recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Druga prizrenska liga** je vojno-političko udruženje koje je formirala nemačka obaveštajna služba (Abver) krajem 1943. godine u Prizrenu, Kosovo i Metohija, uz učešće Džafera Deve, Bedrija Pejanija, Ismeta Krejzijua i drugih albanskih kolaboracionista, a u cilju podrške realizaciji koncepta Velike Albanije. Druga prizrenska liga je dobila ime u čast Prizrenske lige formirane 1878. godine.

Projekat Velike Albanije je imao podršku Musolinija nakon italijanske okupacije Albanije 1939. godine. Teritorija italijanske okupacione zone je obuhvatala i najveći deo Kosova i Metohije. Italijani su u cilju sprovođenja kontrole nad Kosovom i Metohijom formirali Ljuboten bataljon čiji sastav su činili lokalni Albanci. Kada je Italija kapitulirala 8. septembra 1943. godine, nemačka obaveštajna služba (Abver) je formirala Drugu prizrensku ligu da bi uz pomoć Albanaca imala kontrolu nad teritorijom Kosova i Metohije. Bedri Pejani je postavljen za predsednika a Redžep Mitrovica za sekretara centralnog komiteta. U cilju realizacije nemačkih interesa Bedri Pejani, jedan od osnivača lige, je formalno ponudio u pismu poslatom Hajnrihu Himleru da se Albanci regrutuju u sastav nemačke vojske (Vermaht) a zauzvrat molio pomoć u ostvarenju projekta Velike Albanije. Realizacijom plana nemačke obaveštajne službe je došlo do preuzimanja Ljuboten bataljona formiranja dve SS divizije u koje su regrutovani Albanci sa Kosova i Metohije. Jedna od njih je i ozloglašena 21. SS divizija Skenderbeg. Na vrhuncu svoje moći Druga prizrenska liga je imala oko 15.000 članova, od kojih je bilo 6.491 regrutovanih u ove dve divizije i oko 300 pripadnika zloglasne 13. SS divizije Handžar. Iako su članovi Druge prizrenske lige pokušavali da se predstave kao isključivo antikomunistička organizacija, mnogi članovi lige su delili fašistička uverenja sa svojim nemačkim mentorima.

Kada je pred kraj rata sprovođena operacija za uništenje nemačke grupe armija E prilikom njenog povlačenja iz Grčke, nije izvršeno neutralisanje balista na Kosovu i Metohiji koji su i dalje kontrolisali teritoriju Kosova i Metohije. Pri balistima su se nalazili članovi engleske vojne misije. Početkom novembra 1944. godine su predstavnici Druge prizrenske lige i balisti odlučili da formiraju četiri grupe otpora na Kosovu i Metohiji. Jedna koja će delovati na području Skopske Crne Gore, druga na području Šar planine, treća u Drenici a četvrta na Kopaoniku. Druga prizrenska liga je osnivala svoje komitete koji su održavali vezu sa balistima, regrutovali nove baliste i snabdevali baliste oružjem, hranom i opremom. Smatrali su da će u Albaniji doći do iskrcavanja Britanske armije zbog njihove pobune. Skenderbeg divizija je bila loše opremljena a njeni pripadnici nedovoljno obučeni. Krajem rata je 30. avgusta 1944. godien bila prisiljena da se povuče iz Debra a uticaj sila osovine na ligu počinje da nestaje. Kada su komunisti preuzeli vlast u Albaniji u novembru 1944. liga je prestala da postoji.

Povezano
--------

* Prizrenska liga
* Treća prizrenska liga
* Balisti

Izvori
------

1. ↑   Arhivirano 2014-10-20 na Wayback Machine-u „Knjiga o Kosovu", Dimitrije Bogdanović
Za sadašnju Republiku Kosovo, vidite članak Kosovo.

**Republika Kosovo** (albanski: ), ili **Prva Republika Kosovo**, bila je država kosovskih Albanaca proglašena za vrijeme raspada Jugoslavije. Osnovana je 1990. u Kačaniku od strane bivših albanskih članova Skupštine SAP Kosovo, raspuštene 1990. pod Miloševićevim režimom poslije antibirokratske revolucije. Njeni predstavnici su je, držeći sebe jedinim legitimnim predstavnicima nekadašnje kosovske vlasti, prvo proglasili republikom u sastavu Jugoslavije, a 1991. proglasili nezavisnost.

U stvarnosti, Republika Kosovo nije funkcionirala kao država, nego kao paralelan sistem vlasti, pružajući prije svega obrazovanje kosovskim Albancima izbačenim iz škola. Iako je njen predsjednik Ibrahim Rugova uživao veliki ugled u svijetu zbog svoje pacifističke politike i odbijanja da se za nezavisnost bori nasilnim putem, Republika Kosovo nije bila međunarodno priznata, s izuzetkom susjedne Albanije.

Takva je politika u drugoj polovici 1990-ih izazvala raskol s mladim radikalnim nacionalistima okupljenim u Oslobodilačku vojsku Kosova, čije su aktivnosti dovele do eskalacije kosovskog rata. Republika Kosovo je uvjete za sticanje prave vlasti stekla tek nakon dolaska NATO-snaga. Međutim, formalno je ukinuta 1. februara 2000. kada ju je zamijenila Zajednička privremena upravna struktura koju je osnovao UNMIK. Na osnovu nje se stvorila nova kosovska uprava.

Vidi još
--------

* Autonomna pokrajina Kosovo i Metohija (1990-1999)
* Oružane snage Republike Kosovo
**Vila Viçosa** je grad od 4,931 i općina od 7,387 stanovnika na jugoistoku Portugala.

Geografija
----------

Vila Viçosa se nalazi pored autoputa A6, udaljena pedesetak km od španjolske granice i grada Badajoza.

Historija
---------

Kao selo postoji od rimskih vremena. Nakon Vizigota njime su vladali Mauri sve do 1217. kad ga je zauzeo kralj Afonso II. Od kralja Afonsa III dobio je povelju o gradskim pravima 1270.

Tokom 14. vijeka kralj Denis podigao je zamak. Vila Viçosa je 1461. postala domena vojvoda od Bragançe, koji su 1502. počeli graditi palaču. Ta palača danas je najvredniji spomenik.

Zlatna vremena grada počela su 1640, kad je João II. vojvoda od Bragançe, prihvatio portugalski tron pod vladarskim naslovom João IV. Otad je Vila Viçosa egzistirala kao kraljevska ljetna rezidencija.

Nevolje su počele nakon potresa 1755. i francuske invazije početkom 19. vijeka, kad je grad opljačkan. Završni čin bio je propast portugalske monarhije 1910. Otad je Vila Viçosa pala u zaborav.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Vila Viçosa* "(portugalski). Visitevora'. Pristupljeno 05.02.2024.
2. 1 2 3 4  „Vila Viçosa in Vila Viçosa (Évora District)" (engleski). City Population. Pristupljeno 5.02.2024.
3. 1 2 3 4 5  „Vila Viçosa Municipality in São Paulo" (engleski). City Population. Pristupljeno 5.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Vila Viçosa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Município de Vila Viçosa* ()
Za naselje u Crnoj Gori, vidite članak Timar (Šavnik).
**Timar** (tur. od perz. *tima* – "njegovanje, čuvanje" ili od arap. *timar* – "njegovanje bolesnika"), u Osmanskom Carstvu feudalno leno koje je donosilo do 20.000 akči (srebrenjaka) godišnje.

