recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Fezan** (arapski: زان, / Fizzān‎) antička "Phazania" je historijska regija Sjeverne Afrike i do 1963. jedna od tri provincije
Ujedinjene Kraljevine Libije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Fezan je dio saharske pustinje a danas regija na jugozapadu Libije.
To je stjenovita visoravan nadmorske visine između 400 - 500 metara, ispresjecana teško prohodnim pješčanim depresijama.

Fezan ima površinu veliku 550 000 km², u kojoj živi nekih 200 000 stanovnika.
Stanovnici su uglavnom arapskog porijekla, miješani sa Berberima i afričkim Negroidima.
Po oazama živi 2/3 stanovnika, a 1/3 koja živi izvan njih bavi se nomadskim stočarstvom. 
Najgušće su naseljene oaze u centru i po jugu, ponajviše u okruzima Murzuk i Sabha.

Ruine antičkog grada Garama
Klima u Fezanu je ekstremna, karakteristična po vrlo vrućim ljetima i hladnim zimama. Kiše su rijetke i sporadične, na sjeveru nešto obilnije nego na jugu.

Privreda
--------

Fezan je poznat po velikoj proizvodnji datulja, na preko milijun stabala koja rastu na nekoliko stotina hiljada hektara razbacanih po oazama. Pored datulja uzgaja se povrće, voće i žitarice. U Okrugu Murzuk se nalazi veliko naftno polje, a natrijum karbonat se proizvodi po okruzima
Murzuk i Sabha.

Historija
---------

Grčki historičar Herodot spominje Fezan kao jednu od zemalja Garamanta. Rimljani su pokorili Garamante u 19. pne. i anektirali taj kraj u svoj Imperij pod imenom *Phazania*.
Arapi su zauzeli Fezan 666. i islamizirali ga. Nakon tog Fezanom vladaju razne arapske dinastije, sve do 1842. kad su ga zauzele osmanske trupe pa je i on odtad dio Osmanskog Carstva.

Sredinom 19. vijeka po Fezanu su se razmilili Sanusidski emisari i osnovali brojne lože, pa jedno vrijeme njihov utjecaj bio dominantan na religijski život. 
Za talijanske kolonijalne vlasti 1912. - 1951. - Fezan je ujedinjen sa Tripolitanijom i Kirenajkom u jedinstvenu državu,

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Fezzan region, Libya*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 15. 12. 2019.
2. 1 2 3 4  „*Fezan*" (hrvatski). Leksikografski zavod Miroslav Krleža. Pristupljeno 15. 12. 2019.

***Fezan*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Fezzan region, Libya* ()
* *Fezan* ()
| **Strane svijeta** |
| --- |
| Sjeverozapad | Sjever | Sjeveroistok |
| Zapad | Kompas | Istok |
| Jugozapad | Jug | Jugoistok |

Kratice strana svijeta na engleskom
**Strane svijeta** su četiri glavna smjera u odnosu na lokaciju na Zemljinoj površini. Odnose se na horizont i položaj Zemljine osi i određuju smjer geografskih koordinata na:

* meridijane
* paralele

U određenim kulturama (kao primjerice u budističkoj ili indijanskim kulturama) ta se koncepcija proširuje na šest strana svijeta: proširuje se dodatno na zenit (prema gore/prema nebu) i nadir (prema dolje ili prema Zemlji).

Upotreba
--------

Strane svijeta se koriste uglavnom za geografsku orijentaciju na Zemlji, ali se mogu izračunati na bilo kojim rotirajućem astronomskim tijelu.

Podjela
-------

Strane svijeta se dijele na osnovne (glavne) i sporedne.

|  |  |
| --- | --- |
| Glavne* Sjever (N)
* Jug (S)
* Istok (E)
* Zapad (W)
 | Sporedne* Sjeveroistok (NE)
* Sjeverozapad (NW)
* Jugoistok (SE)
* Jugozapad (SW)
 |

Strane svijeta u praksi se uglavnom označavaju engleskim kraticama (***N**orth*, ***S**outh*, ***E**ast*, ***W**est*).
**Natural History Museum** je jedan od tri velika muzeja u londonskom muzejskom kvartu Albertopolisu, ostala dva su Science i Victoria and Albert.

Karakteristike
--------------

Muzej leži na *Exhibition Roadu* u Okrugu Kensington and Chelsea, u kvartu *South Kensington*. Glavni ulaz u muzej je sa *Cromwell Roada*. Muzej je javni, a financira ga država odnosno Ministarstvo za kulturu, medije i sport.

Muzej čuva kolekciju od oko 70 milijuna predmeta, u pet glavnih kolekcija: botanika, entomologíja, mineralogija, paleontologija i zoologija. Muzej je svjetski referencijalni centar za istraživanje, specijaliziran za taksonomiju, identifikaciju i očuvanje. 

Zgrada muzeja
*Natural History* je vrlo stara institucija, tako da mnoge njegove velike kolekcije imaju, pored naučne i veliku historijsku vrijednost poput kolekcije Charlesa Darwina.

Muzej je posebno poznat po svojim izlošcima kostura dinosaurusa i dekorativne arhitekture samog muzejskog zdanja, tako da ga ponekad zovu Katedralom prirode.

Muzej je nastao iz kolekcija britanskog muzeja u novu zgradu historicističku zgradu koju je projektirao arhitekt *Alfred Waterhouse* uselio se 1881. Tek od 1963. djeluje kao potpuno autonomna ustanova, a od 1986 mu je priključen *Geološki muzej*. *Darwinov* centar je novija depadansa muzeja, projektirana kao moderan objekat za skladištenje vrijednih kolekcija.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Natural History Museum*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. 1. 2017.

Vanjske veze
------------

***Natural History Museum*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice *Natural History Museuma*()
* Historija izgradnje na portalu Survey of London Arhivirano 2007-09-28 na Wayback Machine-u()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 1146030445735860448
* LCCN: n94113332
* ISNI: 0000 0001 2270 9879
* GND: 5086385-X
* SUDOC: 078391474
* BNF: cb12180842d (podaci)
* NLA: 35178092
* NKC: ko2002152744
* CiNii: DA00078835

 |
Ovo je članak o peruanskom gradu.  Za druga značenja, v. Nazca (razvrstavanje).  

**Nazca** je grad od 23,144 i aglomeracija od 48,900 stanovnika, na jugoistoku Perua u Deparmanu Ica u kom je administrativni centar Provincije Nazca.

Geografske karakteristike
-------------------------

Nazca se prostire duž desne obale riječice Aja na obroncima Anda, na nadmorskoj visini od 520 metara, udaljena 149 km jugoistočno od svog administrativnog centra Ice.

Historija
---------

Drevni akvedukt
Nazca je službeno osnovana u augustu 1821, 1885. postala je administrativni centar distrikta a 1941. i vlastite provincije.
Danas je poznata turistička destinacija zbog velikih geoglifa znanih kao Naskanske linije i iskopane citadele *Cahuachi*, nekropole *Chauchilla* i akvedukata ostataka drevne Nazca kulture.

Kako se nalazi na trasi Panameričkog autoputa dobro je povezana sa ostalim gradovima u zemlji.

