recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Petrovačka kapetanija** je dio vojne organizacije Bosanskog pašaluka iz Osmanlijskog perioda istorije Bosne i Hercegovine, na području današnje općine Bosanski Petrovac. Bila je jedna od većeg broja kapetanija raspoređenih na granici prema Austro-Ugarskoj carevini i Mletačkoj republici. Svaka kapetanija imala je tačno određenu teritoriju i svoju vojsku.

Historija
---------

U 16. i 17. stoljeću nema većeg naselja na mjestu Bosanskog Petrovca. U dokumentima se spominju nahija Bilaj i nahija Vođenica. 

Bosanski Petrovac kao novo naselje nastalo je kao rezultat urgentnih urbanih intervencija osmanske vlasti iza mira u Sremskim Karlovcima 1699. godine. Posljedica ratova tog vremena je i novo izbjegličko pitanje koje se može nazvati i krizom. 

Središnja i pokrajinska osmanska vlast najveću pažnju posvećivale su obnovi i ojačavanju postojećih fotifkacijskih objekata koji su stradali tokom navedenih ratova, podizanje nekih novih utvrđenja na za to važnim mjestima, osnivanja novih naselja u pograničnom pojasu, te na kraju upravnoj i vojnoj reorganizaciji. 

Sva navedena zbivanja utjecala su na pojavu nekih novih naselja na zapadu današnje Bosne i Hercegovine: Kulen Vakuf, Havala, Orašac, palanka Čovka, utvrđena kula Klišević, fortifikacijski objekat u selu Prkosi, i kao najpoznatiji, današnji Bosanski Petrovac.

Kapetanija
----------

Petrovačka kapetanija osnovana je u periodu 1730-1753. Kapetani u Petrovcu bili su Kulenovići iz roda Šinikčića. Zahvatala je jedan dio kadiluka Novosel, dok je drugi dio pripadao ostrovičkoj kapetaniji. U njoj su bili gradovi Petrovac i Bjelaj.

Prvi poznati dokument vezan za ovu kapetaniju je iz 1768 u kojem se govori da je kapetan Mehmed-beg, sin ostrovičkog kapetana Mahmut-bega, kasnije Mahmut-paše, brat ostrovičkog kapetana Muhamed-beka i dizdara od Havale Smail –bega. U dokumentu iz 1787, Mehmed kapetan zamolio je bosanskog vezira da se smanji previsoko razrezani taksid za nahiju Bilaj, i njegovoj molbi je udovoljeno. Za njegova vremana obnovljen je petrovački grad 1771. godine.

Drugi poznati kapetan je Ali-beg, Ali-kapetan. Pogubio ga je Ali-Dželaludin-paša 1821. godine u Travniku. Po narodnoj pjesmi on je Alaj-beg.

Naslijedio ga je brat Mustaj-beg (1821-1835). Držao je kapetaniju u potpunm redu i miru do njenog ukidanja. Tada se udružio sa ostrovačkim i krupskim kapetanom i bratom ključkog kapetana i postao vođa ustanka. Poraženi su kod Lipnika, a njegova sudbina nije poznata. 

Kapetanija imala je prihode od zadarske carine i splitske skele.

Vanjski linkovi
---------------

* *Zvanična stranica općine Bosanski Petrovac*


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
|  |  |
| --- | --- |
|  | **Ovaj članak sadrži kineski tekst.**Bez pravilne podrške za renderiranje, možete vidjeti upitnike, kvadrate i druge simbole umjesto kineskih znakova. |

Songtsen Gampo (centar) Princeza Wencheng (desno) i Bhrikuti Devi od Nepala (lijevo)
**Princeza Wencheng** (tibetanski: Mung-chang Kungco, kineski: 文成公主, pinyin: Wénchéng Gōngzhǔ) (died 680) bila je nećaka moćnog kineskog cara Taizonga iz dinastije Tang, poznata po tome što se 641. u Tibetu udala za Songtsän Gampoa, cara, odnosno trideset trećeg vladara dinastije Tibet. Brak je bio dio mirovnog sporazuma; a uz nevjestu je Songtsän dobio i veliku količinu zlata. U Tibetu je princeza Wencheng poznata kao Gyasa, ili 'kineska supruga'. Po predaji je budistkinja te se, zajedno sa Songtsänovom nepalskom suprugom Bhrikuti Devi navodi da je uvela budizam u Tibet.

Brak je sklopljen nakon kraćeg rata između dinastije Tang i Songtsänove države; iako su Kinezi u njemu izvojevali pobjedu, car Taizong je pristao na Songtsänov zahtjev da mu se carska princeza preda kao supruga. Brak je ispunio političku svrhu, jer su Kina i Tibet nakon njega decenijama bili u miru.

Tibetanski izvori navode da je dolazak princeze Wencheng, ali i njeni nesporazumi sa Bhrikuti Devi, bio razlogom za gradnju Hrama Jokang u današnjoj Lhasi.

Literatura
----------

* Jiawei Wang, Nimajianzan (1997), The historical status of China's Tibet
* Beckwith, Christopher I (1987). *The Tibetan Empire in Central Asia.* Princeton: Princeton University Press.
* Dowman, Keith. *The Power-places of Central Tibet: The Pilgrim's Guide* (1988) Routledge & Kegan Paul, London and New York. ISBN 0-7102-1370-0
* Laird, Thomas. *The Story of Tibet: Conversations with the Dalai Lama* (2006) Grove Press, New York. ISBN 978-0-8021-1827-1
* Powers, John. *History as Propaganda: Tibetan Exiles versus the People's Republic of China* (2004) Oxford University Press. ISBN 978-0-19-517426-7
* Richardson, Hugh E. (1965). "How Old was Srong Brtsan Sgampo" *Bulletin of Tibetology* 2.1. pp 5-8.
* Richardson, Hugh E. (1997). "Mun Sheng Kong Co and Kim Sheng Kong Co: Two Chinese Princesses in Tibet." *The Tibet Journal*. Vol. XXII, No. 1. Spring 1997, pp. 3-11.

Eksterni linkovi
----------------

***Princeza Wencheng*** na Wikimedijinoj ostavi

* History of Jokang Temple, built by Songtsän Gampo.

Fusnote
-------

1. ↑  *Zizhi Tongjian*, vol. 202. (`zh`)
2. ↑  Dowman 1988, p. 41
3. ↑  Laird 2006, pg. 35
U organskoj hemiji i biohemiji, **supstituent** je atom ili grupa atoma koja je zamenjena na mestu atoma vodonika roditeljskog lanca ugljovodonika. Termini *supstituent*, *bočni lanac*, *grupa*, *grana*, se koriste na skoro ekvivalentan način za opisivanje lanaca roditeljske strukture, mada se određene distinkcije prave u kontekstu polimerne hemije. Kod polimera, bočni lanci se pružaju sa osnovne strukture. Kod proteina, bočni lanci su vezan za atome alfa ugljenika aminokiselinske osnove.

Struktura
---------

U hemijskoj strukturnoj formuli, organski substituent kao što su metil, etil, aril se mogu označiti sa **R** (ili R1, R2, etc.). To je generička oznaka. Simbol **X** se često koristi za označavanje elektronegativnih substituenta kao što su halidi.

