recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***„Ulica lipa"*** je srpska TV serija snimana u produkciji Radio-televizije Srbije. Prikazivala se od 2007. do 2015. godine. Serija sadrži 29 epizoda u tri sezone. Prva sezona sadrži 13, druga 6 i treća 10 epizoda. Planirano je da druga sezona sadrži takođe 13 epizoda, ali je zbog finansijskih problema snimanje odloženo, a zatim snimljeno 6 epizoda. U novembru 2014. je počelo snimanje treće sezone od deset epizoda koja je prikazana u proleće 2015. Reditelj serije je Miroslav Lekić, a scenario je napisala Mirjana Lazić. Mnogi poznati srpski glumci su učestvovali u snimanju ove serije.

U dužoj pauzi između dva ciklusa je došlo i do izmena u glumačkoj postavci. Ana Franić, koja se u međuvremenu udala i preselila u Split, je zatrudnela i u zadnjem trenutku bila sprečena da igra u trećem ciklusu serije. Nju će u ulozi Natalije zameniti Nada Šargin. Josif Tatić, koji je u prva dva ciklusa igrao Tihomira je u pauzi između dva ciklusa umro i niko ga neće zameniti u toj ulozi.

Radnja
------

Serija počinje doseljavanjem trudnice Nate u zgradu u „Ulici lipa". Sve komšije se zainteresuju, a posebno Nedeljko, prvi komšija. Priča prati živote raznih stanara u zgradi. Nata i Nedeljko se zaljubljuju i završavaju zajedno tako što on nastavi da živi sa njom i njenim novorođenim sinom. Tihomir i Iboljka su stariji par u prizemlju zgrade koji proživljavaju svoje penzionerske dane interesujući se za sve komšije. U toj zgradi živi i njihova ćerka Lidija, njen muž Gagi i njihov sin Luka. Lidija i Gagi prolaze kroz težak period kad ona sazna da je vara. Međutim, na kraju se pomire. Ostali stanari su Saška, psiholog i samohrana majka Darka, Lukinog druga, koje svaki dan posećuje Saškina majka Duda, energična, živahna i pomalo neobična za svoje godine. Takođe, tu su Žile i Nensi (vlasnica frizerskog salona „Nensi"), par sa dve ćerke, koji prolaze kroz svoje probleme. Serija obrađuje mnoge teme iz svakodnevnog života kao što su ljubav, prevara, ljubomora...

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Radmila Živković | Iboljka |
| Josif Tatić | Tihomir (*prva dva ciklusa*) |
| Ana FranićNada Šargin | Natalija |
| Dragan Mićanović | Nedeljko |
| Milorad Mandić Manda | Gagi |
| Aleksandra Janković | Lidija |
| Nataša Ninković | Saška |
| Svetlana Bojković | Duda |
| Anita Mančić | Nensi |
| Branko Cvejić | Žile |
| Aleksandra Nikolić | Veska |
| Nenad Jezdić | Zoki |
| Jelena Rakočević | Nina |
| Dragana Milošević | Milica |
| Predrag Ejdus | Obren |
| Vojin Ćetković | Ivan |
| Bojana Bambić | Anđa |
| Vlasta Velisavljević | Đorđe |
| Vuk Kostić | „Ladni" |
| Hristina Popović | Dina |
| Đurđija Cvetić | Savka |
| Miodrag Krstović | Rale |
| Miloš Lukić | Darko |
| Bojan Lazić | Luka |
| Tatjana Beljakova | Gospođa Štajn |

Spoljašnje veze
---------------

* *Ulica lipa* na sajtu IMDb
* Svadbom u nastavak „Ulice lipa" („Večernje novosti", 24. januar 2015)
**Uroš Bogunović Roca** (1914 — 2006), učesnik Narodnooslobodilačke borbe, general-major JNA i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je 15. decembra 1914. u Drvaru. Njegovi roditelji Ilija i Jovanka doselili su u Drvar iz Like, iz sela Suvaje kod Srba. Uroš je, pored Branka, imao još tri brata — Ljubu, Mitu i Nikolu (Ninu), kao i tri sestre — Milevu, Nataliju (Natu) i Dušanku.

Uroš je neposredno pred rat radio u železničkoj ložionici u Banja Luci. Kada je počeo ustanak, najpre je bio pomoćnik političkog komesara Šeste krajiške udarne brigade, a ubrzo zatim i komandant te brigade. Kasnije je u toku rata bio zamenik komandanta Četvrte i Desete krajiške divizije.

Učestvovao je u borbama kod Banje Luke, Bosanske Gradiške, Bosanske Dubice, Prijedora, Sanskog Mosta, u toku Četvrte neprijateljske ofanzive, u borbama za oslobođenje Sarajeva i drugim.

Naročito se istakao u jesen 1942. godine kada je poveo bataljon boraca preko reke Une, prodro do Cazina, oslobodio ga i na tom sektoru uspešno vodio mnoge borbe i početkom 1943. godine, na Podvidaču, kada je samo sa jednim vodom dočekao i razbio brojnijeg neprijatelja. U članstvo Komunističke partija Jugoslavije primljen je 15. novembra 1941. godine.

Posle završetka rata, Uroš Bogunović je 1952. godine završio Višu vojnu akademiju JNA i nalazio se na istaknutim vojnim funkcijama u Jugoslovenskoj narodnoj armiji, boraveći pri tome u mnogim mestima SR Hrvatske, SR Srbije i SR Bosne i Hercegovine.

U čin general-majora proizveden je 1959, a penzionisan je 1963. godine. Umro je 27. maja 2006. godine u [Zagrebu]u.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja. Ordenom narodnog heroja odlikovan je 27. novembra 1953. godine.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* **Jugoslovenski savremenci: Ko je ko u Jugoslaviji**. „Sedma sila", Beograd 1957. godina.
* **Vojna enciklopedija** (knjiga prva), Beograd 1970. godina
* **Narodni heroji Jugoslavije**. „Mladost", Beograd 1975. godina.

| * p
* r
* u
Flag of Socijalistička Federativna Republika Jugoslavija Narodni heroji iz Drvara i okoline Flag of Bosna i Hercegovina |
| --- |
| Narodni heroji Jugoslavije rođeni u Drvaru, kao i oni koji su politički ili vojno delovali na ovom području: |
| 
 Uroš Bogunović  **•**  Vid Bodiroža Vicuka  **•**  Kosta Bosnić  **•**  Milka Bosnić  **•**  Rajko Bosnić  **•**  Marija Bursać  **•**  Milan Zorić  **•**  Rade Zorić  **•**  Jovo Kecman  **•**  Danica Materić  **•**  Ilija Materić  **•**  Radivoj Rodić  **•**  Mirko Rokvić Šoša  **•**  Jandrija Tomić Ćić  **•**  Ranko Šipka  **•**  Okružni komitet SKOJ-a za Drvar  **•**  grad Drvar 
 | Titova pećina u Drvaru |
**Vlajko Stojiljković** (Mala Krsna, 1937. godine - Beograd, 13. 4. 2002) je bio srpski ministar unutrašnjih poslova, optužen za ratne zločine počinjene nad civilnim stanovništvom Kosova. Izvršio je samoubistvo nakon uspostavljanja saradnje sa Međunarodim sudom u Hagu.

