnamskim civilima u tada aktualnom vijetnamskom ratu. Predsjednik, američki režiser George Stevens, je film proglasio "antiameričkim" i nespojivim sa načelima festivala ô "promoviranju veza među narodima"; na to je oštro reagirao dio članova žirija na čelu sa srpskim i jugoslavenskim režiserom Dušanom Makajevevom koji je skidanje filma sa programa proglasio cenzurom. Nakon višednevnih neuspjelih napora da se postigne kompromis, festival je prekinut bez dodjeljivanja nagrada.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Berlinale-Jahresarchiv 1970 Arhivirano 2016-05-05 na Wayback Machine-u
* Artikel zur Berlinale 1970 auf der Website des Hauses der Kulturen der Welt Arhivirano 2013-10-20 na Wayback Machine-u

  


| * p
* r
* u
Berlinski međunarodni filmski festival |
| --- |
| Nagrade | 
* Zlatni medvjed
* Srebrni medvjed
* Velika nagrada žirija
* Režiser
* Glumac
* Glumica
* Nagrada Teddy
* Nagrada Shooting Stars
* Nagrada Alfred Bauer
* Počasni Zlatni medvjed

 |
| Po godinama | 
* 1951
* 1952
* 1953
* 1954
* 1955
* 1956
* 1957
* 1958
* 1959
* 1960
* 1961
* 1962
* 1963
* 1964
* 1965
* 1966
* 1967
* 1968
* 1969
* 1970
* 1971
* 1972
* 1973
* 1974
* 1975
* 1976
* 1977
* 1978
* 1979
* 1980
* 1981
* 1982
* 1983
* 1984
* 1985
* 1986
* 1987
* 1988
* 1989
* 1990
* 1991
* 1992
* 1993
* 1994
* 1995
* 1996
* 1997
* 1998
* 1999
* 2000
* 2001
* 2002
* 2003
* 2004
* 2005
* 2006
* 2007
* 2008
* 2009
* 2010
* 2011
* 2012
* 2013
* 2014
* 2015
* 2016
* 2017
* 2018

 |
**Carl Ritter**
**Carl Ritter** (Quedlinburg, 7. august 1779. - Berlin, 28. septembar 1859.), njemački geograf.

Carl Ritter je uz sunarodnjaka Nijemca Alexandera von Humboldta jedan od osnivača suvremene geografije (i Berlinskog geografskog društva). Od 1820. do svoje smrti bio je predstojnik katedre za geografiju na Univerzitetu u Berlinu.

Ritter je bio jedno od šestero djece, sin uglednog liječnika F.W. Rittera. U drugoj godini umire mu otac pa se upisuje na Schnepfenthal institut, školu usredotočenu na proučavanje prirode (očigledno pod utjecajem Rousseauovih rukopisa o obrazovanju djece). To iskustvo utjecat će na Rittera kroz čitav život ostavljajući zanimanje za nove načine obrazovanja, uključujući i načine Johanna Pestalozzija. Zapravo su mnogi Ritterovi rukopisi utemeljeni na tri Pestalozzijeva stupnja u učenju: stjecanje gradiva, općenita usporedba gradiva i izgradnja sveobuhvatnog sustava. 

Nakon završetka vlastitog školovanja Ritter se upoznao s Bethmannom Hollwegom, bankarom iz Frankfurta. Dogovoreno je da bi Ritter trebao postati tutor Hollwegovoj djeci, ali da bi u međuvremenu trebao pohađati sveučilište na račun svojega zaštitnika. Svoje tutorske dužnosti započele su 1798. a nastavile su se slijedećih 15 godina. Između 1814. i 1819. godine, još uvijek boraveći u Gottingenu kako bi pazio svoje učenike, isključivo je započeo proučavati geografiju.

Godine 1819. postao je profesor povijesti na Univerzitetu u Frankfurtu, a 1820. izvanredni profesor povijesti na Univerzitetu u Berlinu. Također je predavao na obližnjem vojnom koledžu.

Ritter je svoje remek-djelo *Die Erdkunde im Verhältnis zur Natur und zur Geschichte des Menschen* (*Znanost o Zemlji u odnosu na prirodu i historiju čovječanstva*) u 19 svezaka napisao u razdoblju od 1817. - 1859. Djelo obrađuje u izvanrednoj duljini temu utjecaja prirodne okoline na ljudsku aktivnost. Unatoč svojoj duljini djelo je ostavljeno nedovršenim u vrijeme Ritterove smrti pokrivajući samo Aziju i Afriku.

Ritterov utjecaj na geografiju bio je posebno značajan zbog stvaranja nove predodžbe samog predmeta. Po njegovom shvaćanju "geografija je vrsta fiziologije i komparativne anatomije Zemlje: rijeke, planine, ledenjaci itd. bili su toliko različiti organi, svaki sa svojim vlastitim odgovarajućim funkcijama; i kao što fizička građa čini čovjekov temelj karakterističan velikim dijelom tijekom njegova života, tako struktura svake zemlje čini najznačajniji element povijesnog napretka naroda."

Dakle, Ritterovi su rukopisi također uključivali i političku teoriju. Njegovo organsko shvaćanje države koristilo se za opravdavanje potrage za lebensraum, pa čak i pod cijenu opstanka drugog naroda, jer se osvajanje smatra biološkom potrebom za proširenjem države. Njegove ideje je prihvatio i proširio njemački geostrateg Friedrich Ratzel.

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Carl Ritter** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Carl Ritter** |
Dr. Carl Sagan
Dr. **Carl Edward Sagan** (9. novembar 1934. - 20. decembar 1996.) bio je američki astronom, astrobiolog, i veoma uspješan popularizator nauke. Rođen je u Brooklynu u New Yorku.

