recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Posthomerica*, 1541
**Kvint Smirnjanin** (grč. Κόϊντος Σμυρναῖος, lat. *Quintus Smyrnaeus*, druga polovina 4. veka) bio je grčki pesnik, koji je napisao jedan heksametarski spev u 14 knjiga, u kome je obradio događaje kod Troje od Hektorove sahrane do odlaska Grka nakon osvajanja grada. Kako ep opisuje događaje nakon onih opisanih u *Ilijadi*, to se on zove *Posle Homera* (Τὰ μεθ᾽ Ὅμηρον ili *Posthomerica*).

Prve četiri knjige, koje obrađuju iste događaje kao i ep *Memnonov dolazak* Arktina iz Mileta, opisuju podvige i smrt Amazonke Pentesileje, Memnona, sina Eje, boginje zore, koje je oboje ubio Ahilej, te smrt samoga Ahileja i posmrtne svečanosti u njegovu čast.

Knjige 5–12, koje obrađuju isti period kao i *Mala Ilijada*, obrađuju nadmetanja Ajanta i Odiseja za Ahilejevo oružje, Ajantovo samoubistvo, podvige Neoptolema, Euripila i Dejfoba, smrt Parisovu i Enoninu te izgradnju trojanskog konja.

Preostale knjige, koje obrađuju isti period kao i Arktinovo *Razorenje Ilija*, opisuju zauzimanje Troje uz pomoć drvenog konja, žrtvovanje Poliksene na Ahilejevom grobu, odlazak Grka i oluju koja ih je pogodila i zbog koje su se svi raštrkali u različitim pravcima.

Kvint je tvrdio da su ga za pisanje epa inspirisale Muze kada je, kao još golobradi mladić, čuvao ovce blizu Artemidinog grama. Njegov je stil monoton, leksika i metrika su tradicionalne, ali upravo njegova neoriginalnost čini ovo delo značajnim za upoznavanje sa sadržajem danas izgubljenih cikličnih epova (*Etiopida*, *Mala Ilijada*, *Razorenje Ilija*), iz kojih su Grci klasičnog doba saznavali o poslednjim danima Troje.

Eksterni linkovi
----------------

* Djela čiji je autor Quintus Smyrnaeus na Projektu Gutenberg
* *Quintus Smyrnaeus The Fall of Troy* translated by Arthur Sanders Way (Loeb Classical Library) 1913).
* Quintus Smyrnaeus: a modern bibliography Arhivirano 2006-06-12 na Wayback Machine-u
Simon Vouet: Kaliopa, sa *Odisejom* u ruci, detalj
**Kaliopa** (grčki *Καλλιόπη*, *Kalliópê* = "lijepa glasa") jedna je od devet Muza, Zeusova i Mnemozinina kći. Zaštitnica je epskog pjesništva i govorništva.

Opis
----

Atributi su joj voštana pločica i pisaljka, a često je nosila svitak papira ili knjigu, a prikazivana je i sa zlatnom krunom.

Kaliopa i Homer
Ima dva sina - Orfeja i Linusa s Apolonom ili tračkim kraljem Eagrom. Najstarija je i najmudrija od Muza. Bila je sudac u raspravi između Adonisa te Afrodite i Perzefone, davši svakoj da provede jednaku količinu vremena s njime. Ahileja je pak naučila da pjevajući razveseli svoje prijatelje. Znana je i kao Homerova Muza jer je božica epskog pjesništva, a on je zaziva u svojim djelima - *Ilijadi* i *Odiseji*:

> Srdžbu mi, božico, pjevaj Ahileja, Peleju sina  
> 
> Pogubnu, kojano zada Ahejcima tisuću jada (...)
> 
> 
> (*Ilijada*, invokacija*)*
> 
> 

> O junaku mi kazuj, o Muzo, o prometnom onom  
> 
> Koji se mnogo naluto razorivši presvetu Troju (...)
> 
> 
> (*Odiseja*, invokacija)
> 
>

Eksterni linkovi
----------------

***Kaliopa*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kaliopa u klasičnoj literaturi i umjetnosti

| * p
* r
* u
Muze iz grčke mitologije |
| --- |
| Erato • Euterpa • Kaliopa • Klio • Melpomena • Polihimnija • Talija • Terpsihora • Uranija |
*Za filipinskog državnika, v. Felipe G. Calderón.*
Felipe Calderón Hinojosa
**Felipe de Jesús Calderón Hinojosa** (r. 18.8. 1962. u Moreliji) je meksički političar koji trenutno vrši dužnost predsjednika. Pripada Partiji nacionalne akcije (PAN). 

Felipe Calderon je sin Luisa Calderona Vege, osnivača PAN-a, a u mladosti je vodio omladinsku organizaciju stranke. Nekoliko puta je izabran u meksički parlament. Od 1996. do 1999. bio je predsjednikom stranke.

Godine 2000. ga je novoizabrani predsjednik Vicente Fox imenovao direktorom nacionalne banke, a potom ministrom energetike. Godine 2004. je podnio ostavku kako bi se pripremio za predsjedničku kampanju.

2.7. 2006. na predsjedničkim izborima, prema službenim podacima, porazio karizmatskog ljevičarskog kandidata Andresa Manuela Lopeza Obradora. Tu pobjedu je Obrador osporio, ali ju je 5.9. 2006. jednoglasno potvrdio meksički Federalni izborni sud i tako učinio konačnom. Njegova pobjeda je bila predmetom osporavanja i kampanje građanskog neposluha od strane Obradorovih pristaša, zbog kojih je i njegova inauguracija 1.12. 2006. morala biti održana u predsjedničkoj palači umjesto u zgradi meksičkog Kongresa.

Eksterni linkovi
----------------

***Felipe Calderon*** na Wikimedijinoj ostavi

* stranica izborne kampanje 2006 Arhivirano 2018-12-15 na Wayback Machine-u (španski)
* stranica izbornih protivnika 2006 Arhivirano 2007-10-08 na Wayback Machine-u (španski)
* *Felipe Calderón and the right stuff*[*mrtav link*], article at *El Universal*
* *Daily Mass:* Catholic Pro-Lifer Wins Mexico Presidential Elections over Abortion Supporter Arhivirano 2006-07-21 na Wayback Machine-u
*Za ostale upotrebe, v. Kozjak (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 48′ 31" SGŠ, 22° 16′ 26" IGD

**Kozjak** (mak. *Kozjak*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Kozjak je selo u sastavu opštine Karbinci.

Prirodni uslovi
---------------

Kozjak je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Štipa, naselje je udaljeno 12 kilometara severno.

Naselje Kozjak se nalazi u istorijskoj oblasti Ovče polje. Naselje je položeno u dolini reke Bregalnice, na levoj obali reke. Jugoistočno od naselja uzdiže se pobrđe Jurukluk, najniži deo planine Plačkovice ka istoku. Nadmorska visina naselja je približno 350 metara.

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Kozjak je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 51 stanovnika.

Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi. Turci su bili većinsko stanovništvo naselja do početka 20. veka, a potom su se spontano iselili u maticu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinakarbinci.gov.mk Zvanična stranica opštine Karbinci Arhivirano 2019-08-31 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Karbinci |
| --- |
| **Karbinci** • 
Argulica •
Batanje •
Vrteška •
Golem Gabar •
Gornji Balvan •
Gornji Trogerci •
Donji Balvan •
Donji Trogerci •
Ebeplija •
Junuzlija •
Kalauzlija •
Kepekčelija •
Kozjak •
Krupište •
Kurfalija •
Kučilat •
Kučica •
Mali Gabar •
Mičak •
Muratlija •
Novi Karaorman •
Odžalija •
Pripečani •
Prnalija •
Radanje •
Ruljak •
Tarinci •
Crvuljevo

 |
**Zbirka od 22 inkunabule** je vlasništvo Franjevačkog samostana u Kraljevoj Sutjesci, opština Kakanj, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 21. do 27. januara 2003. godine donijela je odluku da se zbirka proglasi za Nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući komisije), Ljiljana Ševo i Tina Wik. 

Ova je zbirka svjedočanstvo nastanka prvih štampanih knjiga u svijetu i Bosni i Hercegovini, o povezanosti satnovništva Bosne sa većim evropskim centrima u tom periodu, o postojanju biblioteka u kasnome srednjem vijeku, a bila je važna i zbog opismenjavanja stanovništva u tom i kasnijem periodu.

Kraljeva Sutjeska je bila u kasnom srednjem vijeku stolno mjesto bosanskih vladara. Uz dvor osnovan je i franjevački samostan koji je nešto više od šest stoljeća bio duhovno i kulturno središte tog kraja.

Inkunabule (lat.incunabula, kolijevka) su knjige štampane do 1500. godine, dok se štamparstvo nalazilo u povoju. Pretpostavlja se da u svijetu ima oko 40 000 ovakvih knjiga. U Bosni i Hercegovini ih je 51, od čega se 22, nalaze u biblioteci Franjevačkog samostana u Kraljevoj Sutjesci. Najstarija štampana knjiga u njoj je »Summa confessions intitulata Pacifica conscientia«. Opis ove i drugih inkunabula donesen je u Bibliotekarstvu 1965. Uglavnom su to djela teološkog karaktera, među kojima ima važnih pisaca poput Augustina Aurelija (poznat kao Sveti Augustin (354.- 430.), Antoniusa Andreaea, Leonardusa de Utina (oko 1400.), Nicolausa de Ausmoa (umro 1453.).

Razlikuju se dvije vrste: 

* tabularne, štampane pomoću ploča na kojim je tekst za svaku pojedinu stranicu urezan kao kod drvoreza i sadrže tekstove pisaca iz vremena prije otkrića štamparstva
* tipografske, izrađene pomičnim slovima koje je izumio Johan Gutenberg.

Literatura
----------

* Enciklopedija likovne umjetnosti, Jugoslovenski leksikografski zavod, Tom 3, Zagreb, MCMLXIV, 2.
* Lj. Popović, Popis inkunabula koje se nalaze u Bosni i Hercegovini, Bibliotekarstvo , Beograd, 1965. 17- 45.
* Opća enciklopedija, Jugoslovenski leksikografski zavod, Tom 4, 8, Zagreb, 1982. 427, 223.
* Likovna enciklopedija Jugoslavije, Jugoslovenski leksikografski zavod, Tom 1, Zagreb, 1984. 261.

Vanjski linkovi
---------------

* Samostanska knjižnica – Kraljeva Sutjeska
* Alma Leka - MUZEJI, ZBIRKE I GALERIJE U BOSNI I HERCEGOVINI - Sarajevo, 2017 Arhivirano 2020-07-20 na Wayback Machine-u


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Kjozan Džošu Sasaki** (jap. *佐々木承周*: 1. april 1907 — 27. jul 2014) bio je japanski zen nastavnik koji je živeo u Sjedinjenim Američkim Državama. Sasaki je bio osnivač zen centra na planini Baldi u Kaliforniji.

Biografija
----------

Jošu Sasaki je postao monah sa 13 godina. Njegov učitelj je bio Joten Soko Mijura. Ubrzo nakon toga on je sa svojim učiteljem otišao u kompleks hramova zvan Mijošin-ji. Godine 1953. imenovan je za igumana. Godine 1962. je otputovao u Sjedinjene Američke Države da podučava studente na zapadu. Njegovo podučavanje zavisilo je o njegovom zdravlju. Početkom februara 2012. godine, Sasaki je oboleo od pneumonije. Dana 10. novembra 2012. je podneo ostavku na mestu igumana zen sentra na planini Baldi zbog zdravstvenih razloga. Umro je u medicinskom centru Kedars-Sinaj u Los Anđelesu, 27. jula 2014. godine.

Literatura
----------

* Cayuga Press of Ithaca (2007). *The 100th Year of Joshu Sasaki Roshi*. Publisher: paperMoon Design.


***Kyozan Jōshū Sasaki*** na Wikimedijinoj ostavi
Gravimetar tipa Autograv CG-5
**Gravimetar** je instrument koji mjeri silu privlačenja između Zemlje i mase unutar samog instrumenta, a dobiveni podaci se koriste za utvrđivanje regionalnih i lokalnih gravitacijskih anomalija. Gravitacijski metar ima osobitu ulogu u otkrivanju rudnih tijela, ali i većih šupljina kao što su pećine.

Metalne rude mogu izazvati lokalnu pozitivnu anomaliju, dok negativna anomalija ukazuje na deficit mase koja se može pojaviti npr. zbog spilja unutar kore.
Kod regionalnih anomalija utvrđuje se da li je neko područje u izostatskoj ravnoteži (vidi: izostazija) ili je prisutna pozitivna ili negativna anomalija.

Gravitacijski metar se prenosi preko šireg područja (blokova stijena) i ako je na svakom mjestu mjerenja registrirana ista privlačna sila regija je u izostatskoj ravnoteži tj. svaki blok kore ima jednaku masu. 

Kada su mjerenja obavljena na različitim nadmorskim visinama rade se korekcije jer je gravitacijska sila manja na vrhu planina nego na razini mora zbog veće udaljenosti od središta Zemlje.

Područja izvan izostatske ravnoteže pokazuju pozitivnu ili negativnu anomaliju, tj. karakterizira ih kora koja je podjednake debljine. Kod pozitivne anomalije obično se radi o planinskim lancima ispod kojih je, zbog tektonskog dizanja, gušći plašt ima veću debljinu, a samim time planinski lanci veću masu te pokazuju pozitivnu gravitacijsku anomaliju. 

Negativna anomalija je obično prisutna kod oceanskih grebena (hrptova), a najveće su zabilježene kod oceanskih jaraka. U takvim područjima je plašt tanji te je gravitacijska sila slabija.
Zgrada **Kursalona** najveća je građevina u Lipiku i jedna od prepoznatljivosti ovog turističkog mjesta. Izgrađena je 1893. godine na južnoj strani perivoja, po projektu Gustava Ratha iz Budimpešte u stilu neorenesanse, s ostakljenim krilima koja mu podaju lakoću i prozračnost.

