recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bitka kod Verduna**, također poznata i kao **opsada Verduna**, odigrala se za vrijeme Rata Prve koalicije od 29. augusta do 2. septembra 1792. godine, kada su njemačke snage kontrarevolucionarne Prve koalicije pod vodstvom vojvode od Brunswicka zauzele francuski grad Verdun prilikom invazije kojom se nastojala ugušiti Francuska revolucija.

Do bitke je došlo nekoliko mjeseci nakon što je revolucionarna Francuska bila objavila rat Austrijancima i nakon što je neslavno propao francuski pokušaj da se zauzme tada austrijska Belgija. U međuvremenu se Austrijancima priključila Pruska, kao i niz drugih njemačkih država, te veliki broj kontrarevolucionarnih emigranata. Tako je stvorena golema vojska na čelu sa vojvodom od Brunswicka koji je 25. jula Francuzima poslao znameniti Brunswickov manifest u kojem je tražio da odustanu od Revolucije i kralju Louisu XVI vrate apsolutnu vlast. Taj je proglas 10. augusta 1792. doveo do radikalnog antimonarhističkog ustanka u Parizu tokom koga je Louis XVI uhapšen. 19. augusta je, pak, Brunswickova vojska, koja je zajedno sa emigrantima brojala oko 170.000 ljudi, prešla francusku granicu i krenula na Pariz.

Francuske snage, tada podijeljene na Sjevernu, Centralnu i Rajnsku armiju su bile razdvojene i nisu se mogle adekvatno suprotstaviti Brunswicku. 20. augusta su Prusi pod opsadu stavili tvrđavu Longwy, koja se predala tri dana kasnije. Manji pruski kontingent je pred Verdun stigao već 20. augusta, ali je tek sa dolaskom glavnine Brunswickovih snaga otpočela opsada.

Verdun nije bio spreman za opsadu, s obzirom da su mnogi dijelovi tvrđave bili zanemareni, oštećeni ili nedovršeni. Garnizon, kojim je zapovijedao pukovnik Beaurepaire se sastojao od 92. linijske pukovnije i šest bataljona Nacionalne garde, sa oko 40 topova. Brunswickove snage su raspolagale sa oko 60.000 ljudi i isto toliko topova. Brunswick je 31. augusta zapovijedio bombardiranje koje je trajalo od 23 do 6 sata ujutro. 2. septembra je gradsko vijeće odlučilo predati grad. Burepaire nije dočekao kapitulaciju; pronađen mrtav je s ranom od metka u glavi, pa se pretpostavljalo da je prije toga izvršio samoubistvo. Dio građana, neprijateljski raspoloženih prema Revoluciji je pruske vojnike koji su ušli u grad dočekao sa cvijećem.

Relativno brz pad Verduna je izazvao paniku u Parizu, ali i masovne optužbe za izdaju i djelovanje rojalističke pete kolone. To se, između ostalog, odrazilo i na zloglasne Septembarske masakre.

Literatura
----------

* Arthur Chuquet, *La première invasion prussienne*, première série de la collection *Les guerres de la révolution*, Paris, Librairie Léopold Cerf, chapitre VII *Verdun*
* *Géographie historique, statistique et administrative du département de la Meuse*, Pierson et Loiseau, 1862
* Gérard Lesage, De Valmy à Jemappes 1792 - Economica Paris, 2011
**Bitka kod Tertryja** se odigrala godine 687. u današnjoj sjevernoj Francuskoj između snaga Berthara, majordoma franačkih kraljevstava Neustrije i Burgundije na jednoj, i snaga austrazijskog majordoma Pipina Herestalskog na drugoj strani. Objema stranama je nominalni sizeren bio franački kralj Teuderik III; povod za izbijanje neprijateljstava je bila smrt neustrijskog majordoma Warratona koji je sa Pipinom bio sklopio sporazum o miru, odnosno podjeli vlasti nad franačkim državama. Warratonova smrt 686. je na mjesto majordoma dovela Berthara koji je odlučio napasti Pipina. Došlo je do bitke u kojoj su neustrijske i burgundijske snage poražene. Pobjednički Pipin je prisilio Teuderika da smijeni Berthara s mjesta majordoma Neustrije, odnosno da ga zamijeni Pipinu vjernim Nordebertom; odredbe mira su također izričito navele Pipina kao glavnog majordoma za sva franačka područja. 

Pipinova pobjeda je omogućila da nakon Teuderikovog nominalnog preuzimanja svih franačkih zemalja 679. godine (nakon smrti brata, austrazijskog kralja Dagoberta II) one i *de facto* budu ujedinjene pod vlašću jednog majordoma. Ona je također označila promjenu političke ravnoteže među franačkim državama; dotada dominantna zapadna područja (Neustrija) su postala inferiorna istočnima (Austrazija), a klan Pipina Herestalskog stvorio uvjete da se transformira u buduće vladare države, odnosno Karolinšku dinastiju.

Literatura
----------

* Oman, Charles (1914). *The Dark Ages, 476-918* (6th ed. izd.). London: Rivingtons.

Koordinate: 49°51′47″N 3°58′10″E﻿ / ﻿49.86306°N 3.96944°E﻿ / 49.86306; 3.96944
*Za ostale upotrebe, v. Bač (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 40° 55′ 52" SGŠ, 21° 33′ 26" IGD

**Bač** (mak. *Бач*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Bač pripada opštini Novaci.

Bač je do 2004. godine bio sedište istoimene opštine, koja je tada pripojena opštini Novaci.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Bač je smešteno u krajnje južnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (4 km južno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Bitolja, naselje je udaljeno 28 km jugoistočno.

Bač se nalazi u jugoistočnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je većinom ravničarski, dok se jugoistočno od sela izdiže planina Nidže. Pored sela teče rečica Sakuleva, značajna pritoka Crne reke. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Klima u naselju je umerenokontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Bač je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 172 stanovnika. 

Pretežno stanovništvo po poslednjem popisu su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.

Većinska veroispovest bilo je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Novaci

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* http://opstinanovaci.gov.mk/ Zvanična stranica opštine Novaci

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novaci |
| --- |
| **Novaci** • 
Armatuš • 
Baldovenci • 
Bač • 
Biljanik • 
Brod • 
Budimirci • 
Brnik • 
Veleselo • 
Vranjevci • 
Germijan • 
Gnjeotino • 
Gnjilež • 
Gornji Aglarci • 
Gradešnica • 
Grumazi • 
Gruništa • 
Dalbegovci • 
Dobroveni • 
Dobromiri • 
Donji Aglarci • 
Donje Orehovo • 
Živojno • 
Zović • 
Iveni • 
Makovo • 
Meglenci • 
Novo Selo • 
Orle • 
Paralovo • 
Petalino • 
Polog • 
Rapeš • 
Ribarci • 
Skočivir • 
Slivica • 
Sović • 
Staravina • 
Suvodol • 
Tepavci |  |
**Baćina** je naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Ploča, Dubrovačko-neretvanska županija.

