recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Hidrat** je termin koji se koristi u neorganskoj i organskoj hemiji da se ukaže na činjenicu da supstanca sadrži vodu. Hemijsko stanje vode široko varira među hidratima. Neki od njih su tako nazvani pre nego što je njihova hemijska struktura bila razjašnjena.

Hemijska priroda hidrata
------------------------

### Organska hemija

U organskoj hemiji, hidrat je jedinjenje formirano dodatkom vode ili njenih komponenti u drugi molekul. Na primer, etanol, CH3-CH2-OH, se može smatrati hidratom etena, CH2=CH2, koji je formiran dodatkom H na jedan C i OH na drugi C. Molekul vode se može eliminisati, na primer dejstvom sumporne kiseline. Jedan drugi primer je hloral hidrat, CCl3-CH(OH)2, koji se može formirati reakcijom vode sa hloralom, CCl3-CH=O.

Neki molekuli se nazivaju hidratima iz istorijskih razloga. Za glukozu, C6H12O6, se originalno mislilo da je C6(H2O)6, te je nazvana ugljeni hidrat, mada je to veoma nepodesan opis njene strukture. Metanol se često prodaje kao "metil hidrat", iz čega implicitno proizilazi nekorektna formula CH3OH2, dok je korektna formula CH3-OH.

Mnogi organski molekuli, kao i neorganski, formiraju kristale koji sadrže vodu u kristalnoj strukturi, mada nije došlo do promena hemijske strukture organskog molekula tokom kristalizacije. Šećer trehaloza, na primer, postoji kao anhidrat (tačka topljenja 203 °C) i kao dihidrat (tačka topljenja 97 °C). Proteinski kristali često imaju i do 50% vodenog sadržaja.

### Neorganska hemija

Hidrati su neorganske soli koje "sadrže molekule vode kombinovane u određenom odnosu kao integralni deo kristala" koja je bilo vezana za metalni center ili je kristalisana sa metalnim kompleksom. Za takve hidrate se kaže da sadrže *kristalizacionu vodu* ili *vodu hidracije*. Ako su kristali formirani sa teškom vodom, i.e. vodonik je zamenjen deuterijumom, onda se termin *deuterat* može koristiti umesto termina *hidrat*.

|  |  |
| --- | --- |
|  |   |
| Anhidratni kobalt(II) hlorid**CoCl2** | Kobalt(II) hlorid heksahidrat**CoCl2·6H2O** |

Živopisan primer hidrata je kobalt(II) hlorid, koji prelazi iz plave u magenta (crvenu) boju nakon hidracije, i koji se stoga može koristiti kao indikator vode.

Notacija *hidratnog jedinjenja* je  · *n*H2O, gde je *n* broj molekula vode po jedinici soli. Ona se koristi da ukaže na činjenicu da je so hidratisana. Vrednost *n* je obično mali ceo broj, mada može da bude i frakciona vrednost. U **monohidratu** *n* je jedan, u **heksahidratu** *n* je 6 itd. (tipični prefiksi su mono, di, tri, tetra, penta, heksa, hepta, okta, nona, deka). Takva voda se naziva *vodom kristalizacije*. Primeri su boraks dekahidrat i halkantit (CuSO4∙5H2O). 

Hidrat koji je izgubio vodu se zove anhidrid, i on normalno gubi dodatnu vodu samo nakon jakog zagrevanja. Neki anhidridi se veoma lako hidratišu, te se nazivaju higroskopnim materijama, i koriste se za kao agensi za sušenje ili desikanti.
Koordinate: 77° 32′ 0″ JG Š, 167° 17′ 0″ IGD

**Planina Erebus** (engl. ) na Antarktiku je najjužniji aktivni vulkan na Zemlji. Visok je 3.794 m (12.448 stopa) i nalazi se na Rosovom ostrvu koje je takođe dom i trima neaktivnim vulkanima, pre svega planini Teror.

Vulkan je kontinualno aktivan od 1972. godine i mesto je gde se nalazi Erebuška vulkanska opservatorija Novomeksičkog instituta za rudarstvo i tehnologiju. U krateru se nalazi jedno od nekoliko preostalih jezera lave u svetu.

Planina Erebus je 1841. godine otkrio polarni istraživač Džejms Klark Ros (engl. ), a čiji su se brodovi zvali *Erebus* i *Teror* (ove brodove je takođe koristio i Džon Frenklin (engl. ) na tragičnom putu u potrazi za Severnim prolazom). Erebus su prvi put osvojili članovi grupe Ernesta Šekltona (engl. ) 1908. godine. I brodovi i vulkani su imenovani po Erebusu, primordijalnom grčkom bogu, sinu Haosa.

Eksterni linkovi
----------------

***Mount Erebus*** na Wikimedijinoj ostavi

* Globalni vulkanistički program Arhivirano 2006-07-08 na Wayback Machine-u
* Lednici Erebusa
* Sajt Erebuške vulkanološke opservatorije Arhivirano 2005-12-31 na Wayback Machine-u koji uključuje i kameru uživo sa vulkana, video isečke erupcije i ostale geološke informacije. Opservatoriju podržava Kancelarija za polarne programe Nacionalne naučne zadužbine SAD.
*Za ostala značenja, v. Hove (razvrstavanje).*

**Hove** je nekadašnji ladanjski kupališni grad, a danas samo kvart od 72,335 stanovnikaUnitarne jedinice i grada Brighton and Hove na jugoistoku Engleske u Grofoviji East Sussex.