Pionir je egzobiologije (nauke o vanzemaljskom životu). Mnogo je doprinio popularizaciji projekta SETI. Svjetski je poznat po svojim popularno-naučnim knjigama i kao ko-autor nagrađivane televizijske serije Kosmos i istoimene popratne knjige. Također je napisao roman Kontakt, ekraniziran u istoimenom filmu iz 1997. godine s Jodie Foster u glavnoj ulozi. U svojim radovima često je zagovarao naučnu metodu proučavanja.

Vanjske veze
------------

***Carl Sagan*** na Wikimedijinoj ostavi

* CarlSagan.com - Početna strana *Cosmos Studios*.
* "Can We Know the Universe?" Arhivirano 2008-03-05 na Wayback Machine-u - Esej iz 1979. od Carl Sagana, preuzet iz njegove knjige *Broca's Brain*.
* Bledo-plava tačka (titl. - na srpskom) Arhivirano 2011-11-27 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 36997809
* LCCN: n79064998
* ISNI: 0000 0001 2128 2295
* GND: 115873937
* SELIBR: 266983
* SUDOC: 032799128
* BNF: cb12375841d (podaci)
* BIBSYS: 90113600
* MusicBrainz: 5d63a48c-16fc-4515-be15-c97bf0b3e396
* MGP: 226265
* NLA: 35471465
* NDL: 00455136
* NKC: jn19990007295
* BNE: XX989452
* CiNii: DA00690317
* CONOR.SI: 25572963
* NSK: 000575795

 |
**Altiero Spinelli** (Rim, 31. august 1907. - Rim, 23. maj 1986. bio je jedan od otaca
današnje Evropske unije.

Biografija
----------

Altiero je na početku svoje političke karijere bio komunist i antifašist, kao takav je uhapšen - 1927. i osuđen od 
strane specijalnog fašističkog suda, na deset godina zatvora i šest godina progonstva.
Jedan dio kazne odslužio je na Ponzi a drugi na Ventoteneu.
Altiero se još od samog starta nije slagao sa staljinističkim metodama, pa je zbog tog došao u sukob sa partijskim drugovima, zbog tog je 1937. izbačen iz partije.

U ratnim godinama došao je do spoznaje da će jedino neka buduća
federacija evropskih država moći spriječiti ponovno izbijanje novog svjetskog rata. 
Razrađujući tu ideju napisao je u godinama svoje internacije - 1941 zajedno sa sudrugom Ernestom Rossijem slavni Ventotenski manifest. 
On je postao program Evropskog federalističkog pokreta kog je osnovao - 1943. po izlasku iz zatvora.

Nakon kratkotrajne suradnje sa Partijom akcije, tokom preostalih ratnih godina na aktivnosti usmjerene za potpuno oslobođenje zemlje, sav se posvetio realizaciji projekta evropskog ujedinjenja.

Isprva je od 1947. do 1963. radio kao sekretar Evropskog federalističkog pokreta u Italiji , a od 1970. do 1976. radio je kao komesar za industriju i poduzetništvo Evropske zajednice.
Zatim je od 1976. do 1983. bio poslanik u talijanskom parlamentu izabran kao nezavisni na listi 
PCI.

Od 5. jula 1976. do 19. juna 1979. bio je i poslanik u Evropskom parlamentu.

Bibliografija
-------------

* Od nezavisnih država do Sjedinjenih evropskih država (1950.)
* Manifest evropskih federalista (1957.)
* Dugi monolog (1968.)
* Evropski pothvat (1972.)
* Moja borba za drugačiju Evropu (1979.)
* Evropski projekt (1985)
* Govori u evropskom parlamentu 1976-1978 (1986.;
* Evropski dnevnik (izdan posthumno 1989.)

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Spinèlli, Altiero*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 14. 04. 2016.
2. ↑  „*SPINELLI Altiero* "(talijanski). La Camera dei Deputati. Pristupljeno 14. 04. 2016.

Vanjske veze
------------

***Altiero Spinelli*** na Wikimedijinoj ostavi

* Spinèlli, Altiero (`it`)
* The Spinelli Group (`en`)
*Dvakrat pedeszet i dvé Bibliszke Historie,* drugo izdanje 1878. godine.
**Aleksander Terplan** (mađarski *Terplán Sándor,* prekomurski *Šandor Terplan*) (Ivanovci, 1. svibnja, 1816. – Puconci, 18. ožujka, 1858.) slovenski je pisac, prevodilac i luteranski svećenik u Ugarskoj.

Životopis
---------

Rođen je kod Kančevca (Prekmurje) u braku Ivana Terplana i Žužane (rođ. Berke). Terplanova majka je bila iz plemićke rodbine i srodnica pisca Ivana Berkeja i križevačkog svećenika. Otac je bio vinogradar, krojač i upravitelj posjedi barona Szaller-ja u Ivanovcima.

Terplan je hodio u osnovnu školu u Domanjševce i Szentgyörgyvölgy. U Szentgyörgyvölgyu je učio latinski. Visoke studije je studirao u Kisegu i Sambotelu, zatim u Beču.

Završio je studije 1838. godine i bio je kapelan u Puconcima kod Ferenca Berkeja, malo vrijeme u Sambotelu. 1843. godine se vrati u Slovensku krajinu. 1844. godine je svećenik u Puconcima. Umro je u dobi 42 godina, pokopan je po svećeniku i piscu Rudolfu Cipotu. Grob ima u groblju Puconci.

Djelo
-----

Glavno djelo Aleksandra Terplana je prerađeno izdanje Nouvog Zákona Števana Küzmiča i prijevod Psalma na prekomurskom jeziku. Terplan je prepisao u prijevodu Novog Zavjeta diftonge *ou* i *ej* sa slovima *ô, ê.* Stvorio je i nove riječi te preuzeo iz štajerskog slovenskog jezika. Pisao je i abecedare, rukopisne molitvenike i pjesme. Djelo Aleksandra Terplana je mnogo činilo za novi prekomurski književni jezik u 19. stoljeću.