U rasporedu volumena je, kako je zapisano, "...bio gotovo kopija bečkog kursalona i bio je, s iznimkom onoga u Herkulesbadu, najljepši objekt tog tipa i namjene u zemljama krune svetog Stjepana".

Dvadesetih i tridesetih godina prošlog stoljeća, uz vojničku glazbu sastavljenu od čeških glazbenika, čuo se u Kursalonu i talijanski belkanto, prebiranje ženskog tamburaškog orkestra iz Zagreba, ali i ciganske violine iz Pešte.

U Kursalonu se nalazila kavana, restauracija, prvi kasino s ruletom u kontinentalnoj Hrvatskoj, salon s klavirom s posebnim ulazom od parka rezerviranim samo za dame, te velika koncertna i plesna dvorana, reprezentativna dvorana ogledala. 

Tijekom godina su se mijenjali manji detalji unutar same građevine, a najveća rekonstrukcija izvedena je sa dogradnjom novog hotela Lipik u osamdesetim godinama. Tada je rekonstruirana i višenamjenska dvorana, a jedno vrijeme je Lipik ponovo imao i svoj kasino unutar Kursalona. 

Ova uistinu posebna građevina, koja je prirasla srcu svima koji ju pamte, potpuno je uništena u jesen 1991. godine granatiranjem i zapaljivim projektilima. Danas je Kursalon prekriven zaštitnim šatorom i strpljivo čeka obnovu.

Vidi još
--------

* Lipik

Vanjske veze
------------

* Službene stranice grada Lipika

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 29153182728826791781

 |
Kalcijum (2+) igra ključnu ulogu u fiziologiji i biohemiji organizma i ćelije. On igra važnu ulogu u putevima prenosa signala, gde deluje kao sekundarni glasnik, u oslobađanju neurotransmitera iz neurona, kontrakciji svih tipova mišićnih ćelija, i oplodnji. Mnogim enzimima su neohodni joni kalcijuma kao kofaktori, npr. grupa enzima iz kaskade zgrušavanja krvi. Ekstracelularni kalcijum je takođe važan za održavanje razlike potencijala na pobudljivim ćelijskim membranama, kao i pravilno formiranje kostiju.

Kod sisara su nivoi kalcijuma strogo regulisani kostima, koje deluju kao glavno mesto skladištenja minerala. Joni kalcijuma, 2+, se oslobađaju iz kostiju u krvotok pod kontrolisanim uslovima. Kalcijum se transportuju krvotokom rastvoren (u jonizovanom obliku), ili vezan za proteine kao što je albumin seruma. Paratiroidni hormon, koji izlučuje paraštitna žlezda, reguliše resorpciju 2+ iz kostiju, reapsorpciju u bubrezima nazad u cirkulaciju, i povišava aktivaciju vitamina D3 u kalcitriol. Kalcitriol, aktivna forma vitamina D3, promoviše apsorpciju kalcijuma kroz creva i mobilizaciju jona kalcijuma iz koštane mase. Kalcitonin izlučen iz parafolikularnih ćelija štitaste žlezde takođe utiče na nivoe kalcijuma suprotstavljajući se dejstvu paratiroidnog hormona, međutim, njegov fiziološki značaj kod čoveka nije potpuno razjašnjen.

Literatura
----------

1. ↑  Bruce Alberts, Alexander Johnson, Julian Lewis, Martin Raff, Keith Roberts, Peter Walter (2002). *Molecular Biology of the Cell*. New York: Garlard Science. ISBN 0-8153-3218-1.
2. ↑  Boron, Walter F.; Boulpaep, Emile L (2003). „The Parathyroid Glands and Vitamin D". *Medical Physiology: A Cellular And Molecular Approach*. Elsevier/Saunders. str. 1094. ISBN 1-4160-2328-3.

Spoljašnje veze
---------------

* Sadržaj kalcijuma u hrani Arhivirano 2004-10-31 na Wayback Machine-u
* Kalcijum i vitamin D Arhivirano 2010-06-13 na Wayback Machine-u.
**Laslovo** (mađarski **Szentlászló** [ˈsɛntlaːsloː]), selo u istočnoj Slavoniji, oko 18 kilometara južno od Osijeka, na relaciji Osijek-Vinkovci te pored rijeke Vuke. Administrativno pripada općini Ernestinovo.

Povijest
--------

Laslovo je naselje staro gotovo tisuću godina.

Godine 1475. selo je spomenuto kao tvrđava, a prema podacima iz 19. stoljeća selo je bilo većinskog mađarskoga podrijetla, kalvinističke vjere. Prema popisu stanovništva 1991.g. broji 1 298 žitelja, a 2001.g. pao na 1.031 stanovnika; 2011. god. bilježi se 1074 stanovnika u 382 domaćinstva. 

U župi evidentirano 285 vjernika katolika. U Laslovu je kalvinistička crkva sagrađena 1404. zatim preuređivana 1878. i uništena 1991. godine početkom Domovinskog rata. Broj kalvinista u Laslovu - koji su po etničkoj pripadnosti Mađari - se danas procjenjuje na oko 300.

Sport
-----

* NK Laslovo '91, županijski ligaš

Vanjske poveznice
-----------------

* Arhivirano 2013-12-02 na Wayback Machine-u Laslovo.info
* Osnovna škola Laslovo

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Laslovo** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
„Posljednje ljeto" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Posljednje ljeto (razvrstavanje).

***Last Summer*** (sh. *Posljednje ljeto* ili *Prošlo ljeto*) je američki igrani film snimljen 1969. godine u režiji Franka Perryja. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenom romanu Evana Huntera. Radnja se događa na otoku Fire Island gdje se tokom ljetnih praznika adolescentica (čiji lik tumači Barbara Hershey) sretne i počne družiti sa dva adolescenta (koje tumače Bruce Davison i Richard Thomas te njih troje počnu eksperimentirati sa marihuanom i seksualnim aktivnostima, prije nego što se tome trojcu nastoji pridružiti neugledna djevojka (čiji lik tumači Catherine Burns), a što će na kraju dovesti do destruktivnih posljedica. *Last Summer* je izazvao veliku pažnju i stekao pohvale zbog toga što je život tadašnjih tinejdžera prikazan na izuzetno realističan način, a Burns je za svoju ulogu bila nominirana za Oscar za najbolju sporednu glumicu. Sa druge strane, upravo zbog realizma, koji je uključivao neke uznemirujuće prizore, uključujući silovanje, *Last Summer* je postao predmetom cenzure; originalno je pušten u kino-dvorane pod tadašnjim najstrožim rejtingom X, da bi kasnije najčešće bio prikazivan u skraćenim verzijama.

Uloge
-----

* Richard Thomas ... Peter
* Bruce Davison ... Dan
* Barbara Hershey ... Sandy
* Catherine Burns ... Rhoda
* Ernesto Gonzalez ... Anibal

Izvori
------

1. ↑  „Frank Perry Discussion". The Criterion Collection. Pristupljeno 22. VIII 2016.
2. ↑  "Big Rental Films of 1969", *Variety*, 7 January 1970, pg 15.

