recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Kabhi Haan Kabhi Naa*** (Devnagari: कभी हाँ कभी ना Nastaliq:کبھی ہاں کبھی نہ prevod: *Nekada da, nekada ne*) je 1993 Indija film koji je režisirao Kundan Shah. Shahrukh Khan igra ulogu Sunila. U filmu takođe igrajuSuchitra Krishnamurthy, Naseeruddin Shah i Deepak Tijori. Ovo je jedan od rijetkih Bolivud filmova đe glavni glumac igra ulogu gubitnika, i smatra se kao jednim od najboljih Shahrukh-ovih uloga.. Dobio je Filmfare Critics Award for Best Performance za svoju ulogu.

Sadržaj
-------

Sunil (Shahrukh Khan) pripada porodici srednje klase, i namjera mu je da svoj život posveti muzičkoj karijeri sa svojom grupom, uprkos protivljenju njegovog oca. On se zaljubio u Anu, isto kao i još jedan član grupe, ali ona njega ne voli kao momka, već kao druga. Iako je Sunil uporan, ona izlazi sa Krisom. Da bi udovoljio svom ocu, pomoću bosa, on donosi lažan sertifikat o položenoj školi sa visokim ocjenama, ali kasnije priznaje prevaru. Pokušavao je na razne načine da odvoji Anu od Krisa i skoro je uspio. Došao je dan, kada je trebalo da oženi Anu, ali čuvši njen razgovor sa Krisom, odlučio je da se ipak ona uda za njega, jer je shvatio koliko ga ona voli, kao i on nju.

Izvori
------

1. ↑  „Kabhi Haan Kabhi Naa je jako poseban rekao je Shah Rukh Khan". Arhivirano iz originala na datum 2009-05-19. Pristupljeno 2008-06-01.

Vanjske veze
------------

* *Kabhi Haan Kabhi Naa* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Kundan Shah |
| --- |
| 
* *Jaane Bhi Do Yaaro* (1983)
* *Kabhi Haan Kabhi Naa* (1993)
* *Kya Kehna* (2000)
* *Hum To Mohabbat Karega* (2000)
* *Dil Hai Tumhara* (2002)
* *Ek Se Badhkar Ek* (2004)

 |
|  |  |
| --- | --- |
| Spomenik NOB-a na Iriškom vencu | Ovaj članak je deo članaka vezanih za **Vojvodinu u NOB**, od 1941. do 1945. |

**„Kad su Sremci krenuli sa te Fruške gore"** ili **„Dolazak Sremaca u Bosnu"** je popularna partizanska pjesma popa Save Suvića– koračnica ispjevana za vrijeme Drugog svjetskog rata. 
Događaj o kome pjesma govori jeste prelazak boraca Srema u istočnu Bosnu radi uspješnije zajedničke borbe sa bosanskim partizanskim jedinicama protiv neprijatelja. Prvo prebacivanje sremskih partizana preko rijeke Save desilo se u noći između 4. i 5. novembra 1942. godine kod semberskog sela Brodac. Kasnije su nastavljena prebacivanja vojvođanskih jedinica u Bosnu.

O ovim danima govori i *spomenik Borcima Srema i istočne Bosne* u selu Donja Trnova, opština Ugljevik.

Tekst pjesme
------------

*Kad su Sremci krenuli*
*sa te Fruške gore*
*pa odoše za Bosnu*
*tamo da se bore.*
*Kad su stigli do Bosne,*
*do te reke Save,*
*ugledaše Majevicu,*
*brda joj se plave.*
*Oj, ti Bosno, ponosna,*
*visokih bregova,*
*eto tebi u pomoć*
*Sremačkih sinova.*
*Da bijemo fašiste,*
*da ih isteramo*,
*a kad Bude gotovo*
*kući se vraćamo.*
*Na Bosnu su, na Bosnu,*
*udarili Nemci,*
*a ne znaju, a ne znaju,*
*da su tamo Sremci!''*

Povezano
--------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Književnost***  |
|  | ***Portal NOB***  |
|

* Srem u Narodnooslobodilačkoj borbi 1941-1945
* Drugi svetski rat u Jugoslaviji
*Za ostala značenja, vidi Slavica (film) (razvrstavanje).*

***Slavica*** je prvi cjelovečernji igrani film novonastale države komunističke Jugoslavije nastao neposredno po završetku Drugog svjetskog rata (1946.). Film je odobren za prikazivanje 29. travnja 1947.  godine te je premjerno prikazan u Beogradu 4. maja 1947. ali se u nekim izvorima datum premjere navodi 12. maj 1947. .

*Slavica* je snimana rekordno kratko, - dva mjeseca, a glumci koji su bili u radnom odnosu (poput Irene Kolesar) nisu dobili nikakve honorare, već samo dnevnice. 
Film je postigao odličan prijam kod publike, dok su kritike stručnih kritičara bile podjeljene

Radnja filma
------------

Film počinje pričom iz nekog mjesta na moru, negdje u Dalmaciji u vrijeme pred Drugi svjetski rat. Slavica je mlada siromašna djevojka, koja ima simpatiju - Marina, mladog ribara. Zbog svoje ljubavi, imaju velike probleme u svojoj provincijskoj sredini koja ne odobrava njihovu vezu zbog klasne razlike među njima. Kad se u Dalmaciji narod počinje buniti i spremati na ustanak protiv talijanskih okupacionih vlasti, njih dvoje, zajedno s grupom zadrugara iz svoga mjesta pridružuju se ustanicima i skrivaju tek sagrađeni ribarski brod (za zadrugu), kako bi ga predali partizanima. Talijani ih hapse, ali ih partizani oslobađaju, tako da se i oni pridružuju partizanskom pokretu i sudjeluju u borbenim akcijama. U jednoj od pomorskih bitaka na moru, Slavica gine, a njihov brod kojeg su gradili za zadrugu, - postaje jedan od prvih brodova jugoslovenske ratne mornarice, i dobija njeno ime *Slavica*.

Uloge
-----

* Dubravko Dujšin - Šime (otac)
* Milica-Carka Jovanović (majka)
* Irena Kolesar – Slavica
* Marijan Lovrić - Marin
* Jozo Laurenčić - Stipe
* Braslav Borozan - Stanko
* Dejan Dubajić - Paron
* Ljubiša Jovanović – Ivo Marušić
* Marko Marinković - Agent

Izvori
------

1. 1 2  "Institut za film Beograd 1970"
2. ↑  "Filmografije jugoslovenskog filma 1945-1965"
3. ↑  „Nenad Polimac: Kako se Irena Kolesar proslavila *Slavicom* i upropastila filmsku karijeru, Objavljeno u Nacionalu br. 356, 2002-09-11". Arhivirano iz originala na datum 2010-05-29. Pristupljeno 2011-06-09.
4. ↑  "Filmska Kultura 166, Zagreb-1987"

Vanjske poveznice
-----------------

* Nenad Polimac: Kako se Irena Kolesar proslavila ‘Slavicom’ i upropastila filmsku karijeru, Portal Nacional Arhivirano 2010-05-29 na Wayback Machine-u
* Slavica na portalu Film.hr Arhivirano 2011-09-17 na Wayback Machine-u
* Slavica (1947) na portalu IMDb
***Ključ*** (Kagi, 鍵) je roman japanskog književnika Junichira Tanizakija objavljen 1956. Protagonisti su ostarjeli profesor i njegova daleko mlađa supruga. Radnja, prikazana kroz njihove dnevnike, prikazuje kako starac raznim spletkama nastoji natjerati vlastitu suprugu da započne preljubničku aferu sa potencijalnim zaručnikom vlastite kćeri, i to samo zato da bi "začinio" vlastiti seksualni život. Tanizakijev roman je, s obzirom na svoj prikaz neortodoksnih oblika seksualnosti, izazvao veliko zanimanje. Godine 1959. je u Japanu snimljen istoimeni igrani film u režiji Kona Ichikawe, a 1983. je u Italiji snimljen istoimeni remake u režiji Tinta Brassa.