Geografske karakteristike
-------------------------

Hove leži na obali Kanala La Manche nešto zapadnije od Brightona sa kojim spojen u konurbaciju koja ima 285,276 stanovnika.

Historija
---------

Sve do Viktorijanskog doba zelena polja razdvajala su Hove od Brightona. Tad je počeo naglo rasti i gutati okolne parohije, prvo Aldrington 1894. a zatim 1928. Hangleton i West Blatchington, i nakraju i grad Portslade 1974.

Odlične cestovne i željezničke veze sa Londonom omogućile su eksplozivan rast Hovea tokom 19. vijeka.

Nakraju tog urbanističkog buma su se Brighton i Hove spojili 1997. u Unitarnu jedinicu Brighton and Hove, koja je 2001. dobila status grada.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Hove*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 04. 04. 2017.
2. ↑  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 04.04. 2017.
3. 1 2  „*Hove History*" (engleski). Royal Pavilion & Museums, Brighton & Hove. Pristupljeno 04. 04. 2017. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Hove*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hove History[*mrtav link*] (`en`)
<!--Nultsi, muškarac iz plemena Lekwiltok. Odjeća ovih Indijanaca izrađuje se od mekanog unutrašnjeg dijela kore.-->**Lekwiltok** (Laich-Kwil-Tach), pleme američkih Indijanaca porodice Wakashan iz Britanske Kolumbije, Kanada. Lekwiltok, danas Laich-Kwil-Tach, su jedno od plemena Kwakiutla koje je nastanjivalo kraj između Knight i Bute Inleta na otoku Vancouver. Populacija im 1904. iznosi 218.

Ime
---

Riječ Laich-Kwil-Tach (varijanta mu je Lekwiltok) označava velikog morskog crva kojega nije bilo moguće ubiti. Poglavica Ralph Dick (1998) označava ovaj izraz sa 'unkillable thing', potvrda ovoga je i raniji Curtisov (koji nije bio Indijanac) prijevod iz 1915. godine.

Podjela
-------

Lekwiltoki se dijele na 5 ogranaka, viz.: 1. We Wai kai, 2. We Wai kum (Wei Wai Kum), 3. Kwiakah ili Kueha, 4. Tlaaluis, i 5. Hahamatsees ili Walitsum. Postojale su prije i bande Homayno ili Komenok iz Loughborough Inleta koja se do 1830.-tih priključila bandi We Wai kum. Banda Tlaaluis, gotovo je nestala do 1850. ostaci su se priključili bandi Kwiakah. U ranom 20. stoljeću Hahamatsees Indijanci ili Walitsum, napuštaju svoj kraj uz Salmon river i miješaju se sa bandom K'omoks. Bande koje danas čine naciju Lekwiltoka su We Wai kai, We Wai kum, Kwiakah i K'omoks.

Kultura
-------

Lekwiltoki su na jugu imali za susjede Indijance porodice Salishan, ali nisu bili u dobrim odnosima. Lekwiltoki su sa njima vodili rat, i ekspanzijom se širili na teritorij Salishana, na jug sve do Discovery Passaga. Rat ovih Kwakiutla i Salishana nastavio se sve do sredine 19. stoljeća i završio velikom bitkom na Maple Bayu. Svojim ratom Lekwiltoki su si priskrbili naselja oko Cape Mudge (We Wai kai) i Campbell Rivera (We Wai kum), što su bila strateška mjesta za lov na losose. Naselja Lekwiltoka Europljani su popisali čak na Qualicum Riveru. Ihtiofagija je bila u ovim krajevima veoma rasprostranjena. Sezonski je bilo ribe u izobilju, što je Indijance podizalo na masovne pokrete i borbu za najbolja ribolovna područja. 

Kulturno Lekwiltoki pripadaju grupi Sjeverozapadno-obalnih Indijanaca sa bogatom razvijenom kulturom gradnje drvenih kuća, totemskih stupova i drvorezbarstva. Kwakiutli kao i susjedni Nootke, Salishi, Tlingiti i Haide orijentirani su prema moru i prakticiraju se svečanosti potlatcha u kojima se imovina dijeli i uništava. Sva društva Sjeverozapadnih obalnih Indijanaca, za usporedbu sa susjednim Atapaskima bila su veoma bogata.

 *'Gradovi'*
------------

Hodge navodi  *'gradove'* : Husam, Tsakwalooin, Tsaiiyeuk i Tatapowis.

Lekwiltoki danas
----------------

Danas We Wai kai imaju 5 rezervata na Cape Mudge i Quadra Islandu. Banda We Wai kum ili Wei Wai Kum ima 4 rezervata na Campbell Riveru. Banda Kwiakah ima 2 rezervata na kojima nitko ne živi, nego su se preselili na rezervat u Campbell River. Banda Walitsum živi sa K'omoks Indijancima pod njihovim imenom. Vidi Kwakiutl.

