recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
range 39°53′41″N 16°13′3″E﻿ / ﻿39.89472°N 16.21750°E﻿ / 39.89472; 16.21750

| Pollino |
| --- |
| Dio Južni Apenini |
| Pogled na snježne vrhove masivaPogled na snježne vrhove masivaPogled na snježne vrhove masiva |
| Dužina masiva: | km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Serra Dolcedorme (2,267 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Italija |

**Pollino** (talijanski: *Massiccio del Pollino*) je planinski masiv u Južnoj Italiji, dio Lukanskih Apenina u Južnim Apeninima.

Geografske karakteristike
-------------------------

Masiv Pollino nalazi se na granici Bazilikate (provincije; Matera i Potenza) i Kalabrije (provincija Cosenza).

Građen je uglavnom od vapnenca, pješčenjaka i glinenih škriljavaca, pa ima tipičan kraški reljef.
Najviši vrh ima Serra Dolcedorme ima 2,267 metara, on je i ujedno i najviši vrh Južnih Apenina. Ostala dva istaknuta vrha su *Monte Pollino* 2,248 m i *Serra del Prete* 2,181 m.

Masiv je od 1992. dio Nacionalnog parka Pollino.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Pollino, mónte*" (talijanski). Sapere. Pristupljeno 19.2.2022.

Vanjske veze
------------

***Pollino (masiv)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Pollino, mónte* (`it`)
Zakoni raznih zemalja sveta o posedovanju marihuane u maloj količini.
**Holandska politika o drogama** se zasniva na 2 principa:

1. Korišćenje droga je javno zdravstveno pitanje, a ne kriminalno.
2. Pravi se razlika između teških droga i lakih droga.

Holandski zakon razlikuje da li supstanca izaziva samo psihičku ili takođe i fizičku zavisnost. Razlikuju se teške droge, koje nose „neprihvatljih rizik" (npr. kokain, heroin, itd.) i lake droge (poput pečurki psilociba i derivata konoplje: hašiša i marihuane).

U Holandiji je dozvoljeno uzgajanje 5 biljaka konoplje po osobi, ili posedovanje 5 grama hašiša ili marihuane po osobi. Mesta na kojima se konoplja i magične pečurke prodaju su kofi šopovi. 
Prodaja konoplje je „zabranjena, ali nije kažnjiva", pa zakon zvanično ne prisiljava na poštovanje ovih, širom nacije prihvaćenih pravila:

* ne reklamirati
* ne prodavati i teške droge
* ne prodavati maloletnicima
* ne prodavati više od dozvoljene količine (5 grama)
* ne uznemiravati javnost

Jedan od glavnih ciljeva ovakve politike je da razdvoji tržište teških i lakih droga da bi uživaoci lakih teže dolazili u dodir sa teškim drogama. Cilj je takođe izbaviti tržište lakih droga iz ruku kriminalaca, i tako smanjiti kriminal.

Povezano
--------

* Dekriminalizacija
* Lake i teške droge

Vanjske veze
------------

* Dutch Soft Drugs Policy Arhivirano 2009-01-22 na Wayback Machine-u
* Dutch drugs policy for tourist
* "Holland's Half-Baked Drug Experiment"
* 2000-2001 Progress Report on the Drug Policy of the Netherlands (pdf)
**Pino noar** ili **pinot crni** je grožđe tanke kožice, laganog tela i svetlije boje. Zahteva stalnu negu i nadzor, posebno zbog osetljivosti na bolesti. Kako bi se dobilo dobro vino, potrebno je smanjivati rod. Rano zri, te nije pogodno za izrazito toplu klimu.

Istorijat
---------

Poreklo vodi iz Burgundijskog regiona istočne Francuske i kasnije je identifikovan u regionu Šampanj. U Australiji se smatra da je Gregori Baksland pravio vino od Pinot noara 1820-tih godina kad je stigao u Sidnej sa pelcerima sa Rta 1805. godine. Sigurno je da je pinot noar stigao u Bazbijevoj kolekciji 1832. godine. Tek sedamdesetih godina 20. veka je porastao interes za ovom sortom i vinogradi su se proširili.

Geografska distribucija
-----------------------

Pinot Noir je dominantna crna sorta grožđa Burgundijskog regiona u Francuskoj, posebno u regionu Kote Dior. Takođe je od velikog značaja u Šampanji gde se meša sa šardoneom da bi se napravila poznata penušava vina ovog regiona. Ima još mnogo vinograda uključujući one u SAD – posebno u Kaliforniji i Oregonu i u Australiji.

Osobine
-------

**Aroma** ovog vina je jako zavisna od područja na kome se uzgaja grožđe, a najpoznatija vina dolaze iz Burgundije. Iz tog razloga se često naziva i crnim burgundcem. Ukus i miris se osim što zavise o području dosta menjaju s vremenom, pa su tu prisutni i jagoda, kupina, malina, višnja, ljubičice, kupus, a kod starijih vina prevladavaju zemljani tonovi.

**Loza**: Postoji mnogo različitih klonova koji su pravljeni da budu prilagođeni različitim klimatskim i zemljišnim uslovima, jer ova sorta generalno bolje podnosi hladniju nego toplu, suvu klimu. Loza sama po sebi sporo dostiže plodnost, slabo rađa i plodovi rano sazrevaju. Listovi su bledo zeleni sa mat površinom, srednje veličine, često skoro okrugli, nemaju duboke ureze i imaju vrlo krznastu donju površinu.

**Plod**: Grozdovi su mali, generalno kompaktni i čine ih male, čvrsto nabijene, pomalo ovalne, slatke sočne bobice sa tamno ljubičastom kožom.

**Vino**: boja, miris i paleta dosta variraju u zavisnosti od klona i uslova u kojima je raslo. Vinu Pino Noar iz toplijih krajeva može da nedostaje dubina boje, miris i paleta, dok vina iz hladnijih regiona ima tamniju boju, srednje puno telo. To su kompleksnija vina sa aromom trešnje i jagode, sa paletom koja se razvija dok stari, koja može da dobije karakteristike slične Burgundiju i voćne arome koje podsećaju na šljive. Kad se koristi za proizvodnju penušavih vina Pino Noar se može mešati sa više sorti belih grožđa u vinima superiornog kvaliteta koja podsećaju na šampanjac, šardone ili Pinot Meunier. Najbolja od ovih vina se proizvode u skladu sa tradicionalnom francuskom metodom. Aroma i paleta se kreću od suvog do slatkog i najbolja vina će imati svežu voćnu aromu i delikatnu i kompleksnu dugotrajnu paletu.

Vino je pogodno za čuvanje.

Ostali nazivi: pinot noar, burgundac crni, burgund mare, blauburgunder, pinot nero.

Spoljašnje veze
---------------

***Pinot noir*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostala značenja, v. Lag (razvrstavanje).*
za glavni grad Nigerije v. Lagos
**Lag** (grčki **Λαγός**; 4. vijek pne.) bio je drevni makedonski plemić rodom iz Eordeje, poznat po tome što je bio otac ili očuh Ptolemeja kralja Egipta i osnivača Ptolemejske dinastije. Zbog toga se Ptolemejidi ponekad nazivaju i *Lagidima*.