Biografija
----------

Vlajko Stojiljković je rođen u Maloj Krsni u Srbiji. Diplomirao je pravo na Beogradskom univerzitetu, a zatim se zaposlio u opštinskom sudu. Nakon toga je postao načelnik Međuopštinskog sekretarijata unutrašnjih poslova u Požarevcu. Stojiljković je bio direktor PIK Požarevac, potpredsednik i predsednik Ekonomskog saveta Jugoslavije i predsednik Ekonomskog saveta Srbije. Bio je blizak Miloševićev saradnik.

### Uloga u kosovskom ratu

Stojiljković je imenovan je za Ministra unutrašnjih poslova Srbije 24. 3. 1998. godine. Dana 8. 4. 1999. godine, njegova ovlašćenja, kao ministra unutrašnjih poslova Srbije, proširena su zbog ratnog stanja. Tokom kosovskog rata, neke policijske jedinice, pogotovo jedinice specijalne policije, su činile teške zločine na Kosovu i Metohiji. Prema raznim izveštajima, snage MUP Srbije su odgovorne za masakr u Ljubeniću, masakr u Gornjem Obrinju, masakr u Velikoj Kruši, masakr u Suvoj Reci, masakr u Izbici, masakr u zatvoru Dubrava i mnoge druge zločine. Svim policijskim snagama koje su bile angažovane i jedinicama koje su delovale po ovlašćenju Ministarstva unutrašnjih poslova Srbije komandovao je Vlajko Stojiljković, ministar unutrašnjih poslova Srbije.

Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju protiv njega je podigao optužnicu 27. 5. 1999. godine za zločine na počinjene tokom rata na Kosovu. Optužnica ga je teretila za "planiranje, pripremu i izvođenje" kampanje sistematskog etničkog čišćenja koju su srpske snage provodile na Kosovu (vidi Operacija Potkovica), koja je rezultirala masovnim iseljavanjem i ubistvima civila. Pored njega, kao učesnici udruženog zločinačkog poduhvata, su bili navodeni i Slobodan Milošević, Milan Milutinović, Nikola Šainović i Dragoljub Ojdanić.

Stojiljković je pucao sebi u glavu 11. 4. 2002. ispred zgrade Narodne Skupštine, dana kada je usvojen zakon o saradnji sa Međunarodnim sudom. Umro je u beogradskom Urgentnom centru 13. 4..

Vidi još
--------

* Kosovski rat
* Operacija Potkovica
* Ratni zločini u Kosovskom ratu
* Masakri Albanaca u Kosovskom ratu
* Udruženi zločinački poduhvat

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Haški tribunal: Optuženik Dragoljub Ojdanić
2. ↑  Federal Republic of Yugoslavia: A human rights crisis in Kosovo Province
3. ↑  Po naređenju: ratni zločini na Kosovu (Izveštaj Human Right Watch-a)
4. ↑  Kosovo: kako viđeno, tako rečeno Arhivirano 2010-11-14 na Wayback Machine-u (Izveštaj OEBS-a)
5. ↑  Samoubistvo kao akt pobune

Vanjske veze
------------

* Optužnica za ratne zločine
**Vojin Lukić** (Subotica, kod Koceljeve, 4. decembar 1919 — Beograd, 25. oktobar 1997), učesnik Narodnooslobodilačke borbe i društveno-politički radnik SFR Jugoslavije i SR Srbije. U periodu od 1963. do 1965. godine obavljao je dužnost Saveznog sekretara za unutrašnje poslove SFRJ.

Biografija
----------

Rođen je 4. decembra 1919. godine u selu Subotici, kod Koceljeve. Poticao je iz imućne seljačke porodice.

Gimnaziju je završio 1938. godine u Šapcu i potom se upisao na Pravni fakultet u Beogradu. Još kao učenik gimnazije, pristupio je omladinskom revolucionarnom pokretu i postao član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Jula 1941. godine primljen je u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ).

Učesnik Narodnooslobodilačke borbe je od 1941. godine. Borio se najpre u Valjevskom partizanskom odredu, a potom je bio borac u Prvoj proleterskoj udarnoj brigadi i Prvoj krajiškoj udarnoj brigadi.

Godine 1945. prebačen je u Odeljenje za zaštitu naroda (OZNA), gde je bio referent, šef odseka i načelnik odeljenja. Od 1949. do 1953. je bio načelnik Uprave državne bezbednosti (UDBA) grada Beograda.

Od 1953. do 1962. godine obavljao je funkciju državnog sekretara za unutrašnje poslove Narodne Republike Srbije, a od 1963. do 1965. Saveznog sekretara za unutrašnje poslove Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije. Godine 1965. postavljen je na dužnost organizacionog sekretara Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije.

Posle Četvrtog plenuma CK SK Jugoslavije, održanog jula 1966. godine na Brionima, i smene Aleksandra Rankovića, okarakterisan je kao „rankovićevac" i septembra 1966. godine na Šestom plenumu CK SK Srbije, smenjen sa funkcije. Ubrzo potom je zajedno sa Aleksandrom Rankovićem isključen iz članstva Saveza komunista Jugoslavije. Kasnije tokom otkrivanja zloupotreba u Upravi državne bezbednosti (UDBA), protiv njega je bila podignuta optužnica i bio je uhapšen, ali je ubrzo abolicijom Savezne skupštine SFRJ, bio pušten na slobodu i oslobođen krivične odgovornosti.

Od 1968. do 1972. godine je radio kao advokat, ali je 1972. godine bio uhapšen i osuđen na 18 meseci zatvora, zbog verbalnog delikta. Prva presuda je ukinuta, da bi u oktobru 1973. bio osuđen na dve i po godine zatvora za „neprijateljsku propagandu".

Godine 1989. u Beogradu je objavio knjigu „*Sećanja i saznanja - obračun sa Aleksandrom Rankovićem i Brionski plenum*".

Preminuo je 25. oktobra 1997. godine u Beogradu, a sahranjen je u rodnom selu Subotici.

Nosilac je Partizanske spomenice 1941. i drugih jugoslovenskih odlikovanja, među kojima su Orden Republike sa zlatnim vencem, Orden zasluga za narod sa zlatnom zvezdom, Orden bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem, Orden rada sa crvenom zastavom i dr.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Narodnooslobodilačka borba***  |

* *Jugoslovenski savremenici - Ko je ko u Jugoslaviji*. „Hronometar", Beograd 1970. godina.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 52106239
* ISNI: 0000 0000 3375 4897
* CONOR.SI: 138522723

 |
**Vilem Barenc** (hol. *Willem Barentsz*; je rođen oko 1550. godine u Terschelling, u Holandiji; a umro je 20. juna 1597 Nova Zemlja, Rusija) je bio holandski istraživač i jedan od prvih u istraživanju severa.

1594. je napustio Amsterdam sa dva broda tražeći vodeni put preko severa ka istočnoj Aziji. Došao je do zapadne obale Nove Zemlje, krećući se severno od nje, ali je konačno bio primoran da se vrati zbog vremenskih uslova.