Zemljopis
---------

Naselje se nalazi u južnoj Dalmaciji, 7 km zapadno od Ploča.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 578 stanovnika te 203 obiteljskih kućanstava.

  

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

**Napomena:** U 1857. 1869. 1921. i 1931. sadrži dio podataka za naselje Ploče i Peračko Blato.

Povijest
--------

Spomenici i znamenitosti
------------------------

Na položaju Sladinac su ostatci antičkih zidova i mozaika rimskog naselja Praetoria. Tu su nađeni ostatci starokršćanske bazilike iz 6. stoljeća. Kraj ruševina crkve sv. Andrije nalazila se nekropola stećaka, uglavnom sanduka i ploča.

Poveznice
---------

* Baćinska jezera

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
4. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2021-03-28. Pristupljeno 2014-06-10.

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Baćina** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Ploča |
| --- |
| Baćina • Banja • Komin • Peračko Blato • Plina Jezero • Ploče • Rogotin • Staševica • Šarić Struga |
Pripadnici Hells Angelsa.
**Bajker** (engl. ) je izraz koji se koristi za pripadnika specifične supkulture čija je glavna karakteristika vožnja motocikala, odnosno uz nju vezan način života, odijevanja i društvenih vrijednosti. Izraz potiče od tzv. *odmetničkih motociklističkih bandi* (engl. ) koje su se pojavile u SAD u drugoj polovici 1940-ih te skandalizirale tadašnju javnost sklonošću opijanju, "neobuzdanim zabavama", neprijatejskom odnosu prema policiji i krajnjem nepoštovanju autoriteta. 1960-ih su se bajkeri i njihove organizacije počele vezivati uz kontrakulturu, ali se sa vremenom od drugih kontrakulturnih supkultura počeli razlikovati zbog daleko veće sklonosti nasilju, kao i čvrstom hijerarhijskom organiziranju u motociklističke klubove, od kojih su najpoznatiji Helss Angels (Anđeli pakla). Bajkeri se često vezuju uz kriminal, i to organiziranog tipa, koji služi za financiranje životnog stila, mada se također bave i filantropskom djelatnošću. 

Bajkeri su od 1960-ih postali čest motiv hollywoodskih filmova, i to kroz specifični eksploatacijski žanr poznat kao bajkerski film.

Vanjske veze
------------

***Bajker*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 25′ 03" SGŠ, 22° 55′ 46" IGD

**Bajkovo** (mak. *Bajkovo*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Bajkovo je u sastavu opštine Novo Selo.

Prirodni uslovi
---------------

Bajkovo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, na blizu državne granice sa Bugarskom - 2 km istočno od sela. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 35 kilometra istočno.

Naselje Bajkovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u brdskom kraju, na južnim padinama planine Ogražden. Nadmorska visina naselja je približno 330 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Bajkovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2 stanovnika. Po popisu iz 1961. godine, selo je imalo 283 žitelja. Smanjivanje na je vezano za iseljavanje stanovništva u obližnje gradove i u zapadnoevropske zemlje.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |


***Bajkovo*** na Wikimedijinoj ostavi
**Poverty Row** (sh. *Ulica siromaštva*) je izraz kojim su se u Hollywoodu u njegovim prvim decenijama, a prije svega u klasičnom periodu nazivali tamošnji mali filmski studiji, specijalizirani za snimanje niskobudžetnih ili B filmova. Pod time su se podrazumijevali kako studiji u vlasništvu malih nezavisnih kompanija, tako i za B-filmove specijalizirani pogoni velikih studija. Iako su većinom bili smješteni na današnjoj Ulici Gower u Los Angelesu, termin se koristio općenito za sve losanđeleske studije tog tipa. Filmovi Poverty Row studija su se obično isticali relativno nepoznatim glumcima, nižom kvalitetom ili "konfekcijskim" karakterom sadržaja, mada su u pravilu uspijevali pronaći publiku, te često služili kao odskočna daska za mnoge ugledne karijere. 

Najpoznatiji od Poverty Row studija bio je Republic Pictures, osnovan 1935. godine, a čija su specijalnost bili niskobudžetni, ali od strane kritičara kasnije izuzetno hvaljeni vestern filmovi. Današnji veliki studio Columbia Pictures se, pak, sve do 1934. godine smatrao Poverty Row studijom. 

Poverty Row je, kao i klasično Hollywood, počeo nestajati 1940-ih pod uticajem nekoliko različitih faktora - antitrustovske presude *United States v. Paramount Pictures, Inc.* koja je izmijenila tadašnji hollyowdski poslovni model, sve veće popularnost televizije, kao i olakšanog djelovanja još, manjih ali nezavisnih producenata, te uvoza stranih filmova.

Najpoznatiji Poverty Row studiji
--------------------------------

* Grand National
* Republic Pictures
* Monogram Pictures
* Producers Releasing Corporation (aka PRC)
**Muladi** (španski: ; portugalski: ; katalonski: ) je izraz koji se u kontekstu historije Iberijskog poluotoka upotrebljava za islamizirano domicilno stanovništvo al-Andalusa, odnosno potomke nekadašnjih Iberijaca, Kelta, Rimljnana i Vizigota koji su nakon muslimanskog osvajanja početkom 8. vijeka prešli na islam. Izraz potiče od arapske riječi *mūwallad* (مولدون‎) koja općenito znači "osobu miješanog porijekla", odnosno potomka Arapa i ne-Arapa ili nekoga tko je odgojen u arapskom duhu.

Proces islamizacije lokalnog stanovništva je počeo još od samih početaka arapske vlasti, ali se intenzivirao tek u 10. vijeku, kada su muslimani postali većina u al-Andalusu. Arabizacija lokalnog stanovništva je, međutim, bila nešto sporija, te je dovršena tek u 11. i 12. vijeku, kada se za sve lokalne muslimane počeo koristiti izraz Mauri.

Usprkos toga, muladi su neko vrijeme uspjeli sačuvati dio vlastite kulture, odnosno razvili andaluski arapski jezik kao dijalekt arapskog, kao i nastaviti koristiti vlastiti solarni kalendar nasuprot lunarnog islamskog kalendara. Dio muladija, pogotovo onih koji su se preobratili od starog vizigotskog ili rimskog plemstva, je u svojim imenima sačuvao sjećanje na pred-islamske pretke.

Muladiji su u prvim vijekovima arapske vlasti bili često podvrgavani diskriminaciji, odnosno bili u drugorazrednom položaju u odnosu na potomke arapskih plemena i klanova koji su činili elitu. To je ponekad bilo razlogom za pobune, koje je podržavalo lokalno kršćansko (mozarapsko) stanovništvo, ali i kršćanske države sa sjevera.