Antički izvori navode kako mu je supruga bila Arsinoja, priležnica kralja Filipa II, odnosno kako je u trenutku vjenčanja za Laga bila trudna, što bi Ptolemeja učinilo Filipovim sinom, odnosno polubratom Aleksandra Velikog. Čak i u antici su neki autori bili skeptični prema ovim tvrdnjama, smatrajući ih ptolemejskom propagandom u svrhu legitimizacije vlasti nad važnim dijelom Aleksandrovog carstva.

Neki, još manje pouzdani, antički izvori navode kako je Lag bio oženjen za Antipaterovu nećaku Antigonu te s njom imao kći, buduću kraljicu Egipta Bereniku.

Dio historičara vjeruje da je s njim u rodu Lag, sin Ptolemejev, koji se navodi kao pobjednik utrke dvokolica na Likejskim igrama 308. pne.

Izvori
------

* Smith, William (editor); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Lagus (1)", Boston, (1867)

1. ↑  IG V,2 550.8
**Optička gustina** ili **apsorbancija** (A) je hemijska veličina u spektroskopiji koja predstavlja logaritamski odnos intenziteta upadnog zračenja ({\displaystyle I\_{1}}) i propuštenog zračenja ({\displaystyle I\_{0}}) kroz uzorak. Često se meri u analitičkoj hemiji.

{\displaystyle A\_{\lambda }=-\log \_{10}\left({\frac {I\_{1}}{I\_{0}}}\right)},
gde je {\displaystyle A\_{\lambda }} apsorpcija određene talasne dužine svetlosti ({\displaystyle \lambda }), {\displaystyle I\_{1}} je intenzitet zračenja (svetlost) koji je prošao kroz materijal (emisiono zračenje), {\displaystyle I\_{0}} je intenzitet zračenja pre nego što prođe kroz materijal (incidentno zračenje).

Izvan oblasti analitičke hemije, npr kada se koristi sa podešavanje diodnog lasera ​​apsorpcionom spektroskopijom (TDLAS) tehnikom, apsorbancija se često definiše pomoću prirodnog logaritma umesto zajedničkog logaritma, odnosno kao:

{\displaystyle A\_{\lambda }=-\ln(I\_{1}/I\_{0})\,}
U fizici, pojam **spektralna apsorpcija** i ima nešto drugačije značenje: deo zračenja se apsorbuje na određenoj talasnoj dužini.

Količina svetlosti koja se prenosi kroz materijal opada eksponencijalno, jer putuje kroz materijal. Pošto se apsorbanca uzorka meri kao logaritam, direktno je proporcionalna debljini uzorka i koncentraciji apsorbcije materijala u uzorku.
Opus isodomum u različitim inačicama
Opus isodomum, začelje Augustova hrama, Pula, 1. st. pne.
**Opus isodomum** je prastara tehnika zidnoga veza od najfinije obrađenih, potpuno pravilnih kvadratnih kamenih blokova jednake visine, a ponekad i jednake dužine. 

U vrijeme klasične antike ta je tehnika dovedena do savršenstva, te su mnoga, prije svega javna zdanja (hramovi, kazališta, amfiteatri i dr.) izgrađena na taj način. Tehniku kratko opisuje Vitruvije riječima: *„Isodomum" je oblik kada se svi slojevi zidaju u jednakoj visini* (De Architectura, II. knjiga, VIII. poglavlje).

Opus isodomum (lijevo) i opus pseudoisodomum (desno)
Vitruvije dalje navodi da se kameni blokovi postavljeni ovom tehnikom vežu mortom (malterom), no mnogo češće oni su nanizani „u suho" i povezani željeznim sponama – „klamfama", fiksiranim u kamen lijevanim olovom.

Potpuno pravilni opus isodomum relativno je rijedak, osobito u provincijama. Češće se sreće opus isodomum koji ima blokove jednake visine, ali ne i jednake dužine. Pri tom se, radi čvrstoće zida, redovito ipak pazi da se završetci kamenih blokova alernirajućih redova zida ne poklapaju.

**Opus pseudoisodomum** je verijanta koju opisujući opus isodomum spominje Vitruvije, navodeći da je riječ o načinu zidanja pri kojem „se redovi slojeva grade nejednako i nepravilno", očito misleći na visinu i dužinu blokova, koji su međutim i dalje isklesani u formi savršenih kvadara.

Oba načina zidanja Vitruvije smatra grčkim, ističući da se „tako dobijaju trajna i čvrsta svojstva zida". Valja naglasiti da su zidovi podignuti u tehnici opus pseudoisodomum ponekad bili obloženi žbukom, te njihova fina struktura zidnog veza zapravo nije bila vidljiva.

Bilješke
--------

1. ↑  Müller / Vogel 1999, str. 3. 31. 60. 61.
2. ↑  Suić 1976, str. 110.
3. ↑  Vitruvije, str. 42.

Izvori
------

* Vitruvije - Marcus Vitruvious Pollio: Deset knjiga o arhitekturi, preveo Matija Lopac, Sarajevo, 1990.

Literatura
----------

* Stipčević 1964 - Aleksandar Stipčević: Opus, Enciklopedija likovnih umjetnosti, sv. 3, Zagreb, 1964.
* Müller/Vogel 1999- Werner Müller; Gunther Vogel: Atlas arhitekture 1, preveo Milan Pelc, Zagreb, 1999.
* Suić 1976 - Mate Suić: Antički grad na istočnoj obali Jadrana, Zagreb, 1976.
**Opservatorija Jodrell bank** je jedna od vodećih svjetskih radioastronomskih opservatorija. Nalazi se u ruralnom području bez radio smetnji, u mjestu Lower Withington, Cheshire, sjeverozapadna Engleska.

Opservatoriju je 1945. godine osnovao Bernard Lovell, radio astronom sa Univerziteta u Manchesteru. S inženjerom Charlesom Husbandom dizajnirao je radio teleskop, koji je nazvan po njemu. Tokom gradnje korišteni su dijelovi mehanike skinuti s britanskih borbenih brodova HMS Royal Sovereign i HMS Revenge. Dovršen 1957. godine, Lovellov teleskop bio je najveći svjetski radio-teleskop. Postao je poznat otkrivanjem rakete nosača satelita Sputnjik 1 u orbiti. Teleskop se smatrao prestižnim objektom britanske nauke.

Imala je značajan naučni utjecaj u područjima kao što su proučavanje meteora i mjeseca, otkrivanje kvazara, razvoj kvantne optike i praćenje svemirskih tijela. Ovaj tehnološki kompleks ilustrira prelaz iz tradicionalne optičke astronomije u radio-astronomiju (1940-ih do 1960-ih), što je dovelo do radikalnih promjena u razumijevanju svemira.

Svjetska baština
----------------

Opservatorija, koja još uvijek radi, posjeduje nekoliko radio teleskopa i radnih zgrada, inženjerske objekte i upravnu zgradu. Glavni teleskop je Lovell teleskop, koji je treći najveći upravljački radio-teleskop na svijetu. U opservatoriji postoje još tri aktivna teleskopa; Mark II. i radio teleskopi s tanjurima promjera 13 x 7 m.

