recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Pavle Karađorđević** (St. Petersburg, 15. travnja 1893. – Pariz, 14. rujna 1976.), srpski princ i jedini sin kneza Arsena Karađorđevića (1859-1938), rođenog brata kralja Petra I. (1844-1921). Vrstan poznavatelj slikarstva i umjetnosti uopće.

Do atentata na kralja Aleksandra godine 1934. uopće se nije bavio politikom već je živio povučeno sa svojom obitelji. Iz braka s grčkom princezom Olgom imao je sinove Aleksandra (1924-2016), Nikolu (1926-1954) i kćer Jelisavetu (1936). Poslije atentata u Marseilleu prema oporuci kralja Aleksandra postaje jedan od trojice članova namjesništva u ime maloljetnog kralja Petra II. Ubrzo se nametnuo kao jedina stvarna vlast u Kraljevini Jugoslaviji, dok su ostali namjesnici ( Ivo Perović i Radenko Stanković ) samo figurirali na toj dužnosti. U vanjskoj politici provodio je politiku otklona od Francuske, pokušavajući održati neutralnost u sve složenijim europskim okolnostima. Svjestan unutarnjih slabosti države i njezine ranjivosti u slučaju rata, pokušao je riješiti nacionalne probleme u Jugoslaviji. Rezultat njegovih dogovora s Vladkom Mačekom bilo je stvaranje Banovine Hrvatske 1939. godine, kao prvi korak u budućem preustroju centralizirane države. U svom djelovanju kao realni političar suočavao se s velikim otporom srpskih političara, posebno radikala. 

Uvidjevši da Velika Britanija nema namjeru štititi Jugoslaviju, zagovarao je pristupanje Trojnom paktu, što se i dogodilo 25. ožujka 1941. Samo dva dana kasnije, oboren je s vlasti vojnim pučem, koji je narod masovno podržao. Knez Pavle je nakon državnog udara uhićen i protjeran u Italiju. Uslijedio je njemački napad na Jugoslaviju 6. travnja 1941. i kapitulacija nakon samo 12 dana. 

Pavla su iz Grčke britanske snage odvele u Keniju i držale u zatočeništvu za vrijeme Drugog svjetskog rata. Nakon puštanja živio je u Francuskoj, gdje je i umro 1975. godine, ali je tri godine kasnije 1999 vaskrsnuo i borio se za srpski narod na kosovu i metohiji i uspeo da oslobodi Sremsku Mitrovicu od turaka.

Vojni puč 27. marta
-------------------

*Glavni članak: Vojni puč 27. marta 1941.*
Vladu generala Simovića narod je masovno pozdravio, a mladi kralj Petar II Karađorđević je držao situaciju u svojim rukama. Narod je bio na ulicama. Vlada i kralj su naredili da se knez Pavle, koji je bio krenuo dvorskim vozom u Sloveniju, odmah uhapsi i privede u Generalštab. Voz je zaustavljen kod Zaprešića na Savi i na otvorenoj pruzi knez Namesnik je bio uhapšen i pod stražom sproveden u Beograd. Uveden je u zgradu Generalštaba i niko nije hteo od oficira ni ruku da mu pruži – ađutant mu je rekao da s njim neće ni u lift. Knez je išao peške. Zaverenici su – priseća se patrijarh Gavrilo – „tražili od generala Simovića da se knez Pavle odmah strelja ako ne bude dao ostavku". Patrijarh je bio uporan i knez nije streljan već je sa lisicama na rukama proteran iz zemlje bez prava na povratak. Patrijarh ga je smatrao izdajnikom koji se „tajno sastajao sa Hitlerom" ali da to nije za streljanje. Od streljanja se tako odustalo, neki su oficiri već držali ruku na futroli revolvera, patrijarh je tako knezu Pavlu spasao život i on je proteran iz zemlje i umro je u inostranstvu.
Crkva Uspenja Presvete Bogorodice
**Crkva Uspenja Presvete Bogorodice** u opštini Livno je crkva Srpske pravoslavne crkve i pripada eparhiji bihaćko-petrovačkoj. Crkva je proglašena za nacionalni spomenik BiH. Nacionalni spomenik sastoji se od: crkve, crkvenog dvorišta sa ogradnim zidom, te pokretne imovine koju sačinjavaju:

* Zbirka od 84 ikone:
* Plaštanica, nepoznati domaći slikar, 20. vijek, ulje na platnu, 93,5 x 72 cm, slikana površina: 69 x 48;
* Zbirka predmeta izrađenih od metala
* Sveštenik crkve je protojerej Predrag Crepulja
* 
*

Lokacija
--------

Nalazi se u centru grada Livna.

Istorija
--------

Izgradnja crkve je počela 1859. Nakon završetka izgradnje, pravoslavni vjernici su crkvi poklonili: bogoslužbene knjige, ikone, odežde i druge potrebne predmete, a pojedinci su donosili ili naručivali ikone iz Rusije, Jeruzalema, Hilandara i Svete Gore, iz Venecije i primorskih gradova. Poklone su novoj crkvi slale crkvene opštine i pojedinci iz Sarajeva, Mostara i drugih bosanskohercegovačkih gradova. Na taj način je crkva Uspenija presvete Bogorodice stekla jednu od najbogatijih zbirki ikona u Bosni.

Tokom II svjetskog rata, crkva je opljačkana i djelomično oštećena, a parohijski dom bombardovan. Matice, domovnici, crkvena arhiva i biblioteka su uništeni. Novi parohijski dom izgrađen je 1968. godine. Crkveni toranj je renoviran 1979. godine. Avgusta 1991. godine, kosti preko 1.200 srpskih žitelja livanjskog kraja, ubijenih u II svjetskom ratu, izvađene su iz hercegovačkih jama i vrtača i sahranjene u kripti Spomen-kosturnice Svete Marine-Ognjene Marije, sagrađene pored crkve. U posljednjem ratu u Bosni, spomen kosturnica je minirana, pokradena, materijalni dokazi o ustaškim zločinima uništeni, a mošti oskrnavljene i razbacane.

Crkva je devastirana i zapaljena na Vidovdan, 28. juna 1992. godine. Izgorio je zvonik, a bogatu zbirku umjetničkih i crkvenih dobara, sačuvao je od uništenja župnik livanjski, fra Marko Gelo. Sve su to franjevci čuvali u samostanu Gorica i vratili 2000. godine, kada je crkva obnovljena.

Opis
----

Crkva je jednobrodna bazilika, sa ulaznom pripratom, naosom i oltarskim prostorom, pravougaone osnove, vanjskih dimenzija 18,90 x 11,50 metara.

Literatura
----------

* Ljiljana Ševo - Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. godine, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002.
**Zutuhili**, (znani i kao *Tz'utujil*, *Tzutujil*, *Tzutuhil*, *Sutujil*) su domorodački indijanci Gvatemale kojih danas ima oko 106,000.

