recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Državljanstvo** je poseban pravni odnos, trajan po svom karakteru, koji postoji između države i pojedinca (odnosno njezinog državljanina). Na osnovi postojanja državljanstva kao specifičnog pravnog odnosa (specifičnog zbog toga što je to odnos između fizičke osobe i suverene države), nastaju određena prava, ali i obveze, kako na strani države, tako i na strani pojedinca.

Svaka država propisuje svoja pravila kojima regulira pitanja državljanstva, a osobito ona o kojima ovisi koje će osobe i pod kojim uvjetima smatrati svojim državljanima, odnosno, pod kojm uvjetim pojedine osobe prestaju biti njezini državljani. Tako i *Europska konvencija o državljanstvu* iz 1997. godine u svom članku 3. propisuje da će svaka država svojim pravnim propisima odrediti tko su njezini državljani.

Nacionalnost i državljanstvo
----------------------------

Pojam *državljanstvo* treba razlikovati od pojma *nacionalnost*. Naime *nacionalnost* označava pripadnost pojedinca određenom *narodu* odnosno naciji. Svaki narod ima svoje sunarodnjake koji ne moraju imati svi isto državljanstvo. Nacionalnost je pripadnost državi i nije etnički pojam.

Državljanstvo označava, dakle, pravnu vezu između pojedinca i države. Samo država ima svoje državljane i oni ne moraju biti svi iste nacionalnosti.

Razlog zbog čega između ta dva pojma ponekad dolazi do zabune jest činjenica da u engleskom jeziku riječ *nationality* označava državljanstvo.

Načela stjecanja državljanstva
------------------------------

Postoje tri osnovna načela za stjecanje državljanstva:

* načelo ***krvne veze (podrijetla)*** (latinski *ius sanguinis*)
* načelo ***područja*** (latinski *ius soli*)
* načelo ***prebivališta*** (latinski *ius domicili*)

Vanjske veze
------------

* Zakon o hrvatskom državljanstvu Arhivirano 2010-09-04 na Wayback Machine-u
Logo
ESCP u Parizu
**ESCP Business School** (École Supérieure de Commerce de Paris) je europska poslovna škola s razvedenim kampusom smještenim u Parizu, Londonu, Berlinu, Madridu i Torinu. Osnovana 1819. godine, najstarija je poslovna škola na svijetu.

ESCP je Financial Times 2012. rangirao na 10. mjesto među europskim poslovnim školama. U 2010. ESCP-ov program menadžmenta Financial Times je ocijenio 1. u svijetu, dok je u 2012. zauzeo 2. mjesto. Također zauzima 21. mjesto na globalnoj ljestvici sa svojim Executive MBA programom.

Svi programi imaju trostruku akreditaciju međunarodnih udruga AMBA, EQUIS, i AACSB. Škola ima istaknute apsolvente u poslovnom svijetu i u politici, kao što su primjerice Patrick Thomas (CEO Hèrmes), bivši francuski premijer Jean-Pierre Raffarin i europski povjerenik za unutarnje tržište i usluge Michel Barnier.

Povijest
--------

Školu ESCP je 1819. osnovala skupina ekonomskih stručnjaka i poslovnih ljudi u koje spadaju i ekonomist Jean-Baptiste Say i trgovac Vital Roux. ESCP bila je prva poslovna škola na svijetu. Jean-Baptiste Say bio je zagovornik ekonomskog liberalizma i često mu se pripisuje osnivanje koncepta poduzetništva već 1800-te godine. Vital Roux je posebno poznat po velikom doprinosu razradi Trgovačkog zakonika 1807. kao i za napredna razmišljanja u polju inovativne pedagogije.

ESCP Business School je međunarodna škola od samoga početka: Prvo godište 1824. s ukupno 118 studenata brojilo je oko 30% stranaca 15 različitih nacionalnosti, među njima sedam Španjolaca, pet Brazilaca, pet Nizozemaca, četiri Nijemca i dva Amerikanca. Danas studentsku populaciju čini oko 100 različitih nacionalnosti. 

Jezično obrazovanje bio je osnovni dio kurikuluma škole, pa je, osim francuske gramatike, uključivao i kolegije na engleskom, njemačkom i španjolskom. Od 1825. na školi ESCP predavalo se ukupno deset jezika, a svaki je student morao učiti barem tri. Godine 1873. osnovana je udruga apsolvenata ESCP. Godine 1921. ESCP je svoju 100. obljetnicu, odgođenu zbog poslijeratne krize, proslavila u velikoj dvorani sveučilišta Sorbonne.

Dana 5. travnja 1973. definiran je koncept europske škole s razvedenim kampusom uz nastavna otvorenja kampusa u Velikoj Britaniji (u Londonu 1974. preseljen u Oxford 1975. i vraćen u London 2005.) i Njemačkoj (u Düsseldorfu 1975. preseljen u Berlin 1985.). Ova značajka jasno naglašava dubok europski identitet škole. Godine 1988. otvoren je kampus u Madridu u Španjolskoj, a 2004. u Torinu u Italiji.

Godine 2011. škola ESCP postala je partner osnivač organizacije HESAM, klastera poznatih istraživačkih institucija i institucija visokog obrazovanja u humanističkim i društvenim znanostima osnovanoga oko sveučilišta Sorbonne. U 2019, ESCP je proslavio 200 godina postojanja.

Vanjske veze
------------

***ESCP Business School*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena stranica

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 144762181
* LCCN: n2009047155
* ISNI: 0000 0001 1544 4083
* GND: 16067833-X
* BNF: cb16196632r (podaci)

 |
Podela Besarabije.
**Besarabija** (rum. *Basarabia*, ukr. *Besarabія*, rus. *Besarabiя*) je istorijska pokrajina u istočnoj Evropi između Dnjestra i reke Prut. Danas je podeljena između Moldavije, Rumunije i Ukrajine.

Poreklo imena
-------------

Ime je dobila po vlaškoj dinastiji Besarab, koja je bila rumunsko-kumanskog roda. Navodno *aba* znači "otac" a *bašar* "vladavina", tako Bašarabija na kumanskom znači "**Vladavina oca**".

Istorija
--------

Besarabija je došla pod rusku upravu nakon oslobođenja od Osmanskog carstva u Rusko-turskom ratu (1806—1812). Zapadni deo Moldavije se ujedinio sa Vlaškom 1859. u Kraljevinu Rumuniju.

Nakon Prvog svetskog rata, Besarabija je proglasila nezavisnost od Rusije i nakon 3 meseca se ujedinila sa Kraljevinom Rumunijom. 1940. okupirana je od Sovjetskog Saveza (pakt Ribentrop-Molotov), to je i jedan od razloga ulaska Rumunije u rat protiv Sovjetskog Saveza. 

U Drugom svetskom ratu prelazila je iz ruke u ruku. Sovjetska aneksija je međunarodno priznata 1947. kao Moldavska Sovjetska Socijalistička Republika. Tada je deo Besarabije pripao i Ukrajini. 

Nakon raspada Sovjetskog Saveza 1991, promenila je ime u Republika Moldavija. 27. avgusta 1991. je postala nezavisna država.

