recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Mol** je grad i općina od 37,021 stanovnika na sjeveru Belgije u Provinciji Antwerpen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mol se nalazi udaljen pedesetak km istočno od centra Antwerpena, na kanalu Bocholt-Herentals.

Historija
---------

Od 8. vijeka sela Mol, Balen, Dessel bila su domena Adalarda, nećaka Karla Velikog. On ih je poklonio benediktinskoj opatiji iz Corbia. Kako je Corbie bio daleko od svog novostečenog feuda -opatija je upravu povjerila nadstojniku koji je za sjedište odabrao Mol. Udaljenost je učinila svoje jer su lokalni moćnici na čelu sa brabantskim vojvodom potkopali utjecaj i moć opatije, pa je ona 1559. prodala taj feud Godfriedu van Bocholtzu.

Sve do Francuske revolucije i Mol je bio feud, pa je poljoprivreda bila osnovno zanimanje kojom se bavilo 70 % ljudi.

Krajem 19. vijeka i Mol je zahvatila industrijska revolucija, nakon izgradnje 1878. željezničke pruge Antwerpen-Mol, koja je kasnije produžena do Mönchengladbacha. Tad je otvoren rudnik cinka Vieille Montagne i tvornica eksploziva N.V. La Forcite.

U tom periodu procvjetala je i tekstilna industrija izgradnjom tvornica; Van Iersel, Van Hoof, Krings i Van Dooren.
Nakon iskapanja kanala i otkrića bijelog pijeska 1920-ih uslijedio je novi period osnivanja tvornica stakla; Verlipack, Johns Manville i Glaverbel.

Nakon Drugog svjetskog rata uslijedila je nova faza, kad je na bazi urana iz tadašnje kolonije Kongo otvaren Centar za nuklearnu energiju koji se prostire na 10 km² i po terenu susjednih općina.

Pobratimski gradovi
-------------------

Mol ima ugovore o prijateljstvu sa slijedećim gradovima;

* Nikaragva Santo Tomás, Nikaragva
* Niger Karakara, Niger

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Belgium, Antwerpen/*" (engleski). City population. Pristupljeno 10.05. 2022.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Historische feiten* "(nizozemski). Gemeente Mol. Arhivirano iz originala na datum 2022-04-07. Pristupljeno 10.05. 2022.
3. ↑  „*Mol, Nuclear Municipality*" (engleski). Stora. Pristupljeno 10.05. 2022.
4. ↑  „*Stedenbanden Santo Tomás & Kara Kara* "(nizozemski). Gemeente Mol. Arhivirano iz originala na datum 2022-05-12. Pristupljeno 10.05. 2022.

Vanjske veze
------------

***Mol (Belgija)*** na Wikimedijinoj ostavi

```
**Gemeente Mol* (službene stranice) (`nl`)
```
**Przysucha** (čita se *Pšisuha*) je grad od 5,769 stanovnika u centru Poljske u Mazovjeckom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Przysucha se prostire duž rijeke Radomke, nedaleko od njena izvora udaljena četrdesetak km zapadno od Radoma.

Historija
---------

Dvorac Dembinski
Przysucha je prvi put dokumentirana 1490. a status grada dobila 1710. Tokom 18. vijeka razvila se kao rudarsko naselje u kom se iskapala željezna ruda. 
Nakon Druge podjele Poljske od 1795. pripala je Austrijskoj monarhiji, a od 1809. je dio napoleonskog
Varšavskog vojvodstva, a od 1815. je dio proruske Kongresne Poljske.

Još od 18. vijeka u grad se počelo doseljavati židovsko stanovništvo, to se nastavilo i tokom 19. vijeka, pa 
su oni 1939. činili oko 65% stanovništva (2 500 ljudi).

U drugoj polovici 19. vijeka zbog nedostatka željezničkih veza desio se kolaps rudarstva pa je Przysucha 1870. izgubila status grada, on joj je vraćen tek nakon Drugog svjetskog rata – 1958.

Za Njemačke okupacije Poljske u gradu je od 1939. do 1942. djelovao geto iz kog je oko 5 000 Židova otpremljeno u Logor Treblinka i pobijeno.
Šume oko grada bile su područje djelovanja partizana još od 1942.
Tu se je 26. septembra 1944. dogodila bitka u kojoj su opkoljeni borci Armije Krajowe uspjeli probiti njemački obruč.

Privreda
--------

Današnja Przysucha je grad malih pogona prehrambene, tekstilne i metalske industrije, poznat po tvornici
keramičkih pločica u obližnjem Skrzyńskom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Przysucha" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 1.08. 2021.
2. 1 2 3 4 5  „*Poland: Mazowieckie*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.08. 2021.

Vanjske veze
------------

***Przysucha*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gmina i Miasto Przysucha* (službene stranice) ()
**Trijumfalne pesme** (lat. *carmina triumphalia*) bile su pesme koje su rimski vojnici pevali u pratnji pobedničkog vojskovođe dok je on u trijumfalnoj povorci prolazio gradom. Te su pesme ili hvalile vojskovođu ili su ga pak na satirički način ismevale kako ne bi na sebe navukao zlu kob, pa su tako imale apotropejski karakter. Time su nalikovale fesceninskim stihovima, koji su se uglavnom pevali na privatnim svetkovinama.

Sačuvani fragmenti iz 1. veka pne. kada razvoj kvantitativne metrike dostiže puni razvoj u rimskoj književnosti, mogu se čitati i kao kvantitativni i kao akcentovani stihovi, jer se iktus i akcent u rečima podudaraju. Štaviše, u jednom primeru iz 3. veka nove ere iktus se nalazi na akcentovanom kratkom slogu:

|  |  |
| --- | --- |
| *tantum vini nemo hắbet*
*quantum fudit sanguinis*. | Tol'ko vina niko nema
kol'ko je prolio krvi. |
|

Premda sačuvani primeri trijumfalnih pesama potiču iz kasnijeg doba, radi se o vrsti pesama koja vodi poreklo iz starine. Stih ovih pesama je *versus quadratus*, koji je verovatno italskog porekla, kao i saturnijski stih. Podudaranje iktusa i akcenta ukazuje na bliskost s govornim jezikom i potvrđuje pretpostavku da je u govornom latinskom preovlađivao intenzivni akcent. 