Djela
-----

**Knjige**
* Dvakrat 52 Bibliszke Historie *(Dvaput pedeset i dva biblijskih storija)* 1847.
* Knige 'zoltárszke *(Knjiga Psalma),* 1848.
* Peszmi i réd *(Pjesme i red),* 1856.
* Kní'zicze dáni áldovov na orgone vu evang. czérkvi püczonszkoj *(Knjižica danih blagoslova za orgulje u puconskoj luteranskoj crkvi),* 1857.
* Krszcsánsztva Ábéczé *(Početnica kršćanstva),* 1869.

**Rukopisi**
* Agenda *(Obred),* rukopis 1838.
* Molitvi na rázlocsne potrebcsine *(Molitve za raznovrstne potrebe),* rukopis 1838.
* Molitvi pri Szprevájanyi i pokápanyi Mrtveczov *(Molitve kod pratnje i pogreba mrtvaca),* rukopis 1838.
* Szpoved Betecznikov *(Ispovijed bolesnika),* rukopis 1849.
* Betegek gyóntatása *(Ispovijed bolesnika),* mađarski rukopis 1849.
* Kranken-Communion *(Ispovijed bolesnika),* njemački rukopis 1849.
* Temetéskorra való imádságok *(Molitve za pogrebe),* mađarski rukopis 1849.)

Literatura
----------

* Anton Trstenjak: Slovenci na Ogrskem, Objava Arhivskih Virov, Maribor 2006. ISBN 961-6507-09-5
**Četvrta dalmatinska brigada** formirana je 6. januara 1943. u selu Šošići na Biokovu, od bataljona „Vid Mihaljević" i novih boraca s područja Makarske, Brača, Hvara i Korčule. Imala je štab brigade, 4 bataljona i prištapske jedinice sa ukupno 822 borca. Bila je pod komandom štaba 4. Operativne zone Hrvatske do 12. februara 1943. Od formiranja Devete dalmatinske divizije pa do kraja rata **Četvrta dalmatinska brigada** bila je u njenom sastavu.
U bici na Neretvi vodila je borbe na sektoru Imotskog, Posušja i Širokog Brijega. Pri prelasku Neretve i Prenja 9. divizija zadužena je za transport i obezbeđenje Centralne bolnice. Tom prilikom je cela divizija, uključujući i **Četvrtu dalmatinsku brigadu** zahvaćena tifusom.

**Četvrta dalmatinska brigada** je rasformirana 12. aprila 1943. u Nevesinju, Njenim ljudstvom uglavnom je popunjena Treća dalmatinska brigada. Ponovo je formirana kao potpuno nova brigada pod istim nazivom 12. septembra 1943. u oblasti Splita. Budući da su je većinom sačinjavali borci iz Splita, od tada je poznata i pod nazivom **Četvrta splitska brigada**.

U sastavu svoje 9. divizije učestvovala je u borbi protiv nemačkih snaga tokom odbrane Splita. Tokom novembra i decembra istakla se na pravcima nemačkog nastupanje, tokom operacije „Citen". Tokom Desanta na Drvar brigada je angažovana u oštrim borbama. Učestvovala je u borbama za oslobođenje Livna, Duvna i Posušja. Istakla se u Kninskoj i Mostarskoj operaciji.

U Tršćanskoj operaciji napredovala je kroz Istru i oslobodila Plomin, Labin, Rašu i druga mesta i učestvovala u uličnim borbama za Trst.

**Četvrta dalmatinska brigada** odlikovana je Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i Ordenom bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal NOB***  |

* Mate Šalov: Četvrta dalmatinska (splitska) brigada - Institut za historiju radničkog pokreta Dalmacije, Split 1980
* **Vojna enciklopedija**, Beograd 1975. godina

  



|  |  |
| --- | --- |
| Zvezda Petokraka | **Dalmatinske brigade Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije** |
|  Prva dalmatinska brigada | Druga dalmatinska brigada | Treća dalmatinska brigada | Četvrta dalmatinska brigada | Peta dalmatinska brigada | Šesta dalmatinska brigada | Sedma dalmatinska brigada | Osma dalmatinska brigada | Deveta dalmatinska brigada | Deseta dalmatinska brigada | Jedanaesta dalmatinska brigada | Dvanaesta dalmatinska brigada | Trinaesta dalmatinska brigada | Četrnaesta dalmatinska brigada  |
*Za ostale upotrebe, v. Alinci (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 09′ 04" SGŠ, 21° 30′ 19" IGD

**Alinci** (mak. *Алинци*) su naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Alinci pripadaju opštini Mogila.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Alinci je smešteno u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 25 km severoistočno.

Alinci se nalaze u istočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na zapadu ravničarski, dok se na istoku izdiže Selečka planina. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Alinci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 57 stanovnika.

Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (100%). 

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Mogila

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.mogila.gov.mk Zvanična stranica opštine Mogila

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Mogila |
| --- |
| **Mogila** • 
Alinci • 
Beranci • 
Budakovo •
Vašarejca • 
Gornja Čarlija • 
Donja Čarlija • 
Dedebalci • 
Dobruševo •
Donji Srpci • 
Ivanjevci • 
Loznani • 
Mojno • 
Musinci •
Novoseljani • 
Nošpal • 
Podino • 
Puturus • 
Radobor •
Sveti Todori • 
Trap • 
Trnovci • 
Crničani |  |
**Caroni** (španjolski: *Río Caroní*) je druga po veličini rijeka Venecuele i najveća desna pritoka Orinoca duga 690 km. Većinu svog toka teče kroz venecuelansku saveznu državu Bolívar, na istoku zemlje.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Caroni* se rađa spajanjem rijeka Río Cuquenán i Río Yuruaní, na obroncima Planine Roraima u masivu Sierra Pacaraima, na tromeđi Brazila, Gvajane i Venecuele. 