Literatura
----------

Frederick Webb Hodge, Handbook of American Indians North of Mexico

Vanjske poveznice
-----------------

* Kwakiutl Indian Tribe History
**Mašinko** je punk rock sastav iz Zagreba osnovan 2010. godine. Do sada su objavili dva samostalna albuma, jedan split album i jedan Božićni singl, te postali jedan od vodećih bendova na punk rock sceni u Hrvatskoj i regiji.

Stil sviranja obilježavaju im energičan i melodičan zvuk instrumenata, te karakteristični višeglasni himnični refreni.

Povijest
--------

Sastav nastaje 2010. godine kada se skupina prijatelja okupila kako bi svirali punk rock i dobro se zabavljali. Uz male rotacije članova po instrumentima i jednu privremenu zamjenu na poziciji gitare, trenutno su u sastavu svi koji su ikada prošli kroz njega. Godine 2010. u jedan dan snimanja stvorili su svoj album prvijenac - *Mašinko*. Iste godine sa prijateljima iz Frakture Mozga objavljuju je i Božićni split-singl, *Sretan Božić (bit će bolje)*. 

Godine 2011. ulaze u studio te u istoj kombinaciji objavljuju split album *Frakturko*. Te godine svirali su u zagrebačkoj Areni kao predgrupa hrvatskim punk rock legendama Hladnom pivu. Godine 2012. objavili su svoj prvi spot za pjesmu "Kako je Potjeh tražio rakiju". Te godine su nastavili sa svirkama od kojih su najznačajniji nastupi na legendarnom Dirty old festivalu, te Sarajevo punk festu. Te godine izlaze im i spotovi za pjesme "Erupcija sreće" i "Sretan" Godine 2013. sastav ponovo ulazi u studio. Uz to i svirke po cijeloj državi ostvarili su zapažen nastup na InMusic festivalu u Zagrebu.

U siječnju 2014. Mašinko objavljuje singlove "Oči pune suzavca" i "Nešto novo nešto divlje", a nekoliko tjedana kasnije izlazi im i posljednji album *Svugdje je doma, ali lijepo je najljepše*.

Članovi sastava
---------------

* Marin Šulentić (Šulc) - vokal
* Petar Predrag (Perica) - gitara
* Lovro Koružnjak - gitara
* Andrija Ražnatović - gitara
* Srđan Grbić (Srki) - bas gitara
* Bojan Horvat (Pitura) - bubnjevi

Diskografija
------------

### Studijski albumi

* *Mašinko* (2010.)
* *Frakturko* (split sa Frakturom Mozga) (2011.)
* *Svugdje je doma, ali lijepo je najljepše* (2014.)

### Singlovi

* "Sretan Božić (bit će bolje)" (split sa Frakturom Mozga) (2010.)

Vanjske veze
------------

* Službena stranica
Lekit, oko 500. godine pne. (Arheološki muzej u Atini)
**Lekit** (grč. *Λήκυθος*) je oblik starogrčke keramičkih posuda, koji spada u grupu slikanih vaza manjih dimenzija. Lekiti su služili za čuvanje tečnih mirisa i drugih tečnosti, koje su imale sepulkarnu namenu. 

Sličani lekitima su i aribali.
Lekiti sa crnim figurama tokom 6. veka pne. nisu imali funeralni karakter, već su služili kao posude za čuvanje ulja i mirisa. Sredinom 5. veka javljaju se beli lekti, kod kojih je belo obojena površina ukrašena tankim crnim ili mrkim linijama.

Beli lekiti
-----------

Beli lekiti su namenjeni kultu pokojnika i predstavljaju atički običaj. Ako su nađeni u grobovima van Atike, ukazuju na koloniste ili emigrante. 
Prevlaka kod ovih sudova je bela i pokriva trbuh vaze. Vrat, drška i stopa su prevučeni crnim firnisom.
Na najstarijim posudama ornament je skroman, najčešće je predstavljena jedna figura u sceni iz svakodnevnog života. Vremenom se pojavljuju scene vezane za pokojnika. Prikazuje se Hermes koji odvodi duše, Haron koji čamcem prevozi pokojnike...
Na lekitima iz mlađeg perioda figure imaju izražene emocije.

Smatra se da je vrhunac u izradi dostignut u trećoj četvrtini 5. veka. pne. Najlepši primerci vezuju se za slikara Ahila.

Literatura
----------

* Cermanović Kuzmanović A. 1991. Grčke slikane vaze, Naučna knjiga, Beograd
* Gavela B, 1991. Istorija umetnosti antičke Grčke, Naučna knjiga, Beograd

Eksterni linkovi
----------------

***Lekit*** na Wikimedijinoj ostavi

* Oblici grčke keramike Arhivirano 2005-03-23 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **arheologiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Hildebert III Usvojeni** (latinski: , ? - 657/661) je bio kratkotrajni franački kralj Austrazije iz dinastije Pipinida, preteče kasnije i mnogo poznatije dinastije Karolinga.

Otac mu je bio austrazijski majordom Grimoald Stariji, koji je od smrti kralja Dagoberta I 634. *de facto* vladao Austrazijom, koristeći dijete-kralja Sigeberta III kao svoju marionetu. S obzirom da Sigebert nije imao bioloških sinova, uspio ga je nagovoriti da Hildeberta usvoji kao svog sina, te ga tako učini legitimnim nasljednikom prijestolja. Kada je Sigebert ipak uspio dobiti biološkog sina Dagoberta II, Grimoald je na to reagirao tako što je prisilno zaredio Dagoberta II.