Vanjske veze
------------

* *Last Summer* na IMDb-u (`en`)
* *Last Summer* na filmskoj bazi podataka TCM
* 'Last Summer' to have rare screening from American Cinematheque
* Roger Ebert review Arhivirano 2012-03-31 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Filmovi čiji je autor Frank Perry |
| --- |
| 
* *David and Lisa* (1962)
* *Ladybug Ladybug* (1963)
* *The Swimmer* (1968)
* *Last Summer* (1969)
* *Trilogy* (1969)
* *Diary of a Mad Housewife* (1970)
* *Doc* (1971)
* *Play It as It Lays* (1972)
* *Man on a Swing* (1974)
* *Rancho Deluxe* (1975)
* *Mommie Dearest* (1981)
* *Monsignor* (1982)
* *Compromising Positions* (1985)
* *Hello Again* (1987)

 |
**Yuki-onna** (雪女, ***Yuki-onna***? Snježna žena) je drevno japansko božanstvo ili duh. Obučena je u beli kimono (mada je po nekim predanjima prikazuju kao nagu, sa sobom nosi ledeni dah i za razliku od većine bogova i duhova ona ne ostavlja otiske stopala po snegu. Yuki se često prikazuje kao prelepa devojka blede kože i duge crne kose.

Jedna legenda govori kako su čovek Mosaku i njegov učenik Minokichi putovali po šumi. Došli su do jezera koje su želeli da pređu, ali uočili su čoveka koji je bio na ivici snage tražeći zaklon. Mosaku i Minokichi su poveli putnika sa sobom i ponudili mu da prenoći u njihovoj kolibi. Kada su se našli u kolibi, Mosaku je odmah utonui u san dok je njegov učenik Minokichi zaspao nešto kasnije. Pre nego što je zatvorio oči, Minokichi-a je probudio zvuk škripavog poda. Video je da su se vrata otvorila i da je žena u belom stajala iznad Mosaku-a koji je teško disao, njen dah je kao para izlazio iz njenih usta. Svojim dahom je uzela poslednji Mosaku-ov dah. Minokichi je bio na smrt preplašen. Devojka se okrenula ka njemu i rekla mu da o ovome ne sme reći nikome ili če u protivnom umreti i onda otišla.

Mesec dana kasnije,u njegovom selu, Minokichi je šetajući po šumi sreo predivnu devojku po imenu Yuki.Yuki mu se mnogo svidela i upitao ju je da li je nekome obećana.Odgovorila je da nije i dvoje se odmah venčalo.Minokichi i Yuki su dobili desetoro dece. Svi u selu su čuli da je Yuki bila žena koju je Minokichi-eva majka tražila za svog sina.Jedne noći Minokichi nije mogao a da ne primeti kako njegova žena podseća na devojku koja je svojim dahom usmrtila njegovog poštovanog učitelja.Odlučio je da joj otkrije svoju strašnu tajnu. Kada joj je sve ispričao, njeno lice postalo je kao sneg belo kada ga je pogledala."To sam bila ja koja sam ubila tvog učitelja i da si nekom drugom rekao ovu tajnu i da nije naše dece odmah bh te ubila. Ali to će morati da sačeka sledeće snežne noći. "Sa tim rečima i besom na njenom licu Yuki je otišla i Minokichi i njegova deca je nikada nisu videli.

Eksterne reference
------------------

* The Obakemono Project: Yuki-onna
* An article that references Yuki Onna in the movies *Japanzine* By Jon Wilks

| * p
* r
* u
Japanska mitologija |
| --- |
| Mitski tekstovi i narodne priče | Kojiki • Nihon Shoki • Otogizōshi • Yotsuya Kaidan • Urashima Tarō • Kintarō • Momotarō • Tamamo-no-Mae |  |
| Božanstva (popis) | Izanami • Izanagi • Amaterasu • Susanoo • Ame-no-Uzume • Inari • Kami • Sedam sretnih bogova |
| Legendarna stvorenja | Oni • Kappa • Tengu • Tanuki • Lisica • Yōkai • Zmaj • Shōjō • Yuki-Onna |
| Mitske i svete lokacije | Planina Hiei • Planina Fuji • Izumo • Ryūgū-jō • Takamagahara • Yomi |
| **Religije** • **Sveti predmeti** • **Stvorenja i duhovi** |

***Yuki-Onna*** na Wikimedijinoj ostavi
**Glenrothes** (škotsko-gelski: *Gleann Ràthais*) je grad na istoku
Škotske od 39,277 stanovnika, on je i administrativni centar područnih vijeća (council area) i 
namjesništva (lieutenancy area) - Fife.

Geografske karakteristike
-------------------------

Glenrothes leži u centru savjeta Fife podjednako udaljen nekih 48 km od Edinburgha (jug) i Dundeea (sjever).

Historija
---------

Glenrothes je drugi novoizgrađeni grad Škotske, osnovan 1948. da osigura smještaj za rudare eksperimentalnog rudnika uglja Rothes.

Kad je rudarstvo propalo, razvijene su nove industrije; proizvodnja elektroničkih komponenti, kompjutora, plastike i rudarskih strojeva.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: Major Cities of Scotland" (engleski). City population. Pristupljeno 08. 12. 2014.
2. 1 2   „*Glenrothes*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 08. 12. 2014.

Vanjske veze
------------

***Glenrothes*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Glenrothes* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
**Zaton** se nalazi u Dubrovačko-neretvanskoj županiji i dubrovačko je prigradsko naselje koje s naseljima Štikovica i Vrbica čini jednu cjelinu.

Zemljopisni položaj
-------------------

Zaton je smješten u prelijepoj uvali Jadranskog mora, 8 km sjeverozapadno od Dubrovnika, uz Jadransku turističku cestu, između naselja Štikovica i Orašac. 
Dijeli se na Veliki i Mali Zaton.

Naziv
-----

Naziv naselja se povezuje s nazivom za morsku uvalu (uvala = zaton) u kojoj je naselje smješteno.

Povijest
--------

Za vrijeme Dubrovačke Republike Zaton je bio omiljeno mjesto za gradnju ljetnikovaca imućnije dubrovačke vlastele, pa su tu ljetnikovce sagradile obitelji Gučetić, Menčetić, Sorkočević, Saraka i Lukarević.

Tijekom Domovinskog rata, od listopada 1991. do travnja 1992. godine, Zaton su okupirale snage JNA i četničkih postrojbi, pa su mnoge kuće uništene, spaljenje i opljačkane.

Ekonomija
---------

Zaton je naselje u kojem je turizam najrazvijenija grana privrede; iako je jedno od rijetkih naselja u neposrednoj blizini Dubrovnika koje nema hotel, razvijena je uslužna djelatnost iznajmljivanja privatnih soba i apartmana. Uz turizam Zatonjani se bave i ugostiteljstvom, ribarstvom i trgovinom.

U Velikom Zatonu se nalazi nekoliko restorana, caffe barova, trgovina, poštanski ured, turistička agencija, lijepa šljunčana plaža i dobro opremljen auto-kamp.

U Malom Zatonu postoji nekoliko trgovina, restorana i betonska plaža.