Iste godine, vodio je ekspediciju od sedam brodova, sa kojom je uspeo da stigne u područje između sibirske obale i ostrva Vajgač, ali je bilo prekasno da nađu otvoreno more. Njegovo treće putovanje je takođe bilo neuspešno i okončalo se njegovom smrću. Na tu ekdpediciju krenuo je sa dva broda, pod vodstvom kapetana Jan Rijp i Jacob van Heemskerk. Brodovi su plovili razdvojeno. Na ovom putovanju otkrili su Medveđe ostrvo i Svalbard (*poznato kao Spicbergen*), gde su bili razdvojeni. Barencov brod, pod vodstvom kapetana Jacob van Heemskerk, je bio zarobljen ledom posle povratka iz Nove Zemlje, pa je posada bila primorana da prezimi na Novoj Zemlji. Brod su rastavili i od njega napravili kuću. Brod je bio pod ledom do početka 1597. kada su, 13. juna, krenuli u dva mala čamca zapadno. Brod Jana Rijpa ih je pokupio kod poluostrva Kola, blizu Murmanska. Ali je Barenc umro 20. juna. 

Barencovo more
Priča o strašnom putovanju i provedenoj zimi na Novoj Zemlji objavljena je kao dnevnik brodskog stolara, *Gerrit de Veer*, koji je bio prva osoba koja je posmatrala atosferski fenomen poznatiji kao *efekt Nove Zemlje*.

Barencova kuća je 1871. godine pronađena na ostrvu u nedirntom stanju, sa mnogo alata koji su sačuvani u muzeju u Hagu. Takođe, 1875. je pronađen deo njegovog originalnog dnevnika.

Barencovo more i Barencov region su nazvani po njemu.

***Willem Barentz*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 5038801
* LCCN: n50065898
* ISNI: 0000 0000 9807 2707
* GND: 119350599
* SELIBR: 176977
* SUDOC: 034405577
* BNF: cb153278418 (podaci)
* BPN: 61023551
* BIBSYS: 90982174
* NLA: 40437693
* NKC: jn20000700119
* KulturNav: id
* NSK: 000133784

 |
Jean-Philippe Rameau‎
**Jean-Philippe Rameau** (**Žan-Filip Ramo**) (Dijon, 25.9. 1683. – Pariz, 12.9. 1764.) je jedan od najzačajnih predstavnika francuskih kompozitora baroka. Zamjenio je Jean-Baptiste Lullya , kao dominantna ličnost francuske opere.

Ramoov otac je bio orguljaš katedrale u Dijonu i svog sina učio sviranju klavijatura (čembalo) od najranije dobi. Pohađao je jezuitsku školu. Međutim pre nego što je Rameau zaključio da je muzika njegovo polje rada, prvobitno se interesovao za učenje prava. Mnogo mladih dana proveo je u Italiji gdje je učio muziku i u Parizu, i za neko vrijeme poslije oca bio je orguljaš katedrale u Clermontu počevši od 1702. Godine 1706. bio je orguljaš jezuitske škole. 1709 vratio se u Dijon kao orguljaš u Notre Dame, orguljašku karijeru nastavio je u Lyonu 1713, a 1715. vratio se u Clermont. 1722. bio je u Parizu da objavi *Traité de l'harmonie*, čija objava mu je donijela veliku pozornost. Dotada bio je kao kompozitor poznat samo po skladabama za čembalo i kantatama, iako je pisao i crkvenu muziku.

Posle smrti François Couperina 1733 , bio je vodeći francuski kompozitor. Od tad prvenstveno se posvetio skladanju opera, od kojih je prva bila *Hippolyte et Aricie*, čime se stavio slavom u nasljedništvo Lully-a. Potom je napisao operu-balet *Les Indes galantes* (*Galantna Indija*)

Rameau je imao razne pokrovitelje, posebno finansijera La Pouplinière. Kretao se intelektualnim krugovima. 1745. postavljen je za kraljevskog orkestralnog kompozitora, stoga sljedeća neka djela su mu imala premijeru u kraljevskom teatru. Potom su slijediila djela La princesse de Navarre i komedija Platée (Plateja). Rameau se mnogo upuštao u teoriju muzike i tu se ‘’trošio’’.

Kad je umro 1764, bio je naširoko poštovan I cenjen, iako je glasio za ‘’povučenu’’ osobu.

Audio
-----

Knjiga skladbi za čembalo – Les Sauvages[*mrtav link*] – midi

Eksterni linkovi
----------------

* Stranice posvećene Rameau
* MIDI skladbe Rameau-a
* Дискография Arhivirano 2007-02-19 na Wayback Machine-u

***Jean-Philippe Rameau*** na Wikimedijinoj ostavi
**Sovetsk** (ruski: *Сове́тск*) sve do 1946. poznat pod svojim njemačkim imenom **Tilsit** je pogranični grad i riječna luka od 41,212 stanovnika, na sjeveroistoku ruske Kalinjingradske oblasti.

Grad je postao slavan u svijetskim razmjerima kad je njemu u julu 1807. sklopljen Tilsitski mir između Napoleona i ruskog cara Aleksandra I.

Geografske karakteristike
-------------------------

Sovetsk leži na južnoj obali rijeke Njemen u Kalinjingradskoj oblasti, točno preko puta na sjevernoj strani preko mosta kraljice Louise leži litvansko selo Panemunė.

Historija
---------

Historija Tilsita počela je 1288. kad su teutonski vitezi u svom [Krstaški ratovi|Križarskom pohodu]] na istok na tom mjestu podigli drvenu utvrdu sa opkopom.

Sredinom 13. vijeka zamak - Tilsit (Schalauner Haus) podignut je od kamena, a njegove zgrade prekrivene crvenim crijepovima. 

Zamak je ozbiljno oštećen na početku sukoba između Teutonskog reda i Litavske kneževine.

Veliki majstor reda Konrad Jungingen, odlučio je 1397. potpuno obnoviti zamak, obnova je zbog teškoća 
u dovoženju materijala iz udaljenih krajeva dovršena tek 1409. Odtad je Tilsit bio njihov glavni centar na rijeci Njemen.

Početkom 15. vijeka počelo je urušavanje Teutonskog reda, jer njihove povlastice nije prihvaćalo većinsko prusko stanovništvo.

Teutonski red vladao je Tilsitom od 1288. do 1463.

Od 1525. Tilsitom vlada Prusko vojvodstvo jer je Albrecht - Veliki majstor reda pristao biti pruski vojvoda, u mjesto se doseljavaju brojni njemački trgovci i zanatlije.

Tilsit je status grada i vlastiti grb dobio - 1552. već slijedeće 1553. osniva prvu crkvenu školu.

Šveđani 1659. napadaju Tilsit, u pomoć priskače Markgrofovija Brandenburg i otklanja prijetnju.

Šveđani 1678. ponovno napadaju Tilsit iz Litve ali ga ovaj put i okupiraju, ali su već 1679. razbijeni i protjerani.

Za velike epidemije kuge 1709. pomire trećina tadašnjih stanovnika Tilsita, koji je u to vrijeme imao gotovo
6.000 stanovnika.

Za Napoleonskih ratova je 1807. u Tilsitu sklopljen već navedeni Tilsitski mir.

Sve do 1945. Tilsit je pripadao Prusiji (odnosno Njemačkoj) od tad je pod imenom Sovjetsk dio SSSR-a, pa nakon toga Ruske Federacije.

Privreda i obrazovanje
----------------------

Današnji Tilsit je industrijski grad poznat po drvnoj i prehrambenoj industriji - (sir - Tilsit).

Grad ima pedagošku i zanatsku srednju školu.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Poljska, Bełchatów
* Poljska, Lidzbark
* Litvanija, Pagėgiai
* Litvanija, Šilalė
* Litvanija, Tauragė
* Njemačka, Kiel

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „Russia: Administrative Division of the Northwestern Federal District" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 09. 2015.
2. 1 2 3 4 5   „*Tilsit*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 09. 2015.
3. 1 2 3 4 5 6 7  „*История Тильзита*" (ruski). Тильзит. Pristupljeno 15. 09. 2015.

