recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Caraballeda** je grad od 50,200 stanovnikau saveznoj državi Vargas na sjeveru Venecuele. 

Caraballeda zajedno sa obližnjim glavnim gradom La Guaira (19,900 stan.) i gradovima Catia La Mar (139,800) i Maiquetía 68,600) formira jednu konurbaciju u kojoj živi 228,300 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Caraballeda leži u Državi Vargas, duž uskog obalnog pojasa Karipskog mora i po obroncima Karipskih Andi, gotovo spojena sa La Guairom.

Historija
---------

Caraballedu je osnovao početkom 1965. kapetan Diego de Losada, kao luku za Caracas, na ruševinama nekadašnje Ville de El Collado, koju je 1560. osnovao mestik Francisco Fajardo.

Španjolski guverner Provincije Caracas Luis de Royas, posjetio je 1586. Caraballedo i smjenio zbog nekih malverzacija četiri guvernera. Ogorčeni stanovnici su zbog tog napustili grad i preselili se u Valenciju, pa je Caracas ostao bez luke, zbog tog je Royas morao podići novu luku, a to je današnja La Guaira.

Obnovljeni Caraballedo više nije mogao konkurirati La Guairi, pa je sve do 20. vijeka tavorio kao malo ribarsko mjestašce.

Caraballeda je danas ladanjsko mjesto brojnih hotela i [*mrtav link*].

Sredinom januara 1999. nakon kiše, koja je padala nekoliko dana dogodila se Vargaška tragedija. Tad je počelo klizito tlo po strmim padinama Karipskih Andi i rušiti brojne kuće.
U toj tragediji poginulo je 10.000 do 50.000 ljudi u Državi Vargas, od toga jako puno u samom Caraballedu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Venezuela*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 22. 10. 2017.
2. 1 2  „*Historia de la Conquista Y Poblacion de la Provincia de Venezuela*" (engleski). José de Oviedo y Baños. Arhivirano iz originala na datum 2021-04-07. Pristupljeno 22. 10. 2017.
3. ↑  „*Los Corales / Caraballeda*" (engleski). Passcal. Pristupljeno 22. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Caraballeda*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Caraballeda* na portalu Mapcarta (`en`)
Slika iz Vatikanskog kodeksa iz 1162. za koji se vjeruje da predstavlja prikaz Crkve Svetih apostola
**Crkva Svetih apostola** (grčki: , *Agioi Apostoloi*; turski: ), također poznata i kao *Carski Poliandreion*, bila je kršćanska bazilika sagrađena godine 550. u Konstantinopolisu, tadašnjoj prijestolnici Istočnog (Bizantskog) Carstva. Po veličini je, među velikim crkvama Istočnog Carstva bila manja jedino Crkvu svete mudrosti (Aja Sofija). Nakon što je Konstantinopolis pao pod osmansku 1453. godine, crkva Svetih apostola je neko vrijeme služila kao sjedište Vaseljenskog patrijarha. Godine 1461. su je osmanske vlasti preuzele i porušile kako bi sagradile Fatihovu džamiju.

Vanjske veze
------------

***Crkva Svetih apostola (Carigrad)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Byzantium 1200 | Holy Apostles hypothetical computer reconstruction
* Nicholas Mesarites, Ekphrasis on the Church of the Holy Apostles with a hypothetical plan of the church

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 139843487
* LCCN: no93038758
* NKC: kn20090401029

 |
**Danilo** (svetovno *Tomo Dajković*, Drušići kod Cetinja, 6/19. oktobar 1895 — Cetinje, 14. septembar 1993) je bio mitropolit Srpske pravoslavne crkve.

Svetovni život
--------------

Mitropolit Danilo rođen je kao Tomo Dajković u Drušićima, u Riječkoj nahiji kod Cetinja, 19. oktobra 1895. Osnovnu školu završio je u svom rodnom mestu, nižu gimnaziju u Podgorici, Bogoslovsko-učiteljsku školu na Cetinju, a Bogoslovski fakultet u Beogradu. Učestvovao je u balkanskom i Prvom svjetskom ratu kao vojnik crnogorske vojske.

Monaški život
-------------

Rukopoložen je u čin đakona i prezvitera 1920. i bio parohijski sveštenik do 1930. godine. Do izbora za mitropolita crnogorsko-primorskog bio je sekretar Duhovnog suda u Štipu, crkvenosudski tužilac u Skoplju, član suda, arhijerejski zamenik i upravnik patrijaršijskog dvora u Beogradu.

Izabran je za mitropolita crnogorsko-primorskog 20. maja 1961. Hirotonisao ga je u beogradskoj Sabornoj crkvi 24. juna 1961. patrijarh srpski German, mitropolit zagrebački Damaskin i episkop banatski Visarion. Kao Mitropolit Danilo je, koliko su mu to uslovi, prilike i komunistički režim dozvolili, sredio stanje u Mitropoliji Crnogorsko-primorskoj, ali nije uspio da je odbrani Kapelu Svetog Petra Cetinjskog na Lovćenu od komunističke sile. Kapela je srušena, 12. jula 1972. (na Petrovdan). Za vreme njegove dugogodišnje uprave Crnogorsko-primorskom mitropolijom obnovljeni su mnogi hramovi i manastiri i otvorena Monaška škola u manastiru Ostrogu.

Umirovljen je po svojoj molbi 1990. godine. Umro je na Cetinju 14. septembra 1993. godine i sahranjen u manastiru Ostrogu.

Izvori
------

* Sava Vuković: Srpski jerarsi Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Arsenije (Bradvarević)** | **Mitropolit crnogorsko-primorski1961—1990.** | Nasljednik:**Amfilohije (Radović)** |
Sirija je prema popisu iz 2001. godine imala 17 040 000 ljudi, te je sa površinom od 185 180 km kvadartnih imala prosječnu gustoću naseljenosti od 92 st. po km kvadratnom. S obzirom na klimu i reljef gustoća naseljenosti je poprilično visoka. Apsolutna većina stanovništva su Arapi (90.3%), a ostatak su uglavnom Kurdi i Armenci. Po religijskom sastavu najbrojniji su sunitski muslimani (74%), šijitskih muslimana ima oko 12%, a kršćana 9-10%.

Gradskog stanovništva ima 52%. Najveći grad je Damask (Damasq) sa populacijom od 1 934 000. Drugi najvažniji grad je Allep (cca 1 600 000). Treći velegrad je Horns (Hims) sa oko 600 000 ljudi. Najvažnija luka je Latakija. Pri-rodna promjena stanovništva je velika (25.4 promila). Stopa nataliteta je 30.6, mortaliteta 5.2 a god. promjena stanovništva iznosi 2.6%. Rast Sirije i Damaska:

* 1948.: 3 800 000
* 1991.: 14 887 000
* 2001.: 17 040 000
* 2020.: cca 30 000 000
* 2050.: cca 45 000 000

Damask (1943.): 286 000
Damask (2001.): 1 934 000

Apsolutna većina građana Sirije su Arapi. Najveća manjina su «nearapski» Kurdi kojih ima nešto više od 6 % i žive uz granicu sa Turskom te Armenci koji uglavnom žive u velikim gradovima. Postoji i zajednica Turaka. Od nekadašnje velike Židovske zajednice ostalo je samo oko 1 000 člnova koji uglavnom žive u Damasku.