Nazca ima i mali aerodromom *Maria Reiche Neuman* (ICAO: **SPZA**, IATA: **NZA**) kojim se najviše služe turisti koji žele razgledati Naskanske linije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*29 de Agosto: Creación de Nazca*" (španjolski). Iglesia de Jesu Cristo. Pristupljeno 04.07.2023.
2. 1 2 3  „*Nazca Conglomeration in Ica*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.07.2023.
3. 1 2  „*Nazca in Nazca (Ica Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.07.2023.
4. ↑  „*Maria Reiche Neuman Airport*" (engleski). SKYbrary. Pristupljeno 4.07. 2023.

Vanjske veze
------------

***Nazca (grad)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad Provincial de Nazca* (službene stranice) ()
**Sulejmanova planina**, poznata i kao **Sulejmanovo prijestolje** (*Tahti Sulejman*), je jedina svjetska baština u Kirgistanu. Sulejmanova planina je navodno mjesto gdje je sahranjen Sulejman; što je muslimanski naziv za kralja Salomona, koji se u islamu smatra za velikog i značajnog proroka. Nalazi se iznad grada Oša i Ferganske doline, i nekad je bila glavnim pred-muslimanskim i muslimanskim svetištem Srednje Azije na raskrižju puteva svile. Njezine vapnenačke stijene, oblikovane erozijom vjetra, se strmo uzdižu iznad ravnice Fergana koja ju okružuje; u dnu ima promjer 1140 x 560 metara i dio je gorja Tanšan. 

Baburova kuća na "Sulejmanovom prijestolju"
Na njezinih pet vrhova nalaze se brojna drevna sveta mjesta (njih 17) i špilje s prapovijesnim petroglifima (101 lokalitet), ali i dvije džamije. Njezina sveta mjesta su navodno davala blagoslov dugovječnosti i liječila glavobolje, leđobolje i neplodnost. Naime, prema lokalnom vjerovanju žene koje se uspnu na njegov vrh i odpužu trbuhom preko otvora na svetoj stijeni, će roditi zdravu djecu. Grmlje i drveće na planini je ispunjeno brojnim "molitvenim zastavicama", tj. malim zavjetnim komadima tkanina koje se ostavljaju pri molitvi. Ona je "najbolji primjer svete planine u Srednjoj Aziji koja se štuje nekoliko tisućljeća", zbog čega je upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji 2001. godine.

Ovaj lokalitet je još uvijek važno mjesto hodočašća za lokalne muslimane, zbog čega su izgrađene stube koje vode na najviši vrh gdje se nalazi malena džamija koju je izvorno izgradio Bobur 1510. godine, a obnovljena je 1991. nakon što je dignuta u zrak 1963. godine. Tu se nalazi i Džamija ravata Abdulahana, također iz 16. stoljeća koja je nedavno obnovljena, a na istočnom brdu se nalaze srednjovjekovne kupke (11.-14. st.). Tijekom sovjetske vlasti na planini je u živoj stijeni izdubljen muzej u kojem su izloženi prapovijesni arheološki nalazi s ovog područja. Blaža padina Sulejmanove planine je okružena grobljima. Danas je popularna turistička atrakcija i zbog toga što pruža izvanredan pogled na okolicu.

Bilješke
--------

1. ↑  Iako postoji istoimeno i poznatije mjesto u Iranu, Taht-e Sulejman

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Sulejmanova planina** |
**Mirsad Hibić** (Zenica, 11. listopada 1973) je bivši bosanskohercegovački nogometaš i nacionalni reprezentativac.

Karijera
--------

Hibić je nakon igranja za zenički Čelik prešao u splitski Hajduk. Odande je 1996. zajedno sa Ivicom Mornarom transferiran u Sevillu. Ukupna vrijednost transfera se kretala oko 2,3 milijuna $ od čega je 1.500.000 $ dolara bilo za Mornara a 800.000 $ za Hibića. Upravo je taj zajednički transfer postao kontroverzan u Hrvatskoj budući da je 13. veljače 2012. županijski sud u Splitu presudio kako Hajduk mora u roku od 15 dana platiti 14,5 milijuna kuna otštete španjolskoj agenciji *Afis*, na ime neisplaćenih provizija za transfere Ivice Mornara i Mirsada Hibića u Sevillu 1996. godine. Presuda je donesena nakon čak 13 godina vijećanja.

Sam Mirsad Hibić je za Sevillu igrao četiri sezone nakon čega prelazi u Atlético Madrid gdje je prekinuo karijeru u siječnju 2004. godine.

Reprezentacija BiH (2002)  
[Hibić je u sredini gornjeg reda]
Kao reprezentativac BiH, Hibić je odigrao 36 utakmica (14 kao kapiten), dok mu je posljednja međunarodna utakmica bila u travnju 2004. godine protiv Finske. Debitantski nastup za BiH imao je u aprilu 1996. (prijateljska utakmica protiv Albanije.

Prekidom igračke 2004. karijere Mirsad Hibić se vratio u Zenicu gdje živi s obitelji.

Osvojeni trofeji
----------------

### Klupski trofeji

Popis osvojenih klupskih trofeja| Klub | Trofej | Sezona |
| --- | --- | --- |
|  ŠPA |
| Atlético Madrid | Segunda División | 2001./02. |

Statistika u Hajduku

| Natjecanje | Nastupi | Golovi |
| --- | --- | --- |
| Prvenstvo | 79 | 6 |
| Kup | 15 | 1 |
| Superkup | 3 | 0 |
| Međunarodne | 13 | 0 |
| Splitski podsavez | 0 | 0 |
| **Ukupno** | **110** | **7** |
| Prijateljske | 38 | 0 |
| ***Sveukupno*** | **148** | **7** |

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Panika na Poljudu: Situacija je kritična, jako smo blizu stečaja
2. 1 2 3  Hibic granted winning send-off
3. 1 2  Mirsad Hibić, bivši kapiten bh. reprezentacije koji je osvajao karizmom
4. 1 2  Zaboravljeni asovi HNL-a: Mirsad Hibić
5. ↑  eu-football.info
6. ↑  www.rsssf.org
7. ↑  San.ba[*mrtav link*][*mrtav link*]
8. ↑  vijesti.ba
9. ↑  Statistika na službenim stranicama HNK Hajduk

Literatura
----------

* *INTERNATIONAL*. Zenica. svibnja 2014.

Vanjske poveznice
-----------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |

* () Wikicitat ima citate vezane za članak: **Mirsad Hibić**
* Mirsad Hibić na sajtu  () Uredi na Wikidati
* Mirsad Hibić na sajtu  () () Uredi na Wikidati
* Tekst o igraču na www.zenicablog.com
**Stratford-upon-Avon** [ˈstrætfərd əˈpɒn ˈeɪvən], grad od 28,510 stanovnika u engleskom ceremonijalnom countyu Warwickshire.

Stratford-upon-Avon koji je vjekovima bio znan kao lokalno trgovište, danas je poznat kao mjesto rođenja Williama Shakespearea, tako da je jedan od glavnih britanskih turističkih centara.