Historijat
----------

Država (odnosno sultan) kao vrhovni vlasnik zemljišta davala je timare (kao i druga veća lena) uz obvezu da timarski spahija (**sahibi-timar**) vrši određenu vojnu službu, da na svakih 3.000 akči (kod *Vujaklije*: aspri) godišnjeg prihoda daje za rat jednog konjanika i da sam ide u rat. Spahija nije imao stvarno pravo na timar (spahiluk) i nije mogao zemlju otuđiti; od nje je dobivao samo rentu. Timar je ukinut 1834. godine. Korisnik timara nazivao se i timariot.

Opšta značenja
--------------

U razgovornom jeziku **timar** znači: **a)** njegovanje, čišćenje i uredno hranjenje konja; **b)** nastojanje oko čega, briga, njega.

Izvori
------

* *"Opća enciklopedija" (8 Š-Žva)*, Zagreb, 1982.
* Vladimir Anić, Ivo Goldstein: *"Rječnik stranih riječi"*, Zagreb, 2002.
* Milan Vujaklija: *"Leksikon stranih reči i izraza"*, Beograd, 1991.
Kovanica iz vremena Murata II.
**Akča** (tur. *Akçe*, Šablon:Jez-otur) je bila sitna turska srebrna moneta, kovana od vremena sultana Orhana (1326-1359) do kraja XVII. stoljeća.   

U početku je težila 1,07 grama, poslije joj je težina padala do 0,13 grama. Kovana je u mnogim kovnicama Turskog Carstva; na jugoslavenskim prostorima u Sarajevu, Srebrenici, Čajniču, Novom Brdu, Skoplju i Beogradu. Kovnica na Novom Brdu, tada utvrđenom rudarskom gradu u Srpskoj despotovini bogatom rudnicima zlata i srebra, počela je udarati akče 1441. godine kada su osmanske snage prvi put zauzele mjesto.  

Turska riječ za srebro je *gümüş*, no akča je složenica izvedena iz «*ak*» (bijelo) i deminutivnog sufiksa *–çe*, što bi u prijevodu bilo «bijeli novac» i familijarnije «bijelić». Zapravo osmanska akča je nasljednik bizantskog jaspra (grč. *ἄσπρος* ili *τραχύ*, grubi novčić), isto srebrne kovanice, pa stoga neki izvori spominju turski srebrni novac s riječju «aspra».  

Tri akče su vrijedile jednu paru a 120 akči su vrijedile jedan kuruš. Kovanje akče je po prvi put potvrđeno 1326. u Bursi za vrijeme vladavine Orhana. Prve *pare* se spominju u Egiptu 1524. dok prvi *kuruš*, koji će Venecijanci zvati «piastra», je uveden 1688.  

Kaže se da je Sulejmanova džamija u Istanbulu koštala 59 milijuna akči kada je izgrađena 1550-ih a taj iznos je vjerojatno vrijedio oko 700.000 dukata u zlatu (najvjerojatnije mletačkih).

Izvor
-----

* *"Opća enciklopedija" (1 A-Bzu)*, Zagreb, 1977.
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Fátima**. Za općinu i naselje u brazilskoj državi Tocantins, v. Fátima (Tocantins, Brazil).* |

Fátima, Portugal
Unutrašnjost katedrale
Kapelica u Fátimi
**Fátima** je gradić smješten na sjeverozapadu općine Ourém i nalazi se u Portugalu. Najvažnije je hodočasničko središte Gospe Fatimske u Portugalu i jedno od najvažnijih Marijanskih svetišta Rimokatoličke crkve u svijetu.

Mjesto je dobilo ime "Fátima" zbog legende, po kojoj je Fátima, lijepa kćer maurskog kneza, u 12. stoljeću iz ljubavi prema kršćanskim vitezu prešla na kršćanstvo i provela u njemu ostatak života.

Zemljopis
---------

Mjesto Fatima se nalazi 130 km sjeverno od Lisabona blizu grada Coimbra. Fatima pripada distriktu Santarém. Naselje ima površinu od oko 71 km² i oko 10.302 stanovnika (2001.) .

Vjersko značenje
----------------

Fatima zajedno s Lourdesom spada medu najznačajnija marijanska svetišta.

Gradovi partneri
----------------

* Altötting (Njemačka)
* Loreto (Italija)
* Lourdes (Francuska)
* Mariazell (Austrija)
* Częstochowa (Poljska)

Eksterni linkovi
----------------

* Svetište Gospa Fatimska — Službena stranica ()
* Hodočasnici Fatime ()

***Fátima*** na Wikimedijinoj ostavi
**Lincura** (lat. *Gentiana lutea*) je ljekovita biljka koja raste u visinskim predjelima. Može se naći između 800 i 2500 metara nadmorske visine, po planinskim proplancima Bosne, Like, jugozapadne Srbije i Sandžaka. Raste i u alpskim predjelima Evrope.
Drugi nazivi: srčanik, gencijana, raven, trava od srdobolje.

Lincura
Lincura cvijet
Korijen lincure

Karakteristike lincure
----------------------

Lincura može da raste u hladnim planinskim krajevima i dobro podnosi mraz. Žuti cvijetovi se pojavljuju od jula do augusta. Raste i do 2 metra visine i ima eliptične listove koji mogu biti dugi i do 30cm i široki oko 12cm. Gorki korijen lincure(Radix Gentianae) i tinktura lincure(tinctura Gentianae) su oficijelni i prema farmakopeji bivše Jugoslavije kao ljekoviti pripravci.. Korijen lincure je i zvanično priznat od nekoliko drugih svjetskih farmakopeja.

Hemijski sastav
---------------

Ljekovita droga(korijen) sadrži gorke materije, glikozide: gencipikrin, amarogencin, pod uslovom da je ispravno osušen. U korijenu lincure se mogu naći i dva alkaloida, najviše gencianina. Sadrži i mnogo trisaharide: gencianoze i disaharida; genciobioze, masno ulje i pektin. Sadrži i mnoge mineralne soli. Korijen, mora da se suši po posebnome postupku, kako bi sačuvao visoku hemijske supstance i ljekovitu vrijednost.

Korištenje lincure u medicini
-----------------------------

U medicini lincura se koristi za: Insuficijenciju jetre, intelektualna premorenost i opšti umor, poboljšanje apetita, dispepsija, gastro-intestinalni problemi, anemičnost, tuberkuloza, dijareja(proljev), dizenterija i paraziti u crijevima. Lincura je jedan od najboljih ojačivača ljudskog imunog sisteama. Stimuliše jetru, žučnu kesicu i probavni sistem. Sredstvo je protiv groznice. Korjen djeluje protiv upalno, antiseptično, protiv parazitno.