Vanjske veze
------------

***Besarabija*** na Wikimedijinoj ostavi
**Druga bitka za Sables-d'Olonne** se odigrala 29. marta 1793. godine na atlantskoj obali Francuske na početku Rata u Vandeji. Do nje je došlo četiri dana nakon prve bitke za Sables-d'Olonne, odnosno neuspjelog pokušaja vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na čelu sa Jean-Baptiste Jolyjem da zauzmu obalni grad Les Sables-d'Olonne koji je branio republikanski garnizon pod lokalnim političarom Joseph-Marie Gaudinom. Joly, koji je uspio ponovno okupiti u ranijoj bitci raspršenu vojsku, je odlučio grad, u koji su u međuvremenu stigla pojačanja iz Bordeauxa, napasti artiljerijom u 4 sata ujutro. Kao i u prvoj bitci, ispostavilo se da je pobunjenička artiljerija brojem i kvalitetom oruđa inferiornija braniteljima. To se pokazalo ključnim nakon četiri sata razmjene vatre kada je jedno republikansko tane pogodilo peć u pobunjeničkom logoru i izazvalo požar koji je zahvatio skladište [[barut]a, izazvavši strahovitu eksploziju koja je izazvala brojne žrtve, ali i paniku u pobunjeničkim redovima. Joly je, pokušavši zaustaviti svoje ljude, u pozadinu poslao konjicu, ali su njegovi ljudi to pogrešno protumačili kao sveopće povlačenje. Videći kaos u neprijateljskim redovima, Gaudin je naredio ispad iz gradskih zidina a nakon čega su se pobunjenici povukli u sveopćem rasulu. Republikaci su imali beznačajne gubitke, dok su pobunjenici imali nekoliko stotina mrtvih, te stotinjak zarobljenih; potonji su odvedeni pred sud, te je 45 njih osuđeno na smrt i giljotinirano.

Literatura
----------

* Émile Gabory (2009). *Les Guerres de Vendée*. , p. 123-124.
* Charles-Louis Chassin, *La Vendée Patriote (1793-1800)*, Tome I, édition Paul Dupont, 1893-1895, p.64-73.
* C. Merland, « Joseph-Marie Gaudin », *Annales*, Société académique de Nantes et du département de la Loire-Inférieure, tome 39, 1868, p. 165-208.
**Berovsko jezero** (makedonski: *Беровско езеро*) ili **Ratevsko jezero**, je umjetno jezero izgrađeno u istočnoj Makedoniji pored gradića Berova u neposrednoj blizini Bugarske granice.

Geografske-geološke karakteristike
----------------------------------

Berovsko jezero izgrađeno je 1970. godine podizanjem 60 metarske brane na *Ratevskoj reci* (Berovska reka) kod predjela Linakot u Maleševskoj planini .
Jezero je izgrađeno da se osiguraju dovoljne količine pitke vode za obližnja naselja Berovo i Pehčevo. Berovsko jezero udaljeno je 7 km od gradića Berova, dugo je 2,5 km, sa prosječnom širinom od 0,5 km. Leži na nadmorskoj visini od 986 m, površina jezera je 0,75 km².

Jezero je okruženo bjelogorično-crnogoričnom šumom. Pokraj jezera podignut je restoran sa bungalovima, a uz njega turističko vikend naselje sa kućama za odmor, kojih je sad toliko da predstavljaju problem zbog fekalnih voda koje ispuštaju u jezero.

Izvori
------

1. ↑  Projekt zaštite Berovskog jezera[*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

* Astrokamp Berovsko jezero na stranicama Astronomija.com Arhivirano 2007-12-24 na Wayback Machine-u
* Berovovsko jezero mjesto mira
* Fotogalerija sa Berovskog jezera na stranicama Blic magazina Arhivirano 2009-12-17 na Wayback Machine-u
* Video na stranicama Berovsko-ezero.info[*mrtav link*]
**Ed Duajn** (arapski:الضعين/*Aḍ-Ḍu'ayn*) je grad od 137,103 stanovnika na jugozapadu Sudana u Vilajetu Istočni Darfur.On je i administrativni centar tog Vilajeta.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ed Duajn leži udaljen oko 161 km jugoistočno od Njalea sa kojom je povezan cestom i željezničkom prugom. Grad se prostire na polupustinjskoj visoravni na nadmorskoj visini od 1,476 metra.

Ed Duajn je grad sa bolnicom, školama, aerodromom (IATA: ADV) i univerzitetom koji je osnovan 2016]] i danas ima sa 6 fakultet]]a.

Historija
---------

Nakon Rata u Darfuru, na hiljade izbjeglica smestilo se u grad.
Ed Duajn je postao administrativni centar vlastitog vilajeta 2012. nakon odcjepljenja Južnog Sudana.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Sudan*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.9. 2020.
2. ↑  „*El Daein Airport*" (engleski). Centre for Aviation. Pristupljeno 2.9.2020.
3. ↑  „*Eldaein University*" (engleski). uniRank. Pristupljeno 2.9.2020.
4. ↑  „*States of Sudan*" (engleski). Statoids. Pristupljeno 2.09. 2020.

Vanjske veze
------------

* *Ed Daein Town, Southern Darfur* (Karta grada) (`en`)
Dženan Lončarević

Accéder aux informations sur cette image nommée Dženan Lončarević (cropped).jpg.

Opće informacije| Zanimanje | muzičar |
| Muzički žanr | pop, pop-folk |
| Instrumenti | gitara |
| Diskografska kuća | CITY records |

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Dženan Lončarević** srbijanski je pop pjevač.

Osnovnu i srednju školu završio je u Prijepolju, gdje se počeo zanimati za muziku i sviranje gitare. Na festivalu Feras 05, s pjesmom "Da si tu", ulazi u superfinale i osvaja nagradu kao najbolji debitant. Pjevačku reputaciju stjecao je svirajući u Prijepolju, Novom Pazaru, Užicu, Sjenici, da bi se 2006. pojavio u Beogradu. Triput je učestvovao na Budvanskom festivalu, a na prvom učešću dobio je nagradu za "mediteranski zvuk" za pjesmu "Ti amo, Angela". Takodje, ima

Diskografija
------------

* *Nikome ni reč* (*CITY records*) (2007)
* *Dobro je to* (*CITY records*) (2009)
* *Zdravo dušo* (*CITY records*) (2011)
* *No. 4* (*CITY records*) (2013)
* *Dva su koraka* (2015)

Vanjski linkovi
---------------

* Arhivirano 2014-02-25 na Wayback Machine-u
* Dženan Lončarević na *discogs.com*
Edgar Morin (2011)
**Edgar Morin** (fonetski: **Edgar Moren**) je francuski filozof i kulturolog.

Autor kultnih naslova 20. veka - studija "Čovek i smrt" i "Film ili čovek iz mašte". Morenova kulturološka istraživanja objedinjena su u naučnoj disciplini koju on naziva antroposociologija, koja razmatra složene odnose između ljudske prirode, društva i kulture. Morenova istraživanja predstavljaju doprinos tzv. humanističkim naukama.