Viji još
--------

* Bočni lanac
* Funkcionalne grupe su podskup supstituenata

Literatura
----------

1. ↑  D.R. Bloch (2006). „Organic Chemistry Demystified".
2. ↑  „PAC, 1996, 68, 2287. Glossary of basic terms in polymer science (IUPAC Recommendations 1996)". IUPAC Gold Book. DOI:10.1351/pac199668122287.  This distinguishes a *pendant group* as neither oligomeric nor polymeric, whereas a *pendant chain* must be oligomeric or polymeric.
3. ↑  DOI:10.1021/ed800139p  
This citation will be automatically completed in the next few minutes. You can jump the queue or expand by hand
**Sekst Elije Pet Kat** (*Sextus Aelius Paetus Catus*, također navođen i kao Sextus Aelius Q.f. Paetus Catus, početak 2. vijeka pne.) bio je rimski političar i pravnik, poznat kao jedan od prvih profesionalnih pravnika, odnosno teoretičara rimskog prava.

Elije je bio porijeklom iz plebejske porodice koja je s vremenom stekla ugled i bogatstvo. Historičari vjeruju kako je njegov otac bio Kvint Elije Pet, jedan od pretora ubijenih u bitci kod Kane. Njegov stariji brat Publije je, pak, godine 201. pne. izabran za konzula. Sekst je, pak, godine 200. pne. izabran za kurulskog edila te je bio zadužen za podjelu žita iz Afrike. Dvije godine kasnije je izabran za konzula, ali se u mandatu nije ničime posebnim istakao, a sva slava je otišla njegovom kolegi Titu Kvinkciju Flamininu, pobjedniku rata u Grčkoj. Usprkos toga, zahvaljujući svojim pravnim vještinama (o čemu svjedoći nadimak Catus, što znači "Pametan") je godine 194. pne. izabranm za cenzora.

Sekst Elije je poznat kao autor knjige *Commentaria tripartita*, koja je predstavljala jedno od prvih tumačenja znamenitih *Zakona dvanaest tablica*. To je djelo pohvalio Ciceron u svojim spisima, ali se do današnjeg dana nije sačuvalo.

Izvori
------

* Information on the career and works of Sextus Aelius Paetus from an Oxford University site (accessed via Google cache[*mrtav link*]). Retrieved 30 May 2007.
* Livy. History of Rome.
* Njemačka Wikipedija članak koji citira sljedeće izvore:
	+ Livius 32, 7
	+ Pomponius Dig. 1,2,2,38
	+ Cicero de Rep. I, 18

Literatura
----------

* A. H. J. Greenidge. "The Authenticity of the Twelve Tables" *English Historical Review*. 1905; XX: 1-21. Available online (subscription required). Reference retrieved 30 May 2007.

Eksterni linkovi
----------------

* presents a different view of Catus's works, making two works one and the same. William Smith's *Dictionary of Greek and Roman Antiquities*, published 1875, provides scanty details about this lost work. Little more information is to be found in this site's article about the Twelve Tables. Retrieved 30 May 2007.
* Genealogy Arhivirano 2009-04-27 na Wayback Machine-u (somewhat uncertain, should be used with care). Retrieved 30 May 2007.

| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi: **Lucius Cornelius Lentulus i Publius Villius Tappulus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Titom Kvinkcijem Flamininom* 198. pne. | Slijedi: **Gaius Cornelius Cethegus i Quintus Minucius Rufus**  |
Područje naseljeno Kurdima (1992)
Područje Turskog Kurdistana u užem smislu
**Turski Kurdistan** je deo istorijske regije Kurdistan, koji se nalazi u sastavu Turske. Prostor je poznat i kao **Severni Kurdistan** i obuhvata južne i istočne delove Turske. Prema procenama, u Turskoj živi između 10.000.000 i 14.600.000 Kurda.

Istorija
--------

U novom veku su na ovom području postojale vazalne ili polu-nezavisne kurdske države, koje su nominalno bile podređene Osmanskom carstvu, a u jednom periodu su uživale i nezavisnost. Od 19. veka, Osmansko carstvo sprovodi politiku likvidacije ovih država i jačanja centralne vlasti. U vreme raspada Osmanskog carstva, Mir u Sevru iz 1920. godine predvideo je formiranje kurdske države na ovom području, ali je njeno uspostavljanje osujetila Ataturkova nacionalistička pobuna. Politika Ataturkove Turske prema Kurdima rezultovala je kurdskim pobunama tokom 1920-ih i 1930-ih godina, koje su ugušene silom, a turske vlasti su potom zabranile upotrebu kurdskog jezika, izbrisale reči "Kurdi" i "Kurdistan" iz rečnika i istorijskih knjiga i zvanično koristile naziv "Planinski Turci" za Kurde. Od 1983. godine Kurdi u Turskoj vode gerilski rat protiv Turske države.

* Kurdske kneževine oko 1835. godine
* Predložene granice kurdske države prema mirovnom ugovoru u Sevru 1920. godine

Vidi još
--------

* Kurdistan
* Irački Kurdistan
* Sirijski Kurdistan
* Iranski Kurdistan
* Crveni Kurdistan
**Zagrebački električni tramvaj** akronim **ZET** je ime poduzeća u sastavu Zagrebačkog holdinga, dioničkog društva u stopostotnom vlasništvu grada Zagreba, koje obavlja javni prijevoz na području grada Zagreba i u dijelu Zagrebačke županije od Zaprešića do Velike Gorice uključujući i nekoliko gradića u Zagorju. 

*ZET* prijevozi putnike tramvajima, klasičnim i mini autobusima, jednom uspinjačom, a sve do sredine 2007. i žičarom (koja od tad više ne radi). On također organizira i prijevoz školske djece i invalida na području grada.

Historija poduzeća
------------------

Poduzeće je osnovano 1891. pod imenom *Društvo konjski tramvaj*, ono je već 1892.preimenovano u *Zagrebački tramvaj d.d.*, a od 1909. nosi naziv *Zagrebački električni tramvaj* d.d. 
Za vrijeme nekadašnje Jugoslavije zadržalo je isti naziv, i djelovalo kao jedinstveno poduzeće, to je nastavilo biti i nakon osamostaljenja Hrvatske. 
Nakon odluke Gradske skupštine grada Zagreba o transformaciji poslovanja svih poduzeća u vlasništvu grada, od 1. jula 2006. *ZET* postaje samo jedna od podružnica Zagrebačkog holdinga.

Povezano
--------

* Zagrebački tramvaj
* Tramvaj

Izvori
------

1. 1 2 3  „*O Zetu*" (hrvatski). ZET. Arhivirano iz originala na datum 2008-01-05. Pristupljeno 29. 11. 2013.

Vanjske veze
------------

***Zagrebački električni tramvaj*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice ZET-a

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305561550

 |
"Turska kuća" i Riječki merkat.
Ljudski likovi na kući
"Turska kuća"
Natpisi
**Turska kuća** ili ***Casa turca***, nalazi se na riječkom merkatu, na križanju ulica G. Verdija i V. Lisinskog u Rijeci, a nastala je u vrijeme Austro-Ugarske monarhije.