Po vjerskom pitanju Sirija je reltivno homogena zemlja za razliku od susjednog Libanona, no i ovdje postoje z načajne vjerske manjine. Većina Sirijaca su sunitski muslimani (74%). Slijedeća su vjerska grupa šijitski muslimani (12%), kršćana (armenskih pravoslavaca, maronita, grčkih pravoslavaca i katolika) ima oko 9-10%. U Siriji još djeluju zajednice Druga (vjera povezana sa islamom, ali i sa kršćanstvom i judaizmom), Alawita (vjerske šizme šijita) i oko 1000 Židova.

Sirijci su uglavnom Arapi; pripadnici hamitsko-semitske rasne skupine. Kurdi su druga, a Armenci treća grupa po brojnosti i obje pripadaju indo-evropskoj rasnoj grupi.

Službeni jezik u Siriji je arapski (hamitsko-semitska porodica jezika) , ali se u nekim područjima govore kurdski (novoiranska porodica jezika) i turski (altajska porodica jezika).

Iako je školstvo u Siriji besplatno blizu 30% stanovništva starijeg od 15 godina nepismeno je. Nepismenost u muškaraca je blizu 15%, a u žena nešto više od 44%. U periodu 1991. - 2001. nepismenost je smanjena za oko 6%.

Povezano
--------

* Sirijci

***Demografija Sirije*** na Wikimedijinoj ostavi
Današnja crkva Sv. Sretenja Gospodnjeg u Novim Karlovcima je sazidana je 1796. godine za vreme mitropolita Stratimirovića. Pre ove crkve postojala je crkva Sv. Klimenta sagrađena 1756. godine. Od predhodne drvene crkve sačuvan je samo episkopski presto sa ikonom Hrista sa okvirom u rokajnom stilu. Nalazi se u vrlo dobrom stanju. 
Ikonostas je nastao 1818-1832. godine. Rezbar ikonostasa je bio Marko Vujatović, kao i rezbarije arhiepiskopskog prestola i petohlebnice, dok je ikonostas oslikao Georgije Bakalović. On je oslikao i ikonu na arhiepiskopskom prestolu. Bogorodičin presto sa rezbarijom baroknih oblika i ikona Hrista nastali su u drugoj polovini XVIII veka. Prestone ikone su izdvojene kanelovanim stubovima koji su obavijeni grančicama sa hrastovim listovima i ružama. Najčešći su motivi vinova loza sa grožđem, akantovi listovi, vaze obrnuto postavljene kod kojih sa obe strane izlaze ruže sa grančicama koje se savijaju u volute. Na Ivandan je bilo nezapamćeno nevreme i toranj crkve je srušen. Novi toranj je podignut 1901. godine. Nemci su ga minirali 1943. godine, ali su sa crkve pala samo zvona. Nova su podignuta 1956. godine. Ima srpsko pravoslavno groblje. Među crkvenim knjigama nalazi se jedan srbljak iz Rusije (1760.). Crkva je proglašena za spomenik kulture.

Neobično burna istorija ovog malog mesta, opasanog kukuruzima, repom i suncokretima, zauvek je zabeležena na crkenom podu, gde su 1943. ustaše pobile desetine ljudi. Sasani su desetak dana organizovali odmazdu, ali nemajući više od nekoliko starih pušaka, isekli su stabljike suncokreta i uz veliku graju presreli ustaše iz susednog Slankamena i navodno, na smrt ih preplašili i oterali. Ostali su poznati kao „Suncokretaška četa". Kako bilo, popovi se otad pravdaju da nema sredstva za čišćenje i četke koji bi mogli da operu krv sa crkvenog poda pa je on i dan-danas prekriven tepihom.
Koordinate: 41° 02′ 35" SGŠ, 21° 00′ 26" IGD

**Carev Dvor** (mak. *Царев Двор*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Carev Dvor pripada opštini Resan.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Carev Dvor je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 35 km zapadno, a od opštinskog središta 5 južno.

Carev Dvor se nalazi u oblasti Gornje Prespe, oblasti koja zauzima viši deo kotline Prespanskog jezera. Naselje je smešteno u polju severno od Prespanskog jezera. Polje je mahom pod voćem. Dalje, ka istoku izdiže planina Baba sa vrhom Pelisterom. Nadmorska visina naselja je približno 870 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Ime sela je verovatno vezano za Samuilovo carstvo, kada je Prespa bila prestonica carstva.

Stanovništvo
------------

Carev Dvor je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 605 stanovnika. 

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (86%), a u manjini su Turci (13%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Resan

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Carev Dvor*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.resen.gov.mk Zvanična stranica opštine Resan

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Resan |
| --- |
| **Resan** • 
Arvati •
Asamati •
Bolno •
Brajčino •
Vukoderi •
Gornja Bela Crkva •
Gornje Krušje •
Gornji Dupeni •
Grnčari •
Donja Bela Crkva •
Donje Perovo •
Donji Dupeni •
Drmeni •
Evla •
Zlatari •
Izbišta •
Ilino •
Jankovec •
Jezerani •
Kozjak •
Konjsko •
Krani •
Kriveni •
Kurbinovo •
Lavci •
Leva Reka •
Leskojec •
Ljubojno •
Nakolec •
Oteševo •
Petrino •
Podmočani •
Pokrvenik •
Preljublje •
Pretor •
Rajca •
Slivnica •
Sopotsko •
Stenje •
Stipona •
Carev Dvor •
Šurlenci •
Štrbovo |  |
**Muhafaza Dumjat** (arapski: محافظة دمياط / *Muḥāfāzah Dumyat*, je jedna od 27 muhafaza na koje je Egipat administrativno podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Muhafaza Dumjat* se nalazi u Delti Nila u Donjem Egiptu, i duž obale Sredozemnog mora.
U njoj živi 1,527,189 stanovnika na površini od 910 km² pa je površinom najmanja u zemlji.

### Administrativna podjela

Muhafaza Dumjat je administrativno podjeljena na 10 distrikta; El Zarka, Dumjat, Dumjat 1 (urbani), Dumjat 2 (urbani), Faraskur, Kafr El Batik, Kafr Sad, Novi Dumjat (urbani), Ras El Bar (urbani) i jedan Policijski (luka Dumjat).

Podijeljena je istoimenim rukavcem Nila *Dumjat*, koji se uliva u more 13 km sjeveroistočno od administrativnog centra Damijete. Ribarstvo i poljoprivreda su glavne privredne grane izvan Damijete koja je jedini veći grad koji ima nešto industrije.

Prokapanjem kanala Salam 1979. dostavljena je pitka voda iz Dumjata u zonu Sueskog kanala i na Sinaj. 
Velikim melioracionim radovima na istoku po Jezeru Manzala, dobijeno je više oranica za ratarstvo, ali po krajnjem sjeveru još uvijek ima velikih slanih močvara.