Stanovništvo
------------

Zaton u velikoj većini nastanjuju Hrvati katoličke vjeroispovjesti, a prema popisu stanovništva iz 2001. godine u mjestu živi 985 stanovnika.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

**Napomena**: U 2001. smanjeno izdvajanjem naselja Lozica. U 1857. 1869. 1921. 1931. 1981. i 1991. sadrži podatke za naselje Lozica.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjski linkovi
---------------

  

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Zaton (Dubrovnik)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Dubrovnika |
| --- |
| Bosanka • Brsečine • Čajkovica • Čajkovići • Donje Obuljeno • Dubravica • Dubrovnik • Gornje Obuljeno • Gromača • Kliševo • Knežica • Koločep • Komolac • Lopud • Lozica • Ljubač • Mokošica • Mravinjac • Mrčevo • Nova Mokošica • Orašac • Osojnik • Petrovo Selo • Pobrežje • Prijevor • Rožat • Suđurađ • Sustjepan • Šipanska Luka • Šumet • Trsteno • Zaton |  |
**Faktori nekroze tumora** (ili **TNF-familija**) su grupa citokina koji mogu da uzrokuju ćelijsku smrt.

Istorija
--------

Krajem 19. veka Vilijam Koli, njujorški hirurg, je opisao remisiju tumora nakon bakterijske infekcije. 1975-te godine protein odgovoran za taj proces je bio identifikovan i nazvan faktor nekroze tumora alfa (engl. , TNF-alpha). Kolijevi toksini su studirani u više konteksta, uključujući komplementarne i alternativne terapije, i neke od tih studije su dostigle stupanj kliničkih studija.

Mehanizam
---------

TNF dejstvuje putem TNF receptora (TNF-R). On je deo spoljašnjeg (ekstrinzičnog) puta za podsticanje apoptoze. TNF-R je povezan sa prokaspazama preko proteina adaptera (FADD, TRADD, itd.) koji mogu da razdvoje druge neaktivne prokaspaze i pokrenu kaspaznu kaskadu, nepovratno započinjući ćelijsku apoptozu.

TNF interaguje sa ćelijama tumora i pokreće citolizu ili ćelijsku smrt.

TNF interaguje sa receptorima endotelnih ćelija, što dovodi do povećane vaskularne propustljivosti omogućavajući leukocitima pristup ka mestu infekcije. To je tip lokalizovanog inflamatornog odgovora. Sistemsko oslobađanje može dovesti do septičkog šoka i smrti.

Tipovi
------

* Faktor nekroze tumora-alfa (TNF-α) je najpoznatiji član ove klase proteina, i nekad se termin "faktor nekroze tumora" poistovećuje sa ovim članom porodice.
* Faktori nekroze tumora-beta (TNF-β), takođe poznat kao limfotoksin je citokin koji je inhibiran interleukinom 10.

Literatura
----------

1. 1 2  Thomas J. Kindt, Richard A. Goldsby, Barbara Anne Osborne, Janis Kuby (2006). *Kuby Immunology* (6 izd.). New York: W H Freeman and company. ISBN 1-4292-0211-4.
2. ↑  Terlikowski SJ (2001). „Tumour necrosis factor and cancer treatment: a historical review and perspectives". *Rocz Akad Med Bialymst* **46**: 5-18.
3. ↑  Matti Narkia. „Coley's Toxins / Issel's Fever Therapy". Arhivirano iz originala na datum 2010-07-24. Pristupljeno 2012-09-08.
4. ↑  Mire-Sluis, Anthony R.; Thorpe, Robin, ur. (1998). *Cytokines (Handbook of Immunopharmacology)*. Boston: Academic Press. ISBN 0-12-498340-5.
5. ↑  Thao Doan, Roger Melvold, Susan Viselli, Carl Waltenbaugh (2007). *Lippincott's Illustrated Reviews: Immunology.*. Lippincott Williams & Wilkins. str. 68. ISBN 0-7817-9543-5. ISBN 978-0-7817-9543-2.. Arhivirano iz originala na datum 2010-06-16. Pristupljeno 2012-09-08.

Vanjske veze
------------
Na izgled asteroid 3753 Kruitne i Zemlja slede jedno drugo u svojim orbitama.
**Kvazisatelit** je objekat specifične koorbitalne konfiguracije u orbitalnoj rezonanciji od 1:1 u odnosu na planetu oko koje ostaje u neposrednoj blizini tokom velikog broja orbitalnih perioda.

Orbitalni period oko Sunca i pripadajuće planete kod kvazisatelita je jednak, a jedina razlika je u ekscentricitetu orbite koji je kod kvazisatelita obično veći. Gledano iz perspektive planete, kvazisatelit ima retrogradnu i veoma izduženu putanju oko iste.

Od „pravih satelita" razlikuju se po tome što se nalaze izvan planetarnog gravitacionog polja koje satelite drži u pravilnim orbitama oko planete (zona Hillove sfere) i imaju nestabilnu rezonanciju. To znači da kvazisateliti tokom vremena mogu da promene rezonanciju svog kretanja i da se znatno udalje od planete, ali i da se kasnije ponovo vrate u kvazisatelitsku orbitu.

Eksterni linkovi
----------------

* Quasi-satellite Information Page
* Astronomy.com: A new "moon" for Earth
* Discovery of the first quasi-satellite of Venus – University of Turku news release (17. 8. 2004)
**Kumla** je grad od 14,062 stanovnika u sredini južne Švedske, on je i 
administrativni centar Općine Kumla od 20,456 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kumla leži u Grofoviji Örebro, udaljena oko dvadesetak km južno od administrativnog centra grofovije - 
Örebra.

Historija
---------

Naselje Kumla je izraslo oko željezničke stanice izgrađene na tom mjestu 1860. Nakon tog je 1884. osnovana općina, i to kad 
je naselje imalo nekih 600-700 stanovnika. 
Tokom sljedećih dekada Kumla je počela ubrzano rasti, zahvaljujući obućarskoj industriji, koja je u tom kraju već prije imala tradiciju zanatske izrade. 

Kumla je povelju o statusa grada dobila 1942. ali je i danas obućarstvo osnova ekonomije grada.

Privreda
--------

Pored tvornice obuće Arbesko, u gradu djeluje i pogon tvornice Orkla Foods koji tu proizvodi džemove i Ericsson (telekomunikacije).

Kumla je poznata po zatvoru, otvorenom 1965. kog kolokvijalno zovu - *bunker*.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Sweden: Örebro" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 05. 2015.
2. 1 2 3  „*Kumlas historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 25. 05. 2015.

Vanjske veze
------------

***Kumla*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice općine Kumla* (`sv`)
| Osnovni podaci |
| --- |
| Periferija: | Tesalija |
| Prefektura: | Kardica |
| Površina: |  |
| Stanovništvo: | 37.768 *(2001).* |
| Visina: | 108 mnv. |
| Poštanski broj: | 431 |
| Pozivni broj: | 24410 |
| Geografski položaj: | 39° 22′ S, 21° 55′ I |
| Registarske tablice: | ΚΑ |
| Gradonačelnik: |  |

Kardica na karti Grčke  
KardicaKardicaKardica na karti Grčke
**Kardica** (gr: Καρδίτσα), je upravno sedište istoimene prefekture Kardica, u okviru periferije Tesalije u središnjem delu Grčke.