Povijest
--------

Izgrađena je u neomaurskom stilu s lukovima iznad prozora, balkonskih vrata i potkrovnih prozora, ukrašenim biljnim i geometrijskim ornamentima, ljudskim likovima te arapskim pismenima i brojkama. Natpisi su na arapskom jeziku i pisani su različitim varijantama arapskoga pisma. Oko njih su biljni ornamenti, a ispisi su u središtu kupolastog i potkovičastog dijela iznad prozora, balkonskih vrata, kao i izravno ispod krova u četverokutnicima.
Bila je vlasništvo Nikolaja Nikolaki-efendije Nikolaidesa (1855. - 1933.), dugogodišnjega osmanskog diplomatskog i trgovačkog predstavnika u Španjolskoj, a potom konzula u Rijeci od 1898. godine. Godine 1891. oženio se imućnom Riječankom, dvadeset dvije godine starijom udovicom Antonijom Bartolich Gelletich koja će uložiti novac u rekonstrukciju obiteljske palače. O tome koliko je i ona sudjelovala u osmišljavanju novoga izgleda te građevine manje se zna. Stjecajem povijesnih okolnosti u kojima su se isprepleli životni putovi osoba poteklih iz različitih kultura tako se dogodilo da su jedan kršćanin u diplomatskoj službi Osmanskoga Carstva i njegova supruga Fijumanka dali projektirati zdanje na kojemu su se harmonično združila obilježja arapske andaluzijske arhitekture, kaligrafski ispisane muslimanske vjerske formule na arapskome, ime naručitelja i sultanov znak, te za islamsku dekorativnu umjetnost netipične freske na kojima su prikazani ženski i muški likovi. Muški lik negroidnih crta – ***moretto***, morčić – na Turskoj kući ima ulogu citata i poveznice s lokalnom tradicijom. Dva kata i potkrovlje zgrade u neomaurskom stilu, dozidani na ranije već izgrađenom prizemlju, čine zanimljivu kombinaciju karakterističnu za arhitekturu historicizma. Cjelokupno znakovlje na fasadi odraz je utjecaja i prožimanja civilizacija i bolje od ikakvih ispisanih redaka otkriva sklonosti, ukus i iskustvo, a ponajprije kulturu onovremenog vlasnika zgrade. Tekstualni dio ukrasnih lukova, promatran skupa s arhitektonskim obilježjima zgrade, jedinstven je izvor za povijesno-umjetnička i kulturna istraživanja.

Izvori
------

1. ↑  „Behar: Turska kuća u Rijeci". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-10. Pristupljeno 2014-07-26.

Vanjske veze
------------

***Turska kuća u Rijeci*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Grada Rijeke Arhivirano 2013-10-02 na Wayback Machine-u
Pročelje zgrade Zapadnog kolodvora
Zapadni kolodovor
**Zagreb Zapadni kolodvor** je željeznički kolodvor u Zagrebu. Kompleks Zapadnog kolodvora izgrađen je u sklopu izgradnje pruge na relaciji između Zidanog Mosta, Zagreba i Siska i riječne luke Galdovo. Pruga je za promet bila otvorena 1. listopada 1862. godine. U razdoblju između 1862. i 1892. bio je središnji zagrebački kolodvor, do izgradnje današnjeg Glavnog kolodvora. Prijamna kolodvorska zgrada do danas je gotovo u cijelosti zadržala svoju izvornu vizuru, slijedom čega je 1986. zaštićena kao kulturno dobro.

Gradnju kolodvora, kao i čitave pruge preuzelo je temeljem koncesijskog ugovora Carsko i kraljevsko društvo Južnih željeznica (Društvo južnih željeznica), prema kojem je kolodvor dobio prvotni naziv - Južni kolodvor (Agram Südbahnhof). U vrijeme izgradnje kolodvora probijena je i kolodvorska cesta (danas Ulica Republike Austrije), a bio je organiziran i prijevoz konjskim omnibusom od hotela u Ilici do kolodvora.

1. siječnja 1924. godine uslijed vlasničke promjene nad željezničkim prugama i njihovim podržavljivanju, kolodvor je dobio novo ime - Zagreb Sava. To ime zadržao je do 1943. kada dobiva današnji naziv.

Zgrada je obnovljena krajem rujna 2007.

Pruge
-----

* Željeznička pruga *(Dobova) – državna granica – Savski Marof – Zagreb Glavni kolodvor*, dio Koridor RH1 (X. paneuropski koridor)

Izvori
------

***Zagreb Zapadni kolodovor*** na Wikimedijinoj ostavi

* Helena Bunijavac, *Zagreb Zapadni kolodvor*, časopis Zagreb moj grad, broj 7/2007.[*mrtav link*]

| * p
* r
* u
Stanice pruge M101 |
| --- |
| (Dobova - ) - državna granica - Savski Marof - Brdovec - Zaprešić Savska - Zaprešić - Podsused - Podsused Tvornica - Gajnice - Vrapče - Kustošija - Zagreb Zapadni kolodovor - Zagrebački Glavni kolodvor |

Koordinate: 45°48′33″N 15°57′14″E﻿ / ﻿45.8091752863442°N 15.9539937973022°E﻿ / 45.8091752863442; 15.9539937973022
Ulaz u školu 2011. godine
**Prirodoslovna škola Vladimira Preloga** u Zagrebu, srednja je škola s naglaskom obrazovanja na prirodnim znanostima.

Povijest
--------

Škola počinje s radom 1. rujna 1946. godine otvaranjem Kemijsko tehnološkog odjela srednje Tehničke (trogodišnje) škole.
Četverogodišnji smjer Kemijske tehničke škole osnovan je 13. srpnja 1960. godine u Zagrebu, u Klaićevoj br. 7. U siječnju 1978. postaje Kemijsko tehnološki obrazovni centar (KTOC). Na sadašnju lokaciju, u Ulicu grada Vukovara 269, seli se 1964. godine.
Geološko rudarsko naftni smjer otvoren je 1982. godine.
Godine 1990. upisuju se dva razreda u Prirodoslovno matematičku gimnaziju koja je prestala s radom 1994. a 1991. upisuju se dva profila kemijskog tehničara: kemijski tehničar opći i kemijski tehničar procesni.

  

Škola mijenja naziv 1992. godine i od tada je poznata kao Kemijska i geološka tehnička škola. Dva razreda kozmetičara upisuju se 1995. godine.
Školske godine 1999./2000. počeo se provoditi program za zanimanje ekološki tehničar. Eksperimentalni program Prirodoslovne gimnazije započinje od školske godine 2004./2005.

Promjenom naziva škole 2005. godine u Prirodoslovnu školu Vladimira Preloga počinje novo razdoblje u životu škole. Od školske godine 2009./2010. upisuje jedan športski razred Prirodoslovne gimnazije.