Muhafaza Dumjat je specifična po tom što je u augustu 2018. za njenog muhafiza (guvernera) izabrana jedna žena (uz to još i Kopt) - Manal Avad Mihael.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Dumyāṭ governorate, Egypt*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 18.07.2020.
2. ↑  „*Egypt, Arab Republic of Egypt*" (engleski). City population. Pristupljeno 18. 07. 2020.
3. ↑  „*Manal Mikhail Becomes Egypt’s First Female Coptic Governor*" (engleski). Egyptian Streets. Pristupljeno 18.07.2020.

Vanjske veze
------------

***Dumjat (muhafaza)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice* Arhivirano 2008-07-30 na Wayback Machine-u (`ar`)
* *Dumyāṭ governorate, Egypt* (`en`)

| * p
* r
* u
Egipat Egipatske muhafaze |
| --- |
| Urbane | 
* Kairo
* Aleksandrija
* Port Said
* Suez

 | Flag of Egypt |
| Donji Egipat | 
* Ismailia
* Kafr eš Šejk
* Garbija
* Dakahlija
* Šarkija
* Minufija
* Kaljubija
* Dumjat
* Beheira

 |
| Gornji Egipat | 
* Giza
* Fajum
* Beni Suejf
* Minja
* Asjut
* Sohag
* Kena
* Asuan
* Luksor

 |
| Pogranične | 
* Crveno more
* Vadi al Džadid
* Matruh
* Sjeverni Sinaj
* Južni Sinaj

 |
**Forma Urbis Romae** bio je tlocrt antičkog Rima isklesan u mramoru za vladavine cara
Septimija Severa između 203.-211.

Historija i karakteristike
--------------------------

Ta velika karta široka 18,10 i visoka 13 metara, orginalno je bio postavljena na zidu *Hrama mira* (Templum Pacis, danas crkva Santi Cosma e Damiano) prikazivala je sve značajnije objekte u gradu od velikih javnih spomenika, do malih trgovina, soba pa čak i stepeništa.

Razbijena je tokom srednjeg vijeka na 1.186 komada, pa se danas može rekonstruirati svega 10-15 % njezina sadržaja.

Kako je izuzetno značajna za proučavanje antičkog Rima, vijekovima su naučnici pokušali uskladiti ulomke i rekonstruirati tu veliku zagonetku, ali napredak ide sporo, jer su mramorni komadi su teški, nezgrapni i prilično nedostupni.

Upravo zbog toga kompjutorski stručnjaci i areheolozi sa američkog Univerziteta Stanford koriste digitalnu tehnologiju za rekonstrukciju karte. Oni naime rade digitalne fotografije i 3D modele svih 1.186 razbijenih komada, što će im olakšati posao slaganja dijelova karte.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Welcome*" (engleski). Stanford Digital Forma Urbis Romae Project. Pristupljeno 9. 5. 2018.

Vanjske veze
------------

***Forma Urbis Romae*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Stanford Digital Forma Urbis Romae Project* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 208718053
* GND: 4675275-4

 |
**Evropska služba za spoljne poslova** (skraćenica **EEAS** od engleskog: *European External Action Service*) funkcionalno je autonomno telo Evropske unije (telo *sui generis*) pod nadležnošću Visokog predstavnika Unije za spoljne poslove i politiku bezbednosti. EEAS je jedinstvena i nezavisna od drugih institucija EU, formirana spajanjem dela za spoljne odnose Saveta EU i Evropske komisije, odvojena je od Generalnog Sekretariata Saveta i Evropske komisije, ima pravnu sposobnost potrebnu za obavljanje svojih zadataka postignuće svojih ciljeva, kao i vlastiti proračun.

Osnivanje Evropska služba za spoljne poslova omogućio je Lisabonski ugovor koji je stupio na snagu 1. decembra 2009. godine. Cilj EEAS je učiniti zajedničku spoljnu politiku EU-a doslednijom i efikasnijom, čime bi se pojačao uticaj EU u svetu. EEAS će pomoći Visokoj predstavnici za spoljne poslove i bezbednost u izvršavanju njenog mandata. Služba će raditi u saradnji sa diplomatskim službama država članica, a činiće je dužnosnici iz odgovarajućih sektora Generalnog Sekretariata Saveta i Evropske Komisije, te osoblje dodeljeno iz nacionalnih diplomatskih službi država članica.

Pravna osnova
-------------

Članak 27.(3) Ugovora o Evropskoj uniji predstavlja pravnu osnovu za donošenje odluke o organizaciji i delovanju EEAS: *U ispunjavanju svog mandata, Visokom predstavniku pomaže Evropska služba za spoljne poslove (...). Savet deluje na predlog Visokog predstavnika nakon savetovanja s Evropskim parlamentom i nakon dobijanja pristanka Komisije.*

Vidi još
--------

* Zajednička spoljna i sigurnosna politika
* Institucije Evropske unije
* Institut Evropske unije za sigurnosne studije

Spoljašnje poveznice
--------------------

* ((en)) Službene stranice
**Frane Tagliafero**, nekadašnji hajdukov igrač s ukupno 89 nastupa i 14 postignutih zgoditaka u 20 službenih nastupa u Splitskom podsavezu. Igrao je i u 69 prijateljskih utakmica za Bile ali bez postignutih golova.

U prvoj postavi Hajduka nalazi se već završetkom Prvog svjetskog rata, 1918. godine, a uz njega su nastupali te godine i Prokeš, Salvi, Šitić, Gazdić-Janjčić, M. B. Kurir, Kaliterna, Righi, Pilić, Nedoklan i Dujmović.

F. Tagliafero se u Splitskom podsavezu nalazio na 10. mjestu po nastupima (iza Mirka Bonačića s 22 nastupa) i na 9. mjestu na listi strijelca, iza Ernesta Hochmanna s 16 zgoditka.

Njegov prvi službeni nastup je bila utakmica protiv Borca 28. ožujka 1920. koju je Hajduk dobio s 8:0. U toj utakmici nastupili su uz njega i Kaliterna (branka), Gazdić, Šitić, Dujmović, Prokeš, Righi, Borovčić Kurir, Pilić, Hochmann i Machiedo. Gazdić je na njoj zabio 4 gola. a ostalea 4 su dali Machiedo 2 i po 1 Pilić i Hochmann.

Statistika u Hajduku 

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 0 | 0 |
| Kup | 0 | 0 |
| Superkup | 0 | 0 |
| Međunarodne | 0 | 0 |
| Splitski podsavez | 20 | 14 |
| **Ukupno** | **20** | **14**
 |
| Prijateljske | 69 | 0 |
| ***Sveukupno*** | **89** | **14** |

Izvori
------

1. ↑  HNK Hajduk Split
2. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduka
**Francusko osvajanje Korzike** desilo se tokom 1768. i 1769. godine kad su Korzikansku republiku zauzele snage Kraljevine Francuske pod komandom grofa De Vauxa.

