recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***El compadre Mendoza*** (sh. *Kum Mendoza*) je meksički crno-bijeli film snimljen 1934. u režiji Fernanda de Fuentesa. Po žanru je drama s radnjom smještena u doba Meksičke revolucije. Naslovni protagonist, koga tumači čileanski glumac Alfredo del Diestro, je bogati zemljoposjednik koji nastoji ostati neutralan u sukobu te na svojoj hacijendi pruža hranu i smještaj objema stranama, sve dok ga okolnosti ne natjeraju da preispita svoj odnos sa zapatističkim komandantom s kojim je postao dobar prijatelj. El compadre Mendoza predstavlja drugi film iz Fuentesove tzv. Revolucionarne trilogije, i u njemu je, kao i u druga dva (*El prisonero trece* i *Vamonos con Pancho Villa*), iskazao negativan stav prema revoluciji kao prema besmislenom krvoproliću. Takvi stavovi su bili nepopularni kod publike, a još više kod strane vlade koja je svoj legitimitet vukla od "svijetlih revolucionarnih tekovina". Usprkos toga, *El compadre Mendoza* se danas smatra jednim od najboljih i najvažnijih ostvarenja meksičke kinematografije 1930-ih.

Izvori
------

Literatura
----------

* David E. Wilt: *„The Mexican Filmography 1916 through 2001"*. McFarland & Co Inc, Jefferson NC 2004. ISBN 978-0-7864-6122-6
* Carl J. Mora: *„Mexican Cinema: Reflections of a Society, 1896–2004: Reflections of a Society, 1896–2004."* McFarland & Co Inc, Jefferson NC 2005. ISBN 978-0-7864-2083-4

Vanjske veze
------------

* *El compadre Mendoza* na sajtu IMDb
***El juramento*** je meksičko-američka telenovela produkcijske kuće Telemundo, snimana tokom 2008. godine. Temelji se na *La mentira*, originalnoj meksičkoj telenoveli Karidad Bravo Adams iz 1965. godine, a koja je bila adaptirana u meksičku telenovelu *El amor nunca muere* 1982, La mentira 1998. *Cuando me enamoro* iz 2010. i brazilsku **Corações Feridos** iz 2011. godine.

U Srbiji se tokom 2009. emitovala na Foks Televiziji pod naslovom ***Tajne i laži***.

Sinopsis
--------

Ovo je priča o Santijagu koji želi da se osveti za smrt svoga brata Dijega. On otkriva da je Dijego izvršio samoubistvo nakon što ga je devojka prevarila i odbila njegovu prosidbu. Santijago pokušava da sklopi kompletnu priču koja je njegovog brata odvela u tragediju, a jedini detalj koji mu je poznat, a vezan je za tu tajanstvenu ženu, jeste njena ogrlica sa priveskom u obliku slova A. Put ga odvodi do bogate hacijende u Meksiku gde je Dijego radio, a čiji je vlasnik Teodoro Robles Konde koji živi sa svoje dve rodjake Almom i Andreom. Santjago je sada siguran da je jedna od njih dve kriva za samoubistvo njegovog brata. Ostaje samo još da sazna da li je to Alma ili Andrea i da joj se osveti.

Uloge
-----

| Glumac: | Uloga: |
| --- | --- |
| Natalija Strejgnard | Andrea |
| Osvaldo Rios | Santijago |
| Dominika Paleta | Alma |
| Suzana Dosamantes | Luisa |
| Hektor Bonilja | Teodoro |
| Pablo Azar | Huan Pablo |
| Hektor Suarez Gomiz | Esteban |
| Salvador Pinjeda | Salvador |
| Tina Romero | Silvija |
| Hari Geitner | Dijego |
| Kenja Hijelos | Mirta |
| Marija Zaragoza | Refuhio |
| Ugo Akosta | Kastiljo |
| Karlos Torestorija | Damjan |

Eksterni linkovi
----------------

* Službena stranica
*Za ostale upotrebe, v. Mlada garda (razvrstavanje).*

***Mlada garda*** (rus. *Молодая гвардия*) je sovjetski crno-bijeli igrani film snimljen 1948. godine u režiji Sergeja Gerasimova. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Aleksandra Fadejeva, a koji se, pak, temeljio na istinitim događajima u ukrajinskom gradu Krasnodon za vrijeme njemačke okupacije u Drugom svjetskom ratu. Protagonisti su lokalni gimnazijalci i adolescenti koji organiziraju lokalni pokret otpora pod imenom Mlada garda i izvode brojne sabotaže i diverzije protiv okupatora, sve dok ne budu izdani, pohvatani i likvidirani. *Mlada garda* je snimljena nedugo nakon rata, a Gerasimov je, u nastojanju za što većom autentičnošću, snimao film u samom Krasnodonu te poslao glumce da neko vrijeme žive zajedno sa porodicama likova koje su tumačili. *Mlada garda* je nakon premijere postigla ogroman uspjeh - prema službenim podacima ju je odgledalo čak 50 miliona gledatelja u SSSR-u, te je postao najgledaniji film godine. Također je dobio i Staljinovu nagradu. Predstavljao je i važan korak u karijeri niza mladih sovjetskih glumaca koji će kasnije postati velike zvijezde, poput Vjačeslava Tihonova i Sergeja Bondarčuka.

Nakon procesa destaljinizacije je dio filma isječen, odnosno izbačeni su dijelovi u kojima se veliča Staljin. Tako skraćena verzija se prikazivala na televiziji od 1964. godine. Iako su pronađene originalne kopije, još nije poznato je li originalna verzija potpuno restaurirana.

Vanjske veze
------------

* Воспоминания Владимира Иванова о Молодой гвардии
* Sмотреть фильм «Молодая Гвардия» режиссёр Герасимов С.А. на официальном сайте музея Arhivirano 2014-01-12 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Filmovi Sergeja Gerasimova |
| --- |
| Filmovi | 
* Dvadcat dva nesčastja
* Serdce Solomona
* Ljublju li tebja?
* Semero smeljih
* Komsomoljsk
* Učitelj
* Maskarad
* Staraja gvardija
* Bojevoj kinosbornik №1
* Nepobedimje
* Boljšaja zemlja
* Molodaja gvardija
* Osvoboždjoni Kitaj
* Seljskij vrač
* Tihi Don
* Ljudi i i zveri
* Žurnalist
* U ozera
* Ljubit čeloveka
* Dočki-materi
* Krasnoje i čjornoke
* Junost Petra
* V načale slavnih del
* Lev Tolstoj

 |
**Evijärvi** je općina na zapadu Finske od 2,651 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Općina Evijärvi leži u Regiji Južna Ostrobotnija, oko istoimenog jezera, udaljena 84 km sjeverno od administrativnog centra regije Seinäjokija i 72,4 km istočno od Vaase i Botnijskog zaljeva.

Historija
---------

Evijarvi se prvi put spominje sredinom 16. vijeka.
Zna se da je 1760. podpadao pod *Parohiju Lappajärvi*, ali se 1865. od nje odvojio i postao samostalna parohija. 