Smjerovi
--------

Danas škola obrazuje učenike u sljedećim smjerovima:

* Prirodoslovna gimnazija
* Kemijski tehničar
* Ekološki tehničar
* Geološki tehničar
* Kozmetičar

Izvori
------

* Arhivirano 2010-04-07 na Wayback Machine-u s dopusnicom

Vanjske poveznice
-----------------

* (Službena web adresa škole)
Pravilni sedmougao
U geometriji, **sedmougao** je mnogougao sa sedam temena i sedam stranica.

### Pravilni sedmougao

Pravilni sedmougao je sedmougao kod koga su sve stranice jednake dužine i svi unutrašnji uglovi jednaki.  

Svaki unutrašnji ugao pravilnog sedmougla ima približno 128,57° (stepeni), a zbir svih unutrašnjih uglova bilo kog sedmougla iznosi 900°.  

Ako mu je osnovna stranica dužine {\displaystyle t\,\!}, površina pravilnog sedmougla se određuje formulom  

{\displaystyle P={\frac {7t^{2}}{4}}\mathop {\mathrm {ctg} } \,{\frac {\pi }{7}}\approx 3.63391t^{2}}.  

Površina se može izračunati i sa  

{\displaystyle P={\frac {7}{2}}R^{2}\sin {\frac {2\pi }{7}}=7r^{2}\mathop {\mathrm {tg} } \,{\frac {\pi }{7}}}  

gde je {\displaystyle R} - poluprečnik opisanog kruga, a {\displaystyle r} - poluprečnik upisanog kruga.  

Obim pravilnog sedmougla kome je stranica dužine {\displaystyle t\,\!} biće jednak {\displaystyle 7t\,\!} odnosno {\displaystyle 14R\sin {\frac {\pi }{7}}} ili {\displaystyle 7r^{2}\mathop {\mathrm {tg} } {\frac {\pi }{7}}}.

### Konstrukcija

Pravilni sedmougao se ne može konstruisati uz pomoć lenjira i šestara.  

Gaus je 1796. dokazao da je pravilan n-tougao moguće konstruisati uz pomoć lenjira i šestara samo kada je {\displaystyle n} prost broj oblika {\displaystyle 2^{p}+1}, gde je {\displaystyle p=2^{k}}, za {\displaystyle k=0,1,2,...}. Kako je broj 7 prost broj koji nije takvog oblika, konstrukcija pravilnog sedmougla nije moguća.

Prikaz konstrukcije unutrašnjeg ugla u pravilnom sedmouglu uz pomoć označenog lenjira
Konstrukciju je moguće izvesti uz pomoć označenog lenjira i šestara, ali se ona ne prihvata kao matematički korektna, a takođe postoji i nekoliko približnih konstrukcija uz pomoć lenjira i šestara.

Gde se može videti sedmougao
----------------------------

Neke kovanice koje se danas koriste u Ujedinjenom Kraljevstvu, kao i neke kovanice Evropske unije imaju modifikovani oblik pravilnog sedmougla zato što takvi novčići karakterističnog oblika lako mogu da se prepoznaju samo čulom dodira, a sa druge strane, imaju neočekivanu osobinu da, iako nemaju oblik kruga, imaju sve prečnike jednakih dužina, pa se mogu koristiti u aparatima koji rade na novac.

Vidi još
--------

* Heptagram

Spoljašnje veze
---------------

***Sedmougao*** na Wikimedijinoj ostavi

* Sedmougao na Mathworld
* Definicija i osobine sedmougla, sa interaktivnom animacijom
* Nekoliko približnih konstrukcija pravilnog sedmougla

| * p
* r
* u
Mnogouglovi |
| --- |
| Trougao • Četvorougao • Petougao • Šestougao • Sedmougao • Osmougao • Devetougao • Desetougao • Jedanaestougao • Dvanestougao • Trinaestougao • Četrnaestougao • Petnaestougao • Šesnaestougao • Sedamnaestougao • Osamnaestougao • Devetnaestougao • Dvadesetougao |
**Mentalna mapa :** Logistika nabave tj. upravljanja lancem snabdevanja
**Upravljanje lancem snabdevanja** (en:Supply chain management (SCM)) је proces planiranja, realizacije i kontrole svih aktivnosti u lancu snabdevanja na najefikasniji mogući način. Lanac snabdevanja uključuje sve transfere potrebne fizičkih dobara i usluga potrebne da se roba valorizuje na tržištu tj. da dospe do krajnjeg potrošača.

Postoje neslaganje između stručnjaka po pitanju razlikovanja upravljanja lancem snabdevanja i logistike. Po nekima termini su sinonimi dok drugi tvrde da su to dva različita pojma iako dolazi do određenih preklapanja. Logistiku smatraju širim pojmom.

Izazovi u upravljanju lancem snabdevanja
----------------------------------------

Tokom upravljanja lancem snabdevanja menadžment mora naći optimalna rešenja za sledeće probleme:

* konfiguracija mreže: broj i lokacija snabdevača, proizvodnih kapaciteta, distributivnih centara, skladišta i potrošača.
* Strategija distribucije: Centralizovana ili decentralizovana, direktna ili posrednička isporuka
* Tokovi informacija: Integrisanje sistema informacija
* Upravljanje zalihama: Količina i lokacija sirovina, poluproivoda i gotovih proizvoda
* Keš flou
* Organizacija i delegiranje odgovornosti i nadležnosti u okviru lanca snabdevanja.

Spoljašne veze
--------------

  

* CIO Magazine's ABCs of Supply Chain Management Arhivirano 2007-10-28 na Wayback Machine-u
* Supply Chain Digest Web Site
* InterOrganisational: Academic Blog on Supply Chain Management Arhivirano 2014-12-17 na Wayback Machine-u
* German Information Website about Supply Chain Management Arhivirano 2011-02-05 na Wayback Machine-u
Rukopis budističke sutre na tangutskom jeziku, 11 - 13. vijek
**Tangut** ili **Tanguti** je naziv za narod koji je u srednjem vijeku na području današnje sjeverozapadne Kine osnovao dinastiju ili državu Zapadna Xia, također poznatu i kao Tangutsko Carstvo. Kineski historičari su ih tradicionalno smatrali dijelom naroda Qiang, dok suvremena otkrića ukazuju na genealoške veze osnivača države Li Yuanhaoa sa drevnim narodom Xianbei i njegovim vladajućim klanom Tuoba.

Pod svojim imenom se prvi put pojavljuju kao vazali i najamnici u službi kineske dinastije Tang kada su u drugoj polovici 9. vijeka uspješno razbili Huang Chaovu pobunu i kao nagradu dobili područje na sjeveru današnje provincije Shanxi. Godine 982. su proglasili nezavisnost od dinastije Song, da bi novo Tangutsko Carstvo nastalo 1038. Kao i njihovi prethodnici i susjedi, i Tanguti su bili izloženi procesu sinizacije koga je prekinuo Li Yuanhao uvevši tangutsko pismo, specifični oblik budizma kao državne religije te običaje brijanja i šišanja glave kako bi se Tanguti izgledom što više razlikovali od Han Kineza. 