Geografske karakteristike
-------------------------

Shakespearova rodna kuća
Stratford-upon-Avon leži na jugu Warwickshira u regiji Zapadni Midlands, na rijeci Avon, udaljen 13 km sjeverozapadno od Warwicka i 35 km
jugoistočno od Birminghama.

Historija
---------

Zgrada Šekspirova kraljevskog teatra
Stratford-upon-Avon leži na mjestu na kom je rimski put preko gaza prelazio rijeku Avon. Na istom mjestu se danas nalazi most iz 19. vijeka, a nedaleko od njega stoji 
kameni lučni most iz 15. vijeka. Stratford-upon-Avon je prvi put dobio status grada 1553. kraljevom poveljom.

William Shakespeare rođen je 1564. u poludrvenoj kući u ulici Henley. Pohađao je lokalnu gimnaziju, povezanu sa srednjovjekovnom kapelom Ceha Svetog Križa.

Shakespeare se 1597. vratio iz Londona i nastanio u kući poznatoj kao New Place, gdje je i umro 1616. Njegov grob nalazi se u parohijskoj crkvi Presvetog Trojstva. Nakon vijeka i pol od dramatičareve smrti, glumac i 
producent David Garrick organizirao je 1769. prvu proslavu njegova rođendana, koja se od tad organizira svake godine, kako bi se očuvala uspomena na njega i spomenici iz tog doba.

Uz samu rijeku leži skupina modernih zgrada poznatih kao Šekspirov centar, on ima biblioteku, umjetničku galeriju (otvorena 1881.) i teatar (otvoren 1932.). Kako je 23. april datum Shakespeareove smrti a najvjerojatnije i njegova rođenja, to se upravo na taj dan obilježavaju oba događaja. U Stratford-upon-Avonu se također svake godine od marta do oktobra održava festival sa predstavama koje izvodi Šekspirov kraljevski teatar (Royal Shakespeare Theatre).

Pobratimski gradovi
-------------------

* Kanada, Stratford, Ontario
* Kanada, Stratford, Otok Princa Edwarda
* Novi Zeland, Stratford, Novi Zeland
* SAD, Stratford, Connecticut
* Australija, Stratford, Victoria
* Katar, Doha
* Rusija, Puškin

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: West Midlands" (engleski). City population. Pristupljeno 30. 10. 2016.
2. 1 2 3 4  „*Stratford-upon-Avon*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 01. 11. 2016.

Vanjske veze
------------

***Stratford-upon-Avon*** na Wikimedijinoj ostavi

* Stratford-upon-Avon ()
((lat.)) *Romani Imperii qua Oriens est Descriptio Geographica* (isječak, 1657)
**Nicolas Sanson** (Abbeville, 20. 12. 1600. − Pariz, 7. 7. 1667), francuski kartograf i utemeljitelj pariške kartografske škole koja je preuzela primat nauštrb Belgije i Nizozemske.

Biografija
----------

Rođen je u staroj pikardijskoj obitelji škotskog podrijetla, a školovao se kod isusovaca u Amiensu. Kartografsku karijeru započeo je vrlo rano, sa samo 18 godina kada je izradio kartu Galije čime je stekao naklonost kardinala Richelieua, a potom i francuskog kraljevskog dvora. Lekcije geografije predavao je Luju XIII i Luju XIV, a o utisku svjedoči podatak da je Luj XIII. prilikom posjeta Abbevilleu radije boravio sa Sansonom na gradilištu fortifikacija nego u kraljevskim odajama. Prilikom jednog od tih sastanaka kralj je Sansona imenovao državnim vijećnikom.

Kartografskim izdavaštvom aktivnije se počinje baviti 1627. godine kada je izdana dotjeranija *Galilee antiquae descriptio geographica*, a 1632. u suradnji s graverom M. Tavernierom izdaje i *Carte géographique des postes qui traversent la France*. Nakon što je izdao i više atlasa počinje aktivno surađivati s izdavačem P. Marietteom. Godine 1647. optužio je isusovca P. Labbea za plagiranje s obzirom da je njegov *Pharus Galliae Antiquae* (1644) bio sličan starijem Sansonovoj karti Galije. Godinu dana kasnije izgubio je najstarijeg sina Nicolasa koji je poginuo u ratu protiv Španjolaca. Umro je 7. jula 1667. u Parizu, a na mjestu geografa kraljevskog dvora naslijedili su ga sinovi Adrien i Guillaume.

Zbog velikih kartografskih doprinosa i suradnje s kraljevskim dvorem, Sansona se često naziva „osnivačem" francuske kartografije što nije sasvim točno jer je tokom 16. vijeka u Dieppeu djelovalo više značajnih imena poput P. Desceliersa, G. Le Testua i G. Brouscona.

Opus
----

* *Galilee antiquae descriptio geographica* (1627)
* *Carte géographique des postes qui traversent la France* (1632)
* *Graeciae antiquae descriptio* (1636)
* *L'Empire romain* (1637)
* *Britannia, ou recherches de l'antiquité d'Abbeville* (1638)
* *La France* (1644)
* *Tables méthodiques pour les divisions des Gaules* (1644)
* *L'Angleterre, l'Espagne, l'Italie et l'Allemagne* (1644)
* *Le Cours du Rhin* (1646)
* *In Pharum Galliae antiquae Philippi L'Abbe disquisitiones* (1648)
* *Remarques sur la carte de l'ancienne Gaule de César* (1651)
* *L'Asie* (1652)
* *Index geographicus* (1653)
* *Les Estats de la Couronne d'Arragon en Espagne* (1653)
* *Geographia sacra* (1653)
* *L'Afrique* (1656)
* *Cartes generales de toutes les parties du monde* (1658)

Povezano
--------

* Historija kartografije

Literatura
----------

* () Opća i nacionalna enciklopedija: *Nicolas Sanson*

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Nicolas Sanson** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 66550637
* LCCN: n50023551
* ISNI: 0000 0001 2096 3128
* GND: 12360978X
* SELIBR: 336687
* SUDOC: 033076324
* BNF: cb12397937b (podaci)
* BPN: 73390279
* BIBSYS: 90101297
* NLA: 35908957
* NKC: ola2007404591
* BNE: XX870858
* CONOR.SI: 89412707

 |
**Njala** (arapski:نيالا‎/*Nyālā*) je grad od 492,984 stanovnika na jugozapadu Sudana u Vilajetu Južni Darfur. Ona je i administrativni centar tog Vilajeta

Geografske karakteristike
-------------------------

Njala se prostire po visoravni duž istoimenog vadija na nadmorskoj visini od 673 metara, na cesti od Kartuma prema Čadu. Od Fašera je udaljena 195 km jugozapadno a od od Kartuma i 1.225 km.

Njala je posljednja željeznička stanica na pruzi iz Kartuma, i raskršće važnih cesta prema Čadu, Centralnoafričkoj Republici i Južnom Sudanu.

Desetak km istočno od centra grada nalazi se aerodrom (IATA: UYL, ICAO: HSNN).

Historija
---------

Vadi Njala za poplave
Historija Njale počela je krajem 19. vijeka, u vrijeme anglo - egipatskog kondominija nad Sudanom, kad ju je Britanska vojska zbog obilja vode odabrala za svoj vojni logor. Prvu kuću od cigle podigli su Britanci 1917. Evolucija Njale iz nomadskog naselja u grad zbivala se od 1920-ih kad je odabrana za administrativni centar. Sud je proradio 1930-ih.