Francuska je dobila *de jure* kontrolu nad Korzikom kao zalog od Republike Genove u skladu s Versajskim sporazumom iz 1768. Genova je i dalje tvrdila da posjeduje Korziku iako su 1755. Korzikanci praktično stekli nezavisnost i sastavili Ustav Korzike (na italijanskom). Nakon što je izgubila svaku nadu da će moći silom vratiti Korziku, Genova je odlučila prodati svoja prava nad ovim ostrvom Francuskoj koja je je bila voljna doći do novih teritorija koje bi zamijenile one koje je izgubila u Sedmogodišnjem ratu.

Početna ofanziva Francuske propala je nakon značajnog poraza u bici za Borgo u oktobru 1768. Francuska je dovela veliko pojačanje tako da je broj njenih vojnika na Korzici porastao na 24.000. Korzikanska vojska pretpjela je velik poraz u bici kod Ponte Novua i francuske snage ubrzo su zauzele ostrvo iako korzikanske trupe nisu bile u potpunosti poražene do naredne godine te je dolazilo do izbijanja sporadičnih pobuna.

Francuska invazija prouzrokovala je Korzikansku krizu u britanskoj politici. Iako je poslala tajnu pomoć Korzikancima, britanska vlast odlučila je ne pokušati spriječiti zauzimanje ostrva. Vođa Korzikanske republike, Pasquale Paoli, otišao je u egzil u Britaniju, gdje je ostao sve dok mu Francuska revolucija nije omogućila da se vrati na Korziku. Britanske trupe kasnije su ipak intervenirale na Korzici između 1794. i 1796, kada je formirano kratkotrajno Anglo-korzikansko kraljevstvo, i 1814, kad je potpisan Bastijski sporazum. Nakon Bečkog kongresa kontrola nad Korzikom vraćena je francuskim monarsima.
Flavia Maximiana Theodora. Na reversu *Pietas*, boginja porodice.
**Flavija Maksimijana Teodora** (Flavia Maximiana Theodora, kraj 3. vijeka - početak 4. vijeka) bila je rimska plemkinja, poznata kao rimska carica, odnosno supruga cara Konstancija Klora.

Otac joj je bio Flavije Afranije Hanibalijan, a majka Eutropija. Njen otac je godine 292. služio kao rimski konzul, a potom kao pretorijanski prefekt cara Dioklecijana. Eutropija se od njega razvela, te se udala za Dioklecijanovog ko-cara Maksimijana. Između 289. i 293. se Konstancije Klor razveo od svoje supruge Helene i oženio za Teodoru. Imali su šestoro djece:

* Flavius Dalmatius;
* Julius Constantius, otac carea Julijana;
* Hanibalijan (koji je najvjerojatnije umro prije carskih čistki 337. jer se ne spominje među njenim žrtvama);
* Anastazija;
* Flavia Julia Constantia, supruga rimskog cara Licinija;
* Eutropia, majka Nepotijana.

Eksterni linkovi
----------------

***Flavija Maksimijana Teodora*** na Wikimedijinoj ostavi


| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi: **Priska -Eutropia**  |  **Carica Rima** 305–306(zajedno sa Galerijom Valerijom) | Slijedi: **Galeria Valeria**  |
U irskoj mitologiji **Fir Bolg** (Fir Bholg, Firbolg) su bili jedna od rasa koja je živjela u Irskoj prije dolaska naroda Tuatha Dé Danann.

Kada su se Tuatha Dé Danann iskrcali na irske obale, njihov kralj Nuada je tražio pola otoka, ali su Fir Bolg odbili. Umjesto toga je došlo u prijevoju Balgatan, došlo do četverodnevne bitke kod Mag Tuireda. U njoj je Sreng, prvak Fir Bolga, izazvao Nuadu na dvoboj i odrezao mu desnu ruku. Fir Bolg su međutim poraženi kada je njihov kralj po imenu Eochaidh ubijen od boginje Morrigan. Sreng ih je međutim spasio od uništenja. Tuatha Dé Danann su bili impresionirani njihovom hrabrošću i plemenitošću te su im dali četvrtinu otoka po vlastitom izboru. Fir Bolg su odabrali Connacht, nakon čega se rijetko spominju u kasnijim mitovima.

Fir Bolg su predmet špekulacije među historičarima o mogućoj historijskoj podlozi za mit. O'Rahilly navodi kako su Fir Bolg vezani uz Belge iz drevne Galije i Britanije, odnosno historijski narod Builg iz Munstera; njima srodni Fir Domnann su britsko pleme Dumnonii; a Gaileanga su Laigin, koji su osnovali Leinster. Prema O'Rahillyju te tri grupe predstavljaju ivernijske starosjedioce koji su živjeli u Irsku prije dolaska Gela.

Izvori
------

1. ↑  Ellis, Peter Berresford (2002) *The Mammoth Book of Celtic Myths and Legends*; pp 28. Constable & Robinson
2. ↑  Squire *Celtic Myth and Legend*; pp. 47-77
3. ↑  O'Rahilly, T. F. (1946) *Early Irish History and Mythology*. Dublin Institute for Advanced Studies

Eksterni linkovi
----------------

* List Book Arhivirano 2012-02-10 na Wayback Machine-u
* Firbolgs

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Nemedians**  |  **Mitske invazije Irske**  | Slijedi: **Tuatha Dé Danann**  |
**Muhafaza Crveno more** (arapski: محافظة البحر الأحمر / *Muḥāfāzah Al Baḥr Al Aḥmar*), je jedna od 27 muhafaza na koje je Egipat administrativno podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Muhafaza Crveno more* se nalazi na jugoistoku Egipta, od doline rijeke Nil do Crvenog mora na istoku, a sa sjevera od 29° geografske širine do sudanske granice na jugu.
U njoj živi 369,119 stanovnika na površini od 120,000 km² pa je površinom treća u zemlji.

Muhafaza obuhvaća veći dio Istočne pustinje a to je oko 1 / 5 ukupne površine Egipta. 
Vrlo rascjepkana Istočna pustinja sastoji se od valovitog peščenjačkog gorja.
Po njoj nema arteških bunar i ima vrlo malo planinskih izvora, ali povremeno padne nešto 
kiše, pa je izbrazdana koritima vadija. Po tom nepristupačnom i teško prohodnom kraju ima vrlo malo stanovnika, a oni su uglavnom nomadski stočari.

Većina stanovnika živi u malim naseljima duž obalne ravnice Crvenog mora, a bave se ribarstvom, rudarstvom i vađenjem nafte.

Šesdesetih godina prošlog vijeka u Crvenom moru se počela eksploatirati nafta i to po poljima na kopnu i moru, od kojih je najveće Al-Morgan, koje se nalazi udaljeno oko 200 km južno od Sueza.
Od 1970-ih započela se crpsti nafta sa novih polja u Sueskom zaljevu.