Osim općih radio-astronomskih promatranja, zvjezdarnica služi i za praćenje međuplanetarnih svemirskih letjelica, a koristi se u kontekstu projekta SETI za traženje radio signala izvanzemaljskih civilizacija.

Opservatorija ima centar za posjetioce, Centar za otkrivanje Jodrell Banka, koji nudi razgledavanje zvjezdarnice. Jodrell banka Centar za posjetitelje i arboretum su u civilnoj župi Lower Withington, a Lovell teleskop i zvjezdarnice su u Goostrey civilnoj župi, u blizini naselja Goostrey i Holmes Chapel, Cheshire. Do opservatorije se dolazi autoputom A535.

Opservatorija Jodrell bank uvrštena je 2019. god na listu UNESCO-ove svjetske baštine.

Izvori
------

1. ↑  „Ujedinjeno Kraljevstvo, spomenici upisani na listu svjetske baštine". *UNESCO: Svjetska baština*. Pristupljeno 19. 1. 2023.
2. ↑  Jodrell bank centar za astrofiziku - web.archive.org - 2008. god.
3. ↑  „Opservatorija Jodrell bank - ID 1594". *UNESCO: Svjetska baština*. Pristupljeno 19. 1. 2023.

***Opservatorija Jodrell Bank*** na Wikimedijinoj ostavi
Opsada Tira je trajala 10 meseci (novembar 333. pne. - avgust 332. pne. ).
Tir je strateški važan grad na obali Fenikije, tada u sastavu Perzijske Monarhije, odnosno današnjem Libanu. Aleksandar Makedonski ga je opsadao 10 meseci. 
Ljut zbog tako duge opsade 30.000 stanovnika je ubio ili prodao kao roblje.

morska bitka

Dugotrajna opsada
-----------------

Aleksandar Makedonski nije mogao da osvoji grad, pa ga je blokirao mesecima, ali se Tir nije predavao.
Novi grad Tir je bio smešten na ostrvu i imao je jako dobra utvrđenja, u potpunosti okružena morem. 
Onda Aleksandar Makedonski koristi zidane ostatke od glavnog dela Tira na obali da sagradi morski put dug oko 1 km.

Tada je usledio zajednički udar kiparske i feničanske flote sa pešadijom i opsadnim spravama. Pešadija i opsadne sprave deluju koristeći izgrađeni put. Tek pomoću opsadnih sprava u dosegu zidina Aleksandar uspeva da se probije u grad.

Pismo od Darija
---------------

Tokom opsade Aleksandar dobija pismo od Darija III u kome mu Darije nudi mir. Obećava da će platiti otkupninu za svoju porodicu, koju mu je Aleksandar zarobio. Nudi mu sve zemlje zapadno od Eufrata i da stvore prijateljski savez. Aleksandar ne pristaje. On hoće sve.

Aleksandrova osveta i masakr
----------------------------

Aleksandar Makedonski je bio toliko ljut zbog tako žestoke obrane grada Tira i zbog velikog gubitka ljudi, vremena i sredstava da je odlučio da se osveti.
Uništava pola grada, masakrira ogroman broj građana Tira, a preostale prodaje kao roblje.

Kasnije sam pomaže da se rašire priče o strašnom masakru, koje je počinio u Tiru, sa ciljem da se u idućim bitkama gradovi odmah predaju. Jer tko se ne preda odmah neće biti pošteđen. Na taj način Aleksandar je oslabio borbeni moral branilaca.

Vidi još
--------

* Bitka kod Isa

***Opsada Tira*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostala značenja, v. Pluralizam (razvrstavanje).*
**Pluralizam** u politici opisuje ideju mirnog suživota ljudi različitih interesa, vjeroispovjesti i načina života.

Filozofija
----------

Pluralizam (ili mnoštvenost) je filozofsko učenje o postojanju više oblika bitka (supstanci) i po kome je stvarnost sastavljena od mnoštva samostalnih bitnosti (drugi naziv je dualizam). Reč je latinskog porekla. Suprotno od pluralizma je monizam.

Politika
--------

Nasuprot totalitarnih ideologija pluralizam prepoznaje postojeće različitosti interesa i političkih pozicija. Smatra da je njihovo individualno postojanje, individualno zastupanje te artikulacija raznih pozicija legitimna i poželjna. 

Pored tolerancije najznačajnije opće načelo pluralističkog političkog sustava je princip subsidiariacije: Sva pitanja koje nije moguće riješiti na političkoj razini prepuštaju se određenim društvenim organizacijama, kao što su vjerske zajednice za svoje vjernike. Najvažnija karika u lancu pluralizma je sloboda svakog pojedinca, prigoda za razmjenu stajališta i mogućnost za zajedničko zastupanje interesa i stavova.

Vidi još
--------

* Kulturni pluralizam
* Pluralistička škola
**Pokret Moja Srbija** je bivša politička stranka u Srbiji. Osnovao ju je glumac i političar Branislav Lečić posle burne skupštine Liberalno demokratske partije kada je zajedno sa saradnicima izašao iz LDP optužujući tu stranku za nedemokratiju, izdavanje osnovnih principa i pripadnost tajkunima. Kasnije, pored Lečića njegovih saradnika iz LDP, pokretu su se priključile i druge ličnosti iz sveta politike i umetnosti. U svom programu se definiše kao stranka centra, odnosno pokušaj pomirenja ili alternativa podeli srpskog političkog korpusa na "patriotski" i "izdajnički blok". Takođe je važan deo programa bila i decentralizacija Srbije.

Pokret Moja Srbija je učestvovao na parlamentarnim izborima 2008. Takođe, Pokret Moja Srbija je učestvovao i na lokalnim izborima u Srbiji, gde je na teritoriji nekih opština, osvojena i opštinska vlast. 

23. maja 2010. godine se Pokret zajedno sa Lečićem učlanila u Demohrišćansku stranku Srbije.

Eksterni linkovi
----------------

* sajt Branislava Lečića Arhivirano 2008-07-03 na Wayback Machine-u
* Službena stranica[*mrtav link*]
* Opštinski odbor Ljubovija Arhivirano 2008-06-26 na Wayback Machine-u
**Redhill** je grad od 36,903 stanovnikana jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

Administrativno podpada pod Distrikt Reigate and Banstead.

Geografske karakteristike
-------------------------

Redhill je jedno od londonskih predgrađa na sjeveru Surreya, udaljen tridesetak km južno od centra Londona, po vapnenačkim brdima North Downsa.

Historija
---------

Sve do 19. vijeka kraj u kom se danas nalazi Redhill bio je pustopoljina, nekoliko kilometara istočno od Londona pored puta za Brighton.

Grad duguje svoje postojanje izgradnji cesta koje su ga povezale sa putem London - Brighton 1818. a kasnije zbog dolaska željeznice. Tad su podignute dvije željezničke stanice, jedna na pruzi za London, a druga na linji za Dover, uz koja su izrasla naselja.

Ta dva naselja spojila su se 1845. u današnji Redhill.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 03. 2017.
2. 1 2 3  „Redhill" (engleski). Visits Surrey. Pristupljeno 20. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Redhill, Surrey*** na Wikimedijinoj ostavi

* Redhill (`en`)
**Oskar Kokoška** (nem. *Oskar Kokoschka*, Pehlarn, Donja Austrija, 1886 – Montro, Švajcarska 1980) bio je austrijski slikar i grafičar ekspresionizma i pesnik češkog porekla.