Vanjske veze
------------

***Sovjetsk (Kalinjingradska oblast)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada* ()
**Thomas Roy "Tom" Skerritt** (25.8. 1933.-) je Emmyjem nagrađen američki glumac koji je od početka karijere 1962. godine imao 40 filmskih i više od 200 televizijskih nastupa.

Tom Skeritt je odrastao u Detroitu, u porodici poduzetnika Roya i domaćice Helen Skeritt. Tamo je završio srednju školu Mackenzie, a potom pohađao Wayne State University i Univerzitet Južne Kalifornije.

Skerritt je godine 1962. imao filmski debi u filmu War Hunt, kao i televizijski debi u seriji Combat!. Slijedio je niz uglavnom manjih uloga, od kojih se najviše ističu zlosretni kapetan Dallas u SF-filmu *Alien*, te komodor Mike "Viper" Metcalf u filmu *Top Gun*.

Skerritt živi u državi Washington.

Izvori
------

1. ↑

Eksterni linkovi
----------------

* Tom Skerritt na sajtu IMDb
* TomSkerritt.com
* Kelly Video

***Tom Skerritt*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Nagrada Saturn za najbolju gostujuću ulogu na televiziji |
| --- |
| 
* Jimmy Smits (2008)
* Leonard Nimoy (2009)
* Richard Dreyfuss / Joe Manganiello (2010)
* Tom Skerritt (2011)
* Yvonne Strahovski (2012)
* Robert Forster (2013)
* Wentworth Miller (2014)
* William Shatner (2015)
* Jeffrey Dean Morgan (2016)
* David Lynch (2017)
* Jeffrey Dean Morgan (2018)

 |
**Sestre svetog Josipa od Clunyja**  
| 

|  |
| --- |
| grb |
| ( grb) |

 |
| Kratica naziva: | S.J.C. |
| Godina osnivanja: | 12. maj 1807. |
| Godina reorganiziranja: |  |
| Reorganizator: |  |
| Mjesto osnivanja: | Chalon-sur-Saône |
| Anne-Marie Javouhey |
| utemeljitelj: | Anne-Marie Javouhey |
| krilatica: |
| Službeni jezik: |  |
| Sjedište: | Pariz |
| [[ generalica]]: |  |
| čelni čovjek: | generalica |
| Roditeljski red: |  |
| Redovi nastali iz ovog reda: |  |
| Podredovi: |  |
| Broj pripadnika: |  |
| Poznati pripadnici: |  |
| Odijelo: |  |
|  |

**Sestre sv. Josipa od Clunyja** (francuski: *Sœurs de Saint-Joseph de Cluny*) je ženska kongregacija koju je u Chalon-sur-Saône osnovala Anne-Marie Javouhey 12. maja 1807.

Historija
---------

Cilj tog novog reda bio je odgoj djece, briga za bolesne i siročad, a od 1819. i misionarstvo.
Svoj prvi samostan redovnice su podigle u Clunyju.

Rad kongregacije je odobrio papa Pio IX i potvrdio Lav XIII.. Kad je 1851 umrla osnivačica, Sveta Stolica je 1908. otpočela proces njene beatifikacije.

Danas red koji ima sjedište u Parizu, ima oko 4,000 redovnica raspršenih širom svijeta. 
Svoje samostane i ustanove ima po Francuskoj, Italiji, Španjolskoj, Portugalu, Belgiji, Engleskoj, Škotskoj, Irskoj, Čileu, Peruu, Karibima, Indiji, Cejlonu, istočnoj i Zapadnoj Africi, Fidžiju, Novoj Kaledoniji i Australiji.

Redovnice u svojim ustanovama školuju 45,000 djece i vode brigu za oko 70,000 siromašnih i bolesnih ljudi..

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „Sisters of Saint Joseph of Cluny" (engleski). New Advent. Pristupljeno 01.01.2024.

Vanjske veze
------------

***Sestre sv. Josipa od Cluny*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Sisters of Saint Joseph* ()
**Afakija** je stanje oka kojem nedostaje leća, a koje nastaje nakon kirurškog odstranjivanja. Leća se najčešće uklanja zbog zamućenosti (katarakte), luksacije ili urođenih nedostataka koje se mogu pojaviti.  

Inače, očna leća ima funkciju prelamanja svjetlosti. Pri tome se ono prilagođava, mijenjajući svoju debljinu (odnosno prelomnu moć). To prilagođavanje se naziva akomodacije.

Klinička slika
--------------

Klinički znaci afakije su duboka prednja komora oka, podrhtavanje dužice (lat. iridodonesis) jer je ista izgubila oslonac koji joj pruža leća, sasvim crna boja u predjelu zjenica, nedostatak Purkinje-Sansonovih likova zbog nedostatka reflektiranja svjetla s prednje i stražnje kapsule leće i dr. Oko je hipermetropno (dalekovidno) za oko 10 dioptrija i nedostaje mu svojstvo akomodacije.

Dijagnoza
---------

Dijagnoza, odnosno provjera postojanja leće, se vrši pomoću Purkinje-Sansonovih likova i pregleda oka biomikroskopom.

Liječenje
---------

Korekcijom hipermetropije oštrina vida afaktnog oka može biti normalna. Obostrana afakija se korigira naočalama, a jednostrana kontaktnim lećama. Postoje operativne metode pri kojima se nakon uklanjanja katarakte na mjesto prirodne leće stavlja umjetna leća, koja je napravljena od sintetiziranih materijala koji kemijski ne iritiraju očna tkiva. 

Stanje s umjetnim lećama naziva se *pseudofakija*. Nedostatak umjetne leće je taj da se ne može prilagođavati na različite upadne kutove svjetlosnih zraka, što znači da se ne može akomodirati.

Zanimljivosti
-------------

Pojedinci s afakijom su prosvjedočili da su u stanju vidjeti svjetlost iz ultraljubičastog dijela spektra, koje se normalno odstranjuje u očnoj leći..  Ovo je možda imalo utjecaja i na opažanje boja francuskog slikara Claude Moneta , koji je imao operaciju katarakte 1923. godine.

Vanjske veze
------------

* Columbia ()
* Photo ()
* Dark for aphakic eyes ()
*Za ostala značenja, vidi Don (razvrstavanje).*

**Don** (ruski: *Дон*) je najveća rijeka u evropskom dijelu Rusije duga 1870 km.

Hidrografija
------------

Don je jedna od najvažnijih ruskih rijeka, transportna žila kucavica, od najstarijih vremena. Izvire u gradu Novomoskovsk 60 km jugoistočno od grada Tula. Od tamo teče u pravcu jugoistoka, da se negdje na sredini naglo savije prema jugozapadu i sa velikom deltom ulije u Azovsko more, koje je samo sjeverni dio Crnog mora. Za vrijeme antike rijeka je smatrana granicom Evropa i Azije. Još za vrijeme Antičke Grčke Don je bio poznat kao rijeka po kojoj se odvijala živa trgovačka aktivnost.

Don ima sliv velik oko 422.000 km² i prosječni istjek od 935 m3/s na svom ušću u Azovsko more.