Upotreba lincure u narodnoj medicini
------------------------------------

Skoro je identična primjeni u savremenoj medicini. Koristi interno za komplikacije i bolesti jetre, lošu probavu, stomačne infekcije, i anoreksiju. Čaj od lincure se preporučuje za malokrvnosto pošto podržava stvaranje bijelih i crvenih krvnih zrnaca.
Lincura i preparati od lincure ne bi trebali da se prepisuju pacjentima sa stomačnim i čirom dvanaestopalačnog crijeva.

Izvori
------

1. ↑  The Plant List Gentiana lutea
2. ↑  Pharmacopoeia Jugoslavica, edito prima (PhJugI) 1933.
3. ↑  Britanska farmakopeja: B.P.C(1973),
4. ↑  Europ. Pharmec. vol 1 (1983),
5. ↑  Čaj od lincure[*mrtav link*]

Dodatna literatura
------------------

* Dr. Jovan Tucakov, *Lečenje biljem*, Vulkan izdavaštvo, 2014.
* Dr. Enes Hasanagić, *Ljekovito bilje i jetra*, Svjetlost, Sarajevo, 1984. str.203
* Sadik Sadiković, *Narodno zdravlje*, Svjetlost, Sarajevo, 1980.

Vanjske poveznice
-----------------

* Korištenje lincure za bolesti jetre
* PFAF database Gentiana lutea
* Lincura čaj[*mrtav link*]
***The Crow*** (sh. *Vrana*) je američki fantastično-akcioni film snimljen 1994. godine u režiji Alexa Proyasa, najpoznatiji po tragičnoj nesreći prilikom koje je na snimanju poginuo glavni glumac Brandon Lee.

Predstavlja adaptaciju istoimenog stripa Jamesa O'Barra. Lee u filmu nastupa kao Eric Draven, detroitski rock muzičar koji je za vrijeme zloglasne Đavolje noći 30. oktobra bude ubijen od strane razbojnika prilikom neuspjelog pokušaja da djevojku zaštiti od silovanja. Radnja prikazuje kako ga vrana oživi, odnosno kako se diže iz groba da bi se osvetio počiniteljima na čijem čelu je lokalni gangsterski vođa Top Dollar (čiji lik tumači Michael Wincott).

Do nesreće je došlo 31. marta 1993. godine, pred sam kraj snimanja u studiju u Sjevernoj Karolini. Tada se snimala scena sa početka radnje, u kojoj je Dravenov lik gine od hica iz revolvera Smith & Wesson Model 29 koji ispaljuje razbojnik, čiji je lik glumio Michael Massee. Pogreškom rekvizitera je umjesto manevarskog metka u revolver ubačen bojevi metak kalibra .44 Magnum, te je Massee ispalio hitac koji je pogodio Leeja u trbuh; on je nedugo potom umro u bolnici. Producenti su nakon nekog vremena odlučili ipak dovršiti film; za nekoliko scena u kojima se pojavljuje Dravenov lik je korišten dubler, odnosno CGI kojim je na njegovo lice "nalijepljen" Leejev lik.

Iako je film prilikom premijere izazvao kontroverze, odnosno optužbe producenata da su komercijalno koristili tragediju, *Vrana* je dobila izuzetno povoljne kritike. Pri tome se hvalila režija Alexa Proyasa, koja je vješto koristila kako rock soundtrack, tako i mračnu neo noir atmosferu, zbog koje se film uspoređivao s Burtonovim *Batmanom* i *Blade Runnerom*. Komercijalni rezultati su bili solidni, a sa vremenom je dobio i svojevrsni kult status.

Godine 1998. je snimljen nastavak pod naslovom *The Crow: City of Angels* sa Vincentom Perezom u glavnoj ulozi, a nakon toga još dva direct-to-video nastavka.

Uloge
-----

* Brandon Lee ... Eric Draven/Vrana
* Michael Wincott ... Top Dollar
* Ernie Hudson ... Nar. Albrecht
* Rochelle Davis ... Sarah
* Bai Ling ... Myca
* David Patrick Kelly ... T-Bird
* Angel David ... Skank
* Jon Polito ... Gideon
* Tony Todd ... Grange
* Sofia Shinas ... Shelly Webster
* Michael Massee ... Funboy
* Laurence Mason ... Tin-Tin
* Anna Levine ... Darla
* Bill Raymond ... Mickey
* Marco Rodríguez ... Torres

Izvori
------

1. ↑  Ascher-Walsh, Rebecca (May 13, 1994), „How the Crow Flew", *Entertainment Weekly* (Time Inc.), arhivirano iz originala na datum 2014-10-24, pristupljeno 12. III 2011
2. ↑  „The Crow". *Box Office Mojo*. Pristupljeno 13. I 2015.

Vanjske veze
------------

* Službeni veb-sajt
* *The Crow* na Box Office Mojo-u
* *The Crow* na AllMovie-u ()
* *The Crow* na sajtu IMDb
* *The Crow* na Rotten Tomatoes-u ()
* *The Crow* (album) at MusicBrainz
* *The Crow* (score) at MusicBrainz

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Alex Proyas |
| --- |
| 
* *Spirits of the Air, Gremlins of the Clouds* (1989)
* *The Crow* (1994)
* *Dark City* (1998)
* *Garage Days* (2002)
* *I, Robot* (2004)
* *Knowing* (2009)
* *Gods of Egypt* (2016)

 |
**Forchtenstein** (mađarski: *Fraknóváralja*, hrvatski: *Fortnavski grad*) sve do 1972. zvao **Forchtenau**, je općina i naselje na istoku Austrije od 2,781 stanovnika.

Forchtenstein administrativno podpada pod Mattersburg, a poznat je po zamku feudalaca Esterházy - Forchtenstein.

Geografske karakteristike
-------------------------

Forchtenstein leži na sjeveru Gradišću pored izvora rijeke Wulka, na obroncima masiva Rosaliengebirge.

Historija
---------

Forchtenau je izrastao u podnožju zamka grofova od Mattersdorfa koji su ga podigli na brdu krajem 13. vijeka. Oni su ga 1445. prodali Habsburgzima, koji su ga 1626. poklonili Nikolausu Esterházyju, a on ga je proširio i dogradio 1635.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost je već spomenuti zamak kog su Esterházyji koristili kao skladište oružja, od kog je puno i ostalo i to od 16. do 19. vijeka.

Privreda
--------

privredom Forchtensteina dominiraju mala poduzeća, koja se uglavnom bave građevinarstvom i proizvode betonske elemente, željezne konstrukcije, pijesak i građevinski kamen.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Burgenland" (engleski). City population. Pristupljeno 02. 02. 2016.
2. 1 2 3 4 5  „*Forchtenstein*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 02. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Forchtenstein*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Forchtensteina* ()
**Vreme čuda** je jugoslovenski igrani film iz 1989. godine. Scenario za film su zajedno napisali Borislav Pekić i Goran Paskaljević po motivima Pekićevog istoimenog romana iz 1965.