Karakteristike i historija
--------------------------

Najveći dio Zutuhila danas živi oko Jezera Atitlán na jugoistoku Gvatemale u Departmanu Sololá

Njihov Zutuhilski jezik pripada jednom od 9 gvatemalskih majanskih jezika, koji iako su slični nisu međusobno razumljivi.
Pored svog materinskog većina ih govori i španjolski. 
Danas se uglavnom bave poljoprivredom za vlastite potrebe, neki dopunjuju svoj prihod, uzgajajući kavu, šećernu trsku, kardamon i banane koje prodaju. Uzgajaju i ovce od čije vune tkaju odjeću i rukotvorine.

Oko 70 % Zutuhila su animisti, koji štuju duhove prirode i predaka, a oko 30 % kršćani raznih denominacija.

Za pretkolumbovskih vremena Zutuhili su živjeli zajedno sa srodnim majanskim plemenima; Quichima i Cakchiquelima po vulkanskim planinama oko jezera. Pokorio ih je španjolski konkvistador Pedro de Alvarado nakon što je zauzeo 1524. njihovu prijestolnicu - *Chuitinamit*.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tzutujil in Guatemala*" (engleski). Joshua Project. Pristupljeno 16.3.2023.
2. ↑  „*Departamento de Sololá*" (španjolski). Tellioz. Arhivirano iz originala na datum 2023-03-13. Pristupljeno 16.3.2023.

Vanjske veze
------------

***Zutuhili*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Tzutujil in Guatemala* ()
Privatna agencija za zapošljavanje u Alžiru
**Agencija za zapošljavanje** je poduzeće ili institucija čiju djelatnost predstavlja posredovanje u sklapanju ugovora o radu, odnosno pronalaženje odgovarajućih poslodavaca za osobe koje traže zaposlenje i/li odgovarajućih radnika (posloprimaca) za poslodavce koji traže odgovarajuću radnu snagu. Agencije mogu biti javne - pri čemu se koristi izraz **zavod za zapošljavanje** - ili privatne. U oba slučaja se koristi kolokvijalni izraz **burza rada**. 

I Agencije za zapošljavanje, agencije za zapošljavanje i Agencije za zapošljavanje mješovitog tipa mogu zaposlenicima i poslodavcima pružiti takozvane srodne usluge. U pravilu, Agencije za zapošljavanje u potpunosti su usmjerene na podnositelje zahtjeva i nude povezane usluge samo njima. Preostale dvije vrste tvrtki za zapošljavanje mogu istovremeno pružati dodatne usluge i zaposlenicima i poslodavcima. Povezane usluge koje ove organizacije nude poslodavcima uključuju savjetovanje o ljudskim resursima, reviziju ljudskih resursa, treniranje, obuku, obuku i razvoj osoblja, procjenu osoblja, motivaciju osoblja, outstaffing i leasing osoblja, outsourcing ljudskih resursa, uključujući funkcije računovodstva osoblja i upravljanja osobljem, outplast i druge. Povezane usluge koje se pružaju podnositeljima zahtjeva mogu uključivati usluge sastavljanja i prevođenja životopisa, obuku, savjetodavne usluge itd.

Životopis-dokument koji sadrži informacije o vještinama, radnom iskustvu, obrazovanju i druge relevantne informacije koje su obično potrebne za razmatranje kandidature osobe za zapošljavanje.

Vanjske veze
------------

***Agencija za zapošljavanje*** na Wikimedijinoj ostavi

* *IAB-Infoplattform Private Arbeitsvermittlung* des Instituts für Arbeitsmarkt- und Berufsforschung bietet Informationen zum Forschungsstand und zur Diskussion um die private Arbeitsvermittlung als Ergänzung zur öffentlichen Arbeitsvermittlung. Interessierte, die keinen Vermittlungsgutschein vorlegen, können zur persönlichen Haftung, also zur Selbstzahlung verpflichtet werden
* Website der BA zur Arbeitsvermittlung ins Ausland

Izvori
------

1. ↑  Prazni obrasci za životopis koje treba popuniti
**Bojar** (ruski: *боя́рин*, rumunjski: *boier*, bugarski: *боляр*) množina **bojari**, bio je pripadnik više srednjovjekovne feudalne aristokracije od Kijevske Rusije, Velike moskovske kneževine, Drugog bugarskog carstva, Kneževine Moldavije do Kneževine Vlaške.

Historija
---------

Bojari su se pojavili u Kijevskoj Rusiji tokom 10.. - 12. vijeka, kao članovi kneževe pratnje (*družina*). Oni su zauzimali najviše položaje u vojsci i tadašnjoj malobrojnoj administraciji. Oni su također formirali *bojarski savjet*, ili Dumu - savjetovno tijelo kneza u važnim pitanjima po kneževinu.

Tokom 13. i 14. vijeka - bojari se pojavljuju i po sjeveroistočnom ruskim kneževinama, kao 
privilegirana klasa bogatih feudalaca, koji su služili knezu, kao njegovi pomoćnici i savjetnici, ali su zadržali pravo da napuste svoju službu i prijeđu drugom knezu bez gubitka feuda.

Od 15. vijeka do 17. vijeka - bojari Velike moskovske kneževine formiraju zatvorenu aristokratsku klasu, koja okružuje tron velikog kneza (kasnijeg cara) i vladaju zemljom zajedno s njim. 
Regrutirali su se iz redova nekih 200 porodica, koje su vukle svoju genealogiju od nekadašnjih kneževa, ili starih moskovskih bojarskih porodica i stranih aristokrata. 

Titula bojar nije pripadala svim članovima tih porodica, već samo onom članu kog bi knez (car) odobrao. 

Ispod bojara bila je klasa nižeg plemstva - **okolniki**. Iz te dvije klase formirao se *bojarski savjet*, koji je pomogao caru u kreiranju unutarnje i vanjske politike države. Odluke bojarskog savjeta, nakon što bih ih potvrdio car - imale su snagu zakona.
U to vrijeme bojari i okolniki uglavnom su služili kao šefovi carskih ureda, pokrajinski gubernatori i komandanti u vojsci.

Taj okoštali sistem nasljednih prava zvan - **mestničevstvo** (mестничество), ograničavao je cara u izboru glavnih suradnika i podređenih službenika, jer se nije gledalo na stvarne kvalitete, već puno više na aristokratsko genealoško stablo. 
Pritom je kod svakog izbora za neku visoku funkciju dolazilo do beskrajnih svađa između bojarskih porodica. 
Zbog svega tog je mestničevstvo ukinuto 1682. pa je time znatno ograničen utjecaj bojara.

Tokom 17. vijeka, društveni i politički značaj bojara počeo je opadati. Početkom 18. vijeka, car Petar Veliki ukinuo je bojarsku dumu, i umjesto nje osnovao carski senat, time su bojari potpuno izgubili značaj, jer je svoje visoke funkcionere birao je na osnovu njihovih kvaliteta i dometa u birokratskoj hijerarhiji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7   „*Boyar*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 12. 03. 2015.