Hildbert je na prijestolje stupio nakon Sigebertove smrti između 656. i 660. godine. Njegova vladavina je završila između 657. i 661. godine; razni izvori navode da je za to zaslužna vojna intervencija Neustrije, bilo pod kraljem Klodvigom II i njegovim majordomom Erhinoaldom, bilo pod kraljem Klotara III. U oba slučaja je Hildebert bio pogubljen zajedno sa svojim ocem, a Klotar III stavljen na prijestolje kao legitimni merovinški kralj.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Sigebert III**  |  **Kralj Austrazije** 656–661 | Slijedi: **Klotar III**  |

***Hildebert Usvojeni*** na Wikimedijinoj ostavi
„Hadad" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Hadad (razvrstavanje).

|  |
| --- |
| Serija članaka na temu: |
| Islam |
|  |
|  |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Vjerovanja |  |
| 
Jedinstvo Boga **•** 
Poslanici **•** 
Svete knjige **•** 
Anđeli **•** 
Predestinacija **•** 
Sudnji dan |

|  |  |
| --- | --- |
| Praksa |  |
| 
Ispovijedanje vjere **•** 
Molitva **•** 
Post **•** 
Hodočašće **•** 
Dobročinstvo |

|  |  |
| --- | --- |
| Ličnosti i historija |  |
| 
Muhamed (porodica • drugovi) **•** 
Ali **•** 
Abu Bakr **•** 
Umar **•** 
Rašidun **•** 
Kalifat **•** 
Islamizacija **•** 
Imamat |

|  |  |
| --- | --- |
| Tekstovi i zakoni |  |
| 
Kuran **•** 
Hadis **•** 
Suna **•** 
Pravo **•** 
Teologija **•** 
Biografije Muhameda |

|  |  |
| --- | --- |
| Grane islama |  |
| 
Sunizam **•** 
Šijitizam **•** 
Ibadizam |

|  |  |
| --- | --- |
| Kultura i društvo |  |
| 
Škole **•** 
Teologija **•** 
Filozofija **•** 
Nauka **•** 
Umjetnost **•** 
Arhitektura **•** 
Gradovi **•** 
Džamija **•** 
Kalendar **•** 
Blagdani **•** 
Žene **•** 
Djeca **•** 
Vođe **•** 
Politika **•** 
Islamizam **•** 
Liberalizam **•** 
Sufizam,Tarikat,Tesavuf |

|  |  |
| --- | --- |
| Srodne teme |  |
| 
Islamistika **•** 
Islamski rječnik **•** 
Kritika islama **•** 
Islamofobija |

 |
| v  • r  • u |

**Hudud** (arap. , množina od *had(a)d*; doslovno „granice" ili „ograničenja") je izraz koji se često koristi u islamskoj literaturi za granice prihvatljivog ponašanja i za kazne za ozbiljne zločine. U islamskom pravu (šerijat), hadud se obično odnosi na klasu kazni koje su fiksne za određene prekršaje koje se smatraju „Božjim tvrdnjama". Među ovim prekršajima su krađa, razbojništvo, vanbračni seks, konzumiranje alkohola, te lažne optužbe za navedene prekršaje. Dok većina većinskih islamskih država slijedi zapadnjačke modele kaznenih zakona, hudud u cijelosti ili segmentima postoji u kaznenom pravu Saudijske Arabije, Katara, Sudana, Afganistana, Pakistana, Irana, itd. Tumačenja i primjene hududa mogu bitno varirati ovisno o različitim islamskim pravcima: neki među njima pod prekršaje uključuju i apostaziju, šijiti iz kazni isključuju vanbračni seks, a npr. u prevladavajućim teološkim stajalištima imamitskog klera brojne kazne iz hududa nisu provedive u praksi bez prisutnosti skrivenog 12. imama odnosno za vrijeme okultacije tj. iščekivanja njegovog povratka. U Iranu i Pakistanu hudud je podređen građanskom kaznenom zakonu, dok je u Saudijskoj Arabiji sukladno fundamentalističkim načelima fiksan i nepromjenjiv.

Literatura
----------

* (`en`) Brunner, Rainer; Ende, Werner (2001.). *The Twelver Shia in Modern Times: Religious Culture and Political History*. Social, economic, and political studies of the Middle East and Asia. **72**. Leiden; Boston: Brill. str. 48. ISBN 9789004118034. OCLC 44518259.
* (`en`) Campo, Juan Eduardo (2009.). *Encyclopedia of Islam*. Facts on File library of religion and mythology; Encyclopedia of world religions. New York: Infobase Publishing. str. 174.-175. ISBN 9781438126968. OCLC 430540170.
*Ukoliko ste tražili Lagranžovu teoremu srednje vrednosti, v. Lagranžova teorema.*
U teoriji grupa, grani matematike, **Lagranžova teorema** glasi da za svaku konačnu grupu *G*, red (broj elemenata) svake podgrupe *H* od *G* deli red grupe *G*.