Poznat je kao humanista i politički angažovani levičarski intelektualac. 1992. godine je u pariškom Le Monde-u pisao otvoreno pismo Dobrici Ćosiću, tadašnjem predsedniku SR Jugoslavije, smatrajući ga jednim od najodgovornijih za rat u Bosni i Hercegovini, navodeći da se Evropa "stvarala po uzoru na Bosnu i Hercegovinu koju ste uništili" i tražeći od njega da zaustavi etničko čišćenje i osvajački rat.

Izvori
------

1. ↑  Savremeni svetski pisci: Edgar Moren
2. ↑  EDGAR MOREN I ANTROPOSOCIOLOGIJA
3. ↑  „Ćosićev de bello bosniaco". Arhivirano iz originala na datum 2012-04-01. Pristupljeno 2012-04-02.

Vanjske veze
------------

***Edgar Morin*** na Wikimedijinoj ostavi

* Morenove knjige na srpskohrvatskom (baneprevoz.com)
* Morenovo otvoreno pismo Dobrici Ćosiću

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 108199255
* LCCN: n50006122
* ISNI: 0000 0003 6864 661X
* GND: 11889773X
* SUDOC: 027038645
* BNF: cb119168717 (podaci)
* BIBSYS: 90148141
* NDL: 00450529
* NKC: jn20000604080
* BNE: XX995474
* CiNii: DA0028303X
* CONOR.SI: 29392995
* NSK: 000033735

 |
|  |
| --- |
|  |

**Besarabijska gubernija** (ruski: *Бессарабская губерния*) sve do 1873. - **Besarabijska oblast** (*Бессарабская область*) bila je jedna od 
administrativnih jedinica Carske Rusije koja je egzistirala od 1812. do 1917.

Historija
---------

Historija te administrativne jedinice počela je nakon što je Carska Rusija nakon Rusko-turskog rata (1806–1812) i potpisivanja Bukureštanskog mira 16. maja 1812. pripojila Besarabiju. Nakon tog je 29. aprila 1818. objavljen je dekret o formiranju Besarabijske oblasti, a 29. februara 1828. izdan je propis za upravljanje tom oblasti. Nakon tog je carsko vijeće 28. oktobra 1873. odlučilo da se Besarabijska oblast preimenuje u 
Besarabijsku guberniju.

Na početku 20. vijeka Besarabijska gubernija bila je administrativno podjeljena, na 8 grofovija (уезд), 211 općina, 12 gradova, 3 utvrde i 3564 sela.

Od samog početka administrativni centrar bio je Kišinjev.
Besarabijska gubernija prestala je postojati za turbulentnih vremena Ruske revolucije 1917. kad se raspadala vojska i u zemlji zavladala anarhija, točnije do 15. decembra 1917. kad je na njezinom ozemlju uz pomoć rumunjske vojske osnovana Moldavska Demokratska Republika.

Oko 70% teritorija bivše Besarabijske gubernije pripalo je Moldavskoj republici a oko 30 % Ukrajini.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Бессарабская губерния*" (ruski). РУНИВЕРС. Pristupljeno 17. 02. 2015.

Vanjske veze
------------

***Besarabijska gubernija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Бессарабская губерния* (na portalu РУНИВЕРС) (`ru`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **historiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
*Za ostale upotrebe, v. Brezno (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 42° 05′ 09" SGŠ, 21° 02′ 20" IGD

**Brezno** (mak. *Brezno*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Brezno pripada opštini Tearce.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Brezno je smešteno u severnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Srbijom (6 km severno od naselja). Od najbližeg većeg grada, Tetova, naselje je udaljeno 16 km severno.

Brezno se nalazi u donjem delu istorijske oblasti Polog. Naselje je položeno na prvim brdima zapadno od Pološkog polja. Istočno od naselja tlo se strmo spušta u polje, a zapadno se izdiže glavno bilo Šar-planine. Nadmorska visina naselja je približno 970 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Početkom 20. veka pravoslavni Sloveni su čini celokupno seosko stanovništvo. Svi su bili vernici Srpske pravoslavne crkve.

Stanovništvo
------------

Brezno je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 8 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Tearce

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Brezno (Makedonija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.tearce.gov.mk Zvanična stranica opštine Tearce

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Tearce |
| --- |
| **Tearce** • 
Brezno •
Varvara •
Glođi •
Dobrošte •
Jelošnik •
Lešok •
Neprošteno •
Nerašte •
Odri •
Prvce •
Pršovce •
Slatino |  |
Benazir Buto
**Benazir Bhutto** (urdski بینظیر بھٹو [beːnəziːr bʱʊʈːoː], sindski بينظير ڀٽو; Karachi, 21. juna 1953. – Rawalpindi, 27. decembra 2007.), pakistanska političarka. Bila je prva žena na čelu neke postkolonijalne muslimanske države. Karizmatična Buto je izabrana za premijera Pakistana 1988. ali ju je nakon 20 mjeseci uz podršku vojske smjenio predsjednik Gulam Išak Kan kontroverzno iskoristivši osmi amandman da raspusti parlament i isposluje izbore. Benazir Buto je ponovo izabrana 1993. ali ju je tri godine kasnije razriješio tadašnji predsednik Faruk Legari, uslijed raznih korupcionaških skandala. Godine 2006. na zahtjev vlade Pakistana, Interpol je izdao nalog za hapšenje nje i njenog muža. Benazir Buto je imala dvojno, pakistansko i britansko državljanstvo.

Atentat
-------

U oktobru 2007. godine, pakistanske vlasti povukle su optužbe protiv Benazir Buto i ona se 18. oktobra vratila u Pakistan. Već sutradan su u Karačiju na mitingu dobrodošlice povodom njenog povratka postavljene su dve bombe koje su usmrtile preko stotinu ljudi. Buto je za pakistanske medije izjavila da nije povredjena u napadu. Dana 27. decembra izveden je drugi atentat u Ravalpindiju i ovaj put atentatori su uspjeli da smrtno rane Benazir Buto tokom pucnjave. Podlegla je povredama zadobijenih od pucnjave tog istog dana u bolnici u Ravalpindiju.

Izvori
------

1. ↑  Pakistan seeks arrest of Bhutto, BBC News, Januray 26, 2006

***Benazir Buto*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Premijeri Pakistana |
| --- |
| 

L. A. Khan  **•** 
K. Nazimuddin  **•** 
M. A. Bogra  **•** 
C. M. Ali  **•** 
H. S. Suhrawardy  **•** 
I. I. Chundrigar  **•** 
F. K. Noon  **•** 
N. Amin  **•** 
Z. A. Bhutto  **•** 
M. K. Junejo  **•** 
B. Bhutto  **•** 
G. M. Jatoi  **•** 
N. Sharif  **•** 
B. S. Mazari  **•** 
N. Sharif  **•** 
M. A. Qureshi  **•** 
B. Bhutto  **•** 
M. M. Khalid  **•** 
N. Sharif  **•** 
Z. K. Jamali  **•** 
C. S. Hussain  **•** 
S. Aziz  **•** 
M. M. Soomro  **•** 
Y. R. Gillani  **•** 
R. P. Ashraf  **•** 
M. H. K. Khoso  **•** 
N. Sharif  **•** 
S. K. Abbasi  **•** 
N. Mulk  **•** 
I. Khan
 |
|  |
| --- |
| Dio serije članaka o
**Namazu**
 |
| **Dnevni namazi** |
| **Dnevni farz namazi** |
| Sabah-namaz  Podne-namaz  Ikindija-namaz  Akšam-namaz  Jacija-namaz |
| **Dnevni sunnet namazi** |
| Sabahski sunnet  Podnevski sunnet  Ikindijski sunnet  Akšamski sunnet  Jacijski sunnet |
| **Ostali dnevni namazi** |
| Vitr-namaz |
| **Povremeni namazi** |
| Džuma-namaz  Dženaza-namaz  Bajram-namaz  Teravih-namaz  Tehijjetul-mesdžid  Istihara-namaz  Hadže-namaz  Duha-namaz  Salatul-lejl |

