recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Ljubomir Kačavenda** (crkveno ime *Vasilije Kačavenda*, Sarajevo, 19. decembar 1938) je umirovljeni episkop zvorničko-tuzlanski, poznat po tome što je morao napustiti dužnost usled optužbi za pedofiliju.

Biografija
----------

Po završenoj osnovnoj školi, uspješno je završio petorazrednu bogosloviju, a potom i Pravoslavni bogoslovski fakultet Univerziteta u Beogradu. Pored toga, studirao je prava i arheologiju.

Zamonašen je u manastiru Ozren 1957. godine. Godine 1960. unapređen je u čin jeromonaha, a ubrzo je odlikovan pravom nošenja crvenog pojasa i činom protosinđela. Kao sabrat manastira Ozren postavljen je na dužnost arhijerejskog zamjenika i sekretara Crkvenog suda Zvorničko-tuzlanske eparhije u Tuzli.

Nakon smrti episkopa Longina, Sveti arhijerejski sabor Srpske pravoslavne crkve, na svom redovnom zasjedanju 1978, izabrao je Vasilija za novog episkopa zvorničko-tuzlanskog. Narečenje novog episkopa obavljeno je 24. juna, a svečana arhijerejska hirotonija 25. juna 1978. u Sabornoj crkvi u Beogradu. Svetu arhijerejsku liturgiju služio je patrijarh srpski German, uz sasluženje episkopa banatskog Vasariona i šabačko-valjevskog Jovana, deset sveštenika i deset đakona. Svečano ustoličenje je obavljeno 16. jula 1978, uz prisustvo nekoliko hiljada ljudi iz eparhije i šire.

Kačevenda je široj javnosti postao poznat za vreme rata u Bosni i Hercegovini kada je postao poznat kao jedna od najistaknutijih crkvenih ličnosti koja je podržavala srpske nacionaliste i Republiku Srpsku. Posle rata je izazvao kontraverze kada je u aprilu 2007. godine odbio poziv da održi vjersku službu vojnicima Oružanih snaga BiH, koji su kao nova rotacija deminera poslati u Irak, pravdajući ovaj čin lošim uslovima za održavanje vjerske službe pravoslavaca.

Skandal
-------

U novembru 2012. je Sveti arhijerejski sinod Srpske pravoslavne crkve dobio video-snimke koje pokazuju Kačevendu u seksualnoj aktivnosti  sa maloletnim dečacima.  9. novembra je Kačevenda podneo ostavku, navodeći "zdravstvene razloge" , ali ju je kasnije povukao.

  

Na sednici od 22. aprila 2013. usvojena je njegova ostavka na službu aktivnog eparhijskog arhijereja, koju je podneo iz zdravstvenih razloga 6. novembra 2012. Zatim, Sveti arhijerejski sabor ga je 29. maja 2013. konačno i trajno razrešio upravljanja Eparhijom zvorničko-tuzlanskom.

Doživeo je moždani udar (šlog) u petak 20. septembra 2013. godine, od koga se oporavljao u Kliničkom centru Srbije gde je operisan 22. septembra 2013.
Web stranica *Factbooka*
**The World Factbook** (ISSN 1553-8133, također poznat kao CIA World Factbook) je izvor podataka o zemljama svijeta koji svake godine objavljuje CIA u stilu almanaha. *Factbook* je dostupan na internetu u obliku web stranice, koja se djelomično osvježava svaki tjedan. Također je dostupan za preuzimanje za čitanje s vašeg računala. *Factbook* pruža dvije do tri stranice pregleda demografije, geografije, komunikacije, državnih tijela, ekonomije i vojnih osoba 267 od SAD-a priznatih država i nesamostalnih područja širom svijeta.

*Factbook* je namijenjen za uporabu američkim vladinim dužnosnicima, te su njegov stil, format, pokrivenost i sadržaj su prvenstveno namijenjeni ispunjavanju njihovih zahtjeva. Međutim, ovaj izvor informacija se često koristi kao izvor za akademske istraživačke radove. *Factbook* je djelo američke vlade, i kao takve je u javnom vlasništvu u Sjedinjenim Američkim Državama po američkom zakonu.

Vanjske veze
------------

***The World Factbook*** na Wikimedijinoj ostavi

* The World Factbook Arhivirano 2009-09-12 na Wayback Machine-u
**Tobruk** (arapski: طبرق, grčki: Αντίπυργος) je lučki grad od 62,500 i općina od 114.680 stanovnika na sjeveroistoku Libije u Regiji Kirenaika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire oko malog zaljeva Sredozemnog mora - Bomba.
Od egipatske granice je udaljen 155 km zapadno, a od glavnog grada Tripolija 1,250 km.
Kroz grad prolazi obalna magistrala kojom je povezan sa Kairom, Bengazijem i Tripolijem.

Historija
---------

Luka
Najstarije naselje na tom lokalitetu bila je Grčka kolonija - *Antipirgos*, kog je za rimskih vremena zamjenila utvrda koja je branilagranice Kirenajke. 
Tokom srednjeg vijeka se transformirao u odmorište i trgovište na obalnom karavanskom putu.

Kako je Tobruk jedina prirodna luka Libije, Kraljevina Italija ga je zauzela na samom početku Talijansko-turskog rata 5. oktombra 1911. 
Za Irata ga je koristila kao vojnu bazu za mornaricu i avijaciju u vojnim kampanjama prema jugu.

Hotel Masira
Za Drugog svjetskog rata Tobruk je nekoliko puta padao iz ruke u ruku, i bio poprište najdugotrajnih borbi na sjevernoafričkom frontu. Jedinice Britanske armije zauzele su grad u januaru 1941. pritom zarobivši 25.000 talijanskih vojnika.
Rommelov Afrički korpus je u svom naletu natjerao Britance da se povuku na istok, ostavivši garnizon u Tobruku u okruženju. Ta opsada trajala je od novembra 1941. do januara 1942. sve dok ga nisu oslobodile Britanske jedinice u ofenzivi natjeravši Rommela da se povuče iz Kirenaike.
Tobruk se drugi put našao u opsadi koja je trajala od marta 1941. do juna 1942. kad je Afrički korpus zauzeo grad i zarobio oko 35.000 savezničkih vojnika i ogromne količine Ratnog materijala.

Nakon Druge bitke kod El Alameina jedinice Britanske armije su u svojoj ofenzivi zauzele Tobruk 13. novembara 1942.

Tobruk je nakon rata obnovljen pa je postao rezidencija bivšeg libijskog kralja Idrisa. Luka je proširena 1960-ih izgradnjom naftnog terminala *Marsa al-Hariga*, koji je naftovodom dugim 515 km povezan sa naftnim poljem Sarir.

Britanska armija napustila je svoju bazu u južnom predgrađu *Al Adam* 1970.

Tobruk je 2011. bio prvi libijski grad kog su preuzeli ustanici protiv Gadafija.

Znamenitosti
------------

U Tobruku se nalaze Vojnička groblja britanskih, talijanskih i francuskih vojnika..

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Libya, State of Libya*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 29. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12  „*Tobruk*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 29. 11. 2019.
3. ↑  „*Tobruch*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 29. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

***Tobruk*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Tobruch* ()
**Exmoor** (izgovor: [Eksmur]) je nacionalni park na jugozapadu Engleske osnovan 19. oktobra 1954.