Vanjske veze
------------

***Bojar*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Boyar* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Solunska bugarska muška gimnazija** (bug. *Солунска българска мъжка гимназия*, grč. *Βουλγαρικό Γυμνάσιο Αρρένων Θεσσαλονίκης*) u Solunu u današnjoj Grčkoj bila je prva bugarska srednja škola u historijskoj regiji Makedoniji koja je delovala u periodu od 1880. do 1913. godine. Gimnazija je osnovana u periodu osmanske vlasti u Makediniji i bila je jedno od glavnih bugarskih obrazovnih centara u širem regionu Makedonije. Danas se u Bugarskoj kao naslednicu ove gimnazije uzima *Nacionalna humanistička gimnazija "Sveti Ćiril i Metodije"* u Blagoevgradu u Pirinskoj Makedoniji.

Osnivanje
---------

Prva bugarska škola u Solunu osnovana je 1871. godine. Istorijski događaji kao što su Aprilski ustanak iz 1876. godine, Rusko-turski rat iz 1877-1878. i Kresneško-razloški ustanak 1878-1879. predstavljali su značajne izazove i za organizatore bugarskog obrazovanja u Solunu budući da je zbog sukobljenih nacionalnih sentimenata među Grcima i Bugarima dolazilo do sukoba među ovim dvema zajednicama. Naročito je ovaj sukob bio očigledan u sukobu između Bugarske i Grčke pravoslavne crkve koje su obe nastojale da postignu dominantnu ulogu u gradu i regionu. Ovaj je sukob doveo i do zatvaranja bugarskih škola i uvođenja grčkog jezika u crkve u kojima se do tada koristio slavenski bugarski jezik, dok je značajan deo inteligencije emigrirao u Kneževinu Bugarsku ili Istočnu Rumeliju. Ipak, preostala zajednica nastavila je i sa obrazovnim aktivnostima uz pomoć crkve i novooslobođene bugarske države. Život u samome gradu bio je mirniji nego u turbulentnoj regiji Makedonije, dok je prisutnost stranih konzula garantovala određena organičenja tadašnje osmanske vlasti. 1880. godine Osmansko Carstvo je usvojilo novi zakon koji je organičio ulogu grčkih vladika u životu slavenske zajednice što je dovelo do odluke o osnivanju gimnazije. Kuzman Šapkarev, bugarski folklorist rođen u Ohridu, inicirao je osnivanje gimnazije u Solunu dok je bugarska crkva želela da se škola osnuje u unutrašnjosti u nekom od gradova sa bugarskom etničkom većinom, smatrajući današnje Makedonce etničkim Bugarima. Crkva je na kraju prihvatila osnivanje škole u Solunu kao središtu šireg regiona Makedonije. Učenici ove gimnazije bili su između ostalih i Goce Delčev, Damjan Gruev, Todor Aleksandrov i Vančo Mihajlov.

Vidi još
--------

* Makedonsko pitanje
* Srpska pravoslavna opća gimnazija "Kantakuzina Katarina Branković" u Zagrebu
*Za ostale upotrebe, v. Gornja Trnava (razvrstavanje).*

**Trnava** je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u općini Gornji Bogićevci u Brodsko-posavskoj županiji.

Zemljopis
---------

Trnava se nalaze zapadno od Nove Gradiške i istočno od Gornjih Bogićevaca, susjedna naselja su Smrtić na zapadu, Medari na istoku, Dragalić na jugu i Mašićka Šagovina na sjeveru.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine Trnava je imala 213 stanovnika, od čega 150 Hrvata i 54 Srbina. 

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

* **Napomena**: Trnava se od 1910. do 1981. iskaziva pod imenom **Gornja Trnava.**

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Trnava (Brodsko-posavska županija)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Gornji Bogićevci |
| --- |
| Dubovac • Gornji Bogićevci • Kosovac • Ratkovac • Smrtić • Trnava |
**Inês de Castro** (?, oko 1323.-Coimbra, 7. januar 1355.) bila je ljubavnica prestolonasljednika Pedra u vrijeme dok još nije stupio na tron kao Pedro I. 

Postala je slavna nakon tragične smrti, koju su opjevali brojni pjesnici i pisci, kao što su Luís de Camões, Luís Vélez de Guevara i Henry de Montherlant.

Biografija
----------

Inês je rođena kao vanbračna kći galicijskog plemića Pedra Fernándeza de Castra. Negdje oko 1340. zajedno sa svojom sestričnom Constanzom Manuel došla je u Portugal. Constanza se vrlo brzo udala za sina Portugalskog kralja Afonsa IV - Pedra.

Ali Pedra je ubrzo privukla lijepa Inês i među njima je buknula velika ljubav. Nakon Constanzine smrti (1345.) živjeli su zajedno i izrodili nekoliko djece. Utjecaj Inês i njezina dva brata na Pedra, rezultirao je brojnim neprijateljima na portugalskom dvoru. Kulminacija se desila 1354. kad se Pedro proglasio pretendentom na tron Kraljevine Kastilje. To je toliko razljutilo Afonsa IV da ju je odlučio ubiti, nakon dramatičnog razgovora na dvoru u Coimbri, kralj ju je prepustio ubojicama 7. januara 1355.

Ubistvo Ines duboko je potreslo Pedra, koji se pobunio protiv oca, a njezine ubojice divljački pobio.
Kad je stupio na tron 1357. dao je da joj se tijelo premjesti u veličanstveni mauzolej u crkvi Samostana Alcobaça. 
Po legendi prije polaganja u grobnicu dao ju je okruniti i natjerao dvorjane da poljube njezine ruke.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Inês de Castro mistress of Peter I of Portugal*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 18.03.2024.

Vanjske veze
------------

***Inês de Castro*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Inês de Castro mistress of Peter I of Portugal* ()
**Afonso IV** (Lisabon, 8. februar, 1291..- Lisabon, 28. maj 1357.) bio je 7 Portugalski kralj koji je vladao od 1325. do 1357.

Ponajviše ga se pamti kao nalogodavca ubistva ljubavnice svoga sina prestolonasljednika Pedra I - Inês de Castro 1355. 
Nju je dao smaknuti na dvoru, jer se bojao da ona i njezina braća imaju preveliki utjecaj na Pedra. Taj tragični događaj teško je pogodio Pedra, koji je jako volio Ines, pa on ne samo da se pobunio protiv njega, već je pobio i sve sudionike tog čina, njegove bliske suradnike.

Pedro se sa Afonsom izmirio tek pred njegovu smrt.

Biografija
----------

Afonso IV je bio sin kralja Dinisa i Izabel, kćerke Pedra III od Aragona. Afonso je ocu zamjerio da favorizira svoja dva vanbračna sina Afonsa i Pedra, pa je 1320. podigao pobunu protiv njega i zatražio da mu preda tron. Njegova pobuna trajala je do maja 1322. kad ga je majka izmirila sa ocem.