Život i umetnost
----------------

U periodu 1905—1909. godine pohađao je Školu umetničkih zanata u Beču. Pod uticajem bečkog jugendstila, naročito Gustava Klimta (na primer portret *Adolf Los*, 1907), stvarao je uglavnom litografije u boji, a takođe i ilustracije za sopstvene tekstove. 
1910. godine. Oskar Kokoška nastanio se privremeno u Berlinu i uspostavio kontakte sa ekspresionističkim umetnicima kao što su Emil Nolde, Maks Pehštajn, E. L. Kirhner koji su imali ključnog uticaja na njegov način slikanja pre svega na odnos prema obliku i boji. Tokom Prvog svetskog rata doživeo je tešku povredu glave. Sledećih godina nastali su ekspresionistički radovi koji su podsećali na radove Edvarda Munka i Emila Noldea, pretežno litografije (*Zaljubljeni par sa mačkom*, 1917), kao i njegovi prvi prikazi gradova (Drezden, Nojštat I, 1919). Godine 1920. preuzeo je profesuru na Akademiji u Drezdenu a od 1923. godine putovao je po Evropi, severnoj Africi i Bliskom istoku gde je pretežno slikao pejzaže i prikaze gradova. Godine 1933. prokažen je kao degeneričan umetnik, pa je u znak protesta stvorio 1937. godine *Autoportret degeneričnog umetnika*. Godine 1938. emigrirao je u Englesku. Od 1953. godine živeo je na Ženevskom jezeru. Kokoška je razvio svoj sopstveni ekspresionistički stil sa dramatično nervoznim načinom slikanja i skoro baroknom dinamikom oblika i boja. Značajan sastavni deo njegovog stvaralaštva jesu portreti, čija psihološka izražajnost svedoči o sposobnosti dubokog uživljavanja. Pored toga Kokoška je slikao i slike mitološkog i alegorijskog sadržaja (triptih *Saga o Prometeju*, 1950). Stvarao je i scenografije (za Čarobnu frulu, 1955) i napisao više ekspresionističkih drama.

Eksterni linkovi
----------------

***Oskar Kokoschka*** na Wikimedijinoj ostavi

* Istorijska biblioteka: Bečki ekspresionisti
|  |
| --- |
| **Ekonomija** |
|  |
|   **Ekonomija po regijama** 
Afrika  •  Sjeverna Amerika
Južna Amerika  •  Azija
Evropa  •  Okeanija
 |
| Generalni aspekti |
| 
Razvoj ekonomske misli
Mikroekonomija • Makroekonomija |
| Metodologija |
| 
Bihejvioristička  •  Komputacijska
Ekonometrija  •  Evoluciona
Eksperimentalna •  Teorija igre
Matematička  •  Društvena psihologija |
| Polja i podjele |
| 
Razvoj • Rast • Historija
Međunarodna trgovina • Rad
Ekonomija bogatstva • Finansijska
Monetarna teorija • Javni sektor
Industrijska organizacija • Zakon
Ekološka • Ekonomski sistemi 
Prirodni resursi • Poljoprivreda
Okruženje • Regionalna nauka
Gradska • Kultura • Zdravlje |
| **Kategorija:Ekonomija** |
| Časopisi • Publikacije
Kategorija:Ekonomija • Teme • Ekonomisti |
| **Ekonomske ideologije** 
Anarhistička •  Kapitalistička
Komunistička • Korporativna
Fašistička • Džordžijska
Islamska • Slobodna trgovina
Tržišna socijalistička • Merkantilistička
Protekcionistička •  Socijalistička
Sindikalistička • Treći put
 |
| Ova kutijica: pogledaj • razgovor • uredi |

**Makroekonomija** potiče od grčkih reči *macros* (veliki) i *oikonomia* (privreda), što znači da proučava ekonomske agregatne veličine. Drugim rečima, bavi se proučavanjem problema društvene privrede, kao celine, gde se varijable svode na mali broj globalnih veličina, tj. kompleksnih agregatnih veličina. U tom smislu makroekonomija se bavi izučavanjem pojava, procesa i problema, kao što su: bruto proizvod, društveni proizvod, nacionalni dohodak, potrošnja, štednja, investicije, ekonomski rast, spoljnotrgovinska razmena, društvena reprodukcija, platni bilans, ciklična kretanja privrede, budžet, fiskalna i monetarna politika, agregatna tražnja i ponuda, zaposlenost, inflacija itd. Prema tome, makroekonomija proučava finkcionisanje i upravljanje ekonomijom u celini.

Makroekonomija dobija na značaju posle velike ekonomske krize (1929-1933. godine), kada su obelodanjeni ekonomski problemi sa nesagledivim posledicama, koji se nisu mogli razrešiti putem mehanizma Smitove "nevidljive ruke". Među ekonomistima je to najbolje uočio Džon Majnord Kejnz (1883-1946. godine), te se nastanak navedena makroekonomija teorije i politike vezuje za njegovo ime.

* Ekonomija
* Mikroekonomija
**Pierre Bayle**
**Pierre Bayle** (La Carla, 18. novembar 1647. - Rotterdam, 28. decembar 1706.), francuski filozof.

Bio je profesor na akademiji u Sedanu i na Univerzitetu u Rotterdamu. Borio se za slobodu ljudske misli i toleranciju u pitanjima moralnog uvjerenja.

Protivnik je dogmatizma, propovijedao je odvajanje crkve od države i vodio borbu protiv kalvinizma i papizma. Glavno djelo "Historijski i kritički rječnik" pisano je na temelju golemoga znanja i prva je zapadnoeuropska enciklopedija, u kojoj je definirao pojmove i kritički osvijetlio društvo svoga doba.

Svojom prvom tezom o kometu usprotivio se svim natprirodnim tumačenjima prirodnih pojava. Žigosan kao bezbožnik, objavio je studiju o povijesti kalvinizma, izazvavši protiv sebe mržnju jezuita, tako da su mu knjigu spalili, a njegova brata bacili u tamnicu, gdje je umro. Uznemiren tim umorstvom, ušao je u borbu protiv katolicizma, ali negirajući i kalvinizam.

Utjecao je na francuske prosvjetitelje, a posebno na Voltairea.