Općina Evijärvi osnovana je 1867.

Krajem 19. vijeka nastupila je kriza, pa je velik broj stanovnika emigrirao u Sjevernu Ameriku. Kasnije se stanje popravilo pa je oko 1920 općina imala 4159 stanovnika, ali odtad uz povremene oporavke, broj stanovnika opada.

Pobratimske općine
------------------

* Estonija, Vändra

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: South Ostrobothnia" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 12. 2015.
2. 1 2  „Evijärvi-Info" (finski). Evijärven kunta. Pristupljeno 14. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Evijärvi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Evijärvi* ()
**Stojan Cerović** je bio srpski novinar.

Rođen je u Titogradu 9. jula 1949. godine. Diplomirao je na grupi za psihologiju Filozofskog fakulteta u Beogradu 1973. godine. Magistrirao je Kliničku psihologiju 1985. na Univerzitetu u Beogradu. Radio je kao asistent na niškom Filozofskom fakultetu u periodu od 1974. do 1986. godine. Od 1986. radio je kao dopisnik Radio Frans Internasional iz Beograda.

Jedan je od osnivača nedeljnika Vreme 1990. godine. Bio je kolumnista i predsednik Upravnog odbora nedeljnika Vreme.

Knjiga izabranih tekstova Stojana Cerovića pod naslovom Bahanalije objavljena je 1993 u Beogradu. Prevod na švedski pojavio se 1994. godine. Druga knjiga Stojanovih tekstova, Izlazak iz istorije1999-2004 objavljena je 2004. godine.

Stojan Cerović dobio je novinarsku stipendiju Neiman fondacije na univerzitetu Harvard, gde je proveo akademsku godinu 1993/94.
Objavljivao je tekstove u mnogim evropskim listovima i časopisima. Predavao je na Centralnoevropskom univerzitetu u Budimpešti, tokom jeseni 1999. Tokom 2000. bio je Senior Fellow na Američkom institutu za mir (USIP) u Vašingtonu.

Dobitnik je domaćih novinarskih nagrada Dušan Bogavac 1991. i Jug Grizelj 1996. Stojan Cerović bio je jedan od osnivača i prvi predsednik Centra za antiratnu akciju (1991-1993).

Stojan Cerović umro je 21. marta 2005. u Parizu posle teške bolesti. Njegov otac Komnen, bio je učesnik Narodnooslobodilačkog rata i proglašen je za narodnog heroja.


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 59226440
* LCCN: n97076072
* ISNI: 0000 0001 1064 8191
* GND: 129909483
* SUDOC: 035495111
* BNF: cb131927737 (podaci)

 |
**Stojan Vujičić** (1933 - 2002) je srpski pjesnik koji je živio i radio u Mađarskoj, te osnovao osnovao Srpski Muzej u Sent Andreji.

Stojan D. Vujičić rođen je 1933. u Pomazu, pored Budimpešte, u porodici prote Dušana Vujičića, arhijerejskog vikara Budimske eparhije, čiji su se preci naselili u Ugarskoj u vreme Velike seobe. Njegov brat Tihomir bio je jedan od najperspektivnijih modernih kompozitora u Mađarskoj. U Budimpešti je pohađao srpsku osnovnu školu i mađarsku gimnaziju; studirao je jugoslovenske jezike i književnosti na Filozofskom fakultetu u Budimpešti, a posle toga radio kao naučni saradnik i savetnik u Institutu za istoriju, odnosno nauku o književnosti Mađarske akademije nauka.

Osnivač je i prvi upravnik Srpske crkveno-umetničke i naučne zbirke u Sentandreji ( Srpski Muzej ), počasni doktor Univerziteta u Novom Sadu, bio je potpredsednik mađarskog PEN centra, počasni član Udruženja književnika Srbije, osnivač i predsednik znamenite Zadužbine Jakova Ignjatovića koja se istakla stalnom i visokom brigom za prisustvo i širenje srpske književnosti i kulture izvan otadžbine. Svetska srpska zajednica 1998. proglasila je Stojana Vujičića "Srpskim vitezom".

Kada je u junu 2000. predložen, a kasnije izabran za inostranog člana Srpske akademije nauka i umetnosti, sa Odeljenja jezika i književnosti ukazali su i na njegov izuzetan značaj kao prevodioca srpske književnosti na mađarski jezik. Za to je među prvima nagrađen za prevodilaštvo od strane srpskog PEN centra.

Bio je i član NIN-ovog žirija za roman godine.

Životni saputnik Stojana Vujičića Marijeta, takođe ugledni prevodilac sa srpskog na mađarski jezik, zaslužna je što je ovaj čovek knjige, odani i iskreni poklonik srpske reči, u poslednje vreme živeo u Rimu (ona je dobila službu u Ministarstvu spoljnih poslova Mađarske u ambasadi u Rimu). Poslednjih pet godina je bolovao a prijateljima u Beograd je iz Rima poručio:

Poslednji potomak ugledne srpske porodice Vujičić u Mađarskoj po svojoj želji sahranjen je u Sentandreji.


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 72034088
* LCCN: nr93005014
* ISNI: 0000 0004 4040 6347
* GND: 112023339
* SUDOC: 069897387
* NDL: 00516787
* NSK: 000160651

 |
***Moana*** je američki nijemi dokumentarni film snimljen u režiji Roberta J. Flahertyja i premijerno prikazan 1926. godine. Radnja prikazuje život domorodaca u selu Safune na samoanskom otoku Savai'i. Flaherty je tamo došao zajedno sa ženom i djecom u aprilu 1923. nakon što ga je angažirao studio Paramount Pictures, potaknut uspjehom njegovog znamenitog dokumentarca *Nanook sa sjevera*. Tamo je ostao do decembra 1924. godine, nastojeći što potpunije zabilježiti lokalne običaje i način života; Flahertyju je, međutim, poteškoće zadalo to što su ga bili prestigli kršćanski misionari, te je domoroce morao nagovarati da ponovno oblače tradicionalnu umjesto zapadne odjeće. Flaherty je nakon povratka gotovo godinu dana montirao film. Kada je pušten u kina, doživio je neuspjeh. To se najčešće tumači time da je radnja smještena u tropski raj gdje se, za razliku od arktičkog Sjevera u *Nanooku*, nije mogla stvoriti uzbudljiva drama oko borbe čovjeka s prirodom. Usprkos toga, smatra se važnim za historiju filma, jer se upravo za njega prvi put počeo koristiti izraz "dokumentarni film".

Izvori
------

1. ↑  „1975 Review of Moana, by Jonathan Rosenbaum". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-11. Pristupljeno 2013-08-25.