Tangutska država se održala sve do početka 13. vijeka kada je došla pod udar Mongola i konačno bila uništena nedugo poslije smrti Džingis Kana, koja je, po predaji, pripisana upravo Tangutima. Džingis Kanovi nasljednici su zato poubijali skoro sve Tangute, razorili sve njihove gradove i uništili sve njihove spise; zbog toga se današnja saznanja o Tangutima gotovo isključivo temelje na preživjelim kineskim izvorima. Tanguti su se razbježali ili bili asimilirani među Mongole; posljednji put se spominju u 16. vijeku.

Eksterni linkovi
----------------

* 
* Last works and documents of Ksenia Kepping
* 
* The Tangut Royal Tombs – Steinhardt, Nancy Shatzman. 1993. The Tangut Royal Tombs near Yinchuan. In Muqarnas X: An Annual on Islamic Art and Architecture. Margaret B. Sevcenko, ed. Leiden: E.J. Brill. Arhivirano 2009-09-18 na Wayback Machine-u
**Teplice** (češ. *Teplice*, nem. *Teplitz-Schönau*) je grad u Češkoj Republici, u okviru istorijske pokrajine Bohemije. Teplice je četvrti po veličini grad upravne jedinice Ustečki kraj, u okviru kojeg je sedište zasebnog okruga Teplice.

Grad Teplice su poznata **banja u Češkoj Republici**.

Prirodni uslovi
---------------

Teplice se nalaze u severnom delu Češke republike, blizu granice sa Nemačkom. Grad je udaljen od 90  severozapadno od glavnog grada Praga, a od obližnjeg Usta na Labi 20km zapadno.

**Reljef**: Teplice se nalaze u severnom delu istorijske oblasti Bohemije. Grad se nalazi u dolini reke Biline na približno 220 m nadmorske visine. Grad sa severa oružuju Krušne gore (granične ka Nemačkoj), i Češko sredogorje južno.

**Klima**: Klima oblasti Teplica je umereno kontinentalna.

**Vode**: Grad Teplice se nalazi na reci Bilini, koja ovde teče dolinski.

Istorija
--------

Područje Teplica bilo je naseljeno još u doba praistorije. Naselje pod današnjim nazivom prvi put se u pisanim dokumentima spominje u 762. godine kao slovensko naselje, a naselje je u 12. veku dobilo gradska prava. Tada su grad i njegovo područje bili naseljeno nemačkim stanovništvom.

1919. godine Teplice je postao deo novoosnovane Čehoslovačke. 1938. godine Teplice, kao naselje sa nemačkom većinom, je ocepljeno od Čehoslovačke i pripojeno Trećem rajhu u sklopu Sudetskih oblasti. Posle Drugog svetskog rata mesni Nemci su se prisilno iselili iz grada u maticu. U vreme komunizma grad je naglo industrijalizovan. Posle osamostaljenja Češke došlo je do opadanja aktivnosti teške industrije i do problema sa prestrukturiranjem privrede.

Stanovništvo
------------

Teplice danas ima oko 53.000 stanovnika i poslednjih godina broj stanovnika u gradu stagnira. Pored Čeha u gradu žive i Slovaci i Romi.

Slike gradskih građevina
------------------------

* Gradska većnicaGradska većnica
* Gradska crkvaGradska crkva
* Dvorski trgDvorski trg
* botanička baštabotanička bašta

Spoljašnje veze
---------------

***Teplice*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.teplice.cz Zvanična stranica grada Teplica (`en`)(`cs`)
**Upplands Väsby** čita se **Uplands Vesbi** je grad od 37,594 stanovnikana istoku Švedske, on je i 
administrativni centar istoimene općine od 39,289 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Upplands Väsby leži u Grofoviji Stockholm, udaljen 25 km sjeverozapadno od centra Stockholma, pa je danas samo jedan od periferijskih gradova švedske metropole.

Historija
---------

Za srednjeg vijeka na prostoru današnjeg Upplands Väsbya ležala su tri sela *Ed*, *Fresta* i *Hammarby*.

Ranih 1860-ih Švedska je provela reforme koje su omogućile nastajanje novih općina i parohija, tad su nastale ruralne općine Ed, Fresta i Hammarby, koje su se 1952. udružile u novu općinu i grad Upplands Väsby.

Privreda
--------

U Upplands Väsbyu imaju sjedište brojne švedske kompanije, od kojih je najveća - *Öhlins Racing AB* poznata po proizvodnji 
automobilskih djelova.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Sweden: Stockholm" (engleski). City population. Pristupljeno 06. 05. 2015.
2. ↑  „*Arkiv, kommunens historia*" (švedski). Upplands Väsby kommun. Pristupljeno 06. 05. 2015.

Vanjske veze
------------

***Upplands Väsby*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Upplands Väsby* (`sv`)
**Pennsylvanij** je epoha karbonskog perioda koji je trajao od oko otprilike prije 325 Ma do 286 Ma (miliona godina). Kao i kod svih ostalih geoloških perioda, naslage stijena koje definiraju period su dobro identificirane, ali točand datum početka i kraja variraju za nekoliko miliona godina. Pennsylvanij je ime dobio po državi Pennsylvania gdje su nađene stijene iz tog period.

U Sjevernoj Americi, gdje se rane karbonske naslage uglavnom sastoje od morskog vapnenca, smatra se punim geološkim periodom između mississippija i permija. U Evropi, mississippij i pennsylvanij predstavljaju kontinuirani niz kontinentalnih naslaga koje se nazivaju karbonskim periodom.

Vanjski linkovi
---------------

* 

Provides a picture of the world from this time period.

* 

Information on stratigraphies, localities, tectonics, and life.

* Arhivirano 2005-03-05 na Wayback Machine-u


| Karbonski period |
| --- |
| Misisipij | Pensilvanij |
| Donji | Srednji | Gornji | Donji | Srednji | Gornji |
| Turne | Vize | Serpukov | Baškir | Moskovij | Kasimov | Gžel |
**Prugasti delfin** (lat. *Stenella coeruleoalba*) je vrsta delfina, koji se nalazi u umjerenim i tropskim vodama svih svjetskih oceana. Član je porodice *Delphinidae*.

Prugasti delfin ima sličnu veličinu i oblik kao i nekoliko drugih delfina, koji nastanjuju vode kao i on (*Stenella attenuata*, *Stenella frontalis* i *Stenella clymene*). Međutim njegova boja je vrlo različita i čini ga relativno lako uočljivim. U donjem dijelu tijela je plave, bijele ili ružičaste boje. Ima jednu ili dvije crne pruge koje okružuju oči, a zatim idu preko leđa, do peraja. Postoje još dvije crne pruge koje idu iza uha - jedna je kratka i završava tik iznad peraja. Druga je duža i ide do ispod trbuha, sve do repa.

Pri rođenju, teže oko 10 kg i dugi su do jednog metra. U odrasloj dobi narastu do 2,4 m (ženke) ili 2,6 m (mužjaci) i teže 150 kg (ženke) ili 160 kg (mužjaci). Istraživanja pokazuju, da je seksualna zrelost dobi od 7-9 godina na Pacifiku, a u dobi od 12 godina na Mediteranu. Životni vijek je oko 55 do 60 godina. Trudnoća traje oko 12 mjeseci, a oko tri ili četiri godine prođe između dvije trudnoće.