Literatura
----------

* Hibbett, Howard, trans. "The Key". Tanizaki Junichiro. New York: Vintage, 2004
* "Visions of Desire: Tanizaki's Fictional Worlds". Ito, Ken. Stanford University Press, 1991

| * p
* r
* u
Djela čiji je autor Junichiro Tanizaki |
| --- |
| Romani | 
* *Naomi* (1924)
* *Quicksand* (1928–30)
* *Some Prefer Nettles* (1929)
* *The Makioka Sisters* (1943–48)
* *Kagi* (1956)

 |
| Ostalo | 
* *In Praise of Shadows* (1933)
* *Childhood Years: A Memoir* (1955–56)

 |
***Kako se kalio čelik*** (ruski: ) je roman ruskog i sovjetskog pisca Nikolaja Ostrovskog, objavljen kao knjiga 1936. godine, a koji se smatra jednim od najuspješnijih i najpopularnijih ostvarenja socijalističkog realizma.

Radnja, velikim dijelom inspirirana životom samog autora, se događa u Ukrajini u dramatičnim trenucima prvog svjetskog rata, revolucije i građanskog rata. Protagonist je Pavel Korčagin, mladić koji će se nakon dosta iskušenja opredijeliti za boljševike.

*Kako se kalio čelik* je originalno objavljivan u nastavcima od 1930. do 1934. u Molodaja Gvardija, časopisu sovjetskog Komsomola. Iz knjiške verzije, objavljene nedugo pred smrt autora, su pak izbačeni svi dijelovi koji opisuju njegove porodične nedaće izazvane obogaljenošću i bolešću; ta je verzija ona koja je najpoznatija u svijetu.

Kako se kalio čelik je ekraniziran četiri puta - kao sovjetski igrani film 1942. i 1957. godine, kao sovjetska mini-serija 1973. godine (kasnije izdana kao još jedan igrani film) te kao kineska mini-serija 1999. godine sa ukrajinskim glumcima.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 311118732
* NLA: 36033195

 |
***Smešno ćoše kod Đoše*** je srpska humoristička TV serija koja se 2012. godine prikazivala na programu RTV Pink.

Režirao ju je Aleksandar Marinkovic Japa. Scenario za ovu seriju radili su clanovi ekipe Aleksandar Marinkovic Japa, Jelena Jovanovic, Bogoljub Mitic Djosa, Ivan Ziza Ristic, Zlata Djurkovic i Neboja Vojnic Neba.

Serija je svoju premijeru imala na RTV Pink-u 25.juna 2012. godine. Zbog veoma dobre gledanosti dobila je prajm termin i emitovana je nedeljom uvece od 20h ( u pocetku je emitovana ponedeljkom od 22h).

Zaplet
------

Kroz komicne elemente, serija prati zivot Gazda Djoleta ( Bogoljub Mitic Djosa ), koji je okruzen svojom frustriranom zenom Sladjom, blesavim pomocnikom Tutom, klasicnom plavusicom Cvrletom ( koja je Tutina zena a doktorova ljubavnica), ekscentricnim Doktorom kao i prijateljima pijancima Zdravkom i Prketom.

Uloge
-----

* Bogoljub Mitič Đoša - Gazda Đole
* Aleksandar Marinković Japa - Tuta
* Zlata Đurković - Slađa
* Neboja Vojnic Neba- Zdravko
* Jelena Jovanović - Cvrle
* Ivan Žiža Ristić - Doktor
* Zoran Stamenković - Prke

Vanjske veze
------------

* *Smešno ćoše kod Đoše* na sajtu IMDb
*Za ostale upotrebe, v. Kameni cvijet (razvrstavanje).*

**Kameni cvijet** (sh. *Каменный цветок*) je sovjetski film fantastike snimljen 1946. u režiji Aleksandra Ptuška, poznat kao prvi sovjetski cjelovečernji film u boji. Radnja se temelji na motivima istoimene uralske bajke, a protagonist, koga tumači Mihail Trojanovski je mladi kamenorezački šegrt koji nastoji napraviti savršenu kopiju cvijeta, te se zbog toga upućuje u magičnu Bakrenu planinu. *Kameni cvijet* je napravljen uz pomoć zaliha Agfacolor filma koje su Sovjeti zaplijenili u Njemačkoj po završetku drugog svjetskog rata. Kritičari su, pak, hvalili izuzetnu jednostavnost priče, ali i vješto baratanje novim resursima. *Kameni cvijet* je iste godine prikazan i na prvom Kanskom filmskom festivalu, gdje je dobio posebnu nagradu žirija.

Vanjske veze
------------

* «Каменный цветок» на сайте «Энциклопедия отечественного кино» ()
* *«Каменный цветок»* na sajtu IMDb
* Награды на сайте IMDb ()
**Karađorđeva smrt** je jugoslovenski televizijski film istorijske tematike snimljen u produkciji RTV Beograd i emitovan 1983. godine. Režirao ga je Đorđe Kadijević, a scenario je pisao Danko Popović. Četiri godine kasnije je Kadijević režirao TV-seriju *Vuk Karadžić* koja, s obzirom da se bavi istim istorijskim periodom i koristi istu glumačku postavu, može smatrati njenim nastavkom.

Opis
----

U leto 1817. godine Karađorđe se vraća u Srbiju posle dužeg boravka u Rusiji. Sa njim je samo verni pratilac Naum. Skriven u Radovanjskom lugu, na trlu seljaka Dragića, Karađorđe pokušava da preko svoga kuma Vujice dodje u vezu sa knezom Milošem. Njegov cilj je ustanak svih balkanskih naroda - za konačno oslobođenje od turskog ropstva. Svestan da pojavom Karađorđa padaju u vodu sve dotadašnje borbe u Drugom srpskom ustanku, kao i njegovi lični vladalački planovi, Miloš se ne odaziva tom pozivu. U sukobu oprečnih političkih koncepcija i u borbi za vlast priprema se ubistvo Karađorđa. Njegova odsečena glava stiže pred beogradskog pašu Marašliju, Miloš se tim činom oslobodio Karađorđa, ali i začeo tešku dramu svoje savesti.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Aleksandar Berček | Miloš Obrenović |
| Marko Nikolić | Karađorđe |
| Pavle Vuisić | vojvoda Vujica Vulićević |
| Miodrag Radovanović | Marašli Ali-paša |
| Gorica Popović | kneginja Ljubica Obrenović |
| Bora Todorović | Naum |
| Miodrag Krstović | arhimandrit Melentije Pavlović |
| Jovan Janićijević Burduš | Dragić |
| Ljubomir Ćipranić | Stojadin |
| Miroslav Čitaković | Dželat |
| Svetozar Cvetković | Toma Vučić-Perišić |
| Branimir Damnjanović |  |
| Miloš Kandić |  |
| Damnjan Klašnja |  |
| Toma Kuruzović | Jovan |
| Predrag Miletić |  |
| Nenad Milosavljević |  |
| Jovan Nikčević |  |
| Slavoljub Plavšić Zvonce |  |
| Ramiz Sekić | Aga |
| Ljubo Skiljević | Nikola Novaković |
| Minja Vojvodić | Knez Pavle Sretenović Lisović |
| Ljiljana Živanović |  |
| Vladan Živković | Sima Milosavljević Paštrmac Amidža |