Kanalom Volga – Don izgrađenim od 1938. do 1952. i dugim 105 km, Don je spojen je sa drugom velikom ruskom rijekom Volgom.

Povezano
--------

* Lista najdužih rijeka na svijetu

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Don River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 8. 12. 2012.

Vanjske veze
------------

* *Don River* na portalu Encyclopædia Britannica ()

***Don*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **vodotoku** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Božidar Senčar** (Zagreb 28. rujna 1927. - Luksemburg 27. lipnja 1985), poznat kao Senko, nekadašnji je hrvatski nogometaš koji u Hajduk dolazi 1953 na Bajdin nagovor te uskoro odlazi sa Hajdukom na poznatu turneju po Južnoj Americi.

Za Senka se kaže da je bio uporan, strahovito brz i imao topovske udarce koje je pucao sa sa udaljenosti od 20 ili 30 metara prema protivničkoj branci.

Bio je izuzetno vješt u izvođenju kornera, a jednom je kao igrač Dinama dao Ponziani iz Trsta gol felšom iz kornera.

Za Hajduk je odigrao 58 utakmica i postigao 33 gola.

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 23 | 8 |
| Kup | 4 | 2 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 0 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **27** | **10**
 |
| Prijateljske | 31 | 23 |
| ***Sveukupno*** | **58** | **33** |

Izvori
------

1. ↑  „Nogometni leksikon". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-05. Pristupljeno 2014-07-26.
2. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk
'*Soure* je grad od 23,530 i općina od 24,204 stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Pará.

Geografske karakteristike
-------------------------

Soure se nalazi u Delti Amazone na jugozapadu otoka Marajó, na ušću Rijeke Paracauari u Zaljev Marajó. 
Prostire se duž sjeverne obale rijeke, prekoputa rivalske Salvaterre, udaljen 65 km zračne linije od svog administrativnog centra Beléma.

Zbog lijepih plaža zovu ga *Biser Maraja*, ali i *Prijestolnica vodenih bivola*, koji su simbol tog dijela otoka, i još i danas se koriste za vuču zaprežnih kola.

Historija
---------

Kad su prvi misionari došli do tog kraja, zatekli su indijansko selo, koje je sredinom 18. vijeka postalo sjedište parohije Božjeg djeteta (*Menino Deus*). 
U to mu je vrijeme. u želji da učvrsti portugalsku vlast na otoku, tadašnji kolonijalni guverner i kapetan general *Francisco Xavier de Mendonça Furtadomu* - 1757. dodjelio status gradića (ville).

Kako je ostao beznačajan, status mu je oduzet 1833. i ubrzo vraćen 1847. Sve do 1859. bio je dio općine *Monsarás*, a nakon tog vlastite. 
Status grada dobio je za Brazilskog Carstva - 1890.

Ime je dobio po portugalskom gradu Soure pored Coimbre, koji se za rimskih vremena zvao *Saurium-Jacaré*.

Soure je danas trgovački centar stočarsko kraja i izletište građana Beléma sa kojim je povezan trajektom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Soure Municipality in North Region" (engleski). City Population. Pristupljeno 25.12.2023.
2. 1 2  „Soure" (engleski). City Population. Pristupljeno 25.12.2023.
3. 1 2 3 4  „*História*" (portugalski). Prefeitura Municipal Soure. Pristupljeno 26.12.2023.

Vanjske veze
------------

***Soure, Pará*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prefeitura Municipal Soure* (službene stranice) ()
Grobnica narodnih heroja
**Grobnica narodnih heroja** na Kalemegdanu, nalazi se u produžetku Velikog savskog šetališta, pod samim bedemom Beogradske tvrđave. Izgrađena je 1948. godine.

Opšti podaci
------------

U grobnici su sahranjeni:

* **Ivan Milutinović** (1901-1944), član Politbiroa CK KPJ, član VŠ NOV i POJ, general-lajtant NOVJ i narodni heroj
* **Đuro Đaković** (1886-1929), sindikalni radnik i organizacioni sekretar CK KPJ
* **Ivo Lola Ribar** (1916-1943), sekretar CK SKOJ-a, predsednik USAOJ-a, član VŠ NOV i POJ i narodni heroj
* **Moša Pijade** (1890-1957), društveno-politički radnik i narodni heroj

Posmrtni ostaci Ive Lole Ribara i Ivana Milutinovića, preneseni su 27. marta 1948. godine. Posmrtni ostaci Đura Đakovića preneseni su, na dvadesetogodišnjicu njegove smrti 29. aprila 1949. godine. Moša Pijade je ovde sahranjen marta 1957. godine.

Poprsja Ive Lole Ribara, Ivana Milutinovića i Đura Đakovića izradio je 1949. godine akademski slikar i vajar iz Beograda, Stevan Bodnarov, a poprsje Moše Pijade akademski vajar iz Beograda, Slavoljub Stanković, 1959. godine. Na zidu na kojem se nalaze biste, stoji natpis „Smrt fašizmu - sloboda narodu".

Grobnica narodnih heroja utvrđena je za spomenik kulture odlukom Skupštine grada Beograda iz 1983. godine.

Galerija
--------

* Bista Moše PijadeBista Moše Pijade
* Bista Ive Lole RibaraBista Ive Lole Ribara
* Bista Đure ĐakovićaBista Đure Đakovića
* Bista Ivana MilutinovićaBista Ivana Milutinovića

Vidi još
--------

* Grobnica narodnih heroja u Zagrebu
* Grobnica narodnih heroja u Ljubljani
* Grobnica narodnih heroja u Sarajevu
* Spisak spomenika NOB u Srbiji

Izvori
------

1. ↑  Olga Đurđević-Đukić, ur. *Narodni heroji Jugoslavije*. „Mladost", Beograd 1975. godina, 535. str.
2. ↑  Pijade Samuila Moša Čiča Janko na www.znaci.net
3. ↑  Grobnica narodnih heroja[*mrtav link*], Nacionalni centar za digitalizaciju

Spoljašnje veze
---------------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |


***Grobnica narodnih heroja na Kalemegdanu*** na Wikimedijinoj ostavi
**Univerzitet u Ankari** (turski:*Ankara Üniversitesi*) je javni univerzitet u Ankari, grlavnom gradu Turske. Univerzitet u Ankari prva je visokoobrazovna institucija osnovana u Turskoj nakon uspostave republike. Na svim razinama obrazovanja univerzitet ukupno nudi 264 studijska programa. 1984. univerzitet je osnovao *Turski centar za izučavanje i podučavanje stranih jezika TÖMER* koji danas ima lokalne ogranke u 11 gradova u Turskoj van Ankare i u kojima se izučavaju i podučavaju turski, engleski, njemački, francuski, španjolski, talijanski, ruski, japanski, savremeni grčki, holandski, bugarski, kineski, osmanski turski, arapski, poljski i jezici turkijskih naroda centralne Azije dok im se povremeno prema potrebi dodaje i izučavanje drugih jezika.