Sačuvani fragmenti sadrže oštro podrugljivo podsmevanje vojskovođi, čiji je cilj bio da otklone zavist demona od pobedničkog vojskovođe okruženog slavom i počastima. Tako su Cezarovi vojnici u trijumfalnoj pesmi opominjali Rimljane da čuvaju svoje žene jer im dovode ćelavoga zavodnika. U jednom drugom primeru, takođe iz Svetonijevog životopisa Cezara, aludira se na navodne homoseksualne sklonosti ovoga vojskovođe:

|  |  |
| --- | --- |
| *Gallias Caesar subegit, Nicomedes Caesarem:*
*ecce Caesar nunc triumphat qui subegit Gallias,*
*Nicomedes non triumphat qui subegit Caesarem.* | Galije je Cezar pokorio, a Nikomed Cezara:
evo trijumf sad slavi Cezar što pokori Galije,
nema trijumfa za Nikomeda što pokori Cezara. |
|

Međutim, trijumfalne su pesme sadržale i slike strašnih pustošenja i teškog života vojnika, kao npr. ovi stihovi iz 3. veka nove ere koji se odnose na cara Aurelijana:

|  |  |
| --- | --- |
| *Mille, mille, mille, mille, ‒ mille decollavimus,*
*unus homo mille, mille, ‒ mille decollavimus.*
*Mille, mille, mille vivat ‒ qui mille occiderit.*
*Tantum vini nemo habet ‒ quantum fudit sanguinis.* | Hiljadu, hiljadu, hiljadu, hiljadu, ‒ hiljadu ih zaklasmo,
jedan čovek hiljadu, hiljadu, ‒ hiljadu ih zaklasmo.
Hiljadu, hiljadu, hiljadu godina da živi ‒ koji hiljadu ih pobi.
Tol'ko vina niko nema ‒ kol'ko je prolio krvi. |
|

Vojnici u trijumfalnoj povorci. Reljef sa Titovog slavoluka
Postavljena je dosta uverljiva pretpostavka da od *versus quadratus*-a u ovim drevnim trijumfalnim pesmama u krajnjoj liniji potiče i politički stih u vizantijskoj književnosti.
**Puyehue** (što na mapudungunu znači= *Voda u kojoj ima riba*) kog zovu i **Puyehue-Cordón Caulle** jer je kopleksni vulkan od dva srasla vulkana u Andama visok 2240 m, koji se nalazi u Čileanskoj regiji - Los Ríos.

Karakteristike
--------------

Sa svojim veličanstvenim kraterom dijametra oko 2 km, on je jedan od najimpresivnijih vulkana u regiji. 
Puyehue se nalazi na jugoistoku Provincije Ranco, u Nacionalnom parku Puyehue, a izdiže se sjeveroistočno od Jezera Puyehue.

Vulkan sa Jezera Puyehue
Zimi je potpuno prekriven snijegom, ali u ljeto on potpuno okopni na zapadnim padinama.

On je aktivan vulkan, što se vidi po brojnim fumarolama na sjeverozapadnim padinama, gdje se nalaze i termalni izvor bogati sumporom. Tu se nalaze brojni tokovi lave iz prijašnjih erupcija. 
Ne postoje neki historijski dokumenti o erupcijama iz kratera Puyehue, ali postoje iz aktivnog *Cordón Caulla*. To je eruptivna pukotina duga oko 16 km koja se nalazi sjeverozapadno od Puyehue. 
Erupcije koje su dokumentirane dogodile su se; 1893. 1921. 1929. 1934. 1960. i 2011. što znači da prosječno eruptira svakih 11 godina.

### Erupcije

U erupciji 1921. sitne čestice koji je izbacio vulkan dosegle su visinu od 25 000 m, stvarajući intenzivne *Tamne oblake*. Vjetrovi su ih odnjeli do argentinskog grada La Plata.

Erupcija iz 1960. dogodila se 47 sati nakon Velikog potresa kod Valdivije. Počela je silovitom eksplozijom, popraćena golemom gljivom pepela visokom 8000 m.

Erupcija iz 2011. započela je nakon serije od 200 potresa, od kojih su 12 bili snažniji od 4 ° po Richteru. Ta erupcija uzrokovala je evakuaciju najmanje 3.500 ljudi, dok je oblak pepela došao do gradova Bariloche, Buenos Aires, Montevideo, Stanley, Porto Alegre, Cape Town, Perth, Melbourne i Auckland, prisiljavajući aviokompanije da otkažu letove, a zatvoren je i nedaleki granični prelaz Cardenal Antonio Samoré.

Posljednja erupcija dogodila se 2012.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Volcán Puyehue (2240 m.)*" (španjolski). Sociedad Geográfica de Documentación Andina. Pristupljeno 24.12. 2020.
2. 1 2  „*Complejo Volcánico Puyehue-Cordón Caulle*" (španjolski). Servicio Nacional de Geología y Minería. Arhivirano iz originala na datum 2021-01-21. Pristupljeno 24.12. 2020.

Vanjske veze
------------

***Puyehue (vulkan)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Volcán Puyehue (2240 m.)* ()
**Puntižela** je prigradski turistički predio u u Puli koje administrativno pripada mjesnom odboru Štinjan.

Puntiželu sa sjevera ograničuje Valbandon (općina Fažana), s istoka Štinjan, s juga Punta Kristo, a sa zapada Fažanski kanal.

Puntižela je turističko naselje s autokampom i hostelom smješteno na jugozapadnoj obali Istre nasuprot na posebno lijepom lokalitetu nasuprot otočja Brijuni. Nalazi se oko sedam kilometara od centra Pule, pet kilometara od Fažane, polazne točke prema Brijunima, te petnaestak kilometara od pulskog aerodroma.

Značenje riječi Puntižela može se tumačiti na dva načina, kao rt, rtić, ili u vezi s nekadašnjom hidrobazom na ovom području, kao mostić. U oba moguća značenja pozicija Puntižele ima svoj smisao. Ona predstavlja most izmedu dvije atraktivne turističke destinacije, Pule i Brijuna.

Panorama
--------

Lučica na Puntiželi. Vide se ostatci nekadašnjih rampi za hidroavione.Lučica na Puntiželi. Vide se ostatci nekadašnjih rampi za hidroavione.

Više informacija
----------------

* postaja mornaričkog zrakoplovstva Puntižela
National geographic je zakon

Početak emitiranja bio je u rujnu 1997. za područje Europe i Australije. U srpnju 1998. počinje emitiranje za područje Azije. Za područje Amerike emitiranje počinje u siječnju 2001.

Danas je dostupan u 166 zemalja, 315 milijuna domova, i na 34 jezika.

Ostali National Geographic kanali
---------------------------------

**Nat Geo Music** je počeo emitirati od 15. listopada 2007. s namjerom širenja diljem svijeta. S emitiranjem je prestao 31. kolovoza 2011.

**Nat Geo Junior** se emitira u Nizozemskoj, Belgiji i Indiji. Namijenjen je djeci.

**National Geographic Channel HD** emitira sadržaj osnovnog programa, ali u HDTV tehnici.

**National Geographic Adventure** namijenjen je mlađoj populaciji, a emitira emisije o avanturama, putovanjima i istraživanjima prirode i svijeta. Emitira se u Italiji i arapskim zemljama.

**Nat Geo Wild** emitira sadržaj o divljini i životinjama u divljini.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2011-10-09. Pristupljeno 2011-10-08.

Eksterni linkovi
----------------

* Službena stranica (`en`)
**Quirihue** je grad od 9,473 stanovnika. i općina od 14,790 stan. u centru Čilea u Regiji Ñuble u Provinciji Itata u kojoj je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Quirihue leži u kotlini Obalnih Kordiljera na nadmorskoj visini od 231 metara, udaljen oko 72 km sjeverozapadno od Chillána, 82 km sjeverno 
od Concepcióna i 398 km južno od prijestolnice Santiaga.

Njegovo ime - *Quirihue* na jeziku lokalnih indijanaca Mapudungun znači - **Zemlja vjetrova**.