Spoljašnje veze
---------------

* *Karađorđeva smrt* na sajtu IMDb
George Burns i Gracie Allen 1952. godine
**Burns i Allen** (engl. ) je naziv za komičarski tandem koga je činio američki zabavljač George Burns i njegova supruga Gracie Allen, te koji je tokom četiri decenije ostvario uspješnu karijeru u vodviljima, na filmu, radiju i televiziji. 

Burns i Allen su se prvi put sreli u Newarku 1922. godine, gdje su zajedno nastupili u tamošnjem teatru. 7. januara 1926. su se vjenčali u Clevelandu, a godine 1927. počeli nastupati kao tandem. Burns je za potrebe humorističkih točaka stvorio karakter "ozbiljnog čovjeka", a Allen "šašave" žene koja ga je dovodila u probleme. Vrhunac popularnosti su imali 1950-ih, odnosno od 1950. do 1958. kada se na TV-mreži CBS emitirala humoristička serija *Burns and Allen Show*. Allen je, međutim, morala postepeno prestati nastupati zbog problema sa srcem, zbog kojih je umrla 1964. godine.

Vanjske veze
------------

* Jerry Haendiges Vintage Radio Logs: *The Burns and Allen Show*
* Museum of Broadcast Communications: *The Burns and Allen Show* Arhivirano 2013-10-06 na Wayback Machine-u
* "Burns And Allen on Way Back When" Arhivirano 2014-11-18 na Wayback Machine-u
***Dupe od mramora*** je anti-ratni film Želimira Žilnika iz 1995. godine. Film je prikazivan na brojnim festivalima, a na Berlinaleu je dobio nagradu žirija u selekciji Teddy Award.

Radnja
------

Film suprotstavlja dva lica sredine ratnih devedesetih godina prošlog veka u Srbiji. Merlinka je transvestit i prostitutka koja živi u predgrađu Beograda sa svojom prijateljicom Sanelom. Sanela, transžena i, takođe, prostitutka je zaljubljena u bodibildera sa kojim se "venčava". Merlinka sanja o luksuzu, ali je ujedno puna razumevanja i podrške prema svima. Kako se navodi u opisu filma, ona "pacifikuje Balkan" i brani Beograd na način na koji ume. Privodeći ih kao svoje mušterije, ona obuzdava nasilnike, trošadžije, usamljene nesrećnike i napaljene mladiće koji bi svoju agresiju u suprotnom ispoljili nad devojčicama, nezaštićenim majkama i bespomoćnim staricama. "*Služeći istovremeno kao snažna Đerdapska brana i Zid plača, Merlinka stišava uzavrelu krv nasilnih Dinarida i obogaćuje je ljubavlju.*" S druge strane je Džoni, povratnik iz rata u Bosni koji takođe želi da ohladi uzavrelu krv, ali koristeći se noževima i mecima.

Vanjske veze
------------

* *Dupe od mramora* na sajtu IMDb
* East European Gay Films

Izvori
------

1. 1 2 3  „zelimirzilnik.com". Arhivirano iz originala na datum 2009-08-22. Pristupljeno 2008-09-09.




  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **LGBT temi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **filmu** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
***Cleopatra Jones*** je američka akcijska filmska komedija snimljena 1973. godine u režiji Jacka Starretta, koja se smatra jednim od najpopularnijih ostvarenja blaxploitation žanra. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Tamara Dobson, je crna tajna agentica američke vlade koja se pod krinkom manekenke bori protiv svjetskih trgovaca drogom. Radnja prikaže kako ona uništi plantaže maka u Turskoj koje pripadaju zloj narkošefici pod nadimkom Mommy (a čiji lik tumači Shelley Winters), a zbog čega se Mommy odlučiti osvetiti Cleopatri te preko korumpirane policije pokušava zatvoriti komunu za lijećenje narkomana koje u Cleopatrinom rodnom gradu vodi njen ljubavnik i aktivist Reuben Masters (čiji lik tumači Bernie Casey).

Film je pokrenuo studio Warner Bros. koji je nastojao maksimalno eksploatirati izuzetnu popularnost blaxploitation ostvarenja među publikom, ali i tada sve izraženije trendove eksplicitnog feminizma trendove u popularnoj kulturi. Cleopatra Jones je tako svojom frizurom i odjećom u skladu sa standardima pokreta crne umjetosti, ali i prikazana kao svojevrsna verzija ženskog i crnog Jamesa Bonda koja se razmeće luksuzom dok istovremeno razbija kriminalce. Film, iako sadrži brojne scene nasilja, je daleko veći naglasak stavio na humor, te se također često navodi i kao parodija blaxploitation ostvarenja. *Cleopatra Jones* je imala izuzetnu popularnost, te je dvije godine snimljen nastavak pod naslovom *Cleopatra Jones and the Casino of Gold*.

Lik tajne agentice Foxxy Cleopatra, koju Beyonce Knowles tumači u filmu *Austin Powers in Goldmember*, je velikim dijelom modeliran upravom prema Cleopatri Jones.

Uloge
-----

* Tamara Dobson ... Cleopatra Jones
* Shelley Winters ... Mommy
* Bernie Casey ... Reuben Masters
* Antonio Fargas ... Doodlebug Simpkins
* Brenda Sykes ... Tiffany
* Don Cornelius ... sam sebe
* Frankie Crocker ... sam sebe
* Bill McKinney ... Pozornik Purdy
* Esther Rolle ... Mrs Johnson
* Michael Warren ... Miller Anderson
* Dan Frazer ... Kap. Crawford
* Stafford Morgan ... Nar. Kurt
* Eugene W. Jackson ... Henry
* Lee Weaver ... Henry's friend
* Jay Montgomery ... Jimmy Beeker
* Albert Popwell ... Matthew Johnson
* Caro Kenyatta ... Melvin Johnson
* Keith Hamilton ... Maxwell Workman

Izvori
------

1. ↑  "Big Rental Films of 1973", *Variety*, 9 January 1974 p 19
2. ↑  „Tamara Dobson, 59; Former Model Starred in `Cleopatra Jones' Movies". *The Los Angeles Times*. Pristupljeno 30. I 2011.