Po Istočnoj pustinji također ima i azbesta, mangana, fosfata, urana i zlata. 
El Kusejr je najveća egipatska luka u Crvenom moru južno od Sueza, poznatom po nepristupačnoj obali radi koraljnih grebena.
Kod nje ima velikih naslaga fosfata, pa u gradu ima postrojenja za obradu rude prije transporta.

### Administrativna podjela

Muhafaza Crveno more je administrativno podjeljena na 8 distrikta; Hurgada 1 (urbani), Hurgada 2 (urbani), El Kusejr (urbani), Šalaten, Halajb, Marsa Alam, Ras Garib i Safaga. 

Administrativni centar muhafaze je Hurgada, turistički resort i servisni centar za bušenje nafte.
Ostali industrijski centri i luke su Safaga i El Kusejr.
Po planinama Istočne pustinje još se uvijek iskopa kao u faraonsko doba, alabaster, porfir, granit i pješčenjak.

Autoput koji se proteže duž obale Crvenog mora ide od Sueza do sudanske granice, a autoput preko pustinje do doline Nila.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Al-Baḥr al-Aḥmar governorate, Egypt*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20.07.2020.
2. ↑  „*Egypt, Arab Republic of Egypt*" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 07. 2020.

Vanjske veze
------------

***Crveno more (muhafaza)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Portal of Red Sea Governorate* (`en`)
* *Al-Baḥr al-Aḥmar governorate, Egypt* (`en`)

| * p
* r
* u
Egipat Egipatske muhafaze |
| --- |
| Urbane | 
* Kairo
* Aleksandrija
* Port Said
* Suez

 | Flag of Egypt |
| Donji Egipat | 
* Ismailia
* Kafr eš Šejk
* Garbija
* Dakahlija
* Šarkija
* Minufija
* Kaljubija
* Dumjat
* Beheira

 |
| Gornji Egipat | 
* Giza
* Fajum
* Beni Suejf
* Minja
* Asjut
* Sohag
* Kena
* Asuan
* Luksor

 |
| Pogranične | 
* Crveno more
* Vadi al Džadid
* Matruh
* Sjeverni Sinaj
* Južni Sinaj

 |

Red Sea Governorate
**Crvenofiguralni stil** je tehnika oslikavanja vaza u staroj Grčkoj oko 500. p. n. e, koji se kasnije proširio i u južnu Italiju. Ova tehnika se zasniva na bojenju pozadine u crno, dok figure ostaju neobojene i posle pečenja dobijaju crvenkastu boju. Slikar Andokidas je prvi počeo da primenjuje ovu tehniku, koja je ubrzo potisnula do tada primenjivanu tehniku crnih figura, jer je omogućila mnogo veću slobodu prikazivanja. Ovaj stil je ostao dominantan do kasnog 4.v.pne. i doneo je neke od najznačajnijih primera slikarstva stare Grčke.

Tehnika
-------

Izrada vaza u stilu crvenih fugura na crnoj podlozi zahtevala je blisku saradnju između grnčara i slikara. Grnčar bi oblikovao vazu, i isporučio je slikaru dok je glina još vlažna. Pošto je vaza dobijala boju tek nakon pečenja, slikar je slikao po sećanju i nije mogao da vidi kako će slika izgledati. Boje su se mogle nanositi samo dok je glina vlažna, pa je slikar morao brzo da radi. To je značilo da su se nanosile hiljade preciznih nevidljivih linija za veoma kratak vremenski period.

Uprkos ovim ograničenjima, slikari su razvili prefinjen i detaljan stil. Slikari ranije epohe, koji su koristili stil crnih figura, bili su primorani da striktno razdvajaju figure, jer su svi elementi bili u istom planu i bojeni u istu boju. Nasuprot tome, crvene figure su mogle biti slobodno iscrtavane i isticale su se na crnoj pozadini kao da su osvetljene na sceni. Mnogo prirodniji odnos crvenog na crnom i veći dijapazon boja koje su se mogle koristiti omogućio je slikarima da unose anatomske detalje u većem obimu i mnogo preciznije. Postignut je naturalizam kakav ranije nije viđen.

Slikari
-------

* Ahilej, slikar
* Andokides, slikar
* Douris
* Eufronos
* Eutimid
* Kleofon, slikar
* Kleofard, slikar
* Oltos
* Fintija
* Polignotos

Vidi još
--------

* Istorija umetnosti
* Arhajski stil
* Umetnost stare Grčke
* Stara Grčka
* Crne figure na crvenoj podlozi

***Crvenofiguralni stil*** na Wikimedijinoj ostavi
**Desnica** (*La Destra*) je italijanska politička stranka desnice koju je osnovao Frančesko Storače.

U početku Storače je bio član Nacionalne alijanse (AN), glavna nacional-konzervativna stranka Italije naslednica Italijanskog socijalnog pokreta.

Lider AN-a Đanfranko Fini krajem 2007 je bio doneo odluku o ulasku stranke u novu partiju, pod imenom *Narod slobode* zajedno sa drugim snagama italijanskog desnog centra.

Storače je odbijo to spajanje i optužio Finija da je tom odlukom "*izdao sve vrednosti italijanske desnice*".10 i 11 novembra 2007 je održana osnivačka skupština nove stranke.

Povodom parlamentarnih izbora 2008, Storače je sklopio savez sa liderom Socijalnog pokreta "*Plamen trobojke*" Lukom Romanjolijem o stvaranju zajedničke koalicije "*Desnica-Plamen trobojke*", koja je kandidovala Danijelu Santraču za premijera. Koalicija je osvojila 2,4% u Domu poslanika i 2,1% u Senatu, ne osvajajući nijedan mandat.

Nakon poraza na parlamentarnim izborima povodom evropskih izbora 2009, Desnica ulazi u novu koaliciju "*Autonomija*", međutim i ovaj put rezultat je loš(2,2% i nijedan mandat u Evropskom parlamentu).

Tokom 2010 i 2011 Storače se pomirio sa bivšim saveznicima iz Naroda slobode i najavijo zbližanje i ulazak u centro-desničarsku koaliciju s njim.

Poster Desnice s natpisom  
"*Italija Italijanima!*"
Etnički sastav stanovništva 2005.
**Demografija Kosova** podrazumeva demografske karakteristike stanovništva Kosova, uključujući gustoću stanovništva, etničku pripadnost, razinu obrazovanja i zdravlja stanovništva, ekonomski status, vjersku pripadnost i druge aspekte. 

Kosovo ima oko 1,804,838 stanovnika (jul 2009). Kosovo trenutno ima najmlađu populaciju u Evropi, sa fertilitetom procenjenim na 2,4 dece po ženi.

Etnička pripadnost
------------------

Deca Kosova u narodnoj nošnji.
Prema etničkoj pripadnosti stanovništvo Kosova čine:

* Albanci 80% ,
* Srbi 10% i
* ostali 10% (Bošnjaci, Goranci, Romi, Turci, Aškalije, Egipćani).