Nakon tog Caroni teče uglavnom prema sjeveru preko Gvajanske visoravni, koja pokriva velik dio jugoistočne Venezuele sve do svog ušća u rijeku Orinoco kod grada Ciudad Guayana. 

Kod samog ušća, veliki slapovi ometaju plovidbu, ali je nakon tog dijela rijeka plovna skoro do svog izvora.

Brana Guri na Caroniju
Na pritoci *Caronija* rijeci Churún nalazi se najviši vodopad na svijetu Anđeoski vodopad visok 979 metara.

Klimatske karakteristike
------------------------

Klima u Bazenu Caronija je Tropska monsunska, sa dva godišnja doba koja se između sebe ne razlikuju po temperaturi nego po količini oborina. Kišna sezona (zima) traje od aprila do oktobra / novembra, a suha sezona (ljeto) od novembra do marta / aprila. 

### Ekonomsko značenje rijeke

Industrijski razvoj grada Ciudad Guayana, u kom se proizvodi čelik, aluminij i papir, omogućen je izgradnjom brana Macagua i Guri, koje iskorištavaju golemi hidropotencijal rijeke Caroni.  Uzvodno od Ciudad Guayana podignuto je ogromno umjetno jezero Guri.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „*Caroni River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 12. 09. 2012.
2. ↑  „*Angel Falls*" (engleski). salto-angel. Arhivirano iz originala na datum 2014-11-04. Pristupljeno 12. 09. 2012.
3. 1 2   „*Orinoco River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 11. 09. 2012.

Vanjske veze
------------

* *Caroni River* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

  


***Caroní (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Alba.*
Krunidba kralja Aleksandra III na Moot Hillu u Sconeu 13. jula 1249. Dočekuje ga *ollamh rìgh*, kraljevski pjesnik sa proklamacijom "Benach De Re Albanne" (= *Beannachd Dé Rìgh Albann*, "Bože blagoslovi kralja Škotske"); i potom počinje recitirati Aleksandrov rodoslov.
**Alba** je škotski gelski naziv za Škotsku. Srodan je izrazu *Albain* na irskom i *Nalbin* na manskom, dva srodna galeska otočka keltska jezika, kao i sličnim riječima u britskim insularnim keltskim jezicima - kornvolskom (*Alban*) i velškom (*Yr Alban*) na kome također označavaju Škotsku.

Etimologija
-----------

Izraz se prvi put pojavljuje u antičkim tekstovima kao Ἀλβίων ili Ἀλουΐων (u Ptolemejevim' spisima), a kasnije kao *Albion* u latinskim dokumentima. Kroz historiju se taj izraz koristio za Britaniju kao cjelinu i potiče od indoevropskog korijena za izraz "bijelo". Kasnije su ga gaelski govornici počeli koristiti u obliku *Alba* (dativ *Albainn*, genitiv *Albann*, danas zastarijeli) kojim se prvo označavalo drevno kraljevstvo Pikta, a što obično datira od vremena škotskog kralja Causantína mac Áede (Constantine II, 943-952). Oblasti Breadalbane (*Bràghad Albainn*, gornji dio "Albe") također svoje ime vuče iz tog značenja.

Kako je vrijeme prolazilo, tako je kraljevstvo počelo sadržavati i južne teritorije. Postalo je relatinizirano u visokom srednjem vijeku kao "Albanija" (latinski: ) (nije jasno da li dijeli etimologiju sa modernom Albanijom). Tu su riječ najčešće koristili keltsko-latinski pisci od kojih je najpoznatiji Geoffrey od Monmoutha. Preko nje je ušla u srednjoengleski jezik kao Albany, iako se rijetko koristila za Kraljevinu Škotsku, nego za dio Škotske, odnosno leno poznato kao Vojvodstvo Albany. Odatle potiče ime Albanyja, glavnog grada američke države New York.

V. također
----------

* Kraljevina Alba
**Calder** je rijeka na sjeveru Engleske u Grofoviji West Yorkshire duga 72 km, pritoka rijeke Aire.

Karakteristike
--------------

Calder izvire u brdima masiva Pennines, kod trgovišta Todmorden, od tamo teče prema sjeveroistoku, preko vrlo urbaniziranog West Yorkshira, do ušća u rijeku Aire kod Castleforda (City of Wakefield).

U svom gornjem toku rijeka i njene brojne pritoke imaju relativno uska i strma korita, pa se za velikih kiša često izliju i plave.
Nizvodno od Dewsburya, ostavljene su retencije koje plavi za visokih voda, pa ne ugrožava naselja.

Sliv Caldera velik je 1112 km².

Rijeka je na nekoliko mjesta pregrađena branama i ima nekoliko akumulacionih jezera za opskrbu vodom brojnih gradova West Yorkshira.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Calder*" (engleski). Montegodata. Arhivirano iz originala na datum 2008-03-06. Pristupljeno 20. 12. 2016.
2. 1 2 3 4 5  „*Calder Catchment*" (engleski). Wakefield Government. Pristupljeno 20. 12. 2016.

Vanjske veze
------------

***Calder, West Yorkshire*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Calder Future* Arhivirano 2016-08-21 na Wayback Machine-u (`en`)
**Caldas** (španjolski: *Departamento de Caldas*) je jedan od 32 departmana na koji je Kolumbija
administrativno podjeljena.

Karakteristike
--------------

Caldas se prostire u sredini zemlje, po planinama Centralnih Kolumbijskih Kordiljera, omeđen rijekom Magdalena na istoku i rijekom Cauca na zapadu.