Vanjske veze
------------

* *Moana* na sajtu IMDb
* *Moana*; allmovie.com
* **Moana, Broadway newspaper advertisement for a 1926 screening of the film** Arhivirano 2011-10-02 na Wayback Machine-u
* Southseascinema.org; Shows, J thru R

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Robert J. Flaherty |
| --- |
| 
* *Nanook of the North* (1922)
* *Moana* (1926)
* *The Twenty-four Dollar Island* (1927)
* *Tabu* (1931)
* *Man of Aran* (1934)
* *Elephant Boy* (1937)
* *The Land* (1942)
* *Louisiana Story* (1948)

 |
***Assicurasi vergine*** (sh. *Osigurati djevicu*) je italijanska filmska komedija snimljena u režiji Giorgija Bianchija. Glavni lik, koji tumači Romina Power, je djevojka iz siromašne sicilijanske porodice koja je zapala za oko sredovječnom lokalnom aristokratu (čiji lik tumači Vittorio Caprioli i koji je želi oženiti, iako djevojka voli svog siromašnog vršnjaka (čiji lik tumači Dino Mele). Radnja prikazuje kako porodica, nastojeći izvući financijsku korist iz situacije, sklapa pogodbu temeljem koje je osigurano kćerino djevičanstvo, te kako će dobiti nagradu ukoliko ostane djevica prije nego što dođe pred oltar. *Assicurasi vergine* je bio pretposljednji film u Bianchijevoj karijeri; režiser je umro nekoliko mjeseci prije premijere. Film je također predstavljao i posljednji glumački nastup Daniele Rocce (koja se u filmu pojavljuje u ulozi bogataševe ljubavnice), nekoć perspektivne zvijezde koja je nakon njega ostatak života provela u duševnim bolnicama.

Vanjske veze
------------

* *Assicurasi vergine* na sajtu IMDb
**Ptice umiru pjevajući** (*The Thorn Birds*) je roman australske spisateljice Collen McCullough. Roman je objavljen godine 1977. i postao je bestseler. Godine 1983. adaptiran u popularnu televizijsku mini-seriju, drugu po gledanosti u historiji američke televizije.

Radnja romana se odvija na farmi Drogheda u Australiji i opisuje živote nekoliko pripadnika obitelji Cleary, te katoličkog svećenika, oca Ralpha u periodu od 1920. do 1962. godine.

U mini-seriji je oca Ralpha glumio čuveni glumac Richard Chamberlain, a Rachel Ward, koja je glumila Meggie, ljubav njegovog života, je upravo zahvaljujući toj ulozi postala velikom zvijezdom. Tokom snimanja se zaljubila u australskog glumca Bryana Browna s kojim je danas u braku. Uz njih su u seriji nastupali i Barbara Stanwyck, Christopher Plummer, Mare Winnigham, Philip Anglim i Jean Simmons.

Vanjski linkovi
---------------

* Encyclopedia of Television Arhivirano 2013-09-04 na Wayback Machine-u
* The Thorn Birds paperback
* The Thorn Birds DVD

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 309273100
* LCCN: no2021089628
* GND: 1090796641
* NLA: 54237261

 |
**Crna Emanuelle** (tal. *Emanuelle nera*), poznat i kao **Emanuelle u Africi**, je talijanski erotski film iz 1975. godine koji se nadovezao na uspjeh francuskog erotskog serijala *Emmanuelle*.

Radnja
------

Laura Gemser započinje popularni serijal *Crna Emanuelle* u ulozi mlade i slobodoumne novinarke i fotografkinje *Mae Jordan*, poznate kao *Emanuelle*, koja odlazi na zadatak u Afriku, gdje postaje gošća problematičnog bračnog para, *Ann* i *Gianni Danieli*. Tijekom boravka u Africi, Emanuelle se nađe u brojnim seksualnim avanturama, prije svega s domaćinom Giannijem, ali i njegovom suprugom Ann, zbog čega. kada se situacija zakomplicira, bježi iz Afrike.

Glavne uloge
------------

* **Laura Gemser** - *Mae Jordan (Emanuelle)*; mlada fotoreporterka slobodnog duha koja dolazi poslom u Afriku.
* **Karin Schubert** - *Ann Danieli*;
* **Angelo Infanti** - *Gianni Danieli*;
* **Isabelle Marchall** - *Gloria Clifton*;
* **Gabriele Tinti** - *Richard Clifton*;

Zanimljivosti
-------------

* Glumica Laura Gemser kreditirana je na posteru filma jednostavno kao Emanuelle.

Bilješke
--------

1. ↑  imdb.com - Emanuelle nera (1975)

Vanjske poveznice
-----------------

* Crna Emanuelle na IMDB-u
***Astérix et Cléopâtre*** (sh. *Asteriks i Kleopatra*) je francusko-belgijski animirani film snimljen 1968. godine u režiji Renéa Goscinnyja, Lee Payanta i Alberta Uderza. Predstavlja drugi dio serije animiranih filmova o Asteriksu, odnosno ekranizaciju Goscinnyjevog i Uderzovog stripa *Asteriks i Kleopatra* iz 1963. godine. Radnja prikazuje kako Asteriksa i Obeliksa put odvede u Egipat gdje tamošnjoj kraljici Kleopatri pomažu da u rekordnom roku dovrši ljetnu palaču i tako dobije okladu protiv rimskog vojskovođe i državnika Julija Cezara. *Astérix et Cléopâtre*, koji je, slično kao i originalni strip snažno parodirao hollywoodski historijski megaspektakl *Kleopatra*, se isticao kvalitetom animacije koja je bila primjetno bolja u odnosu na prethodne godine snimljeni *Astérix le Gaulois*, prvi film iz serije.

Godine 2002. je snimljen igrani remake pod naslovom *Astérix et Obélix : Mission Cléopâtre*.

Izvori
------

1. ↑  imdb

Vanjske veze
------------

* AsterixNZ entry Arhivirano 2006-10-06 na Wayback Machine-u
* *Astérix et Cléopâtre* na sajtu IMDb
**Juankoski** (švedski: *Strömsdal*) je grad i općina na istoku Finske od 4,882 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Juankoski leži u Regiji Sjeverna Savonija, duž rijeke Siilinjarvi, kojom istječu vode Jezera Vuotjärvi, udaljen 61,9 km sjeveroistočno od 
administrativnog centra regije Kuopia i 470 km od glavnog grada države Helsinkija.

Na teritoriju općine nalaze se dva kanala; Juankoski i Karjalankoski.

Historija
---------

Kako se teritorij Juankoskija nalazio na granici Savonije i Karelije, između Kuopia i Joensuua, tako je tokom historije često administrativno pripadao pod Kuopio, Nilsiju ili Liperi.
Općina Juankoski osnovana je 1925.
U doba velike administrativne reforme zemlje 1971. kad je došlo do spajanja brojnih općina u veće cjeline, isto su napravile i tadašnje općine Muuruvesi, Säyneinen i Juankoski.
Nakon tog je Juankoski dobio 1998. i status grada.