**Dženaza** je islamski vjerski obred u kojem se vrši sahrana jedne osobe. Sastoji se od takozvanog "dženaza-namaza" (zajedničke molitve) i samog ukopa. Dženaza-namaz se klanja samo stojeći (za razliku od ostalih molitvi). Predvodi je imam koji stoji ispred džemata okrenut prema umrloj osobi, dok je umrla osoba okrenuta desnom stranom prema kibli, a lijevom prema prisutnim.

Počinje se takozvanim "početnim tekbirom" (Riječi "Bog je najveći) , poslije čega se uči *Subhaneke* (transkr.:"Subhanekellahumme ve bi hamdike ve tebarekesmuke ve teala džeduke ve la ilahe gajruke". prijevod: "Slava Tebi Gospodaru i zahvala. Blagoslovljeno je ime Tvoje i uzvišen si. Nema boga osim Tebe"). Zatim tekbir poslije kojeg se uči salavat (Blagosiljanje Muhameda s.a.v.s.) , ponovo "tekbir" i poslije njega dženazetska dova. Završava se tekbirom i predavanjem selama na desnu, a zatim na lijevu stranu (način na koji muslimani završavaju molitvu). Ova četiri tekbira imam izgovara naglas, a ostale džematlije u sebi (u nekim pravnim školama Islama i naglas).

Umrlo osobu od gasulhane (prostorije za opremanje umrle osobe) do mjesta klanjanja dženaze i do mjesta ukopa nose prisutni pri čemu učestvuju svi. U slučaju da je mjesto klanjanja dženaze i ukopa udaljenije mejt se prevozi vozilom, a slijede ih pješice prisutni.

Fotografija sa zajedničke Dženaze ekshumiranim, ubijenim Srebreničanima, 2007.god.
I u samom ukopu učestvuju svi prisutni. Na dženazi prisustvuju samo muškarci.
Ono što je kod kršćana kovčeg, to je kod muslimana "Tabut", sa pet strana daska, odozgo platno.

Poslije ukopa imam ili više njih uči "ašere" (Kur'an; dva posljednja ajeta sure El-Bekara), suru Ihlas tri puta, suru Felek, suru Nas, Fatihu i "Elif-lam-mim" (Početak sure El-Bekara) i završava dovom čime je dženaza završena.
**Vilijam „Bil" Mar mlađi** (engl. ; Njujork, 20. januar 1956) je američki stendap komičar, televizijski voditelj, politički komentator, pisac i glumac. Pre svoje sadašnje uloge voditelja u emisiji *Real Time with Bill Maher* na kanalu HBO, Mar je bio voditelj emisije *Politically Incorrect* emitovane na kanalima Komedi central i ABC.

Maher je poznat po svojoj političkoj satiri i društveno-političkim komentarima, koji obuhvataju širok spektar tema kao što su: religija, politika, razne vrste birokratija, politička korektnost, masovni mediji, pohlepa među ljudima i osobama na visokim političkim položajima i nedostatak intelektulane radoznalosti biračkog tela. On podržava legalizaciju marihuane i istopolnih brakova, a takođe je članak organizacije PETA. Takođe je i veliki kritičar religije i člana savetodavnog odbora Projekta Razum, fondacije za promovisanje naučnog znanja i sekularnih vrednosti u društvu. Mar je 2005. godine bio rangiran na 38. mestu Komedi centralove liste 100 najvećih stendap komičara svih vremena, a 14. oktobra 2010. je dobio svou zvedzu na Holivudskom bulevaru slavnih.

Mar je oštar kritičar religiozne desnice u Republikanskoj stranci u koju spadaju Džordž Buš mlađi, Sara Pejlin, Mišel Bahman i Rik Santorum.

Eksterni linkovi
----------------

***Bill Maher*** na Wikimedijinoj ostavi

* BillMaher.com
**John Bernard Lee** (10. januar 1908 – 16. januar 1981), poznatiji kao **Bernard Lee**, bio je engleski glumac najpoznatiji po ulozi M, šefa britanske tajne službe u prvih jedanaest filmova serije o Jamesu Bondu. Lee je prije toga izgradio reputaciju jednog od najboljih britanskih karakternih glumaca, specijaliziranih za uloge policajaca i ličnosti od autoriteta, pri čemu je vjerojatno najpoznatiji lik narednika Painea u *Trećem čovjeku*. 

Lee se ženio dva puta. Njegova prva supruga Gladys Merredew, sa kojom je imao kćer Ann, tragično je stradala 1972. godine u požaru u kome je sam Lee bio ozlijeđen. Nekoliko godina kasnije se oženio za pomoćnicu televizijskog režisera Ursulu McHale, sa kojom će ostati do smrti. Razbolio se pred početak snimanja *For Your Eyes Only*, dvanaestog filma iz serije o Bondu gdje je trebao također tumačiti ulogu M, a zbog čega su producenti odlučili da se njegov lik u njemu ne pojavi.

Njegov unuk Jonny Lee Miller je etablirani glumac.

Vanjske veze
------------

* Bernard Lee - detalji na portalu BFI
* Bernard Lee na Screenonlineu Britanskog filmskog instituta
* Bernard Lee na IMDb-u (`en`)
* Bernard Lee na Filmskoj bazi podataka TCM (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 69140666
* LCCN: n88051101
* ISNI: 0000 0001 1493 1234
* GND: 1061361896
* SUDOC: 148917828
* BNF: cb14197834z (podaci)
* MusicBrainz: 15b8174d-171e-45d3-af6b-be31c496d96e
* NKC: xx0132979
* BNE: XX904642
* CONOR.SI: 222981987

 |
Mandžurac
Mandžurka
Mandžurska frizura
**Džurdži**, polunomadski tunguski narod sa sjeveroistoka današnje Kine, nastanjen na područjima kasnije Mandžurije, današnji Liaoning, Heilongjiang i Jilin, direktni predci suvremenih Mandžuraca. Džurdži su bili skupina više plemena: Divlji Džurdži, Wanyan, Jianzhou Džurdži, Haixi Džurdži, Mohe (Heishui Mohe, Sumo, Baishan, Haoshih, Anchegu, Bodo, Yulou, Funie). Godine 946. zemljom naroda Džurdži ili Jurchen ovladaju Khitani, osnovavši carstvo Liao, a gradovi su im se nalazil sve do Pekinga, što im granice na jug idu sa dinastijom Song i na zapad sa dinastijom Xixia, odnosno Tangutima. Džurdži su bili ratoborni a Khitani malobrojniji, pa ovi 1115. podignu ustanak i utemelje svoje carstvo. U ovome im pomogoše i Kinezi. Džurdži osnuju vlastitu dinastiju u Kaifengu a Kinezi Južni Song u gradu Lin’an, današnji Hangzhou.