Panorama grada
### Klima

Grad ima Mediteransku klimu sa kišovitim zimama i vrlo vrućim i sušnim ljetima.
Godišnje padne prosječno oko 1.000 mm kiše, koncentrirane u mjesecima od aprila do septembra.

Historija
---------

Quirihue je osnovan 1749. po nalogu tadašnjeg španjolskog guvernera Domingo Ortiz de Rosasa pod imeom *Villa San Antonio Abad de Quirihue*, da bude odmorište na cesti od Santiaga do Concepcióna.
Status grada dobio je 1870. i odtad je lokalni administrativni centar.

Odtad je izrastao u mali propulzivni trgovački centar sa vrijednom kolonijalnom arhitekturom, uključujući baroknu crkvu. Njegova baština uništena je u snažnom potresu u februaru 2010. magnitude 8,8°.

Privreda
--------

Ekonomija današnjeg Quirihua bazira se na šumarstvu, poljoprivredi i stočarstvu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Chile: Ñuble*" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 11. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „Quirihue (comuna de Chile)" (španjolski). EcuRed. Pristupljeno 15.11. 2020.

Vanjske veze
------------

***Quirihue*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Quirihue* (službene stranice) ()
**Volvo** (službeno švedski: *Volvo Aktiebolaget*) je švedska korporacija sa sjedišem u Göteborgu, poznata po proizvodnji automobila, kamiona, autobusa i metalnih konstrukcija.

Historija
---------

Volvo je osnovan 1926. kao filijala kompanije *AB Svenska Kullagerfabriken* (SKF kuglični ležaji), a 1935. postao je potpuno nezavisna kompanija. Ispočetka je samo sklapao automobile i kamione od dijelova drugih proizvođača. Vremenom je stao na noge i počeo kupovati svoje dobavljače te tako postao kompletni proizvođač. Proizvođača motora *AB Pentaverken* kupio je 1930. godine, zatim je kupio proizvođača mjenjača *Köpings Mekaniska Verkstad AB* 1942. godine, a nakon tog i proizvođača karoserija *Svenska Stålpressnings AB* 1969.

Kao proizvođač automobila, Volvo proizvodi brojne modele, od malih kompaktnih do velikih i sportskih, ali uvijek polaže specijalnu pažnju na sigurnost i komfor svojih vozila. *Volvo Cars*, njegovu diviziju koja proizvodi automobile, 1999. kupio je američki Ford.

Volvo je počeo proizvoditi kamione 1928. i vrlo brzo postao poznat kao jedan od vodećih evropskih proizvođača teških i izdržljivih kamiona. Od 1931. Volvo proivodi i autobuse. Početkom 21. vijeka Volvo je kupio nekoliko kompanija, kako bi učvrstio svoju poziciju jednog od vodećih proizvođača kamiona. Tako je 2001. kupio Renaultovu diviziju za proizvodnju kamiona, a šest godina kasnije i japanskog *Nissan Diesela*.

Volvo također proizvodi brodske motore, traktore i specijalne motore za avione, rakete i industriju, kao i kamping 
vozila i opremu. Pored toga, neke njegove divizije bave se i metalnim konstrukcijama, trgovinom i eksploataciom nafte.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Volvo Aktiebolaget*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 19. 4. 2015.

Vanjske veze
------------

***Volvo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice kompanije* Arhivirano 2009-12-12 na Wayback Machine-u (`en`)
* *Volvo Aktiebolaget* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 131971394
* LCCN: n50025346
* ISNI: 0000 0001 2264 6644
* GND: 10079917-6
* SELIBR: 135357
* SUDOC: 028303601
* BNF: cb12016707f (podaci)
* BIBSYS: 90716247
* NKC: osa2010609090

 |
**Rawa Mazowiecka** je grad od 16,090 stanovnika u centru Poljske u Lodzkom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rawa Mazowiecka se prostire duž rijeke Rawke, udaljena 54 km istočno od Łódźa (72 km od Varšave).

Historija
---------

Zamak mazovjeckih vojvoda
Rawa je prvi put dokumentirana 1249. a status grada dobila je 1321.
Od 14. vijeka je prijestolnica vlastitog Vojvodstva Rawa. Nakon što je vojvodstvo 1462. anektirano od strane Kraljevine Poljska vojvodstvo je sve do 1793. bilo posebna administrativna jedinica.

Počevši od 15. vijeka grad je prosperirao jer se našao na trgovačkoj ruti od Pomeranije do Malopoljske i Rutenije.
Grad nije samo ekonomski prosperirao, već i politički 1563. u njegovom zamku stvorena je regularna vojska (Wojsko kwarciane-kwarta).

Za Druge podjele Poljske Rawa Mazowiecka je 1793. pripala Kraljevini Pruskoj, nakon tog je od 1807. bila dio Varšavskog vojvodstva, a od 1815. je dio Kongresne Poljske.

Rawa je od 1807.pa sve do 1975. bila administrativni centar, a tokom 19. vijeka razvila se i kao mjesto tekstilne industrije.

Na početku Prvog svjetskog rata 1914.-15. Rawa se našla na prvoj liniji fronta, pa je teško razorena. Nakon rata ponovno se našla u fokusu kao mjesto velikih seljačkih štrajkova 1919. i 1931. (Marš gladnih seljaka).

Za Njemačke okupacije Poljske od septembra 1939. u Rawi je djelovao zarobljenički logor za poljske vojnike, a od 1941. do 42 geto u kog je potrpano preko 4.000 Židova, od kojih je većina deportirana u Logor Treblinka i pobijena.

U završnim danima Drugog svjetskog rata oko 80% grada je razoreno, pa je nakon rata obnovljeno.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti grada su jezuitska crkva podignuta početkom 17. vijeka sa baroknom fasadom iz prve polovice 18. vijeka i klasicističkim zvonikom iz 1824. i ruševine zamka mazovjeckih vojvoda s kraja 14. vijeka.

Poznata je i po festivalu bluesa - Blues Night.

Privreda
--------

Rawa je grad malih pogona prehrambene industrije (prerada voća, povrća, mesa, mlijeka i peradi), jer mu je okolica 
poljoprivredni kraj. Uz to ima mlin, štavionicu i tvornicu tekstila.

Pobratimski gradovi
-------------------

Rawa Mazowiecka ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima:

|  |
| --- |
| * Mađarska Nyírbátor, Mađarska
* Češka Boskovice, Češka

Izvori

1. 1 2 3 4 5
2. ↑
3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  „Rawa Mazowiecka" (poljski). Encyklopedia PWN. Pristupljeno 10.08. 2021.
4. ↑  „*Polozenie*" (poljski). Urząd Miasta Rawa Mazowiecka. Pristupljeno 10. 8. 2021.
5. ↑  „*Miasta partnerskie*" (poljski). Urząd Miasta Rawa Mazowiecka. Pristupljeno 10. 8. 2021.

Vanjske veze

***Rawa Mazowiecka*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Urząd Miasta Rawa Mazowiecka* (službene stranice) ()

 |
**Volturno** (latinski: *Volturnus*, od *volvere*=kotrljati) je rijeka u Južnoj Italiji duga 175 km.