Izvori
------

* Thomas F. Glick: *Islamic and Christian Spain in the Early Middle Ages*
* S. M. Imamuddin, *Muslim Spain 711–1492 A.D.: A Sociological Study*, BRILL (1981), ISBN 90-04-06131-2.
* Harvey, L. P. *Muslims in Spain, 1500 to 1614: 1500 to 1614*. University of Chicago Press, 2005. ISBN 0-226-31963-6
* Salma Khadra Jayyusi, Manuela Marín. *The Legacy of Muslim Spain*. BRILL, 1992. ISBN 90-04-09599-3
* Ivan van Sertima, *Golden Age of the Moor*. Transaction Publishers, 1992. ISBN 1-56000-581-5
**Kirena** ili **Kirenaika** bila je grčka kolonija na obali Sjeverne Afrike, na području današnje sjeveroistočne Libije, a koju su osnovali doseljenici s There (suvremeni Santorini) u 7. vijeku pne..

Kraljevi Kirene 632 - 440. pne.
-------------------------------

* Bat I 630.pne. - 600. pne.
* Arkesilaj I 600. pne. - 583. pne.
* Bat II 583. pne. - 560. pne.
* Arkesilaj II 560. pne. - 550. pne.
* Bat III 550. pne. - 530. pne.
* Arkesilaj III 530. pne. - 515. pne.
* Bat IV 515. pne. - 465. pne.
* Arkesilaj IV 465. pne. - 440. pne.

Godine 440. pne. Kirena je postala republika pod perzijskom zaštitom (pod kojom je bila još od kralja Arkesilaja III). Kirenu je godine 331. pne. osvojio Aleksandar Veliki te je pripala Ptolemeju I nakon podjele Aleksandrovog Carstva. Godine 276. pne. je ponovno stekla nezavisnost.

Kraljevi Kirene 276-249. pne.
-----------------------------

* Magas 276. pne. - 250. pne.
* Demetrije Lijepi 250. pne. - 249. pne.

Godine 249. pne. Kirena je ponovno postala republikom, ali je pod ptolemejsku kontrolu pala 246. pne.. Od 163. pne. Kirena je imala vlastite vladare iz ptolemejske dinastije.

Kraljevi Kirene 163. pne. - 30. pne.
------------------------------------

* Ptolemej VIII Fiskon 163. pne. - 116. pne.
* Ptolemej Apion 116. pne. - 96. pne.
* *Rimska Republika* 96. pne. - 75. pne.

Godine 75. pne. grad je postao dio rimske provincije, ali ga je Ptolemejskoj dinastioji vratio Marko Antonije godine 37. pne.. Godine 34. pne. Kleopatra VII i Antonijeva kći Kleopatra Selena II su postale kraljicama Kirene, ali se grad vratio pod rimsku vlast nakon Augustovog osvjanja Egipta godine 30. pne..
**Satnica** je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalazi se u općini Petrijevci.

Zemljopisni položaj
-------------------

Satnica se nalazi na 93 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice uz selo protječe rijeka Karašica. Selo se nalazi oko 1,5 km južno od državne ceste D34 Osijek- Valpovo i oko 2,5 km sjeverno od državne ceste D2 Osijek- Našice. Susjedna naselja: istočno Petrijevci, te zapadno Ladimirevci, sjevernozapadno Šag naselja u sastavu grada Valpova. Jugozapadno se nalazi Bizovac i južno Samatovci naselja u općini Bizovac. Pripadajući poštanski broj je 31208 Petrijevci, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila OS (Osijek). Površina katastarske jedinice naselja Satnica je 10,35 km2.

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***

Crkva
-----

U selu se nalazi rimokatolička crkva Sv. Katarine Aleksandrijske koja pripada katoličkoj župi Sv. Petra apostola u Petrijevcima i valpovačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 25. studenoga.

Obrazovanje i školstvo
----------------------

U selu nalazi škola do 4. razreda koja radi u sklopu Osnovne škole Petrijevci.

Kultura
-------

Muška pjevačka skupina "Satničani" Satnica.

Šport
-----

NK Satnica natječe se u sklopu 2.ŽNL NS Valpovo- Donji Miholjac, 2013./14. Klub je osnovan 1958.

Ostalo
------

U selu djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo Satnica, osnovano 2013. te Udruga sportskih ribolovaca "Smuđ" Satnica.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjske poveznice
-----------------

* Službene stranice Općine Petrijevci
* Osnovna škola Petrijevci Arhivirano 2014-02-03 na Wayback Machine-u

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Satnica** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Petrijevci |
| --- |
| Petrijevci • Satnica |
**Barasána** (Bará, Barasano, Barasana del Sur; jezično su možda identični sa Pokanga, Pokanga-tapuia), pleme američkih Indijanaca porodice Tucanoan naseljeno u bazenu Amazone na rijeci Pirá-paraná (regija Vaupés) i pritocima u Kolumbiji i susjednim područjima brazilske države Amazonas. Populacija im 1990. iznosi oko 350. Govore sa najmanje 5 dijalekata među kojima i janera i comematsa, dok je taiwano (taibano, edúuria, taiwaeno), možda poseban jezik.
Summer Institute of Linguistics (SIL), među njima razlikuje Južne Barasána ili Barasano i Sjeverne Barasána ili Bará, poznate i kao Waimaha.
Kultura Barasana pripada tropskoj šumi. Žive u kolektivnim nastambama poznatim kao maloca. Prakticiraju se poznate svečanosti ili ceremonije 'Jurupari' i uzimaju tijekom rituala halucinogen Ayahuasca. U Brazilu žive na rezervatu Terra Indígena Alto Rio Negro na području općina Japura i São Gabriel da Cachoeira (40 duša ).

Izvori
------

1. ↑  „Cimi". Arhivirano iz originala na datum 2011-07-28. Pristupljeno 2023-06-11.

Vabnjske poveznice
------------------

* Barasana Arhivirano 2008-02-22 na Wayback Machine-u
**Vremenske zone Evrope**:  

|  |  |
| --- | --- |
| plavo | Zapadnoevropsko vrijeme (UTC; UTC+1 ljeti). |
| svijetlo plavo | Zapadnoevropsko vrijeme (UTC; bez ljetnog). |
| crveno | Srednjoevropsko vrijeme (UTC+1; UTC+2 ljeti). |
| tamno žuto | Istočnoevropsko vrijeme (UTC+2; UTC+3 ljeti). |
| žuto | Kaliningradsko ljetno vrijeme (UTC+2) |
| zeleno | Moskovsko ljetno vrijeme (UTC+3) |

Tamniјe boјe označavaјu države koјe prelaze na ljetno računanje vremena.
**Moskovsko vrijeme** iznosi UTC+4. U Ruskoj Federaciji se vozni redovi vlakova, zrakoplova i brodova uglavnom izražavaju u Moskovskom vremenu (Rusija se prostire kroz 11 vremenskih zona). Od 2011. nema ljetnog i zimskog računanja vremena, nego je cijele godine isto.