Ovo se može pokazati korišćenjem koncepta levih koseta od *H* u *G*. Levi koseti su klase ekvivalencije određene relacije ekvivalencije na *G* i stoga čine particiju *G*. Ako možemo da pokažemo da svi koseti od *H* imaju isti broj elemenata, onda je dokaz završen, jer je samo *H* koset od *H*. Sada, ako su *aH* i *bH* dva leva koseta od *H*, možemo da definišemo preslikavanje *f* : *aH* → *bH* kao *f*(*x*) = *ba*-1*x*. Ovo preslikavanje je bijekcija, jer je njen inverz *f*-1(*y*) = *ab*-1*y*.

Ovaj dokaz takođe pokazuje da je količnik redova |*G*| / |*H*| jednak indeksu **[***G***:***H***]** (broj levih koseta od *H* u *G*). Ako zapišemo ovo tvrđenje kao

|*G*| = **[***G***:***H***]** · |*H*|,
zatim ga interpretiramo kao iskaz o kardinalnim brojevima, on ostaje tačan, čak i za beskonačne grupe *G* i *H*.

Posledica ove teoreme je da je red bilo kog elementa *a* konačne grupe (tj. najmanji pozitivan ceo broj *k* takav da *a**k* = *e*) deli red te grupe, jer je red od *a* jednak redu ciklične podgrupe generisane sa *a*. Ako grupa ima *n* elemenata sledi

*a**n* = *e*.
Ovo se može koristiti u dokazu Male Fermaove teoreme i njene generalizacije, Ojlerove teoreme.

Obratno ne važi u opštem slučaju: ako je data konačna grupa *G* i delilac *d* od |*G*|, ne mora obavezno da postoji podgrupa od *G* reda *d*. Najmanji primer je alternirajuća grupa *G* = *A*4 koja ima 12 elemenata, ali nema podgrupu reda 6. Međutim, ako je *G* Abelova grupa, tada uvek postoji podgrupa reda *d*.
**Hermann Buhl** (21. septembar 1924. – 27. juni 1957.) bio je austrijski planinar i jedan je od prvih alpinista koji se u Himalajima počeo penjati alpskim stilom. Smatra se za jednog od najboljih penjača svoga vremena.

Buhl se rodio u Innsbrucku, kao četvrto dijete. Majka mu je rano umrla pa je nekoliko godina proveo u sirotištu. Kao tinejdžer i član planinarskog kluba u Insbruku, penjao se u okolini. Počeo je studirati komercijalu, ali ga je rat prekinuo. Bio je pripadnik alpskih jedinica u njemačkoj vojsci. Amerikanci su ga zarobili na Monte Kasinu. Poslije rata završio je školu za planinarskog vodiča.

Nanga Parbat
------------

Godine 1953. ušao je u sastav austrijsko-njemačke ekspedicije na Nanga Parbat (8.126), koju je predvodio Karl Maria Herrligkoffer. Prije ove ekspedicije 31 čovjek je poginuo na ovoj planini u pokušaju osvajanja. Nijemci su godinama vodili nemilosrdnu borbu u pokušajima osvajanja. Poginuli su W. Merkel, W.Welzenbach, V. Wieland, 6 Šerpa, a godine 1937. nestala je skoro cijela ekspedicija. Hermann Buhl je prvi čovjek koji se 3. jula 1953. godine uspio popeti na vrh. 

Uspon na vrh po istočnom grebenu bio je vrlo težak i dramatičan. Na 1.300 metara ispod vrha Buhl je ostao bez partnera koji se morao vratiti. Nastavio je sam, te je na vrh stigao u 17:00. Zbog mraka bio je prisiljen prenoćiti u stojećem položaju na uskoj izbočini. Silazak je bio usporen nakon gubitka dereze, pa se u kamp vratio idućeg dana u 19:00, 40 sati nakon polaska. Buhl je bio prvi alpinist koji je ostvario uspon na vrh iznad 8000 metara i to sa elementima alpskog stila (bez kiseonika zadnjih 1.300 m.). Istovremeno je to bio i nagovještaj mogućnosti uspona alpskim stilom na himalajske vrhove, koji će u potpunosti prvi izvesti 1975. godine Peter Habeler i Reinhold Messner.

Buhlova ekspedicija na Nanga Parbat poslužila je kao osnova filma *The climb* (Penjanje), snimljenog 1986. godine sa Bruce Greenwoodom kao Buhlom.

Broad Peak
----------

Prvi uspona na Broad Peak (8.051 m.) ostvario je između 8 - 9 juna 1957, sa Fritzom Winterstellerom, Marcusom Schmuckom (vođa ekspedicije) i Kurtom Diembergerom, kao članovi austrijske ekspedicije koju je vodio Schmuck. Uspon je takođe izveden bez dodatnog kiseonika i pomoći nosača. Ovaj uspon bio je ilegalan pa je Diembergeru neko vrijeme bio zabranjen ulazak u Pakistan.

Sa ova dva uspona Buhl je postao prvi čovjek sa dva uspona na vrhove preko 8.000 metara.