Hidrologija
-----------

Volturno izvire u Abrucijskim Apeninima u Moliseu pored naselja Rocchetta a Volturno. Od tamo teče prema jugoistoku sve do uvira pritoke Calore Irpino kod Castel Campagnana. 
Zatim skreće na jugozapad, protiče preko grada Capue, i teče do ušća u Tirensko more kod Castel Volturna, sjeverozapadno od Napulja. 

Donji tok rijeke u ravničarskoj Kampaniji bio je močvarni kraj sve do 1950-ih kada je podignuta brana kod Capue. Ona je regulirala protok i osigurala dovoljno vode za navodnjavanje.

Kako duž Volturna prolaze glavni putevi koji povezuju Rim i Napulj, rijeka je imala i veliku staratešku važnost. 
Za vrijeme borbi za Ujedinjenje Italije Giuseppe Garibaldi je u Bitci kod Volturna 1860. izvojevao važnu pobjedu protiv vojske Napuljskog Kraljevstva. 
I za Drugog svjetskog rata, jedinice Wehrmachta u Južnoj Italiji koristile su rijeku kao rezervnu liniju obrane nakon pada Napulja, sve do 13. oktobra 1943. kad su jedinice 5 Američke armije probile front i prešle rijeku.

Gornja dolina Volturna pala je u savezničke ruke tek 8. novembra 1943. kada su jedinice Britanske Armije zauzele Iserniju.

Porječje rijeke prostire se na površini od 5,455 km² po regijama Kampanija i Molise, prosječni godišnji protok na 
ušću je 82.1 m³/s.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Volturno*" (talijanski). Sapere. Pristupljeno 18.02. 2022.
2. 1 2  „*Corsi d'Acqua Campania*" (talijanski). Comuni Italiani. Pristupljeno 18.02. 2022.
3. 1 2 3  „*Volturno River*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 18.02. 2022.

Vanjske veze
------------

***Volturno*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Volturno* (`it`)
() *Royaume de Siam avec les royaumes qui lui sont tributaires et les isles de Sumatra, Andemaon, etc* (1710)
**Reiner Ottens** (1698–1750), nizozemski kartograf i izdavač koji je djelovao u Amsterdamu tokom 18. vijeka.

Sin je Joachima Ottensa (1663–1719), jevrejskog gravera koji je početkom karijere surađivao s F. de Witom odnosno kasnih 1680-ih osnovao vlastitu izdavačku kuću koja se bavila štampanjem karata. Očev posao nastavio je zajedno s bratom Joshuom (1704–1765) i većina njihovih radova nosi zajednički autorski potpis. Vrhunac njihovog opusa je „Veliki atlas" (lat. *Atlas Major*) štampan u Amsterdamu 1740. godine.

Povezano
--------

* Joshua Ottens
* Historija kartografije

Vanjske veze
------------

* () Vintage Maps: *Reiner Ottens*

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Reiner Ottens** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 76573891
* LCCN: n50049556
* ISNI: 0000 0001 2341 8790
* GND: 128837152
* SELIBR: 339026
* SUDOC: 144624273
* BNF: cb14641624g (podaci)
* BIBSYS: 1019003
* NLA: 35357751
* NKC: mzk2010586901
* BNE: XX1482594

 |
**Rogoźno** (njemački: *Rogasen*) je grad od 11,088 stanovnika u sredini Poljske u Velikopoljskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Rogoźno leži na rijeci Wełni udaljeno 40 km sjeverno od Poznańa.

Historija
---------

Škola
Rogoźno je vjerojatno izrastao u 12. vijeku, a prvi put je dokumentiran kao utvrda 1248.

Povelju o gradskim pravima dobio je od vojvode Przemysła II 1280. Taj vojvoda je često boravio u Rogoźnu, u njemu je i ubijen - 8. februara 1296. u uroti Markgrofovije Brandenburg. Nakon tog je podpao pod vlast Markgrofovije Brandenburg koja ga je davala kao feud svom plemstvu.

Pod poljsku vlast vratio ga je nakon 37 godina -1405. poljsko-litavski kralj Jagelo. koji je u njemu podigao zamak, vijećnicu i dodjelio brojne privilegije.

*Novo Rogoźno* je osnovano 1750. iste godine dobilo je i gradska prava koje je potvrdio Poljski kralj August III. Stari i Novi grad živjeli su odvojeno do 1794. kad su ujedinjeni za vladavine pruske Friedricha Wilhelma II.

I nakon Bečkog kongresa (1815.) kad je imao 3775 stanovnika, ostao je pruski.

Željeznička pruga do Poznańa otvorena je - 1896. tad su izgrađeni i prvi industrijski pogoni; mlin, klaonica, tvornica mašina.

Nakon Drugog svjetskog rata do kraja 1980-ih nastavljen je industrijski razvoj izgradnjom tvornica poljoprivrednih mašina i namještaja.

Pobratimski gradovi
-------------------

Rogoźnie ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;

* Poljska Czorsztyn, Poljska
* Litvanija Marijampolė, Litvanija
* Ukrajina Tulčin, Ukrajina
* Njemačka Wiehl, Njemačka
* Francuska La Trimouille, Francuska
* Njemačka Wustrow, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Poland: Wielkopolskie*" (engleski). City population. Pristupljeno 28.02. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Rogozno*" (poljski). Rogoźno. Pristupljeno 28.02.2021.
3. ↑  „*Współpraca zagraniczna*" (poljski). Rogoźno. Pristupljeno 28.02.2021.

Vanjske veze
------------

***Rogoźno*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Rogoźno* ()
**Verner fon Frič** (nem. *Werner von Fritsch*; Diseldorf - Benrat, 4. avgust 1880 — Varšava, 22. septembar 1939) je bio istaknuti oficir Nemačke vojske i član Vrhovne komande Vermahta. On je drugi nemački general koji je poginuo u Drugom svetskom ratu.

Biografija
----------

Verner fon Frič je sa osamnaest godina stupio u Nemačku vojsku i učestvovao je u Prvom svetskom ratu. Tri godine nakon stupanja u službu, njegove sposobnosti su prepoznate i on je poslat na vojnu akademiju. General štabu je pridodat 1911. godine i tokom Prvog svetskog rata je učestvovao u mnogim odlukama donesenim u general štabu. Tokom rata je upoznao i postao dobar prijatelj sa Hansom fon Sektom koji će u Vajmarskoj republici biti zapovednik nemačke vojske. Zajedno sa generalom Vernerom fon Blombergom je podržavao tajni odnos koji je vojska imala sa Sovjetskim Savezom.

Svojim radom se isticao u general štabu i 1932. godine je unapređen u čin general-majora. Frič je želeo da integriše filozofiju nacizma u armiju, ali je bio šokiran nacističkim bezakonjem, ali je to opravdavao nacističkom mladalačkom veselošću i poletu. Njegovo razumevanje funkcionisanja vojske mu je omogućilo da malu republikansku vojsku reorganizuje u veliku, koja ima obavezu regrutacije.

Frič je kao lider bio simbol nenacističkog oficira. Plašio se da će Hitlerov otvoreni antikomunizam povući Nemačku u rat sa Sovjetskim Savezom. Frič je povremeno prezrivo pričao o Hitleru kolegama oficirima. U jednoj prilici kada ga je kolega pozvao da gledaju sa balkona paradu posvećenu Hitlerovom rođendanu, on je na to rekao: "Zašto bismo to slavili"? Takođe je bio besan zbog masakra u Noći dugih noževa, ali nikad ništa od toga nije rekao Hitleru.