Karakteristike
--------------

Nacionalni park Exmoor pokriva površinu od 693 km², u sjeverozapadnom Somersetu i sjevernom Devonu. 
Park se prostire u dužinu 56 km u smjeru istok - zapad (od Combe Martina do Monksilvera), a širok je 35 km u smjeru sjever - jug (od Dulvertona do Mineheada). Dužina obale duž 
Bristolskog kanala iznosi 55 km

Pejzaž parka
Oko 71% terana Nacionalnog parka podpada pod Somerset, a 29% pod Devon.

Exmoor je močvarno tresetište, Engleska, na sjeveru mu je granica Bristolski kanal, sa pitoresknom obalom, duž koje se nižu nepristupačni rtovi i uske [[šuma|šumovite doline (lokalno zvane - coombs). Izvan tog pojasa, u slabo naseljnoj unutrašnjosti, prostire se močvarna visoravan obrasla vrijeskom, na prosječnoj nadmorskoj visini od 300 m, s Dunkery Beaconom (519 m) kao najvišim vrhom.

Taj prostor koristi se kao pašnjak za eksmurske ponije, ovce i divlje jelene, kojih još uvijek ima, i koji se love.

Najveći vodotok je rijeka Exe, koja teče prema jugu do Kanala La Manche, ostali veći vodotoci su Barle, Bray, Mole, East Lyn, Washford, Homer, Aller, Heddon, West Lyn i Umber.

Turizam je važan za lokalnu privredu, a najveća naselja u parku su; Lynton and Lynmouth - 1,513, Dulverton - 1, 486, Porlock - 1, 438 i Dunster 854 (po popisu iz 2001.)

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Exmoor*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 10. 01. 2017.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Exmoor Facts and Figures*" (engleski). Exmoor National Park. Arhivirano iz originala na datum 2016-12-22. Pristupljeno 10. 01. 2017.

Vanjske veze
------------

***Exmoor*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice parka* ()
**Trujillo** je grad od 328,517 i aglomeracija od 986,800 stanovnika na zapadu Perua u La Libertad u kom je administrativni centar .

Geografske karakteristike
-------------------------

Trujillo se prostire po obalnoj ravnici rijeke Moche, zapadno od njena ušća u Pacifik, udaljen je 552 km sjeverozapadno od glavnog grada Lime, a od luke Salaverry 12 km.sjeverno.

Na zapadnoj periferiji nalazi se arheološko nalazište Chan Chan iz Pretkolumbovskih vremena koje je 1986. uvršteno na UNESCO-vu Listu svjetske baštine.

Stadion
Centralni trg

Historija
---------

Trujillo je bio drugi najstariji španjolski grad u Peruu, kog je osnovao 1534. konkvistador Diego de Almagro, mjesto kome je već sljedeće godine Francisco Pizarro dodjelio status grada, i nazvao ga po svom rodnom Trujillu iz Španjolske.

Teško je razoren za potresa 1612.

Naglo je narastao tokom 19. vijeka, kad su zbog velike potražnje za šećerom, došli brojni strani investitori i osnovali plantaže šećerne trske, pa je ubrzo postao jedan od najvećih gradova u Peruu (momentalno treći).

Trujillo je danas grad sa nekoliko univerziteta, između ostalih i Nacionalnog osnovanog 1824.

Znamenitosti
------------

Pored aheološkog nalazišta, najveća znamenitost je barokna katedrala na centralnom trgu.

Privreda i transport
--------------------

Pored tradicionalnih šećerana i pivovara Trujillo je danas grad kemijske, tekstilne, kožarske i prehrambene industrije.

On je i popularna turistička destinacija, jer se u njegovoj neposrednoj okolici, duž pacifičke obale nižu ljetovališta
U navodnjavanoj dolini rijeke Moche uzgaja se šećerna trska,riža i šparoge.

Kako se nalazi na trasi Panameričkog autoputa, a ima željeznicu i luku Salaverry, dobro je povezan sa svim važnijim gradovima u zemlji.
Pored tog ima i Internacionalni aerodrom *Carlos Martinez De Pinillos* (ICAO: **SPRU**, IATA: **TRU**), zapadno od centra grada, koji je treći po prometu u zemlji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Trujillo Conglomeration in Trujillo*" (engleski). City population. Pristupljeno 23.05.2023.
2. 1 2  „*Trujillo in Trujillo (La Libertad Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 23.05.2023.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Trujillo*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 23.05.2023.
4. 1 2  „*Trujillo*" (hrvatski). Enciklopedija LZMK. Pristupljeno 23.05.2023.
5. ↑  „*Capitan FAP Carlos Martinez De Pinillos International Airport*" (engleski). SKYbrary. Pristupljeno 23.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Trujillo (Peru)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad Provincial de Trujillo* (službene stranice) ()

Trujillo (Perú)
**El Puerto de Santa María** ili samo **El Puerto** (kako ga vlastiti stanovnici zovu) je lučki grad od 88.430 stanovnika na jugu Španjolske, koji administrativno podpada pod autonomnu zajednicu Andaluziju i provinciju Cádiz.

Geografske karakteristike
-------------------------

El Puerto leži na ušću rijeke Guadalete u Atlanski ocean, udaljen desetak km jugozapadno od Jerez de la Frontere i isto toliko od Cádiza koji leži na suprotnoj strani.

Historija
---------

Za antike je bio znan pod imenom **Menesthei portus** (grčki: ὁ Μενεσθέως λιμήν), o njemu je Ptolomej pisao kao luci između Gadesa i Gadesa i Aste.

Arena za koridu
Karta grada
Tokom historije bio je arsenal i brodogradilište ratne flote, a i štab za oceansku flotu. Iz njegove luke je isplovio pomorac Alonso de Ojeda, istraživač Kariba.

Privreda
--------

Glavna privredna aktivnost u Puertu je proizvodnja šerija po brojnim vinarijama, uz to u novije doba je turizam sve važniji, od kad su izgrađeni brojni hoteli i rekreacioni centri duž obale.

El Puerto je poznat po koridama i areni u kojoj se održavaju koridama

Pobratimski gradovi
-------------------

* Saharska Arapska Demokratska Republika La Güera, Saharska Arapska Demokratska Republika
* Sjedinjene Američke Države Coral Gables, Sjedinjene Američke Države
* Meksiko Texcoco de Mora, Morelos, Meksiko
* Ujedinjeno Kraljevstvo Brighton, Ujedinjeno Kraljevstvo
* Španija Calpe, Španjolska

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Spain: Andalucía*" (engleski). City population. Pristupljeno 5. 10. 2018.
2. 1 2 3 4 5  „*El Puerto de Santa María*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 05. 10. 2014.
3. ↑  „*Menesthei portus*" (engleski). Dictionary of Greek and Roman Geography. Pristupljeno 5. 10. 2014.

Vanjske veze
------------

***El Puerto de Santa María*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ayuntamiento de El Puerto de Santa María* ()
**Sepsa** je teško zdravstveno stavnje uzrokovano sustavnim upalnim odgovorom tijela na infekciju (uzrokovanu npr. bakterijama, parazitima ili gljivicama).
Najčešći uzročnici sepse su bakterije, ali istu kliničku sliku mogu uzrokovati i gljivice, paraziti i virusi, a lokalizacija mjesta infekcije može biti u bilo kojem dijelu tijela.