U Rusiji, u Moskovskom vremenu se nalaze oblasti Moskovska, Jaroslavljska, Vladimirska, Kostromska, Ivanovska, Vologodska, Tverska, Kaluška, Arhangelska, Voronješka, Novgorodska, Nižnjenovgorodska, Kirovska, Pskovska, Brjanska, Astrahanska, Rostovska, Belgorodska, Lenjingradska, Murmanska, Kurska, Lipecka, Tulska, Tambovska, Smolenska, Rjazanjska, Orelska, Penzanska, Stavropoljski i Krasnodarski kraj, republike Mordvinska, Adigejska, Tatarska, Marijska, Komi, Karačejevsko-Čerkeska, Čuvaška, Dagestan, Inguška, Kabardino-Balkarska, Kalmička, Čečenska, Sjeverna Osetija-Alanija, Karelija te Nenečki autonomni okrug.

Od evropskih država, u njoj se, osim Rusije, nalazi i Gruzija i Azerbejdžan. Od većih gradova, u njemu se nalaze Moskva, Petrograd, Voronjež, Tula.

Izvori
------

1. ↑   Preuzeto 25. 10. 2013.
**Picatrix** (arap. *Ghâyat al-Hakîm fi'l-sihr*, غاية الحكيم) je arapski astrološki i magijski grimorij. Rukopis sadrži tekstove astralne i simpatetičke magije, a nastao je najvjerojatnije na islamskom području Iberijskog poluotoka, u 12. stoljeću. Djelo je prevedeno na španjolski 1256. godine odredbom kastiljskog kralja Alfonsa X. Mudrog.

Picatrix je opsežna knjiga astrološke magije napisana na arapskom jeziku u Andaluziji, prema tradiciji, oko 1000. godine, a pripisuje se andaluzijskom matematičaru Maslama al-Majritiju († o.1007.). Samo djelo je spoj arapskog misticizma i hermetičke filozofije. Sastoji se od četiri knjige. U sadržaju se iznose magične formule za pojedine vrste djelovanja, magične slike i talismane te uputstva za njihovo korištenje, daju se savjeti za uporabu i opisuje moć biljaka i dragog kamenja, kao i utjecaj planeta na čovjeka i okolinu. Ovaj grimorij je postao osobito značajan krajem 15. stoljeća kada su ga proučavali noovoplatonisti poput Marsilija Ficina (1433.-1499.), Pica della Mirandole (1463.-1494.), Johann von Tritheim (1462.-1516.) (spominje ga u *Steganographiji* i *Antipalus Maleficiorum*) i Corneliusa Agrippe (1486.-1535.).

Jednu kopiju tog djela (*Sloane MS 3679*), koja se danas čuva u Britanskoj knjižnici, koristili su i proučavali engleski astrolozi i okultisti Simon Forman (1552.-1611.), Richard Napier (1559.-1634.), Elias Ashmole (1617.-1692.) i William Lilly (1602.-1681.).

Bilješke
--------

1. ↑  „Picatrix - demagia.com". Arhivirano iz originala na datum 2013-08-29. Pristupljeno 2013-05-01.
2. ↑  Picatrix - renaissanceastrology.com
3. ↑  „Picatrix - demagia.com". Arhivirano iz originala na datum 2013-08-29. Pristupljeno 2013-05-01.
4. ↑  „Picatrix - astrologer.com". Arhivirano iz originala na datum 2009-01-01. Pristupljeno 2013-05-01.
5. ↑  „Twilit Grotto - Picatrix". Arhivirano iz originala na datum 2010-02-27. Pristupljeno 2013-05-01.

Vanjske poveznice
-----------------

* Picatrix - renaissanceastrology.com Arhivirano 2010-02-18 na Wayback Machine-u (`en`)
* Twilit Grotto - Picatrix Arhivirano 2010-02-27 na Wayback Machine-u (`en`)
* Picatrix - astrologer.com Arhivirano 2009-01-01 na Wayback Machine-u (`en`)
* Picatrix - demagia.com Arhivirano 2013-08-29 na Wayback Machine-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **ezoteriji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Zgrada Parlamenta američke savezne države Texas nalazi se u Austinu. Dovršena 1888. godine ova neorenesansna građevina je 1986. godine zaštićena kao federalno kulturno dobro, a danas se u njoj nalazi zakonodavna vlast Texasa (skupština) i kancelarija guvernera. Podzemni kompleks zgrade parlamenta vrijedan 75 miliona američkih dolara dovršen je 1993. godine. Današnja zgrada treća je građevina u istoriji koja služi kao sjedište texaškog parlamenta od kojih je prva toj svrsi služila prije ulaska Texasa u uniju i u prvom periodu nakon toga. Druga, koja se od 1853. godine nalazila na mjestu današnje zgrade parlamenta, izgorila je u požaru 1881. godine kada su već postojali planovi za izgradnju veće zgrade parlamenta.

Galerija
--------

* KupolaKupola
* Skupština narodnih poslanika (donji dom)Skupština narodnih poslanika (donji dom)
* Senat (gornji dom)Senat (gornji dom)
* Parlament noćuParlament noću

Izvori
------

1. ↑  „The Evolution of a Great State's Capitol". *The Illustrated American* (New York City) **21** (362): 108–9. January 16, 1897. Pristupljeno March 6, 2015.
**Međunarodni aerodrom u Nausoriju** (engleski: *Nausori International Airport*), znan i kao **Međunarodni aerodrom u Suvi** (engleski: *Suva International Airport*) drugi je najveći međunarodni aerodrom na Fidžiju, iza aerodroma u Nadiju. Aerodrom je smješten u mjestu Nausori, na jugoistočnoj strani otoka Viti Levu, a odaljen je oko 25 kilometara od glavnog grada, Suve. 

Iako se radi o međunarodnom aerodromu, Nausori godišnje primi tek nešto više od 300,000 putnika (2016.), čime značajno zaostaje za Nadijem, koji prima gotovo 97% međunarodnih putnika na Fidžiju. Trenutno postoje stalni letovi za neke pacifičke otočne države te za Australiju i Novi Zeland. Fidžijska aviokompanija Fiji Airways jedno je vrijeme imala svoje sjedište na ovom aerodromu, ali je ono premješteno u Nadi. 

Trenutno postoji nacrt dvadesetogodišnjeg plana rekonstrukcije i proširenja aerodroma.

Vanjske veze
------------

* Nausori International Airport (some information on Nadi official site)
* Fiji Airways (official site)
**Belenus** ( *Belenus, Belinus, Belenos, Belinos, Belinu, Belanu, Bellinus, Belus, Bel*) je u keltskoj mitologiji bio bog sunca, svetlosti i lečenja.

Etimologija
-----------

Ime *Belenus* potiče iz gelika, od reči  što znači *sjaj*, stoga se prevodi kao *onaj koji blista*.

Paralele
--------

Postoji sličnost između Belenusa i Belatu-Kadrosa, ali iako izvestan broj stručnjaka smatra da je u pitanju isto božanstvo, nema sumnje da je reč o dva entiteta sa različitim sferama delovanja.