Ipak, Hitler je saznao za Fričovu odbojnost prema nacizmu i njegovim grandioznim vojnim planovima. Hitler je želeo da preuzme potpunu kontrolu nad vojskom, pa je naredio Hajnrihu Himleru da skupi što više informacija o Friču. Nakon nekog vremena, muška prostitutka Hans Šmit je pristao da potvrdi da je imao seksualan odnos sa Fričom. Hitler je Friču 24. januara 1938. rekao za optužbe koje je izneo Hans Šmit. Frič je video da niko od viših oficira armije neće da stanje na njegovu stranu i pokuša da ga odbrani od lažnih optužbi, pa je odlučio da se povuče iz službe. Kada se kasnije otkrilo da je Šmit lagao, Hitler je odbio da Friča vrati u službu.
Frič je pozvan je u vojsku tek pred napad na Poljsku, i u staroj regimenti u kojoj služio je dobio čin počasnog pukovnika. Ubijen je tokom borbe za Poljsku 22. septembra 1939 metkom u nogu koji mu je probio arteriju. 

Sraman odnos nacsitičkog režima prema Verneru fon Friču je okrenulo mnoge oficire koji su od početka podržavali nacizam, u njegove velike protivnike. Među njima je najpoznatiji bio Ludvig Bek.
Koordinate: 41° 10′ 51" SGŠ, 21° 49′ 36" IGD

**Vitolište** (mak. *Витолиште*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Vitolište pripada opštini Prilep.

Vitolište je do 2004. godine bilo sedište istoimene opštine, koja je potom priključena opštini Prilep.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Vitolište je smešteno u južnom delu Republike Makedonije, na 10 km od državne granice sa Grčkom (ka jugu). Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 50 km južno (putem).

Vitolište se nalazi u istočnom delu visokoplaninske oblasti Marijovo, kao jedno od najzabačenijih, ali i etnički najčistijih delova pravoslavnog slovenskog življa na tlu Makedonije. Naselje je položeno na visoravni. Severno je klisura Crne reke. Istočno od sela izdiže planina Kozjak, a južno planina Nidže. Nadmorska visina naselja je približno 810 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Vitolište je imalo 170 stanovnika. Početkom 20. veka tu je živelo oko 1.200 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi.

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Prilep

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Vitolište*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.prilep.gov.mk Zvanična stranica opštine Prilep

  


| * p
* r
* u
Naselja opštine Prilep |
| --- |
| 
* Alinci
* Belovodica
* Berovci
* Bešište
* Bonče
* Carević
* Čanište
* Čepigovo
* Čumovo
* Dabnica
* Dren
* Dunje
* Erekovci
* Galičani
* Golem Radobilj
* Golemi Konjari
* Guđakovo
* Kadino Selo
* Kalen
* Kanatlarci
* Klepač
* Kokre
* Krstec
* Kruševica
* Lenište
* Lopatica
* Mažučište
* Mali Konjari
* Mali Radobilj
* Mali Ruvci
* Manastir
* Marulj
* Nikodin
* Novo Lagovo
* Oreovec
* Peštani
* Pletvar
* Podmol
* Polčište
* **Prilep**
* Prilepec
* Prisad
* Raklje
* Selce
* Smoljani
* Staro Lagovo
* Šeleverci
* Štavica
* Toplica
* Topolčani
* Trojaci
* Trojkrsti
* Veprčani
* Veselčani
* Vitolište
* Volkovo
* Vrpsko
* Zagorani
* Živovo

 |  |
**Unipetrol** je češka industrija nafte koja je u većinskom vlasništvu poljske naftne kompanije PKN Orlen. Udio poljskog naftnog giganta iznosi 62,99 %.

Tvrtka se bavi crpljenjem i obradom nafte, prodajom goriva kroz vlastiti lanac benzinskih crpki te proizvodnjom petrokemijskih i kemijskih proizvoda. Spada među deset najvećih tvrtki u Češkoj.

Historija
---------

Tvrtku je 1994. osnovao *Fond za nacionalno vlasništvo* kao jedan od prvih koraka privatizacije češke petrokemijske industrije.

2001. godine češka Vlada je odlučila prodati svoj većinski udio te je tadašnje povjerenstvo proglasilo pobjednikom britansku tvrtku *Rotch Energy* koja je ponudila 444 milijuna eura. Ipak, češka Vlada u prosincu 2001. odlučuje Unipetrol prodati domaćem Agrofertu za 361 milijun eura. Stjecanjem okolnosti, Agrofert nije uspio nabaviti sva sredstva te je raskinut ugovor s njime te je proglašen novi natječaj.

U siječnju 2004. u samo finale ulazi šest tvrtki ili konzorcija. Daljnjim postupkom eliminirane su tri tvrtke: slovačka Penta Finance, ruski Tatneft i kazahstanski KazMunaiGas. U užem izboru ostali su poljski PKN Orlen, mađarski MOL te anglo-nizozemski Royal Dutch Shell. Pobjednikom je postao PKN Orlen čiju je ponudu Vlada usvojila u travnju 2004. dok je proces prodaje završen 2005. Time je poljski naftni div postao vlasnikom 63% tvrtke.

Vlasništvo
----------

Unipetrol u svojem vlasništvu ima i sljedeće tvrtke:

* Česká Rafinérská (rafinerija nafte u mjestima Kralupy na Vltavi i Litvinov), 51% vlasništva
* Paramo (rafinerija nafte u mjestu Pardubice), 100% vlasništva
* Chemopetrol (petrokemijska industrija)
* Kaučuk (kemijska industrija)
* ALIACHEM (kemijska industrija)
* Unipetrol Rafinerija (usluge rafiniranja nafte)
* Unipetrol Trade (računovodstvene usluge)
* Benzina (lanac benzinskih crpki, odnosno 337 crpki gorivom u Češkoj i tri u Slovačkoj).

Izvori
------

1. 1 2  UNIPETROL, a.s. KONSOLIDOVANÁ ÚČETNÍ ZÁVĚRKA[*mrtav link*]
2. 1 2  Privatizace společnosti UNIPETROL, a.s.[*mrtav link*]
3. ↑  „MFCR.cz". Arhivirano iz originala na datum 2006-08-19. Pristupljeno 2016-05-11.

Vanjske veze
------------

***Unipetrol*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene web stranice Unipetrola Arhivirano 2008-04-06 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 158762675
* ISNI: 0000 0004 0500 9370
* NKC: ko2004233517

 |
**Reykjanesskagi** ili **Suðurnes** (Južni poluotok) je poluotok koji sa juga zatvara zaljev Faxaflói na jugozapadnoj obali Islanda, u sjevernom Atlantiku.

Geografija
----------

Poluotok je dug od 50 do 65 km, a širok od 45 do 13 km. Karakterizira ga aktivna vulkanska aktivnost ispod njegove površine, tako da se njegov krajolik sastoji od brda tufa (visine do 230 metara), hijaloklastitnih grebena nastalih erupcijama ispod glečera, velikih polja lave i ostataka kratera, zbog čega ima izgled mjesečeve površine, s vrlo malo vegetacije. Po cijelom poluotoku postoje brojni termalni i sumporni izvori, naročito u južnom dijelu poluotoka, pored jezera Kleifarvatn i geotermalnog lokaliteta Krýsuvík.