Demografska istorija Kosova
---------------------------

*Glavni članak: Demografska istorija Kosova*
Demografska istorija Kosova obuhvata period poznate istorije Kosova od antike do danas. U periodu od dvadesetak vekova, na Kosovu su se smenjivali razni narodi. U antici su živeli Iliri, Kelti i Tračani, u srednjem veku su Kosovo naselili Srbi, koji su predstavljali većinu nekoliko vekova, a danas većinu stanovništva čine Albanci.

Popis 2011. godine
------------------

Prema popisu stanovništva iz 2011. Kosovo ima 1.739.825 stanovnika, bez Srba koji žive u općinama Zubin Potok, Zvečan, Leposavić i u sjevernom dijelu Kosovske Mitrovice, a koji su bojkotirali popis. To je prvi put u novijoj povijesti da je broj stanovnika Kosova smanjen. Od ukupnog broja stanovnika, 1.617.000 (92,93 %) su Albanci, 27.000 (1,58 %) Bošnjaci, 26.000 (1,47) % Srbi a 19.000 (1,08 %) Turci.Osim u spomenutim općinama na sjeveru Kosova, Srbi još žive u općinama Gračanica, Novo Brdo, Parteš, Štrpce, Klokot-Vrbovac, Ranilug te u selu Goraždevac kraj Peći.

U selu Janjevo ostalo je svega dvjestotinjak Hrvata, uglavnom starije životne dobi. U općini Dragaš oko 40% stanovništva čine Goranci.

U Prizrenu živi 8.000 Bošnjaka.

1. 1 2  „CIA World Factbook - Kosovo". Arhivirano iz originala na datum 2016-07-01. Pristupljeno 2009-10-21.
2. ↑  U.S. Census Bureau
3. ↑  „Na Kosovu živi 1.739.825 stanovnika". B92. 21. rujna 2012. Pristupljeno 30. studeni 2012.
4. ↑  „Kosovo ima 1.739.825 stanovnika". Moje vijesti. 21. rujna 2012. Pristupljeno 30. studeni 2012. [*mrtav link*]
5. ↑  „Rezultati prvog kosovskog popisa". E-Novine. 21. rujna 2012. Arhivirano iz originala na datum 2012-11-23. Pristupljeno 30. studeni 2012.

Vidi još
--------

* Istorija Kosova
* Demografska istorija Kosova
**Firentinska provincija** (talijanski: *Provincia di Firenze*) je bila jedna od talijanskih provincija u okviru regije Toskane u Centralnoj Italiji. Glavni grad provincije i cijele regije, ujedno i najveći grad, bila je Firenca (358.079 stanovnika). Firentinska provincija ukinuta je 2014. odnosno zamijenjena novoosnovanim Firentinskim metropolitanskim područjem.

Geografija
----------

Firentinska provincija prostirala se najvećim dijelom po dolini rijeke Arna, u kojoj je ležao najveći broj naselja provicije. Oni formiraju jedan gusti metropolitanski prsten oko grada Firence. Manji sjevernoistočni dio provincije ležao je po obroncima Apenina, a bio je ruralniji i rjeđe naseljen. Firentinska provincija imala je površinu od 3515 km² i u njoj je 2011. živjelo 973.145 stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2  „*ITALY: Toscana*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 6. 7. 2018.

Vanjske veze
------------

***Firenca (provincija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Provincije Firenca (`it`)
* Fotografije Provincije Firence Arhivirano 2008-04-02 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 149719242
* LCCN: n80070835
* ISNI: 0000 0001 2348 1589
* GND: 4351422-4
* SUDOC: 027924629
* BNF: cb11986309w (podaci)

 |
**Dmitrij Anatoljevič Medvedev** (rus. *Дми́трий Анато́льевич Медве́дев* Sankt Peterburg, 14. 9. 1965) je ruski političar.
Na izborima 2. marta 2008. godine je izabran za predsednika Rusije.

Osim politikom, Medvedev se bavio i advokaturom, a bio je i biznismen. Od 2000. godine je predsednik odbora direktora Gasproma.

Politička karijera
------------------

Godine 1999. Medvedev je bio u grupi osoba koje je Vladimir Putin iz Sankt Peterburga doveo na rukovodeće položaje u ruskoj Vladi.
Decembra iste godine izabran je za šefa kabineta ruskog predsednika.

Izabran je za zamenika Predsednika Ruske Vlade 14. 11. 2005. godine.

Predsednički mandat
-------------------

Predsednik Rusije Vladimir Putin i stranka Jedinstvena Rusija su 10. 12. 2007. podržali Medvedeva kao kandidata za predsednika na predstojećim predsedničkim izborima u Rusiji.
Njegovu kandidaturu su takođe podržavale i druge partije.

Na izborima 2. marta 2008. godine Medvedev je prema preliminarnim rezultatima ubedljivo pobedio (više od 70%) i postao treći predsednik Rusije nakon sloma Sovjetskog Saveza.

Preuzeo je dužnost 1. maja 2008. godine. Mandat mu je obeležio kratkotrajni rat sa Gruzijom u Južnoj Osetiji koji je završio ruskom pobedom, kao i izbijanje Globalne recesije, čije je efekte Rusija pod njegovim vodstvom uglavnom prevladala. Medvedev je nastavio politiku svog prethodnika Putina, koji je sve vreme zadržao mesto premijera. Medvedeva reputacija liberala bez komunističke prošlosti te izvesna neslaganja između Medvedeva i Putina, ponekad vezana i uz spoljnopolitička pitanja (kao u slučaju Putinovog neslaganja sa zapadnom intervencijom u Libiji) dovela su do spekulacija o tome da će se Medvedev otvoreno suprostaviti Putinu na predsedničkim izborima 2012. Međutim, u septembru 2011. je objavio kako podržava Putinovu kandidaturu.

Vanjske veze
------------

***Dmitrij Medvedev*** na Wikimedijinoj ostavi

* Biografija

| * p
* r
* u
Predsjednici Ruske Federacije |
| --- |
| 
* Boris Jeljcin
* Aleksandar Ruckoj
* Boris Jeljcin
* Vladimir Putin
* Dmitrij Medvjedev
* Vladimir Putin

 | Simbol ruskog predsjednika |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 49212824
* LCCN: n2008040707
* ISNI: 0000 0001 1443 5126
* GND: 134036476
* SELIBR: 316537
* SUDOC: 125011954
* NDL: 01132243
* NKC: js20061006010
* CiNii: DA16540685
* CONOR.SI: 179328611

 |
|  |
| --- |
|  |

**Firentsko Vojvodstvo** (italijanski *Ducato di Firenze*) ili **Vojvodstvo Toskana** je bilo vojvodstvo u 16. vijeku sa centrom u Firenci.

Historija
---------

Osnovao ga je car Svetog Rimskog Carstva Karlo V i tako povratio vlast dinastije Medici nad Toskanom. Papa Klement VII, sam bio pripadnik dinastije Medici, za vladara je postavio svog rođaka Alessandra Medicija i na taj način pretvorio Republiku Firencu u monarhiju.