Prugasti delfin voli umjerene ili tropske vode daleko od obale. U velikom broju živi u Sjevernom i Južnom Atlantiku, na Mediteranu, u Meksičkom zaljevu, Indijskom oceanu i Tihom oceanu. Pronađen je u vodama pri rasponu temperatura od 10 do 26 °C, a najčešće od 18 do 22 °C. Vjeruje se, da ih ima oko 2 milijuna primjeraka.

Japanci love prugastog delfina u zapadnom Pacifiku barem od 1940. Jedno vrijeme lovili su od 8000 do 9000 delfina svake godine, s rekordom od 21,000 godišnje. Od 1980.-ih, nakon uvođenja kvota, taj broj je pao na oko 1,000 ubijenih godišnje. Konzervatori su zabrinuti za mediteransku populacije prugastih delfina, kojima prijete zagađenje, bolesti, brodarske linije i slučajni ulovi u ribarske mreže.

Prugasti delfin ne može preživjeti u zatočeništvu duže od dva tjedna, zbog neuspjele prehrane.

Odrasli delfini jedu ribu, lignje, hobotnice, kozice, rakovi i dr.

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Prugasti delfin** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Prugasti delfin** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Prugasti delfin** |
**Publije Acije Var** (*Publius Attius Varus*, ? - 17. mart 45. pne.) je bio rimski vojskovođa iz doba kasne Republike, poznat kao komandant pompejanskih snaga u Sjevernoj Africi za vrijeme Cezarovog građanskog rata.

O Varovom životu i karijeri prije početka rata nema gotovo nikakvih podataka, s izuzetkom navoda da je 52. pne. služio kao promagistrat u tadašnjoj rimskoj provinciji Africi. Na samom početku rata je 49. pne. komandirao optimatskim trupama u Picenumu, ali se, suočen s brzinom Cezarovog napredovanja morao zajedno s Pompejem povući u Apuliju. Odatle je došao u Afriku, preuzevši je od tamošnjeg guvernera Tuberona, koji je također prešao na Pompejevu stranu. Var je bez problema mobilizirao dvije legije. Kada se iste godine u Sjevernoj Africi iskrcao Gaj Skribonije Kurion na čelu cezarovskih snaga, Var mu se suprotstavio, pri čemu mu je pomoć pružio numidijski kralj Juba I. U bitci na rijeci Bagradas Kurion je poražen, a Sjeverna Afrika ostala pod pompejanskim nadzorom sljedeće tri godine.

Nakon poraza kod Farsala 48. pne. u Sjevernu Afriku su došli vodeći pompejanci kao Katon Mlađi i Metel Scipion, od kojih je potonji preuzeo komadnu od Vara. Godine 46. pne. Varu je povjerena komanda nad pompejanskom flotom. Nakon pompejanskog poraza u kod Tapsa, Var je poražen od cezarovske flote Gaja Didija te prisiljen iskrcati se u Hispaniji. Tamo se priključio Titu Labijenu i s njim poginuo u bitci kod Munde kojom je okončan rat.
Henry Sewell je 1856. godine postao prvi premijer Novog Zelanda.
**Sewellovo ministarstvo** ili **Sewellova vlada** je bila prva odgovorna vlada u historiji Novog Zelanda. Odgovorna vlada bila je posljedica formaliziranja uvođenja samouprave na kolonijalnom Novom Zelandu, što se dogodilo još 1853. godine, snažnim zalaganjem guvernera Georgea Greyja. Formiranje kolonijalne samouprave omogućilo je da dvodomni Parlament (koji se sastojao od izabranog Predstavničkog doma i imenovanog Zakonodavnog vijeća) samostalno donosi odluke vezane uz koloniju, te je omogućilo formiranje provincija i održavanje općih izbora. 

Ipak, unatoč ovoj odluci, prvi saziv Parlamenta nije uspio ishoditi odluku o formiranju odgovorne vlade, čemu se protivio v.d. guvernera, Robert Wynyard. Ipak, kada je Thomas Gore Browne imenovan novim guvernerom, odluka o formiranju odgovorne vlade je konačno provedena. Dana 18. travnja 1856. četvorica članova Izvršnog vijeća – Henry Sewell, Dillon Bell, Frederick Whitaker i Henry Tancred – koje je dotad imalo tek savjetodavnu ulogu, preuzeli su stvarnu političku moć i tako postali prva novozelandska vlada. 

Događanja su išla u prilog jačanju moći nove vlade tako da je Sewell 7. svibnja iste godine imenovan kolonijalnim tajnikom, što se uzima kao datum formiranja funkcije premijera Novog Zelanda (kolonijalni tajnik i premijer u to vrijeme nisu bile jasno odvojene funkcije). Istovremeno, Bell je postao kolonijalni blagajnik, a Whitaker državni odvjetnik, dok je Tancred ostao član vijeća bez portfelja. 

Zbog svojih centrističkih tendencija, vlada je oborena već 20. svibnja, nakon samo mjesec dana, ali je imala izvanredan značaj u razvoju novozelandske politike te se danas smatra jednim od najvažnijih događaja u procesu stjecanja novozelandske nezavisnosti. Sewellovu vladu zamijenila je ona Williama Foxa, međutim ni ona nije izdržala dugo, a prva stabilnija vlada bila je ona treća, koju je predvodio Edward Stafford.

Članovi vlade
-------------

| Osoba | Slika | Funkcije | Mandat |
| --- | --- | --- | --- |
| Henry Sewell |  | Član Izvršnog vijeća | 18. travnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Kolonijalni tajnik | 7. svibnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Dillon Bell |  | Član Izvršnog vijeća | 18. travnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Kolonijalni blagajnik | 7. svibnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Frederick Whitaker |  | Član Izvršnog vijeća | 18. travnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Državni odvjetnik | 7. svibnja 1856. – 20. svibnja 1856. |
| Henry Tancred |  | Član Izvršnog vijeća | 18. travnja 1856. – 20. svibnja 1856. |

Izvori
------

* Scholefield, Guy (1950) [1913]. *New Zealand Parliamentary Record, 1840–1949* (3rd izd.). Wellington: Govt. Printer.
Ašer na dodeli MTV nagrada 2004. godine
**Ašer Rejmond IV**, poznat kao **Ašer**, rođen je 14. oktobra 1978. godine u Dalasu, država Teksas (SAD), ali je uskoro po rođenju njegova majka preselila porodicu u Čatanugu, Tenezi. On je vrlo poznat američki pevač, plesač, pisac pesama i glumac. Postao je R'n'B pevač 1990. godine, a od 2000. je jedan od najvećih stvaralaca u ovom žanru muzike jer je imao velikih uspeha sa singlovima i albumima. 

Počeo je da se bavi pevanjem u crkvenom horu i već tada je njegov talenat bio očigledan. Njegov talenat je otkrio P Diddy (Šon Koms).

*My Way* je album koji se istakao singlovima *You make me wanna* i *Nice and slow*. Za njim je stigao i album *8701* sa hitovima *U remind me*, *U got it bad*, *U dont have to call*. Ašer je osvojio Gremi nagradu za najbolji za *Najbolji R'n'B vokal* na dodeli Gremi nagrada 2001. godine za hit *U remind me* sa albuma *8701*.