U to vrijeme grad je ipak sporo rastao, sredinom 1950-ih imao je 14.000 stanovnika. Dolazak željeznice ubrzao je rast, pa sesredinom 1960-ih broj stanovnika udvostručio na 26,000, da bi već početkom 1970-ih skočio na 60.000.
Odtad se njihov broj rapidno povećavao, da bi se nakon izbijanja Rata u Darfuru 2003. povećao na sadašnji broj prilivom brojnih izbjeglica.

Njala je grad prehrambene i tekstilne industrije i brojnih štavionica kože. Poznata je kao bankarski i trgovački centar za gumirabiku.

Ona je od 1994. i univerzitetski grad.

Izvori
------

1. 1 2  „*Egypt, Arab Republic of Egypt*" (engleski). City population. Pristupljeno 28.8. 2020.
2. ↑  „*Nyala Airport (UYL)*" (engleski). Fubra Limited. Pristupljeno 28.8. 2020.
3. 1 2  Margie Buchanan-Smith, Helen McElhinney. „*Nyala case study*" (engleski). UK Aid. Pristupljeno 26.8. 2020.
4. ↑  „*Nyala, Darfur, Sudan: City of Peace*" (engleski). Cities of Peace. Pristupljeno 26.8. 2020.
5. ↑  „*Nyala, Sudan*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 28.8. 2020.
6. ↑  „*Nyala University*" (engleski). University of Nyala. Pristupljeno 28.8. 2020.

Vanjske veze
------------

***Njala (Sudan)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Nyala, Sudan* ()
Razgraničenja federalnih jedinica Jugoslavije
**Avnojske granice** je izraz pod kojim se podrazumijevaju današnje granice država bivše Jugoslavije, odnosno današnje međunarodne granice nastale na temelju razgraničenja federalnih jedinica novostvorene jugoslavenske federacije - budućih republika - koje su 1945. i 1946. provele posebne komisije pod formalnim nadzorom AVNOJ-a. 

Prilikom razgraničenja su se historijski kriteriji u većoj mjeri poštovali jedino u slučaju Bosne i Hercegovine, čija je teritorija bila definirana granicama ustanovljenim u 19. vijeku, odnosno koja je odgovarala nekadašnjem austro-ugarskom kondominiju uspostavljenom nakon aneksije 1908. 

U svim drugim slučajevima je razgraničenje provedeno na temelju političkih kriterija i dogovora među tadašnjim vodećim komunističkim političarima. Na sjeveru su granice Hrvatske i Slovenije također pratile nekadašnju austro-ugarsku administrativnu podjelu, osim na području Istre i Slovenskog primorja koje je tada, također, postalo predmetom teritorijalnog spora s poratnom Italijom. Hrvatska i Srbija su, pak, podijelile nekada upravno jedinstveni Srijem, čiji je zapadni dio pripado Hrvatskoj, a istočni pripao novostvorenoj Autonomnoj Pokrajini Vojvodini, koja je postala sastavni dio Srbije. Hrvatskoj je i takođe pripala Baranja, Dalmacija, Istra, Dubrovnik, Rijeka kao i Piranski zaliv koji je pretežno bio naseljen Slovencima. Srbija i Crna Gora su, pak, podijelile Rašku, a, uglavnom na temelju etničkih kriterija, je uspostavljena i granica između Srbije i Makedonije. 

Iako se često navodi kako su avnojske granice današnje međunarodne granice, to u potpunosti nije slučaj. Godine 1953. su NR BiH i NR Crna Gora sporazumno razmijenile teritoriju, pri čemu se NR BiH odrekla uskog pojasa na obali Bokokotorskog zaljeva (čime je Hrvatska stekla današnju granicu sa Crnom Gorom) i zauzvrat dobila teritorije oko današnjeg Tjentišta. Granice Srbije i današnje Republike Kosovo također nisu potpuno "avnojske" granice, s obzirom da je 1959. tadašnjoj Kosovsko-Metohijskoj Oblasti pripojen dio tzv. Ibarskog Kolašina koji je dotle bio dio tzv. Uže Srbije. 

Izraz "avnojske granice" se često koristio u vrijeme pred i za vrijeme raspada Jugoslavije pri čemu je službeni stav Srbije dugo vremena bio da je riječ o "administrativnim granicama" koje se ne trebaju poštovati baziran na argumentu da je veliki deo etničke srpske populacije ostao da živi na teritorijama današnje Hrvatske i Bosne i Hercegovine, dok je većina ostalih konstitutivnih naroda ostala da živi u etnički homogenim i zaokruženim republikama sa izuzetkom Srba kojih je ostalo oko 600.000 na prostoru Hrvatske i 2.000.000 na prostoru BiH također i Hrvata kojih je ostalo oko 750.000 na prostoru BiH i nešto manje u AP Vojvodina.

Vidi još
--------

* Morganova linija
**Jovan Jovo Stojsavljević** (Beograd, 18. jul 1915 — Jajinci, kod Beograda, 17. oktobar 1941) bio je komunistički revolucionar i učesnik Narodnooslobodilačke borbe.

Biografija
----------

Rođen je 18. jula 1915. godine u Beogradu, a poreklom je iz mesta Zrmanja u Lici.

U Titelu je izučio limarski zanat, a potom se doselio se u Zemun i zaposlio u fabrici aviona „Ikarbus". Kao mladi radnik pristupio je revolucionarnom radničkom pokretu i istako se u organizovanju štrajkova. Po zadatku Partije, prešao je u fabriku u Rakovicu.

Godine 1938. postao je član Pokrajinskog komiteta SKOJ-a za Srbiju, a početkom 1939. godine, posle obnavljanja partijske organizacije u Zemunu, postavljen je za sekretara Rejonskog komiteta KPJ za Zemun.

Zbog revolucionarnog rada, više puta je bio privođen i proganjan. Godine 1939. je bio uhapšen i tada je policija kod njega našla dosta partijskog propagadnog materijala, među kom je bila - istorija SKP(b), govor Palmira Toljatija na Sedmom kongresu Kominterne, Osnovi lenjinizma i dr. U zatvoru je bio zadržan deset meseci, a maja do novembra 1940. godine je bio i u koncentracionom logoru u Bileći. Kada je izveden pred sud, pravdao se da je taj materijal dobio od jednog studenta i da nije znao da je ta literatura zabranjena. Sud ga je tada oslobodio.

Za člana Centralnog komiteta Saveza komunističke omladine Jugoslavije izabran je septembra 1940. godine, dok je još uvek bio u zatvoru. Godine 1941. neposredno pred početak Drugog svetskog rata u Jugoslaviji, pozvan je na odsluženje vojnog roka. Kapitulacija Jugoslovenske vojske, aprila 1941. zatekla ge je u Kninu. Odatle se prebacio u Zemun.