Drugi vojvoda Cosimo I de' Medici izgradio je snažnu flotu, kupio Elbu i 1555. zauzeo vječnog rivala Republiku Sienu, također 1559. i anektirao. Papa Pio V proglasio je 1569. Cosima za velikog vojvodu Toskane.

Medičejske vojvode vladale su Toskanom sve do 1737. kad je umro Gian Gastone, posljednji član dinastije Medici.

Izvori
------

1. 1 2  „*Còsimo I granduca di Toscana*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 12. 5. 2018.
2. ↑  „*Gian Gastone*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 12. 5. 2018.

Vanjske veze
------------

* Toscana, Granducato di (`it`)
***Fire Tripper*** (炎トリッパー, *Honoo Torippā*?) je kratki anime OVA film koji se temelji na kratkoj manga priči koju je 1983. napisala Rumiko Takahashi. U Sjevernoj Americi, objavljen je na VHS-u od Central Park Media u sklopu serije "Rumic World" (koje su uključivale i OVE *Laughing Target*, *Maris the Chojo* i *Mermaid Forest*). Ljubitelji *InuYashe* su primjetili sličnosti sa *Fire Tripperom*, jer oboje sadrže japansku srednjoškolku koja se čarolijom prebaci u 16. stoljeće te se zaljubi u grubog, ali i dragog dječaka koji ju štiti tijekom japanskog razdoblja "zaraćenih država".

Sažetak
-------

Suzuko je normalna japanska srednjoškolka koja ima neobično sjećanje da je nekoć bila zarobljena u zapaljenoj kući dok je bila dijete. Jednog dana, dok je pratila Shuheija, dijete njenog susjeda kojemu je odstranjeno slepo crevo, dogodi se velika eksplozija. Kada se Suzuko probudi, pronađe se u Japanu 16. stoljeća, dok je još trajao građanski rat, okružena leševima. Neki ju muškarci nađu na polju i odluče silovati. Ipak, mladić Shukumaru ju spasi te odvede u svoje selo. Kada stignu, Shukumaru daje svojoj maloj sestri, Suzu, zvonce. Također tvrdi da će se oženiti za Suzuko. Ona otkiva Shuheijevu majicu te zaključi da je i on silom prilika putovao u vrijeme s njom. Pokuša ga naći, ali bez uspjeha. 

Seljaci zadirkuju Shukumarua jer još nije spavao sa Suzuko, te se on jako uvrijedi. Jedne noći se napije i otiđe u njenu kolibu, ali samo zaspije. Suzuko ubrzo shvati da je ona zapravo mala devojka u sleu, Suzu, te da se rodila tijekom Shukumaruvog vremena. Zabrinuta je jer se zaljubila u njega, ali bi to otpalo ako u srodstvu. Kada je selo zapaljeno, vidi sebe kao dijete kako nestaje u budućnost, gdje će biti usvojena i odgojena kao moderna devojka. Vođa klana koji napada selo napadne i Shukumarua, a Suzuko ga spasi tako što nestane sa njim u budućnost, gdje shvati da joj vatra omogućava da putuje kroz vrijeme. 

Natrag u sadašnjem Japanu, Suzuko odvede Shukumarua u svoj dom kako bi se pobrinula za njegove rane te primjeti da ima identičan ožiljak na trbuhu kao i Shuhei od svoje operacije slepog creva. Suzuko shvati da je Shukumaru ustvari Shuhei, te da se verovatno odvojio od nje dok su putovali kroz vrijeme ranije. Shukumaru je Shuhei iz sadašnjosti, te je pronađen i odgojen u prošlosti od početka, te stoga nije njen brat. Suzuko se ipak ne osjeća krivom zbog toga što se dogodilo Shukumaru kada joj on kaže kako je uživao u životu u prošlosti. Suzuko i Shukumaru iskoriste istu eksploziju na početku kako bi se opet vratili u Japan u 16. stoljeću. Priča završava kada Shukumaru objavi da moraju ići na svadbu.

Glasovne uloge
--------------

* Sumi Shimamoto - Suzuko
* Yuu Mizushima - Shukomaru
* Mayumi Tanaka - Shu
* Akiko Tsuboi - Suzukina majka

Vanjske poveznice
-----------------

* *Fire Tripper* na Anime News Network
* Furinkan.com page on *Fire Tripper* Arhivirano 2013-12-12 na Wayback Machine-u
* *Fire Tripper* na IMDb-u (`en`)
**Crna čiopa** (lat. *Apus apus*) je vrsta ptice iz roda Apus, koja naseljava područje Evrope i Azije, a krajem leta migrira na jug Afrike.

Ova ptica je posebna na mnogo načina. Na mesta gnežđenja dolazi kao poslednja, a napušta ih prva; za pticu svoje veličine može da dostigne zavidnu starost (zabeležene su jedinke stare 21 godinu). Loše vremenske uslove izdržava u stanju torpiditeta (stanje nalik nesvesnom).

Kod crne čiope je najzanimljivija njena prilagođenost letenju - telo je upravo savršeno za let kroz vazduh. Čiopa sve svoje aktivnosti izvodi u vazduhu, osim odgajanja mladih. Tamo nalazi hranu, igra se, čak i spava na krilima najveći deo života. U vazduhu se pari i prikuplja materijal za izgradnju gnezda. Krila su joj uska i duga, što crnu čiopu čini brzim i preciznim lovcem insekata i raznih vrsta pauka. Vodu takođe uzima tokom leta, a kupa se tako što zaroni kljun i prska vodu unaokolo.

Mladunče crne čiope
Crna čiopa se na mesta gnežđenja vraća svake godine u isto vreme, oko 1. maja u Srednjoj Evropi. Parovi ostaju godinama verni jedno drugom i uvek se gnezde na istom mestu, ali u slučaju uginuća jednog partnera, njegovo mesto ubrzo zauzima druga jedinka istog pola. Čiope legu 2-3 jaja, a oba roditelja zajedno hrane i odgajaju mlade. U vreme odgoja, ptice lete sve do mraka, dok se neuparene ptice kolonije okupljaju i lete visoko u vazduh kako bi tamo spavale na krilima. Krajem jula mlade ptice izleću iz gnezda, najčešće odmah po zalasku Sunca, i više se ne vraćaju. Nije im potrebno vežbanje pošto već posle kratkog vremena lete isto tako dobro kao i odrasle ptice. Oko 1. avgusta počinje selidba u Afriku.

Čiope se gnezde u pećinama ili u šupljinama u drveću. U današnje vreme one najviše koriste rupe u zidovima ili slobodan prostor pod strehama kuća. Prihvataju i kutije za gnežđenje koje postavi čovek i ne boje se ljudi, te je veoma lako napraviti kutiju za njih i postaviti je na prozor. Izlaz mora da bude okrenut prema spolja pošto ptice ne lete uvis kada napuštaju gnezdo, već jednostavno "iskoče" iz njega i u slobodnom padu dobijaju brzinu potrebnu za let. Kutije treba da budu dimenzija 30 x 20 x 15 cm. Rupa za izlaz ima prečnik od 5 cm i nalazi se 3 cm iznad dna kutije i 5 cm od ivice jedne strane.