Izvori
------

1. ↑  Joseph LoConte, "The Golden Rule of Toleration", Christianity Today, Accessed 6 March 2011
2. ↑  Palmer, R.R.; Joel Colton (1995). *A History of the Modern World*. New York: McGraw-Hill. str. 301–302. ISBN 0-07-040826-2.
3. ↑  Pensées Diverses sur l'Occasion de la Comète, (1682) prevedeno kao *Various Thoughts on the Occasion of the Comet* (2000) by Robert C. Bartlett, SUNY Press.
4. ↑   Historical and Critical Dictionary (1695–1697; 1702, enlarged; best that of P. des Maizeaux, 4 vols. 1740)

***Pierre Bayle*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 61554695
* LCCN: n50005530
* ISNI: 0000 0001 2280 7284
* GND: 11850777X
* SELIBR: 176943
* SUDOC: 027931161
* BNF: cb119867257 (podaci)
* BPN: 16284821
* BIBSYS: 90052303
* NLA: 35015543
* NDL: 00432593
* NKC: jn20000600673
* BNE: XX897532
* CiNii: DA01716584
* CONOR.SI: 27031651
* NSK: 000064054

 |
Za suvremenu afričku državu, v. Mauritanija.
 *Za ostale upotrebe, v. Mauretanija (razvrstavanje).*
Mauretanija
**Mauretanija** ili **Mavretanija** (lat. *Mauretania*) je u antičko doba bio naziv prvo za berbersku kraljevinu koja se prostirala uz mediteransku obalu severne Afrike, na teritoriji današnjeg zapadnog Alžira i severnog Maroka. Rimski car Klaudije je 44. godine pretvorio Mavretaniju u jednu od provincija carstva. Klaudije je teritoriju kraljevine podelio u dve provincije, Mavretaniju Tingitanu (*Mauretania Tingitana*)
i Mavretaniju Cezarienzis (*Mauretania Caesariensis*) i linija razgraničenja išla je rekom Mulija, nekih 60 km od današnjeg Orana. Lokalna plemena, koja su Grci i Rimljani zvali Mavrima, zadržali su svoje plemenske starešine koje su rimske vlasti nazivale kraljevima. Romanizacija je ipak uhvatila korena i kod mavarske aristokratije i Makrin, pripadnik konjaničkog staleža, je 217. zakratko uspeo da se nametne za cara. Dioklecijan je u vreme svojih reformi provincijskog sistema 293. od teritorije Mavretanije Cezarenzis odcepio njen istočni deo i stvorio provinciju Mavretanija Sitifenzis. U 4. veku, Mavretanija Tingitana je podčinjene dijecezi Hispanija i samim tim i prefekturi Galija, a preostale dve provincije dijecezi Afrika i preko nje i prefekturi Italije i Afrike. U pogledu verske istorije, Rimsko carstvo je pomoglo širenju istočnjačkih religija i u Mavretaniji. Glavni grad provincije Cezarenzis, Cezareja imala je brojnu jevrejsku zajednicu početkom 4. veka, dok su rimski vojnici u Sitifidu podigli svetilišta persijskom bogu Mitri. Najzad, u 4. i 5. veku u Mavretaniji se raširilo hrišćanstvo.

Najzad, 429. godine u Mavretaniju su iz Hispanije prešli Vandali i Alani i krenuli u osvajanje bogatijih krajeva oko Kartagine. Mavretanija je sve do 476. bila formalno deo Zapadnog rimskog carstva, a nakon toga u njoj je obnovljena vlast lokalnih vladara mavarskih plemena. Priobalje Mavretanije zauzeli su 534. Vizantinci nakon Velizarovog osvajanja Vandalske kraljevine. Mavretanski sredozemni gradovi bili su potom pod upravom vizantijskog prefekta Afrike, a od kraja 6. veka i egzarha. Između 687. i 711. Mavretanija je osvojena od strane muslimanskih Arapa.

***Mauretanija*** na Wikimedijinoj ostavi
**Mersey** je rijeka na zapadu Engleske duga 110 km.

Karakteristike
--------------

*Mersey* se formira kod Stockporta, na teritoriju metropolitanskog Manchestera, sutokom rijeka *Goyt* i *Tame*, koje obje izviru na nadmorskoj visini od 490 metara, na zapadnim obrocima masiva Pennines. 

Mersey teče na prosječnoj visini od 45 m preko ravnice Lancashira Cheshira, u smjeru zapada. 
Na svom toku protiče pored južnih predgrađa Manchestera, da kod Flixtona primi svoju najveću desnu pritoku Irwell, 
koja je danas regulirana Mančesterskim kanalom.

Od Warringtona nizvodno, gdje se već osjeća utjecaj plime, rijeka je kanalizirana. Kod Runcorna (metropolitanski Liverpool), prima najveću lijevu pritoku *Weaver*, i širi se u estuarij veći od 75 km².

On je danas reguliran branama prema moru, koje ipak omogućuju plimna kretanja, time se spriječava nakupljanje mulja i naknadno jaružanje liverpulske luke.

U tom dijelu estuarija izrađena su tri tunela, dva cestovna i jedan željeznički.

Rijeka Mersey u pop kulturi
---------------------------

Mersey je postao poznati toponim zahvaljujući liverpulskim beat sastavima iz 1960-ih pa je ta varijanta beata i nazvana **Merseybeat**. Pjesma iz tih vremena - *Ferry Cross the Mersey* sastava Gerry and the Pacemakers, postala je neslužbena himna grada i nogometnog kluba Liverpool F.C.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*River Mersey*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 09. 2016.

Vanjske veze
------------

***Mersey*** na Wikimedijinoj ostavi

* *River Mersey* (`en`)
**Quems** (Cems, Qems, Quimzo, Quinze), pleme Coahuiltecan Indijanaca sa obje obale Rio Grande blizu današnjeg Eagle Passa. Prema Damián Massanetu (1691) govorili su jezikom Coahuiltecan, a sudeći po njihovim ranim opisima prakticirali su i tetoviranje. Quemsi se spominju kao vođe putova ranih putnika. Pod imenom Quexamos, ulaze 1700. na misiju San Phelipe de Valladares u istočnoj Coahuili. Kasnije se opet spominju kada njihove dvije obitelji (1726-1748) naseljavaju na misiji San Antonio de Valero u Teksasu.

Lietratura
----------

* Herbert Eugene Bolton, ed. Spanish Exploration in the Southwest, 1542-1706 (New York: Scribner, 1908; rpt. New York: Barnes and Noble, 1959).
* Lino Gómez Canedo, ed. Primeras exploraciones y poblamiento de Texas, 1686-1694 (Monterrey: Publicaciones del Instituto Technológico y de Estudios Superiores de Monterrey, 1968).
* Frederick Webb Hodge, ed. Handbook of American Indians North of Mexico (2 vols. Washington: GPO, 1907, 1910; rpt. New York: Pageant, 1959).

Vanjske poveznice
-----------------

* Quems Indians
**Plebejci** (lat. *plebeii*, jedn. *plebeius*) bili su u antičkom Rimu svi punopravni građani koji nisu pripadali povlaštenoj društvenoj grupi patricija, te se u izvorima najčešće kolektivno označavaju kao *plebs* = ("puk").

Pravo poreklo razlike između patricija i plebejaca i dalje je nepoznato, i predstavlja jedno od najvažnijih nerešenih pitanja istorije starog Rima. Pretpostavlja se da sam naziv potiče od reči *pleo*, koja se u klasičnom latinitetu više nije upotrebljavala osim u složenicama (npr. *expleo*, *impleo*), a koja znači "puniti". Prema ovoj etimologiji, koja ipak nije sasvim pouzdana niti opšteprihvaćena, reč *plebs* bi se doslovno mogla prevesti kao "mnoštvo".