Prava Belenusova paralela, van keltskih panteona je rimski bog Apolon, a neki od zapisa iz galo-rimskog perioda ga i nazivaju Apolon-Belenus.

Kult
----

Belenus je bio izuzetno poštovan u galskim, britskim i keltskim oblastima Italije, Francuske i severne Španije. Njemu posvećena svetilišta su se mogla naći od Akvileje na Jadranu do Kirkbi Lonsdejla u Engelskoj.

Pored toga sto je bio bog svetlosti i sunca, smatran je i isceliteljem, ali i zaštitnikom stada i pastira.

Njegova supruga i pratilac je boginja Belisana.

Praznici
--------

Najznačajniji praznik posvećen ovom bogu je bio Beltan, proslavljan 1. maja, kada su paljene velike vatre.

Istorijski ostaci
-----------------

### Zapisi

Postoji više od pedeset zapisa o Belenusu, a mahom su pronađeni u Cisalpskoj Galiji (današnja severna Italija), ali i južnoj Francuskoj.

Vanjske veze
------------

* Belenus - Enciklopedija Britanika (`en`)
* Belenus i Beltan (`en`)
* Apolon-Belenus (`en`)
**Međunarodni dan borbe protiv zloupotrebe i krijumčarenja droge** (srp.), **Međunarodni dan borbe protiv zlouporabe droga i nezakonitog prometa drogama** (hrv.) ili ***International Day against Drug Abuse and Illicit Trafficking*** (engl.) obilježava se diljem svijeta na dan 26. VI. s ciljem da se podigne svijest o izazovima koje droga predstavlja za društvo u cjelini, a posebno za mlade.

Proglašenje
-----------

Generalna skupština Ujedinjenih nacija proglasila je sedmog decembra 1987. godine (rezolucijom 42/112) 26. jun Međunarodnim danom borbe protiv zloupotrebe i krijumčarenja droge, želeći upozoriti svjetsku javnost na sverastući problem zloupotrebe droga i potrebu aktivnog uključivanja svih aktera, kako na svjetskom, tako i na nacionalnom nivou, u akciju sa zajedničkim ciljem – stvaranjem međunarodnog društva bez zloupotrebe droga.

Obilježavanje u Hrvatskoj
-------------------------

U Hrvatskoj se obilježavanje toga dana provodi u suradnji s nadležnim ministarstvima, medijima, nevladinim organizacija i ostalim relevantnim institucijama uključenim u suzbijanje zloupotrebe droga, a ujedno predstavlja i inicijativu koja putem edukativno-promotivnih aktivnosti ima za cilj upozoriti cjelokupnu javnost na raširenost zloupotrebe droga u društvu te propagiranjem pozitivnih životnih vrijednosti i stilova življenja doprinijeti zajedničkoj borbi protiv ovisnosti i zloupotrebe droga u Republici Hrvatskoj.

Napomene
--------

1. ↑  U medijima se pojavljuju i drugačije verzije naziva tog međunarodnog dana.
Turbeta u haremu Begove džamije u Sarajevu
**Murat-beg Tardić** je bio kliški i požeški sandžak-beg, te ćehaja vojskovođe Gazi Husrev-bega i prvi mutevelija Gazi-Husrev-begovog vakufa.

Bitka kod Klisa 1537.
---------------------

*Glavni članak: Bitka kod Klisa 1537.*
Kako su kliški uskoci uznemiravali Bosansku krajinu, to se 1536. godine bosanska vojska koju je predvodio Murat-beg Tardić stalno nalazila oko Klisa. U blizini Sinja, Murat-beg Tardić podiže dvije utvrde, kako bi presjekao dovod hrane i drugog materijala nepristupačnom Klisu. U pomoć opkoljenom Klisu 1537 pristiže hrvatska vojska pod zapovjedništvom Petra Kružića. Murat-beg Tardić ga presreće kod Solina, gdje ga je i potukao. Nakon toga, 12. marta 1537. Murat-beg zauzima Klis. Svojom vojnom zaslugom, Murat-beg postaje upravnik Kliškog sandžaka sa titulom bega.

1537. do 1545.
--------------

Godine 1543. je smješten na položaj požeškog sandžak-bega gdje je i ostao do svoje smrti 1545. godine. Sahranjen je u haremu Begove džamije u manjem turbetu kraj Gazi Husrev-bega.
**San Giacomo di Rialto** (talijanski: *Chiesa di San Giacomo di Rialto*, zvana **San Giacometto**) je crkva u Veneciji, u sestieru San Polo pored mosta Rialto na malom istoimenom trgu (Campo San Giacomo di Rialto) koji je glavna tržnica Venecije.

Historija
---------

Slika Canaletta - crkva San Giacomo
Po lokalnoj venecijanskoj predaji to je najstarija crkva u Veneciji, koju je 421 sagradio stolar po imenu Candioto ili Eutinopo i posvetio svecu da ih štiti od požara. Novije studije pokazale su da je crkva podignuta mnogo kasnije, tako postoji dokument iz 1097. (donacija Oria) u kojem se govori o zemljištu kod Rialta, ali se ne spominje nikakva crkva. Prvi dokument u kom se spominje crkva je iz maja 1152. i u njemu na latinskom piše *Henricum Navigaiosum plebanum Johaninis sancti et sancti Jacobi de Rivoalto*. Historija ove crkve usko je povezana sa nastankom venecijanske tržnice koja se počela oblikovati u 12. vijeku. Na vanjskom zidu apside crkve stoji natpis iz 12. vijeka koji poziva trgovce na tržnici na poštenje.

Unutrašnjost crkve San Giacomo di Rialto
San Giacomo di Rialto je 1513. ostao pošteđen za velikog požara koji je uništio susjedne zgrade i odmah je iste godine restauriran. Po naredbi dužda Marina Grimanija je 1601. podignut crkveni pod da bi se izbjegle poplave za venecijanskih visokih voda (acqua alta). San Giacomo di Rialto je dimenzijama mala crkva s neobičnim zvonikom, gotičkim portikom (jedinim takvim u cijelom gradu) i velikim satom iz 15. vijeka, koji je restauriran u 18. i 20. vijeku te dobro dođe lokalnim trgovcima. Tlocrno je to crkva grčkog križa s kupolom na sjecištu brodova.

Izvori
------

1. ↑  Lo Stradario Di Venezia; Guida anagrafico-toponomastica illustrata e curiosità storico artistiche di Venezia Volume II, str. 567. (`it`)
2. 1 2  Chiesa di San Giacomo di Rialto o Giacometto (pristupljeno 13. 4. 2011.) Arhivirano 2011-08-17 na Wayback Machine-u (`it`)

Literatura
----------

* Roberto Cessi; Annibale Alberti, *Rialto. L'isola, il ponte, il mercato*, Bologna, 1934.