Vanjske veze
------------

***Crna čiopa*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Common Swift website
* *APUS*life The Virtual Magazine of the Common Swift
**De la Gardijev pohod** (švedski: *De la Gardieska fälttåget*) je švedska vojna intervencija vođena od 1609. do 1610. pod komandom Jakoba De la Gardie na tlu Rusije u svrhu pomoći caru Vasiliju IV. da se održi na vlasti, u periodu znanom kao vrijeme nevolja, kad se s jedne strane odigravala poljsko-litavska intervencija (Poljsko-ruski rat) i pobuna Lažnog Dimitrija II. Na kraju se ta pomoć pretvorila u potpunu suprotnost – okupaciju velikog dijela ruskog sjeverozapada.

Pozadina
--------

Švedski kralj Karl IX je još 1607. poslao je četiri pisma ruskom caru Vasiliju IV. upozaravajući ga na komplot koji protiv njega vodi Poljsko-Litavska Unija i Vatikan.

Vasilije IV. isprva tome nije vjerovao, ali je napokon odlučio poslati bojara Mihajla Skopin-Šujskog u strogoj tajnosti na pregovore sa Šveđanima. On se 1608. sastao sa Magnusom Mortenssonom i načelno dogovorio da Kraljevina Švedska pošalje kao pomoć 5 000 vojnika.

Službeno je dogovor o vojnoj pomoći zaključen (i potpisan) 23. februara 1609. u Viborgu.

Švedska se obavezala poslati kontigent od 5.000 najamnika (Šveđana, Nijemaca, Holanđana, Livonaca, Estonaca, Latvijaca) od toga 2.000 konjanika i 3.000 pješadinaca s punom vojnom opremom.

Ruski car Vasilije IV. obavezao se da će zauzvat Kraljevini Švedskoj prepustiti Korelu (Priozersk) sa okolicom.

Tok kampanje
------------

Ruske snage vodio je Mihajlo Skopin-Šujski a švedske De la Gardie i Evert Horn, dvije vojske spojile su se kod Novgoroda krajem 1609. i od tamo krenule na marš prema Moskvi. Usput su oslobodili brojne gradove, razbili poljsko-litavsku opsadu Larve Svetog Trojstva u Sergijev Posadu i razbili vojsku pretendenta na tron Lažnog Dimitrija II u selu Tušino pored Moskve, gdje je bio njegov dvor.

U Moskvu su stigli početkom 1610. i slomili svaki oblik otpora protiv cara i preuzelu kontrolu nad gradom. Tu se desilo trovanje Mihajla Skopin-Šujskog, pa je zapovjedništvo nad njegovim trupama preuzeo njegov ujak i rival Dimitrij Šujski

U junu 1610. De la Gardie i Dimitrij Šujski krenuli su iz Moskve razbiti opsadu Smolenska koju je vodio poljski
hetman Stanislav Zolkievski. On ih je sačekao ujutro 24. juna 1610. kod sela Klušino (Bitka kod Klušine) i teško porazio.

Razlog za taj poraz s jedne strane bila je nesposobnost Dimitrija Šujskog, ali i iznenadni prelaz dobrog dijela švedskih najamnika na protivničku stranu.

Taj poraz drastično je promjenio daljni odnos švedskih intervenističkih snaga, koje su se dotad držale dogovora, ali su odtad počeli ratovati za svoj račun. Pa je vojska De la Gardie, koristeći rusku razjedinjenost i kaotično stanje zauzela Kareliju, Ingriju i cijelu obalu Finskog zaljeva. 

Zbog tog se pohod De la Gardie može smatrati i uvodom u Ingrijski rat.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9   „*Отношения между Шведским государством*" (ruski). В. В. Похлебкин. Pristupljeno 01. 10. 2015.

Vanjske veze
------------

* *Отношения между Шведским государством* (`ru`)
**Flotila** je izraz koji potiče od španske riječi koja doslovno znači "mala flota", i u ratnoj mornarici označava formaciju sastavljenu od manjih ratnih brodova koja može, ali ne mora biti dio veće flote. Flotilu obično čine brodovi iste klase ili veličine, najčešće razarači, fregate, topovnjače, torpedni čamci ili minolovci. Za slične formacije većih ili kapitalnih brodova se koristi izraz eskadra.

U Rusiji se po izrazom flotila običnu podrazumijevaju formacije koje djeluju u tzv. "smeđim vodama", odnosno rijekama i jezerima; odnosno riječna ratna flotila. Među njima se ubrajaju: današnja Kaspijska flotila, početkom 20 st. Satakundska flotila, ili Aralska flotila 1850tih, zatim Donska Vojna flotila (koja je obnavljana nekoliko puta u periodu od oko 200 godina), Dnjeparska flotila (oformljena u 18 a zatim i u 20 veku), Volžska flotila koja je učestvovala u Kazaških operacija u Ruskom gađanskom ratu, Dunavska flotila (sovjetska operativna jedinica sastavljena od vojnih brodova i sudova Crnomorske flote koja je djelovala od 1941 do 1960 u području Dunava). U 18 st. se termin Flotila upotrebljava i za male flote koje operiraju u područja u koja je Rusija bila slabo prisutna kao što je Ohotska flotila u Ohotskom moru.

U pomorstvu općenito se izraz flotila upotrebljava za veće skupine manjih brodova.

Eksterni linkovi
----------------

* Coast Guard Auxiliary Los Angeles Flotilla Arhivirano 2014-10-30 na Wayback Machine-u
**Filip I Filadelf** (grčki: , "Filip Bratoljubivi", ? - 83. pne.?) bio je vladar seleukidske Sirije. Bio je četvrti sin kralja Antioha VIII Gripa, ubijenog 96. pne. Godinu dana kasnije je od krunu izgubio i njegov stariji brat Seleuk VI Epifan, a prijestolje u Antiohiji preuzeo njegov rođak Antioh X Euzeb. Zajedno s bratom Antiohom XI je pokušao zauzeti Antiohiju, ali u tome ispočetka nije imao uspjeha. Kasnije je ipak uspio zasjesti u Antiohiju i odbiti napad njegovog mlađeg brata Demetrija III Eukera. Vladavina mu je završila kada je godine 83. pne. Siriju zauzeo armenski kralj Tigran Veliki. Što se s Filipom kasnije dogodilo nije poznato, iako su rimske vlasti kasnije izdavale kovanice s njegovim likom.

Eksterni linkovi
----------------

* Philip I Philadelphus entry in historical sourcebook by Mahlon H. Smith

|  |
| --- |
| Filip I Filadelf **Seleukidska dinastija****Rođen/a:** nepoznato  **Umro/la:** 83. pne. |
| Prethodi:**Seleuk VI Epifan** | **Seleukidski kralj**95–83. pne.*Antioh X Euzeb* *Demetrije III Euker* *Antioh XI Epifan* | Slijedi:**Antioh XII Dioniz ili Tigran II od Armenije** |