Nagrade
-------

Film je 1990. bio jugoslovenski kandidat za Oskara, ali se nije nominovao u uži izbor. Iste godine je prikazan na Kanskom festivalu, gdje je Goran Paskaljević dobio nagradu za režiju. Film je 1990. osvojio nagradu kritičara na filmskom festivalu u San Sebastijanu u Španiji.

Dobitnik je treće nagrade za scenario na Festivalu jugoslovenskog filmskog scenarija u Vrnjačkoj Banji 1990. Jugoslaviju je predstavljao i na međunarodnom festivalu „Interfest" u Moskvi 1990, na festivalu u Glazgovu 1990, te na Svjetskom filmskom festivalu u Montrealu 1990.

Muzika
------

Originalnu muziku je komponovao Zoran Simjanović. Jedna od glavnih tema je Glamočko kolo (srpska narodna), zatim Pjesma radu (Korkov / Godanov), Internacionala (Gotije / Bogdanović), arija iz opere „Norma" (Belini) u izvođenju Radmile Bakočević. Jedan od uzvođača je i hor KUD Ivo Lola Ribar iz Beograda kojim je dirigovao Miloje Nikolić, te solistkinja Bojka Đorđević.

Radnja
------

Selo Vitanija (po uzoru na selo koje se prema Bibliji nalazi nadomak Jerusalima gde je vaskrsao četvorodnevni Lazar), septembar 1945, Drugi svjetski rat je tek završen. Nova revolucionarna vlast započinje borbu protiv narodnih običaja i vjerovanja te pokreće proces „istjerivanja Boga". Seoska škola je izgorila u požaru, a vlasti provaljuju u seosku crkvu i istjeruju popa. Jedan revolucionar se penje na crkvu i na krst kači zastavu KPJ. Ostali revolucionari kreče freske na zidovima. Međutim, nakon svakog pokušaja krečenja zidova, freske se čudom vraćaju. Komunisti ovaj čin doživljavaju kao kontrarevolucionarni akt. Ubrzo učitelj umire a u selu se pojavljuje stranac.

Mladić koga niko ne poznaje dodiruje ruke umrlog učitelja na odru, i podiže ga iz mrtvih. Narod počinje da vjeruje da je u njihovo selo stigao Hristos i da čini čuda, a komunisti podizanja iz mrtvih proglašavaju kontrarevulucionarnim činom. Problem komunista sada predstavlja učitelj koji se podigao iz mrtvih, jer revolucija ne vjeruje u čuda. Dolazi do sukoba dvije dogme: primitivnog tumačenja komunizma i hrišćanstva.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Predrag Miki Manojlović | Nikodim |
| Dragan Maksimović | Lazar |
| Mirjana Karanović | Marta |
| Danilo Bata Stojković | Jovan |
| Svetozar Cvetković | mladić |
| Mirjana Joković | Marija |
| Ljuba Tadić | pop Luka |
| Slobodan Ninković | Ozren |
| Dušan Janićijević | hromac |
| Stojan Aranđelović | slepac |
| Ljiljana Jovanović | Mihajlova žena |
| Neda Arnerić | popadija |
| Radmila Savićević | starica |
| Stojan Dečermić | sudija |
| Dragomir Felba | Mihajlo |
| Milan Pleština | Mihajlov sin |
| Olivera Viktorović | Stanija |
| Tanja Maskareli Ostojić | majka |
| Miroslav Mlinar |  |
| Cana Savić |  |
| Milan Vračar |  |
| Željko Lončar |  |
| Željko Pavličić |  |
| Miroslav Alavanja |  |
| Vuki | pas |
|

Izvori
------

* Film na Jutjubu
* Kanski festival 1990.[*mrtav link*] ()

Spoljašnje veze
---------------

* *Vreme čuda* na sajtu IMDb
**Bilzen** je grad i općina od 32,455 stanovnika. na sjeveroistoku Belgije u Provinciji Limburg.

Pored samog grada Bilzena, u općini se nalaze i naselja; Beverst, Eigenbilzen, Grote-Spouwen, Hoelbeek, Hees, Kleine-Spouwen, Martenslinde, Mopertingen, Munsterbilzen, Rosmeer, Rijkhoven i Waltwilder.

Geografske karakteristike
-------------------------

Gradska vijećnica
Bilzen se prostire pored nizozemske granice i Albertovog kanala, na pola puta između Hasselta i Maastrichta, duž rijeke Demer.

Historija
---------

Beverst je od Srednjeg vijeka pa sve do Francuske revolucije bio feud Teutonskih vitezova.

I Bilzen je startao kao feud u 11. vijeku, status grada dobio je oko 1386. kao dio Kneževine-biskupije Liège.
I pored toga se nikada nije uspio profilirati kao trgovište ili zanatski centar. Grad je potpuno uništen 1483. u borbama za nasljeđe Kneževine-biskupije Liège. 
Kad se donekle oporavio ponovno je bio pljačkan i razaran tokom 16. i 17. vijeka, jer se nalazio preblizu utvrdi Maastricht.

Oporavio se tek nakon dolaska željeznice kad je povezan sa Hasseltom, Tongerenom i Maastrichtom.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka Bilsen, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Limburg*" (engleski). City population. Pristupljeno 10.08.2022.
2. 1 2 3 4 5  „Algemene omschrijving" (nizozemski). Vilters-Vanhemel. Pristupljeno 10.08.2022.
3. ↑  „Partnergemeinden" (njemački). Bilsen. Pristupljeno 10.08.2022.

Vanjske veze
------------

***Bilzen*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Bilzen* (Službene stranice općine) ()
**Cerfontaine** (valonski: *Cerfontinne*) je općina od 4,998 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Namur.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zamak Senzeilles
Cerfontaine se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, pored francuske granice, udaljen 60 km jugozapadno od Namura.

Poznat je po marševima koji su 2012. uvršteni na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

Historija
---------

Cerfontaine je prvi put dokumentiran u 10. vijeku, a etimologija mu je jasna, njegovo ime znači Jelenski izvor. Kao pogranično mjesto od 1049. je domena Kneževine-biskupije Liège, a od 1793. do kraja 1815. dio Francuskog departmana Ardennes.

Tokom svoje 2000 godina stare historije bio je i ostao mjesto kamenoloma i šumarstva.

Željeznička pruga izgrađena je do Cerfontaina 1853. i bila je u funkciji do 1970.

Nakon reforme državne uprave 1977. Općina je povećena sa pet susjednih naselja; Daussois, Senzeilles, Silenrieux, Soumoy i Villers-deux-Eglises.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Namur*" (engleski). City population. Pristupljeno 26.05.2022.
2. ↑  „*Les marches de l’Entre-Sambre-et-Meuse*" (francuski). Unesco. Pristupljeno 26.05.2022.
3. 1 2 3  „*Cerfontaine*" (francuski). Cerfontaine. Pristupljeno 26.05. 2022.

Vanjske veze
------------

***Cerfontaine, Belgija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Cerfontaine* (službene stranice) ()
**Lokeren** je grad i općina od 42,703 stanovnika. na sjeveru Belgije u Provinciji Istočna Flandrija. 