Vanjske veze
------------

* *Cleopatra Jones* na sajtu IMDb
* *Cleopatra Jones* na AllMovie-u ()
* *Top 30 Blaxploitation Films*

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Jack Starrett |
| --- |
| 
* *Run, Angel, Run!* (1969)
* *Nam's Angels* (1970)
* *Cry Blood, Apache* (1970)
* *The Strange Vengeance of Rosalie* (1972)
* *Slaughter* (1972)
* *Cleopatra Jones* (1973)
* *The Gravy Train* (1974)
* *Race with the Devil* (1975)
* *A Small Town in Texas* (1976)
* *Hollywood Man* (1976)
* *Walking Tall: Final Chapter* (1977)
* *Mr. Horn* (1979)

 |
|  |
| --- |
|  |

**Departman Mont-Terrible** ((francuski: *Département du Mont-Terrible*) je nekadašnji Francuski departman koji se nalazio na ozemlju današnje Švicarske i Francuske.

Historija i karakteristike
--------------------------

Departman je osnovan u martu 1793. aneksijom kratkotrajne Raurakijske Republike, osnovane u decembru 1792. od dijela Kneževine-biskupije Basel.

Nakon napada Prve Francuske Republike na Staru Švicarsku Konfederaciju, dotadašnja Kneževina Montbéliard domena Dinastije Württemberg, koja je prethodno dana Departmanu Haute-Saône, - 1797. je dana Deparmanu Mont-Terrible, zajedno sa preostalim 
švicarskim dijelom Kneževine-biskupije Basel.

Mont-Terrible je ukinut u februaru 1800. a teritorij je dan Depertmanu Haut-Rhin, i podjeljen na dva arondismana Delémont i Porrentruy.

Odlukom Bečkog kongresa teritorij bivše Kneževine-biskupije Basel vraćen je Švicarskoj Konfederaciji 1815.

Teritorij koji je prethodno formirao Mont-Terrible podijeljen je između francuskog Departmana Doubs i švicarskog Kantona Bern, osim dijela kod Birsecka, koji je dan Kantonu Basel.

Po popisu stanovništva iz 1797. Mont-Terrible je imao 35,954 stanovnika, km².

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Révolution française, Congrès de Vienne*" (francuski). Archives de l'ancien Évêché de Bâle. Pristupljeno 16.10. 2022.
2. ↑  „*Recensements*" (francuski). Chronologie Jurassienne. Pristupljeno 16.10. 2022.

Vanjske veze
------------

***Mont-Terrible*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Révolution française, Congrès de Vienne* ()
Za mini-seriju sa Goranom Višnjićem u naslovnoj ulozi, vidite članak Spartacus (miniserija).

***Spartacus*** (ili ***Spartak***) je američko-novozelandska dramska serija koja se od 2010. do 2013. godine emitira na programu američkog kablovskog kanala Starz. Naslovni protagonist serije je znameniti trački gladijator Spartak, a radnja, uz određena odstupanja od historijskih činjenica, prati događaje pred i za vrijeme velikog ustanka robova protiv rimske vlasti 73 - 71. pne. čiji je Spartak bio vođa. Serija je izazvala pažnju zbog manirističkog stila akcijskih scena inspiriranih filmom *300*, ali i ogromnom količinom eksplicitnih prizora nasilja, golotinje i seksa.

Serija je originalno bila prikazivana pod naslovom *Spartacus: Blood and Sand*, ali se pod time danas podrazumijeva isključivo prva sezona emitirana 2010. godine. Zbog bolesti glavnog glumca Andyja Whitfielda je umjesto druge sezone snimljen i 2011. godine prikazana šestodijelna mini-serija *Spartacus: Gods of the Arena* koja predstavlja prednastavak prve sezone. Druga sezona, emitirana 2012. godine, je poznata pod imenom *Spartacus: Vengeance*. U njoj je Whitfieldovu ulogu preuzeo Liam McIntyre. Treća i posljednja sezona, pod naslovom *Spartacus: War of the Damned* je emitirana 2013. godine.

Izvori
------

1. ↑  Stackhouse, Ray. „Spartacus: Blood and Sand — Overview". AllMovie. Pristupljeno 27. IX 2009.

Eksterni linkovi
----------------

* Spartacus: Blood and Sand
* *Spartacus: Blood and Sand* na sajtu IMDb
***Madame Butterfly: A Tragedy of Japan*** (sh. *Madame Butterfly: Tragedija Japana*) je kazališni komad američkog pisca Davida Belascoa, premijerno prikazana u New Yorku 20. marta 1900. Predstavlja adaptaciju istoimene novele Johna Luthera Longa. Naslovna protagonistica je japanska gejša Cho-Cho koja se udaje za američkog mornaričkog oficira Pinkertona i rađa mu dijete, ne znajući da je on već oženjen u SAD. Za razliku od novele, u kojoj je protagonistica preživjela, kazališna verzija je dobila tragičan kraj. Predstava je prilikom premijere ostavila dobar dojam, i zbog inovativne scenografije i narativnih tehnika. Među publikom je bio italijanski kompozitor Giacomo Puccini, koji je po njoj izradio svoju znamenitu operu.

Vanjske veze
------------

* *Madame Butterfly* na Internet Broadway Database
* Full text of *Madame Butterfly, A Tragedy of Japan* (from "Six Plays" Little, Brown 1928)
* The stories of Madame Butterfly, a comparison of Long's short story, Belasco's play, and Puccini's opera.
**Abu Jusuf Jakub al-Mansur** (-, oko 1160. - Marakeš, 22. januar 1199.) bio je treći kalif iz Almohadske dinastije koji je vladao Al-Andalusom i Sjevernom Afrikom 
od 1184. do 1199. Njegova vladavina bila je zenit Almohada.

Biografija
----------

Na tron je stupio uz ponešto teškoća - 29. jula 1184. kad mu je umro otac Abu Jakub Jusuf. Nevolje su ga dočekale u novembru kad su se pobunila neka alžirska plemena i zauzela grad Alžir i još poneke gradove.

*Abu Jusuf* je do 1188. uspio smiriti svoje sjevernoafričke zemlje, pa se uputio sa vojskom 
na Iberijski poluotok da odbije učestale napade Portugalaca i Kastilijanaca na Al-Andalus. Njegov pohod potrajao je punih sedam godina - sve do Bitke kod Alarcosa (18. jula 1195.), kad je odlučno pobijedio vojsku kastilijanskog kralja Alfonsa VIII. i stekao titulu *Al-Manṣur* (Pobjednik). 
Sljedeće godine nastavio je nizati pobjede i zauzimati španjolske teritorije, ali Madrid nije uspio zauzeti.

Pobijedivši sve svoje neprijatelje, *Abu Jusuf* se vratio u Marakeš, u kom se smirio i malo pomalo odrekao vladanja u korist svog sina Muhamed al-Nasira koji je vladao umjesto njega.
*Abu Jusuf* se posvetio izgradnji većih javnih zgrada i sređivanju stanja u svom kalifatu, dobar dio njegovih građevina stoji još i danas.