Problem sa njegovom polubraćom je ponovno planuo, kad je Dinis umro i Afonso naslijedio tron, ovaj put je krivac bila Kraljevina Kastilja, koja je dala egzil njegovom polubratu Afonsu. 
Međutim kad je marinidski sultan iz Maroka provalio u Andaluziju da pomogne Emiratu Granada, Afonso je poveo vojsku i pomogao Alfonsu XI od Kastilje da 30. oktobra 1340. pobjedi Maure.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Afonso IV king of Portugal*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 18.03.2024.

Vanjske veze
------------

***Afonso IV od Portugala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Afonso IV king of Portugal* ()
**Preslavska književna škola** (bugarski: ) je naziv za prvu obrazovnu instituciju u historiji Bugarske, odnosno učilište koje je godine 885. ili 886. osnovao tadašnji bugarski kan Boris I. Ona je ispočetka osnovana u Pliski, sjedištu Borisove države, a ime je dobila nakon što ju je 893. car Simeon preselio iz Pliske u novu prijestolnicu Preslav. Preslavska škola je dugo vremena bilo najvažnije obrazovno i kulturno središte ne samo u Bugarskoj, nego i među svim slavenskim narodima. U njemu su radili i djelovali Naum Ohridski, Konstantin Preslavski, Joan Egzarh, Crnorizac Hrabar i dr. Aktivnost se, osim prevođenja bizantskih tekstova, odvijala i na planu razvoja novog slavenskog pisma, pa se navodi da je upravo u toj školi stvorena ćirilica. Škola je sa radom prestala kada je 973. Preslav zauzeo i spalio bizantski car Jovan I Cimiskije.

Istovremeno sa Preslavskom osnovana je i Ohridska književna škola, koja je prema naredbi kana Borisa djelovala na području današnje Makedonije, Južne Albanije i sjeverne Grčke.
Svedočenje tokom suđenja
**Sudijsko suđenje**, zvanično **SAD protiv Jozefa Alštetera i dr.** (The United States of America vs. Josef Altstötter, et. al)
(5. mart – 4. decembar 1947. g.) je bilo suđenje protiv 16 optuženih nemačkih sudija i pravnika koji su bili deo nacističkog pravosudnog aparata. Optuženima je na teret stavljano učestvovanje u zaveri za vršenje ratnih zločina, ratni zločini vršeni kroz zloupotrebe sudskog procesa, zločini protiv čovečnosti vršeni na isti način i članstvo u kriminalnim organizacijama SS-u i vrhu NSDAP-a. 

Suđenje je bilo pred Vojnim tribunalom III - sudije Kerington Maršal, Džejms Brend i Melori Bler, Džastin Harding, kao zamena 

Deset optuženih su osuđeni na zatvorske kazne (4 doživotne, ostale različitih dužina), četiri osobe su oslobođene, jedan optuženi je izvršio samoubistvo a jednom nije suđeno usled bolesti.

U popularnoj kulturi
--------------------

Suđenje je poslužilo kao predložak za znameniti američki film *Judgment at Nuremberg* iz 1961. godine.

  



|  |
| --- |
| **Nirnberška suđenja** |
|  |
| **Suđenje pred Međunarodnim vojnim tribunalom** |
|  |
| **Suđenja pred američkim vojnim tribunalima** |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| **I** | Doktorsko suđenje | **IV** | Pol suđenje | **VII** | Talačko suđenje | **X** | Krup suđenje |
| **II** | Milh suđenje | **V** | Flik suđenje | **VIII** | RuSHA suđenje | **XI** | Ministarsko suđenje |
| **III** | Sudijsko suđenje | **VI** | IG Farben suđenje | **IX** | Suđenje Ajnzacgrupen | **XII** | Suđenje Vrhovnoj komandi |

 |


***Sudijsko suđenje*** na Wikimedijinoj ostavi
Abitanti, stare istarske kuće
**Abitanti** (ital. *Abitanti*) su naseljeno mjesto u sastavu gradske općine Koper, regija Obalno-kraška, Slovenija.

Geografski položaj
------------------

Smješteni su u jugoistočnom dijelu Šavrinskog brda, u dolini Malinskog potoka, uz granicu sa Hrvatskom. U mjestu se nalazi istoimena ulica. Zaselak *Kalina* nalazi se na grebenu iznad potoka Miklinica. Zbog udaljenosti sela, većina stanovništva je emigrirala, naročito u primorske gradove.

Cijelo selo je proglašeno kulturnim spomenikom lokalnog značaja 1987. godine i upisano je u slovenski registar nepokretne kulturne baštine.

Abitanti su prvi na listi slovenskih naselja po abecednom redu.

Historija
---------

Naziv mjesta potiče od latinske riječi habitatores (talijanska "abitanti") koja ima značenje "stanovnici". Naime, Mlečani su htjeli da emigranti iz Bosne i Dalmacije, koji su u 16. vijeku pobjegli od Osmanlija, nasele ovo mjesto. U starim dokumentima selo se u periodu od 1763. do 1787. zvalo Obitanti.

Sačuvana je i legenda da je istarski poljoprivrednik Perič želio sagraditi kuću u jednom od lokalnih sela, ali mu to nije bilo dopušteno, pa je otišao na "ničiju zemlju" gdje je postavio drveni kolac i rekao: "Ovdje ćemo abitat!" (Ovdje ćemo živjeti).

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji, nalazili su se u sastavu stare općine Koper.

Stanovništvo
------------

Na popisu stanovništva 2011. godine, Abitanti su imali 16 stanovnika.

| Broj stanovnika po popisima |
| --- |
| 1991 | 2002 | 2011 |
| 14 | 12 | 16 |
|

Galerija
--------

* 
* 
*

Vanjski linkovi
---------------

***Abitanti*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Huehuetenango** (španjolski: *Departamento de Huehuetenango*) je jedan od 22 departmana na koji je Gvatemala administrativno podjeljena.

Karakteristike
--------------

Huehuetenango se prostire na zapadu zemlje po planinskoj unutrašnjosti. 
Sa sjevera graniči sa Republikom Meksiko, sa juga sa departmanima San Marcos, Quetzaltenango i Totonicapán i sa istoka sa Departmanom El Quiché.

Departman ima površinu od 7,400 km², na kojoj je 2020. živilo 1,426,830 stanovnika.

Administrativni centar departmana je grad Huehuetenango koji ima 117,818 stanovnika

Administrativna podjela
-----------------------

Departman Huehuetenango je osnovan 1866. danas je podjeljen na 31 općunu (španjolski: *municipalities*).

Izvori
------

1. 1 2  „*Guatemala: Administrative Division*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.2.2023.
2. 1 2  „*Departamento de Huehuetenango, Guatemala*" (španjolski). Guatemala.com. Pristupljeno 22.2.2023.
3. ↑  „*Huehuetenango in Huehuetenango*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.2.2023.