Ne postoje dokazi o bilo kakvim etničkim uzrocima ove podele na dve društvene grupe, niti ima dokaza da je ta podela postojala tokom perioda Rimskog kraljevstva. Prema analističkoj istoriografskoj tradiciji, u vreme vladavine Romula, Nume Pompilija i Tula Hostilija celokupno stanovništvo grada Rima nazivano je patricijama, jer su oni bili jedini stanovnici grada. Navodno su tek za vladavine Anka Marcija plebejci došli u Rim iz drugih latinskih gradova s kojima je Rim bio uspostavio diplomatske ili čak savezničke odnose. U vreme osnivanja republike plebejci su bili isključeni iz svih svešteničkih grupa i državnih položaja (magistratura), a Zakoni dvanaest tablica čak su zabranjivali brak između patricija i plebejaca. Ova je zabrana, navodno, ukinuta tek Kanulejevim zakonom 445. godine st. e. U isto vreme, međutim, plebejci su bili raspoređeni po tribama, služili su u vojsci i mogli su postati vojni tribuni. 

Tokom prva dva veka rimske republike trajala je borba patricija i plebejaca, koja se konačno završila 287. godine st. e. potpunim formalnim izjednačavanjem prava obe društvene grupe. Ta je jednakost postignuta osnivanjem plebejskih skupština, ustanovljenjem položaja narodnih tribuna, koji su na neki način bili političke vođe plebejaca, uvođenjem položaja plebejskih edila, te posezanjem za secesijom kao najjačim oružjem plebejaca, koja je podrazumevala masovno iseljavanje plebejaca iz grada, što je prouzrokovalo drastično smanjenje odbrambene moći Rima. Prema analističkoj tradiciji, do secesije plebejaca došlo je ukupno tri puta, ali se danas smatra da je istorijski kredibilna samo poslednja secesija, do koje je došlo 287. god. st. e.

Tokom srednje republike plebejci su postepeno inkorporisani u senatorsku elitu. Do 1. veka st. e. mnogi od najuglednijih pripadnika senatorskog staleža bili su plebejskoga porekla. Pošto je patricijski status bio naslednog karaktera, vremenom su patricijske porodice izumirale, a njihovi ostaci su zajedno s imućnim slojem plebejaca formirali novu vladajuću elitu – tzv. nobilitet.
Dalj na karti HrvatskeDaljDaljDalj na karti Hrvatske
**Pokolj u Dalju** odnosi se na ubojstva hrvatskih policajaca, pripadnika Zbora narodne garde, pripadnika civilne zaštite i civila u Dalju koja su počinili JNA i pripadnici srpskih paravojnih postrojbi od 1.8. do decembra 1991. nakon zauzimanja grada tijekom Rata u Hrvatskoj. Procjenjuje se da je u tom razdoblju ubijeno između 112 i 135 ljudi.

2.4. 1991. srpski pobunjenici postavljaju prve cestovne barikade u istočnoj Slavoniji na cestama koje spajaju Vukovar sa Vinkovcima, Osijekom i Daljem. Tzv. Srpsko nacionalno vijeće proglašava pripajanje Slavonije i Baranje SAO Krajini. 

1.8. 1991. u ranim jutarnjim satima srpski pobunjenici su uz pomoć JNA (koja se napadom topništvom na postaju hrvatske policije po prvi put u sukobu otvoreno svrstala na srpsku stranu) napali policajce, gardiste i pripadnike civilne zaštite koji su se nalazili u zgradi policije, tražeći njihovu predaju. Nakon gotovo desetosatne opsade - pucanja po okruženoj zgradi, čak i iz tenkova - postaja je zauzeta i svi koji nisu ubijeni u opsadi, likvidirani su odmah potom, i to 20 policajaca, 15 pripadnika Zbora narodne garde i četiri člana Civilne zaštite, koji su i izmasakrirani. Tisuće hrvatskih civila iz Aljmaša, Dalja i Erduta bježe pred srpskim paravojnim postrojbama u Osijek.

U septembru i oktobru, srpske paravojne postrojbe uhapsile su nekoliko hrvatskih civila i zadržali ih u policijskoj postaji. 11 zatvorenika je strijeljano a njihova tijela zakopana su u masovnoj grobnici u selu Ćelija.

Međunarodni sud za ratne zločine počinjene na području bivše Jugoslavije optužio je Slobodana Miloševića i za ubojstva 4.10. 1991. godine, kada su pripadnici Teritorijalne obrane SAO SBZS, predvođeni Željkom Ražnatovićem, ušli su u zatočenički objekat u zgradi policije u Dalju i vatrenim oružjem ubili 28 zatočenika, hrvatskih civila. Tijela žrtava odnijeta su iz zgrade i bačena u obližnji Dunav.

13.5. 2010. osječko Županijsko državno odvjetništvo je nakon provedene istrage pred Županijskim sudom u Osijeku podignulo optužnicu protiv državljanina Republike Srbije, 64-godišnjeg Enesa Tase, zbog ratnog zločina protiv ratnih zarobljenika i civilnog stanovništva. Tasi se stavlja na teret da je 1. kolovoza 1991. u Dalju, tijekom oružane pobune dijela mjesnoga srpskog stanovništva i oružanog napada Republike Srbije i JNA na Hrvatsku, kao zapovjednik 51. motorizirane brigade JNA, protivno odredbama međunarodnog ratnog prava, zapovijedio svojim postrojbama te podređenim pripadnicima Teritorijalne obrane Dalja i Borova kao i pridruženim dobrovoljcima, napad na mjesto Dalj uz izričitu zapovijed da ne smije biti zarobljenih pripadnika MUP-a RH i Zbora narodne garde (ZNG).

Vanjske poveznice
-----------------

* Snimka događaja iz Dalja 1991.
* U.N. Billet Is a Symbol for Yugoslav Problem New York Times
**Mao Zedongova misao** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ; pinyin: *Máo Zédōng Sīxiǎng*) ili **maoizam** je naziv za marksističko-lenjinističku (komunističku) ideologiju koja se temelji na temelju učenja kineskog komunističkog vođe Mao Zedonga. Svoje je korijene imala u Maovim iskustvima za vrijeme građanskog rata da bi se počela razvijati 1950-ih nakon njegovog dolaska na vlast i konačno uobličila za vrijeme kinesko-sovjetskog raskola te postala službenom ideologijom vladajuće Komunističke partije Kine. Njen temeljna razlika u odnosu na dotadašnju marksističko-lenjinističku ideologiju je bila u tome što je seljaštvo umjesto radnika smatralo glavnom revolucionarnom silom. Maovi stavovi su postali izuzetno popularni kod brojnih ljevičarskih i revolucionarnih pokreta u Trečem svijetu, kao i kod pobornika tzv. Nove ljevice u Zapadnom svijetu, te su se vremenom osim NR Kine i neke druge države u većoj ili manjoj mjeri preuzele maoizam kao dio svoje ideologije, što je uključivalo Kambodžu pod vlašću Crvenih Kmera, kao i Albaniju pod vodstvom Envera Hoxhe. Maoizam je, međutim, relativno brzo odbačen u NR Kini gdje je vladajuća Partija pod novim vodstvom Deng Xiaopinga odbacila njegove radikalne stavove. U svijetu, međutim, i dalje djeluje niz maoističkih organizacija, uključujući neke sa vlastitim gerilskim paravojnim formacijama, od kojih su najpoznatije one u Peruu, Nepalu i Indiji.