Na sjeveru graniči sa Departmanom Antioquia, na sjeveroistoku sa departmanima Boyacá i Cundinamarca, na jugu sa Tolimom i Risaraldom i na zapadu sa Departmanom Risaralda.

Departman ima površinu od 7,425 km², na kojoj je 2020. živilo 1,018,500 stanovnika.

Administrativna podjela
-----------------------

Departman Caldas je administrativno podjeljen na 27 općina.

Historija
---------

Prvi španjolski kolonisti došli su u taj dio Anda u potrazi za zlatom početkom 16. vijeka, pa je još odtad poznat po rudnicima tog metala.
Kao departman je osnovan 1905.

Privreda i transport
--------------------

Privreda se prvenstveno bazira na proizvodnji kave i rudarstvu, živa, zlato, srebro, ugljen, sumpor, cink i druge rude. 
U novije vrijeme sade se i druge poljoprivredne kulture a razvija se industrija.

Caldas je prometno dobro povezan, jer preko departmana prolazi magistralna željeznička pruga i Panamerički autoput, a administrativni centar departmana Manizales ima aerodrom.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Caldas Department*" (engleski). City population. Pristupljeno 29.12. 2022.
2. 1 2 3 4  „*Caldas department, Colombia*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 29.12. 2022.

Vanjske veze
------------

***Caldas*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobernación de Caldas* (`es`)

| * p
* r
* u
Departmani Kolumbije |
| --- |
| Kolumbijski grb | 
Amazonas • Antioquia • Arauca • Atlantico • Bolívar • Boyacá • Caldas • Caquetá • Casanare • Cauca • Cesar • Chocó • Córdoba • Cundinamarca • Guainía • Guaviare • Huila • La Guajira • Magdalena • Meta • Nariño • Norte de Santander • Putumayo • Quindío • Risaralda • San Andrés y Providencia • Santander • Sucre, Tolima • Valle del Cauca • Vaupés • Vichada
 | Kolumbijski departmani |
**297. pešadijska divizija** Vermahta formirana je tokom proleća 1940. od regruta osmog mobilizacijskog talasa. Borila se u sastavu nemačkih snaga na Istočnom frontu. Uništena je kod Staljingrada januara 1943.

Tokom proleća 1943. u Francuskoj formirana je nova divizija pod istim brojem kao njena naslednica. U junu 1943. prebačena je u Srbiju. Tokom jula njeni bataljoni korišćeni su prilikom pokušaja uništavanja formacija JVuO na Rudniku, Maljenu i Medvedniku, a u avgustu na Kopaoniku.
Krajem avgusta 1943. divizija je prebačena u severnu Albaniju u sklopu operacija zaposedanja bivše italijanske vojne zone i razoružavanja italijanskih jedinica. Ušla je u sastav 21. armijskog korpusa Druge oklopne armije. Učestvovala je u operacijama protiv NOV Albanije i jedinica NOVJ u zapadnoj Makedoniji i Metohiji.

Početkom septembra 1944. 297. divizija igrala je glavnu ulogu u nemačkom posedanjnu Makedonije prilikom povlačenja Bugarske iz rata. 15. septembra 1944. 21. armijski korpus je u sklopu pomeranja nemačkih snaga potčinjen Armijskoj grupi E. U tom periodu 297. divizija bila je izložena znatnom pritisku snaga NOVJ i NOV Albanije. Njeni manji sastavi bili su upućeni na Kraljevački mostobran kao pojačanje snagama Korpus "Miler". Glavnina divizije se pod pritiskom i uz gubitke evakuisala iz Albanije i koncentrisala u oblasti Podgorice. Imala je noseću ulogu u proboju tokom decembra prema severu pod dramatičnim okolnostima, uz pomoć 22. divizije 91. korpusa.

Od kraja januara 1945. divizija je učestvovala u operacijama između Save i Drave, a u martu 1945. učestvovala je u nemačkoj ofanzivi Frilngservahen (prolećno buđenje) u južnoj Mađarskoj. Nakon operacije ostala je pod komandom Armijske grupe Jug. Ratni put završila je u Austriji predajom snagama Crvene armije.

Spoljašnje veze
---------------

* **297. Infanterie-Division** - Axis History Factbook (`en`)
**Anton Janša** ili **Anton Janscha** kako su ga zapisivali Austrijanci (\* Breznica, Žirovnica, Kranjska, 20. maj 1734. - † Beč, 13. septembar 1773.) bio je dvorski pčelar Marije Terezije i akademski slikar.

Biografija
----------

Zna se da je zajedno sa svoja dva brata Valentinom i Lovrom izuzetno puno crtao (uredili su si vlastiti atelje u roditeljskoj kući), pa su se premda nepismeni uputili u Beč i upisali na K & K Akademie der bildenden Künste in Wien, koju je Anton završio 1766. kao graver. Ali se Anton nije posveti slikarstvu, kao njegov brat Lovro koji je postao profesor na Akademiji, već svojoj drugoj puno većoj ljubavi - pčelama.

Od 1769. godine Janša radi kao dvorski pčelar, a godinu dana kasnije promoviran je za prvog carskog instruktora tog tada novog zanimanja. Nakon tog je do smrti obilazio po austrijskim zemljama i držao predavanja o uzgoju tih korisnih insekata.

Nakon smrti, Slovenski pčelari podigli su 1884. ploču na njegovoj rodnoj kući i stavili pod zaštitu kućicu sa svim njegovim košnicama.

Bibliografija
-------------

* Abhandlung vom Schwärmen der Bienen (Wien 1771)

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Janša, Anton*" (slovenski). Slovenska biografija. Pristupljeno 28. 05. 2014.