Vanjske veze
------------

***Huehuetenango (departman)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobernacion departamental de Huehuetenango* (službene stranice) Arhivirano 2023-02-23 na Wayback Machine-u ()

 p • r • u  **Departmani Gvatemale** 

Zastava GvatemaleZastava Gvatemale
Alta Verapaz • Baja Verapaz • Chimaltenango • Chiquimula • El Petén • El Progreso • El Quiché • Escuintla • Guatemala • Huehuetenango • Izabal

Jalapa • Jutiapa • Quetzaltenango • Retalhuleu • Sacatepéquez • San Marcos • Santa Rosa • Sololá • Suchitepéquez • Totonicapán • Zacapa  




|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Janko Vukotić** (Čevo, Cetinje, 18. veljače 1866. - Beograd, 4. veljače 1927.), crnogorski vojskovođa, serdar, od 1918. pripadnik Vojske Kraljevine SHS.

Bio je u srodstvu sa kraljevskom obitelji Petrović-Njegoš. 

Vojnu akadeniju je završio 1886. u Modeni (Italija).

Brigadir Crnogorska vojske od 1902. godine. Također se angažirao i na političkom planu kao jedan od najlojalnijih suradnika kralja Nikole I. Petrovića. 

U Prvom balkanskom ratu zapovjednik je *Istočnog odreda* koji je oslobodio: Mojkovac, Bijelo Polje, Pljevlja, Berane, Plav, Rožaje. Postrojbe serdara Vukotića su prodrle duboko na teritorij Kosova, zauzevši gradove Đakovicu i Peć.

U Drugom balkanskom ratu zapovjednik je *Crnogorske divizije* koja je upućena u Makedoniju (Bregalnica) radi pomoći Srbima u sukobu oko podjele teritorija sa Bugarima. 

U Prvom svetskom ratu najprije zapovjednik *Hercegovačkog* i *Sandžačkog odreda* Crnogorske vojske. Njegove su postrojbe prodrile blizu Sarajeva (na Jahorinu i Pale). Nakon povlačenja srpskih časnika iz Vrhovnog stožera Crnogorske vojske imenovan je u kritičnom periodu koncem 1915. Vukotić za načelnika stožera. 

Nakon Mojkovačke bitke i kapitulacije Kraljevine Crne Gore bio je Vukotić uhićen i upućen u logor u Mađarsku.

Nakon 1918. dao novu prisegu kralju Petru I. Karađorđeviću i kasnije dobio čin armijskog đenerala u Vojsci KSHS, no do umirovljenja nije bio imenovan za značajnije vojne dužnosti.

U Mojkovcu mu je, na središnjem trgu, podignut 1997. spomenik.

Zanimljivosti
-------------

Janko Vukotić je jedini komandant koji je dobio istovremeno tri najveća srpska i crnogorska odlikovanja: Karađorđevu zvijezdu s mačevima, Bijelog orla sa mačevima i Obilića medalju.

Bilješke
--------

1. ↑  *Vojna enciklopedija*, knjiga 10, str. 630, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1975.
2. ↑  Antonije Đurić, *Solunci govore*, Niro „Književne novine", osmo izdanje, Beograd 1989. - str. 338

***Janko Vukotić*** na Wikimedijinoj ostavi
Za odnos između islamske religije i institucije ropstva, vidite članak Islamski pogledi na ropstvo.
Glavne rute trgovine robljem u Africi za vrijeme srednjeg vijeka.
**Arapska trgovina robljem** je izraz koji se koristi za prakticiranje robovlasništva u arapskom svijetu, uglavnom u Zapadnoj Aziji, Sjevernoj Africi, Istočnoj Africi i manjim dijelovima Evrope (kao Iberijski poulotok i Južna Italija) za vrijeme arapske dominacije. Trgovina je bila fokusirana na tržište robljem na Bliskom Istoku, Sjevernoj Africi i Rogu Afrike. Ljudi kojima se trgovalo nisu bili ograničeni na određenu rasu, etnicitet i religiju, te su uključuvali i Arape i Berbere, pogotovo za vrijeme ranih dana trgovine.

Tokom 8. i 9. vijeka, odnosno u doba procvata Fatimidskog Kalifata, većina robova su bili Slaveni iz Istočne Evrope (zvani Saqaliba).Robove se, međutim, uzimali iz širokog raspona regioja, te su se među njima mogli naći Mediteranci, Perzijanci, Turci, kavkaski narodi, pa i Skandinavci, Englezi, Nizozemci, Irci, kao i brojni narodi iz subsaharske Afrike. 

Trgovina robljem se posebno intenzivirala u 18. i 19. vijeku kada je otkriven novi bogati izvor robova u Istočnoj Africi, odnosno uspon doživio omanski sultanat sa sjedištem u Zanzibaru. Arapski trgovci robljem su u Novom vijeku dobili konkurenciju i ulazili sukobe sa portugalskim i drugim evropskim trgovcima robljem na Suahili obali.

Vanjske veze
------------

* Arab Slave Trade Arhivirano 2011-04-27 na Wayback Machine-u
* BBC - History - British Slaves on the Barbary Coast
* BBC - Islam and Slavery
* *Encyclopædia Britannica'*s Guide to Black History
* iAbolish.ORG! American Anti-Slavery Group (AASG) - particular focus on North African slaves
* Digital History/Slavery Facts & Myths Arhivirano 2014-02-09 na Wayback Machine-u Mintz, S.
**Katunska nahija** je bila jedna od četiri nahije Crne Gore. Obuhvatala je planinska naselja oko Lovćena i sjeverno od njega.

Istorija
--------

Katunska nahija je u Njegoševo vrijeme brojala oko dvadesetak hiljada duša, bez gradskog i administrativnog centra, razbacanih na prostoru skoro jednog sreza i izrazdvajanih bespućem, plemenskom omrazom i samovoljom. Prvi put od Cetinja do Rijeke Crnojevića će podići Vladika Rade kao i prvu krčmu — na Кrscu. Englez Peton je, 1846. godine, zapazio da su kuće na Njegušima bez prozora i soba — jedna prostorija. Кrajem 19. stoljeća, Van der Velde prošao je čitavim krajem i zabilježio: „izvan varošice nema se gdje pošto prenoćiti u ovoj besputnoj zemlji, sličnoj pustinji na Mjesecu,..".

Njeguško pleme je jedno od onih iz Кatunske nahije — koja su tvrdo držala za sebe da „od Кosova" nisu davala Turcima harač, nego u svoj čistoti čuvala „iskru srpske slobode".

U Кatunskoj nahiji se iskristalisao srpski nacionalni mit. Njegošev „Gorski vijenac" postaje osnovni izvor nacionalnog nadahnuća za nekoliko budućih decenija srpske istorije. U pjesmi „Nahije" Njegoš dovikuje svom rodnom kraju - Кatunskoj nahiji: „Ti si mati srpske Crne Gore." Većina narodnih pjesama — bar onih koje Njagoš najprije čuje, a kasnije ih i skuplja („Ogledalo srbsko"), iz Кatunske su nahije.