Njegov album iz 2004. *Confessons* je prodat u 1,1 milion primeraka u Americi za samo nedelju dana, što je ujedno i najprodavaniji alum ove vrste muzike ikada. Pesma *Yeah* koju izvodi sa Ludakrisom i Lil Džonom se popeo na prva mesta top 100 lista Amerike, Evrope, Australije, Svetske R'n'B liste, a u isto vreme i Norveške, Švedske, Engleske i Nemačke top liste. *Confessons* je prodat u 9 miliona primeraka što ga čini najprodavanijim albumom u SAD 2004. godine.

U SAD su se pojavile kartice sa njegovim likom što je uspelo, pre njega, samo jednoj grupi.
Jedini je pevač kome je pošlo za rukom da dospe na prvo mesto top lista za samo nekoliko dana, osim Bitlsima i Elvisu Prisliju.

***Usher (pjevač)*** na Wikimedijinoj ostavi
**Manastir Zaova** pripada Braničevskoj eparhiji Srpske pravoslavne crkve i nalazi se nedaleko od Velikog Sela u blizini magistralnog puta Požarevac-Petrovac. U istorijskim izvorima se prvi put pominje 1467. godine, ali je prema legendi podignut još u drugoj polovini XIV veka, za vreme vladavine Kneza Lazara (1371-1389). Manastirska crkva je građena u moravskom stilu sa osnovom upisanog krsta bez kubeta i posvećena arhistratizima Mihajlu i Gavrilu. Manastir je više puta rušen i obnavljan, a poslednji put u doba prve vladavine Miloša Obrenovića (1815-1839, 1858-1860), dok živopis potiče iz doba kneza Aleksandra Karađorđevića (1842-1858). Radio ga je samouki i u to doba veoma traženi slikar Živko Pavlović, kome je slavna požarevačka slikarka Milena Pavlović-Barili, dalji potomak. U blizini samog manastira nalaze se dva izvora, za koje narod smatra da su lekoviti.

Legenda o nastanku manastira
----------------------------

Za nastanak manastira Zaova vezana je legenda opevana u narodnoj pesmi Bog nikome dužan ne ostaje. Prema njoj, Jelica je bila sestra lokalnih vlastelina Pavla i Radula. Pavlova supruga je bila ljubomorna na nju, zbog čega je ubila sopstveno dete i za to optužila Jelicu. Braća su joj u to poverovala i za kaznu su vezala sestru za četiri konja, koje su nakon toga pustili na četiri strane sveta da je rastrgnu. Na mestu na kome je palo njeno telo nastala je crkva, oko koje su kasnije braća podigla manastir, nakon što su saznali istinu i pokajali se. Na sličan način su po predanju, nastali i obližnji manastiri – Sestroljin (mesto na kome su pale oči), Rukumija (mesto na koje su pale ruke) i Bradača (na mestu na kome je pala brada).
U manastirskoj crkvi se nalazi uzidan grob za koji se smatra da pripada Jelici, a iznad njega je na fresci prikazano kako je četiri bela konja rastržu na četiri strane sveta.
Na manastirskom imanju se nalazi predivna šuma, koja predstavlja pravu prirodnu oazu, a u blizini je i prelepo jezero. Ove prirodne lepote predstavljaju omiljeno mesto za odmor, a posebno su posećene za vreme prvomajskih praznika, kada se ovde održavaju tradicionalni „uranci".
Za ostale ličnosti s istim imenom, v. Rudraige (razvrstavanje).
**Rudraige** (moderni ispis: **Ruadhraighe**), sin Dele iz Fir Bolga, bio je legendarni drugi veliki kralj Irske, koji je naslijedio svog brata Sláinea.

Kada su Fir Bolg napali Irsku, pet sinova Dele je među sobom podijelilo otok. Rudraige se iskrcao kod *Tracht Rudraige* (zaljev Dundrum Bay, County Down) i uzeo Ulster. On i brat Genann su uzeli dio Fir Bolga poznat kao Fir Domnann, pa se ponekad smatra da je to bio historijski narod blizak Dumnoncima koji su živjeli u Britaniji i Galiji.

Supruga mu je bila Liber. Poslije Sláineove smrti, Rudraige je postao Veliki kralj i vladao dvije odine, sve dok nije umro kod *Brú na Bóinnea* (Newgrange). Naslijedili su ga braća Gann i Genann.

Rudraige je također ime druge dvije ličnosti iz irske mitologije - jedan je sin Partholóna, koji je vodio prvo naseljavanje Irske nakon Poplave, a drugi milezijski veliki kralj iz 2. ili 3. vijeka pne. Sva tri su vezana sa provincijom Ulster, pa je moguće da su vukli porijeklo od pretka-božanstva Ulaida.

Literatura
----------

* *Lebor Gabála Érenn*
* Annals of the Four Masters
* Seathrún Céitinn's *Foras Feasa ar Érinn*

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Sláine**  |  **Veliki kralj Irske** AFM 1933-1931. pne.FFE 1513-1511. pne. | Slijedi: **Gann i Genann**  |
| Osobni podaci |
| --- |
| IME | Tefnakhte |
| ALTERNATIVNA IMENA | {{{Alt}}} |
| KRATAK OPIS |  |
| DATUM ROĐENJA | {{{Datum rođenja}}} |
| MJESTO ROĐENJA | Drevni Egipat |
| VRIJEME SMRTI |  |
| MJESTO SMRTI | Drevni Egipat |

**Shepsesre Tefnakht** (na grčkom poznat kao**Tnephachthos**), bio je staroegipatski princ libijskog porijekla sa sjedištem u Saïsu, Veliki poglavica Meshwesha, Veliki poglavica Libua i osnivač kratkotrajne XXIV dinastije egipatskih faraona. Smatra se kako je vladao sedam godina, u periodu 732. pne. - 725. pne.. 

Tefnakht je pred kraj vladavine faraon Shoshenqa V iz XXII dinastije bio "Veliki poglavica Zapada", a na mjestu princa Saisa je naslijedio Osorkona C. Tada se vlast faraona sa sjedištem u Tanisu već počela fragmentirati, a prinčevi u Delti počeli vladati kao da su na čelu samostalnih država. Tefknakht je tako stvorio političku bazu u zapadnom dijelu Delte Nila.

Iako se Tefknakht nazivao "gospodarom cijele zemlje", egiptolozi još nisu utvrdili da li se smatrao novim faraonom. U svakom slučaju, Tefnakht je zajedno s ostalim prinčevima Delte stvorio veliki savez čiji je cilj bilo pokoriti Tebu, odnosno Srednji i Gornji Egipat, u kome je tada sve više jačao utjecaj nubijskih vladara.

Postavši tako najmoćniji egipatski vladar na sjveru je potom krenuo u pohod na jug. Osvojio je Memfis, a potom opsjeo grad Herakleopolis, čiji je vladar bio saveznik kušitskog kralja Piyea. Na Tefknahtovu se stranu svrstao i Nimlot, vladar Hermopolisa i dotadašnji saveznik Piyea, Dalji prodor na jug je zaustavio poraz u pomorskoj bitci na Nilu.