Vanjske veze
------------

***Anton Janša*** na Wikimedijinoj ostavi

Anton Janša
**Andrej Fajgelj** (Novi Sad, 12. maj 1978) je srpski filolog, političar i kulturni radnik. Bio je godinu i po dana direktor Kulturnog centra Novog Sada, a sada je docent na Filološko-umetničkom fakultetu u Kragujevcu. Doktor je francuskog jezika i književnosti. Bio je i zamenik predsednika stranke Treća Srbija do promene statuta stranke.

Biografija
----------

U Novom Sadu je na Filozofskom fakultetu diplomirao francuski jezik i književnost. Magistarske i doktorske studije završio je na Univerzitetu Monpelije III u Francuskoj. Doktorsku tezu *Uporedna frazeologija i ideologija u epici: Homer, francusko viteško pesništvo, gusle* odbranio je sa najvišim pohvalama. Dobitnik je više stipendija i nagrada za uspeh u studijama i autor više naučnih radova i popularnih članaka.

Jedan je od osnivača Centra za savremenu edukaciju u Novom Sadu i Međunarodne inicijative za praćenje antisrbizma. Pokrenuo je više uspešnih projekata: Radna etika u Srbiji, Evropski dan komšija, proizvodnja srpske ćiriličke tastature, izvinjenje španske nacionalne televizije srpskom narodu povodom neistinite reportaže o Jasenovcu.

Predsednik je Organizacionog odbora za prijavu Novog Sada za Evropsku prestonicu kulture 2020. godine. Član je upravnog odbora Balkanskog udruženja pravoslavne omladine. Bio je direktor Kulturnog centra Novog Sada do maja 2015. kada je otkriveno da je zaposlio osobu sa godišnjom platom od 1.310.000 dinara.

Govori francuski, engleski, grčki, italijanski i španski, vlada latinskim, starogrčkim, ruskim i nemačkim, služi se albanskim, hebrejskim i drugim jezicima. Sa suprugom Jovanom, profesorkom italijanskog jezika, ima četvoro dece i to dva sina i dve ćerke.

Izvori
------

1. ↑  Fonet. „Novi Sad kandidat za evropsku prestonicu kulture 2020". Blic.rs. Pristupljeno 3. 3. 2016.
2. ↑  Gavrilović, Nina. „Fajgelj ide, a fajgeljizacija? Novosadski MAJSTOR SKANDALA podneo ostavku". 24sata.rs. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-15. Pristupljeno 3. 3. 2016.
3. ↑  Simić, Jovanka. „Andrej Fajgelj: Vitez na guslama". Novosti.rs. Pristupljeno 3. 3. 2016.

Spoljašnje veze
---------------

* Blog Andreja Fajgelja Arhivirano 2017-02-01 na Wayback Machine-u
* Treća Srbija — zamenik predsednika Arhivirano 2014-06-19 na Wayback Machine-u
* Standard.rs — „Andrej Fajgelj: Srpska treba biti uzor, a Srbija podrška" Arhivirano 2014-02-27 na Wayback Machine-u
* „Sezona lova na ćirilicu u Vukovaru i Novom Sadu"
* Dragoljub Zbiljić: KAKO JE I ZAŠTO ĆIRILICA U NOVOM SADU POVEZANA S KUKASTIM KRSTOM Arhivirano 2014-03-05 na Wayback Machine-u
**Annual** (arapski: أنوال‎) je selo na sjeveroistoku Maroka od stotinjak stanovnika.

Geografija
----------

Annual leži na istočnim obroncima Masiva Rif udaljen 17 km južno od Sredozemnog mora, 60 zapadno od Al Hoceima i nekih 90 km istočnije od španjolske Melille.

Bitka kod Annuala
-----------------

Selo je postalo slavno u vrijeme Španjolskog protektorata u Maroku, kad se 22. jula 1921. za Rifskog rata kod njega odigrala bitka koju u Španjolskoj zovu "katastrofa kod Annuala" jer je u njoj poginulo između 7.000 do 11.000 španjolskih vojnika, uključujući i generala Fernandez Silvestra. To je bila jedna od najgorih katastrofa kolonijalnih snaga usporediva sa talijanskim porazom kod Adve 1896.

Izvori
------

1. ↑  „*Best Hiking trails in Morocco → Oriental → Annoual*" (španjolska). Wikiloc. Pristupljeno 29. 11. 2018.
2. ↑  „*Rif War*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 29. 11. 2018.

Vanjske veze
------------

* *Best Hiking trails in Morocco → Oriental → Annoual* (`es`)
**Abwehr** (izgovor: **Abver**) je bila nemačko informaciono i protivobaveštajno odeljenje Vrhovne komande oružanih snaga nacističke Nemačke, tokom Drugog svetskog rata to jest nemačka vojna obavještajna služba koja je postojala između 1921. i 1944. godine. „Abwehr" je nemačka reč, koja se obično prevodi kao „odbrana", i dolazi od reči Amt Ausland Abwehr.

Abver se javljao kao centralna strateška insitucija za organizaciju i izvođenje subverzivne delatnosi širokog obima u inostrantsvu. Nastala je spajanjem odeljenja za inostranstvo Ausland i odbranu Abwehr ministarstva odbrane, od kojih se prvo bavilo vezom između armije i vanjskih poslova a drugo obaveštajnim delatnostima.

Vođa Abvera tokom Drugog svetskog rata je bio admiral Vilhelm Kanaris. Pod njegovim vođstvom, Abver je krajem rata postao centar zavereništva protiv nacističkog režima. Uz pomoć Kanarisove zaštite, jedan od njegovih podređenih, Hans Oster, je pomogao da se organizuje unutrašnja opozicija nacistima. U aprilu 1943, mnogi od Osterovih ko-zaverenika su uhapšeni, i Abver je stavljen pod stalnu prismotru. Kanaris je otpušten u februaru 1944, a Abver će biti utopljen u SS tokom leta 1944. godine.