Džurdži su se od Kineza razlikovali po svojem jeziku, posebnim običajima i svojoj nošnji. Bili su ratoborni i ponosni, ali i manjima među Kinezima. Na sjeveru su lutale mongolske horde koje će uskoro pod vodstvom Džingis-kana osvojiti Kaifeng i zemlju Džurdža. Ovo se zbilo 1234, napadom ujedinjenih snaga Mongola i dinastije Song, a 1279 osvoje cijelu Kinu. Južni dio zemlje doći će pod vlast Kine (dinastija Ming), nakon što Mongoli budu protjerani u 14. stoljeću. Srednji dio i sjever još je u njihovim rukama. Džurdži će ustat protiv Kineza pod vodstvom Nurhačija (1559-1626) koji se proglasio carem (1616) te zaratio sa Kinezima. Za prijestolnicu si je uzeo Mukden. Kinu će Mandžurci napasti 1644. i do 1680 njome potpuno ovladati.

Džurdžijska plemena službeno će postat Mandžurcima nakon 16. stoljeća.

Ostali nazivi za njih
---------------------

Yojin (korejski); Jurchen (engleski); Jurchid (mongolski); Nuzhen (suvremeni kineski); Sushen, Jishen i Jushen (preci Džurdža; stari kineski nazivi)

Izvori
------

1. ↑  „Manchuria from the Fall of the Yuan to the Rise of the Manchu State". Arhivirano iz originala na datum 2008-05-28. Pristupljeno 2012-10-17.

Vanjske poveznice
-----------------

Galerija
--------

* Mandžurski vojnici.Mandžurski vojnici.
**Bristolski kanal** (engleski: *Bristol Channel*, velški: *Môr Hafren*) je zaljev Atlantskog oceana koji razdvaja Jugozapadnu Englesku od južnog Walesa.

Geografija
----------

Sjeverna obala graniči s velškim ugljenokopima i jako je industrijaliziran kraj, za razliku od tog južna obala na kojoj leže engleski countiji Somerset i Devon je uglavnom poljoprivredni kraj. Na istočnom kraju kanala je estuarij rijeke Severn.

Najveća širina zaljeva je oko 50 km, a dužina nekih 121 km, ali ako se uzme da se prirodno nastavlja na estuarij Severna onda je puno duži. 

U samom centru kanala 19 km zapadno od Ilfracomba leži otok Lundy, koji je danas u vlasništvu Nacionalne zaklade za očuvanje baštine (National Trust).

Brodovi koji uplovljavaju u Bristolski kanal koriste englesku luku Bristol ili velške luke Swansea i Cardiff.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Bristol Channel*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 30. 10. 2016.

Vanjske veze
------------

***Bristolski kanal*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Bristol Channel* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316747032
* GND: 4008297-0

 |
**Yue** (kineski: ; pinyin: yuègúo) je bila država u Kini za vrijeme perioda Proljeća i Jeseni i Zaraćenih država, smještena u suvremenom Zhejiangu. Za vrijeme Proljeća i Jeseni, glavni grad je bio u Guijiu (会稽), nedaleko od suvremenog grada Shaoxinga. Nakon osvajanja Wua, kraljevi Yuea su svoju prijestolnicu pomakli na sjever, u bivšu prijestolnicu Wua (suvremeni Suzhou).

Prema Sima Qianu, vladari te države su smatrali kako vode porijeklo od Yua Velikog, a Guoyu spominje kako je njihovo prezime bilo Mi (isto kao i kraljevi Chua). 

Drevni kineski tekstovi ne spominju Yue sve dok se nije krajem 6. vijeka pne. našla u sukobu sa svojim sjevernim susjedom - Wuom. Nakon nekoliko decenija sukoba kralj Goujian od Yuea je uspio poraziti i anektirati Wu godine 473. pne. pa je tako Yue postala jedna od najmoćnijih država na početku perioda Zaraćenih država.

Godine 334. pne. je Država Yue, pod vladavinom Wu Jianga, šestog po redu potomka Goujiana, poražena i anektirana od Chua. Drugi sin Wu Jianga, Ming Di, imenovan je od vladara Chua da upravlja mjestom Wu Cheng (današnji okrug Wu Xing u provinciji Zhejiang), te je dobio titulu markiza od Ou Yang Tinga. Nakon što je Chu poražena od Qina godine 223. pne. titulu je ukinuo Ying Zheng, car Qina. Potomci su uzeli prezime Ou, Ouyang ili Ou Hou (kasnije nestalo) u znak sjećanja na tu titulu.

Nakon pada Yuea, vladajuća porodica se preselila u Fujian te osnovala kraljevstvo Minyue, koje se održalo sve dok ga oko godine 150. pne. nije osvojila dinastija Hany. Gradovi Minyuea, sagrađeni od kamena, iskopani su u Fujianu te predstavljaju izvor podataka o pogrebnim običajima Yuea.

Država je bila poznata i po kvaliteti svoje metalurgije, posebno u slučaju mačeva. Primjeri uključuju vrlo dobro očuvani Mač Goujiana i mač kralja Zhou Goua (州勾). Znamenita ljepotica Xi Shi bila je rodom iz Yuea.

V. također
----------

* Yue (narodi)

Vanjske veze
------------

* Eric Henry: The Submerged History of Yuè (*Sino-Platonic Papers* 176, May 2007; PDF)
Krčki most s otočićem sv. Marko u sredini
**D102** je državna cesta koja povezuje kopno s otokom Krkom i završava na južnom kraju otoka u gradu Baški. Ova cesta je duga 49.5 km.

Državna cesta D102 je glavna prometnica na otoku Krku. Sjeverni kraj se nalazi u blizini Kraljevice na raskrižju s D8, Jadranskom magistralom. Cesta se nastavlja preko Krčkog mosta

Na sjevernom dijelu otoka, od Omišlja do Malinske nalazi se na stalnoj udaljenosti od oko 2 km od obale. Na tom dijelu se odvaja kratka državna cesta D103 koja povezuje D102 sa zračnom lukom Rijeka. Prema jugu D102 nastavlja južno ravno kroz unutrašnjost prema gradu Krku. U unutrašnjosti otoka nalazi se križanje s državnom cestom D103 koja ide jugozapadno prema trajektnoj luci Valbiska. Prolazeći kroz grad Krk, cesta D102 obilazi uvalu Košljun i nastavlja na jugoistok prema Baški.

Cesta prolazi pored sljedećih važnih naselja (od sjevernog prema južnom kraju): Kraljevica, (zračna luka Rijeka), Omišalj, Njivice, Malinska, Krk (grad), Punat, Jurandvor, Baška.