Istorija
--------

Inicijativa za osnivanje Univerziteta u Ankari stigla je od Mustafe Kemala Ataturka kada su već postojeći fakulteti i neki novi spojeni u jednu instituciju.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* () Službena stranica

| * p
* r
* u
Institucionalna mreža univerziteta u evropskim glavnim gradovima |
| --- |
| 
* Nizozemska Amsterdam
* Turska Ankara (AU)
* Turska Ankara (ODTU)
* Grčka Atena
* Austrija Beč
* Srbija Beograd
* Njemačka Berlin (Freie)
* Njemačka Berlin (Humbolt)
* Slovačka Bratislava
* Belgija Bruxelles (francuski)
* Belgija Bruxelles (nizozemski)
* Rumunija Bukurešt
* Mađarska Budimpešta
* Danska Kopenhagen
* Irska Dublin
* Finska Helsinki
* Švicarska Lausanne
* Portugal Lisabon
* Slovenija Ljubljana
* Ujedinjeno Kraljevstvo London
* Španija Madrid (UAM)
* Španija Madrid (UAC)
* Rusija Moskva
* Kipar Nikozija
* Norveška Oslo
* Francuska Pariz I
* Francuska Pariz III
* Francuska Pariz VI
* Francuska Pariz-Dauphine
* Češka Prag
* Latvija Riga
* Italija Rim III
* Italija Rim-Sapienza
* Italija Rim-Tor Vergata
* Severna Makedonija Skopje
* Bugarska Sofija
* Švedska Štokholm
* Estonija Tallinn (TU)
* Estonija Tallinn (TTU)
* Albanija Tirana
* Litvanija Vilnius
* Poljska Varšava
* Hrvatska Zagreb

 |
**doc.dr.sc. Ivan Herak** (Poreč, 13. svibnja 1957.), hrvatski ekonomist i političar. Jedan od najistaknutijih članova Istarskog demokratskog sabora početkom 1990-ih.

Poslovnu karijeru je započeo 1982. u tadašnjoj SR Hrvatskoj, gdje je radio kao zamjenik financijskog direktora RO "Rivijera" Poreč,šef službe sredstava,kredita i investicija Interne banke SOUR-a "Plava laguna", direktor generalnog zastupstva "Rivijera" Wien , zamjenik direktora "InaTours-Raml" Ges.m.b.H. Salzburg, te koordinator za pretvorbu i devizno poslovanje u RO "Rivijera" Poreč. Početkom 1990-ih priključio se je novoosnovanom IDS-u,te je 1992.godine imenovan Potpredsjednikom IDS-a zaduženim za gospodarstvo. Kao nositelj liste regionalnih stranaka na izborima 1992. godine prvi je put izabran za zastupnika u Hrvatski sabor.Na lokalnim izborima održanim u veljači 1993.godine bio je nositelj liste IDS-a koja je dobila apsolutnu većinu u Gradskom Vijeću Grada Poreča. Iste godine postaje i član Poglavarstva Županije Istarske zadužen za financije. Odbio je nekoliko ponuda Franje Tuđmana koji mu je, unatoč dubokom neprijateljstvu prema IDS-u, iskazivao naklonost i nudio mjesta ministra turizma i Potpredsjednika Vlade Republike Hrvatske. U travnju 1994.godine,nakon što je isključen iz IDS, priključio se je HSLS-u. Sa liste HSLS-a po drugi je puta izabran za zastupnika te imenovan i za Predsjednika Odbora za turizam Sabora Republike Hrvatske. Nakon dvije odbijene, prihvatio je treću Tuđmanovu ponudu te je 1999. godine ušao u Vladu Zlatka Mateše kao ministar turizma, koju dužnost je obnašao do 26.siječnja 2000.godine.

2018.godine bio je Glavni menadžer za strateško planiranje razvoja, EU fondove i promociju Hrvatskog nogometnog Saveza. Aktualno je posebni savjetnik ministrice turizma i sporta , vanjski suradnik na poslijediplomskom doktorskom studiju" Ekonomskog fakulteta" u Osijeku ,profesor na "Swiss School of Business" u Ženevi i član Uprave za financije, korporativno pravo i ljudske resurse "ACI" d.d. Rijeka.

Vanjske veze
------------

* Biografija u Večernjem listu
**Međunarodni aerodrom u Nadiju** (engleski: *Nadi International Airport*) je glavni međunarodni aerodrom na Fidžiju, kao i važno regionalno zrakoplovno središte u južnom Pacifiku, smješten na zapadnoj obali otoka Viti Levu. Aerodrom u Nadiju sjedište je međunarodne kompanije Fiji Airways, kao i regionalnog prijevoznika Fiji Link. Administrativno, pripada naselju Namaka, deset kilometara od Nadija, odnosno dvadeset kilometara od Lautoke. 

Aerodrom u Nadiju ima stalne letove za većinu oceanijskih otočnih država, kao i za Australiju i Novi Zeland. Prema podacima iz 2016. godine, aerodromom je prošlo više od 2,000,000 putnika. Oko 97% međunarodnih putnika prolazi upravo kroz Nadi, 86% kojih su turisti. Iako je, zanimljivo, najveći aerodrom u zemlji, Nadi je od glavnog grada Suve i aerodroma u Nausoriju udaljen gotovo 200 kilometara. 

Originalne piste izgrađene su još 1939. godine, a dovršene 1940. godine; piste je gradio Novi Zeland u ime britanskih kolonijalnih vlasti. Nadogradnje su nastavljene tokom Drugog svjetskog rata te u poratnom periodu, a sam aerodrom je na značaju počeo dobivati tokom 60-ih godina.

Literatura
----------

* Maurer, Maurer (1983). *Air Force Combat Units of World War II*. Maxwell AFB, Alabama: Office of Air Force History. ISBN 0-89201-092-4.
* Maurer, Maurer, ur. (1982) [1969]. *Combat Squadrons of the Air Force, World War II* (reprint izd.). Washington, DC: Office of Air Force History. ISBN 0-405-12194-6. LCCN 70605402. OCLC 72556.

Vanjske veze
------------

***Međunarodni aerodrom u Nadiju*** na Wikimedijinoj ostavi

* Official website Arhivirano 2020-06-11 na Wayback Machine-u
**Aetije Antiohijski** (Αέτιος ο Αντιοχεύς) je hrišćanski teolog poreklom iz Sirije, koji je živeo u 4. veku, nazvan Aetije Bezbožni, od strane njegovih neprijatelja. Smatra se jednim od osnivača Arijanskog hrišćanstva.

Aetije je odrastavo u siromaštvu ili u ropstvu. Kao mladić je izgubio oca i naučio kovački i zlatarski zanat u Antiohiji, da bi izdržavao majku udovicu i studirao filozofiju kod izvesnog učitelja Pavlinija. Kada mu je majka umrla, Aetije je proširio studije i na hrišćanske spise, hrišćansku teologiju i medicinu kod izvesnog Sopolida, jermenskog lekara.

Aetije je pristupio pokretu Arijanaca, čije je propovedanje pokušao da formuliše Aristotelovom dijalektikom. Po Epifaniju i Gregoriju iz Nise je koristio geometrijske i druge prirodne metode da bi dokazao svoja teološka izlaganja. Karakteristično je da u tim izlaganjima arijevskih propovedanja ni sami Arijanci nisu uspevali da shvate o čemu priča. Aecije je govorio: *„Ja znam Boga tako jasno i potpuno, da ni sebe ne mogu znati u toj meri u kojoj znam Boga"*.