Izvori
------

1. 1 2  „*Abu Yusuf al Mansur*" (španjolski). Nubeluz. Arhivirano iz originala na datum 2019-08-15. Pristupljeno 14. 08. 2019.
2. 1 2 3 4  „*Abū Yūsuf Yaʿqūb al-Manṣūr*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 14. 08. 2019.

Vanjske veze
------------

***Abu Jusuf Jakub al-Mansur*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Abu Yusuf al Mansur* Arhivirano 2019-08-15 na Wayback Machine-u ()

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Almohadi (1184. - 1199.)** | Nasljednik: |
| **Abu Jakub Jusuf** | **Muhamed al-Nasir** |
|  |
| --- |
| ***Magdalena pokajnica*** |
|  |
| **Georges de la Tour**, oko 1643. |
| ulje na platnu , 128 × 94 cm |
| Louvre, Pariz |

**Magdalena pokajnica**, naziv za nekoliko ulja na platnu koja je naslikao francuski barokni slikar Georges de la Tour 1640-ih.

Georges de la Tour je bio uspješan slikar čiji je pokrovitelj jedno vrijeme bio i sam kralj Luj XIII. pa ipak je njegovo ime poslije njegove smrti nestalo, kako bi se otkrilo tek u 20. vijeku. Proveo je većinu svoje karijere u provincijskom gradiću Lunévilleu u vojvodstvu Lorrain, a najpoznatiji je po evokativnim noćnim prizorima osvjetljenima tek svijećama, te po crvenkastim tonovima sjena, geometrijskoj jednostavnošću kompozicija i ozračja meditacijske mirnoće. La Tourov realizam i dramatični kjaroskuro su doveli do njegova označavanja kao karavađista, iako je dvojbeno da li je ikada posjetio Italiju. Najvjerojatnije je jedan drugi umjetnik iz Lorrainea, Jean Leclerc, karavađist i pionir noćnih prizora, utjecao na La Toura. No, La Tourovo krajnje rukovanje figurama ga smješta među ponajbolje francuske i nizozemske umjetnike realističke tradicije. Njegovo majstorstvo u oslikavanju vještačkog svjetla je pripisano njegovom djetinjstvu u pekarnici.

Marija Magdalena je tradicionalno prikazivana u plitkoj špilji, ili kao starica, ali je La Tour prvi naglasio njezino duhovno stanje u ovom djelu. Utopljena u tenebrističke sjene, ona sjedi s jednom rukom oslonjenoj na lubanji, simbolu smrtnosti, dok zapanjeno gleda u plamen. Ovo usamljeno svjetlo u tami noći je snažna duhovna metafora koja privlači duše bliže Bogu.

Vjeruje se kako je verzija slike koja se čuva u Louvreu najmlađa verzija iz oko 1642.-1644. god. ali je La Tour naslikao još nekoliko verzija ove slike:

* Magdalena u zrcalu, 1635.-40. ulje na platnu, 113 × 93 cm, Nacionalna galerija umjetnosti, Washington*Magdalena u zrcalu*, 1635.-40. ulje na platnu, 113 × 93 cm, Nacionalna galerija umjetnosti, Washington
* Magdalena sa zadimljenim plamenom, 1638.-40. ulje na platnu, 117 cm × 91,76 cm, Općinski muzej Los Angelesa*Magdalena sa zadimljenim plamenom*, 1638.-40. ulje na platnu, 117 cm × 91,76 cm, Općinski muzej Los Angelesa
* Magdalena pokajnica s dva plamena, 1635.-40. ulje na platnu, 134 × 92 cm, Metropolitan, New York*Magdalena pokajnica s dva plamena*, 1635.-40. ulje na platnu, 134 × 92 cm, Metropolitan, New York

Izvori
------

***Magdalena pokajnica*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑  *30,000 Years of Art: The story of human creativity across time and space*, Phaidon Press Inc. 2007. New York, str. 778. ISBN 978-0-7148-4789-4

Poveznice
---------

* Barokno slikarstvo
***El Sartorio*** ili ***El Satario*** je argentinski kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1907. godine, a koji se smatra prvim do danas sačuvanim pornografskim ostvarenjem u historiji svjetske kinematografije. Počinje s prikazom dvije mlade žene koje se kupaju u rijeci i počinju milovati, sve dok iz obližnjeg grmlja ne izađe muškarac odjeven kao vrag; jedna od žena mu potom počinje izvoditi felacio, a potom njih dvoje prelaze na pozu 69, da bi sve završilo sa vaginalnim snošajem nakon kojeg je prikazano kako ženi iz vagine curi sperma. O glumcima, režiseru i producentu ne postoje gotovo nikakvi podaci; jedino se zna tek godina proizvodnje. Ukoliko su ti podaci točni, predstavljao bi jedno od prvih ostvarenja koje je koristilo montiranje krupnih planova u narativne svrhe, odnosno montažnu tehniku koja će postati jedan od standarda pornografskog filma.

Literatura
----------

* Seth Grahame-Smith. *The Big Book of Porn*. str. 16. ISBN 1-59474-040-2.

V. također
----------

* *Le Coucher de la Mariée*

Vanjske veze
------------

* *El Sartorio* na sajtu IMDb
* La argentinidad al palo ()
Stranica teksta iz *Knjige Armagha*.
***Knjiga Armagha*** ili **Codex Ardmachanus** (engleski: ), također poznat kao *Patrickov kanon* ili *Liber Ar(d)machanus*je irski rukopis iz 9. vijeka, napisan uglavnom na latinskom jeziku. Danas se čuva u biblioteci dublinskog Trinity Collegea pod oznakom MS 52. Predstavlja izuzetno vrijedan dokument, s obzirom da sadrži rane zapise o sv. Patriku kao i neke od najstarijih sačuvanih zapisa staroirskog; također predstavlja jedan od najstarijih sačuvanih dokumenata izrađenih u Irskoj.

Rukopis ima dimenzije 19,7 x 14,6 cm i 221 folija od *velluma* (osušena koža). Sastoji se od tri glavna dijela: hagiografija Svetog Patrika, prijepis Vulgate (uz dodatne materijale vezane uz Svetog Jeronima) te hagiografiju Svetog Martina Turskog od Sulpicija Severa.

Tekst je izradio pisac po imenu Ferdomnach oko godine 807.

Eksterni linkovi
----------------

***Knjiga Armagha*** na Wikimedijinoj ostavi

* „The Book of Armagh". *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company. 1913.
* Saint Patrick's Confessio Hypertext Stack a project by the Royal Irish Academy freely provides digital facsimiles of the Patrician Documents in the Book of Armagh.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 184784888
* LCCN: n96034556
* GND: 4384100-4

 |
Za srpski film u opštem smislu, vidite članak Srpska kinematografija.

***Srpski film*** je srpski igrani film iz 2010. godine. Režirao ga je Srđan Spasojević (njegov prvi dugometražni igrani film), za koji je scenario napisao zajedno sa Aleksandarom Radivojevićem.