Kardica je u zemlji poznata kao "prijateljski grad za bicikliste", a prema jednoj studiji ča 30% mesnog prevoza obavi se biciklom. 

Glavna gradska crkva

Prirodni uslovi
---------------

Grad Kardica nalazi se u jugozapadnom delu Tesalijske ravnice, na reci Pinejos. Zapadno od grada uzdiže se masiv Pinda. Nadmorska visina grada je 108 m.

Klima u Kardici je izmenjena varijanta sredozemne klime, tipična za grčku unutrašnjost, a za koju su osobena izuzetno žarna leta i hladnije zime sa ne baš tako retkim snegom.

Istorija
--------

Područje Kardice ušlo u civilizacijske tokove vremena stare Grčke. Kasnije područjem vladaju antička Makedonija i Rim, a u srednjem veku grad je bio najviše u okviru Vizantije, kratko pod Bugarskom i Srbijom, da bi u 15. veku grad pao pod otomansku vlast. Pod Turcima Trikala ostaje sledeća 4 veka. Grad pripada savremenoj Grčkoj 1881. g.

Stanovništvo
------------

Trikala je četvrti po veličini grad Tesalije. Stanovništvo su uglavnom etnički Grci. Tokom proteklih popisa kretanje stanovništva je bilo sledeće:

* 1981. g. - grad 27.532 st.
* 1991. g. - grad 30.067 st.
* 2001. g. - grad 37.768 st.

Privreda
--------

Kardica je privredni centar, poljuprivredno orijentisanog regiona u kome se nalazi. U okolini postoji veliki broj malih preduzeća koji se bave proizvodnjom duvana, voća, povrća i pamuka, a, u vezi sa tim, u gradu dominira prehrambena industrija. Jaka poljoprivreda tradicija bila je razlog uspostavljanja mesnog veterinarskog fakulteta.

Eksterni linkovi
----------------

***Kardica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvaničan sajt grada na grčkom i engleskom jeziku

| * p
* r
* u
Glavni gradovi grčkih prefektura |
| --- |
| Agios Nikolaos • Aleksandropoli • Amfisa • Argostoli • Arta • Atena • Halkida • Kanija • Hios • Krf • Korint • Drama • Edesa • Eleusina • Ermopolis • Florina • Grevena • Iraklion • Igumenica • Janjina • Kalamata • Kardica • Karpenisi • Kastorija • Katerini • Kavala • Kilkis • Komotini • Kozani • Lamija • Larisa • Lefkada • Livadija • Mesolongi • Mitilene • Nafplio • Palini • Patras • Pirej • Poligiros • Preveza • Pirgos • Retimno • Rodos • Seres • Sparta • Solun • Trikala • Tripoli • Vati • Verija • Volos • Ksanti • Zakintos |  |
**Zakon o televiziji 1954. godine** (engl. ) je zakon koji je izglasao Parlament Ujedinjenog Kraljevstva i koji je na snagu stupio formalnim pristankom kraljice Elizabete II 30. jula 1954. godine, poznat po tome što je omogućio rad komercijalnim televizijskim kućama u zemlji. Sve dotada je monopol na televizijsku djelatnost imala državna radiodifuzna kuća BBC, odnosno njen kanal BBC Television Service bio jedini u zemlji. Odluku o razbijanju monopola je donijela konzervativna vlada premijera Winstona Churchilla nakon dolaska na vlast 1951. godine. Izglasavanje zakona su, međutim, izglasala bojazan dijela zastupnika i javnosti kako će program privatnih stanica, lišen državne kontrole, biti "vulgaran", pri čemu su se kao negativni primjer navodile vodeće TV-mreže u SAD. Kako bi se uklonile te kritike, novi zakon je uveo posebno nadzorno tijelo Uprava za nezavisnu televiziju (ITA) zaduženo za izdavanje licenci za emitiranje. Ono je prve dozvole izdalo već 1954. godine, a prve privatne TV-stanice su sa radom počele 1955. godine.
Bihaćko ljeto 2022 / Scensko - teatarski festivalKulturni centar Bihać, glavni ulaz za vrijeme Bihaćkog ljeta
**Javna ustanova Kulturni centar Bihać** (JU Kulturni centar Bihać) glavni je nosilac svih kulturnih događaja i organizator svih kulturnih manifestacija od interesa za grad Bihać. Potiče i pomaže rad u svim segmentima kulturnih događanja, u stvaranju i promoviranju kulture na području općine Bihać, i djeluje na širu socialnu zajednicu, Unsko-sanski kanton. Kao vlasnik dobara kulturnog naslijeđa općina Bihać je nadležna za davanje suglasnosti na intervencije na istim, ovlaštenim ustanovama.

Kulturni Centar Bihać predstavlja prostor susreta publike i umjetnika nastalih iz ljubavi prema umjetnosti i kulturi. Osim događaja, kulturni centar je mjesto pojedinačnih izložbi, predstava i performansa glumaca koji dolaze iz drugih umjetničkih institucija.

Općinsko vijeće Bihać na sjednici održanoj dana 13. 7. 2007. donijelo je Zaključak kojim se poslovi organizacije i realizacije svih kulturnih manifestacija i programa od značaja za grad i općinu Bihać prenose sa općine Bihać na JU "Kulturni centar" Bihać, uključujući i Festival scenskih umjetnosti "Bihaćko ljeto" i produžene aktivnosti uz Festival.

Bihaćko ljeto
-------------

Kulturni centar Bihać kao glavni nosilac i organizator svih kulturnih manifestacija i događaja na području grada Bihaća, po čemu je regionalno prepoznatljiv, upravitelj je manifestacije Bihaćko ljeto. Bihaćko ljeto jedna je od prvih scensko-teatarskih kulturnih dešavanja, kontinuirano djeluje i kroz raznovrsan program obuhvata bogata kulturna dešavanja u kalendarskom periodu početka ljeta.

Vanjski linkovi
---------------

* KC Bihać - službena web stranica
Koordinate: 41° 50′ 30" SGŠ, 22° 33′ 10" IGD

**Lipec** (mak. *Lipec*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Lipec je u sastavu opštine Vinica.

Prirodni uslovi
---------------

Lipec je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 20 kilometara jugoistočno.

Naselje Lipec se nalazi u južnom obodu Kočanskom polju, plodne doline koju gradi reka Bregalnica. Naselje je položeno na približno 700 metara nadmorske visine. Južno od naselja izdiže se Plačkovica. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Po statistici sekretara Bugarske egzarhije, 1905. godine Lipec je nacionalno mešovito selo sa 360 Turaka, 340 Slovena i 24 Cigana.