Chogolisa
---------

Nekoliko nedjelja kasnije Buhl i Diemberger pokušali su uspon na neispenjani vrh Chogolisa (7.665 m) u alpskom stilu. U blizini vrha Buhl se izgubio u snježnoj mećavi, nakon čega se na njega sručila lavina i odnijela ga u provaliju 900 metara. Tijelo mu nije nikad pronađeno u naslagama leda.
**Hermann III od Badena** (? - 16. januar 1160), također poznat i kao *Hermann Veliki*, bio je njemački feudalni velmoža koji je služio kao markgrof Verone i Badena.

Rodio se kao sin Hermanna II od Badena i Judit von Hohenberg. Markgrofoviju Baden je naslijedio 1130. i držao do smrti.

Bio je vjeran Staufenima, zbog čega se sukobio sa rođacima iz švapskog ogranka porodice Zähringen. Godine 1140. je sudjelovao u opsadi zamka Weibtreu castle, a potom dobio oblast Selz u današnjem Alsaceu.

Godine 1151. je markgrofovija Verona oduzeta Otokaru III od Štajerske i predana Hermannu III. Godine 1153. je, prema danas sačuvanoj povelji, car Friedrich I otkupio zamak Besigheim od Hermanna III.

Hermann III je sudjelovao u Drugom križarskom ratu, te pomagao caru Friderichu u njegovim italijanskim pohodima. Godine 1154. je sudjelovao u opsadi Milana.

Godine 1134. je bio u braku sa Berthom von Lothringen (koja je umrla iza 1162), a 1141. Mariju od Češke, kčer kneza Sobeslava I. Imao je sina Hermanna (? - 13. septembar 1190), koji je naslijedio; te kćer Gertrud (? - prije 1225). Sahranjen je u augustinskom samostanu u Backnangu.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Hermann II od Badena**  |  **markgrof Badena** 1130–1160 | Slijedi: **Hermann IV od Badena**  |
**Iaşi** čita se **Jaši** (rumunjski: *Județul Iaşi*) je jedan od 41 rumunjskih okruga (județa / jedinica 
lokalne uprave) na sjeveroistoku Rumunjske uz granicu sa Moldavijom.

Geografske karakteristike
-------------------------

Okrug Iaşi bio je nekad dio feudalne Moldavije, njegovu istočnu granicu danas formira rijeka Prut, a rijeka Siret oplakuje brdoviti jug.

Okrug Iaşi graniči sa Moldavijom sa istoka, sa Okrugom Neamţ sa zapada, sa okruzima; Botoşani i Suceava sa sjeverozapada i sa Okrugom Vaslui sa juga.

Okrug Iaşi ima površinu od 5,476 km² a po popisu stanovništva iz 2011. imao je 772,348 stanovnika, od toga 703,422 Rumunja, 11,288 Roma i 2,848 Rusa (Lipovani) i zanemariv broj ostalih nacija.

Privreda
--------

Administrativni centar je grad Iaşi, koji je i industrijski i kulturno - obrazovni 
centar okruga, u kom se proizvode kemikalije, tekstil i prehrambeni artikli. On ima i 
univerzitet i nekoliko tehničkih viših škola.
Građevinski materijal se proizvodi u Ciureji i Hârlău, a u Pașcaniju se proizvode strojevi.

Iaşi je i poljoprivredni kraj u kom se uzgoja žito, stoka.

Najveća znamenitost okruga je manastir - Cetatuia, izgrađen 1672. koji se nalazi južno od Iaşia. Prirodna atrakcija je šuma - Bârnova, i brdo Repédea sa fosilnim stijenama.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Iaşi*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 03. 2015.
2. ↑  „Recensamantul Populatiei si Locuintelor 2011" (rumunjski). Asseco. Arhivirano iz originala na datum 2016-01-18. Pristupljeno 14. 03. 2015.

Vanjske veze
------------

***Iași (okrug)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Okruga Iaşi Arhivirano 2007-10-31 na Wayback Machine-u (`ro`)
* *Iaşi* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Okruzi Rumunjske |
| --- |
| Alba • Arad • Argeș • Bacău • Bihor • Bistrița-Năsăud • Botoșani • Brăila • Brașov • Buzău • Călărași • Caraș-Severin • Cluj • Constanța • Covasna • Dâmbovița • Dolj • Galați • Giurgiu • Gorj • Harghita • Hunedoara • Ialomița • Iași • Ilfov • Maramureș • Mehedinți • Mureș • Neamț • Olt • Prahova • Sălaj • Satu Mare • Sibiu • Suceava • Teleorman • Timiș • Tulcea • Vâlcea • Vaslui • Vrancea • Bukurešt (glavni grad) | Zastava Rumunjske |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Iași (okrug)** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Muhamed Amin al-Huseini** (Jeruzalem, 1890-ih – Bejrut, 4. 7. 1974), islamski vjerski službenik palestinskog porijekla, palestinski arapski nacionalist i politički vođa u Mandatnoj Palestini. Poznat kao muftija Jeruzalema, mada titulu nije službeno nikada dobio. Njegova najznačajnija služba je "predsjednik visokog islamskog savjeta".