Srpski film' je imao međunarodnu premijeru na *South By Southwest* festivalu u američkom gradu Ostinu 14. marta 2010. godine, a u Srbiji je premijerno prikazan na filmskom festivalu *Cinema city* u Novom Sadu 11. juna 2010. godine

Film sadrži ekstremne i brutalne scene nasilja i ne preporučuje se mlađima od 18 godina i osobama osetljivim na takve sadržaje, zbog čega su takođe nadležni državni organi Srbije zatražili stručno mišljenje o tome da li film sadrži elemente krivičnog dela, kako bi se pokrenuo postupak za njegovu zabranu. Film nije bio prikazan ni u Londonu, na *Frajt festu*, jer su organizatori ove manifestacije odbili da prikažu znatno skraćenu verziju koju je odobrio Britanski odbor za klasifikaciju filmova. Film je takođe sudskom odlukom zabranjen i na festivalu internacionalnog filma u San Sebastijanu, u Španiji, s obrazloženjem da ugrožava seksualne slobode.

Radnja
------

Miloš, bivša porno zvezda, vodi normalan život sa svojom ženom Marijom i petogodišnjim sinom Stefanom. U tranzitnoj Srbiji, u burnim vremenima, pokušava da sastavi kraj sa krajem. Iznenadni poziv od njegove bivše partnerke Lejle, i dalje aktivne u porno industriji, promeniće sve. Svesna Miloševih finansijskih problema, Lejla upoznaje Miloša sa Vukmirom, sumnjivim, misterioznim, ludim, ali i politički moćnim porno producentom, koji Milošu iznosi vrlo primamljiv predlog.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Srđan Todorović | Miloš |
| Sergej Trifunović | Vukmir |
| Katarina Žutić | Lejla |
| Jelena Gavrilović | Marija |
| Slobodan Beštić | Marko |
| Lena Bogdanović | doktorka |
| Ana Sakić | Jecina majka |
|

Spoljašnje veze
---------------

* *Srpski film* na sajtu IMDb
* „Srpski film" pred zabranom („Politika", 30. septembar 2010)
* *Srpski film* na AllMovie-u ()
* Severed Cinema Review
***Srpski ožiljci*** ili ***Serbian Scars*** je američko-srpski igrani film snimljen 2008. godine u režiji Brenta Huffa. Scenario za film su napisali Gary M. Lumpp i Vladimir Rajčić.

Zaplet
------

Radnja filma se dešava u Beogradu, Čikagu i na Kosovu. Centralna tema vrti se oko "zabranjene ljubavi" izmedju srpskog vojnika i Muslimanke.. Takođe se prati i sudbina dva brata koji na prevaru bivaju uvučeni u zaveru i obračun sa teroristima, koji veruju da jedan od braće - Petar - poseduje razorno hemijsko oružje koje je njihov otac razvijao u toku hladnog rata. U zaplet se uključuje i američka obaveštajna služba CIA, koja pomaže braći.A za to vreme,saznaju da je Aleksova devojka (muslimanka) odala identitet njih dvojice. Rasplet se dešava na Kosovu,gde uspevaju da oslobode taoce i sakriju formulu koju teroristi traže.

Glavne uloge
------------

* Michael Madsen
* Mark Dacascos
* Steve Agnew
* Vladimir Rajčić
* Sergej Trifunović
* Jana Milić

Izvori
------

* Zvanična stranica
* Forum krstarica Arhivirano 2010-02-23 na Wayback Machine-u
* Filmovi0igre.com

Eksterni linkovi
----------------

* *Srpski ožiljci* na sajtu IMDb
Skijaška skakaonica na Igmanu
**Igman** je planina u centralnoj Bosni i Hercegovini. Nalazi se jugozapadno od Sarajeva, okružujući planinu Bjelašnicu i dio Ilidže. Najviša tačka Igmana je visoka 1502 metra, čime se svrstava u red najnižih sarajevskih planina.

Igman je popularna destinacija za planinarenje i skijanje. Tokom 14. Zimskih olimpijskih igara bila je, uz Jahorinu i Bjelašnicu, jedno od glavnih borilišta. Još uvijek dosta objekata na Igmanu datira iz tog vremena, ali većina je porušena ili devastirana tokom posljednjeg rata. Trenutno postoje planovi za novu žičaru između Igmana i dijela Ilidže - Hrasnice. Danas je Igman jedna od vodećih turističkih atrakcija u okolici grada Sarajeva.

Igman je područje najniže zabilježene temperature u regionu, −43 °C. Za dobre vidljivosti s Igmana se navodno može vidjeti sve do Crne Gore i Jadranskog mora, mada je ovo veoma upitna informacija zbog visokih planina koje priječe takvu vrstu pogleda u daljinu.

Povezano
--------

* Igmanski marš

***Igman*** na Wikimedijinoj ostavi
***Konfucije*** (kineski: ; pinyin: *Kǒng Fūzǐ*) je kineski crno-bijeli biografski film snimljen 1940. u režiji Fei Mua. Naslovni protagonist je znameniti kineski filozof Konfucije, a radnja je smještena na početak 5. vijeka pne. odnosno doba Istočne dinastije Zhou, kada je Konfucije lutao Kinom pokušavajući tadašnje zaraćene velikaše nagovoriti da prihvate i primijene njegovu filozofiju. Konfucije se često navodi kao jedno od posljednjih velikih ostvarenja tzv. perioda Usamljenog otoka kineske kinematografije, kada su kineski sineasti, koristeći eksteritorijalnost dijelova Šangaja (gdje su bili smješteni studiji), još uvijek bili van kontrole japanskih okupatora. Usprkos relativno visokom budžetu, doživio je neuspjeh, a što se tumači nevoljkošću ratom iscrpljene publike da gleda slične događaje u dalekoj prošlosti. Konfucije se godinama smatrao izgubljenim dok slučajno nije pronađen u Hong Kongu i, nakon restauracije, ponovno prikazan 2009. godine.

Literatura
----------

* Pang Laikwan. *Chinese National Cinema*. Routledge (2002). ISBN 0-415-17290-X.

Vanjske veze
------------

* *Confucius* Arhivirano 2020-10-30 na Wayback Machine-u at the Chinese Movie Database
* *Confucius* na sajtu IMDb
***Kozjak*** je naziv za seriju amaterskih pornografskih video-filmova početkom 2000-ih u Splitu i okolici snimio Boris Barić zvani "Pornello". Snimljeno je oko desetak filmova u trajanju od sat vremena, a u njima je Barić nastupao zajedno s djevojakama iz unutrašnjosti Hrvatske koje je prethodno u Split vrbovao preko malih oglasa, nudeći im posao foto-modela. Djevojke su potom vođene na probna snimanja tokom koje su nagovarane da se skidaju, a potom i imaju seksualne odnose s Barićem. Prvi takav film je imao radni naslov *Putovnica za Milano*, ali je kasnije dobio naslov *Kozjak* prema Primorskom Kozjaku, brdu iznad Kaštela gdje je sniman. I ostali filmovi iz serije su zadržali to ime.

Filmovi su pažnju medija privukli nedugo nakon što je Barić zajedno s jednim svojim modelom 2002. godine uhapšen i prekršajno kažnjen zbog erotskog foto sessiona u Crkvi sv. Duje u Splitu. Tada se ispostavilo da je Kozjak već tada bio svojevrsni underground kulturni fenomen s obzirom da se distribuirao preko CD-ova širom Jugoslavije, a kasnije i preko Interneta. Popularnost filmova je u slangu riječ *kozjak* svojevrsnim sinonimom za amaterski porno-film.