Poluotok Reykjanesskagi je nastavak Srednjeatlantskog grebena koji izranja iz mora na samom vrhu poluotoka i nastavlja se preko cijelog Islanda od jugozapada prema sjeveroistoku. Tu se može očitati geološka historija toga kraja nekoliko stotina hiljada godina u prošlost, iako je većina stijena relativno mlada, od 100.000 do 200.000 godina. Posljednji niz erupcija koji se desio na poluotoku započeo je oko 1000. i završio 250 godina kasnije. Danas ugasli vulkan Reykjanes pokriva dobar dio poluotoka.

Pored grada Grindavíka nalazi se geotermalna elektrana Svartsengi, a pored nje jezero Bláa lónið (Plava laguna) koje se puni toplom i mineralnom vodom iz elektrane.

Most Sretni Leif koji označava granicu između kontinentalnih ploča Evroazije i Sjeverne Amerike
Jedna od atrakcija je most Sretni Leif (ili Miðlína) koji se proteže preko brazde Álfagjá, dug 18 i dubok 6,1 metara, pored blizu Grindavíka, koji označava granicu između evroazijske i sjevernoameričke kontinentalne tektonske ploče. Izgrađen je 2002. a nazvan je tako u čast islandskog istraživača Leifa Erikssona koji je navodno doplovio do Amerike 500 godina prije Kolumba.

Velik dio poluotoka je proglašen geoparkom, pa postoji inicijativa da se uvrsti u članstvo Evropskih geoparkova (EGN) i uđe u UNESCO-vu svjetsku mrežu geoparkova i postane motor razvoja turizma obrazovanja i ekonomije.

Duž obala poluotoka leže ribarska mjestašca kao što su Grindavík i Njarðvík i grad Keflavík, poznat po svom međunarodnom aerodromu i bivšoj američkoj vojnoj bazi.

Po poluotoku su česti potresi zbog širenja ploča, a najčešće se javljaju kao serije potresa koji traju po nekoliko godina. Iako je većina njih slabog inteziteta, ipak ih se osjeti preko čitavog poluotoka.

Vanjske veze
------------

***Reykjanesskagi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Reykjanes Geopark* na portalu Visit Reykjanes Arhivirano 2013-09-19 na Wayback Machine-u ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 237434925
* GND: 4427412-9

 |
Za ostala značenja, v. Turbe (razvrstavanje).
Turbe u Travniku
**Turbe** je turski termin za grobnicu, obično bogatijeg, poznatijeg čovjeka. Nadgobna je građevina, spomenik, obično kvadratne ili hekogonalne (šest uglova) kao i oktogonalne (osam uglova) osnove. Natkriveno, ponekad ograđeno i sa nekom građevinom pored, česmom ili džamijom zadužbinara. Ovakve građevine su od punih zidova, sa olovnom kupolom (nekada četvorostranim krovom, otvorenog ili zatvorenog tipa). Česti su primjeri da su podizana i na grobljima. Otvorena turbeta imaju 4-6 kamenih stubova, spojenih zidanim lukovima. Oni nose nizak osmostrani ili šestostrani cilindrični dio sa prozorima (koji se, radi osvjetljenja umeću na kupolama između gornje kape, polulopte i donje konstrukcije, koja nosi cijelu konstrukciju). Turbe zatvorenog tipa je slično džamijama.

U Bosni i Hercegovini nakon osmanlijskih vremena, ostala su mnoga turbeta, kao obilježje na nečije delo i postojanje. Mnoga turbeta u Bosni i Hercegovini osim historijskog imaju i religijsko značenje.

* Turbeta u Travniku su najbrojnija u Bosni i Hercegovini. Dva turbeta su nacionalni spomenik BiH.
* Turbeta u Banjoj Luci
* Turbe - Mauzolej u Bihaću proglašeno je takođe za nacionalni spomenik BiH.
* Turbeta Sijerčić nalaze se u opštini Goražde
* Turbe Semiz-ali paše, Prača
* Turbe sedam braće, Sarajevo
* Turbe Malkoča i Skenderpašića, Kopčići, Bugojno
* Turbeta u Čajniču
* Turbeta na Alifakovcu u Sarajevu
* Alijino turbe u Trnovi kod Sanskog Mosta
* Turbeta u Kotor-Varoši
* Turbe Šejha Derviša Ishaka u Mostaru
* Turbe Ferhadovo u Tešnju
* Turbe uz Ali-pašinu džamiju u Sarajevu

Na teritoriji današnje Crne Gore, zna se za preko dvadeset turbeta. Ona se međusobno razlikuju, pa ih je teško svrstati u neku određenu grupu.

Literatura
----------

***Turbe (grobnica)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Grupa autora:Istorijski leksikon Crne Gore, knjiga 5, "Daily Press-vijesti" Podgorica, 2006.
* Mehmed Mujezinović, "Kulturno naslijeđe", Sarajevo –Publishing, 3. izdanje, str. 61 – 65, 1998. -Islamska epigrafika Bosne i Hercegovine, knjiga 3
* Abdulah Talundžić, Mostar : Most - časopis za obrazovanje, nauku i kulturu, 193 (104 - nova serija), str. 72. Turbe i toranj crkve u Bihaću.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4231359-4

 |
**West Point** (engleski: *West Point Island*, španjolski: *Isla Remolinos*) je jedan od otoka istoimenog malog arhipelaga koji leži zapadno od obale Zapadnog Falklanda.

*West Point* se nekad zvao **Albatross Island**.

Geografske karakteristike
-------------------------

*West Point* ima oblik trokuta, dug je 6 km u smjeru sjeverozapad - jugoistok, a širok 4 km u smjeru zapad - istok, površine 12.5 km². 
Otok leži svega par kilometara od krajnje zapadne točke Zapadnog Falklanda

*West Point* je jedan od niza otoka koji zajedno formiraju **Arhipelag West Point**. On se pored istoimenog otoka sastoji od slijedećih otoka; Gibraltar Rock (0.20 km²), Low sa svoje dvije hridi (0,76 km²), Dunbar (2.25 km²) sa hridi Button (0.01 km²), Carcass (18.9 km²), Beecham (0.01 km²), Carcass Reef (0.01 km²) sa obližnim Needles Rocks (5 hridi) (oko 0.05 km²), Northern Twin (0.08 km²) i Southern Twin 0.15 km²). 

Zapadna obala otoka ima visoke klifove (do 350 m) koji se strmoglavo spuštaju do mora. Na južnoj trećini otoka nalaze se impresivne stijene ispod *Gore Cliff* i nešto dalje prema jugu *Gore Misery* (337 m) ispod koje je duboki uski kanal *Woolly Gut* koji razdvaja otok od Zapadnog Falklanda. Jedino naselje na otoku leži na sjeverozapadnom kraju velikog zaljeva na istočnoj obali, koji je dobro zaklonjen od stalnih zapadnih vjetrova. Otočka vegetacija se uglavnom sastoji od kratke oštre arktičke trave i pojedinih travnjaka na kojima je zasađena evropska trava pred više od stotinu godina. Otok se koristi kao pašnjak za uzgoj ovaca od kraja 19. vijeka.