Posle okupacije Kraljevine Jugoslavije, boravio je najpre u Zemunu, gde je ponovo obavljao dužnost sekretara Rejonskog komiteta, a potom i u Beogradu. Aktivno je radio na pripremanju oružane borbe u okupiranom Beogradu - organizovao je udarne grupe, koje su izvršavale složene i opasne zadatke. Kao član Centralnog komiteta SKOJ-a, održavao je veze i sarađivao sa Pokrajinskim komitetom SKOJ-a za Vojvodinu.

Avgusta 1941. godine, uhapšen je Ratko Mitrović Šilja, takođe član CK SKOJ-a. On se pred Specijalnom policijom loše držao i izdao mnoge drugove, među kojima i Jovu. Uhapšen je 10. oktobra 1941. godine u Topčideru. Potom je prebačen u Banjički logor, a zatim posle nedelju dana steljan u Jajincima.

Jedna ulica u zemunskom naselju Nova Galenika, nosi njegovo ime.

Literatura
----------

* *Srbija u Narodnooslobodilačkoj borbi - Beograd*. „Prosveta", Beograd i „Nolit", Beograd 1964. godina.
* Ljiljana Zorkić i Miroslav Turudić *Zemun - spomenici revolucije*. „Turistička štampa", Beograd 1984. godina.
* *Ulice i trgovi Beograda*. Biblioteka grada Beograda, Beograd 2004. godine.
**Sloboda Boda Trajković** (Vrnjačka Banja, 7. oktobar 1918. – Beograd, 9. maj 1942), studentkinja hemije, učesnica Narodnooslobodilačke borbe i verenica Lole Ribara.

Biografija
----------

Rođena je 7. oktobra 1918. godine u Vrnjačkoj Banji. Studirala je hemiju. Bila je verena za Ivu Lolu Ribara. Porodica Trajković pozvana je na večeru 6. aprila 1941. u dom porodice Ribar radi planiranja venčanja. Kako je toga dana Beograd bombardovan do te večere nije došlo a ni do venčanja jer su se Ivo i Sloboda uključili u narodnooslobodilačku borbu. Ivo je postao najmlađi član Vrhovnog štaba narodnooslobodilačke vojske, a Sloboda se, zajedno sa celom svojom porodicom, aktivno uključila u Narodnooslobodilački pokret (NOP). Njen otac, ugledni beogradski apotekar Svetolik Trajković, davao je velike količine lekova i sanitetskog materijala za partizane, a njen brat Miroslav je služio kao veza u Beogradu. Sloboda i Vera su skupljale odeću i ostale potrepštine za partizane. Kada je Lola krenuo u partizane nije hteo da dozvoli da ona krene sa njim jer je zbog njene krhke građe sumnjao da bi mogla izdržati napore kojima bi bila izložena već je insistirao da ode kod tetke u Vrnjačku Banju kako bi je zaštitili.

Otac Svetolik, majka Milena, sin Miroslav i ćerka Vera, uhapšeni su polovinom januara 1942. godine, kada je beogradskoj policiji palo u ruke jedno pismo Lole Ribara koje je on uputio svojoj verenici Bodi. Mučili su Veru dok posle 10 dana nisu shvatili da ona nije Sloboda. Policija u Vrnjačkoj Banji ju je uhapsila i tamo držala desetak dana dok je nisu prebacili u Beograd i zatvorili u Glavnjaču sa ostatkom porodice. U Specijalnoj policiji su pokušavali da je prisile da napiše Loli pismo, kojim bi ga namamila da dođe. Ona je to odlučno odbila. Prebačena je početkom februara u logor na Banjici, zajedno sa ostalim članovima svoje porodice, i zajedno s njima 9. maja 1942. godine ugušena u gasnoj komori.

Književnica Nada Marinković objavila je 1980. godinu romansiranu biografiju ove heroine - Legenda o devojci Slobodi.

Ulica Slobode Trajković nalazi se u beogradskoj opštini Voždovac .U znak sećanja na nju, i ostale članove njene porodice, jedna ulica u beogradskom naselju Banjica, nosi naziv Ulica porodice Trajković.

Galerija
--------

* Ulica Slobode Trajković - pogled iz ulice Svemira JovanovićaUlica Slobode Trajković - pogled iz ulice Svemira Jovanovića
* Ograda sa uličnom tablomOgrada sa uličnom tablom

Literatura
----------

* *Žene Srbije u NOB*. „Nolit" Beograd, 1975. godina

Spoljašnje veze
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal NOB***  |

* Velike ljubavi velikih ljudi 9: Ivo Lola Ribar i Sloboda Trajković
* Sećanje Slobodine sestre Milice

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 50527019
* LCCN: n80085163
* ISNI: 0000 0000 2146 0613

 |
**Oskar Mandlbaum** (Mostar, 1909 - Koncentracijski logor Jadovno, 1941), jugoslavenski komunist i sudionik Narodnooslobodilačkog pokreta (NOP) ubijen u koncentracijskom logoru Jadovno.

Biografija
----------

Oskar Mandlbaum je rođen 1909 godine u jevrejskoj porodici Sigmunda i Malvine Mandlbaum. Odrastao je u Mostaru uz dvojicu braće Henriha i Morica, te sestru Rozu. Po zanimanju je bio bravar. Kao član Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) bio je sudionik revolucionarnog pokreta za vrijeme Kraljevine Jugoslavije. Početkom Drugog svjetskog rata tj. nakon Aprilskog rata i okupacije Kraljevine Jugoslavije uključio se u NOP. Ustaše su brzo otkrile njegov rad u drugoj polovini 1941 godine. Oskara je na putu sa majkom Malvinom, išli su rođacima na drugi kraju grada, zaustavio izvjesni ustaša Alić koji ga je uhitio i odveo do Osnovne škole "Kraljica Marija". Odande je bio deportiran u logor Gospić, pa u logor u Jadovno, gde je i ubijen. U Holokaust je stradao i njegov otac Sigmund i brat Henrih, te ostala daljnja mnogobrojna rodbina. Oskar Mandlbaum je nosilac Partizanske spomenice 1941..

Odlikovanja i pohvale
---------------------

* Partizanska spomenica 1941.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* Romano, Jaša (1980). *Jevreji Jugoslavije 1941–1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata*, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.
* Isaić, Vladimir (2003). *Put progananih: Od Mostara do Raba 1942.-1943.*, Split: Adamić d.o.o.. ISBN 953-219-134-8
**Nuldernauw** je izuljeno usko slatkovodno umjetno jezero u sredini Nizozemske na granici provincija Flevoland i 
Gelderland.

Karakteristike
--------------

Karta Zuiderzeea
Jezero ima površinu od 8 km² i duboko je 3 metra.
Prostire se između jezera Nijkerkernauw i Wolderwijd.

Nuldernauw je nastao 1967. za melioracije istočnog Flevolanda.
Zajedno sa povezanim jezerima; Gooimeer, Eemmeer, Veluwemeer, Nijkerkernauw, Wolderwijd, Drontermeer, Vossemeer i Ketelmeer, formira pojas 
*Graničnih jezera* (Randmeren), koja trebaju osigurati da se tlo ne osuši i slegne.

Jezero je dio rekreacijskog pojasa *Granična jezera*.