U Antiohiji 370. je rukopoložen za đakona od episkopa Leontija, koji je mislio da ga iskoristi kao učitelja. Ubrzo ipak, zbog jeretičkih predavanja izgubio je svoje radno mesto i našao utočište kod arijanskog episkopa Kapadokije Georgija. Tamo je upoznao Evnomija iz Kapadokije koga je uzeo kao učenika i sekretara. Po Filistorgiju obojica su bili optuženi i osuđeni na lomljenje udova, ali episkop Leontije je posredovao kod lokalnog vladara Gala u Antiohiji, i spasio ih. Zainteresovani Gal tražio je da upozna Aetija koji ga je začarao i postao mu učitelj. 358. se nalazi u Antiohiji kod prijatelja episkopa Evdoksiosa, ali Arijanci su ga prognali, da bi se on ubrzo 359. vratio u Seleukiju. 360. Sabor u Konstantinopolju degradirao ga je i prognao ga je prvo u Kilikiju, a potom u Pisidiju.

Car Julijan Otpadnik pozvao je Aetija u Konstantinopolj, poklonio mu imovinu u Mitilini i izdejstvovao da se proglasi episkopom jedne od episkopija arijanske Crkve. Sabor u Likiji je odlučio da je njegova Hirotonija nezakonita pošto je on degradiran đakon. Aetije je posle neslaganja sa bivšim prijateljima episkopima Evzoijiosom i Evdoksiosom otputovao na svoje imanje u Milini, gde je izgleda pravio nerede jer su ga osudili na smrt. Pred izvršiocem kazne ga je spasio nepoznati moćni prijatelj. Kasnije se nalazio u Konstantinopolju, gde je i umro negde između 366. i 370. i svečano sahranjen od Evdoksija. Po Sokratu Sholastiku, Aetije je imao je veoma slobodne principe i moral, živeo je kao parazit na račun raznih prijatelja, nije ga interesovao društveni poredak, a naročito je bio sklon polnim odnosima i ismejavao one koji su propovedali celibat.

Napomene
--------

1. 1 2 3  Philostorgius, in Photius, *Epitome of the Ecclesiastical History of Philostorgius*, book 3, chapter 15.
2. ↑  Basil of Caesarea, *Against Eunomius*, book 1, chapter 6.
3. ↑  Avva Justin, Dogmatika

Vidi još
--------

* Jeres
* Aetijani
* Arijanizam

  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Aetije Antiohijski** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Afanasij Nikitin** (rus. *Афанасий Никитин*; umro u okolini Smolenska 1474) bio je ruski trgovac i putopisac iz Tvera i jedan od prvih Evropljana koji je putovao po Indiji. Svoja zapažanja sa tog putovanja zabeležio je u putopisu "Putovanje iza tri mora" (rus. *»Хожение за три моря«*).

Nikitin je tri godine boravio u Indiji, u tadašnjem sultanatu Bahmani (danas okolina Mumbaija), i za to vreme intenzivno zapisivao političke, privredne i religijske aspekte indijskog društva tog vremena. Po povratku sa tog putovanja preminuo je u okolini Smolenska u jesen 1474. godine.

Spoljašnje veze
---------------

***Afanasij Nikitin*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mumbai Russian Cultural Centre[*mrtav link*]
* Nikitin - The first Russian traveler to India by Dr. Jyotsna Kamat

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 25399800
* LCCN: n80053228
* ISNI: 0000 0001 0880 8790
* GND: 118848151
* SELIBR: 249167
* SUDOC: 079062970
* BNF: cb10508024z (podaci)
* BIBSYS: 90161380
* NKC: jn20020415008
* BNE: XX1012551
* CiNii: DA04166490
* CONOR.SI: 63208803

 |
|  |
| --- |
|  **Ahhotep  na hijeroglifima** |
|  |

**Ahhotep I** (alternativno *Ahhotpe*ilior *Aahhotep*) je bila drevna egipatska kraljica koja je živjela oko 1560- 1530. pne. u doba ranog Novog egipatskog kraljevstva. Kao članica Sedamnaeste dinastije, bila je kći kraljice Tetisheri (Teti Mala) i Taoa I, te vrlo vjerojatno sestra/supruga faraona Tao II.

Porodica i život
----------------

Za Ahhtotep se vjeruje da je svom suprugu/bratu Taou II Hrabrom rodila dvoje sinova - Kamosea i Ahmosea - koji će postati faraoni, a potonji istjerati Hikse iz Donjeg Egipta te ponovno ujediniti državu.

Iako se Ahmose obično naziva osnivačem Osamnaeste dinastije, neki egiptolozi tu čast poklanjaju upravo Ahhotep. Kao razlog se navodi veliki ugled koji je uživala u porodici, odnosno počasti koju su joj na spomenicima odali budući faraoni, te naznake da je i sama sudjelovala u vojnim pohodima protiv Hiksa. 

Slično kao i njena majka Tetisheri, Ahhotep je vodila svakodnevne upravne poslove u Tebi, dok su joj suprug i djeca bili zauzeti vojnim pohodima. Vjeruje se da je služila kao regent nakon što joj je muž Tao II poginuo u sukobu s Hiksima. Istu je ulogu preuzela i nakon što joj je sin Kamose preminuo nakon uspješnog pohoda protiv Hiksa. 

Njeno je regenstvo prestalo kada je Ahmose bio dovoljno star da pokrene konačni pohod protiv Hiksa. Međutim, i nakon toga je Ahhtoep nastavila imati važnu ulogu u upravi, a prema egipatskim izvorima je umrla u dobi od 90 godina.

Pokopana je u Tebi, u blizini svog sina Kamosea.

Grob
----

Grob Ahhotep je pronađen 1859. na lokalitetu Dra Abu el-Naga kraj Tebe.

U njemu je pronađen sarkofag s nizom vrijednih predmeta, kao i s prilično istrunulom mumijom.

Literatura
----------

* Lawless, Jennifer *Studies in Ancient Egypt*
* Callender (1995) *The eye of Horus*
* Grimal, Nicholas (1994) *A history of Ancient Egypt*, Oxford
* Eternal Egypt

***Ahhotep I*** na Wikimedijinoj ostavi
**Aleksandar Luković Lukijan** (Beograd, 1924. – Beograd, februar 2014), srpski slikar i grafičar.

Akademiju za likovne umetnosti i postdiplomske studije završio u Beogradu 1952. godine. Prvi put je izlagao u Beogradu 1948. godine. Sa grupom Samostalni izlaže 1951. godine i od tada učestvuje na svim značajnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Više godina vodio Grafički kolektiv u Beogradu.
Sa Zoranom Petrovićem osnovao Decembarsku grupu koja je aktivno izlagala od 1955 - 1960. godine. Objavio je četiri mape litografija u boji - *Cirkus na ulici* (1955), *Klovnovi* (1955), *Igre klovnova* (1957), *Cirkus* (1986) i mapu bakroreza *Optimisti* 1987. godine. Godine 1960. izabran za docenta a 1975. godine za redovnog profesora na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu i na toj dužnosti ostaje do 1985. godine. Sedmojulsku nagradu Srbije dobija 1961. godine. Accademia Fiorentina delle Art del Disegno u Italiji iazabrala ga je za počasnog člana. Živeo i radio u Beogradu. Umro 2014. godine.

Eksterni linkovi
----------------

* Aleksandar Lukovic Lukijan[*mrtav link*], Artinfo portal
**Alfred Sisley** (30. listopada, 1839. – 29. siječnja, 1899.) bio je britanski impresionistički slikar pejzaža koji je živio i slikao u Francuskoj.