D102 se križa sa sljedećim županijskim i lokalnim cestama:

* Ž5189 (cesta za Uvalu Scott)
* Ž5083 (Ulica Brgučena, Omišalj)
* L58065 (Medermunići, Omišalj)
* Ž5084 (Primorska ulica, Njivice)
* Ž5086, Ž5087 (prema Malinskoj)
* Ž5106 (prema Vrhu)
* Ž5107 (u smjeru Dobrinja i Šila)
* L58090 (Vrsanska, Krk (grad))
* L58091 (Kornić)
* Ž5125 (prema Punatu i Staroj Baški)
* Ž5183 (prema Vrbniku)
* L58098 (Jurandvor)

Izvori
------

* Odluka o razvrstavanju javnih cesta u državne ceste, županijske ceste i lokalne ceste (N.N. 79/99.)

***Državna cesta D102*** na Wikimedijinoj ostavi
Za slična imena, v. Ealdred.
 „Aldred" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Aldred (razvrstavanje).

**Ealdred** (ili **Aldred**; ? - 11. septembar 1069) bio je engleski (anglosaksonski) svećenik koji je služio kao opat Tavistocka, biskup Worcestera, te, konačno nadbiskup Yorka, na kom je položaju bio od 1060. do smrti.

Bio je u rodu s nizom istaknutih crkvenih ličnosti svog vremena. Nakon što je služio kao monah u Winchesteru, godine 1027. je imenovan opatom samostana Tavistock Abbey. Godine 1046. je imenovan za biskupa Worcestera. Pored crkvenih, vršio je i diplomatske dužnosti za engleskog kralja Edwarda Ispovjednika, a također i komandirao kraljevskim trupama. Na jednoj od diplomatskih misija je pokušao princa Edwarda Izgnanika dovesti iz Mađarske u Englesku, kako bi osigurao nasljednika kralju koji nije imao djece.

Godine 1058. je otišao nha hodočašće u Jeruzalem, postavši prvi biskup iz Engleske koji je to učinio. Kao administrator herefordske biskupije je bio upetljan u borbe s Velšanima; tada je dva puta poražen u nastojanju da zaustavi pljačkaške napade; oni su prestali nakon što je sklopio sporazum sa velškim vladarom Gruffydd ap Llywelynom.

Godine 1060. Ealdred je izabran za nadbiskupa Yorka, ali je imao poteškoća prilikom dobivanja papske potvrde; ono je došlo tek nakon obećanja da neće istovremeno vršiti dužnosti u Yorku i Worcesteru. Tada je osigurao izbor Wulfstana za svog nasljednika u Worcesteru. Kao nadbiskup se istakao izgradnjom i dogradnjom crkava, te sazivanjem sinoda na kome su objavljena pravila svećeničke službe. 

Neki izvori navode da je upravo Ealdred okrunio Harolda Godwinsona za kralja Engleske nakon smrti Edwarda Ispovjednika 1066. Ealdred je Harolda podržavao do njegove pogibije u bitci kod Hastingsa, nakon čega je nakratko podržavao Edgara Aethelinga prije nego što se na kraju priklonio pobjedničkom normandijskom vojvodi Williamu Osvajaču, koga je službeno okrunuo za engleskog kralja na Božić 1066. William, međutim, nije imao povjerenja u Ealdreda i većinu drugih anglosaksonskih velmoža; zato ga je Ealdred morao pratiti na povratku u Normandiju 1067, ali se uspio vratiti u York do svoje smrtio 1069.

Izvori
------

1. ↑  Barlow *Edward the Confessor* pp. 208–209
2. ↑  Hindley *A Brief History of the Anglo-Saxons* p. 335

Literatura
----------

* Nelson, Janet L. (1981). „The Rites of the Conqueror". u: R. Allen Brown. *Anglo-Norman Studies IV: Proceedings of the Battle Conference on Anglo-Norman Studies*. Woodbridge, UK: Boydell Press. pp. 117–132; 210–221. ISBN 0-85115-161-2.

| Rimokatoličke crkvene titule |
| --- |
| Prethodi:**Leofgar od Hereforda** | **biskup Hereforda**1056–1060 | Slijedi:**Walter od Lorrainea** |
| Prethodi:**Lyfing** | **biskup Worcestera**1046–1062 | Slijedi:**Wulfstan** |
| Prethodi:**Cynesige** | **nadbiskup Yorka**1061–1069 | Slijedi:**Thomas of Bayeux** |
**Presjek kroz visoku peć**  
1. puhalice zraka koji dolazi iz zagrijača zraka (kauperi)   
2. područje topljenja metala  
3. područje željezovih(III) oksida  
 4. područje željezovih(II) oksida  
 5. područje predgrijavanja (ždrijelo)  
6. zasipni uređaji (željezna ruda, koks i vapnenac)  
 7. grotleni plinovi  
 8. slojevi željezne rude, koksa i vapnenca  
 9. ispust troske  
 10. ispust sirovog željeza  
 11. izlaz grotlenih plinova.
**Boudouardova ravnoteža** ili **Boudouardova reakcija** je kemijska ravnoteža koja se uspostavlja kod reakcije ugljikova(IV) oksida (ugljikov dioksid) s ugljikom u visokoj peći. Zbog endotermnosti reakcije povećanje temperature pomiče reakciju udesno, a sniženje temperature ulijevo: 

2CO {\displaystyle \rightleftharpoons } CO2 + C
Reakcija u smjeru s lijeva na desno se naziva **Bellova reakcija** (prema I. L. Bellu), dok s desna na lijevo se naziva Boudouardova reakcija (prema Octave Leopold Boudouardu (1872. — 1923.)). Što je veća temperatura to više prevladava Boudouardova reakcija. Tako na primjer na temperaturi od 825 ºC, prevladava Boudouardova reakcija s otprilike 90%. 

Boudouardova reakcija se u visokoj peći odvija u zoni redukcije, koja se nalazi iznad zone oksidacije. U zoni oksidacije gorivo potpuno sagorijeva s kisikom iz zraka, čime se oslobađa toplina sagorijevanja i postiže temperatura oko 1200 °C. Osnovna reakcija oksidacije prikazuje se jednadžbom:

C + O2 = CO2
**Kemijska ravnoteža** je stupanj reverzibilne reakcije u zatvorenom sustavu kad se napredna i povratna reakcija događaju istom brzinom, a njihovi se učinci međusobno poništavaju, dok se koncentracije reaktanata i produkata ne mijenjaju.

Izvori
------

1. ↑   "Tehnička enciklopedija", glavni urednik Hrvoje Požar, Grafički zavod Hrvatske, 1987.
2. ↑   Arhivirano 2014-07-04 na Wayback Machine-u "Fizikalna metalurgija I", dr.sc. Tanja Matković, dr.sc. Prosper Matković, www.simet.unizg.hr, 2011.
**Državna komisija za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača**, je bila savezna komisija FNR Jugoslavije zadužena za istraživanje ratnih zločina iz perioda Drugog svjetskog rata na području cijele zemlje.