Zbog tog i danas Općina Juankoski ima tri centra, na zapadu je to *Muuruvesi*, koji je poznat kao dom jedne od najstarijih finskih škola za agronomiju.
Na sjeveru je to *Säyneinen*, a pravi i najveći centar je *Juankoski*, kog lokalni stanovnici zovu **Ruukki** po staroj željezari - Strömsdals koja je počela sa radom 1746.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: North Savonia" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 12. 2015.
2. 1 2 3 4  „Juankoski – A human sized town" (engleski). Juankoski. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 10. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Juankoski*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Juankoski* ()
***The Trail of the Lonesome Pine*** (sh. *Staza usamljenog bora*) je roman američkog književnika Johna Foxa Juniora objavljen 1908. godine. Po žanru se obično navodi kao mješavina vesterna i ljubavnog romana. Radnja je smještena u zabačene Apalačke planine gdje trideset godina traje sukob između dvije porodice - Tollivera i Fallina. Protagonist je geolog po imenu George Hale, koji je uvjeren kako će se kraj preporoditi ako se u njemu otvori rudnik ugljena, ali kako prije toga u njega doći civilizacija, odnosno red i zakon; njegove napore dodatno komplicira ljubavna veza sa lijepom June Tolliver. *The Trail* je doživio veliki uspjeh i bio jedan od najvećih književnih bestselera svog vremena, odnosno najuspješnija knjiga u Foxovoj karijeri.

1913. je poslužio kao inspiracija za popularnu pjesmu The Trail of the Lonesome Pine, a potom je ekraniziran čak četiri puta, tri puta kao nijemi, a posljednji put kao zvučni, odnosno jedan od prvih hollywoodskih cjelovečernjih filmova u boji.

### Filmske ekranizacije

* *The Trail of the Lonesome Pine* (1914), rež. Frank L. Dear.
* *The Trail of the Lonesome Pine* (1916), rež. Cecil B. DeMille.
* *The Trail of the Lonesome Pine* (1923), rež. Charles Maigne.
* *The Trail of the Lonesome Pine* (1936), rež. Henry Hathaway.

V. također
----------

* June Tolliver House

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Besplatna e-knjiga: *The Trail of the Lonesome Pine* na Projektu Gutenberg
* Official Outdoor Stage Play Site
**Guantánamo** je grad i općina na Kubi i središte istoimene provincije. Iako je smješten u zaljevu Guantánamo, grad je opskrbljivan preko luke Caimanera u susjednoj općini, nedaleko od američke mornaričke baze Guantánamo. Grad je najznačajniji po proizvodnji šećerne trske i pamuka, koje se smatraju tradicionalnim dijelovima ekonomije.

Historija
---------

Grad je osnovan 1797. godine na području farme koja se zvala **Santa Catalina**. Toponim "Guantánamo" na taíno jeziku znači "zemlja između rijeka".

Geografske karakteristike
-------------------------

Sjeverni dio općine, koji ulazi u Nacionalni park Alejandro de Humboldt, planinskog je tipa i spaja se s lancem Sierra Maestra, dok na jugu graniči s Karipskim morem. Općinom prolaze rijeke Bano, Guantánamo, Yateras, Guaso, San Andrés i Sabanalamar. Smješten na obalama zaljeva Guantánamo, gdje se i nalazi gradska luka. Grad je od zaljeva udaljen 15-ak kilometara.

Promet
------

Grad je povezan s autocestom *Carretera Central* te zapadnim terminalom autoceste A1, koji je još uvijek u izgradnji i koji će povezati Guantánamo s Havanom. Gradski aerodrom Mariana Grajales nalazi se nedaleko od samoga grada, u selima Las Lajas i Paraguay.

Poznati stanovnici
------------------

* Joel Casamayor, boksač
* Erislandy Lara, boksač
* Yuriorkis Gamboa, boksač
* Yumileidi Cumbá, bacač kugle
* Jaime Jefferson, skakač u dalj
* Yargelis Savigne, skakačica
* Dayron Robles, atletičar
* Luis Delís, bacač kugle i diska
* Annia Hatch, gimnastičarka
* Arnaldo Tamayo Méndez, kozmonaut

"Guantanamera"
--------------

*Glavni članak: Guantanamera*
"Guantanamera" (srpskohrvatski: *Žena iz Guantánama*) je jedna od najpoznatijih kubanskih pjesama te najznačajnija kubanska domoljubna pjesma. Godine 1966. verzija pjesme koju je izvodila američka grupa The Sandpipers, prema aranžmanu Petea Seegera, postala je međunarodni hit.
Takamura Kotaro
**Takamura Kōtarō** (高村 光太郎 Tokyo, 13. ožujka 1883. - Tokyo, 2. travnja 1956.) japanski pjesnik i kipar.

Životopis
---------

Studirao na tokyjskoj Akademiji umjetnosti i glazbe, potom u SAD-u, Engleskoj i Francuskoj te se vraća u Japan 1909. godine. Isprva je pisao pjesme u tradicionalnim oblicima (haiku, tanka), a poslije u slobodnom stihu. Osobiti uzori bili su mu Arthur Rimbaud i Charles Baudelaire. Od ranijih zbirki pjesama poznatija je *Putovanje* (Dōtei, 1914), a najznačajnijom se smatra zbirka *Chiekino nebo* (Chieko shō, 1941) posvećena umrloj supruzi. Intimističke pjesme u kojima opisuje početke pa razvoj njezine bolesti te, kao posljedicu, mijene njihove bračne ljubavi pisao je u razdoblju kada su takve teme bile rijetkost u japanskoj književnosti. Nakon 2. svjetskog rata povukao se u osamu. Nastojao je primijeniti načela zapadne estetike u japanskom kiparstvu i pjesništvu: u kiparstvu je osobito cijenio A. Rodina te se zauzimao za isticanje površine, volumena i pokreta. Pisao je i eseje o ulozi umjetnika: njegov utjecajni esej *Zeleno sunce* (Midoriiro no taiyo, 1910) smatra se prvim izrazom impresionističke poetike u Japanu.

Izvori
------

1. ↑  Životopis i djelovanje
Za horor film iz 1988. godine, vidite članak Monkey Shines.

**Monkeyshines No. 1** i **Monkeyshines No. 2** su dva kratka nijema eksperimentalna filma koje su godine 1889. i 1890. snimili William K.L. Dickson i William Heise kako bi za Thomasa Edisona testirali tehniku bilježenja pokretnih slika na cilindar poznatu kao Kinetoscope. Smatraju se prvim filmovima napravljenim u SAD. Nisu bili namijenjeni za javno prikazivanje. Oba filma prikazuju ljudski lik koji izvodi pokrete; kvaliteta snimke je loša pa se ne može raspoznati njegov identitet. Kontradiktorni izvori navode kako su filmovi snimljeni između juna 1889. i 27. novembra 1890. te da bi ličnost na jednoj ili obje snimke mogli biti John Ott ili G. Sacco Albanese, obojica Edisonovi zaposlenici.