Život i djelo
-------------

Sisley je rođen u Parizu od engleskih roditelja, Williama Sisleya i Felicije Sel. Sisleyevi studentski radovi su nažalost svi izgubljeni, a za njegov trenutno najraniji rad, *Lane near a Small Town* veruje se da je naslikan oko 1864. god. Ranih 1860-ih studira slikarstvo u ateljeu Charlesa Glera, gdje se upoznaje sa slikarima kao što su Frederic Basille, Claude Monet i Auguste Renoir. Zajedno su slikali pejzaže na otvorenom kako bi što bolje realizirali pad sunčeve svjetlosti na ostale objekte u prirodi. Zahvaljujući ovom pristupu sa življim tonovima i jačim bojama, koja je tada bila inovativna, Sisleyova platna su pružala nešto što je tadašnja publika prvi put vidjela. Za razliku od njegovih impresionističkih kolega kojima je loše išlo, Sisleyu je otac pomagao i slao mu je novaca kad god bi mu zatrebalo.

Kasnijih 1860-ih ulazu u vezu sa Eugenie Lescouezec, s kojom će imati dvoje dece. Ta veza će potrajati 30 godina sve do njene smrti, tri mjeseca pre samog Sisleya 1899. godine. Sisley se nalazio u Londonu s Claudeom Monetom 1871. godine, kad je otkrio slike Williama Turnera i najverovatnije Johna Constablea. Ovo otkriće veoma je utjealo na njega kao impresionističkog slikara, i na sljedećim slikama se može videti utjecaj ovih engleskih slikara. Među impresionistima Sisley je bio u sjeni Moneta, čiji su radovi bili mnogo traženiji, unatoč tomu što je Sisley bio manje eksperimentalni slikar od samog Moneta. Do kraja života živio je u siromaštvu i preminuo je u Moret-sur-Loing napunivši 59 godina.

* Most kod Villeneuve-la-Garenne, 1882. ulje na platnu, New York.*Most kod Villeneuve-la-Garenne*, 1882. ulje na platnu, New York.
* Poplava kod Port Marleya, 1876. ulje na platnu, 60 × 80 cm, Rouen.*Poplava kod Port Marleya*, 1876. ulje na platnu, 60 × 80 cm, Rouen.
* Pejzaž u proljeće, 1886. ulje na platnu, 54 × 73 cm, Tate galerija, London.*Pejzaž u proljeće*, 1886. ulje na platnu, 54 × 73 cm, Tate galerija, London.
* Crkva u Moret-sur-Loingu, 1893. ulje na platnu, 65 × 81 cm, Rouen.*Crkva u Moret-sur-Loingu*, 1893. ulje na platnu, 65 × 81 cm, Rouen.

Vanjske veze
------------

***Alfred Sisley*** na Wikimedijinoj ostavi

* Alfred Sisley.org
* Sisleyjeve slike Arhivirano 2012-10-22 na Wayback Machine-u
**Aljoša Buha** (rođen 4. januara 1962. godine u Zenici — umro 18. septembra 1986. godine kod Jablanice) je bio bosanski muzičar, basista i član grupa Kongres i Crvena jabuka. Prije dolaska u Crvenu jabuku, od 1979. do 1983. godine je svirao bas gitaru i pjevao u sjajnoj new wave grupi "Kongres".

Rođen je u Zenici. Otac mu je Bosanac, a majka Slovenka.

Studirao je filozofiju i po majci bio podrijetlom iz Nove Gorice. Kako je odlično govorio slovenački jezik, puno je prevodio teorijsku literaturu, mahom za treći program Radio Sarajeva, gdje je radio glazbene emisije. Otuda dvije pjesme na slovenačkom jeziku na albumu "Kongresa"- dobro poznata naslovna "Zarjavele trobente" i "Zabava".

Avgusta 1985.godine priključuje se prvoj postavi Crvene jabuke, koju su činili Dražen Ričl - Zijo, Zlatko Arslanagić -Zlaja, Dražen Žerić - Žera, Darko Jelčić - Cunja. Sa Cunjom je inače zajedno odrastao, u istoj zgradi, pa su bili poput braće.

Poginuo je 18. septembra 1986. u saobraćajnoj nesreći na putu Sarajevo-Mostar kod Jablanice. Od zadobijenih povreda, Dražen Ričl je umro u Beogradu 1. oktobra, dok je Zlatko Arslanagić zadobio lakše tjelesne ozljede.

Aljoša je sahranjen u rodnoj Zenici na groblju Crkvice.

Njegov je stric poznati profesor i filozof, kasnije političar Aleksa Buha, a otac je sinu koga je dobio u drugom braku dao iznova ime Aljoša i taj također svira bas gitaru (i to svoga polubrata!) i bavi se umjetnošću u Bijeljini, gdje su se tijekom rata preselili iz Zenice.

Izvori
------

1. ↑  „Biografija Aljoše Buhe". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-07. Pristupljeno 2013-06-04.

Vanjske veze
------------

* „Bend s planeta Zemlja Dražen Žerić - Žera, pevec zasedbe Crvena jabuka". *7dni*. 11. februar 2009. Pristupljeno 30. 11. 2009. [*mrtav link*]
* OGNJEN TVRTKOVIĆ, glazbeni kritičar Dela, Ljubljana/Slovenija (30. ožujka 2000). „Skladbu »Zarjavele trobente« napisali su Subašić i Buha, a »Zemlja pleše« Sepe i Strniša". *Vjesnik*. Pristupljeno 30. 11. 2009. [*mrtav link*]
* „Nova plošča - Oprosti što je ljubavna". *Si21*. 17. 7. 2005.. Pristupljeno 30. 11. 2009.
* „Crvena jabuka bodo prestolnico obarvali rdeče". *Dnevnik*. 28. 3. 2007.. Pristupljeno 30. 11. 2009.
**Ante Blažević** (Split 18. kolovoza 1902. - Trst, 24. kolovoza 1970) je bio igrač i trener u više klubova.

Za splitski Hajduk igra u sezoni 1936./37. s 12 nastupa i dva zgoditka, jedan BSK-u u Splitu, 7. ožujka 1937. i drugi BASK-u opet u Splitu, 14. ožujka 1937.. Na početku sezone 1936/37. i igrač je i trener, a zatim trenersko kormilo prepušta Luki Kaliterni pa nastavlja samo igrati. Ukupno je odigrao za Hajduk 26 utakmica i postigao 8 zgoditaka.

Poznanici su ga nizivali "šjor Toni", a prema riječima Frane Matošića igrao je lijevu spojku. Ante Toni Blažević preminuo je u Trstu 24. kolovoza 1970. godine, gdje je i sahranjen.

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 12 | 2 |
| Kup | 0 | 0 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 0 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **12** | **2**
 |
| Prijateljske | 14 | 6 |
| ***Sveukupno*** | **26** | **8** |

Prvi službeni nastup u Hajduku ima 11. listopada 1936. protiv zagrebačke Concordije u Splitu koju je Hajduk pogocima F. Matošića (3), Kragića i Alujevića dobio s **5:0**

Blažević je dao dva prvenstvena gola i to prvi 7. ožujka 1937. BSK-u su Splitu koju je Hajduk dobio s **4:2**. Druga dva gola dali su Lemešić i Purišić, a jedan gol BSK-ovci su dali sami sebi. Drugi gol Blažević je zabio sedam dana kasnije BASK-u, isto u Splitu 14. ožujka a završilo je s 3:1 za Hajduk. Prvi strijelac bio je Alujević, drugi Blažević i treći F. Matošić.