Povijest
--------

Na Drugom zasedanju Antifašističkog vijeća narodnog oslobođenja Jugoslavije (AVNOJ) u Jajcu, novembar 1943 godine, kao organ provizorne vlade tj. Nacionalnog komiteta oslobođenja Jugoslavije formirana je posebna komisija sa zadatkom da otpočne skupljanje dokaza o zločinima okupatora i njihovih pomagača počinjenih na teritoriji okupirane Jugoslavije. Kao svojevrsni uzor za formiranje ove komisije poslužila je Komisija Ujedinjenih Nacija za ratne zločine, o čijem formiranju su se saglasili predstavnici savezničkih snaga. Jugoslovenska Državna komisija je dobila organizacionu strukturu tokom 1944/45 godine. Na čelu Komisije nalazio se dr. Dušan Nedeljković, profesor filozofije na Beogradskom univerzitetu, a sjedište se nalazilo na otoku Visu. Pored Državne komisije za utvrđivanje zločina okupatora koja je delovala na saveznom nivou, postojale su i zemaljske komisije pojedinih republika (*NR Bosna i Hercegovina, NR Crna Gora, NR Hrvatska, NR Makedonija, NR Slovenija, NR Srbija*), zatim pokrajinska komisija za SAP Vojvodinu i oblasna komisija za SAP Kosovo, koje su bile hijerarhijski potčinjene Državnoj komisiji.

Preko mreže lokalnih organa (*komisija, referenata, sakupljača dokaza*) prikupljani su podaci o zločinima okupatora i kolaboracionista, što je korišćeno kao dokazni materijal u procesu donošenja odluka o utvrđivanju zločina okupatora i njihovih pomagača u svakom pojedinačnom slučaju. Od strane građana dostavljeno je komisijama blizu 940.000 prijava zločina, pri čemu treba naglasiti da ove prijave najčešće nisu sadržale imena lica koja se za zločin terete, već samo prijavu da se zločin dogodio. Komisije su vršile saslušanja svedoka i osumnjičenih za zločine, ali ti postupci nisu imali karakter redovnog sudskog postupka. Naime, po donošenju odluke za pojedine izvršioce zločina, ta odluka je upućivana javnom tužiocu, koji je onda pokretao postupak pred nadležnim sudom, na kojem je utvrđivana odgovornost lica za koje je postojala odluka državne ili zemaljskih komisija. Drugim rečima, ove odluke nisu imale karakter sudske presude, već su bile deklarativnog karaktera. Ovo je bilo važno iz razloga što mnogi počinioci zločina nisu bili dostupni vlastima, pa je donošenje ovakvih odluka bio čin moralne satisfakcije žrtvama.

Državna i zemaljske komisije za utvrđivanje zločina bile su aktivne do 1948 godine. U toku rada donete su odluke o utvrđivanju zločina za 17.175 pripadnika okupatorskih jedinica i za 49.245 pripadnika kvislinških jedinica.
**Earlestown** je danas samo kvart od 10,830 stanovnika u gradu Newton-le-Willows, na sjeverozapadu Engleske u Grofoviji Merseyside.

Administrativno podpada pod Metropolitanski borough St Helens.

Geografske karakteristike
-------------------------

Earlestown leži na sredini između Liverpoola i Manchestera, udaljen oko 24 km od oba grada, i svega 6 km istočno od administrativnog centra borougha Saint Helensa.

Historija
---------

Earlestown je do 19. vijeka bio selo, u grad se razvio dolaskom željeznice koja je u njemu podigla tvornicu za izradu vagona, koja je zapošljavala 1,600 ljudi. U to vrijeme proradila je i velika šećerana Sankey, tako da je 1879. dobio pravo da formira parohijsko vijeće.

Izvori
------

1. 1 2  „Area: Earlestown (Ward)" (engleski). Office for National Statistics. Pristupljeno 10. 04. 2017. [*mrtav link*]
2. ↑  „Earlestown Genealogy & History" (engleski). Forebears. Pristupljeno 10.04. 2017.

Vanjske veze
------------

***Earlestown*** na Wikimedijinoj ostavi

* Earlestown, Merseyside, Photos, Maps, Books and Memories (`en`)
**Državna administracija** ili **državna uprava**, ili, ponekad jednostavno, **administracija** ili **uprava**, je izraz pod kojim se podrazumijevaju sve ili redovne aktivnosti koje vrši neka država, odnosno pojedinci – državni službenici, funkcionari ili namještenici – i institucije (državni organi; državne agencije) koje ih obavljaju. S obzirom da se te djelatnosti vrše u javnom interesu, za državnu upravu se također ponekad koristi i izraz **javna uprava**.

Državna uprava se u suvremenim zemljama tradicionalno smatra dijelom izvršne vlasti, iako je neki teoretičari smatraju zasebnim ali i egzekutivi podređenim entitetom. Način organizacije, djelatnosti i metode rada državne uprave se razlikuju od zemlje do zemlje, ovisno o socioe-ekonomskim ili političkim prilikama, ali i državnom uređenju; tako u nekoj zemlji može postojati više državnih uprava sa različitim ovlastima (npr. federalna i državne uprave); najniža razina državne uprave se naziva lokalna uprava ili lokalna samouprava.

Djelatnost, ovlasti i rad državne uprave u većini zemalja regulira upravno pravo, isto kao što je državna uprava predmet proučavanja nauke o upravi.

V. također
----------

* Lokalna samouprava
* Birokracija
* Kvazinevladina organizacija
**Edwin** (staroengleski: **Ēadwine**; ? - 1071) bio je engleski (anglosaksonski) plemić i velikodostojnik, poznat kao posljednji earl Mercije. Bio je unuk earla Leofrica i sin earla Aelfgara nakon čije smrti je 1062. godine naslijedio titulu. Od njih je naslijedio i suparništvo sa klanom Godwina od Wessexa, čiji je glavni predstavnik bio earl Harold Godwinson, budući kralj. U oktobru 1065. godine, pred kraj vladavine Edwarda Ispovjednika, narod u Northumbriji se pobunio protiv tamošnjeg earla i Haroldovog brata Tostiga te za novog earla proglasio Edwinovog brata Morcara. Harold je međutim to prihvatio, a mir sa braćom, između ostalog, osigurao i ženidbom sa Edwinovom sestrom Ealgyth (Edith). 

Godine 1066. su se braća uspješno borila protiv sada odmetnutog Tostiga koji je iz Škotske pokušavao ponovno preuzeti vlast u Northumbriji. Međutim, u septembru 1066. je Tostigu u pomoć iznenada došao u pomoć norveški kralj Harald Hardrada čije su trupe 20. septembra nanijele Edwinu i Morcaru poraz u bitci kod Fulforda. Norvežani su, međutim, poraženi samo pet dana kasnije od Harolda u bitci na Stamford Bridgeu; sam Harold je, pak, 14. oktobra poginuo nastojeći zaustaviti normansku invaziju kod Hastingsa. Edwin i Morcar su ispočetka htjeli nastaviti pružati otpor i kao legitimnog kralja su prihvatili Edgara Aethelinga. Međutim, vrlo brzo su spoznali da je borba protiv osvajača uzaludna, te su prihvatili normanskog vođu Williama kao novog kralja.