Definicija
----------

Kako bi se dijagnosticirala sepsa mora postojati dokazana ili suspektna infekcija i moraju biti prisutna dva ili više od sljedećih kriterija:

* Tahikardija, broj otkucaja srca veći od 90 u minuti
* Tjelesna temperatura, manja od 36 °C ili veća od 38 °C
* Tahipneja, broj udisaja veći od 20 u minuti ili parcijalni tlak ugljik dioksida u krvi manji od 4.3 kPa (32 mm Hg)
* Broj bijelih krvnih stanica manji od 4000 stanica u 1 mm³ ili veći od 12000 stanica u 1 mm³; ili prisutnost više od 10% nezrelih neutrofila.

Napomena: Sindrom sustavna upalnog odgovora ima iste dijagnostičke kriterije, osim infekcije.

Patofiziologija sepse
---------------------

Kada nastane infekcija ili ozljeda tkiva, dolazi do jednovremenog izlučivanja pro-inflamatornih i protuupalna elemenata. Kao posljedica sistemske pro-inflamatorne reakcije dolazi do;

* Oštećenja endotela krvnih sudova, koju prati mikrovaskularne disfunkcija,
* Oštećenja tkivne oksigenacije (hipoksija), koja za posljedicu ima oštećenje organa,
* Anergije i imunosupresija, koja stvara stanje destruktivnog imunološkog nesklada.

Zbog toga se sepsa može opisati i kao autodestruktivna proces koji omogućava da normalni patofiziološki odgovor na infekciju zahvati i druga normalna tkiva.

Vanjske poveznice
-----------------

* (`sh`) Sepsa i septički šok Arhivirano 2012-12-29 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Sepsa** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Topovnjača** je ime za manji ratni brod naoružan velikim topovima, koji se najviše koristi u vodama pored obale.

Karakteristike i historija
--------------------------

Topovnjače su brzi manji brodovi, deplasmana do 2000 tona, namijenjeni za artiljerijski ili raketni napad na teretne i manje ratne brodove u uskim i obalnim morima, rijekama i jezerima. Pored toga koriste se za izvođenje taktičkih i diverzantskih desanata, za podršku napadu raketnih i torpednih čamaca, zaštitu konvoja, patroliranje, izviđanje i polaganje mina.

Historija
---------

Američka topovnjača Alliance
Prva topovnjača na svijetu izgrađena je u Kraljevini Švedskoj 1760. to je bio jedrenjak - slup, naoružan sa dva, tri manja topa, U drugoj polovici 19. vijeka počele su se graditi parne topovnjače. U periodu između 1860.-90. puno se gradilo riječnih topovnjača, to su najčešće bili manji parobrodi deplasmana do 300 tona, ali se gradilo i nešto veće od 300 do 600 tona.

Krajem 19. vijeka razvile su se oklopne topovnjače za djelovanje po uskim i obalnim morima, sa glavnim topom kalibra 270-305 mm u oklopnoj kuli na pramcu, pomoćnim topom kalibra 87-100 mm na krmi i 2 do 3 brzometna topa kalibra 37 mm kod glavnoga jarbola, poneke su imale i 1 do 3 torpedne cijevi.

U tom vijeku su topovnjače pomogle zemljama Zapada da demonstriraju svoju imperijalnu moć u kolonijama širom svijeta. Tad je i nastala fraza - *Diplomacija topovnjača*, a značila je ili ćete popustiti ili ćemo Vas bombardirati.

U Prvom svjetskom ratu topovnjače su se uglavnom koristile za pratnju i akcije duž obala.

Za Drugog svjetskog rata Britanska kraljevska mornarica razvila je motornu topovnjaču za borbu protiv njemačkih torpednih čamaca, kojima je po dizajnu nalikovala, jedino što je umjesto torpeda imala jače topove. 
Kriegsmarine je potkraj rata izgradila konvertibilnu topovnjaču (S-208), na koju se lako moglo montirati torpedne cijevi, pa je tako postala torpedni čamac.

Nakon Drugog svjetskog rata pojavili su se novi tipovi topovnjača, Sovjetski Savez je izgradio prvu raketnu topovnjaču naoružanu protubrodskim raketama.

Novi impuls za razvoj topovnjača dao je Vijetnamski rat, u kojem je Američka vojska koristila topovnjače u sastavu riječnih flotila. 
U Sjedinjenim Državama je 1975. izgrađena prva hidrokrilna raketna topovnjača.

Izvori
------

1. 1 2  „*Gunboat*" (engleski). Cambridge Dictionary. Pristupljeno 12.9.2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Topovnjača*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija LZMK. Pristupljeno 12. 09. 2016.
3. ↑  „*Insect-Class Gunboat*" (engleski). HistoryNet. Pristupljeno 12.9.2020.

Vanjske veze
------------

***Topovnjača*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Bring Back a True Gunboat* ()
* *Topovnača* ()
| KenaiKenai Mountains |
| --- |
| Dio |
| Pogled na masiv KenaiPogled na masiv KenaiPogled na masiv Kenai |
| Dužina masiva: | 430 km |
| Širina masiva: | 230 km |
| Površina masiva: | 26 592 km² |
| Najviši vrh: | Truuli (2015 m) |
| Zaštićene oblasti: | Nacionalni park fjord Kenai, Rezervat Kenai |
| Država: |  SAD (Aljaska) |

**Masiv Kenai** (engleski: *Kenai Mountains*) je planinski masiv, koji leži na jugozapadu Aljaske i proteže se od južnog kraja Poluotoka Kenai sve do Masiva Chugach, koji počinje od Zaljeva Turnagain (rukavac Zaljeva Cook).

Geografske karakteristike
-------------------------

*Masiv Kenai* prostire se po Poluotoku Kenai u dužinu od nekih 430 km u smjeru istok-zapad, širok je 230 km u smjeru sjever - jug, a površina mu iznosi nekih 26 592 km²  Planine *Masiva Kenai* visoke su od 914 do 1524 metara, a najviši vrh Truuli ima 2015 metara.

Karta Poluotoka Kenai
Masiv presjecaju velika ledena polja i brojni glečeri od kojih su najveći Sargent i Harding, i brojne rijeke, a najveće su Kenai i Russian.

Prvi koji je zabilježio ime masiva, bio je Rus Konstantin Grivingko, koji je 1849. pisao o njemu, na osnovu izvještaja dobivenih od ekspedicije po Poluotoku Kenai koju je vodio Ilja Gavrilovič Voznesenski 1842.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Kenai Mountains*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 11. 2013.
2. 1 2  „*Kenai Mountains*" (engleski). Peakbagger. Pristupljeno 22. 11. 2013.

Vanjske veze
------------

***Kenai (masiv)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Kenai Mountains* na portalu Peakbagger ()
**Operacija Odron brega** (njem. *Bergrutsch*, Bergruč) je bila zajednička operacija Vermahta, četnika i snaga NDH protiv partizana u okolini Knina i Benkovca u Dalmaciji. Vođena je od 24. do 28. jula 1944. godine.