Piye se potom iz svoje prijestolnice Napate zaputio u Tebu, gdje je okupio veliku vojsku. Memfis je potom prešao u nubijske ruke, a Tefnakhtovi saveznici su se potom jedan za drugim predavali i zaklinjali na vjernost Piyeu. Na kraju se Tefnakht našao izoliran, te konačno i sam prisiljen priznati Piyeovu vlast, iako to nije učinio osobno. Piye se potom vratio u Napatu i svoju pobjedu ovjkovječio na svojoj steli u Gebel Barkalu. 

Tefnakht je, iako formalno nubijski podanik, nastavio širiti vlast po Delti. Naslijedio ga je faraon Bakenranef.

Eksterni linkovi
----------------

* Egyptian Pharaohs: Third Intermediate Period: Dynasty 24: Tefnakht I[*mrtav link*]

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Ankh | Značajni stari Egipćani | Ankh |
| **Vladari starog carstva**: Narmer | Menes | Džoser | Sneferu | Khufu | Khafra | Menkaura | Pepi II |
| **Vladari srednjeg carstva**: Mentuhotep II | Mentuhotep IV | Senusret III | Amenemhat III | Sobekneferu |
| **Vladari novog carstva**: Hatšepsuta | Tutmos III | Amenhotep III | Akhenaton | Tutankamon | Ramzes I | Ramzes II |
| **Ostali vladari**: Psametikus I | Šošenk I | Piankhi (Pije) | Taharka | Ptolemi I | Kleopatra VII |
| **Supruzi i supruge vladara**: Tetišeri | Ahmos-Nefertari | Ahmos | Tije | Nefertiti | Ankesenpaten | Nefertari | Marko Antonije |
| **Dvorski zvaničnici**: Imhotep | Veni | Ahmos, sin Ebane | Ineni | Senemut | Ija | Maja | Juni | Maneto | Potinus |

***Tefnakht*** na Wikimedijinoj ostavi
**Tefnakht II** je staroegipatski velmoža koji je početkom 7. vijeka pne. upravljao gradom Saisom u Delti Nila. Neki egiptolozi smatraju da se proglasio kraljem, dok drugi drže da je bio tek gradonačelnik, odnosno guverner u službi tada vladajuće nubijske XXV dinastije. Vladavina mu se najčešće datira u period 685. pne. do 678. pne.

Činjenica da je Sais bio sjedište XXIV dinastije, odnosno žarište otpora Nubijcima je izvor mnogih špekulacija kako bi Tefknaht II mogao biti u rodu sa svojim imenjakom Tefnakhteom I. Dio egiptologa čak smatra kako je riječ o jednoj te istoj ličnosti. 

U svakom slučaju, za Tefnaktha II se zna da ga je naslijedio Nekauba, a njega Neho I, vladar koji se smatra osnivačem Dvadeset šeste dinastije. 

Manetho je Tefnakhta II prozvao **Stephinates** i proglasio osnivačem XXVI dinastije. Sama je dinastija, pak, držala da potječe od Bakenranefa, posljednjeg faraona XXIV dinastije.

Eksterni linkovi
----------------

* Olivier Perdu, "De Stéphinatès à Néchao ou les débuts de la XXVIe dynastie," CRAIBL 2002, pp. 1215-1244
* Karl-Heinz Priese, "Der Beginn der kuschitischen Herrschaft in Ägypten," ZÄS 98(1970), pp.16-32


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**?** | **Faraon Egipta**XXVI dinastija | Slijedi:**Nekauba?** |
**Ledenjača** je pećina na području opštine Foča, Bosni i Hercegovini. Nalazi se oko desetak minuta hoda od sela Budanj kod naselja Miljevine.

Sastoji se glavnog kanala dugog oko 200 metara i nekoliko manjih, sporednih kanala ukupne dužine 95 metara. Ulaz u pećinu je pregradjen kamenim zidom visokim do polovine otvora zbog vjerovanja lokalnog stanovništva da nezdrav vjetar duva iz pećine.

Proglašena je Spomenikom prirode.

Arheologija
-----------

Na ulazu u pećinu, na obje strane, na dijelovima koji nisu nadsvođeni nalaze se crteži. Stijena na koju su urezani
ima površinu od oko 10 m2. Preovlađuju prikazi tačkastih polja uokvireni crtama i razni simboli (strelice, Sunce). Prema skromnim arheološkim ostacima nalazište je vremenski situirano u bronzano doba. Dio autora smatra da su na crtežima prikazane alatke, drugi dio u tim oblicima vidi *phaluse* dok treći prepoznaju ljudske likove. Ono što se sigurno može zaključiti jeste da je pećina Ledenjača kroz duže vremensko razdoblje služila kao obredno mjesto različitim skupinama ljudi u bronzanom i željeznom dobu.

Zaštićeno područje
------------------

Proglašena je 2015. god. spomenikom prirode odlukom Skupštine opština Foča. Ukupna površine zone zaštite je 7,4 hektara. Ustanovljeni režim zaštite je II stepena - aktivna zaštita, koji podrazumijeva slijedeće zabrane:

* industrijska zabrana eksploatacije sirovina
* primarna prerada sirovina
* deponovanje svih vrsta otpada
* izgradnja industrijskih, infrastrukturnih, hidrotehničkih i drugih objekata koji izazivaju promjene u okolini
* promjena namjene zemljišta i dr.

Info tabla o spomeniku prirode pričvršćena je nestručno na južnoj strani pećinskog ulaza na kojoj je skoncetrisana najveća grupa praistorijskih crteža.
**Rudolf "Rudi" Vrba** (11. septembar 1924 – 27. mart 2006) je bio kanadski farmakolog rodom iz Slovačke, najpoznatiji po tome što je 1944. godine, za vrijeme Drugog svjetskog rata uspio pobjeći iz nacističkog logora smrti Auschwitz u kome je bio zatvoren zbog svg jevrejskog porijekla, te zajedno sa Alfredom Wetzlerom nedugo potom napisao Vrba-Wetzlerov izvještaj, koji je predstavljao prvi detaljni i vjerodostojni izvještaj o Holokaustu koji je dopro do svjetske javnosti. Njegovo objavljivanje za vrijeme trajanja samog rata je privremeno zaustavilo deportacije Jevreja i Horthyjeve Mađarske te se smatra kako je na taj način spašeno nekoliko stotina hiljada jevrejskih života. 

Vrba je nakon rata emigrirao u Izrael, potom u Britaniju i kasnije Kanadu. Njegovo svjedočanstvo je bilo predmetom kontroverzi, uključujući znameniti sudski spor sa Ernstom Zündelom. Intervjuiran je u TV-seriji *The World at War* i znamenitom dokumentarnom filmu *Shoah*.

***Rudolf Vrba*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 24623213
* LCCN: n88259887
* ISNI: 0000 0003 6854 7865
* GND: 119505584
* SUDOC: 028900197
* BNF: cb12064033m (podaci)
* NKC: jn19990010028

 |