Vanjske veze
------------

 Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Monkeyshines***

* *Monkeyshines, No. 1* na sajtu IMDb
* *Monkeyshines, No. 1* on YouTube
* *Monkeyshines, No. 1* na AllMovie-u ()
* *Monkeyshines, No. 2* na sajtu IMDb
* *Monkeyshines, No. 2* on YouTube
* *Monkeyshines, No. 2* na AllMovie-u ()
***Enemy Coast Ahead*** (sh. *Neprijateljska obala ispred*) je autobiografska knjiga britanskog vojnog pilota Guya Gibsona objavljena 1946. godine. Napisana je za vrijeme Drugog svjetskog rata, kada je Gibson služio kao oficir u Kraljevskom ratnom zrakoplovstvu (RAF), i u njoj je Gibson opisao svoj ratni put od 1939. godine do 1943. godine, kada je komandirao znamenitim napadom na njemačke brane u Ruhru. Gibson je, prema nekim navodima, knjigu napisao po naređenju, kao dio kampanje da se njegov pothvat maksimalno iskoristi u propagandne svrhe, odnosno utišaju javne kritike načina na koji je RAF-ova Bombarderska komanda vodila rat. Gibson, koji je ispočetka bio nezadovoljan svojim zadatkom, ga je dovršio za nekoliko mjeseci; smatra se kako je tekst u potpunosti napisao sam, ne koristeći usluge pisaca iz sjene. Objavljivanje teksta, međutim, nije dočekao; u septembru 1944. se njegov avion srušio iznad Nizozemske. Knjiga, ispočetka objavljena kao serija članaka u Sunday Expressu je nakon objavljivanja doživjela dobre kritike. Godine 1955. je, uz *The Dam Busters* Paula Brickhilla poslužila kao predložak za znameniti film *The Dam Busters*.

Originalna verzija je bila cenzurirana, uglavnom zbog Gibsonovih političkih stavova ali i kritike svojih pretpostavljenih. Necenzurirana verzija je objavljena tek 2003. godine.

Izvori
------
***English Babu Desi Mem*** ( prevod : *Engleski gospodin, indijska dama*) je indijski Bollywood film, ostvaren1996 sa glavnim ulogama Shahrukh Khan i Sonali Bendre.

Sadržaj
-------

Hari je iz bogate indijske porodice koja živi u Engleskoj. Pošto ga njegovi roditelji ćeraju, da se oženi sa ženom koju ne voli, on odlazi u Indiju, i tamo doživi brodolom, a svi misle da je mrtav. Međutim, on tamo upoznaje đevojku, koja ga je njegovala i on se ženi njom. Žena ostaje u drugom stanju, i tokom požara u jednoj kući, on umire, kako bi spasao nju. Ona rađa Nandua i od posledica od požara umire. Nandua žele da strpaju u dom za siročad, ali njegova tetka, tada još uvijek dijete, ga nosi iz bolnice i ide sa njim u šumu, đe se nalazi statua boginje. Vidjevši to, stanovnici sela odlučuju da je ne diraju, već da ostave dijete u njenim rukama. Bidžurija je radila svakakve poslove kako bi mogla da othrani i nju i Nandua.

Kada je Nandu napunio osam godina, Bidžurija je tada radila u kafiću kao igračica, što uopšte nije bio hvaljen posao. U Indiju dolazi Vikram, brat Harijev, koji je jako bogat, jer saznaje od Indijca iz sela, da njegov brat nije bio mrtav kada je došao u Indiju, već da ima i dijete. 
On dolazi u Indiju, kako bi odveo dijete sa sobom, ali tu upoznaje Bidžuriju, koja ne da dijete ni pod razno. Ona se njemu predstavila kao jako bogata dama, i on se zaljubljuje u nju. Kasnije saznaje da ona u stvari radi kao igračica.

Vikram sve češće provodi vrijeme sa Nanduom, i tako se Nandu upoznaje sa navikama visokog društva i shvata šta znači biti bogat, dok to Bidžuriji, jako teško pada.

Nemajući kud, Bidžurija govori Nandumu, kako ga ne voli i kako ga je hranila, samo da bi joj oni dali veliki novac, jer je znala da je njegova porodica po ocu jako bogata. To njemu teško pada, i on zajedno sa svojim stricem ostavlja njoj kofer sa novcima, za njegovo izdržavanje, a on ide sa Vikramom u Englesku.

Bidžuriji je jako teško, ali ona ne ide ni da ga isprati, jer bi popuštila. Kod nje dolazi u kuću vlasnik kafane i traži novac. Takođe, jedan bogat čovjek želi Bidžuriju za sebe i on hoće na silu da je otme. Nandu na aerodromu osjeća da je Bidžurija u nevolji i želi da se vrati da joj pomogne. On ispušta kofer i tu nalaze sve novce koje su dali Bidžuriji. Ona ih je ostavila za njega. Tu Nandu shvata, prevaru, kao i Vikram, koji saznaje koliko je u stvari Bidžurija dobra i požrtvovana osoba. Oni je spašavaju, i svo troje se spremaju da zajedno idu u Englesku.

Uloge
-----

* Shahrukh Khan
* Sonali Bendre
* Rajeshwari
**Kitee** je grad i općina na istoku Finske od 10,986 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Općina Kitee leži u Regiji Sjeverna Karelija, nedaleko od ruske granice, na zapadnoj obali jezera Kiteenjärvi.
Od administrativnog centra regije grada Joensuua udaljena je 67 km jugoistočno (cestom), 57 (željeznicom) a od glavnog grada Helsinkija oko 396 km.

Kitee je u Finskoj poznat po graničnom prijelazu Niirala prema Rusiji.

Pored samog centralnog grada Kitee, u općini leže i dva veća naselja Kesälahti (1.037 stanovnika) i Puhos (231) na Jezeru Orivesi.

Historija
---------

Taj dio Karelije je od 15. vijeka bio pod utjecajem Novgoroda i pravoslavne crkve

Nakon Ingrijskog rata i potpisivanja Mira iz Stolbova 1617. potpao je pod Švedsku, koja je oko 1630. osnovala luteransku parohiju, pa se 1631. uzima kao godina kad je Kitee osnovan.

Na početku Rusko-švedskog rata - 1656. izbio je ustanak pravoslavnih stanovnika protiv švedske vlasti. Ta pobuna je ugušena pa je dobar dio stanovnika izbjegao u Rusiju. 
Nakon Drugog svjetskog rata istočni dio općine bio je sve do 1960-ih pod sovjetskom okupacijom. 

Kitee je 1992. dobio status grada, a 2013. se udružio sa Općinom Kesälahden.

Privreda i transport
--------------------

Najveći poslodavac u gradu je drvna industrija - Stora Enso i tekstilna tvornica Marimekko, pored tog Općina Kitee je 
poznata po proizvodnji mlijeka.

Kitee je povezan sa jugom Finske magistalnom cestom 6 i željezničkom prugom Helsinki-Joensuu, a preko kanala kod Puhosa sa Jezerskim kompleksom Saimaa, pa je brodovima preko Sajmanskog kanala moguće doploviti do Baltičkog mora.

Grad ima i aerodrom dovršen 1989. sa pistom dužine 1 500 metara.

Poznati sugrađani
-----------------

U Kiteeu je 1996. osnovan simfonijski metal sastav Nightwish, iz kojeg je i većina članova.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: North Karelia" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 12. 2015.
2. 1 2 3 4 5  „Kitee pähkinänkuoressa" (finski). Kiteen kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2017-06-15. Pristupljeno 15. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Kitee*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Kitee*  ()
**Kuhmo** je grad i općina na istoku Finske od 8,950 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kuhmo leži u Regiji Kainuu, smješen na obali jezera Kärenjärvi koje je samo rukavac većeg Jezera Ontojärvi.