Nemci su u ovoj operaciji angažovali delove 264. peš. divizije, 1. puk »Brandenburg«, 92 mot. gren. puk, 1. i 3. bataljon 384. puka i 3. bataljon 383. puka 373. legionarske divizije »Tigar« i ustaško-četničke snage s toga područja.

Operacija »Odron zemlje« je počela 24. jula 1944. godine na prostoru severozapadno od Knina i Benkovca, napadom delova 264. i 373. legionarske divizije (1. i 3. bataljon 384. puka), 92. mot. gren. puka, 1. puka »Brandenburg«, četnika i ustaša na jedinice 19. divizije NOVJ. Do 27. 7. glavnina partizanskih snaga se povukla na planinu Velebit.

Posle upornih borbi koje su trajale do 28. jula, 19. divizija NOVJ je prešla u protivnapad na odseku Žegar — Ervenik, i prisilila neprijatelja na povlačenje.

Izvori
------

1. ↑  IZVEŠTAJ KOMANDANTA JUGOISTOKA OD 22. JULA 1944. VRHOVNOJ KOMANDI VERMAHTA O DEJSTVIMA NA PODRUČJU JUGOISTOKA
2. ↑
3. ↑  IZVEŠTAJ KOMANDANTA JUGOISTOKA OD 27. JULA 1944. KOMANDI KOPNENE VOJSKE O DEJSTVIMA NA PODRUČJU JUGOISTOKA

Vidi još
--------

* Spisak antipartizanskih operacija u NDH
* Spisak osovinskih operacija u Jugoslaviji

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **bitkama i ratovima** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Tri zamka i bedemi Bellinzone** (talijanski: *I tre castelli e la cinta muraria di Bellinzona*) je ime lokaliteta na jugu Švicarske, koji je 2000. uvršten na UNESCO-ovu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.

To su tri zamka; *Castelgrande*, *Montebello* i *Sasso Corbaro* i bedemi koji povezuju dva zamka Castelgrande i Montebello.

Karakteristike
--------------

Zamak Montebello
Karta sa pozicijom zamaka
Historijski centar Bellinzone sastoji se od skupine utvrda grupiranih oko *Velikog zamka* (**Castelgrande**), koji stoji na stjenovitom vrhu sa kojeg puca pogled na cijelu dolinu Ticino. Nizvodno od zamka čitav niz kamenih bedema i tornjeva štiti drevni grad i blokira prolaz kroz dolinu.

Drugi zamak **Montebello** sastavni je dio gradskih fortifikacija, dok je treći - **Sasso Corbaro** podignut na izoliranom kamenitom brdu jugoistočno od centra i ostalih fortifikacija.

Zamak Sasso Corbaro
Kompleks fortifikacija Bellinzone u italskom kantonu Ticino, južno od Alpa, jedini je vidljiv primjer srednjovjekovne vojne arhitekture u cijelom alpskom krugu.

Bedemi Bellinzone
UNESCO je Kompleks Bellinzone uvrstio u Svjetsku baštinu, jer je jedan od najvećih primjera fortifikacione arhitekture 15. vijeka, nastao pod pod utjecajem topografije i zbog odlično očuvanog ansambla.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Three Castles, Defensive Wall and Ramparts of the Market-Town of Bellinzona*" (engleski). UNESCO. Pristupljeno 7. 12. 2018.

Vanjske veze
------------

***Tri zamka i bedemi Bellinzone*** na Wikimedijinoj ostavi

* *I tre castelli medievali di Bellinzona* ()

| * p
* r
* u
Svjetska baština u Švicarskoj |
| --- |
|  | Tektonski geotop Arena Sardona kantona Glarus • Historijski centar Berna • Tri zamka i bedemi Bellinzone • Jungfrau-Aletsch-Bietschhorn između Wengena i Fiescha • Urbanizam gradova La Chaux-de-Fonds i Le Locle • Terasasti vinogradi Lavauxa • Monte San Giorgio1) • Prahistorijska naselja sojenica oko Alpa2) • Raetinska pruga1) • Müstairski samostan Svetog Ivana u Val Müstairu • Kneževska opatija St. Gallen sa fondacijskom bibliotekom i crkvom | Švicarska zastava |
| 
1) Zajednička svjetska baština Italije i Švicarske 
2) Zajedno s pet ostalih alpskih zemalja  |
**Hotel Sacher** (otvoren 1876. pod imenom **Hôtel de l'Opéra**) je luksuzni bečki hotel od pet zvjezdica, svjetski poznat po svojoj istoimenoj torti od čokolade (Sacher torti). Hotel se nalazi preko puta Opere u samom srcu Beča. Negdje oko 1890. hotel je preimenovan po prezimenu vlasnika Eduarda Sachera (1843.-1892.) u *Hotel Sacher*.

Historija Hotela Sacher
-----------------------

### Sve je počelo s tortom

Sve je počelo 1832. s desertom koji je 16-godišnji kuharski šegrt Franz Sacher (1816.-1907.) trebao napraviti za kneza Metternicha i njegove uvažene goste. Metternich je usput kuharima navodno rekao "nemojte me osramotiti večeras". Franz je napravio prhki čokoladni biskvit preliven marmeladom od marelica i čokolodom, protutip slavne Sacher torte, koja se po istoj recepturi pravi i danas u Sacheru. Franz Sacher uspio je za svog života, dobro razgranati posao sa svojom tortom, i dobro školovati svog sina Eduarda plaćajući mu putovanja u London i Pariz gdje se Eduard upoznao s novim trendovima u ugostiteljstvu i hoteljerstvu.

### Izgradnja hotela

Kriška Sachertorte
Eduard je proširio već dobro uhodan očev slastičarski posao na ugostiteljstvo, i nakraju na hoteljerstvo. Nakon vrlo uspješnog restorana na Kärntner Straße, uspio je dobiti dozvolu da podigne hotel, preko puta kojeg je otvorio 1876.

Nakon njegove prerane smrti 1892. hotel je nastavila uspješno voditi njegova žena *Anna* (1859.–1930.). Za njenog upravljanja hotel je postao svjetski slavan među tadašnjom elitom, po vrhunskom komforu i besprijekornoj usluzi i po odličnoj Sacher torti. Ona se pred kraj života ipak više nije snalazila u novonastalim prilikama nakon raspada Austro-Ugarske pa je hotel nakupio dugove, i nakon njene smrti 1934. bankrotirao. Novi vlasnik advokat Hans Gürtler uspio ga je sa svojom ženom Poldi ponovno vratiti na noge.

I danas je Hotel Sacher u vlasništvu porodice Gürtler, koja njime upravlja preko firme *Eduard Sacher GmbH & Co OHG*. Od 1988. kompanija je preuzela posrnuli salzburgški hotel *Österreichischer Hof* koji je od drugi hotel pod imenom *Sacher*. Hotel je renoviran 2005. tad su dograđena dva kata, s nove 43 sobe i bazenom.

Izvori
------

1. 1 2  „*Wilhelm Fraenkel*" (njemački). Architekturzentrum Wien. Pristupljeno 8. 7. 2012.
2. 1 2 3 4 5  „*Sacher, Eduard, GmbH & Co OHG*" (njemački). Österreich-Lexikon. Pristupljeno 8. 7. 2012.
3. 1 2 3 4 5 6  „*Hotel Sacher Vienna*" (engleski). Cosmopolis. Pristupljeno 8. 7. 2012.