Vanjske veze
------------

***San Giacomo di Rialto*** na Wikimedijinoj ostavi

* Chiesa di San Giacomo di Rialto o Giacometto Arhivirano 2011-08-17 na Wayback Machine-u (`it`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 249240826
* GND: 7703052-7

 |
**Pariški mirovni sporazum** (kmerski: សន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពទីក្រុងប៉ារីស), punim imenom **Sporazum o sveobuhvatnom političkom rješenju sukoba u Kambodži**, bio je mirovni sporazum potpisan 23. listopada 1991. godine u Parizu, a kojim je formalno dokončan Kambodžansko-vijetnamski rat. Osim što je zaključio rat, sporazum je detaljno uredio poslijeratne odnose, odnosno želju potpisnica i međunarodne zajednice da se Kambodža obnovi nakon desetljeća internih sukoba iz perioda Hladnog rata. Ukupno je 19 država potpisalo sporazum.

Direktna posljedica sporazuma bilo je formiranje UNTAC-a, prijelazne uprave Ujedinjenih nacija, koja je bila zadužena za provođenje sporazuma. Bio je to prvi puta u historiji da su Ujedinjene nacije preuzele upravu nad nezavisnom i suverenom zemljom. U Kambodži se, od 2012. godine, 23. listopada slavi kao državni praznik.

Vanjske veze
------------

* Cambodia Information Center, Paris Peace Accord
* U.S. Institute of Peace, Peace Agreements Digital Collection
* UNTAC website
|  |
| --- |
|   |
| Novi zavjet |
| Gospel of Peresopnytsi (1556–1561) featuring a miniature depicting St Luke |
| Evanđelja |
| Matej  • Marko  • Luka  • Ivan/Jovan |
| 
Djela |
| Djela apostolska |
| Poslanice |
| Rimljanima I Korinćanima  • II Korinćanima Galatima  • Efežanima Filipljanima  • Kološanima I Solunjanima  • II Solunjanima I Timoteju  • II Timoteju Titu  • Filemonu  • Hebrejima Jakovljeva  • I Petrova  • II Petrova I Jovanova  • II Jovanova III Jovanova  • Judina |
| Otkrovenje |
| Knjiga Otkrovenja |
| Razvoj kanona Novog zaveta |
| * p
* r
* u
 |

 **Poslanica Filemonu** je jedna od knjiga zavjeta i Biblije. Sveti Pavao napisao je poslanicu Filomenu, kršćaninu Kološaninu. Poslanica je najvažniji rani kršćanski tekst o praštanju. Najkraća je od svih Pavlovih poslanica, ima 335 riječi u originalu na grčkom jeziku. Biblijska kratica je Flm.

Sveti Pavao, koji je tada bio u zatvoru (vjerojatno u Rimu ili Efezu) piše prijatelju Filemonu, ženi Apiji i službeniku Arhipu. Filemon je dobrostojeći kršćanin u čijoj kući se održavaju susreti vjernika rane kršćanske zajednice Kološana. Vlasnik je i robova, od kojih je i Onezim. On je razdvojen od Filemona i nije mu više od koristi. Sv. Pavao se susreo s Onezimom, koji je preko njega postao kršćanin i po njemu šalje poslanicu Filemonu u kojoj ga moli, da oprosti Onezimu, pomiri se s njime i prima ga kao ljubljenog brata, a ne više kao roba. "Ako je u čemu skrivio ili ti je što dužan, to meni upiši. Ja, Pavao, potpisujem svojom rukom: ja ću platiti" (Flm 1, 19).

Vjeruje se, da je Filemon primio pismo i poslušao sv. Pavla primivši Onezima kao brata, a ne više kao roba. Onezim je kasnije postao biskup u Efezu, mučenik i svetac. 

Poslanicu su citirali britanski i američki borci za ukidanje ropstva.

***Poslanica Filemonu*** na Wikimedijinoj ostavi
Park-šuma Golubinjak
**Park-šuma Golubinjak** se nalazi u Gorskom kotaru, Hrvatska. Udaljena je 1 km od opštinskog središta Lokve, blizu autoputa Rijeka-Zagreb. Prostire se na 51 hektaru zaštićenog područja na nadmorskoj visini od 730-800 metara.

U šumi preovlađuju: bukva, jela i smreka na pretežno kraškom zemljištu. Najimpozantnije drvo „Kraljica šume" je divovska jela starosti od preko 250 godina, visinom od preko 35m i širine u promjeru od 140 cm. Šuma je uređena većim brojem pješačkih staza u dužini 10,82 km.  Na monolitnoj stijeni je uređeno i alpinističko penjalište.

„Kraljica šume" - divovska jela
U parku se nalaze i dvije pećine: Ledena i Golubinja pećina. Pored parka, sa druge strane auto-puta je pećina Lokvarka, jedna od najljepših hrvatskih pećina. Otkrivena je posve slučajno početkom 20. stoljeća prilikom iskopavanja kamena. Kroz četiri od šest dosad otkrivenih galerija može se spustiti do dubine od 75 metara, a do sada je ukupna poznata dubina veća od 270 metara. Gotovo kilometar uređenih staza i više od 300 stepenica vodi kroz galerije pune stalaktita i stalagmita. Najviše pažnje plijeni galerija nazvana Katedrala. To je ime dobila zbog svoga visokog stropa, te ogromnog sigastog stupa, koji je visok 16 metara, a izgleda kao da drži svod dvorane. Tokom kišnih perioda obiluje potocima i vodopadima.

Posebno zanimljiv je i jedan otvor u stijeni koji nosi ime „Paklena vrata". Prolaz je širok 4 metra, a kameni zidovi debljine do 5 m. dosežu visinu do osam metara.

Kao izletište, Golubinjak se spominje još krajem 19. stoljeća. Na samom ulazu u park nalazi se ugostiteljski objekat i dječije igralište. 

Godine 1954. proglašena je zaštićenim područjem, kategorija park šuma.
**Bitka kod Agrigenta** (Sicilija, 261. pne. ) bila je prva bitka Prvog punskog rata. To je bio sukob između Kartagine i Rimske Republike. Bitka je počela poslije velike opsade, koja je počela 262. pne.. U bici pobjeđuje Rimska Republika i počinje kontrolirati Siciliju,kao važnu žitnicu.

Opsada Agrigenta
----------------

Rimljani šalju cijelu armiju na Siciliju 262. pne.. Armijom zapovijedaju dva konzula, Lucije Postumije Magel i Kvint Mamilije Vitul. Armija je imala 4 legije i ukupno 40.000 ljudi. Sirakuza je bila rimski saveznik i podržavala je rimski pohod.
Armija je krenula u srpanj prema Agrigentu na jugozapadnoj obali Sicilije. U Agrigentu je bio lokalni garnizon, kojim zapovijeda Hanibal Gisko. Agrigent je trebao biti baza za veliku armiju , za koju se očekivalo da dođe iz Kartagine.

Na vjesti o dolasku rimske vojske Hanibal Gisko se zabarikadirao prethodno se snabdjevši namirnicama iz okoline. Time je pripremio grad za opsadu i mogao je čekati pomoć iz Kartagine. Rimljani toga doba nisu raspolagali opsadnim spravama, tako da je jedini način osvajanja grada bila blokada. Blokiraju Agrigent i čekaju da se grad nakon dovoljno dugo vremena preda zbog gladi.