Iako čvrsti pobornik srpstva, Кatunska nahija jedina nije prihvatila ujedinjenje sa Srbijom 1918. godine zbog privrženosti dinastiji Petrovića.

Plemena Katunske nahije
-----------------------

* Cetinje,
* Njeguši,
* Ćeklići,
* Bjelice,
* Cuce (Velje i Male),
* Ozrinići (Čevljani),
* Pješivci (Gornji i Donji),
* Zagarač (Gornji i Donji) i
* Komani (Komani u užem smislu i Bandići).
**Beogradska mitropolija** je bila pomjesna autonomna (od 1831.) te autokefalna crkva (od 1879. do 1920. godine). Prije toga je bila eparhija Vaseljenske patrijaršije u Otomanskom carstvu pod nadležnošću grčkih fanariota.

Istorija
--------

Dimitrije Pavlović, posljednji beogradski mitropolit i prvi patrijarh ujedinjene SPC.
Mitropolija beogradska nastala je iz Beogradske episkopije, koja je do 1831. godine bila u neposrednoj nadležnosti Carigradske patrijaršije. Nakon uspostave srpske autonomije (1831), proglašena je i autonomna Beogradska mitropolija pod jurisdikcijom Carigradske patrijaršije. Carigradski patrijarh je pristao da mu knez predlaže episkope, a da ih on potvrđuje. 1832. g. je Srbija sklopila sa carigradskom patrijaršijom sporazum o samoupravi srpske Crkve.

Mitropolija je bila umešana u međudinastičke borbe u Srbiji, pa je prvi mitropolit Petar Jovanović, kao protiv Obrenovićevac, nakon povratka kneza Miloša na vlast bio prinuđen da podnese ostavku 1859. godine, nakon čega je otišao u karlovačku mitropoliju i postao je episkop gornjokarlovački.

Godine 1878. priznata je nezavisnost Srbije, a godinu dana, 1879. godine je Beogradska mitropolija dobila autokefalnost.

Eparhije
--------

U sastavu Beogradske mitropolije nalazile su se eparhije: Beogradska, Užička i Šabačka. Nešto kasnije nastale su i Požarevačka i Timočka eparhija, a poslije prisajedinjenja (1878) i Niška eparhija. U 20. vijeku, postojale su sljedeće eparhije: Beogradska, Šabačka, Žička, Niška i Timočka. Beogradski episkop je bio arhiepiskop i mitropolit Srbije.

U toku balkanskih ratova (1912—1913) u sastav Beogradske mitropolije su ušle i eparhije: Skopska, Veleško-debarska i Prizrenska.

Ustrojstvo
----------

Arhijerejski sabor je bio najviša crkvena vlast u Kraljevini Srbiji. Predsjednik mu je mitropolit, a članovi svi eparhijski episkopi. Redovno se sastajao jedanput godišnje u proljeće ili jesen. Sjednicama je obično prisustvovao i referent za crkvene poslove pri Ministarstvu prosvjete Kraljevine Srbije. Pored vjerskih, duhovno-disciplinskih, liturgijskih i vjeronaučnih poslova, u djelokrug Arhijerejskog sabora spadao je i izbor episkopâ, organizovanje eparhija, parohija i manastira, te rukovanje crkvenim fondovima i uticanje na donošenje državnih zakona i uredaba za Crkvu i sveštenstvo. Osim toga, kao crkveno-sudska vlast, Sabor je sudio i raspravljao sve međusobne razmirice episkopâ i mitropolita, kao i njihove krivice i bračne sporove kralja i članova Kraljevskoga doma.

Za rješavanje crkvenih sporova, godine 1836. je osnovana je Opšta konzistorija, a 1839. i eparhijske konzistorije.

Literatura
----------

* Radoslav M. Grujić: *„Pravoslavna srpska crkva"*

Izvori
------

1. 1 2  Grigorije Mikić, Srpska Crkva u kraljevini Srbiji i Staroj Srbiji i Makedoniji

Vidi još
--------

* Karlovačka mitropolija
* Beogradska nadbiskupija
* Istorija Srpske pravoslavne crkve

Vanjske veze
------------

* Istorija Beogradske mitropolije Arhivirano 2008-12-10 na Wayback Machine-u (pravoslavlje.spc.rs)
* Kratki istorijat Beogradske nadbiskupije (kc.org.rs)
* Autonomna Mitropolija i država Srbija[*mrtav link*] (pravoslavlje.spc.rs)
Mapa Rimskog carstva 117. godine nove ere
Gornja Mezija u 4. veku
**Gornja Mezija** (lat. *Moesia Superior*) je rimska provincija nastala u doba Domicijana (verovatno 85. ili 86. godine) podelom ranije uspostavljene provincije Mezije. Granica između Gornje i Donje Mezije išla je rekom Čibricom (na teritoriji današnje Bugarske). Granice Gornje Mezije obuhvatale su, grubo govoreći teritoriju današnje Srbije bez Vojvodine i bez većeg dela Kosova, jedan manji deo severozapadne Bugarske, kao i severnu Makedoniju. Zapadna granica Mezije verovatno nije išla Drinom, nego nešto istočnije (Čačak je tako bio u provinciji Dalmaciji). Nakon Trajanovih Dačkih ratova Mezija se proširila na sever da bi zauzela teritoriju između Dunava i donje Tise, do reke Maroš.

Gornja Mezija je uvek bila vojna, granična provincija rimskog carstva. Najveći rimski vojni logori su bili u Beogradu (rimski Singidunum), nedaleko od Požarevca (rimski Viminacijum): tu su bile stacionirane dve legije, ključne za odbranu dunavskog limesa.

I drugi gradovi u Gornjoj Meziji imali su vojne logore: Racijarija (u današnjoj Bugarskoj), na primer. Od gradova od većeg značaja u Gornjoj Meziji treba spomenuti Skupi (nedaleko od današnjeg Skoplja), Remesijana (danas Bela Palanka), Ulpijana (danas Lipljan), Akve (danas Prahovo), Naisus (danas Niš).

U vreme cara Hadrijana ovi veći gradovi u Gornjoj Meziji dobili su status municipijuma, a u to vreme latinski jezik i rimska kultura se proširila i u ovu provinciju.

Tokom Krize III veka, Mezija je jako stradala. Kada je car Aurelijan 270. godine evakuisao Dakiju, na teritoriji Gornje Mezije stvorene su dve nove provincije Priobalna Dakija i Unutrašnja Dakija, ali su se gradovi održali pred varvarima uglavnom do šestog ili sedmog veka.