Vanjske veze
------------

***Hotel Sacher*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hotel Sacher Wien ()
* Hotel Sacher Salzburg ()
* Historija Hotela Sacher na potalu Cosmopolis ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 131091382
* LCCN: n50055696
* GND: 3046318-X

 |
Ne poistovijećivati sa Zimri (princ).

| Kraljevi Izraela |
| --- |
| * + **Saul/Šaul**
	+ Išbošet/Isvostej
* + **David**
	+ **Solomon**
* + Jeroboam I
	+ Nadab
* + Baaša/Vasa
	+ Elah/Ela/Ila
* + Zimri/Zimrije
* + Omri
	+ Ahab
	+ Ahazija
	+ Joram/Jehoram
* + Jehu
	+ Jehoahaz
	+ Joaš/Jehoaš
	+ Jeroboam II
	+ Zaharija
* + Šalum
* + Menahem
	+ Pekahija
* + Pekah
* + Hosea/Hošea/Osija

---

Ova kutijica: pogledaj • razgovor • uredi |

**Zimri** ili **Zimrije** (Šablon:Hebrejsko ime 1) bio je kralj Izraela čija je vladavina trajala sedam dana. William F. Albright mu je vladavinu datirao u 876. pne,, dok E. R. Thiele tvrdi da je vladao 885. pne. Život i vladavina su mu opisani u *1 Kraljevi*, Poglavlje 16.

Bio je komandant bojnih dvokolica kada je provalio u kraljevsku kuću u Tirsi, ubio kralja Elaha i preuzeo prijestolje. Vladavina mu je trajala samo sedam dana, jer je vojska za kralja odabrala Omrija i opsjela Tirsu. Vidjevši kako mu je položaj neodrživ, Zimri je zapalio palaču i u njoj izgorio.

Sam Omri je zavladao tek nakon četvorogodišnjeg rata s Tibnijem, još jednim pretendentom na izraelsko prijestolje.

Ime Zimri je nakon toga postalo sinonim za izdajnika koji ubija svog gospodara.
Za film, v. Green Zone (film).
Koordinate: 33°18′27″N 44°23′25″E﻿ / ﻿33.307577°N 44.390259°E﻿ / 33.307577; 44.390259

Zračna snimka Bagdada; "Zelena zona" je označena crvenom bojom desno.
**Zelena zona** (engleski: ; arapski: , *al-minṭaqah al-ḫaḍrā’*) je kolokvijalni naziv za područje koje se službeno zove **Međunarodna zona Bagdada**. Smještena je u distriktu Karh u središtu iračkog glavnog grada Bagdada, i poznato je prije svega kao sjedište okupacijske vlasti koje su američke snage uspostavile 2003. godine nakon invazije Iraka i svrgavanja režima Sadama Huseina. Na tom mjestu je prije invazije Sadam Husein dao sagraditi niz velebnih zgrada, bilo u javne svrhe kao sjedišta vojnih i drugih instucija, bilo kao rezidencijalne objekte za najviše funkcionere i njihove porodice. Američke snage su područje "Internacionalne zone" su tokom okupacije opasale nizom fortifikacijskih objekata, koji su, između ostalog, uključivali i bodljikavu žicu, a od 2003. do 2009. godine, kada su se povukle, ih je čuvao bataljon američke uz podršku manje jedinice gruzijske vojske. U njoj se nalazilo i sjedište iračke vlade osnovane nakon izbora 2005. godine. Zelena zona, u kojoj je također sagrađena američka ambasada, jedna od najskupljih zgrada te vrste u svijetu, je 2009. godine predana iračkim vlastima koja je preuzela brigu o sigurnosti. Iako je stekla reputaciju jednog od najčuvanijih mjesta na svijetu, povremeno je bilo izglano minobacačkim napadima, prije svega iz šijitske četvrti Sadr City.

Vanjske veze
------------

* Editorial: „Reading Press Releases Live From The Green Zone". The Common Ills.
* Interview (Transcript): Johnson, Nicholas ("Nick"), ur. (31. 7. 2012). „The Nature of the Beast: Interview with a Contractor". Shadewhile.com.
* Interview (Transcript): Rajiv Chandrasekaran (18. 9. 2006). „Live Q&As: *Imperial Life in the Emerald City: Inside Iraq's Green Zone*". *Washington Post*.
* Interview (Video): „*Washington Post'*s Rajiv Chandrasekaran discusses life in the Green Zone along with his book, *Imperial Life in the Emerald City*". ScribeMedia.Org. 20. 12. 2006.
**Zambezi** ili **Zambesi** (što na lokalnom jeziku naroda Tonga znači *Velika rijeka*) je četvrta po veličini rijeka u Africi, duga 3540 km. Izvire u Zambiji, teče prema jugoistoku i u Mozambiku se ulijeva u Indijski ocean.

Hidrografija
------------

Zambezi izvire na sjeveroistoku Zambije kod mjesta Mwinilunga, na Isočnoafričkoj visoravni u močvarnom kraju na visini od oko 1500 metara n. m. Istočno od izvora nalazi se vododjelnica između porječja Zambezija i Konga koja se poput zida proteže gotovo točno smjerom istok-zapad.

Porječje Zambezija
Zambezi ima porječje veliko oko 1,330.000 km², a to je poprilici polovina porječja Nila. Zambezi teče kroz istočnu Angolu, Zambiju i Mozambik, u dijelu svog toka formira granicu između Zambije i Namibije, te Zambije i Zimbabvea. Tu se između gradova Livingstone (Zambija) i Victoria Falls (Zimbabve) nalaze Viktorijini slapovi, najveći vodopad u Africi visok oko 110 metara. Pored Viktorijinih slapova, Zambezi ima još dva vodopada, Chavuma kod istoimenog grada Chavuma, na granici između Zambije i Angole, te Ngonye pored grada Sioma na zapadu Zambije. 

Na Zambeziju su izgrađene dvije velike brane; Kariba i Cahora Bassa, sa svojim istoimenim akomulacionim jezerima. To su brane hidroelektrana koje snabdijevaju električnom energijom Zimbabve, Zambiju i Mozambik. Na cijeloj svojoj dužini Zambezi je premošten sa samo pet mostova.

Zambezi je u svom donjem toku, nizvodno od grada Tete u Mozambiku plovan u dužini od oko 600 km.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „*Zambezi River*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 10. 10. 2012.

Vanjske veze
------------

***Zambezi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Zambezi River* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315526780
* LCCN: sh85149596
* GND: 4105270-5
* NKC: ge287429

 |
**Zapadnopomeransko vojvodstvo** (poljski: *Województwo zachodniopomorskie*) je jedno od 16 vojvodstava na koje je Poljska od 1999. administrativno podjeljena.

Karakteristike
--------------

Zapadnopomeransko vojvodstvo se nalazi na sjeverozapadu zemlje, prostire se duž granice sa Njemačkom i duž Baltika na površini od 22,897 km² na kojoj živi 1,696,193 stanovnika.

Administrativna podjela
-----------------------

Teritorij vojvodsva je podjeljen na 18 povjata i tri grada sa prvom povjata, a administrativni centar vojvodstva je grad Szczecin u kom živi 401,907 stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2  „*Poland: Major Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.12. 2020.