Nuldernauw je zajedno sa 14 drugih jezera uvršten 2000. u Ramsarsku konvenciju, kao stanište ugroženih vrsta bilja,

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Nuldernauw*" (nizozemski). Rijks waterstaatn. Pristupljeno 11.11.2022.
2. ↑  „*The Netherlands designates still another eleven new Ramsar sites*" (engleski). Ramsar Convention Secretariat. Pristupljeno 11.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Nuldernauw*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Nuldernauw* ()
**Ovalle** je grad od 77,021 i općina od 121,269 stanovnika u Regiji Coquimbo.

On je i administrativni centar Provincije Limarí.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ovalle se nalazi na sjeveru zemlje u dolini rijeke Limarí, udaljen 90 km jugoistočno od regionalnog centra La Serene i Pacifika i 403 od Santiaga.

Kako se nalazi u relativno sušnom kraju, u neposrednoj okolici grada nalaze se dva akomulaciona jezera; *Recoleta* i *La Paloma*, koja su i poznata kao izletišta i zone rekreacije.

*Recoleta* se nalazi 25 km sjeveroistočno od centra na ušću rijeke Higuerillas u Hurtado, prostire se na površini od 555 hektara i ima volumen od 102 milijuna m³.

*La Paloma* se nalazi 27 km jugoistočno, na ušću rijeke Huatulame u Grande. Ono je svojom površinom od 3.000 hektara najveće čileansko akumulaciono jezero (drugo u Južnoj Americi), kapaciteta 750 milijuna m³.

Grad je poznat po vinu, vinjaku - Pisco i nogometnom klubu Deportes Ovalle.

Centralni trg

Historija
---------

Taj kraj dugo je bio gotovo nenaseljen, početkom 19. vijeka imao je samo 2.500 stanovnika.

Zbog tog je Ovalle osnovan tek 1831. a ime je dobio po tadašnjem podpredsjedniku Čilea *Joséu Tomásu Ovalle Bezanilli*, koji je umro neposredno prije osnivanja mjesta.

Status grada dobio je 1867.

Privreda
--------

Privreda se bazira na poljovrivredi i stočarstvu, naročito na vinogradarstvu i voćarstvu; agrumi, papaje, avokado, breskve, šljive, masline...

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Chile: Coquimbo*" (engleski). City population. Pristupljeno 8.12.2020.
2. 1 2 3 4  „*Ovalle Municipality in Chile*" (engleski). City population. Pristupljeno 8.12.2020.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Ovalle: Historia y todo lo que necesite saber sobre él" (španjolski). Conociendo Chile. Pristupljeno 10.12.2020.

Vanjske veze
------------

***Ovalle*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ilustre Municipalidad de Ovalle* (službene stranice) ()
**Ospedale della Pietà** (prevedeno: *Ubožnica*) je bilo sirotište i samostan u Veneciji, poznato kao jedna od najstarijih muzičkih škola na svijetu, te nukleus iz kojih su kasnije nastali konzervatoriji.

Historija i karakteristike
--------------------------

Kako je u to vrijeme bilo puno siročadi čiji su roditelji pomrli od kuge, isto kao i napuštene djece, trebalo je nešto poduzeti po tom pitanju. Za to se pobrinuo franjevački redovnik Petruccio d’Assisi koji ih je pokupio sa ulica Venecije i smjestio po stanovima koje su donirali gradski aristokrati. Njemu je Mletačka Republika dopustila da prikuplja priloge, a i sama se aktivno svojim prilozima uključila u financiranje Ospedalea koji je službeno osnovan 1346. dekretom Savjeta umoljenih (senat). Tako je Ospedale svoj život započeo kao dobrotvorna institucija koja se brinula o siročadi oba spola, a dječaci i djevojčice živjeli su odvojeno.

Povećanim brojem djece odnosno štićenika, rasle su i potrebe Ospedalea za većim brojem donatora koje nije bilo lako pronaći. Tokom 17. vijeka Ospedale je pronašao način kako da radikalno poveća broj i iznos donacija, a to je bio djevojčki kor i orkestar na čije su koncerte Venecijanci rado dolazili.

Ospedale se tako razvio u vrhunsku muzičku školu. Svoje štićenice su u dobi od nekih devet godina testirali i ukoliko su procijenili da imaju talent za muziku, pružili su im vrhunsko muzičko obrazovanje. Iako je u Ospeadaleu živjelo prosječno po stotinu i više djevojčica, samo njih četrdesetak do šezdesetak sudjelovalo u koru i orkestru.

Kvaliteti je pridonio i Antonio Vivaldi koji je u septembru 1703. počeo raditi kao učitelj violine. Uz nekoliko prekida, radio je u Ospedaleu sve do 1740. godine. Na njegovo inzistiranje angažiran je Francesco Gasparini kao voditelj i dirigent pjevačkog kora. Vivaldi nije radio samo kao pedagog već je u periodu od 1723. do 1729. za Ospedale komponirao više od stotinu djela.

Današnji izgled lokacije gdje je nekad bio Ospedale: danas je tu crkva Santa Maria della Pieta i hotel
Tokom 18. vijeka slava djevojčkog asambla Ospedalea se proširila po cijeloj Evropi i mnogi dovoljno imućni pošli su u Veneciju da čuju to djevojačko čudo, a time su i značajno porasli prihodi Ospedalea.

Ospedale della Pieta djeluje još i danas kao neprofitna organizacija koja se bavi brigom o siročadi i napuštenoj dijeci te pomaže djeci i majkama u kriznim situacijama.

Izvori
------

1. ↑  „*Ospedale*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 3. 11. 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Venice, Vivaldi, and the Ospedale della Pieta*" (engleski). Kimberly Cross Teter. Pristupljeno 3. 11. 2018.
3. ↑  „*Storia*" (talijanski). Istituto Provinciale per l'Infanzia. Pristupljeno 3. 11. 2018.
4. 1 2  „*Antonio Vivaldi*" (talijanski). Istituto Provinciale per l'Infanzia. Pristupljeno 3. 11. 2018.

Vanjske veze
------------

***Ospedale della Pietà*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Istituto Provinciale per l'Infanzia 'Santa Maria della Pietà'* (službene stranice) ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 136493680
* LCCN: nr97029015

 |
**Dinko Šakić** (Studenci kraj Imotskog, 8.9. 1921. - Zagreb, 20. srpnja 2008.) je bio zapovjednik koncentracijskih logora Jasenovac i Stara Gradiška osuđen zbog ratnih zločina.

Životopis
---------

Dinko se oženio Nadom Luburić, polusestrom ustaškog pukovnika Vjekoslava Luburića, voditelja UNS-ova III ureda kojem je nadležnost bila organizacija logora, uprava i njihovo osiguranje. Zahvaljujući rodbinskim vezama s Luburićem, započeo je brz uspon po ustaškoj hijerarijskoj lestvici.

U veljači 1942. postao je ustaški zastavnik odbrambenom zdrugu u Jasenovcu. Krajem 1942. postavljen je za šefa opšteg odseka - šef ureda koncentracionog logora Jasenovac. Polovicom 1943. napredovao je u ustaškog poručnika i postao časnik u zapovjedništvu logora Jasenovac.