Eksterni linkovi
----------------

* Inscriptions of Moesia Superior Arhivirano 2009-07-25 na Wayback Machine-u, Univerzitet u Beogradu

| * p
* r
* u
Rimske provincije (120. g.) |
| --- |
|  | Achaea • Aegyptus • Africa • Alpes Cottiae • Alpes Maritimae • Alpes Poenninae • Arabia Petraea • Armenia Inferior • Asia • Assyria • Bithynia • Britannia • Cappadocia • Cilicia • Commagene • Corsica et Sardinia • Creta et Cyrenaica • Cyprus • Dacia • Dalmatia • Epirus • Galatia • Gallia Aquitania • Gallia Belgica • Gallia Lugdunensis • Gallia Narbonensis • Germania Inferior • Germania Superior • Hispania Baetica • Hispania Lusitania • Hispania Tarraconensis • Italia • Iudaea • Lycaonia • Lycia • Macedonia • Mauretania Caesariensis • Mauretania Tingitana • Moesia • Noricum • Osroene • Pannonia • Pamphylia • Pisidia • Pontus • Raetia • Sicilia • Sophene • Syria • Thracia |  |
**Skopsko krajište** (Skopsko—bosansko krajište) je bila privremena administrativna jedinica Osmanskog carstva.

Istorija
--------

Osnovano je 1392. nakon osmanskog osvajanja Skoplja od srpskog oblasnog gospodara Vuka Brankovića. Posle sloma Vuka Brankovića 1396. godine, na prostoru njegove oblasti je postojala neka vrsta srpsko-turskog dvovlašća sve do 1455. godine, kada su Turci konačno u potpunosti potčinili ove krajeve. Za to vreme, pored Skoplja, osmanska vojska je imala svoju posadu u starom utvrđenju Zvečan na Ibru i utvrđenju Jeleč kraj Novog Pazara (ondašnje naselje Trgovište), a kadija je bio smešten u rudarskom mestu Gluhavica. Upravnici Skopskog krajišta bili su sultanovi zastupnici prema zapadu i nadzirali su susedne hrišćanske vazalne vladare. Kontrolisali su put prema Sjenici, Prijepolju i dalje prema Bosni.

Prvi upravnik krajišta bio je osvajač Skoplja Saruhanli paša Jigit-beg, u srpskim i dubrovačkim izvorima nazivan Pašait. Nasledio ga je sin Ishak koji je znatno proširio teritoriju krajišta i ojačao turski uticaj u Bosni. Godine 1448. kada je Ishakov sin Isa uspostavio stalnu vlast u srednjovekovnoj župi Vrhbosni, krajište je dostiglo najveći obim, a od tada se naziva još i **Skopsko—bosansko krajište**. 

Krajište se sastojalo od više vilajeta. Termin vilajet se tada kosristio za niže upravne oblasti, da bi u narednim vekovima dobio drugačije značenje, od kada se koristi za upravne oblasti najvišeg nivoa u Osmanskom carstvu (pašaluke). Sredinom 15. veka krajište je obuhvatalo sledeće vilajete: Skoplje, Kalkandelen (Tetovo), Gornji i Donji Debar, Dugo Brdo, Reka, Čemernica, Veles, Prilep, Bitolj, Kičevo, Paštrik, Vlk, Priština, Zvečan, Jeleč, Ras, Sjenica, Nikšići (Vlasi Nikšići) i Hodidjed.

Nakon osmanskog osvajanja Kraljevine Bosne 1463. osnovan je Bosanski sandžak, čime je teritorija krajišta znatno umanjena.

Upravnici krajišta:

* Saruhanli paša Jigit-beg (Pašait) (1392–1414),
* Ishak-beg (1414–1439),
* Himeti-Zade Nesuh-beg (1439—1454),
* Isa-beg Isaković (1454—1463).

Literatura
----------

Šabanović, H. (1964) Krajište Isa-bega Ishakovića - zbirni katastarski popis iz 1455. Sarajevo: Orijentalni institut
1852.
1926.
**Johan Ludvig Emil Drejer** (dan. *Johan Ludvig Emil Dreyer*, engl. ; Kopenhagen, 13. februar 1852 — Oksford, 14. septembar 1926) je bio dansko-irski astronom.

Poznat je kao stvaralac dva katalog nebeskih objekata. To su Novi generalni (opšti) katalog maglina i zvezdanih jata (New General Catalogue of Nebulae and Clusters of Stars), koji se često i danas koristi, i tri dodatna Indeks kataloga (Index Catalog).

**Drejerovim obektima** se nazivaju nebeski objekti koje je Jovan Drejer uneo u gore navedene kataloge dubokog neba.

Život
-----

Rodio se kao Johan Ludvig Emil Dreyer u Kopenhagenu, Danska. Godine 1874. je otišao u Irsku da radi kao astronomski pomoćnik Lorensa Parsonsa, četvrtog earla od Rosea (Lawrence Parsons, 4th Earl of Rosse). 1878. je prešao na opservatoriju Dunsink (Dunsink), a 1882. opservatoriju Armag (Armagh). Tu je ostao direktor sve do 1916.

Dobio je zlatnu medalju Kraljevskog astronomskog društva 1916. Po njemu je nazvan i krater na Mesecu.

Djela
-----

Njegovo najveće dostignuće je monumentalni Novi generalni (opšti) katalog maglina i zvezdanih jata, koji se često i danas koristi. Uz to je pripremio i dva dodatna indeks kataloga.

Odredio je udaljenosti do nekoliko Cefeida, promenljivih zvezda, preko statističke paralakse, pa je tako bio u mogućnosti da kalibriše vezu koju je otkrila Henrijeta Livit između periode Cefeida i luminoznosti. U tom određivanju je napravio grešku, moguće grešku u pisanju, kojom su te zvezde bile 10 puta bliže nego što jesu. Ovu vezu je iskoristio da proceni udaljenost do Malog Magelanovog oblaka.

Bio je i istoričar astronomije. Objavio je biografiju Tiha Brahea , a kasnije je uređivao i njegove rukopise. Značajna je i njegova knjiga *Istorija planetarnih sistema od Talesa do Keplera* (eng History of the Planetary Systems from Thales to Kepler}}) koju je objavio 1905. I danas se štampa pod nazivom *Istorija astronomije od Talesa do Keplera* (eng A History of Astronomy from Thales to Kepler}}).

Literatura
----------

* Alexander, A. F. O'D. *Dreyer, Johann Louis Emil*, Dictionary of Scientific Biography 4:185-186.
* J. L. E. Dreyer, *A History of Astronomy from Thales to Kepler*, 2nd edition, Dover Publications, 1953.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija sa slikom Arhivirano 2012-10-30 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 27132872
* LCCN: n85347824
* ISNI: 0000 0000 8105 692X
* GND: 116220678
* SUDOC: 076366561
* BNF: cb12305059t (podaci)
* BIBSYS: 99007994
* NLA: 36018608
* NKC: jx20111228010
* CiNii: DA02330174
* CONOR.SI: 308138083

 |
**Vilajet Ben Arous** (arapski: بن عروس / Wilāyat Bin ‘Arūs) je jedan od 24 Tuniskih vilajeta na koji je Tunis administrativno podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vilajet Ben Arous prostire se na sjeveroistoku Tunisa na površini od 761 km² na kojoj živi 691,113 stanovnika.

Ben Arous leži udaljen svega desetak kilometara od glavnog grada Tunisa. Zbog te blizine doabr dio njegovih stanovnika radi, uči ili je na neki drugi način jako povezan sa glavnim gradom.