Obrazovao se u islamskim, osmanskim i katoličkim školama, a tokom Prvog svjetskog rata služio je u osmanskoj vojsci. Iza rata stacionirao se u Damasku i podržavao je Arapsku Kraljevinu Siriju. Nakon Francusko-sirijskog rata u kojem je navedena država doživjela težak poraz, al-Huseinijeva panarapska ideologija bila je poljuljana i okrenuo se lokalnom palestinskom nacionalizmu, te se preselio iz Damaska u Jeruzalem. Ranih 1920-ih istaknuo se u otporu cionističkom pokretu i od strane Britanaca osuđen je na deset godina zatvora. Ipak, godine 1921. britanski vrhovni komesar postavio ga je za vrhovnog muftiju Jeruzalema, što je koristio za regrutiranje arapskih nacionalista protiv cionista. Sljedećih 15-ak godina smatran je važnim britanskim saveznikom u Mandatnoj Palestini.

Kasnih 1930-ih al-Huseini je počeo iskazivati nezadovoljstvo britanskom vladavinom i 1937. potražio je utočište prvo u Francuskom Libanonu, a zatim i u Kraljevini Irak. Neposredno uoči Drugog svjetskog rata, pokušavao se oduprijeti kolonijalistima gradeći savezništvo s jačajućom nacističkom Njemačkom i fašističkom Italijom. U zamjenu za podršku stvaranja nezavisne palestinske države, al-Huseini je tokom rata sudjelovao u širenju njemačke propagande i regrutiranju muslimana Balkana i Afrike za jedinice Waffen SS-a, zbog čega je kasnije zaradio status kvislinga. Nakon završetka rata otišao je u Kairo i usprkos aktivnom angažmanu postepeno je gubio političku moć. Umro je u libanonskom Bejrutu 1974. godine.

Al-Huseinijeva ostavština je kontroverzna i historičari često propitkuju je li njegova žestoka opozicija cionizmu bila zasnovana na nacionalizmu, antisemitizmu, ili jednom i drugom. S druge strane, oponenti palestinskog nacionalizma iskorištavali su njegovo savezništvo sa Silama Osovine da povežu palestinski nacionalni pokret s antisemitizmom evropskog tipa.

Izvori
------

1. ↑  passia.org Arhivirano 1999-01-28 na Wayback Machine-u navodi 1895. Columbia Encyclopedia navodi 1896. godinu

Eksterni linkovi
----------------

***Muhamed Amin al-Huseini*** na Wikimedijinoj ostavi

* Fotografije i dokumenti o Mohammed Amin al-Huseiniju (`en`)(`fr`)
**Hasan Hajdar Diab** (arap. , ili Hassan Haidar Diab; Bejrut, 12. 2. 1963. – ), hrvatski novinar, ratni reporter i politički komentator.

Biografija
----------

Hajdar Diab je rođen 1963. u libanonskom glavnom gradu Bejrutu, u kojem je završio osnovnu i srednju školu. Privučen pozicijom Jugoslavije u svijetu i ulogom Tita u Pokretu nesvrstanih, godine 1981. odlazi na studij u SR Hrvatsku. Novinarski posao započeo je 1998. u zagrebačkom Večernjem listu, za koji je tokom godina napisao mnoštvo članaka. Veliki uspon u karijeri doživljava sredinom 2010-ih kada Siriju zahvaća građanski rat odnosno Evropu izbjeglička kriza. S obzirom da je vrstan poznavalac arapskog jezika, putovao je diljem Evrope odnosno Jugozapadne Azije i radio brojne reportaže i intervjue s izbjeglicama i političarima. Kao politički komentator bio stručni gost brojnih televizija i radija među kojima su HRT, Nova TV, N1, Z1, Al Jazeera Balkans, RTV BiH, TV Slovenija, ZDF, IRIB, TV Almayadeen, itd. Godine 2015. održao je predavanje pod nazivom "Rat u Siriji i izbjeglička kriza" na Policijskoj akademiji u Zagrebu, a o istim temama držao je predavanja na teheranskom Institutu za strateška pitanja i libanonskoj konferenciji ulema. Vrhunac karijere mu je intervju sa sirijskim predsjednikom Bašarom al-Asadom, obavljen u Damasku početkom aprila 2017. godine.

Nagrade
-------

Godine 2015. Hajdar Diab od Hrvatskog novinarskog društva dobio je Nagradu "Marija Jurić Zagorka" za pisano novinarstvo. Ocjenjivačka skupina koja je donijela ovu odluku sastojala se od predsjednice Sanje Modrić, zamjenice predsjednice Ivanke Toma, te članova Sandre Bolanča, Marinka Jurasića, Damira Hainskija, Frenkija Laušića i Nikole Šolića. Žiri je istaknuo neprocjenjiv doprinos Hajdara Diaba o izbjegličkoj krizi, odnosno njegove izvrsne reportaže iz Danske, s Kosova, iz Beograda, Mađarske, Austrije, Slovenije, Iraka, Irana, Turske i rodnog Libanona, te sa samih granica Islamske Države Iraka i Levanta. Hajdar Diab iste je godine bio nominiran i za nagradu Novinara godine koju je osvojila Elizabeta Gojan.

Dokumentarac
------------

O životu i radu Hajdara Diaba, njegovom putu od Libanona do Hrvatske, političkim idealima i razočaranjima, snimljen je dokumentarni film *Hassan* u režiji Arsena Oremovića. Dokumentarac je premijerno prikazan 2017. u sklopu Mediteran foruma Subversive Festivala, nakon čega je održana i rasprava koju su uz Hajdara Diaba i Oremovića vodili i historičar Tvrtko Jakovina odnosno aktivistkinja Magda Sindičić.