Vanjske veze
------------

***Zapadnopomeransko vojvodstvo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Województwo zachodniopomorskie* (`pl`)

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| p • r • uPoljska vojvodstva |
| --- |
|  |
| 
Velikopoljsko • 
Kujavsko-pomeransko • 
Malopoljsko • 
Lodzko • 
Donjošlesko • 
Lublinsko • 
Lubusko • 
Mazovjecko • 
Opolsko • 
Potkarpatsko • 
Podlasko • 
Pomeransko • 
Svjetokžiško • 
Šlesko • 
Varminsko-mazursko • 
Zapadnopomeransko
 |  |

 |
Zastava Urugvaja
**Zastava Urugvaja** (Pabellón Nacional) se sastoji od devet jednakih horizontalnih pruga bijele i plave boje. U uglu se nalazi bijela podloga na kojoj je majsko sunce sa 16 sunčevih zraka. Zastava je prvi put usvojena 16. decembra 1828. i tada se sastojala od 17 pruga. 11. jula 1830. broj pruga je sveden na devet. 

Pruge na zastavi predstavljaju devet glavnih tregiona zemlje. Cijelokupni dizajn podsjeća na zastave Grčke i SAD-a. Osim ove zastave koriste se još dvije zvanične zastave zemlje, zastava Artigasa i zastava Treinta y Tres (prema dekretu izdatom 18. februara 1952). Ove dvije zastave su priznate iz historijskih razloga, a sve tri vise pred zgradom vlade.

***Zastava Urugvaja*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Zastave država i teritorija Južne Amerike |
| --- |
| Afrika • Azija • Evropa • Oceanija • Sjeverna Amerika |
| Samostalne države | 
* Argentina
* Bolivija
* Brazil
* Čile
* Ekvador
* Gvajana
* Kolumbija
* Paragvaj
* Peru
* Surinam
* Urugvaj
* Venezuela

 |
| Zavisni teritoriji | 

|  |  |
| --- | --- |
| Francuska | Francuska Gvajana |
| Nizozemska | 
* Bonaire
* Curaçao

 |
| Ujedinjeno Kraljevstvo | 
* Falklandski otoci
* Južna Georgia i arhipelag Južni Sandwich

 |

 |
**Zastava Sudana**. Omjer 1:2
Zastava od 1956. do 1970.
**Zastava Sudana** usvojena je 20. svibnja 1970. Trobojnica je crvene, bijele i crne boje, sa zelenim trokutom uz koplje. Omjer zastave je 1:2.

Simbolizam
----------

* Crvena boja simbolizira krv prolivenu za neovisnost od Ujedinjenog Kraljevstva.
* Bijela boja predstavlja čistoću i optimizam.
* Crna predstavlja borbu za neovisnost.
* Zelena predstavlja boljitak, te poljoprivredu.

Zastave država u Africi

Položaj Afrike
Alžir • 
Angola • 
Benin • 
Bocvana • 
Burkina Faso • 
Burundi • 
Čad • 
Džibuti • 
Egipat1) • 
Ekvatorijalna Gvineja • 
Eritreja • 
Esvatini • 
Etiopija • 
Gabon • 
Gambija • 
Gana • 
Gvineja • 
Gvineja Bisau • 
Jemen1) • 
Južnoafrička Republika • 
Kamerun • 
Kenija • 
Komori • 
Demokratska Republika Kongo • 
Republika Kongo • 
Lesoto • 
Liberija • 
Libija • 
Madagaskar • 
Malavi • 
Mali • 
Mauricijus • 
Mauritanija • 
Maroko • 
Mozambik • 
Namibija • 
Niger • 
Nigerija • 
Obala Slonovače • 
Ruanda • 
Sejšeli • 
Senegal • 
Sijera Leone • 
Somalija • 
Centralna Afrička Republika • 
Sudan • 
Sao Tome i Principe • 
Tanzanija • 
Togo • 
Tunis • 
Uganda • 
Zambija • 
Zelenortska Ostrva • 
Zimbabve

**Teritorije i nepriznate države**: 

Ceuta (Španija) • 
Južni Sudan • 
Kanarska ostrva (Španija) • 
Madeira ostrva (Portugal) • 
Mayotte (Francuska) • 
Melilla (Španija) • 
Reunion (Francuska) • 
Somaliland • 
Sveta Helena (Velika Britanija) • 
Zapadna Sahara • 
Zanzibar (Tanzanija)

1)Smatrani i dijelom Azije.

**Ostale zastave**: 

Zastave Afrike • 
Zastave Azije • 
Zastave Evrope • 
Zastave Južne Amerike • 
Zastave Okeanije • 
Zastave Sjeverne Amerike

 

***Zastava Sudana*** na Wikimedijinoj ostavi
**Trzebnica** (njemački: *Trebnitz*, češki: *Třebnice*) je grad od 13,343 stanovnika na jugozapadu Poljske u Donjošleskom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Trzebnica leži udaljena dvadesetak km od Wrocława.

Historija
---------

Osnivanje samostana sa crkvom 1202. čiji su inicijatori i financijeri bili vojvoda Henrik I. Bradati i njegova supruga Hedviga Šleska, bilo je presudno za nastajanje naselja. Godinu dana kasnije biskup Ciprijan doveo je Cistercite iz Bamberga. Gradnja je dovršena 1218. i tako je Trzebnica postala prva cistercitska opatija u Poljskoj. Za ono vrijeme važan vjerski, kulturni i ekonomski centar uz kog je tokom 13. vijek Trzebnica izrasla i dobila gradska prava 1250.

Bazilika sv. Hedvige
Za vladavine Jana od Češke u 14. vijeku Trzebnica je bila u sastavu Vojvodstva Oleśnica. Periodi prosperiteta prekidani su provalama, pljačkama i epidemijama. U 15. vijeku grad i opatiju opljačkali su Husiti 1432. i 1433. a nakon tog i *Crna regimenta* Matije Korvina 1474, a dva puta ga je pogodila epidemija kuge.

Samostan
Od 1526. Šleskom vladaju Habsburgovci, u Trzebnici se podižu nove kuće i osnivaju brojni cehovi. Tridesetogodišnji rat (1618. - 1648.) donio je nova razaranja i gubitke.
Obnova grada započela je izgradnjom novih zgrada u opatiji u kasnobaroknom stilu, pa je grad 1776. imao 1977 stanovnika.

Kraljevina Pruska anektirala je taj dio Šleske 1740. pa Trzebnica slijedeća dva vijeka bila pod njemačkim utjecajem.
Isprva je bilo loše, kad su 1810. raspušteni i konfiscirani samostani.
Kasnije se stanje popravilo razvojem industrije i otvaranjem termi 1888. u koje su dolazili građani Wrocława.

Željeznička pruga do Szczecina podignuta je 1886. električna struja uvedena je 1897. a plin 1910.

Pri samom kraju Drugog svjetskog rata - 25. januara 1945. grad su zauzele jedinice Crvene armije i dobrano ga razorile. 
Nakon rata je obnavljan i značajno proširen.