Poslije nekoliko meseci opsade blokada se počela osjećati po gradu, pa Hanibal Gisko traži hitnu pomoć Kartagine.
Dolazi pojačanje zime 262-261. pne. pod vodstvom Hanoa. Pojačanje se sastojalo od 50.000 ljudi, 6.000 konjanika i 60 ratnih slonova. Poslije nekoliko manjih okršaja sa Rimljanima, Hano dolazi blizu Rimljana želeći sukob, ali Rimljani izbjegavaju bitku. 
Time Rimljani dolaze u poziciju da su opkoljeni. Rimske linije snabdijevanja sa Sirakuzom su prekinute.

Bitka kod Agrigenta
-------------------

Opkoljeni Rimljani sa prekinutim neodijevanjem iz Sirakuze nalaze se u lošoj poziciji. Rizikuju da umru od gladi, pa zato se odlučuju za bitku. Međutim Hano odbija borbu, nadajući se da će pomoću gladi lakše pobijediti Rimljane. Ali unutar Agrigenta situacija je još lošija. Hanibal Gisko šalje dimne signale tražeći pomoć, pa su Kartaginjani bili prisiljeni da prihvate bitku. Detalje bitke različito opisuju različiti izvori.

Hano je rasporedio kartaginjansku pješadiju u dva reda sa slonovima i pojačanjima u drugoj liniji, a sa konjicom na krilima. Bitka je dugo trajala i Rimljani uspijevaju da probiju prednji red Kartaginjana. To izaziva paniku u pozadini pa kartaginjanske rezerve bježe iz bitke. Rimljani pobjeđuju, a konjica uspjeva da zarobi nekoliko slonova. Kartaginjani, opkoljeni garnizon i Hanibal Gisko uspijevaju da pobjegnu.

Posljedice
----------

Rimljani zauzimaju Agrigent i sve stanovništvo prodaju u roblje. Dva konzula su bili pobjednici, ali nisu nagrađeni trijumfalnim povratkom (vjerovatno jer Hanibal Gisko i garnizon uspijevaju pobjegnuti).

Poslije 261. pne. Rimska Republika kontroliše većinu Sicilije i time osigurava žito za sebe. To je bila prva velika bitka van Italije, što je Rimljanima dalo polet.

Vidi još
--------

* Punski ratovi
* Rimska Republika
**Alalija** je bila grčka kolonija na istočnoj obali Korzike, blizu ušća rijeke Tavignano (današnja Aleria), osnovana oko 565. godine pne. od Grka, koji su se doselili iz maloazijske Fokeje. Nagli procvat kolonije i uspješno piratstvo njenih stanovnika ugrozili su Etruščane i Kartažane, tadašnje gospodare Sardinije. Ujedinjujući svoje flote, Kartažani i Etruščani su oko 540. godine p.n.e napali Grke u vodama Alalije. 

Po Herodotu, 60 grčkih brodova pobijedilo je nadmoćnije etruščansko-kartaške snage (120 brodova), ali su pritom pretrpjeli tolike gubitke da se više nisu mogli održati na Korzici. Drugim riječima, grčke su snage bile poražene. Preživjeli Grci su pobjegli na zapadnu obalu Italije, u Eleju, danas Castellamare di Bruca. 

Pobjeda Etruščana i Kartažana odjeknula je cijelim Sredozemljem. Naime, ako izuzmemo pobjedu faraona Ramzesa III. nad Morskim narodima 1200. pne. kod ušća Nila, bitka kod Alalije bila je prva velika pomorska bitka u povijesti.

Zbog pobjede kod Alalije, Kartažani su stekli potpunu vlast nad morem između Sardinije, Afrike i Španjolske. Etruščanima je to bio zadnji veliki uspjeh, jer su ih Grci kasnije izgurali iz Tirenskog mora.


***Bitka kod Alalije*** na Wikimedijinoj ostavi
U biohemiji, **mesto vezivanja** je region na proteinu, DNK ili RNK sa kojim specifični drugi molekuli i joni — u ovom kontekstu kolektivno zvani ligandi — formiraju hemijsku vezu. Mesto vezivanja takođe postoji na antitelima kao specifično kodirani regioni koji vezuju antigene na osnovu njihove strukture.

Termin *zasićenje* se odnosi na frakciju totalnih mesta vezivanja koja su zauzeta u bilo koje vreme. Kad se više od jednog tipa liganda može vezati za mesto vezivanja, javlja se kompeticija. Ekvilibrijum postoji između nevezanih i vezanih liganda.

Mesto vezivanja takođe ispoljava hemijsku specifičnost za tipive liganda koji se mogu vezati, i afinitet, koji je mera jačine hemijske veze.

Mesta vezivanja su često važne komponente funkcionalne karakterizacije biomolekula. Na primer, karakterizacija mesta vezivanja supstrata jednog enzima je esencijalna da bi se modelovao reakcioni mehanizam odgovoran za hemijsku promenu od supstrata do produkta.

Specifičniji tip mesta vezivanja su mesta vezivanja transkriptionih faktora, koja su prisutna na DNK.

Vidi još
--------

* Aktivno mesto

Spoljašnje veze
---------------

* Drawing the active site of an enzyme

  


| * p
* r
* u
Proteini: enzimi |
| --- |
| Teme | Aktivno mesto  •  Alosterna regulacija  •  Mesto vezivanja  •  Katalitički perfektan enzim  •  Koenzim  •  Kofaktor  •  Kooperativnost  •  EC broj  •  Enzimska kataliza  •  Inhibicija enzima  •  Enzimska kinetika  •  Lajnviver–Burk dijagram  •  Mihaelis–Mentenova kinetika  •  Spisak enzima |
| Tipovi | **EC1 Oksidoreduktaze**/spisak  •  **EC2 Transferaze**/spisak  •  **EC3 Hidrolaze**/spisak  •  **EC4 Lijaze**/spisak  •  **EC5 Izomeraze**/spisak  •  **EC6 Ligaze**/spisak |
| *B enzm: 1.1/2/3/4/5/6/7/8/10/11/13/14/15-18, 2.1/2/3/4/5/6/7/8, 2.7.10, 2.7.11-12, 3.1/2/3/4/5/6/7, 3.1.3.48, 3.4.21/22/23/24, 4.1/2/3/4/5/6, 5.1/2/3/4/99, 6.1-3/4/5-6* |
Bitef teataar, ispred je trg Mire Tailović
**Bitef teatar** je pozorište u Beogradu. Osnovan je 1989. u rekonstruisanoj nemačkoj evangelističkoj crkvi, čija je gradnja počela 1940, u blizini Bajlonijeve pijace. Ispred je mali trg nazvan „Trg Mire Trailović"

Uloga Bitef teatra od prvih dana bila je, pored realizacije Bitef festivala i širenje efekata festivala i novih pozorišnih tendencija tokom cele godine. 