Historija
---------

Kao i mnogi drugi otoci širom Falklandskih otoka, uvale West Pointa bile su mjesto na kojem su tadašnji ribari ubijali na hiljade tuljana i pingvina zbog masti i ulja, na prijelazu iz 19. u 20. vijek. To je doslovno dovelo do istrijebljenja tih životinja, pa je ta djelatnost zamrla.

Uz jedino naselje od par stanovnika ima i nešto drveća, koje je uspješno presađeno. Ono je nastalo oko ovčarske farme osnovane krajem 1879. to je svega par kuća uz mali mol. 

Strme otočke litice stanište su brojnih kolonija albatrosa koji se tu gnijezde, a otočke uvale pingvina, oni privlače sve više turistista, tako da danas u naselju radi pansion za smještaj turista. 

Za West Point vozi trajekt iz lučice New Haven na Istočnom Falklandu jedamput na mjesec, koji na svojoj kružnoj plovidbi oko Zapadnog Falklanda iskrca putnike i po otocima; New, Carcass, Saunders, Keppel, Golding, Pebble i Weddell.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*West Point Island Group*" (engleski). Falklands Conservation. Arhivirano iz originala na datum 2011-07-10. Pristupljeno 14. 04. 2012.
2. 1 2  „*West Point Island*" (engleski). Arnie Travels. Pristupljeno 16. 04. 2012.
3. ↑  „*Ferry and Boat in Falkland Islands*" (engleski). Horario de ferry. Pristupljeno 13. 04. 2012.

Vanjske veze
------------

* Fotografije Falklanda sa West Pointom Arhivirano 2006-12-06 na Wayback Machine-u
* West Point Island (na portalu Arnie Travels) (`en`)
* West Point Island cruise landing (na portalu Falkland Islands Tourist Board Stanley) (`en`)
* Detaljna karta Falklanda
**Sandhurst** je grad od 20,676 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Berkshire u unitarnoj jedinici Bracknell Forest.

Geografske karakteristike
-------------------------

Sandhurst se nalazi 14 km sjeverno od grada i Vojne baze Aldershot, i 48 km jugozapadno od centra Londona.

Poznat je po Kraljevskoj vojnoj akademiji Britanske armije, koja se nalazi pored Camberleya u Grofoviji Surrey.

Historija
---------

Njegovo ime je anglosaksonskog porijekla i vjerojatno se odnosi na pješčano tlo na kom je iznikao. Tokom 14. vijeka bio je feud Biskupa od Salisburya, sve do 19. vijeka bio je malo beznačajno selo. Njegov rast u grad desio se kad je odabran kao centar za obuku vojnika.

Kasarne akademije
Većina potencijalnih kandidata za oficire Britanske armije mora proći školovanje na toj Vojnoj akademiji, koju obično zovu samo - Sandhurst. Ta akademija je nasljednik dviju starijih institucija koje su djelovale do 1939. To su bile Kraljevska vojna akademija, osnovana 1741. iz Woolwicha (Greater London) i Kraljevski vojni koledž iz Sandhursta. Koledž je osnovan kraljevskom poveljom 1802. u Great Marlowu, uglavnom kao rezultat napora pukovnika Johna Le Marchanta i generala Françoisa Jarrya, francuskog rojalista prebjega, koji je tri godine ranije organizirao školu za obuku oficira u High Wycombeu u Grofoviji Buckinghamshire. Taj koledž preselio se u Sandhurst 1812.

Nakon Prvog svjetskog rata duljina školovanja bila je fiksirana na 18 mjeseci, a oficiri su bili školovani za službu u svim rodovima britanske i indijske kopnene vojske, osim artiljerije, injžinjerije i veze, koji su i nadalje obučavani u Woolwichu. Kako bi školovali i osposobili sve oficire na istom nivou, vlasti su planirale spojiti Kraljevsku vojnu akademiju i Kraljevski vojni koledž iz Sandhursta još 1940. ali je to zbog izbijanja Drugog svjetskog rata odgođeno do 1947.

Većina kadeta ulazi u akademiju sa navršenih 18 godina (do 20), nakon što prođu kvalifikacijske ispite i medicinske pretrage. Jedan dio kadeta dolazi iz vojno tehničkog Koledža Worksop (Nottinghamshire), koji je osnovan 1953. za dječake od 16 godina. Uz to negdje oko jedne desetine kadeta dolazi iz zemalja Commonwealtha.

Na kraju školovanja, koje se sastoji od šest tematskih cjelina koje traju od 12 do 13 sedmica, oficirima se dodjeljuje služba prema raspoloživim radnim mjestima. Pravo na izbor puka najčešće se daje onima koji postignu najbolje rezultate tokom školovanja.

Najpoznatiji polaznici te akademije bili su Winston Churchill i proslavljeni ratni komandant Bernard Montgomery.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 1. 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Sandhurst*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20. 1. 2018.

Vanjske veze
------------

***Sandhurst, Berkshire*** na Wikimedijinoj ostavi

* Sandhurst Town Council ()
Turbo Pascal 6.0 
**Turbo Pascal** tvrtke Borland je prvo integrirano razvojno okruženje (IDE) za sisteme CP/M i DOS. *Turbo Pascal* objedinjuje sve funkcije ciklusa razvoja softvera u jedan cjelovit program (pisanje koda, kompilacija, linkovanje, korekcija grešaka). To je doprinijelo velikoj popularizaciji Pascala u softverskoj industriji, jer su programeri do tad morali pokretati zasebno nekoliko različitih programa (editor, kompilator, linker) da bi dovršili konačan program. IDE Turbo Pascal je bio popularan, kako zbog mogućnosti velike uštede vremena pri razvoju softvera, tako i zbog svoje povoljne cijene i "knjižne licence" koja je omogućivala kupovinu samo jedne kopije proizvoda bez obzira na broj instalacija. Osim Turbo Pascala, Borland je prodavao i skuplju varijantu IDE-a pod nazivom Borland Pascal koja se od Turbo Pascala neznatno razlikovala po mogućnostima i imala uključen izvorni kod standardnih modula. Vremenom se Turbo Pascal razvija kao zasebna varijanta programskoga jezika i ostaje u širokoj uporabi sve do početka devedesetih, kada Pascal gubi prvenstvo u odnosu na C++ i Javu. Već 1999. Pascal je zamijenjen C-plus-plusom kao standardom na svim američkim sveučilištima.