Stanovništvo
------------

Lipec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 430 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

1. ↑  Brancoff, D.M. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, r.118-119.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinavinica.gov.mk Zvanična stranica opštine Vinica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Vinica |
| --- |
| **Vinica** • 
Blatec •
Vinička Kršla •
Gradec •
Grljani •
Dragobrašte •
Istibanja •
Jakimovo •
Kalamanci •
Kruševo •
Laki •
Leski •
Lipec •
Pekljani •
Trsino •
Crn Kamen |  |
**Zakon o komunikacijama 1934. godine** (engleski: ) je federalni zakon SAD kojim se reguliraju radio, televizijska i telekomunikacijska djelatnost. Izglasao ga je Kongres 18. juna 1934. godine, a na snagu je stupio 11. jula 1934. godine. Iako ga je predložila administracija tadašnjeg predsjednika Roosevelta, njime su uglavnom kodificirane odredbe ranijih, odvojenih zakonskih propisa - Mann-Elkinsovog zakona iz 1910. koji je regulirao telegrafiju i telefoniju, te Zakona o radiju iz 1927. godine kojim je uveo Federalnu komisiju za radio (FRC). Najvažnija odredba novog Zakona bilo je stvaranje Federalne komisije za komunikacije (FCC) koja je zamijenila FRC, ali i dobila široke ovlasti za nadgledanje i provođenje telekomunikacijskih procesa, uključujući preuzimanje nadzora nad telefonijom od Komisije za međudržavnu trgovinu (ICC). Tokom rasprave o donošenju su uticajni senatori Robert F. Wagner i Henry D. Hatfield predložili amandman kojim bi se u SAD uvela javna nacionalna radio-televizijska kuća po uzoru na druge države, ali on nije prihvaćen. Zakon je dan-danas na snazi, iako je veliki dio njegovih odredbi promijenio Zakon o telekomunikacijama 1996. godine.

Vanjske veze
------------

* Communications Act of 1934, as Amended by the Telecommunications Act of 1996
* Telecommunications Act of 1996
* Cybertelecom :: Communications Act of 1934
**Gordan Pičuljan** (Šibenik, 1942. – Zagreb, 16. lipnja 2013.) je bio hrvatski kazališni, filmski i televizijski glumac, glumac u lutkarskim kazalištima i hrvatski pjesnik.

Rođen je u Šibeniku. Diploirao je za glumca na zagrebačkoj Kazališnoj akademiji. Na kazališnim je daskama proveo 40 godina života. U početku je bio slobodnim glumcem te je bio na pozornicama svih kazališta u Zagrebu. Istakao se ulogama u Teatru ITD, u HNK Zagreb, u Komediji, Gavelli. Glumio je u klasičnim komedima i u mjuziklima. Surađivao je s Histrionima, glumio je u Trešnji i Žar ptici. Pojavio se na Dubrovačkim ljetnim igrama.

Od 1988. godine radi u Zagrebačkom kazalištu lutaka u kojem je ostao sve do mirovine.

Glumio je u hrvatskim televzijskim nizankama Kuda idu divlje svinje (uloga Šarca), Ča smo na ovom svitu, Mačku pod šljemom, Putovanju u Vučjak.

Od filmskih uloga ističe se uloga u hrvatskom filmu Nedjelji iz 1969. godine.

Napisao je tri zbirke pjesama.

Izvori
------

* U spomen. Gordan Pičuljan (1942. - 2013.). Piše Ivan Božičević. Hrvatsko slovo, str. 20, petak, 28. lipnja 2013.

Vanjske veze
------------

* Gordan Pičuljan na IMDb-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 34341649
* LCCN: nr94035476
* ISNI: 0000 0000 5129 656X

 |
**Kulturna antropologija** je disciplina unutar antropologije čiji je predmet kulturna i društvena sredina ljudi i njen uticaj na čovekovo ponašanje i mišljenje. Ona posebno proučava kulturne i društvene institucije, norme i obrasce ponašanja, načine života, stilove podizanja dece, zatim magijske i religiozne običaje i obrede, kao i norme, vrednosti, mišljenja i verovanja koji su tipični za datu kulturu. Naziva se još i socio-kulturna antropologija.

Istorijat
---------

Antropologija je institucionalizovana krajem XIX veka u zapadno-evropskim zemljama. Na svom početku, podrazumevala je istraživanje „egzotičnih", udaljenih, ne-evropskih zajednica i njihovog celokupnog načina života. Krajem prve polovine 20. veka, antropologija se usmerava ka društvima u kojima je nastala. U istom periodu se javljaju brojne poddiscipline (antropologija politike, urbana antropologija, antropologija organizacija...).

Metodologija
------------

Klasični antropološki metod je posmatranje sa učestvovanjem (naziva se i terenski rad ili etnografski rad). Takozvana opservacija sa participacijom najčešće podrazumeva antropologov jednogodišnji boravak među ljudima koje proučava i deljenje njihovog načina života. Nakon terena, antropolog/antropološkinja piše studiju u kojoj opisuje način života zajednice sa kojom je živela/živeo.

Teorijski i analitički, antropologija je danas jako razvijena nauka, koja deli probleme, krize i metodološki aparat sa mnogim drugim društvenim disciplinama, poput sociologije, psihologije, studija kulture, postkolonijalnih studija, studija roda, i tako dalje.

Poznati predstavnici
--------------------

* Luis Henri Morgan,
* Bronislav Malinovski,
* Franc Boas,
* Margaret Mid,
* Rut Benedikt,
* Alfred Luis Kreber,
* Klod Levi-Stros,
* Meri Daglas,
* Edmund Lič,
* Pjer Burdje,
* Kliford Gerc,
* Majkl Fišer,
* Džejms Kliford,
* Merilin Strathern,
* Danijel Miler

Izvori
------

1. ↑  
Ovaj članak, ili jedan njegov segment, izvorno je preuzet iz knjige Ivan Vidanović "*Rečnik socijalnog rada*" uz odobrenje autora.

Eksterni linkovi
----------------

***Kulturna antropologija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Odeljenje za etnologiju i antropologiju na Filozofskom fakultetu u Beogradu
* Odsjek za etnologiju i kulturnu antropologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu
**Karcinogen** je svaka supstanca, radioizotop, ili radijacija koja direktno učestvuje u izazivanju kancera. To može biti usled njene sposobnosti da ošteti genom ili da onemogući ćelijske metaboličke procese. Brojne radioaktivne supstance se smatraju karcinogen usled radijacije koju emituju, na primer gama zrake i alfa čestice. Uobičajeni primeri karcinogena su azbest, pojedini dioksini, i duvanski dim. Mada se u javnosti kancinogenost generalno asocira sa sintetičkim hemikalijama, nju može da izazove i niz prirodnih supstanci.

Kancer je bolest u kojoj oštećene ćelije ne podležu programiranoj ćelijskoj smrti. Karcinogeni mogu da povise rizik pojave kancera putem promena ćelijskog metabolizma ili direktnih oštećenja DNK u ćelijama. Time se ometaju biološki procesi, i indukuje nekontrolisana, maligna deoba, koja ultimatno dovodi do formiranja tumora. DNK oštećenja koja se ne mogu popraviti najšešće uzrokuju apoptozu, međutim ako je put programirane ćelijske smrti oštećen, ćelije ne mogu da spreče formiranje kancera.