Koncept Bitef teatra ostao je isti do danas. Otvoren je za sve vrste novih izraza, za prevazilaženje utvrđenih granica, za istraživanje i davanje podrške umetnicima koji su spremni na hrabre iskorake. Bitef teatar pokušava da pokaže kako je pozorište institucija koja i stvara kulturu, a ne ona koja samo povlađjuje određenom kulturnom modelu.

Zato se posebna pažnja poklanja pozorišnim aspektima koji su nedovoljno razvijeni u domaćem pozorištu, kao što su savremeni ples i teatar pokreta.

Bitef teatar je organizovan po ugledu na moderna evropska pozorišta, nema stalno zaposlen umetnički ansambl, već ga angažuje po projektima. 

U Bitef teatru zaposlen je mali broj ljudi i oni stoje neprestano na usluzi svima koji razvijaju novu i drugačiju umetničku scenu Beograda

Reference =
-----------

1. ↑  Politika, 18. 10. 1940. str. 11. digitalna.nb.rs

Vanjske veze
------------

* Zvanična prezentacija
* Bitef teatar na PORT.rs
**Bitka kod Akvilonije** se godine 293. pne. za vrijeme trećeg samnitog rata vodila kraj današnjeg grada Aquilonia u južnoj italijanskoj regiji Campania, a u njoj su rimske snage pod konzulima Lucijem Papirijem Kurzorom i Spurijem Karvilijem Maksimom odnijele pobjedu nad Samnitima.

Samniti su, prema Titu Liviju, pred bitku imali veliku nestašicu ljudstva te su u Akviloniju pozvali sve muškarce Samnimuma koji su se morali pred božanstvima zakleti na službu u vojsci. Ako bi bilo tko od njih to odbio, ubili bi ga i ostavili na oltaru kao upozorenje svima ostalima.

Livije također navodi kako je pred bitku u rimskom logoru hranjitelj svetih pilića (*pullarius*) pogrešno dao povoljno znamenje, a što je značilo da će znamenje zapravo biti loše. Kada je o tome obaviješten konzul Papirije, on je izjavio da se znamenje odnosi samo na pullariusa te ga je pred bitku stavio ispred redova rimske vojske. Kada je pullariusa pogodilo koplje, to je Papirije protumačio kao ispunjenje proročanstva.

Tokom same bitke se samnitska linija držala, sve dok zbog oblaka prašine, izazvane manevrima Papirijeve pomoćne konjice, Samniti nisu postali uvjereni kako Papiriju u pomoć dolazi druga rimska vojska pod Karvilijevem (koja je u to vrijeme opsjedala jedan samnitski grad). Tada je njihov centar popustio, te su se Samniti počeli povlačiti u neredu. 

Samnitska vojska je utočište našla u logoru i u Akvoliniji. Logor su Rimljani brzo zauzeli, ali se grad duže opirao. Kada je nakon opsade pao, većina branitelja je pobijena, a stanovništvo prodano u roblje. Kao plijen je, po Liviju, pronađeno toliko srebra i zlata, da su se mogle ukrasiti ne samo sve javne zgrade u Rimu, nego i u rimskim kolonijama. 

Konzulu Papiriju je priređen trijumf te sedam dana praznika u čast pobjede.

Izvori
------

* 

1. ↑  *Ab Urbe Condita*, 10.40
Koordinate: 41° 11′ 03" SGŠ, 22° 28′ 48" IGD

**Negorci** (mak. *Негорци*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Negorci su naselje u okviru opštine Đevđelija.

Prirodni uslovi
---------------

Negorci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 5 kilometara severno.

Selo Negorci se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je na desnoj obali Vardara, u istočnom podnožju planine Kožuf, na približno 80 metara nadmorske visine. Istočno od naselja je ravnica, a zapadno se izdižu brda.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Negorci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 2.047 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Srbi.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Spoljašnje veze
---------------

***Negorci*** na Wikimedijinoj ostavi

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

* gevgelija.gov.mk Zvanična stranica opštine Đevđelija

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Đevđelija |
| --- |
| **Đevđelija** • 
Bogorodica • 
Gabrovo • 
Davidovo • 
Kovanci • 
Konjsko • 
Mojin • 
Miletkovo • 
Miravci • 
Mrzenci • 
Negorci • 
Novo Konjsko • 
Petrovo • 
Prdejci • 
Sermenin • 
Smokvica • 
Huma |  |
**Bitka kod Abrita**, također poznata i kao **Bitka kod Forum Terebronija**, se odigrala u ljeto 251. u tadašnjoj rimskoj provinciji Moesia Inferior (suvremeni Razgrad u Bugarskoj) između rimskih snaga pod carem Trajanom Decijem na jednoj, i federacije gotskih plemena na čelu sa kraljem Knivom na drugoj strani. Decije je nastojao uhvatiti i uništiti Knivine snage koje su godinu dana ranije bile prešle Dunav te zauzele i opustošile veliki broj gradova u Meziji, a potom se počele povlačiti preko Dunava sa bogatim plijenom. O bitci i njenim detaljima postoje oskudni podaci, ali većina historičara vjeruje da je Decijeva vojska bila brojčano nadmoćna. Kniva je, međutim, svoje trupe podijelio u manje, ali mobilne grupe te je vješto koristio močvarni teren kako bi Rimljane namamio u dobro pripremljenu zasjedu. Tada je najveći dio rimske vojske uništen, a u bitci su poginuli Decijev sin i suvladar Herenije Etrurac, a potom i sam Decije. Ostaci rimskih trupa su za cara proglasili Trebonijana Gala (a rimski historičari njegovo prebrzo i nespretno nastojanje da preuzme krunu navode kao glavni izvor poraza), koji je potom sa Knivom sklopio ponižavajući mirovni ugovor kojim mu dozvoljava da se sa plijenom povuče iz Dunava nego i na plaćanje danka kojim bi ga odvratio od daljih napada. 

Bitka kod Abrita je predstavljala prvi slučaj da je jedan rimski car poginuo u sukobu sa ne-rimskom vojskom, odnosno prvi slučaj da se neki barbarski vladar nekažnjeno opustošio područje Carstva. Rimski pisac Amijan Marcelin je kasnije bitku kod Abrita opisao kao najgori rimski poraz nakon Teutoburške šume a prije Adrianopolisa 278. Suvremeni kršćanski autori su, pak, ovu vojnu katastrofu kao i smrt Decijevog sina od kuge iste godine tumačili kao Božju kaznu za Decijeve progone kršćana. Suvremeni historičari, pak, bitku kod Abrita tumače kao posljedicu sve veće demoralizacije i slabljenja rimske vojske karakteristične za krizu 3. vijeka.

Povezano
--------

* Rimska vojska
* Gotsko i vandalsko ratovanje

Koordinate: 43°31′N 26°32′E﻿ / ﻿43.51°N 26.54°E﻿ / 43.51; 26.54