*Kozjak* je izazvao kontroverzu kada su 2005. godine neki njegovi inserti emitirani u Malnarovoj TV-emisiji *Noćna mora* na komercijalnoj TV-stanici OTV. Tada je zbog navodnog kršenja zabrane emitiranja pornografskog materijala OTV-u na 24 sata oduzeta koncesija za emitiranje.

Eksterni linkovi
----------------

* Car, Ivor, *Intervju samo za starije od 18* (intervju s Borisom Barićem-Pornellom), 16.9.2003. objavljeno na portalu *Lupiga*. [Citirano 4.4.2012.]
*Za ostale upotrebe, v. Staljingrad (razvrstavanje).*

***Staljingrad*** (sh. *Сталинград*) je sovjetski crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1943. u režiji Leonida Varlamova. Nastao je u jeku drugog svjetskog rata te prikazuje bitku za Staljingrad. Varlamov je film otpočeo snimati 1942. godine, primjenjujući iste metode kojima je prethodne godine zabilježio bitku za Moskvu u nagrađenom dokumentarcu *Poraz njemačkih vojski pod Moskvom*. Na frontu je poslano nekoliko timova kino-snimatelja koji su imali zadatak svaki dan snimati nove detalje. Tako je Varlamov nedugo nakon što je bitka završila početkom 1943. godine dobio materijal s kojim je mogao prikazati bitku od samog početka do kraja, uključujući prizore predaje njemačkog feldmaršala Friedricha Paulusa. *Staljingrad* se od sličnih filmova ističe neobičnom autentičnošću, odnosno scenama uličnih borbi koje su ponekad zabilježile borbene aktivnosti nekoliko desetaka metara od njemačkih položaja. Nakon što je dovršen, Staljin je lično poslao kopiju britanskom premijeru Winstonu Churchillu, a nakon čega je kao odgovor dobio pismenu zahvalu. *Staljingrad* je kasnije često korišten kao materijal za dokumentrarne filmove i TV-serije o Drugom svjetskom ratu.

Vanjske veze
------------

* *Staljingrad* na sajtu IMDb
* «Сталинград» *на Красном ТВ (видео)*

[*mrtav link*]
*Za ostale upotrebe, v. Kralj Pariza.*

*Kralj Pariza*
***Kralj Pariza*** (ruski: ) je ruski crno-bijeli nijemi film snimljen 1917. u režiji Jevgenija Bauera i Olge Rahmanove. Radnja se temelji na romanu *Le Roi de Paris* francuskog književnika Georgesa Ohneta i prikazuje kako se ambiciozni i amoralni mladić po imenu Roger nastoji probiti u visoko pariško društvo. Film je sniman u Jalti gdje je Bauer došao nakon što mu je prilikom snimanja filma *Za sreću* slomljena noga. Bauer je film snimao iz invalidskih kolica, a pomoć mu je, između ostalih, pružao i mladi Lav Kulješov. Bauer se tokom snimanja razbolio od upale pluća i umro. Film je nakon niza odgoda kraju dovršila Olga Rahmanova. Premijera je održana 6. decembra 1917. godine, i nije izazvala veliku pažnju, s obzirom da je u potpunosti zasjenjena izbijanjem Oktobarske revolucije. Zbog toga se često naziva posljednjim ruskim pred-revolucionarnim filmom, odnosno posljednjim filmom tzv. "srebrnog doba" ruske kinematografije. Vladajući boljševici su film ignorirali i strpali u arhivu gdje je proveo gotovo 100 godina.

Vanjske veze
------------

* *Kralj Pariza* na sajtu IMDb
**Nacionalni instituti za zdravlje** (engl.  - *NIH*) je biomedicinska istraživačka ustanova, koja je prvenstveno locirana u Batesdi, Mariland, SAD. Kao agencija Departmana za zdravstvo i ljudske resurse SAD, ona je primarna agencija američke vlade sa odgovornošću za biomedicinska i zdravstvena istraživanja. NIH sprovodi naučna istraživanja putem svog Intramuralnog istraživačkog program (IRP) i pruža znatna finansijska sredstva za biomedicinska istraživanja ne-NIH istraživačkim ustanovama putem svog Ekstramuralnog istraživačkog programa. Sa 1.200 principalnih istraživača i više od 4.000 postdoktorskih saradnika u baznom, translacionom, i kliničkom istraživanju, IRP je jedna od najvećih biomedicinskih istraživačkih institucija na svetu. Godine 2003, ekstramuralni ogranak je pružio 28% biomedicinskih istraživačkih finansija u SAD, ili oko US$ 26,4 milijarde.

NIH se sastoji od 27 zasebnih instituta i centara, koji sprovode istraživanja u različitim biomedicinskim disciplinama. IRP je odgovoran za mnoga naučna dostignuća, uključujući oktriće fluorida kao stredstva za sprečavanje raspada zuba, upotrebe litijuma u kontroli bipolarnog poremećaja, i kreiranje vakcina protiv hepatitisa, *Haemophilus influenzae* (HIB) i ljudskog papiloma virusa.

Vanjske veze
------------

***Nacionalni instituti za zdravlje*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice‍ Uredi na Wikidati
* US Scientific Grant Funding Database Arhivirano 2010-11-06 na Wayback Machine-u
* Regional Medical Programs Collection of information on NIH's Regional Medical Programs, from the National Library of Medicine
**Buick Rivera** novela je Miljenka Jergovića.

Objavljena je 2002. u izdanju nakladničke kuće *Durieux.* Do sada je prevedena na 9 jezika.

Djelo
-----

Buick Rivera je automobil prema kojem Hasan Hujdur osjeća izrazitu privrženost. Povod čitavoj radnji novele upravo je ovaj stari automobil. Radnja se zbiva u američkoj državi Oregon, uglavnom u Toledu. Vuko Šalipur se na prevaru uselio u SAD, te slučajnim susretom upoznao Hasana. Iako se radi o noveli, likovi su duboko razrađeni; Hasan i Vuko su značajno psihološki portetirani, obojica se prisjećaju djetinjstva i života u bivšoj SFRJ, odakle su se i doselili.

Sporedni likovi su Angela Raubal, Hasanova nevjenčana supruga. Lisa je Vukova supruga. Jose Garcia Cerritos je vlasnik lokala *Alhambra*; Piero Manigno je Hasanov prijatelj. Al Rahimi je noćni portir u kazalištu, u kojem radi Angela.

Buick Rivera je relistično prozno ostvarenje, prožeto nostalgijom. Osobitost u pisanju ovog djela su dijalozi otisnuti u kurzivu bez navodnika ili crtica. Ispravan naziv modela auta po kojem je novela dobila ime je *Buick Riviera.* Pisca je ovo previše podsjećalo na rivijeru uz more te je iz stvaračke slobode novelu nazvao *Buick Rivera* , kako i naziva ovaj automobil u cijeloj noveli. Knjiga je 2003. dobila nagradu Matice hrvatske za književnost i umjetnost August Šenoa.