Od administrativnog centra regije grada Kajaanija udaljen je stotinjak km istočno, a od Helsinkija 589 km.

Najbliži aerodrom leži u Kajaaniju, a do ruske granice ima šesdesetak km.

Kuhmo je u Finskoj poznat po vrlo prometnom graničnom prijelazu Vartius, prema Rusiji koji je otvoren 1992.

Historija
---------

Kako se Kuhmo nalazio na graničnom području, bilo je poprište brojnih ratova, pa je zadugo ostao slabo naseljen.

Historija Kuhma počela je 1605. kad je zabilježeno da su stanovnici tadašnjeg Kuhma kao pripadnici parohije Jezera Oulujärvi platili prvi porez. Zna se da se radilo o deset porodica od kojih su većina bili doseljenici iz 
Savonije.
Kuhmo se 1854. odvojio od Parohije Sotkamo i osnovao vlastitu, a 1865. je osnovao i općinu. 

Općina je službeno promijenila ime iz **Kuhmoniemi** u 
*Kuhmo* 1. januara 1937. a 1. januara 1986. Kuhmo je dobio status grada.

Privreda
--------

Za vrijeme autonomnog Velikog Vojvodstva Finska, stanovnici su se bavili poljoprivredom krčivši šume paljenjem i proizvodnjom katrana. Tako da je oko 1900. Kuhmo proizvodio 
najviše katrana u Finskoj. 
Krčenje šuma posustalo je krajem 19. vijeka, a potražnja za katranom pala je početkom 20. vijeka. 
Zbog razvoja poljoprivrede povećao se broj stanovnika, tako da je Kuhmo 1900. imao 3 310 stanovnika, a do 1928. njihov broj se povisio na 9 000. 
Nakon što je 1955. osnovan Kuhmo-yhtiö (Kompanija Kuhmo) brzo je izrastao u najveće poduzeće, i to je ostao za dugo vremena. 

Krajem 1970-ih brojni stanovnici otišli su raditi građevinske radove po sovjetskom Kostomukšu.
Zenit Kuhma bila je 1977. kad je imao gotovo 14 000 stanovnika.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Rusija, Kostomukša
* Mađarska, Oroszlány
* Švedska, Robertsfors
* Slovačka, Šalja

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Kainuu" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 10. 2015.
2. 1 2 3 4 5  „Long History" (engleski). Kuhmon kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2015-06-29. Pristupljeno 15. 12. 2015.
3. 1 2 3 4  „Information about Kuhmo" (engleski). Kuhmon kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2015-06-29. Pristupljeno 15. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Kuhmo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Kuhmo*  Arhivirano 2015-02-02 na Wayback Machine-u ()
*Za ostale upotrebe, v. Sve za ljubav.*

**Sve za ljubav** (šp. *Aunque me cueste la vida*) je venecuelanska telenovela produkcijske kuće RCTV, originalno prikazana 1998. U Srbiji je prikazivana tokom 1999. na Studiju B i lokalnim televizijama.

Sinopsis
--------

Teofilo Larasabal oženio se Martiriom Konde zbog novca i napustio tadašnju devojku Belhiku i sina Visentea. Ubrzo je postao udovac, tako da se sam brinuo o kćerkama Teresi i Huliji. Starija kćerka Teresa ozbiljna je i odgovorna, dok je Hulija razmežena i hirovita. Dvadeset godina kasnije, Belhika se vraća u grad sa namerom da se osveti Teofilu. Sa njom dolaze i njeni sinovi Visente i Pedro Armando. Belhika želi da njeni sinovi zavedu Teofilove kćerke, ožene se njima i preotmu im bogatstvo. Situacija se ne odvija onako kako je želela, budući da se Visente zaljubljuje u Teresu, a Pedro u Huliju. Hulija ostaje trudna sa Pedrom, ali ubeđuje sve da je dete Visenteovo, pošto joj se on više dopada. Kasnije se zaljubljuje u Pedra, ali ne želi da ostavi Visentea iz hira. Teresa je pri tom spremna da učini sve za sestru, pa čak i da se odrekne ljubavi koju oseća prema Visenteu.

Uloge
-----

| Glumac: | Uloga: |
| --- | --- |
| Roksana Dijaz | Teresa |
| Karlos Montilja | Visente |
| Huan Karlos Alarkon | Modesto |
| Rikardo Bijanći | Edmundo Berisveitia |
| Katrin Koreja | Hulija Larasabal |
| Nakarid Eskalona | Elida |
| Gledis Ibara | Tija Porsia |
| Alfonso Medina | Polonio |
| Hulie Restifo | Belhika Mićelena |
| Karlota Sosa | Blanka |
| Vinston Valjenilja | Pedro Armando Reveron |
| Frenklin Virkez | Teofilo Larasabal |

Vanjske veze
------------

* *Aunque me Cueste la Vida* na Internet Movie Database
***Gwangijeva dolina*** (eng. *The Valley of Gwangi*) je američki film fantastike iz 1969. To je jedan od filmova čije je efekte odradio legendarni Ray Harryhausen.

Filmska ekipa
-------------

Režija: Jim O'Connolly

Glume: James Franciscus (Tuck Kirby), Gila Golan (T. J. Breckenridge), Richard Carlson (Connors) i drugi.

Radnja
------

Meksiko na pragu 20. stoljeća. T. J. Breckenridge je mlada djevojka koja radi u zabavnom showu nalik na cirkus kojemu ne ide najbolje. Njen bivši dečko, Tuck Kriby, ju nagovara da napusti taj posao, no ona ima jednu novu atrakciju s kojom se nada privuči publiku - malenog konja koji bi zapravo trebao biti već odavno izumrla vrsta i koji potječe od tajnovite zabranjene doline. No cigani smatraju da bi se konj trebao vratiti natrag u dolinu ili će grad zateči prokletstvo. Britanski paleontolog Horace Bromley oslobodi konja te ga slijedi do zabranjene doline u koju uđe sa T. J. Tuckom i još nekolicinom kauboja. Tamo naiđu na mjesto živih dinosaura, među kojima je najstrašniji Alosuar kojeg nazovu Gwangi. Njega uspiju zarobiti i odvesti u grad...

Zanimljivosti
-------------

* Willis O'Brien, tvorac specijalnih efekata na filmu King Kong iz 1933. imao je ideju za film o kaubojima i dinosaurima još 1942. no tek je 1969. projekt konačno realiziran ovim filmom.
* "Gwangijeva dolina" objavljena je 2003. na DVD-u u Hrvatskoj zajedno sa filmom "The Beast from 20.000 Fathoms".