Sa sjevera graniči sa Sredozemnim morem, sa sjeverozapada sa Vilajetima Tunis i Manouba, sa istoka sa Vilajetom Nabeul i sa jugoistoka sa Vilajetom Zaghouan.

Vilajet Ben Arous ima snažnu industriju u njemu se nalazi trgovačka luka Radès, a preko njega prelazi autoput Tunis–Sfax i željeznička pruga koja povezuje obalne gradove juga sa 
glavnim gradom.

Historija
---------

Vilajet je osnovan u decembru 1983. sa administrativnim centrom u gradu **Ben Arous**. Administrativno je podjeljen na 12 distrikta (tamadijada) i 11 općina.

Pobratimske regije
------------------

* Francuska Nord-Pas-de-Calais, Francuska
* Italija Lazio, Italija

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Gouvernorat de Ben Arous*" (francuski). API Tunisia. Arhivirano iz originala na datum 2021-01-25. Pristupljeno 17. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Gouvernorat de Ben Arous* Arhivirano 2021-01-25 na Wayback Machine-u ()

| * p
* r
* u
Tunis Tuniski vilajeti |
| --- |
| Ariana · Béja · Ben Arous · Bizerta · Gabes · Gafsa · Jendouba · Kairuan · Kasserine · Kébili · Kef · Mahdia · Manouba · Médenine · Monastir · Nabeul · Sfax · Sidi Bouzid · Siliana · Sousse · Tataouine · Tozeur · Tunis · Zaghouan |
**Santo Domingo** je grad od 334,826 stanovnika, na sjeverozapadu Ekvadora.
On je administrativni centar Provincije Santo Domingo de los Tsáchilas i istoimenog kantona koji ima 441,583 stanovnika.492,969 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Santo Domingo se nalazi u obalnoj ravnici, udaljen 145 km zapadno od glavnog grada Quita..

Historija
---------

*Santo Domingo* je osnovan kao ruralna parohija 29. maja 1861. Ime **Santo Domingo de los Colorados** je dobio po - Svetom Dominiku, Svecu zaštitniku dominikanskog reda, čiji su redovnici došli u taj kraj eveangelizirati domorodačke Tsáchila indijance koje su španjolski kolonisti zvali *Colorados*.

Sve do 1947. bio je beznačajno selo tad je počeo ubrzano rasti nakon izgradnje ceste do Quita. U njega su počeli doseljavati novi stanovnici privučeni njegovim strateškim položajam.
Toliko je narastao da je 1967. postao privremeni administrativni centar vlastitog kantona.

Počevši od 1990. kao jedan od najbrže rastućih gradova u zemlji, njegovi građani počeli su tražiti da se i njihovom kraju da status provincije. To im je i uspjelo nakon uporne političke borbe - 2007. tako da je odtad i administrativni centar vlastite provincije.

Od 1968. je univerzitetski grad kad je osnovan *Instituto Tecnológico Superior Calazacón*, na kom studenti mogu studirati agronomiju.

Privreda i transport
--------------------

Santo Domingo je grad prehrambene industrije koja prerađuje proizvode njegove ratarsko-stočarske okolice.

Santo Domingo je veliko raskršće cesta za Quito, Esmeraldas i Quevedo.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Santo Domingo de los Colorados*" (španjolski). Enciclopedia del Ecuador. Pristupljeno 14.04.2024.
2. ↑  „Santo Domingo de los Colorados (Santo Domingo Tsachila)" (engleski). City Population. Pristupljeno 14.04.2024.
3. ↑  „Santo Domingo Canton in Ecuador" (engleski). City Population. Pristupljeno 14.04.2024.
4. ↑  „*Historia*" (španjolski). Instituto Tecnológico Superior Calazacón. Pristupljeno 14.04.2024.

Vanjske veze
------------

***Santo Domingo (Ekvador)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Santo Domingo* (stranice na Twitteru) ()
**Fadil Jahić Španac** (1910 — 1942), učesnik Španskog građsnskog rata i Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Fadil Jahić uvežbava rasklapanje mitraljeza u Španiji.
Rođen je 24. novembra 1910. godine u Bijeljini. Iako je poticao iz srednje imućne porodice, posle završene osnovne škole, nije nastavio dalje školovanje, već otac ga je dao na zanat. U Bijeljini je izučio stolarski zanat, i još kao šegrt došao u dodir sa radničkim pokretom. Učestvovao je u svim radničkim štrajkovima i manifestacijama. Godine 1933. postao je član Komunističke partije Jugoslavije.

Marta 1937. godine odlazi u Španiju, gde se borio u mitraljeskom odeljenju bataljona „Đuro Đaković". Posle završetka Španskog građanskog rata, tokom kojeg je stekao čin kapetana, zajedno sa ostalim borcima Internacionalnih brigada našao se u koncentracionom logoru „Verne" u Francuskoj. Zajedno sa Pekom Dapčevićem, narodnim herojem, organizovao je beg iz logora i u proleće 1941. godine ilegalno se vratio u Jugoslaviju. Po povratku u rodni kraj, postao je sekretar Okružnog komiteta KPJ za Bijeljinu.

Posle Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije, aktivno je učestvovao u pripremama ustanka u Bijeljini i okolini. Organizovao je prikupljanje oružja, stvarao prve borbene grupe i dr. Posle sednice Pokrajinskog komiteta KPJ za Bosnu i Hercegovinu, održane 13. jula 1941. godine, na kojoj je doneta odluka o podizanju ustnaka, Fadil je rukovodio prvim partizanskim akcijama u Bijeljini i okolini: sečenju telefonsko-telegrafskih stubova na putu Bijeljina-Brčko i Bijeljina-Zvornik; napadu na žandarmerijske stanice u Trnjacima, Gornjem Crnjelovu i Dragaljevcu, diverzijama na plovnim objektima na Savi i dr.

Jedinice pod njegovom komandom, avgusta 1941. godine, ušle su u sastav Majevičkog partizanskog odreda, a Fadil je imenovan za političkog komesara Odreda. U mnogim borbama dolazilo je do izražaja njegovo ratno iskustvo iz Španije. Poginuo je 20. februara 1942. godine u selu Vukosavcima, na Majevici, zajedno sa komandantom Odreda Ivanom Markovićem Ircem, narodnim herojem i još trideset boraca i članova štaba Odreda prilkom iznenadnog prepada četnika kapetana Stevana Damjanovića Leke (*sa kojima je postojao dogovor o nenapadanju*) na Štab Majevičkog partizanskog odreda.

Sahranjen je na Partizanskom spomen-groblju u Vukosavcima, kod Lopara.

Ukazom Predsedništva Antifašističkog veća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ), 13. marta 1945. godine, među prvim borcima Narodnooslobodilačke vojske, proglašen je za narodnog heroja.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* **Narodni heroji Jugoslavije**. „Mladost", Beograd 1975. godina.