William je zauzvrat priznao titule. Godine 1068. su pokušali ipak ponovno dignuti ustanak, ali su od njega brzo odustali. Sam Edwin je godine 1071. pokušao dići novi ustanak, ali su ga na prevaru ubili Normani iz njegove pratnje. 
William je odlučio ukinuti titulu earla, a Edwinove zemlje predao svom sljedbeniku Alanu Rufusu.


| Perstvo Engleske |
| --- |
| Prethodi:**Ælfgār** | **earl Mercije**1062–1071 | Slijedi:**nemapoložaj ukinut** |
Smotra Užičkog partizanskog odreda, pred komandantom Dušanom Jerkovićem, u oslobođenom Užicu 1941.
**Dušan Jerković Uča** (Ogar, kod Pećinaca, 2. februar 1914 — Kadinjača, kod Užica, 29. novembar 1941), učitelj, komandant Užičkog partizanskog odreda i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je u 2. februara 1914. godine u Ogaru. Potiče iz učteljske porodice koja je u toku Prvog svetskog rata bila u izbeglištvu u Svilošu, a zatim se vratila u Ogar. Posle završene osnovne škole, 1936. godine završio je učiteljsku školu, a zatim otišao na službu. Prvo učiteljsko mesto dobio je u užičkom kraju nadomak Kadinjače. Zbog otvorenog istupanja protiv režima, vlasti su ga sa suprugom premestile u selo Fakovići (Bosna), gde je službovao do Drugog svetskog rata.

Početkom Drugog svetskog rata, Dušan Jerković, tada već član KPJ, prešavši u račanski kraj, određen je za komandira Račanske čete Užičkog partizanskog odreda. Posle uspešnih borbenih akcija čete, u kojima se kao komandir istakao ličnom hrabrošću, postavljen je septembra 1941. za komandanta Užičkog NOP odreda. Sa ovim odredom odmah je krenuo u nove akcije, u oslobađanje Bajine Bašte, rudnika antimona u Lisi, Ivanjice, Gorobilja, Čajetine, Požege, Kosijerića. Kad je oslobođeno Užice, stvorena je slobodna teritorija sa oko sto hiljada stanovnika, nazvana Užička republika. Užice je postalo sedište vojnog i političkog rukovodstva NOP-a i centar iz kojeg rukovodilo borbama u celoj zemlji.

Naredba komandanta Užičkog partizanskog odreda za mobilizaciju vojnih obveznika na oslobođenom području, od 30. septembra 1941.
U ofanzivi okupatora na ovu teritoriju, koja je počela 25. novembra 1941. došlo je do povlačenja partizanskih snaga. Odbranom Užica, štiteći odstupnicu, komandovao je Dušan Jerković. U neravnopravnoj borbi na Kadinjači kod Užica, 29. novembra 1941. Radnički bataljon je izvršio svoj poslednji zadatak, ali uz ogromne ljudske gubitke: poginulo je oko 200 boraca, među kojima i Jerković.

Za podvig na Kadinjači Radnički bataljon je odlikovan Ordenom zasluga za narod sa zlatnim vencem i Ordenom narodnog heroja, a Dušan Jerković je 25. septembra 1944. godine proglašen za narodnog heroja. Mnoge škole u Srbiji nose njegovo ime, kao i naselje „Braće Jerković", u Beogradu, koje je dobilo ime po njemu i njegovom bratu Nebojši.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal NOB***  |

* „Narodni heroji Jugoslavije". Beograd: Mladost. 1975.
|  |
| --- |
| Serija članaka na temu: |
| Islam |
|  |
|  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Vjerovanja |  |
| 
Jedinstvo Boga **•** 
Poslanici **•** 
Svete knjige **•** 
Anđeli **•** 
Predestinacija **•** 
Sudnji dan |

|  |  |
| --- | --- |
| Praksa |  |
| 
Ispovijedanje vjere **•** 
Molitva **•** 
Post **•** 
Hodočašće **•** 
Dobročinstvo |

|  |  |
| --- | --- |
| Ličnosti i historija |  |
| 
Muhamed (porodica • drugovi) **•** 
Ali **•** 
Abu Bakr **•** 
Umar **•** 
Rašidun **•** 
Kalifat **•** 
Islamizacija **•** 
Imamat |

|  |  |
| --- | --- |
| Tekstovi i zakoni |  |
| 
Kuran **•** 
Hadis **•** 
Suna **•** 
Pravo **•** 
Teologija **•** 
Biografije Muhameda |

|  |  |
| --- | --- |
| Grane islama |  |
| 
Sunizam **•** 
Šijitizam **•** 
Ibadizam |

|  |  |
| --- | --- |
| Kultura i društvo |  |
| 
Škole **•** 
Teologija **•** 
Filozofija **•** 
Nauka **•** 
Umjetnost **•** 
Arhitektura **•** 
Gradovi **•** 
Džamija **•** 
Kalendar **•** 
Blagdani **•** 
Žene **•** 
Djeca **•** 
Vođe **•** 
Politika **•** 
Islamizam **•** 
Liberalizam **•** 
Sufizam,Tarikat,Tesavuf |

|  |  |
| --- | --- |
| Srodne teme |  |
| 
Islamistika **•** 
Islamski rječnik **•** 
Kritika islama **•** 
Islamofobija |

 |
| v  • r  • u |

**Dževher ibn Abdulah "Sicilijanac"** (Arapski: **جوهر الصقلي**), je rođen oko 928-930, umro 992, također poznat kao **El-Rumi** je bio jedan od najvažnijih vojskovođa u fatimidskoj vladavini. Osnivač je grada Kaira i univerziteta al-Azhar.

Biografija
----------

Dževher je bio sicilijanski Memluk (islamizirani, rob-vojnik, služili u Ejubijskoj dinastiji od 9-17 stoljeća), grčkog porijekla. Njegova porodica je porijeklom sa Sicilije po čemu je dobio nadimak **الصقلي** *Sicilijanac*). Doveden je kao rob u Sjevernu Afriku. U službu kod halife Ismaila ibn Mensura je doveden kao posebno inteligentan i sposoban rob. Sin halife Muaz Dinilah ga je oslobodio i imenovao njegovim ličnim sekretarom. Uskoro je postao vezir i visokorangiran vojni general, gdje je pokazao veliko vojno umjeće. Pod njegovim komandovanjem, granice Fatimidskog carstva su proširene. Osvojio je grad Fez u Maroku.

Džamija i univerzitet Al-Azhar, kojega ge Dževher osnovao 970. godine Nakon što su zapadne granice Fatimidskog carstva osigurane, Dževher "Sicilijanac je počeo osvajati teritorije prema Egiptu i osvojio je teritorije oko rijeke Nil nakon opsade Gize. Dževher je nakon toga vladao Egiptom do 972. kao namjesnik.

U tom periodu on je osnivao grad Kairo kao novu prijestolnicu Fatimidskog halifata. 970. godine osniva al-Azhar džamiju. Dževher je umro u februaru 992. godine.

Povezano
--------

* Halifa
* Kairo
* Azhar

Vanjske veze
------------

* Kompletna biografija Abdulaha Dževhera- Sicilijanca (Eng.).

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 96988206

 |