Nakon što je unaprijeđen u ustaškog natporučnika u travnju 1944. postavljen je za zapovjednika koncentracionog logora Jasenovac. Na toj dužnosti ostao je sve do 1. prosinca 1944.

Nakon rata, Šakić zajedno sa suprugom bježi u Argentinu, gdje je u registar državljana upisan pod brojem 4.009.804 kao LJubomir Šakić Bilanović. Godine 1947. u Rosariju je otvorio malu tvornicu tekstila. Supruga Nada rodila mu je troje djece, kojima je krsni kum bio Ante Pavelić. 

U Argentini postaje vatreni peronista, i kada je Juan Peron smijenjen s vlasti 1956. godine odlazi u Španjolsku, gdje je bio najbliži saradnik Vjekoslava Luburića. U Argentinu se vraća tri godine kasnije i s porodicom nastanjuje u San Justu. Poslije će se, zbog bolešljive supruge, preseliti u ljetovalište Santa Teresita. 

Godine 1995, prilikom posjete predsjednika Republike Hrvatske Franje Tuđmana hrvatskim iseljenicima u Argentini, novinarka Aleksa Crnjaković napravila je intervju s Dinkom Šakićem. On se tada prvi put hrvatskoj javnosti pohvalio svojim djelima, izjavivši kako bi sve to, ako treba, uradio i opet. Istom prilikom susreo se i sa predsjednikom Tuđmanom, s kojim se (kako tvrdi njegova supruga Nada - danas Esperanza) zadržao u razgovoru gotovo 45 minuta, uz zajedničku fotografiju.

Tri godine kasnije (1998.) istražiteljima centra Simon Wiesenthal zapeo je za oko Šakićev intervju argentinskom Kanalu 13, u kojem su ga novinari na prijevaru - tražeći razgovor o svjetskom nogometnom prvenstvu na kojemu Argentina igra s Hrvatskom - navukli na temu Jasenovca. Nedugo potom Dinka Šakića argentinska policija lišila je slobode. Redovnim letom njemačke avio kompanije Lufthansa 18. lipnja 1998. godine Šakić je iz Buenos Airesa u pratnji agenata Interpola doputovao u Frankfurt. Potom je avionom Croatia Airlinesa prebačen u Zagreb. Smješten je u zagrebačkom zatvoru Remetinec. Već sutradan u Istražnom centru zagrebačkog Županijskog suda održano je prvo ročište, na kome se Dinko Šakić branio šutnjom.

Dinko Šakić je osuđen na zatvorsku kaznu od 20 godina zbog ratnog zločina protiv civilnog stanovništva. Kaznu je počeo služiti u kaznionici Lepoglava. Dana 1. marta 2001. godine prevežen je u Bolnicu za osobe lišene slobode u Zagrebu. 
Tamo je u 87. godini nakon duge i teške bolesti umro.
**Suk Ahras** (arapski: سوق أهراس / Sūq Ahrās, berberski: Suqehras) je grad od 153,479 stanovnika na sjeveroistoku Alžira u Pokrajini Suk Ahras u kojoj je i administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Suk Ahras leži u dolini rijeke Majardah, okružen dobro pošumljenim planinama Masiva Aures.

Od luke Annabe i Sredozemnog mora je udaljen 97 km južno, od glavnog grada Alžira 640 km jugoistočno, a od granice sa Tunisom 40 km zapadno.

Historija
---------

Nekadašnja gradska vijećnica današnji muzej
Suk Ahras je novi grad nastao za Francuske kolonijalne uprave kao vojni garnizon 1852. nedaleko od ruševina antičkog numidijskog grada **Tagaste**, u kom je rođen sv.Augustin.

Uz garnizon je od 1855. počelo nicati naselje francuskih kolonista, koje je službeno osnovano dekretom 15. augusta 1858.
Suk Ahras je status punopravne općine dobio dekretom 22. augusta 1861.

Suk Ahras je počeo prosperirati kao rudarski centar kad su u okolici otkrivene naslage željezne rude i fosfata i kad je do njega krajem 19. vijeka izgrađena željeznička pruga.

Današnji Suk Ahras od 1998. ima i univerzitet, koji je osnovan kao filijala univerziteta iz Annabe sa tri fakulteta.

Od antičke **Tagaste** preostale su ruine bazilike i još nekih ranokršćanskih zgrada.

Privreda
--------

Pored tog što je regionalni administrativno- trgovački centar Suk Ahras je i poljoprivredno-stočarski centar 
ali i grad lake industrije koja proizvodi papir, staklo, tekstil i boje.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Algeria, People's Democratic Republic of Algeria*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.2. 2020.
2. 1 2 3 4  „*Thagaste*" (engleski). Catholic Encyclopedia. Pristupljeno 16.2. 2020.
3. ↑  „*Ville de Souk-Ahras*" (arapski). University of Souk-Ahras. Pristupljeno 16.2. 2020.
4. 1 2  „*Souk Ahras (Algérie)*" (francuski). Archives nationales d'outre-mer. Pristupljeno 15.2. 2020.
5. ↑  „*Historical overview for the University of Souk-Ahras*" (engleski). University of Souk-Ahras. Pristupljeno 16.2. 2020.

Vanjske veze
------------

***Suk Ahras*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Wilaya de Souk Ahras* (službene stranice) ()
**Krivonja** je imaginarna mačka - kućni ljubimac iz serije romana o *Harry Potteru* britanske spisateljice J. K. Rowling.

Krivonja je u vlasništvu Hermione Granger. Prvi put se pojavljuje u trećoj knjizi, *Harry Potter i zatočenik Azkabana*, kada ga Hermiona kupuje u *Magičnoj menažeriji* - prodavnici magičnih stvorenja u Zakutnoj ulici. Harry Potter ga je opisao kao "riđu mačku pahuljastog krzna koja je neosporeno imala i okserice, te zlovoljnu njušku". Također je nevedeno da Krivonja ima zgnječenu njušku, "kao da je udario glavom od zid". J. K. Rowling je rekla da je zaista vidjela takvog mačka koji ju je inspirisao da doda taj detalj Krivonji. Hermiona je kupila Krivonju jer je već duže vrijeme živio u dućanu, ali ga niko nije htio kupiti. Krivonja je imao naviku da pokušava uloviti Šugonju, za kojeg se kasnije uspostavilo da je ustvari animagus Peter Pettigrew. To je u trećem dijelu serijala izazvalo mnoge nesuglasicwe i svađe između Hermione Granger i Rona Weasleyja.

J.K. Rowling je potvrdila da je Krivonja djelomično Kneazle, objašnjavajući na taj način iznadproisječnu inteligenciju Krivonje. Krivonja je shvatio da je pas koji je lutao perivojem Hogwartsa ustvari Sirius Black, a Šugonja ustvari Petet Pettigrew. Sirius je vremenom pridobio Krivonjino povjerenje i nagovorio ga da mu donese Šugonju. Pošto je Krivonja koristio svaku priliku da uhvati Šugonju, Pettigrew, odnosno Šugonja je odlučio da lažira svoju smrt, te tako navede Krivonju da ga prestane tražiti. Nažalost je Ron povjerovao da je Krivonja zaista ubio Šugonju, te je to bio glavni rahzlog učestalih svađa i neprijateljstva između Rona i Hermione. Šugonja je ustvari pobjegao Hagridu.