Eksterni linkovi
----------------

* Guiding thought of revolution: the heart of Maoism (`en`)
* Marx2Mao.org Mao Internet Library (`en`)

| * p
* r
* u
Komunizam |
| --- |
| Osnovni koncepti | 
* Marksistička filozofija
* Klasna borba
* Proleterski internacionalizam
* Komunistička partija

 |
| Ideologije | 
* Marksizam
* Lenjinizam
* Marksizam-lenjinizam
* Maoizam
* *Juche*
* Trockizam
* Titoizam
* Lijevi komunizam
* Komunizam savjeta
* Anarhistički komunizam
* Religijski komunizam
* Kršćanski komunizam
* Eurokomunizam
* Svjetski komunizam
* Bezdržavni komunizam

 |
| Internacionale | 
* Savez komunista
* Prva internacionala
* Druga internacionala
* Treća internacionala
* Četvrta internacionala

 |
| Glavne ličnosti | 
* Karl Marx
* Friedrich Engels
* Vladimir Lenjin
* Rosa Luxemburg
* Lav Trocki
* Mao Tse-tung

 |
| Srodne teme | 
* Anarhizam
* Antikapitalizam
* Anti-komunizam
* Anti-revizionizam
* Demokratski centralizam
* Diktatura proletarijata
* Radničko samoupravljanje
* Odumiranje države
* Historija komunizma
* Komunistički genocid
* Komunistička država
* Komunistički simbolizam
* Kritike komunizma
* Luksemburgizam
* Ljevica
* Nacionalni komunizam
* Naučni komunizam
* Naučni socijalizam
* Nova ljevica
* Novi komunizam
* Post-komunizam
* Primitivni komunizam
* Komunizam i religija
* Socijalizam
* Staljinizam
* Socijalističke ekonomije
* Sovjetski savez

 |
**Pujanke** su jedan od kotareva i gradskih četvrti u gradu Splitu. Smještene su na istočnom dijelu grada a omeđene su sa sjevera Ulicom Domovinskog rata, s istoka Ulicom zbora narodne garde, s juga Vukovarskom ulicom a sa zapada Velebitskom ulicom. 

Gradski kotar Pujanke koji je okružen susjednim gradskim kotarima Neslanovcem te Ravnim njivama nalazi se na istočnom dijelu Splita. Iako se gradska četvrt Pujanke smatra jednom od najvećih četvrti u Splitu, gradski kotar Pujanke ipak je manji. Razlog ovome je to što se granice ove četvrti ne podudaraju s granicama gradskog kotara, što je slučaj s većinom ostalih kotareva u Splitu. S preko 10.000 stanovnika ovaj dio grada može se smatrati gradom samim za sebe jer se stanovnicima ovog kotara sve nalazi na dohvat ruke. 

Na području kotara pronaći ćete poštu, ljekarnu, osnovnu školu koja se nadograđuje da bi mogla primiti više učenika te čak i pazar.

| * p
* r
* u
Splitski gradski kotarevi |
| --- |
| 
Bačvice  •
Blatine-Škrape  •
Bol  •
Brda  •
Firule  •
Grad  •
Gripe  •
Kman  •
Kocunar  •
Lokve  •
Lora  •
Lovret  •
Lučac-Manuš  •
Mejaši  •
Meje  •
Mertojak  •
Neslanovac  •
Plokite  •
Pujanke  •
Ravne njive  •
Sirobuja  •
Split 3  •
Sućidar  •
Šine  •
Špinut  •
Trstenik  •
Varoš  •
Visoka  •
Žnjan-Pazdigrad
 | Grb Grada Splita |
Pup gorskog javora
**Pup** ili **pupoljak** je embrionski ili nerazvijeni dio izdanka, koji se nalazi na stabiljci odnosno u podnožju lista. 

Iz pupa se razvija izdanak. Može neko vrijeme mirovati pa se kasnije aktivirati. Razvoj pupova zove se pupanje. Neki pupovi prekriveni su ljuskama i dlačicama kao zaštitom, pogotovo u područjima oštre, surove klime. One štite najnježnije dijelove pupa. Ponekad je pup prekriven i tvarima koji ga štite. Pup bez ljuski zove se goli pup. 

Vršni ili terminalni pup nalazi se na vrhu stabiljke, a ostali su postrani ili lateralni pupovi. Ako vršni pup propadne, kod nekih vrsta, neki drugi pup preuzet će njegovu ulogu. Na stabiljci mogu biti raspoređeni naizmijenično ili nasuprotno. Pupovi mogu poslužiti otkrivanju o kojoj se vrsti drveća radi, pogotovo u zimskim mjesecima, kada listopadno drveće nema lišće. Pupovi se razlikuju po boji, položaju i dr.

Adventivni pupovi nalaze se na neuobičajenim mjestima, npr. ispod kore ili na korijenu. Spavajući pupovi su oni koji će mirovati preko zime i aktivirati se u proljeće. Dormantni pupovi mirovat će nekoliko godina. Iz vegetativnih pupova razvit će se listovi, a iz reproduktivnih pupova uz listove, razvit će se i cvijetovi, a iz njih plodovi.

Galerija
--------

* Pup ruže
* Pup smokve
* Pup divljeg kestena
* Pup hrasta lužnjaka

***Pup*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 31′ 35" SGŠ, 22° 41′ 55" IGD

**Nova Mahala** (mak. *Nova Maala*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Nova Mahala je u sastavu opštine Vasiljevo.

Prirodni uslovi
---------------

Nova Mahala je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 10 kilometara severno.

Naselje Nova Mahala se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na severnom obodu plodnog Strumičkog polja, na mestu gde se iz polja izdižu prva brda planine Maleševskih planina. Nadmorska visina naselja je približno 320 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Nova Mahala je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 823 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (83%), a manjina su Turci (16%). Turci su do početka 20. veka činili celokupno stanovništvo, ali su se potom spontano iselili u maticu. 

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **Stanovnika** |
| Makedonci | 679 |
| Albanci | 0 |
| Turci | 142 |
| Romi | 0 |
| Vlasi | 0 |
| Srbi | 0 |
| ostali | 2 |
|

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je rimokatoličanstvo (jedno od dva naselja u celoj državi sa rimokatoličkom većinom), a manjinske su pravoslavlje i islam.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinavasilevo.gov.mk Zvanična stranica opštine Vasiljevo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Vasiljevo |
| --- |
| **Vasiljevo** • 
Angelci • 
Varvarica • 
Visoka Mahala • 
Vladijevci • 
Gradošorci • 
Dobrošinci • 
Dukatino • 
Edrenikovo • 
Kuškulija • 
Nova Mahala • 
Njivičino • 
Piperevo • 
Radičevo • 
Sedlarci • 
Suševo • 
Trebičino • 
Čanaklija |  |
**Musa ibn Musa al-Kasavi** (arapski: موسى بن موسى القسوي‎; *Musa ibn Musa al-Qasawi* ; cca. 790 - 26. septembar 862) bio je vođa muvaladskog klana Banu Qasi i vladar polunezavisne muslimanske kneževine u gornjem toku rijeke Ebro na sjeveru Iberije u 9. vijeku.