Tijekom rata osim klasičnih obavještajnih i diverzantskih akcija Abver je osnovao i klasične vojne jedinice koje su sudjelovale u borbama. Najpoznatije od njih su bile nemačka branderburška divizija i kvislinška ukrajinska armija pod zapovjedništvom Stepana Bandere i Mikole Lebeda.

Povezano
--------

* Organizacija Ukrajinskih Nacionalista

Literatura
----------

***Abwehr*** na Wikimedijinoj ostavi

* Vojna enciklopedija, Beograd, 1970. knjiga prva, strana 5 i 6.
**Viša Komanda za posebnu namenu LXV** (nem. *Höheres Kommando zur besonderen Verwendung LXV*) formirana je 21. maja 1941. u cilju izvršavanja vojnih zadataka okupacione uprave u Jugoslaviji. Po rangu, to je bila korpusna formacija. Komandant joj je bio general artiljerije Paul Bader. Pod komandom ovog bile su četiri posadne divizije:

* 704. divizija
* 714. divizija
* 717. divizija
* 718. divizija

Prve tri bile su raspoređene na teritoriji Srbije, dok je 718. divizija raspoređena kao pomoć snagama NDH na njenoj teritoriji.

Istovremeno je postojao i štab i zvanje opunomoćenog zapovednika Srbije. Njegov komandant od 18. aprila do 31. maja 1941. bio je general avijacije Helmut Ferster (nem. *General der Flieger Helmuth Förster*), zatim od 31. maja do 28. jula 1941. Ludvig fon Šreder (nem. *General der Flakartillerie Ludwig von Schröder*), a nakon njegove pogibije u avionskoj nesreći general avijacije Hajnrih Dankelman (nem. *General der Flieger Heinrich Danckelmann*) (od 28. jula do 9. oktobra 1941.)

Sa rasplamsavanjem ustanka ukazala se potreba za jačanjem nemačkih trupa. Vrhovna komanda Vermahta (nem. *Oberkommando der Wehrmacht*) rešila je da pojača snage i uvede mere zastrašivanja. Tituli komandanta Srbije dodati su 19. septembra zastrašujući epiteti: uz zvanje "opunomoćenog zapovednika" (nem. *Bevollmächtigter Kommandierender General*) dobio je i zvanje "naredbodavca" (nem. *Befehlshaber*) da bi se naglasila njegova neograničena moć.

Na mesto ovog komandanta neograničene moći postavljen je 9. oktobra general brdskih trupa Franc Beme (nem. *General der Gebirgstruppe Franz Böhme*). On je na ovom položaju ostao do 1. marta 1942, a Viša Komanda 65 za posebnu namenu funkcionisala je kao njegov operativni štab. 1. marta 1942. ova dva zvanja štaba su ujedinjena u jedan štab. Na njegovom čelu je nadalje do 13. avgusta 1943. bio general artiljerije Paul Bader (nem. *General der Artillerie Paul Bader*) sa zvanjem "Komandujućeg generala i naredbodavca u Srbiji" (nem. *Kommandierender General und Befehlshaber in Serbien*)

Spoljašnje veze
---------------

* **Höheres Kommando z.b.V. LXV** - na axishistory.com (`en`)
**Anne Pedersdotter** (? - 7. april 1590) bila je norveška udovica, poznata po tome što je osuđena na smrt i spaljena kao vještica. Rođena u Trondheimu kao kćer lokalnog funkcionara, godine 1552. se udala za Absalona Pederssona Beyera, luteranskog svećenika i jednog od vodećih ličnosti Reformacije u Norveškoj. Godine 1575. je bila prvi put optužena za čaranje kojim je navodno ubila luteranskog Gjeblea Pederssona u nastojanju da svog muža dovede na njegovo mjesto. Uz muževu pomoć je uspjela ishoditi pomilovanje od danskog kralja. Međutim, nakon što joj je muž umro, ostala je bez zaštite. U martu 1590. je optužena za šest ubistava počinjenih čaranjem; na suđenju su protiv nje svjedočili sudjedi i prijatelji, ali i vlastita sluškinja, koja ja tvrdila da ju gospodarica jahala na vještičjem Crnom sabatu. Iako je Pedersdotter do kraja odbijala optužbe, osuđena je na smrt i spaljena. Njeno suđenje i pogubljenje je pokrenuo val lova na vještice u nordijskim zemljama koji će trajati do kraja 17. vijeka.

Slučaj Anne Pedersdotter je godine 1908. poslužio kao inspiracija za *Anne Pedersdotter*, kazališni komad Hans-Wiers Jenssena. Isti je komad poslužio kao predložak za operu *La fiamma* italijanskog kompozitora Ottorina Respighija iz 1934. godine, te danski igrani film *Vredens dag* u režiji Carla Theodora Dreyera.
**Calafquen** (španjolski: *Lago Calafquen*) je jezero na jugu Čilea, dio hidrografskog bazena rijeke Rijeke Valdivia.

Karakteristike
--------------

Jezero Calafquen leži na nadmorskoj visini od 209 metara, 30 km južno od Villarrice (Provincija Cautín, Regija Araucanía) i 17 km sjeveroistočno od Panguipullija (Provincija Valdivia, Regija Los Ríos), u Čileu.
Krajnji sjeverni dio leži u Regiji Araucanía, a preostalih 82% odnosno 120,6 km² leži u Regiji Los Ríos.

Površina mu iznosi 180 km², a maksimalna dubina 212 metara, dugo je 25 km i široko 7,7 km.