Pobratimski gradovi
-------------------

Trzebnica ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;

* Njemačka Kitzingen, Njemačka
* Ukrajina Viniki, Ukrajina

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Poland: Dolnoslaskie*" (engleski). City population. Pristupljeno 21.02. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Historia*" (engleski). Gmina Trzebnica. Pristupljeno 21.02.2021.
3. ↑  „*Twin Cities*" (engleski). Gmina Trzebnica. Pristupljeno 21.02.2021.

Vanjske veze
------------

***Trzebnica*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gmina Trzebnica* ()
**Ermengarda od Italije** (*Irmingard*) bila je talijanska princeza te kraljica Provanse.

Ermengarda je rođena 852./855. kao kći Ludovika II. od Italije (825. – 875.) i njegove supruge Engelberge. Ludovik je bio rimsko-njemački car i kralj Italije.

876. Ermengarda se udala za Bosa, koji je kasnije postao kralj Provanse. 878. Ermengarda i Boso pružili su zaštitu papi Ivanu VIII. koji je bježao od Saracena. U kolovozu 881. Charles III Debeli je napao Vienne te je Ermengarda morala bježati pred njim, u Autun.

Ermengarda i njen muž imali su barem troje djece. Ermengarda je umrla 896. u Vienneu te je pokopana u katedrali svetog Mauricija.

Djeca
-----

Ermengarda i Boso bili su roditelji Engelberge Provansalske i Luja Slijepog.

Izvori
------

1. ↑  Riché, Pierr. *Les Carolingiens: Une famille qui fit l'Europe*.
2. ↑  Bouchard, Constance Brittain (1988). *The Bosonids or Rising to Power in the Late Carolingian Age*. *French Historical Studies*. 15 (3). Society for French Historical Studies.
**Boso Provansalski**  je bio kralj Provanse (Donje Burgundije) od 879. do 887. godine.

### Udaja sestre za Karla Ćelavog otvara mu vrata moći

Bio je franački plemić, povezan sa karolinškom dinastijom. Karlo Ćelavi se oženio Bosovom sestrom Richilde, što je utrlo put Bosovoj karijeri.
Starao se o Luju Mucavcu dok je bio maloljetan. Luj Mucavac je bio podređeni kralj Akvitanije, a Boso je vodio brigu o administraciji.

Pratio je Karla Ćelavog tokom pohoda u Italiji i 876. postaje vojvoda. Tokom druge italijanske kampanje urotio se sa drugima plemićima protiv kralja. Nakon smrti Karla Ćelavog 877, Luj Mucavac je bio prisiljen da prizna plemićka prava i privilegije.
Tokom 878. bio je u jako bliskim odnosima sa papom.

### Boso proglašava nezavisnost Provanse

Kada je umro Luj Mucavac 879, ostala su mu dva sina Luj III i Karloman kao nasljednici. Boso je zajedno sa francuskim plemićima zahtijevao da Luj III bude jedini kralj. Međutim oba brata su bila izabrana za kraljeve.

Boso je počeo tvrditi da ne može priznavati nijednoga od braće, jer je nelegitimno da obojica budu kraljevi. Tvrdio je da je Luj Mucavac njega imenovao naslednikom. Biskupi i plemstvo regiona oko Rone i Saone 15. oktobra 879. proglašavaju Bosu Provansalskog kraljem i nasljednikom Luja Mucavca. To su bili prvi "slobodni izbori", koji nisu uzimali u obzir kraljevsku liniju.

Bosovo kraljevstvo se zvalo Kraljevstvo Provansa i obuhvatalo je crkvene provincije Arl, Eks, Vijen, Lion i možda Besankon.

### Luj III i Karloman Francuski protiv Bosa

Kad su Luj III i Karloman Francuski podijelili 880. očevo kraljevstvo, krenuli su protiv Bosa. Zauzeli su Makon i sjeverni dio Provanse. Zatim im se pridružio Karlo Debeli, pa su neuspješno opsijedali Vijen od avgusta do novembra 880. godine.

U avgustu 882. Vijen opsijeda grof Rišar Okunski, koji zauzima Vijen septembra 882. godine. Boso nije uspijevao da povrati izgubljene teritorije. Umro je 887, a naslijedio ga je sin Luj III. Slijepi.
|  |
| --- |
|  |

**Savojsko Vojvodstvo** je povijesna država koja je obuhvaćala otok Sardiniju i velika područja koja se danas nalaze u Francuskoj i Italiji. Sjedište kraljevstva se nalazilo na otoku Sardiniji. U izvorima na latinskom se javlja pod imenom *Ducatus Sabaudiae*. Krilatica ovog vojvodstva bila je *Fortitudo Eius Rhodum Tenuit*.

Teritorij joj je obuhvaćao današnje francuske departmane Savoju, Gornju Savoju i Pomorskih Alpa te brojne talijanske posjede u Aostanskoj dolini te velikim dijelom Pijemonta. Nastala je od Grofovije Savoje, srednjovjekovne države koja je obuhvaćala iste krajeve te koja je poslije postala istoimeno vojvodstvo. Vojvodstvo je domovinom savojske dinastije.

Bila je članicom Svete lige, u kojoj se nalazila Španjolska, Mletačka Republika, Republika Genova, Papinska Država, Savojsko Vojvodstvo i malteški vitezovi.

***Savojsko Vojvodstvo*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* BNF: cb13573085t (podaci)

 |
**Operacija Krause** je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv slavonskih partizana u predelu severno od željezničke pruge Nova Gradiška – Okučani. Trajala je od 2. do 6. februara 1943. godine. Izvođena je u dve etape: Krause I od 2. do 4. februara, i Krause II 5. i 6. februara.

Pozadina
--------

Poslije napada jedinica Četvrte divizije NOV i PO Hrvatske na prugu, cestu i posade od N. Gradiške do Novske, Komanda njemačkih trupa u Hrvatskoj naredila je, 29 siječnja, da se poduzmu mjere u cilju odbacivanja pomenutih jedinica dalje od pruge. Radi toga je, na području sjeverno od pruge Nova Gradiška — Okučani, u toku 2, 3 i 4 veljače, izvedena akcija »Krause I« a zatim i »Krause II«.

Angažovane snage
----------------

Borbenu skupinu »Krause« činila je grupa njemačkih i ustaško-domobranskih jedinica pod komandom njemačkog majora Krausa, u čijem sastavu su bili: 

* Drugi bataljon 741 grenadirskog puka njemačke 714 divizije,
* Peta bojna Pete lovačke pukovnije,
* Druga bojna Četvrte lovačke pukovnije i
* Druga ustaška jurišna bojna.

Tok operacije
-------------

U dnevnom izvještaju Drugog hrvatskog korpusa od 30 siječnja 1943 god. u vezi sa ovim piše: „Grupa Krause zauzela je u potpunosti pripremni položaj na prostoru Nova Gradiška—Okučani... Početak akcije Krause na prostoru sjeverno od pruge Nova Gradiška—Okučani uz sadejstvo grupe Zapad odložen za 2 veljače 43".

U toku ovih akcija njemačke jedinice su stanovništvo ovog područja odvodile u logore.

Izvori
------

1. 1 2 3
2. ↑  Dokumenat u arhivi Vojnoistoriskog instituta pod reg. br. 31/1—21, k. 17.