Kritka
------

Od svih filmova na čijim je specijalnim efektima radio slavni Ray Harryhausen, "Gwangijeva dolina" smatra se jednim od najslabijih zbog traljavo obrađene priče koja kao da je ispala iz nekog B-filma, bezvoljne režije i scenarija koji kao da ni ne postoje, dosadnim likovima i nelogičnim situacijama, gdje su efekti proglašeni najboljim dijelom. Ipak, neki su hvalili film zbog zanimljivog pustolovnog ugođaja (scene u kojima kauboji sa lasom hvataju dinosaure, borba Alosaura i slona u areni), neobične sinteze westerna i fantastike te nostalgičnog šarma. Tako je kritičar *Luke Y. Thompson* hvalio film u svojoj recenziji: "Kauboji i dinosauri! Šteta što navijamo za dinosaure, a kauboji pobijede", kao i *John Beifuss*: "Kako obožavatelj dinosaura svake dobi ne bi volio Gwnagija, u kojem se Allosaur iz naslova u jednoj sceni pojavi u javnosti?" Nezadovoljni *Mark Bourne* pak je prigovarao: "To puno govori o produkciji i Harryhausenovoj vještini kada shvatimo da Gwangi, glasni dinosaur stvoren uz pomoč modela za marionete, djeluje uvjerljivije nego li živi likovi na platnu".

Vanjske poveznice
-----------------

* *The Valley of Gwangi* na sajtu IMDb
* Stomp Tokyo Video review
* Fan site o filmu
* Rottentomatoes.com
**Lempäälä** (švedski: *Lembois*) je općina u sredini Finske od 22,233 stanovnika.

Lempäälä je danas predgrađe Tamperea i dio konurbacije Veliki Tampere koja ima 340 000 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Lempäälä leži u Regiji Pirkanmaa duž obala jezera Pyhäjärvi, udaljena 24 km južno od 
Tamperea i 132 km od Turkua i Baltičkog mora.

Preko terena općine prolazi autoput i željeznička pruga Tampere - Helsinki koji je udaljen 158 km, a svega 15 km od Lempääle leži 
Internacionalni aerodrom Tampere - Pirkkala.

Historija
---------

Lempäälä se prvi put spominje kao nezavisna parohija 1439. u vezi seljačke bune.

Na rast Lempääle veliki utjecaj imalo je produženje željezničke pruge Helsinki - Hämeenlinna do Tamperea 1876. i izgradnja Kanala Lempäälän od 1860.

Općina Lempäälä osnovana je 1866. nakon administrativne reforme, i razdvajanja crkvene i svjetovne vlasti.

Industrijalizacija je započela nakon osnivanja tvornice papira Piippo Oy 1946.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost grada je 500 godina stara Crkva Svete Brigite.

Općine prijatelji
-----------------

* Švedska, Ulricehamn
* Norveška, Øvre Eiker
* Danska, Kerteminde
* Mađarska, Tapolca

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Pirkanmaa" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 11. 2015.
2. 1 2  „Information" (engleski). Lempäälän kunta. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-06. Pristupljeno 22. 11. 2015.
3. 1 2 3 4  „Historia" (finski). Lempäälän kunta. Pristupljeno 22. 11. 2015. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Lempäälä*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Lempäälä* ()
**Teodor Metohit** (oko 1260–1332) bio je vizantijski pisac, državnik, filozof i pokrovitelj umetnosti. Od oko 1305. do 1328. godine nalazio se na dužnosti ličnog savetnika *(mesazon)* vizantijskog cara Andronika II Paleologa.

Teodor Metohit je bio sin Georgija Metohita, jednog od istaknutih vizantijskih teologa pod Mihailom VIII Paleologom i vodećeg zagovornika unije sa rimskom crkvom. Teodora je Andronik II slao na različite diplomatske misije kako bi našao pomoć za suprostavljanje nadirućim Turcima. U jednom uzaludnom pokušaju da spreči dalje vojno i političko opadanje Vizantije putem saveza sa Srbijom, Metohit je 1298. godine predvodio izaslanstvo poslato na srpski dvor u Skoplju i ugovorio brak između Simonide, petogodišnje kćerke cara Andronika Simonide, i kralja Milutina. Kao rezultat toga, Srbija je, premda vojno jača od Vizantije i faktički vladar nekada vizantijske Makedonije, priznala univerzalni suverenitet Vizantijskog carstva. U svom *Poslaničkom izveštaju* *(Presbeutikos)* Metohit je ostavio vredan istorijski prikaz ovih pregovora, kao i konkretan opis vizantijskog uticaja na slovensku dvorsku aristokratiju.

Unapređen u velikog logoteta *(megas logothetes)*, Metohit se oženio Irinom Paleolog te je, kao član vladajuće dinastije, presudno uticao na državnu politiku Vizantije od 1321. do 1328. godine, kada je Andronik bio primoran da abdicira. Zbog svoje lojalnosti Androniku II, novi car Andronik III Paleolog oduzeo je Metohitu njegovo bogatstvo i prognao ga. Metohit se 1331. povukao u manastir *Chora* (danas Kariye Camii) u Carigradu, gde se bavio književnim i naučnim radom.

Metohit je bio jedan od najvećih polihistora pozne Vizantije i preteča humanizma. On je sastavio jedan zbornik – prozni pandan Cecesovim *Hilijadama* – koji sadrži eseje o filozofskim, istorijskim i klasičnim književnim temama, o politici, estetici i dr. To delo, koje nosi naslov *Lične beleške i zapažanja* *(Hypomnematismoi kai semeioseis gnomikai)*, predstavlja zapravo zbirku kratkih sastava, beležaka, brzih utisaka, koji su svi puni učenosti. Delo je zamišljeno u pojedinostima a ne kao enciklopedija, pisano bez stilističkih ambicija. Pa ipak, sve to predstavlja jedan od najznačajnijih kritičkih i misaonih podviga koje je Vizantija stvorila.

Metohit je napisao i parafraze uz Aristotelove prirodoslovne spise, zatim astronomske i mnogobrojne retoričke spise, među kojima su zanimljive pohvale grada Nikeje i Vizantije. I on je pisao pesme, a ta je oblast književnog stvaranja Vizantincima više ležala na srcu nego proza. Ostavio je, naime, preko devet hiljada stihova u heksametru, koji svi skupa predstavljaju gotovo jedan spev. Aktuelnost i prigodnost čine ih važnim svedočanstvom svoga vremena.

***Teodor Metohit*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 281672998
* LCCN: n83032201
* ISNI: 0000 0001 0889 1969
* GND: 118991949
* SELIBR: 76713
* SUDOC: 028104773
* BNF: cb12000562c (podaci)
* BIBSYS: 95003507
* MGP: 184631
* NLA: 35601196
* NKC: js20010125061
* BNE: XX1517721
* CiNii: DA07922228
* CONOR.SI: 210312291
* NSK: 000313059

 |
***I promessi sposi*** (sh. *Zaručnici*) je italijanski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1913. godine u režiji Ubalda Marija Del Collea. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana Alessandra Manzonija. Radnja započinje 1628. godine u Lombardiji pod španskom vlašću i prikazuje kako će se seljak Renzo Tramagliano (čiji lik tumači Giovanni Ciusa) sticajem okolnosti i niza dramatičnih događaja razdvojiti od svoje zaručnice Lucie (čiji lik tumači Cristina Ruspoli). *I promessi sposi* je producirala torinska filmska kuća Pasquali Film velikim dijelom motivirana nastojanjem da se iskoristi publicitet stvoren obilježavanjem 40. obljetnice Manzonijeve smrti. To je, pak, proizvelo utrku sa gradskim suparnikom Ambrosio Film koji je istovremeno snimao vlastitu verziju. Na kraju je Pasquali Film dobio utrku i film premijerno prikazao nepunih mjesec dana prije Ambrosijevog. Usprkos toga, oba filma su se u nizu gradova i zemalja prikazivala istovremeno, ponekad i u istim dvoranama, što je izazivalo veliku konfuziju i kod publike i kod kritike.

Literatura
----------

* Aldo Bernardini: *Cinema muto italiano - III° - arte, divismo e mercato 1910 - 1914*. Laterza Edit. Roma - Bari, 1982
* Cristina Bragaglia: *Il piacere del racconto. Narrativa italiana e cinema 1895 - 1990*. La Nuova Italia Edit. Firenze, 1993. ISBN 88-221-1248-2
* Aldo Bernardini, Vittorio Martinelli: *il cinema muto italiano - i film degli anni d'oro 1913*. Numero speciale di *Bianco e Nero* edito dal Centro Sperimentale di Cinematografia e da ERI - Ediz RAI, 1994
* Gian Piero Brunetta: *Storia del cinema italiano. 1895 - 1945*. Editori Riuniti, Roma, 1979

Vanjske veze
------------

* *I promessi sposi* na sajtu IMDb
**Tibor Adam** (Subotica, 9. 7. 1923 – Novi Sad, 24. 8. 2010), jugoslavenski novinar.

Biografija
----------

Tibor Adam je rođen 9. 7. 1923 godine u Subotici u jevrejskoj porodici Mirka i Margite Adam. Osnovnu školu i gimnaziju pohađao je u rodnom gradu. Ubrzo posle nacističke okupacije Kraljevine Mađarske, marta 1944, oteran je na prinudni rad. Tijekom Drugog svjetskog rata i Holokausta ubijeno je 40 članova njegove porodice, među njima i otac Mirko koji je bio deportovan 1944 u koncentracijski logor Auschwitz. U Suboticu se vratio u martu 1945, kada je stupio u Jugoslovensku armiju. Posle demobilizacije, pohađao je i završio Višu školu društveno-političkih nauka u Novom Sadu. Novinarstvom se bavio od osnivanja Radio Novog Sada, 15. 12. 1949. Do 1954 je radio u Redakciji na srpskohrvatskom jeziku, a potom u Mađarskoj redakciji gde je vodio unutrašnjopolitičku i privrednu rubriku. Bio je v.d. glavnog urednika te redakcije od 1960 do 1963, te pomoćnik
glavnog urednika od 1963 do 1966. Kao slobodni reporter pisao je o aktuelnim društvenim temama SFR Jugoslavije. Godine 1966 pokrenuo je Radio-poštu, popularnu emisiju, koju je vodio i posle penzionisanja 1983 godine, sve do 1990. Godine 1957, sa petomesečnog putovanja teretnim brodom do Kine, slao je reportaže koje su objavljivane na skoro svim vojvođanskim radio-stanicama i u štampanim medijima. Tibor Adam je umro 24. 8. 2010 godine. Bio je oženjen za Olgu Adam.

Literatura
----------

* Nećak, Aleksandar (2011). *Znameniti Jevreji Srbije*, Beograd: Savez jevrejskih opština Srbije. ISBN 978-86-915145-0-1
***Mourir à Madrid*** (sh. *Umrijeti u Madridu*) je francuski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1963. godine u režiji Frédérica Rossifa. U filmu se prikazuje Španski građanski rat, i kao materijal su korištene rijetke i dotada nepoznate snimke koje je autor pronašao nakon višegodišnjeg istraživanja po filmskimm arhivama u SAD, Španiji, Francuskoj, Zapadnoj Njemačkoj i SSSR-u. Film naglasak stavlja na prizore stradanja civilnog stanovništva, ali također sugerira kako je slom Republike bio posljedica intervencije nacističke Njemačke i fašističke Italije na strani nacionalističkih pobunjenika. Premijera filma je bila odgođena na zahtjev francuske vlade koja je od autora, želeći održati dobre odnose sa Francovim režimom zahtijevala uklanjanje pojedinih scena. Usprkos toga, kao i žestokih napada od strane radikalne desnice, ali i radikalne ljevice, *Mourir à Madrid* je dobio brojne pohvale i nagrade, uključujući Prix Jean Vigo, te nominaciju za Oscar za najbolji dokumentarni film.

Godine 1964. su scene iz filma "reciklirane" u hollywoodskom filmu *Behold a Pale Horse* kako bi gledateljima dali historijsku i političku pozadinu radnje.

Vanjske veze
------------

* *To Die in Madrid* na sajtu IMDb
**Nurmes** je grad i općina na istoku Finske od 8,082 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Nurmes leži u Regiji Sjeverna Karelija, nedaleko od ruske granice, na sjevernoj obali jezera Pielinen.
Od administrativnog centra regije grada Joensuua udaljen je 127 km sjeverno, a od glavnog grada Helsinkija oko 516 km.

Historija
---------

Nurmes se prvi put spominje 1556. početkom 17. vijeka taj kraj potpao je pod švedsku vlast, pa su njegove izvorne stanovnike Karelijce počeli potiskivati kolonisti iz Savonije i Kainuua, a naselje se počelo brzo širiti.

Nurmes je dugo vremena bio dio Parohije Pielisjärvi, da bi se 1810. osamostalio, pa se ona uzima kao godina osnivanja. U to vrijeme u Parohiji Nurmes bili su i Rautavaara, Valtimo kao i dijelovi Kuhma i Juuka. Današnji teritorij Općine Nurmes formiran je stotinu godina kasnije, kad se Valtimo izvojio i osnovao vlastitu općinu.

Ruski car dodjelio je Nurmesu 1873. povelju o statusu grada.

Nurmes je teško stradao u požaru 1891. nakon tog je obnovljen po planovima arhitekata Ferdinanda Öhmanina i Juliusa Basiliera, sa širokim ulicama i drvoredima, koji su ga trebali štititi od toga da sav izgori.

Do druge polovice 20. vijeka poljoprivreda i šumarstvo bili su glavni izvori prihoda, nakon tog razvila se tekstila i prehrambena industrija.

Nurmes je 1. januara 1974. dobio status grada.

Polovicom 18. vijeka Nurmes je imao oko 1.700 stanovnika, početkom 19. vijeka već više od 5000, a na svom vrhuncu 1960-ih 14990 ljudi. Posljednjih nekoliko dekada broj stanovnika mu rapidno opada.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Švedska, Laholm
* Danska, Møn
* Norveška, Ørsta
* Norveška, Volda
* Rusija, Segeža

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: North Karelia" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 12. 2015.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „Nurmeksen historiaa" (finski). Nurmeksen kaupunki. Pristupljeno 16. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Nurmes*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Nurmes*  ()