Jezero je dio turističke destinacije **Sedam jezera** (Panguipulli, Riñihue, Pullinque, Pirihueico, Neltume, Pellaifa).

Jedna od njegovih najvećih karakteristika je bistra zelenkasto-plava voda, koja u ljeti ima temperaturu do 22 °C.
Na njegovoj sjevernoj obali leži resort Lican Ray.

U zapadnom dijelu obale su mu raznovrsne, mjestimično stjenovite ili glinene, kojiput strme, ali i niske sa dugim pješčanim plažama, često obrasle šumarcima. Za razliku od tog jugoistočni sektor je pun stjenovitih klifova.

Vodom ga pune brojni potoci i rječice, a vode mu otiču kratkom rijekom Pullinque do istoimenog Jezera Pullinque.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12   „Lago Calafquen" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 28.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Calafquen*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lago Calafquen* (`en`)
**Anne Desclos** (Rochefort-sur-Mer, 23.9. 1907. - Corbeil-Essonnes, 27.4. 1998.), (pseudonimi: **Dominique Aury** i **Pauline Réage**) bila je francuska književnica.

Odrasla je u dvojezičnoj obitelji (francuski i engleski jezik). Već u ranoj dobi počela je čitati djela napisana na tim jezicima. Nakon završenog studija na Sorbonni, novinarstvom se bavi do 1946. godine, kada uzima pseudonim *Dominique Aury*, te u izdavačkoj kući *Gallimard* počinje raditi kao tajnica urednika. Prevodila je ili predstavljala pisce engleske i američke književnosti (npr. Virginia Woolf, T.S. Elliot, F. Scott Fitzgerald, i drugi). 

Nakon šovinističko-seksističke opaske svog poslodavca i ljubavnika Jena Paulhama, da niti jedna žena ne može napisati dobar erotski roman, Anne se strašno razgnjevila. Da bi mu dokazala suprotno, pod pseudonimom *Pauline Reage* je izdala 1954. godine komercijalno uspješan roman: "Priča o djevojci O.". Zbog opscenosti i eksplicitnosti djela, autor i izdavač su završili na sudu. Da je autor tog djela, priznala je tek 40 godina od objave u intervjua u časopisu *New Yorker*. 

Bila je članom u nekoliko žirija na dodjeljivanju književnih nagrada, a uspješno se bavila i književnom kritikom. Desclos je bila aktivno biseksulna u nekim periodima svog života.Umrla je u 90.godini u predgrađu Pariza.
**Angels & Airwaves** (AvA) je Američka grupa, trenutnog sastava Blink-182 gitariste i vokaliste Tom DeLonge, bubnjara i pijaniste Ilan Rubin (Lostprophets, Nine Inch Nails), gitariste David Kennedy (Over My Dead Body, Hazen Street, Box Car Racer) i basiste Eddie Breckenridge (Thrice). Prvobitni basista je bio Ryan Sinn (The Distillers), bubnjar Adam "Atom" Willard (The Offspring, Rocket from the Crypt and Against Me!) i basista Matt Wachter (Thirty Seconds to Mars).
Grupa je nastala nakon raspada blink-182 2005. godine i uprkos ponovnog obnavljanja prethodno pomenutog benda 2009. AvA nije prekidala svoju stvaralačku karijeru. Pored muzike koju stvaraju kao svoj prvenstveni cilj, u sam AvA projekat spadaju i filmovi (dokumentarni i animirani).

Diskografija
------------

Izdali su 5 zvaničnih albuma i jedan EP. Za prva dva albuma, bend je rekao da su najviše bili pod uticajem Radioheada i Pink Floyda sa širinom grupe U2.

* We Don't Need to Whisper (2006)
* I-Empire (2007)
* Love (2010)
* Love: Part Two (2011)
* Stomping the Phantom Brake Pedal (EP) (2012)
* The Dream Walker (2014)

Filmovi
-------

U okviru albuma su na DVD-u izdavali i filmove.

* Start the Machine (17.Jun 2008.)
* Love (10.Avgust 2011.)
* Poet Anderson: The Dream Walker (Kasna 2014.)
* Strange Times (Snima se)

### Start the Machine

Prvi film u nizu je izdat zajedno sa prvim albumom We Don't Need to Whisper. To je dokumentarni film čija se tematika fokusirala na raspad grupe blink-182. Ovaj film se snimao oko 3 godine.

### Love

Je drugi film, ovog puta Sci-Fi. Režirao ga je William Eubank. Sadrži se iz nekoliko različitih priča koje teku istovremeno.

###  Poet Anderson: The Dream Walker

Kratki animirani film koji je izdat u decembru 2014. godine uz album The Dream Walker.

### Strange Times

Uprkos tek završenom albumu i prethodno imenovanim kratkim filmom, bend nastavlja sa radom na novom filmu koji neće biti izdat dok se album uz koji ide POET ne završi.

Nagrade
-------

* MTV Video Music Awards
	+ Nominovani: Best New Artist in a Video (2006) za "The Adventure"
	+ Nominovani: Best Special Effects in a Video (2006) za "The Adventure"
	+ Nominovani: Best Editing in a Video (2006) za "The Adventure"
	+ Nominovani: Best Band of 2006 (2006) za "We Don't Need To Whisper"
	+ Osvojili: Best Animation Toronto Short Film Festival (2014) za Poet Anderson: The Dream Walker

Članovi benda
-------------

### Trenutni članovi

* Tom DeLonge
* Ilan Rubin
* David Kennedy
* Eddie Breckenridge

### Bivši članovi

* Ryan Sinn
* Adam "Atom" Willard
* Matt Wachter

  

Spoljne veze
------------

***Angels & Airwaves*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službeni veb-sajt
* Angels & Airwaves na Twitteru
* Angels & Airwaves na Facebooku
* Angels & Airwaves na YouTubeu