Kriovnja pomoću svojih moći uspijeva prepoznati varanje i laganje, te to snažno neodobrava. Naprimjer, kada Harry i Ron prepisuju zadaće on se nadvije nad njih i gleda ih neodobravajućim pogledom koji često podsjeća na Hermionu.

Kada je Ron prvi put dobio Praskavka, dopustio je Krivonji da provjeri da li je to zaista sova ili još jedan animagus.

Kada je Harry u šestoj knjizi, *Harry Potter i Princ miješane krvi* stigao u Jazbinu ugledao je Krivonju i odmah je znao da je već stigla Hermiona. Krivonja od trećeg dijela serijala nema neku značajniju ulogu u priči.

Engleski izvornik imena je *Crookshanks* što znači "krivonogi", odakle je vjerovatno prevodioc na hrvatski uzeo ideju za ime *Krivonja*.

Vanjske veze
------------

* Dodatne informacije o Krivonji od J. K. Rowling Arhivirano 2011-09-16 na Wayback Machine-u
**Zaljev sv. Vincenta** (engleski: *Gulf St Vincent* ) je veliki zaljev na južnoj obali Australije, dio Velikog australijskog zaljeva odnosno Indijskog oceana, u državi Južnoj Australiji kod grada Adelaidea.

Geografija
----------

Zaljev sv. Vincenta je širok 145 i oko 73 km dubok, sa zapada graniči s poluotokom York iza kojeg se prostire zaljev Spencer, a sa istoka sa poluotokom Fleurieu. Na jugu prema oceanu, granica mu je otok Kangaroo. Najveći grad uz njegove obale je Port Adelaide, luka grada Adelaidea, na istočnoj obali zaljeva. U zaljev sv. Vincenta utječu rijeke Torrens, Gawler i Onkaparinga.

Snimka zaljeva sv. Vincenta iz svemira (istočniji, na zapadu je zaljev Spencer)
Obale zaljeva sv. Vincenta su niske i pjeskovite, s vodama jako visokog saliniteta, pa se to koristi za rad solane kod Dry Creeka pored Adelaidea. Do zaljeva sv. Vincenta prvi je doplovio britanski pomorac Matthew Flinders koji je zaljev detaljno ispitao 1802. godine. Zaljev je dobio ime po admiralu Johnu Jervisu koji je nosio titulu vojvode od sv. Vincenta.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Gulf Saint Vincent*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 23. 1. 2013.

Vanjske veze
------------

***Sv. Vincent (zaljev)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gulf Saint Vincent* na portalu Encyclopædia Britannica ()
Koordinate: 34°7′12″N 50°52′41″E﻿ / ﻿34.12000°N 50.87806°E﻿ / 34.12000; 50.87806

SCIS na karti IranaSCISSCISLokacija centra na karti Irana
Svemirski centar Imam Sadik
**Svemirski centar Imam Sadik** (perz. مركز فضايي امام صادق, ili *Iranski nacionalni opservatorij*, INO) je iranski glavni kompleks za promatranje svemira. Imenovan je po šestom šijitskom imamu i nalazi se približno 12 km sjeverno od gradića Naraka u Delidžanskom okrugu odnosno pokrajini Markazi. Izgrađen je na brdu Kamar-Mijan nadmorske visine od 2550 m odnosno na zapadnim padinama planine Validže (ili *Din(a)ve*, dio masiva Karkas), a otvoren je u junu 2013. uz prisustvo tadašnjeg ministra obrane A. Vahidija odnosno predsjednika M. Ahmadinežada. Centar sadrži uređaje za tri različite metode promatranja: radarskim, elektro-optičkim i radio putem. Objekti ovog integriranog kompleksa uključuju radar s faznom rešetkom (8 x 8 antena), dvije kupolne stanice s teleskopima, pet radio-teleskopa odnosno interferometra, te kružnu upravljačku bazu. Prema planovima iz ranih 2000-ih opservatorij bi također trebao sadržavati i najveći nacionalni teleskop mase 55 tona odnosno dijametra 200 do 340 cm, jedan od 40 najvećih u svijetu. Postrojenjima upravljaju iranska vojska i nacionalna svemirska agencija.

Veze
----

* Oružane snage Irana
* Iranska svemirska agencija

Vanjske veze
------------

* () MOD (9.6.2013.): نخستین پايگاه جامع رصد و مراقبت فضایی جمهوری اسلامی ایران افتتاح و به بهره برداری رسید Arhivirano 2013-06-13 na Wayback Machine-u
* () MOD (9.6.2013.): گزارش تصویری - افتتاح پايگاه جامع رصد و مراقبت فضایی Arhivirano 2013-07-28 na Wayback Machine-u
**Gorka jezera** je ime za dva nekad odvojena slana jezera na sjeveroistoku Egipta, koja su danas spojena Sueskim kanalom.

Karakteristike
--------------

Jezera leže na geološkoj depresiji na prevlaci između Crvenog i Sredozemnog mora, između grada Sueza na jugu i Port Saida na sjeveru.

Prije izgradnje Sueskog kanala - Gorka jezera su bila relativno mala, hiper slana unutrašnja jezera, sa salinitetom do 161 g / l, okružena sabkom 
prepunom soli. 
Nakon što su jezera povezana kanalom sa Sredozemnim i Crvenim morem, postala su jedinstveno morsko tijelo, pa im se i volumen povećao, a salinitet smanjio do vrijednosti između 43 g / l - 46 g / l.

Sjeverni širi kraj tog vodenog tijela poznat je kao **Veliko gorko jezero** (arapski: البحيرة المرة الكبرى‎ / Al-Buḥayrah al-Murrah al-Kubrā), dok je južni uži dio poznat kao **Malo gorko jezero** (arapski: البحيرة المرة الصغرى / Al-Buḥayrah al-Murrah al-Ṣughrā).
Dno im je pjeskovito i prekriveno oskudnom vegetacijom. Na zapadnoj strani ima nešto oranica i turističkih sadržaja, dok je istočna strana uglavnom pješčana pustinja. 
Na istočnoj strani *Malog gorkog jezera* leži niz niskih pješčanih otočića i sprudi.

Patrola na jezeru
*Veliko gorko jezero* je prosječno duboko 18, a maksimalno 28 m, dugo je 24, a široko 13 km, a površina mu iznosi 199 km².
Površina *Malog gorkog jezera* je 41 km², prosječna dubina iznosi 11, a maksimalna 28 m, dugo je 15 km, a široko do 2,7 km.

Gorka jezera su zajedno sa Timsah je zajedno sa Jezerom Timsah omogućila Ferdinandu Lessepsu izgradnju Sueskog kanala bez ustava.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Aquatic ecosystem health and trophic status classification of the Bitter Lakes*" (engleski). National Center for Biotechnology Information. Pristupljeno 3.7. 2020.
2. 1 2 3 4  „*Bitter Lakes*" (engleski). BirdLife International. Pristupljeno 5.7. 2020.
3. 1 2  „*Bitter Lakes, Egypt*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 5.7. 2020.

Vanjske veze
------------

***Gorka jezera*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Bitter Lakes* ()