Pored samog Lokerena koji je centar općine sastoji se i od naselja; Daknam i Eksaarde koja su kooptirana 1977.

Geografske karakteristike
-------------------------

Lokeren se prostire duž rijeke Durme, udaljen desetak km jugozapadno od Sint-Niklaasa.

Historija
---------

Taj kraj bio je naseljen još za neolita, za rimskih vremena duž rijeke Durme išla je cesta. Ali se ime Lokeren prvi put spominje tek 1114. godine. 
Za razliku od starijih to novo selo nalazilo se na desnoj obali Durme. Ono je sredinom 12. vijeka postalo je samostalna parohija, mjesto u kom su se stanovnici bavili 
poljoprivredom (uzgojem lana). Upravo to omogućilo je razvoj tekstilne industrije u 20. vijeku.

Car Karlo V dodjelio je Lokerenu 1555. status trgovišta, ali mu to nije puno pomoglo jer se taj kraj tokom 16. i 17. vijeka 
našao na prvoj liniji fronta između protestantske Nizozemske i katoličke Španjolske, često sa strašnim posljedicama 
za lokalno stanovništvo. Nakon Francuske revolucije, taj kraj postao je dio novog Departmana Escaut, sa Lokerenom kao 
administrativnim centrom. To nije dugo potrajalo jer je već 1800. departman podijeljen pa je Lokeren postao dio Depatmana Dendermonde. 
Zauzvrat mu je Napoleon Bonaparte 1804. dodjelio status grada 1804.

Privreda
--------

Sve do 1970-ih proizvodnja filca (materijal za šešire) i klaonice bile su među glavnim industrijama Lokerena. Danas grad ima 
raznovrsniju privrednu i kulturnu infrastrukturu.

Danas 58% zaposlenih radi u industriji, uglavnom tekstilnoj, 37% u uslužnom sektoru a 5% u poljoprivredi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Oostvlaanderen*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.08.2022.
2. 1 2 3   „Lokeren" (nizozemski). Geschiedenis Lexicon Ensie. Pristupljeno 11.08.2022.
3. 1 2 3  „Lokeren" (nizozemski). Stringfixer. Pristupljeno 11.08.2022. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Lokeren*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lokeren* (Službene stranice općine) ()
Ovo je članak o filmu.  Za surf singlici, vidi Walk, Don't Run (pjesma).  

***Walk, Don't Run*** (sh. *Koračaj, ne trči*) je američka filmska komedija snimljena 1966. godine u režiji Charlesa Watersa, poznat po posljednjem glumačkom nastupu u filmografiji Caryja Granta.

Predstavlja remake komedije *The More the Merrier* snimljene 1943. godine. Radnja je, pak, premještena u Tokio za vrijeme Olimpijskih igara, kada je nagli priliv stranih sportaša, novinara i drugih gostiju izazvao probleme sa smještajem. Protagonist, koga tumači Grant, je britanski poslovni čovjek koji je prisiljen dijeliti stan prvo sa mladom sunarodnjakinjom (čiji lik tumači Samantha Eggar), a potom sa američkim natjecateljem u brzom hodanju (čiji lik tumači Jim Hutton). Radnja prikazuje kako njihova situacija izaziva niz komičnih nesporazuma, ali i kako stari Britanac, svojim dvama "cimerima" pomaže da započnu ljubavnu vezu nakon što nasluti njihovu međusobnu privlačnost.

Grant je prije samog snimanja odlučio da će mu *Walk, Don't Run* biti posljednji film, a kao glavni razlog je navodio to da je sa 61 godinu prestar za tumačenje protagonista romantičnih komedija, odnosno odbijanje da umjesto toga tumači sporedne uloge. Kako bi naglasio da je riječ o konačnoj odluci, *Walk, Don't Run* je bio prvi značajniji film Grantove karijere u kome njegov lik na kraju nije završio sa djevojkom. Grant je, iako više nije bio aktivan glumac, sljedećih dvadeset godina proveo uživajući veliki ugled u Hollywoodu, dijelom kao i jedna od rijetkih zvijezda koja je karijeru dobrovoljno prekinula na njenom vrhuncu. Sam film je imao određen uspjeh, isto kao i dopadljivi pop soundtrack koji je napisao Quincy Jones.

Uloge
-----

* Cary Grant ... Sir William Rutland
* Samantha Eggar ... Christine Easton
* Jim Hutton ... Steve Davis
* John Standing ... Julius P. Haversack
* Miiko Taka ... Aiko Kurawa
* Ted Hartley ... Yuri Andreyovitch
* Ben Astar ... Dimitri
* George Takei ... Policijski kapetan
* Teru Shimada ... Mr. Kurawa
* Lois Kiuchi ... Mrs. Kurawa

Izvori
------

1. ↑  „Box Office Information for *Walk, Don't Run*". The Numbers. Pristupljeno June 6, 2013.

Vanjske veze
------------

* *Walk, Don't Run* na sajtu IMDb
* *Walk, Don't Run* na filmskoj bazi podataka TCM
* *Walk, Don't Run* na AllMovie-u ()
* *Walk, Don't Run* u katalogu Američkog filmskog instituta
* Historic reviews, photo gallery at CaryGrant.net

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Charles Walters |
| --- |
| 
* *Good News* (1947)
* *Easter Parade* (1948)
* *The Barkleys of Broadway* (1949)
* *Summer Stock* (1950)
* *Three Guys Named Mike* (1951)
* *Texas Carnival* (1951)
* *The Belle of New York* (1952)
* *Lili* (1953)
* *Dangerous When Wet* (1953)
* *Torch Song* (1953)
* *Easy to Love* (1953)
* *The Glass Slipper* (1955)
* *The Tender Trap* (1955)
* *High Society* (1956)
* *Don't Go Near the Water* (1957)
* *Ask Any Girl* (1959)
* *Please Don't Eat the Daisies* (1960)
* *Two Loves* (1961)
* *Billy Rose's Jumbo* (1962)
* *The Unsinkable Molly Brown* (1964)
* *Walk, Don't Run* (1966)

 |
**Lise Meitner** (Beč, 7./17. studenog 1878. – Cambridge, 27. listopada 1968.) je austrijska fizičarka koja je proučavala radioaktivnost i nuklearnu fiziku. Kemijski element 109 meitnerij nazvan je u njezinu čast.

Rođena je kao 8 dijete u židovskoj obitelji u Beču. Unatoč protivljenju njezinih roditelja, išla je na bečko sveučilište i studirala znanost. Tu ju je podučavao istaknuti fizičar Ludwig Boltzmann. A 1905. godine postala je prva žena na sveučilištu koja je dobila diplomu iz fizike. Kasnije ide u Berlin da bi učila zajedno sa Planckom i radila sa Hahnom. Godine 1918. Otkriva jedini dugovječni izotop elementa protaktinija.