Postoji mnoštvo prirodnih karcinogena. Aflatoksin B1, koji proizvodi gljiva *Aspergillus flavus* rastući na uskladištenim žitaricama, orašastim plodovima i puteru od kikirikija, je primer potentnog, prirodnog mikrobnog karcinogena. Pojedini virusi kao što je Hepatitis B i ljudski papiloma virus mogu da uzrokuju kancer.

Vidi još
--------

* Karcinogeneza
* Mutagen
* Teratogen

Spoljašnje veze
---------------

***Karcinogen*** na Wikimedijinoj ostavi

* Karcinogeni
* Lista karcinogena Arhivirano 2007-12-17 na Wayback Machine-u
Eolida na zapadu Anatolije
Ostaci drevne eolidske civilizacije pokraj današnjeg Izmira
**Eolida** ili **Eolija** (grč. *Αιολιδα* [*Aiolida*] ili *Αιολία* [*Aiolía*]; ili **Eolis**, antgrč. *Αιολίς* [*Aiolís*]), je drevna regija koja obuhvaća sjeverozapadno obalno podučje Male Azije, te nekoliko okolnih otoka od kojih je najvažniji Lezbos. U antičko doba Eolida je graničila sa Mizijom na sjeveru odnosno Lidijom na jugu. Teritorija je na prijelazu iz 2. u 1. milenijum pne. naselilo grčko pleme Eoljani, dok su se Dorani i Jonjani naselili uz južniju obalu Egejsko more.

Vidi još
--------

* Jonija

Izvori
------

1. ↑  Eolida (enciklopedija Britannica)

Vanjske veze
------------

***Eolida*** na Wikimedijinoj ostavi

* Eolida (enciklopedija Britannica)

| * p
* r
* u
Historijske regije Anadolije |
| --- |
| 

 Eolida **•**  Kapadokija **•**  Karija **•**  Kilikija **•**  Bitinija **•**  Galatija **•**  Jonija **•**  Likaonija **•**  Likija **•**  Lidija **•**  Mizija **•**  Pamfilija **•**  Paflagonija **•**  Frigija **•**  Pisidija **•**  Pont **•**  Troada 
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4231664-9

 |
**Južna riječna vidra** (*Lontra provocax*), vrsta je vidre koja obitava na području Čilea i Argentine. Iako se naziva riječnom vidrom, nastanjuje morske i slatkovodne okoliše.

Vidra ove vrste u prosjeku dosegne duljinu od 70 centimetara te 40 centimetara otpada na duljinu njena repa. Njeno je krzno tamnosmeđe boje na vrhu, dok je ispod svijetlije boje cimeta. Južna riječna vidra živi u središnjim i južnim dijelovima Čilea i dijelovima Argentine. Obitava kamenite obale i ostala mjesta s malo valova. Umjesto života u otvorenim područjima, vidre ove vrste prednost daju području s gustom vegetacijom. Iako ženka i njena mladunčad žive u obiteljskim skupinama, mužjaci su pretežno samotnjaci.

Njihova prehrana uključuje ribe, školjkaše, mekušce i ptice. Južna riječna vidra navedena je kao ugoržena vrsta, što je posljedica njenog nezakonitog izlovljavanja, onečišćenja vode i gubitka staništa.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **vrsti Lontra provocax** |
Za ostale ličnosti sa istim imenom, v. Eochaid.
**Eochu Fíadmuine** je bio, prema irskim srednjovjekovnim legendama i tradiciji, veliki kralj Irske koji je vladao zajedno sa bratom ili polubratom po imenu Conaing Bececlach. Na prijestolje su došli ubivši prethodnog kralja Eochu Uairchesa. Eochu je vladao južnim, a Conaing sjevernim dijelom Irske. 

Porijeklo mu je nejasno. *Lebor Gabála Érenn* navoidi dvije mogućnosti: da su on i Conaing bili sinovi Congala sina Lugaida Cala iz Corcu Laigdea u Corku; ili da je Eochu bio sin Congala, a Conaing sin Dui Temracha sina Muiredach Bolgracha, s time da su obojica imali istu majku, koja je također bila majka Eochu Uairchesa. Geoffrey Keating ih obojicu navodi kao sinove Dui Temracha, a Four Masters navodi kao sinove Duijevog sina Congal Coscaracha. Nakon pet godina zajedničke vladavine, Eochua je ubio Eochu Uairchesov sin Lugaid Lámderg. Prema *Lebor Gabáli*, Conaing je nastavio vladati na sjeveru, dok je Lugaid preuzeo jug. *Annals of the Four Masters* navodi da je Lugaid svrgnuo Conainga i preuzeo cijelu Irsku.

*Lebor Gabála* navodi da je vladavina Eochua i Conainga bila u doba Artakserksa I (465-424. pne.). Kronologija Keatingove *Foras Feasa ar Éirinn* datira njihovu vladavinu u 621-616. pne. a *Annals of the Four Masters* u 844-839. pne.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Eochu Uairches**  |  **veliki kralj Irske(zajedno sa Conaing Bececlachom)** LGE 5. vijek pne.FFE 621-616. pne.AFM 844-839. pne. | Slijedi: **Lugaid Lámdergi Conaing Bececlach**  |

Izvori
------

1. ↑  R. A. Stewart Macalister (ed. & trans.), *Lebor Gabála Érenn: The Book of the Taking of Ireland Part V*, Irish Texts Society, 1956, p. 255-257
2. ↑  Geoffrey Keating, *Foras Feasa ar Éirinn* 1.27
3. ↑  *Annals of the Four Masters* M4356-4361
**Gira atlantska** (lat. *Centracanthus cirrus*) riba je koju nalazimo na srednjem i južnom dijelu Jadrana. Po obliku tijela vrlo je slična bukvi od koje se na prvi pogled najviše razlikuje bojom koja ja u nijansama između narančaste, crvene i roze. Prema donjem dijelu tijela boja joj prelazi u sivkastu. Dakle, tijelo joj je duguljasto, oblo, oblika torpeda, s blago zaobljenom glavom i relativno velikom repnom perajom, u odnosu na tijelo. Karakteristika svih riba girovki (Centracanthidae) usta su koja se slažu poput harmonike, a ona obilježavaju i ovu vrstu. Prilikom lova i hranjenja, usta se izdužuju i do dva centimetra i tako omogućuju ribi da smanji udaljenost do plijena. Naraste do 34 cm duljine, a živi na dubinama do 450 m, iznad kamenitog dna, ponekad i šljunčanog ili obraslog travom.

Rasprostranjenost
-----------------

Atlanska gira, kako joj samo ime govori je stanovnik istočnog dijela Atlantika, od Portugala do Maroka (postoje naznake da je zamiječena i južnije, oko obala Mauritanije), te oko otoka Madeire, Kanara i Azora. Osim na Atlantiku, prisutna je i u Mediteranu .

Izvori
------

1. ↑  (`sh`) Najslabija karika[*mrtav link*] (riblje-oko.hr)
2. ↑  (`en`) Curled picarel (fishbase.org)

Eksterni linkovi
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Gira atlantska** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Gira atlantska** |