Od novosti koje uvodi Borland u Turbo Pascal dijalekt značajna je mogućnost dijeljenja koda na odvojene datoteke, takozvane module (`unit`). Ovaj koncept preuzet je iz Pascalu slična programskoga jezika Modula, odnosno Modula-2 (*Modula-2* je kasnija revizija jezika *Modula*; oba je dizajnirao Niklaus Wirth, autor prvobitnoga Pascala). Mogućnost je dodana počev s verzijom 4.0 Turbo Pascal IDE-a, a programski paket sadržavao je i standardnu zbirku modula, spočetka u jednoj datoteci `TURBO.TPL` (.TPL = *Turbo Pascal Library*), a kasnije u broju odvojenih binarnih .TPU (*Turbo Pascal Unit*) datoteka. Sedma verzija TP-a uključivala je sledeće module: `APP, COLORSEL, CRT, CURSU, DIALOGS, DRIVERS, EDITORS, GRAPH, GRAPH3, HISTLIST, MEMORY, MENUS, MSGBOX, OBJECTS, OUTLINE, STDDLG, STRINGS, TEXTVIEW, TGKSI, TURBO3, VALIDATE, VIEWS, WINDOS.`

Zadnja verzija Turbo Pascala izišla je 1993. pod brojem 7.0. Nakon toga, Borland napušta razvoj TP-a i umjesto njega 1995. izdaje Delphi za 16-bitni Windows 3x, RAD okružje za Borland Pascal koji se od tad razvija kao poseban programski jezik Delphi. Delphi, kao objektno-orijentirani Pascal osobito pogodan za razvijanje grafičkih Windows aplikacija zadržao se u širokoj upotrebi sve do danas, a stekao je i široku popularnost zbog lakoće korištenja i vizualnoga sučelja za kreiranje GUI-ja. Od 2006. razvojem Delphija bavi se CodeGear, Borlandova podružnica za razvojne programe ranije poznata kao *Borland Developers Tool Group* (DTG).
**Sefrou** (arapski: صفرو, berberski: *Sfṛu*) je grad od 79,887 stanovnika na sjeveru Maroka u Regiji Fès-Meknès.

Geografske karakteristike
-------------------------

 Bedemi medine
Sefrou leži na obroncima Srednjeg Atlasa udaljen 22 kilometara jugoistočno od svog regionalnog administrativnog centra Fesa. Kroz grad protiče i dijeli ga napola - *Vadi Aggay* (pritoka rijeke Sebou) koji na zapadnoj periferiji ima poznate slapove.

Historija
---------

Sefrou je jedan od najstarijih gradova Maroka, kog je osnovao 806. drugi vladar iz Dinastije Idrisida - Idris II.

Bedemi njegove medine sa sedam vrata datiraju iz 18. vijeka. 
Sefrou je bio važna usputna stanica na karavanskim trgovačkim putevima o čemu svjedoče brojni karavansaraji, pored toga razvio se i kao regionalni religijski centar sa brojnim džamijama i zavijama.
Svojom tolerancijom privukao je raznoliko stanovništvo kako berbersko, tako i arapsko, kao i brojne izbjeglice iz Andaluzije, među njima i Židove koji su podigli svoju mahalu - Mellah u centru medine.

Sefrou je status općine dobio za Francuske kolonijalne uprave 1917. a od 1991. je i administrativni centar vlastite 
provincije.

Privreda
--------

Danas je Sefrou administrativno-zanatsko-trgovački centar poljoprivrednog kraja, kog zovu *Vrt Maroka*. U Maroku je poznat po *Festivalu trešanja* i po proizvodima svojih zanatlija.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Francuska Blotzheim, Francuska

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Morocco, Kingdom of Morocco*" (engleski). City population. Pristupljeno 29. 06. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Histoire*" (francuski). C.R.T Fès. Arhivirano iz originala na datum 2020-06-27. Pristupljeno 29.6. 2020.
3. ↑  „*La ville de Sefrou*" (francuski). Communes Maroc. Pristupljeno 29.6. 2020.

Vanjske veze
------------

***Sefrou*** na Wikimedijinoj ostavi

* *La ville de Sefrou* ()
*Za ostale upotrebe, v. Grabovac.*

  
Koordinate: 42° 56′ 01" SGŠ, 20° 50′ 25" IGD

**Grabovac** (alb. ) je naselje u opštini Zvečan na Kosovu i Metohiji. Atar sela se nalazi na teritoriji katastarske opštine Zvečan i površine je 260 ha, po opštinskoj proceni 235 ha.

Geografija
----------

Selo Grabovac se nalazi na magistralnom putu Kosovska Mitrovica-Kraljevo, na 5 km od Kosovske Mitrovice i 2 km severno od Zvečana. Kroz Grabovac protiče reka Ibar, dok se sa druge strane oslanja na brdo (iza kojeg leži manastir Sokolica iz 14. veka) ispod vrha koji se zove Gospođin vrh, a poznat je i kao Ljuljaška. Brdo koje se nalazi iznad sela naziva se Gospođin vrh, upravo zbog manastira Sokolica, koji je posvećen presvetoj Bogorodici. Meštani to brdo još i nazivaju Ljuljaška, zbog stena na samom vrhu, koje se i pri najmanjem vetru ljuljaju. Većina kuća je podignuta duž magistaralnog puta. Grabovac je podeljen na tri male: Savić mala(u sredini), Katić mala (prema Kraljevu) i „pod kraj" ili Moračani (prema Kosovskoj Mitrovici). Seoska slava je sveti car Konstantin i carica Jelena. Najčešća slava među Grabovačkim porodicama je Sveti Luka.

Selo ima četvororazrednu školu u okviru osnovne škole *Vuk Karadžić* iz Zvečana.
Zahvaljujući magistralnom putu koji prolazi kroz selo dobro je povezano sa Zvečanom i drugim mestima. Za selo je značajno i što u blizina protiče reka Ibar. Selo je povezano na gradski vodovod, a delovi imaju seoske vodovode. U selu postoji ostaci srušene Crkve posvećene Svetom caru Konstantinu. U neposrednoj blizini ostataka crkve, 2014. godine, meštani sela, kao i donatori iz cele R. Srbije, pa i sveta, započeli su izgradnju hrama posvećen Sv. Luki.

Istorija
--------

Pod nazivom Grabovac ne pominje se u Svetostefanskoj povelji Kralja Milutina iz 1313. godine, ali i danas se plodna ravnica pored reke Ibar naziva „ Bano polje". Selo se spominje u turskom defteru u oblasti Vuka Brankovića, gde se kaže da ima 25 domaćinstva.
Po jednom od narodnih predanja selo je pod prisilom iseljeno tokom velike seobe 1690. godine, a povratak srpskog stanovništva na vekovna ognjišta započinje krajem XVIII veka. Po drugom predanju selo je bilo živo i posle velike seobe Srba 1690.

Demografija
-----------

Naselje ima srpsku etničku većinu.

Broj stanovnika na popisima:

* popis stanovništva 1948. godine: 400
* popis stanovništva 1953. godine: 445
* popis stanovništva 1961. godine: 525
* popis stanovništva 1971. godine: 528
* popis stanovništva 1981. godine: 542
* popis stanovništva 1991. godine: 561
* opštinska procena 2011. godine: 625

Spoljašnje veze
---------------

* Internet prezentacija sela Arhivirano 2019-05-06 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Opština Zvečan |
| --- |
| Banov Do • Banjska • Banjska Reka • Banjski Suvi Do • Boljetin • Bresnica • Valač • Veliko Rudare • Vilište • Grabovac • Grižani • Doljane • Žaža • Žerovnica • Žitkovac • **Zvečan** • Izvori • Jankov Potok • Joševik • Kamenica • Korilje • Kula • Lipa • Lipovica • Lovac • Lozište • Lokva • Mali Zvečan • Malo Rudare • Matica • Meki Do • Oraovica • Rudine • Sendo • Srbovac |