Novela je 2008. prenesena na film u režiji Gorana Rušinovića, pod nazivom *Buick Rivera*. Jergović je zajedno s redateljem napisao scenarij.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2007-06-07. Pristupljeno 2010-11-18.
2. ↑
3. ↑  .
4. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2009-03-07. Pristupljeno 2010-11-18.
5. ↑  Tonko Maroević u časopisu *Vijenac* br. 243 od 26. lipnja 2003.
6. ↑

Osvrti u časopisu *Kolo*
------------------------

* Ivan Trojan Arhivirano 2007-08-22 na Wayback Machine-u
* Milovan Tatarin Arhivirano 2008-12-20 na Wayback Machine-u
|  |
| --- |
| ***Krik*** |
|  |
| **Edvard Munch**, 1893. |
| ulje, tempera i pastel na kartonu , 91 × 73,5 cm |
| Nasjonalgalleriet, Oslo |

***Krik*** (91 × 73,5 cm) najpoznatija je slika norveškog ekspresionista Edvarda Muncha koja prikazuje užasnutu, pomalo demonsku figuru kako stoji na mostu nasuprot krvavocrvenog neba. Slika bi trebala simbolizirati ljudsku vrstu nadjačanu osjećajem egzistencijalnog straha i tjeskobe. Pejsaž u pozadini je Oslofjord, gledan s jednog brda nedaleko od Osla.

Sam Munch stvorio je nekoliko verzija slike koje se nalaze u raznim muzejima i privatnim zbirkama. *Krik* je također bio meta mnogih krađa. Prva krađa bila je 1994. kada je ukraden original iz Osla, no slika je ubrzo vraćena. Godine 2004. slika je, zajedno s *Bogorodicom*, ponovo ukradena, ovaj put iz Munchovog muzeja i nađena je tek 2006. godine. Nakon uspješne restauracije, slika se nalazi u stalnom postavu muzeja od svibnja 2008.

Izvori
------

1. ↑  „Munchov Krik ponovno izložen". Arhivirano iz originala na datum 2008-06-09. Pristupljeno 2011-05-07.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 187427755
* GND: 7557241-2

 |
***Cavalcade*** (sh. *Kavalkada*) je kazališni komad britanskog književnika Noela Cowarda, premijerno izveden u Londonu 1931. godine. Po žanru je drama, a radnja prati život Marryota, "prosječne" britanske porodice iz srednje klase, kroz period od trideset godina - od Nove godine 1899. do Nove godine 1929. Protok vremena je prikazan u 22 scene koje sadrže mnoge popularne pjesme iz određenih perioda, ali i reference na važne historijske događaje kao što su drugi burski rat, smrt kraljice Viktorije, potapanje *Titanica* i prvi svjetski rat. Postavljanje predstave je zahtjevalo izuzetno mnogo novaca, ali je londonska premijera, kojoj je prisustvovao i kralj George V, predstavljala trijumf. Dio historičara tvrdi da je snažan patriotski naboj predstave, ali i povoljne kritike u vodećim novinama, djelomično potakao veliki broj glasača da se na izborima 1931. godine okrenu Konzervativnoj stranci.

Cavalcade je dvije godine u SAD adaptirana u istoimeni igrani film, koji je osvojio 1934. godine osvojio Oscara. Dio kritičara vjeruje da je prikaz historije kroz prizmu "obične" porodice četiri decenije kasnije značajno uticao na tvorce popularne TV-serije *Upstairs, Downstairs*.

Muzika
------

**pjesme Noëla Cowarda**

* "Twentieth Century Blues"
* "Lover of my Dreams" (također poznata kao "The Mirabelle Waltz")

**pjesme drugih autora**

* "Soldiers of the Queen"
* "Goodbye Dolly Grey"
* "If you were the only Girl in the World"
* "Take Me Back to Dear Old Blighty"
* "Keep the Home Fires Burning"

Literatura
----------

* Gammond, Peter. *Oxford Companion to Popular Music* ISBN 0-19-280004-3
* Larkin, Colin (ed). *Guinness Who's Who of stage Musicals* ISBN 0-85112-756-8
* Morley, Sheridan. *A Talent to Amuse: A Biography of Noël Coward*, Doubleday & Company, Inc. Garden City, New York, 1969, pp. 200–214, 223
Za ostala značenja, vidi Sutjeska.

**Sutjeska** je 36 km dugačka rijeka u istočnoj Bosni i Hercegovini odnosno pritoka Drine u koju se uliva južno od Foče.

Tok Sutjeske
------------

Izvire ispod vrha Vlasulja na planini Volujak na nadmorskoj visini od 1520 metara. U gornjem toku teče na sjeverozapad, u srednjem na sjeveroistok, a u donjem na istok. Utiče u Drinu kod sela Kosmana na nadmorskoj visini od 437 metara. Njen prosječan pad iznosi 30,1 promila. Sutjeska teče kroz uzanu i duboku dolinu čije su strane većim dijelom pošumljene. Između planine Tovarnice i Volujka prelazi u klisuru sa stranama koje se skoro vertikalno dižu do 1000 metara iznad rijeke. Ima nekoliko proširenja sa manjim naseljima Suha, Tjentište, Popov Most i Ćurevo. Zbog velikog pada od 1037 metara vrlo je brza i raspolaže sa oko 20.000 kWh hidroenergije. Desne su joj pritoke Suški potok i Perućica, sa vodopadom Skakavac, visokim 71 metar, a lijeve Trlorišnica, Klobučarica, Jabušnica, Usovički potok i Hrčavka.

Između doline Sutjeske i zapadnih ogranaka Maglića prostire se prašuma Perućica sa površinom od 1434 ha, koja predstavlja jedinstveni šumski rezervat u Evropi. Zakonom koji je 1962. godine proglasila Narodna skupština SR BiH u ondašnjoj FNRJ, šire područje Sutjeske u površini od 17.500 ha proglašeno je nacionalnim parkom. Danas je to Nacionalni park Sutjeska koji je Narodna skupština Republike Srpske proglasila prirodnim i javnim dobrom Republike Srpske i čijom se zaštitom i upravom bavi Ministarstvo poljoprivrede, šumarstva i vodoprivrede Republike Srpske.

Hstorija
--------

Krajem maja 1943. godine, Sutjeska je kod Tjentišta bila poprište bitke za vrijeme Pete neprijateljske ofanzive. Ta je bitka ostala upamćena pod nazivom *bitka na Sutjesci*. Godine 1973. snimljen je film Sutjeska u režiji Stipe Delića. Film je snimljen povodom tridesetogodišnjice bitke na Sutjesci.

Izvori
------

1. ↑  *Enciklopedija Jugoslavije: Srbija – Ž* (knjiga osma). „Jugoslavenski leksikografski zavod", Zagreb 1971. godina, 220. str.

Literatura
----------

***Sutjeska (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Mala enciklopedija Prosveta* (3 izd.). Beograd: Prosveta. 1985. ISBN 978-86-07-00001-2.
* Marković, Jovan Đ. (1990). *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*. Sarajevo: Svjetlost. ISBN 978-86-01-02651-3.