Nakon otkrivanja neutrona došlo je do pitanja mogu li se umjetno stvoriti elementi teži od uranija. Tada je počela znanstvena utrka između Rutherforda u Britaniji, Irene Joliot-Curie u Francuskoj, Fermija u Italiji i Meitner-Hahn ekipe u Berlinu. Tada se mislilo da bi to otkriće moglo otkrivaču donijeti Nobela, no tada još nitko nije vjerovao da bi se to moglo iskoristiti u izgradnji nuklearnih oružja. 

Iako je i Lise zajedno sa Hahnom radila na projektu nuklearne fisije, samo je Hahn dobio Nobelovu nagradu za kemiju 1944. godine. Unatoč širem mišljenju publike da je i Lise trebala dijeliti nagradu sa njim. Ona je fizikalna objašnjenja o fisiji objavila zajedno sa svojim nećakom. 

Pošto su se ta saznanja mogla iskoristiti za izradu bombe, a bila su u nacisitičkim rukama, fizičari Leo Szilard, Edward Teller, i Eugene Wigner su stupili u akciju i nagovorili Einsteina da napiše pismo upozorenja tadašnjem predsjedniku Rooseveltu. To je dovelo do osnivanja projekta Manhattan. Lise je na to odgovorila:

*Ne želim imati ništa s bombom!*.

Veze
----

* Meitnerij

Eksterni linkovi
----------------

***Lise Meitner*** na Wikimedijinoj ostavi

* A critical review of Patricia Rife's book from PhysicsWeb
* Lise Meitner Online Arhivirano 2007-01-01 na Wayback Machine-u
* Annotated bibliography for Lise Meitner from the Alsos Digital Library for Nuclear Issues Arhivirano 2019-03-12 na Wayback Machine-u
**Overijse** je grad i općina od 25,888 stanovnika. u sredini Belgije u Provinciji Flamanski Brabant.

U njegovom sastavu su i naselja; Eizer, Maleizen, Jezus-Eik, Tombeek i Terlanen

Geografske karakteristike
-------------------------

Overijse se prostire duž obala riječice IJse, udaljen 18 km jugoistočno od centra Bruxellesa, tako da je danas samo jedan od satelitskih gradova spavaonica te metropole.

Historija
---------

Lokalitet je prvi put dokumentiran 832. pod imenom -*Isca* (keltska riječ za vodu), kad ga je franački car Luj I Pobožni darovao svom vazalu Aginulfu.
Poveljom brabantskog vojvode Hendrika II iz 1234. Overijse dobiva iste slobode kao Leuven.

Za vrijeme [[pobuna|pobune protiv austrijskog car]]a Maksimilijana I-1489, stanovnici Bruxellesa utvrdili su Overijse, careve trupe zauzele su i opljačkale Overijse.
Katastrofalni požar 1692 uništio je 49 kuća i dio crkve.

Prvi parni tramvaj došao je 1894. do Overijsea i rješio ga izolacije.

Pobratimski gradovi
-------------------

Overijse ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;

* Njemačka Bacharach, Njemačka
* Njemačka Bruttig-Fankel, Njemačka
* Italija Lecco, Italija
* Francuska Mâcon, Francuska
* Slovačka Modra, Slovačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Vlaams Brabant*" (engleski). City population. Pristupljeno 02.08.2022.
2. 1 2 3   „Geschiedenis van Overijse" (nizozemski). Beierij. Pristupljeno 04.08.2022.
3. ↑  „Verbroederingstoelage" (nizozemski). Gemeente Overijse. Arhivirano iz originala na datum 2022-06-28. Pristupljeno 04.08.2022.

Vanjske veze
------------

***Overijse*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gemeente Overijse* (Službene stranice općine) ()
**Ham-sur-Heure-Nalinnes** (valonski: *Han-so-Eure-Nålene*) je općina od 13,655 stanovnika na jugu Belgije u valonskoj Provinciji Hainaut.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zamak Ham-sur-Heure
Ham-sur-Heure-Nalinnes se nalazi u Regiji Sambre-Meuse, udaljen desetak km južno od Charleroia.

Općina Ham-sur-Heure-Nalinnes formirana je nakon reforme državne uprave 1976. spajanjem sela; Cour-sur-Heure, Ham-sur-Heure, Jamioulx, Marbaix-la-Tour i Nalinnes.

Preko teritorija općine protiče potok Eau d'Heure pritoka rijeke Sambre.

Općina je poznata po maršu u čast sv.Roka, koji je 2012. uvršten na UNESCO-v Popis nematerijalne svjetske baštine u Evropi pod imenom Marševi u Regiji Sambre-Meuse.

Historija
---------

Selo Ham-sur-Heure je od 9. vijeka bilo feud opatije iz Lobbes. Počevši od 12. vijeka izmnjenjivali su se brojni feudalci sve do Francuske revolucije i sloma Ancien Régima.

Krajem 19. vijeka selo se počelo industrijalizirati, pilana, štavionica, tvornice čavla, stakla, igračaka i šećerana koja je bankrotirala nakon Prvog svjetskog rata.

Danas je općina Ham-sur-Heure-Nalinnes ruralni kraj, najveći dio površine - 58% je pod oranicama, 21% po šumama, 19% urbanizirano (od tog 12% kućama za 
stanovanje.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium: Hainaut*" (engleski). City population. Pristupljeno 01.06.2020.
2. 1 2 3  „*Présentation*" (francuski). Ham-sur-Heure-Nalinnes. Pristupljeno 01.06.2020.
3. ↑  „*Unesco*" (francuski). Ham-sur-Heure-Nalinnes. Pristupljeno 01.06.2020.
4. 1 2  „*Ham-sur-Heure*" (francuski). Ham-sur-Heure-Nalinnes. Pristupljeno 01.06.2020.

Vanjske veze
------------

***Ham-sur-Heure-Nalinnes*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ham-sur-Heure-Nalinnes* (službene stranice) ()
***Wanda*** je američki igrani film snimljen 1970. godine u režiji Barbare Loden koje je to bio jedini režijski rad u filmografiji. Loden u filmu tumači naslovni lik, domaćicu iz sumornog industrijskog grada u Pensilvaniji koja impulzivno napušta muža i djecu te se upušta u niz seksualnih veza sa muškarcima koji joj zauzvrat pružaju smještaj i piće. Radnja prikazuje kako se trajno veže sa barmena (čiji lik tumači Michael Higgins, a za koga se naknadno ispostavi da je nasilni kriminalac. *Wanda* je premijerno prikazana na venecijanskoj Mostri gdje je izazvala pažnju velikom dijelom zbog toga što je Loden tada bila u braku sa uglednim sineastom Eliom Kazanom. Kritičari su, međutim, hvalili i njen režijski talent, odnosno korištenje tehnika cinema verite kako bi se na maksimalno realističan način prikazao lik iz radničke klase. Film je također dobio pohvale i iz feminističkih krugova.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Wanda* na sajtu IMDb
* *Wanda* na Rotten Tomatoes-u ()
* *Wanda* na AllMovie-u ()
* *Wanda* na filmskoj bazi podataka TCM
**Altamira** je naselje od 99,580 i općina od 126,279 stanovnika. na sjeveru Brazila u Saveznoj državi Pará.