Vidi još
--------

* Spisak antipartizanskih operacija u NDH
* Spisak osovinskih operacija u Jugoslaviji

Vanjske veze
------------

* Operation "Krause I and II"

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **bitkama i ratovima** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Havlíkov zakon** je jezični zakon praslavenskoga jezika koji je dobio ime po otkrivaču Antonínu Havlíku. Riječ je o zakonu poluglasova, odnosno jerova u praslavenskom jeziku koji je djelovao prije faze gubljenja jerova. Vrijeme djelovanja Havlíkovog zakona je pred kraj praslavenskoga jezika i njime završava zakon otvorenih slogova.

Jaki i slabi jerovi
-------------------

Jerovi su nastali iz ranih praslavenskih kratkih vokala \*/i/ i \*/u/. Djelovali su unutar zakona otvorenih slogova, koji je određivao da svaki slog mora završavati vokalom. Crkvenoslavenski jezik nije imao zatvorene slogove, odnosno poštuje zakon otvorenih slogova.

Jerovi na kraju riječi, uključujući jerove tvorebenih morfema, skratili su se vrlo kratke varijante koje označavamo kao /ĭ/ i /ŭ/. U riječima s više jerova, slabi jerovi nisu bili ograničeni na kraj riječi.

Havlíkov zakon opisuje mjesta na kojima su jerovi bili slabi, odnosno jaki. Brojeći od posljednjeg jera u riječi, zadnji jer je uvijek slab. Jer koji mu prethodi je jak, a jer koji prethodi njemu je ponovno slab. Ovo se naizmjence ponavlja do mjesta u riječi na kojem pronalazimo puni vokal. Brojanje mjesta jera u riječi ponovno kreće unatrag od punog vokala.

Izvori
------

1. ↑  Havlík Antonín, *K otázce jerové v staré češtině*, Listy filologické, 1889, 16. — str. 45-51.

Literatura
----------

* Schenker, Alexander M. (1995). *The Dawn of Slavic: An Introduction to Slavic Philology.* New Haven: Yale University Press. ISBN 0-300-05846-2.
* Townsend, Charles, Laura Janda (1996). *Common and Comparative Slavic Phonology and Inflection: Phonology and Inflection : With Special Attention to Russian, Polish, Czech, Serbo-Croatian, Bulgarian.* Bloomington, USA: Slavica. ISBN 0-89357-264-0.
* Havlík Antonín, *K otázce jerové v staré češtině*, Listy filologické, 1889, 16. — str. 45-51.
**Tokamachi** (japanski: 十日町, čita se *Tokamati*) je grad u japanskoj prefekturi Niigata u regiji Chūbu od 58 911 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Tokamachi* se nalazi pored zapadne obale najvećeg japanskog otoka Honshu, u kotlini rijeke Shinano, okružen planinama visokim po 1 700 metara.
Taj dio Japana poznat je po vrlo hladnim i sniježnim zimama, pa je *Tokamachi* od decembra do marta pokriven sniježnim pokrivačem od 1 do 3 metra. Zbog toga taj kraj u Japanu i zovu *Snježna zemlja*.

Dolina rijeke Shinano je jako gusto naseljena, to je čitav niz spojenih gradova - zapravo jedna velika konurbacija od čak 2 374 450 stanovnika, koja se prostire u dužinu od preko 100 km sve do luke Niigata na Japanskom moru (811 901 stanovnika) koja je centar te urbane aglomeracije.

*Tokamachi* je udaljen 100 km jugozapadno od regionalnog centra Niigate, 40 km od Japanskog mora i oko 240 od Tokija.

Pozicija *Tokamachija* u Prefekturi Niigata

Historija
---------

*Tokamachi* i njegova okolica su od srednjeg vijeka poznati po proizvodnji kimona i terasastim poljima riže.
*Tokamachi* je novi grad nastao 1954. kad su se spojila naselja; Tōkamachi, Kawaji, Nakajō i Rokka.

*Tokamachi* i čitav taj kraj, pretrpio je snažan potres u junu 1964. koji je uzrokovao puno poginulih i veliku materijalnu štetu.

Znamenitosti
------------

*Tokamachi* je poznat u Japanu po svom *Festivalu snijega*, koji se održava svakog februara i po ljetnom umjetničkom trijenalu *Echigo-Tsumari*. Grad ima ultra moderan prirodoslovni muzej *Echigo-Matsunoyama* i Muzej umjetnosti *Daitozan*.

Privreda
--------

*Tokamachi* je industrijski grad, tekstilne i prehrambene industrije, sa puno malih softverskih kompanija. On je već 1 500 godina poznat po zanatskoj proizvodnji kimona, koji se proizvode i danas, i tkanina za njih zvanih *Tokamachi ikat*, koje se proizvode u 27 pogona.

*Tokamachi* je poznat i kao skijaški centar zbog obilja snijega po okolnim planinama.

Pored grada na rijeci Shinano nalazi se više hidroelektrana (Asagawara, Miyanaka, Otani, Shozenji...) izgrađenih nakon Drugog svjetskog rata pa je jeftina energija potakla rast industrije.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Italija, Como
 | * Japan, Sapporo
* Japan, Jokohama
 | * Japan, Shibushi
* Japan, Wakō
 |

Izvori
------

1. 1 2  „*JAPAN: Niigata*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 20. 05. 2013.
2. 1 2  „*Tokamachi Elementary School*" (engleski). Web Japan. Pristupljeno 20. 05. 2013.
3. ↑  „*Niigata*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. 05. 2013.
4. ↑  „*Tokamachi Ikat*" (engleski). Association for the Promotion of Traditional Craft Industries. Pristupljeno 20. 05. 2013.

Vanjske veze
------------

***Tōkamachi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada Arhivirano 2016-01-29 na Wayback Machine-u ()
* *Niigata* na portalu Encyclopædia Britannica ()
Spomenik palim borcima NOB-a u Drežnici.
**Operacija Udarac maljem** (njem. ***Keulenschlag***, Kojlenšlag) je bila zajednička operacija Vermahta i snaga NDH protiv partizana u Gorskom kotaru, u rejonu Drežnice. Vođena je od 18. do 24. aprila 1944. godine.

Tok operacije
-------------

Operacija je počela 18. aprila 1944, uz učešće 392. izviđačkog bataljona i delova 846. i 847. puka 392. legionarske divizije i ustaško-domobranskih jedinica, protiv 13. divizije NOVJ. U ogorčenim borbama neprijatelj je uspeo 19. aprila da zauzme Drežnicu. Nešto kasnije, 25/26. aprila, 2. brigada 13. NOU divizije pokušala je da ponovo zauzme Drežnicu, ali bez uspeha. Istovremeno, jedinice 13. NOU divizije napadale su bezuspešno i Bosiljevo. Gubici divizije u ovim borbama su znatni.

Izvori
------

1. ↑  Izveštaj Komande 15. brdskog armijskog korpusa od 1. maja 1944. Komandi 2. oklopne armije o završetku operacije »Kojlenšlag«

Vidi još
--------

* Spisak antipartizanskih operacija u NDH
* Spisak osovinskih operacija u Jugoslaviji

Vanjske veze
------------

* Operation "Keulenschlag"
* Izveštaj Komande 15. brdskog armijskog korpusa od 1. maja 1944. Komandi 2. oklopne armije o završetku operacije »Kojlenšlag«

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **bitkama i ratovima** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |