**Vida Ognjenović** je srpska književnica, rediteljka i ambasadorka Srbije (2004-2014). Rođena je u Dubočkama (Banjani)
pored Nikšića 14. avgusta 1941. godine. Osnovnu i srednju školu završila je u Vojvodini: osnovnu školu završila je u Vrbasu, a gimnaziju u Sremskim Karlovcima. Diplomirala je na Katedri za opštu književnost na Filološkom fakultetu u Beogradu 1963. i na Odseku za režiju beogradske Akademije za pozorište, film i televiziju 1965. Postdiplomske studije je započela u Parizu na Sorboni, a magistarski rad iz teorije i prakse odbranila je na Univerzitetu u Minesoti,SAD 1972. godine.

Od 1974. do 1979. radila je kao asistent na FDU u Beogradu. Za direktora Drame Narodnog pozorišta u Beogradu izabrana je 1977. godine, a po isteku četvorogodišnjeg mandata, ostala je na angažmanu kao stalni reditelj. Kao profesor po pozivu, predavala je na univerzitetima u Los Anđelesu (USLA),Čikagu (UIC) od 1981-1982, a u okviru predavačkih turneja obišla je u nekoliko mahova, kao gost predavač, sve veće univerzitete SAD (1985, 1991, 1997 i 1999). Redovni je profesor Akademije umetnosti u Novom Sadu i ima zvanje emeritus profesora na Akademiji lepih umetnosti i multimedija u Beogradu, gde je takođe i savetnik dekana. Njen rediteljski opus čini blizu stotinu pozorišnih, kao i veliki broj televizijskih i radio režija, od kojih mnoge po sopstvenim tekstovima. Napisala je veliki broj drama, koje su doživele više postavki i brojna izvođenja, a objavljene su u različitim izdanjima. Kao reditelj gostovala je u mnogim pozorištima širom bivše Jugoslavije (Crna Gora, Slovenija, Hrvatska), a radila je i izvan naše zemlje.

Objavila je četiri knjige proze: zbirke pripovedaka *Otrovno mleko maslačka*, (Prosveta, Beograd, 1994) i *Stari sat* (Prosveta, Beograd, 1996), *Najlepše priče Vide Ognjenović* (Prosveta, Beograd, 2001), roman *Kuća mrtvih mirisa* (Prosveta, Beograd, 1995) i sedam knjiga drama: *Melanholične drame* (SKZ, Beograd, 1991), *Devojka modre kose* (Ars dramatika, Beograd, 1994), *Setne komedije* (SKZ, Beograd, 1994), *Mileva Ajnštajn*, kao i sabrane drame u tri knjige *Drame* I, II, III (Stubovi kulture, 2000, 2001, 2002).

Pripovetke Vide Ognjenović smeštene su u konkretno, istorijsko mesto, sa prepoznatljivim vremenom i svetom. Mesto su Sremski Karlovci, značajni kulturni i duhovni centar srpskoga naroda, a vreme je druga polovina 19. i prva 20. veka, vreme u kojem su Karlovci doživeli i procvat i propadanje. U srpsku pripovetku ona na velika vrata uvodi svet ruiniranih i gotovo zaboravljenih Sremskih Karlovaca, u kojem su pored Srba, našli utočište i Nemci, Jevreji, Mađari, Rusi...

Dobitnik je mnogih značajnih književnih nagrada za književni i pozorišni rad. Izmeću ostalih dobila je: nagradu Prosvete za knjigu godine, (1994), Andrićevu nagradu za pripovetku (1995), nagradu Branko Ćopić za prozu (1996), nagradu Laza Kostić za roman (1996), nagradu Paja Marković Adamov za prozu (1997), nagradu Romanda Serbika za prozu (1998), nagradu Stefan Mitrov Ljubiša za književno delo (1999), nagradu Statueta Joakim Vujić (2001). Dobitnik je i brojnih nagrada za režiju, predstave i tekst drama i komedija.

Proza i drame su joj prevođene na engleski, mađarski, makedonski i nemački jezik. Živi i radi u Beogradu.

Извори
------

1. ↑  Vida Ognjenović Emeritus
2. ↑  Vida Ognjenović, savetnik dekana

Vanjske veze
------------

* Plastelin
* Danas Arhivirano 2007-12-12 na Wayback Machine-u
* Dnevnik[*mrtav link*]