Bio je praunuk grofa Kasija, osnivača dinastije. Otac Musa ibn Fortun mu je bio ubijen u mladosti; njegova majka, čije ime nije poznato, bila je baskijskog roda, a iz drugog braka je imala sina koji će postati kršćanski velmoža Íñigo Arista.

O njegovim ranim danima ima malo podataka, ali se navodi da se istakao u borbama protiv kršćanskih vladara. Prvi put se u izvorima javlja 840/41. kada je digao ustanak protiv omejadskog emira Abd ar-Rahmana II. Kasnije se pomirio sa emirom, ali je već sljedeće godine digao novi ustanak, sklopivši savez sa polubratom. Emirove snage su taj ustanak ugušile tek 843. godine. Musa se pokorio emiru i pomogao mu sa svojim trupama odbiti vikinški napad na jug al-Andalusa. 844. i 847. je ponovno dignuo ustanak, i ponovno se morao pokoriti nadmoćnim emirovim snagama.

Kada je godine 851. Albelde porazio gaskonjsko-baskijske snage, novi emir Muhamed I ga je imenovao guvernerom Zaragoze. Njegovo područje je uključilo i Toledo, te je imao toliko teritorija da se nazivao "trećim kraljem Španije", smatrajući sebi ravnopravnim emira i asturijskog kralja. Sa svojim kršćanskim rođacima se posvađao kada je 859. pomogao Vikinzima da napadnu Pamplonu. Zbog toga ga je nećak García Íñiguez napao i nanio mu težak poraz u bitci kod Monte Laturcea. Emir ga je nakon toga 860. smijenio s mjesta guvernera. Poginuo je od rana zadobivenih kod Guadalajare u napadu na pobunjenike pod svojim berberskim zetom Izraq ibn Mantel ibn Salimom.

Literatura
----------

* Cañada Juste, Alberto, "Los Banu Qasi (714-924)", *Príncipe de Viana*, 41: 5-96 (1980).
* Ibn Hazm, *Jamharat ansab al-'Arab*
* Levi-Provençal, *Histoire de l'Espagne Musulmane*
**Murzuk** (arapski: مرزق / Murzuq) je oaza i grad od 10,829 stanovnika (sa širom okolicom 68.700) na jugozapadu Libije, u istoimenom Okrugu Murzuk u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire po saharskoj oazi na sjevernom rubu pješčanog mora - Idhān Murzuk.

Murzuk je poznat kao tradicionalna prijestolnica regije Fezan, a između 16.-19. vijeka bio je i prijestolnica sultanata koji je pokrivao veći dio Fezana.
Za njegovog sultana se govorilo da ima harem od 40 žena kog čuvaju eunusi.

Historija
---------

Murzuk je još od Antike bio mjesto gdje su se okupljale karavane za putovanja do Jezera Čad i Rijeke Niger.
Po lokalnoj tradiciji osnovao ga je marokanski svetac Sīdī el-Muntasir.

Pored tog što je bio tradicionalna prijestolnica regije Fezan postao je i centar arapske trgovine robljem i oružjem.

Za osmanske vlasti bio je sjedište kajmakama, pa je u usporedbi sa ostalim saharskim naseljima bio pravi grad iako nije imao više od 1500 stanovnika.
Svojevremeno je zvan *Pustinjski Pariz*, kad je bio baza istraživača Sahare, među ostalim i dvoje značajnih
njemačkih Friedericha Konrada Hornemanna (1798.) i Gustava Nachtigala (1870–71.) 

Nakon zamiranja karavanskih puteva, kad je počela era automobila i aviona, prošla su zlatna vremena Murzuka i grad je počeo propadati. 
Za talijanske kolonijalne uprave, podignuta je nova utvrda koja se danas koristi kao policijska stanica.

Današnji Murzuk je lokalno trgovište i prilično oronuli gradić sa ruinama iz boljih vremena, među kojima se ističe stara osmanska utvrda. 
Jedna od njegovih karakteristika je ženski suk u kom se prodaje povrće, mlijeko i mliječni proizvodi i kojekakve rukotvorina.

Grad je pustinjskom magistralom povezan sa Sabhom, koja leži 137 km sjeveroistočno.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Libya, State of Libya*" (engleski). City population. Pristupljeno 15.12. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Murzuk, oasis, Libya*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 15. 11. 2019.
3. 1 2  „*Murzuk, The Sultan's palace*" (engleski). LookLexl. Arhivirano iz originala na datum 2017-06-16. Pristupljeno 15.12. 2019.
4. 1 2  „*Murzuch*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 15. 14. 2018.

Vanjske veze
------------

***Murzuk*** na Wikimedijinoj ostavi

Vanjske veze
------------

* *Murzuk, The Sultan's palace* Arhivirano 2017-06-16 na Wayback Machine-u (`en`)
Članovi Organizacije Ugovora o zajedničkoj bezbednosti su žute boje, a bivši članovi zelene
**Organizacija Ugovora o zajedničkoj bezbednosti** je bezbednosna organizacija, koju su 1992. osnovale pojedine članice bivšeg SSSR. Oružani napad protiv jedne ili više članica smatra se napadom na sve članice. Članovi organizacije su:

* Rusija
* Kazahstan
* Tadžikistan
* Kirgistan
* Belorusija
* Jermenija

Bivše članice:

* Gruzija do 1999. (planira da pristupi NATO)
* Azerbejdžan do 1999.
* Uzbekistan do 2012.

Snage za brzu reakciju
----------------------

Tijekom 2009. godine **Organizacija Ugovora o zajedničkoj bezbednosti** je osnovala svoje snage za brzu intervenciju ili punim ruskim imenom:Коллективные силы оперативного реагирования (KSOR, ruski KCOP) čiji cilj je borba protiv ograničenog vojnog napada na bilo koju članicu ove skupine. Vojne jedinice uključene u ovu snagu su:

* **Rusija**
	+ 98. gardijska desantna divizija s bazom u gradu Ivanovo;
	+ 31. gardijska zračnodesantna brigada iz Uljanovskog;
* **Kazahstan**
	+ 37. zračnodesantna brigada iz Taldikorgana;
	+ mornarički bataljon;
* **Bjelorusija**
	+ specijalna brigada;
* **Armenija**
	+ pješadijski bataljon;
* **Kirgistan**
	+ pješadijski bataljon;
* **Tadžikistan**
	+ pješadijski bataljon.

Kontroverza
-----------

Tijekom Revolucije u Kirgistane Bjelorusija je žestoko kritizirala ovu organizaciju kao i Šangajsku organizaciju za saradnju jer po njenom službenom mišljenju kakva je korist od vojne organizacije ako krv teče ulicama jedne njene članice u kojoj se istovremeno događa protuustavni državni udar, a ona ostaje bez komentara

Izvori
------

1. ↑  Belarus leader raps Russia, may snub security summit, Reuters, April 25, 2010.

Vidi još
--------

* Šangajska organizacija za saradnju
* NATO

Eksterni linkovi
----------------

***Organizacija Ugovora o Zajedničkoj Bezbednosti*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična internet prezentacija