Geografske karakteristike
-------------------------

Altamira se prostire na sjeveroj obali rijeke Xingu, udaljena 800 km zapadno od svog 
administrativnog centra Beléma, i samo 405 km od Santaréma.

Historija
---------

Osnivač Altamire bio je *Raymundo José de Souza Gayoso*, znan kao pukovnik Gayoso, koji je 1883.podigao plantažu Fortalezu (koja je kasnije nazvana Forte Ambé).
Svoje robove smjestio je uzvodno, na mjestu gdje se kasnije formirala Altamira.

Fortaleza je 1896. imala 3 slamnate kolibe i oko 200 stanovnika, kako je tad zavladala jagma za kaučukom u samo godinu dana narasla je do naselja od preko 20 kuća. Altamira je nastavila rasti, pa je do 1909. već izrasla u gradić od stotinjak kuća, sa grobljem, zatvorom, školom, poreznim uredom, poštom i dućanom.

Zbog tog je zakonom br. 1234 iz 1911. proglašena općinom sa sjedištem u istoimenom naselju.

Sve do 1970. kad je Autoput Transamazônica došao do Altamire, do nje se moglo doći samo brodom ili avionom.

Velik ekonomski i demografski rast Altamira je imala kad je 2011. započela je izgradnja Hidroelektrane Belo Monte, koja je dovršena 2019.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Altamira" (engleski). City Population. Pristupljeno 15.01.2024.
2. 1 2 3 4  „Altamira Municipality in North Region" (engleski). City Population. Pristupljeno 15.01.2024.
3. 1 2 3 4 5  „Antecedentes Históricos" (portugalski). Prefeitura Municipal do Altamira. Pristupljeno 15.01.2024.

Vanjske veze
------------

***Altamira, Pará*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prefeitura Municipal do Altamira* (službene stranice) ()
**Philip Fleming** (15. august 1889 – 13. oktobar 1971) bio je britanski poslovni čovjek, bankar i veslač, poznat kao osvajač zlatne medalje na stockholmskoj Olimpijadi 1912. godine.

Rodio se kao mlađi sin Roberta Fleminga, poslovnog čovjeka poznatog po osnivanju investicijske banke Robert Fleming & Co.. 
Obrazovao se u elitnoj školi Eton College, kao i na Magdalenskom koledžu Univerziteta u Oxfordu. Tamo se priključio veslačkom klubu te godine 1910. sudjelovao u tradicionalnoj utrci u kome je Oxford pobijedio suparnički veslački klub iz Cambridgea. Kasnije se priključio Leander Clubu koji je bio temelj britanske olimpijske reprezentacije koja je 1912. godine osvojila zlatnu medalju. 

Po završetku sportske karijere, Philip Fleming je preuzeo očevu tvrtku. Oženio se za Jean Hunloke, kćer jedriličara i olimpijskog pobjednika Philpa Hunlokea.

Philipov stariji brat Valentine je bio pravnik i konzervativni političar, koji je od 1910. do pogibije u Prvog svjetskom ratu bio član Parlamenta. Valentinov sin i Philipov nećak bio je Ian Fleming, književnik poznat kao tvorac romana o Jamesu Bondu.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* profile
**Rio Rufino** je općina od 2,484 stanovnika na jugu Brazila u Saveznoj državi Santa Catarina .

Geografske karakteristike
-------------------------

Rio Rufino se nalazi pored izvora rijeke Caveiras na nadmorskoj visini od 778 metara, udaljen 193 km istočno od svog administrativnog centra Florianópolisa i Atlanskog oceana.

Historija
---------

Historija tog naselja seže do 1905. kad je Rufino Pereira, iz nedaleke Upureme podigao plantažu na obali rijeke.
Prvi koji su se naselili bili su José Serafim dos Santos i Osório Pereira de Medeiros, po njima je selo dobilo ime *Serra dos Pereiras*, kasnije je ime promjenjeno u Rio Rufino, po plantažeru Rufinu.

Rio Rufino je 1957. proglašen distriktom, a 1991.i općinom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Rio Rufino Municipality in Santa Catarina" (engleski). City Population. Pristupljeno 01.02.2024.
2. 1 2  „*Histórico*" (portugalski). Prefeitura de Rio Rufino. Pristupljeno 01.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Rio Rufino*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prefeitura de Rio Rufino* (službene stranice) ()
***Get Christie Love!*** je američki televizijski film originalno prikazan na programu mreže ABC početkom 1974. godine. Radnja mu se temeljila na romanu *The Ledger* Dorothy Uhnak, a naslovna protagonistica je bila crna policijska detektivka - koju je tumačila Teresa Graves - koja je kao ubačeni tajni agent nastojala razbiti grupu trgovaca narkoticima. Rasa i ime protagonistice romana - Christie Oparra - je u scenariju promijenjena kako bi se maksimalno iskoristila tadašnja velika popularnost blaxploitation filmova sa ženskim protagonistima. Film je potakao snimanje istoimene televizijske serije koja se emitirala u sezoni 1974/75. ali koje je obustavljeno, najviše zbog toga što se Graves tada pridružila Jehovinim svjedocima te odbila scene koje su bile suprotne njenim vjerskim načelima.

Mlađim generacijama je najpoznatija po frazi "Uhapšen si, šećeru" ("You are under arrest, sugah") koju spominju protagonisti Tarantinovog filma *Psi iz rezervoara*, odnosno koju citira lik Foxxy Cleopatre u filmu *Goldmember* iz 2002. godine.

Uloge
-----

* Teresa Graves — Christie Love
* Harry Guardino — Kapetan Casey Reardon
* Louise Sorel — Helena Varga
* Paul Stevens — Enzo Cortino
* Ron Rifkin — Normand
* Lynne Holmes — Celia Jackson
* Lee Paul — Max Loomis
* Titos Vandis — Spiliolis
* Tracey Roberts — Gwen Fenley
* William Hansen — Dr. Shepard
* Andy Romano — Narednik Seymour Greenberg
* Davis Roberts — Myron Jones
* Bill Henderson — Narednik Stoner Martin
* Deborah Dozier — Amy
* Darlene Conley — Virginia

Eksterni linkovi
----------------

* *Get Christie Love!* na sajtu IMDb
* *Get Christie Love!* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* *Get Christie Love!* na AllMovie-u ()
* *Top 10 Kick-Ass TV Divas*
**Tuzi** su gradska opština u sastavu glavnog grada Podgorice.

Istorija
--------

Donošenjem Zakona o Glavnom gradu 2005. godine bivša opština Podgorica postaje *glavni grad Podgorica* na čijoj se teritoriji formiraju gradske opštine *Tuzi* i *Golubovci*.

Naseljena mesta
---------------

U gradskoj opštini se nalazi 40 naselja. Pored naselja: Arza, Barlaj, Benkaj, Budza, Vladni, Vranj, Vuksanlekići, Gornji Milješ, Gurec, Delaj, Dinoša, Donji Milješ, Drešaj, Drume, Dušići, Kotrabudan, Koći, Krševo, Rakića Kuće (novi naziv Kuće Rakića), Lovka, Mužeška (novi naziv Mužečka), Nabon (novi naziv Nabojin), Nikmaraš (novi naziv Nik Maraš), Omerbožovići, Pikalj, Podhum (novi naziv Pothum), Prifti, Skorać, Spinja, Stjepovo, Sukuruć, Trabojin (novi naziv Traboin), Tuzi, Helmnica (novi naziv Helmica)i Cijevna formirana su i nova naselja i to: od ukinutog naselja Selište- Gornja Selišta i Donja Selišta; a od delova drugih naselja: Zatrijebač, Pankala i Šipčanik. Po inicijalnoj verziji opština je trebalo da obuhvata i naseljena mesta: Rudine, Poprat i Fundina, ali ona nisu ušla u sastav gradske opštine.
**Alavus** (finski: *Alavo*) je grad i općina na zapadu Finske od 12,103 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Alavus leži u Regiji Južna Ostrobotnija, pored malog jezera Kirkkojärvi na mjestu gdje iz njega ističe 
rijeka Lapuanjoki, na križanju cesta 66 i 18.
Od administrativnog centra regije grada Seinäjokija udaljen je 55 km, i nekih 150 km od Tamperea, Vaase i Jyväskyle.

Historija
---------

Do 19. vijeka malobrojni stanovnici toga kraja, bavili su se poljoprivredom, šumarstvo i proizvodnjom katrana.
Od početka 19. vijeka počele su se otvarati manje pilane i zanatske radionice.

Alavus je postao samostalna parohija 1835. -1856, je otvoren poštanski ured, a ubrzo nakon tog stigla je i željeznica.

Općina Alavus osnovana je 1865. nakon tog je 1974. mjesto dobilo status trgovišta, a 1977. i status grada.
Općina Töysän spojila se Alavusom 1. januara 2013.

Privreda
--------

Alavus je poznat po drvnoj industriji koja proizvodi vrata i prozore.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: South Ostrobothnia" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 12. 2015.
2. 1 2 3  „Alavus-info" (finski). Alavus. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-17. Pristupljeno 14. 12. 2015.
3. 1 2 3 4  „ALAVUS - Lakeuden Portti" (finski). Alavus. Arhivirano iz originala na datum 2011-08-08. Pristupljeno 14. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Alavus*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Alavus* ()
**Jakobstad** (finski: *Pietarsaari*) je grad i općina na zapadu Finske od 19,577 stanovnika, u Regiji Ostrobotnija.

Geografske karakteristike
-------------------------

Jakobstad leži u Botničkom zaljevu, udaljen stotinjak km sjeveroistočno od administrativnog centra regije - Vaase i oko 467 km od Helsinkija.

Gotovo polovica stanovnika grada govori švedski.

Historija
---------

Historija Jakobstada počela je 19. juna 1652. kad je švedska kraljica Kristina odobrila svom grofu Jakobu De la Gardiji pravo da osnuje grad u tadašnjoj parohiji Pedersöre. 
Kako je grof ubrzo nakon tog umro, njegova udovica grofica Ebba Brahe, obnovila je prava 27. oktobra 1652. 
Kraljica ne samo što je dodjelila povelju o statusu grada, već je naredila da se izradi plan, podigne vijećnica i carinarnica i odlučila da se ima zvati - *Jakobstad* (po grofu). Finci međutim i dalje zovu grad 
*Pietarsaari* po imenu stare parohije (Pedersöre), iako se gradski grb bazira na grbu De la Gardie.

Jakobstad je osnovan zbog eksploatacije velikih četinarskih šuma, pa je već od samog početka bio grad brojnih pilana i luka za izvoz katrana, smole i drvene građe.

U Jakobstadu je radilo i brodogradilište koje je bilo neobično značajno za razvoj finskog brodarstva.
U njemu je izgrađena fregata *Concordia*, prvi finski brod koji je od 1782. do 1785. doplovio do Indije i natrag, tu je 1838 izgrađen brik *Ann Charlotte* koji je oplovio čitav Baltik i bark *Hercules*, koji je između 1844. - 48. oplovio svijet.

Od kraja 19. vijeka, grad se ubrzano industrijalizirao, pa je tokom 20. vijeka postao poznat po proizvodnji celuloze i plastike.

Privreda i obrazovanje
----------------------

Jakobstad je danas centar regije u kojoj živi 50.000 ljudi, pa je i veliki obrazovni centar, u njemu je svoje školovanje obavio i veliki nacionalni pjesnik Johan Ludvig Runeberg.

Jakobstad je i snažni centar prehrambene i drvne industrije u kom se još uvijek najviše proizvodi celuloza. Pored toga ima i pogona koji proizvode predmete od metala i brodogradilište.
U gradu djeluje i kompanija *Oy Concordia Ab*, koja se bavi kordinacijom ekonomskih aktivnosti regije.

Općine prijatelji
-----------------

* Norveška, Asker
* Danska, Birkerød
* Njemačka, Bünde
* Švedska, Općina Eslöv
* Island, Garðabær
* SAD, Jamestown
* Letonija, Jūrmala
* Švedska, Općina Söderhamn

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Ostrobothnia" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 11. 2015.
2. ↑  „Welcome to Jakobstad / Pietarsaari" (engleski). Jakobstad / Pietarsaari. Arhivirano iz originala na datum 2014-08-02. Pristupljeno 20. 11. 2015.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Welcome to Jakobstad / Pietarsaari" (engleski). Jakobstad / Pietarsaari. Arhivirano iz originala na datum 2014-08-02. Pristupljeno 20. 11. 2015.
4. 1 2 3 4 5 6 7  „Sister cities of Jakobstad" (engleski). Jakobstad / Pietarsaari. Arhivirano iz originala na datum 2014-08-02. Pristupljeno 20. 11. 2015.

Vanjske veze
------------

***Jakobstad*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Jakobstad* ()
**Manzanillo** je grad i općina na Kubi, smješten u provinciji Granma. Manzanillo je ukupno četrnaesti najveći grad na Kubi te ujedno i najveći grad koji istovremeno nije i provincijsko središte. Prema procjenama iz 2012. godine, Manzanillo je imao nešto manje od 100,000 stanovnika.

Historija
---------

Grad je osnovan 1784. godine. Tokom Španjolsko-američkog rata, grad je bio poprište triju velikih pomorskih bitaka.

Geografske karakteristike
-------------------------

Manzanillo je lučki grad, smješten u istočnom dijelu zaljeva Guacanayabo, nedaleko od delte rijeke Cauto. Pristup gradu kroz zaljev donekle je ograničen koraljnim grebenima.

Gospodarstvo
------------

Poljoprivreda u gradu i općini temelji se na proizvodnji kave, šećera, riže, voća i duhana, ali i meda i stoke. U općini se nalaze i nalazipta cinka i bakra, dok je industrija u gradu temeljena na pilanama, konzerviranju riba, melasi, a donekle i na tvornicama za preradu duhana i kože.

Vanjske poveznice
-----------------

* Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Manzanillo***