Vanjske veze
------------

* Hassan Haidar Diab, Hrvatsko novinarsko društvo
* Intervju Hajdara Diaba s Bašarom al-Asadom, Večernji list (6. 4. 2017)
* Projekcija filma i rasprava – Hassan, Subversive Festival
Hasan al-Basri
**Hasan el Basri** (arapski: الحسن بن أبي الحسن البصري‎; Al-Hasan ibn Abi-l-Hasan al-Basri) (642–728), bio je islamski teolog i učenjak, jedan od ranih muslimanskih asketa. 

Bio je simbol islamske pobožnosti, inspiracija za mnoge duhovne pokrete u klasičnom islamu kao što su: sufizam, sunizam i dr.
Bio je cijenjen zbog svoje podrške odricanju od dunjalučkih ukrasa i uživanja (*zuhd*), propovijedao je protiv materijalizma i svjetovnosti tokom ranog perioda Pravednog halifata. Njegovi bliski odnosi s nekoliko najistaknutijih ashaba su učvrstili njegov položaj propovjednika i učenjaka. Njegovo ime se neizbježno susreće u klasičnim i srednjovjekovnim komentarima spisa, kao i u teologiji i misticizmu. 

Pripadao je generaciji Tabiina.

Biografija
----------

Hasan el Basri je rođen 642. godine u Medini od oca Jesara i majke Hajre. U rodnom gradu je i odrastao. Kako mu je majka bila služavka Poslanikove, supruge Ummu Seleme Hasan je odrastao u okruženje ashaba što je u velikoj mjeri uticalo na njegov daljnji razvoj.

Poslije je, nakon bitke kod Siffina, sa porodicom preselio u Basru. Kao mladić, učestvovao je u osvajanjima i vojnim kampanjama u istočnoj Perziji.
Umro je 728. godine u Basri. Tog petka 5. redžeba 110. hidžretske godine, cjelokupno stanovništvo Basre je prisustvovalo njegovoj dženazi, a prvi put u historiji Basre, gradska džamija *Jami' Masjid* je ostala prazna za vrijeme ikindije namaza.

Učenje
------

On je kritikovao materijalističke ciljeve osvajača i sve stvari koje su bile od ovoga sveta. Njegovi nazori su prevazišli puku umerenost, zamenjenu potpunom potištenošću i plačem, poniranjem u izreku Proroka, „*Kada bi znao ono što ja znam, malo bi se smejao, a mnogo plakao*".

Izvori
------

1. 1 2 3
2. ↑  „Iz riznice mudrosti Hasana el-Basrija". el-asr.com. Pristupljeno 17. 9. 2019.
3. ↑  Al-Din Al-Hanafi, Allama Qutb; Hasan Al-Basri. *Prayers For Forgiveness*. White Thread Press. ISBN 978-1-933764-07-8.
4. ↑  Mirča Elijade, Vodič kroz svetske religije, Narodna knjiga, 1996.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 90045570
* LCCN: nr90001141
* ISNI: 0000 0000 7144 8102
* GND: 118901095
* SUDOC: 122261178
* BNF: cb15124679b (podaci)
* NKC: jx20060322006

 |
**Mölndal** čita se **Melndal**, je grad na jugozapadu Švedske od 40,000 stanovnika, dok kao istoimena općina ima 60,973 
stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mölndal leži u Grofoviji Västra Götaland, udaljen desetak km južno od Göteborga, tako da je danas zapravo samo njegovo predgrađe, jer do njega vozi i gradski tramvaj.

Historija
---------

Mölndal je bio naselje mlinova, zbog tog je i dobio svoje ime, jer je ono sintagma od riječi *möln* / möllor = mlin i riječi *dal*, a ona 
znači dolina. Naglo se počeo razvijati tek od kraja 19. vijeka, kao industrijsko predgrađe Göteborga

Privreda
--------

Najveći poslodavac u Mölndalu je multinacionalna
farmaceutska i biotehnološka kompanija AstraZeneca koja ima svoj istraživalački centar. 

Pored tog tu ima svoje istraživalačke institute i Univerzitet u Göteborgu i Tehnološki univerzitet u Chalmersu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Sweden: Västra Götaland" (engleski). City population. Pristupljeno 03. 05. 2015.

Vanjske veze
------------

***Mölndal*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Mölndal* (`sv`)
**Mushezib-Marduk** bio je kaldejski princ odabran za kralja Babilona (692 - 689. pne.).

Mushezib-Marduk je naslijedio Nergal-usheziba koji je godinu dana prije poražen u bitci protiv asirskog kralja Sanheriba. I Mushezib-Marduk je nastavio borbu protiv Asiraca, a na svoju je stranu kao saveznike dobio elamskog kralja Humban-nimenu. Koalicija, kojoj su se priključila aramejska i iranska plemena, se suprotstavila Sanheribu u velikoj bitci kod Halulea 691. pne. Bitka je završila neodlučno, ali se smatra kako su Asirci pretrpjeli najveće gubitke.

Svi vladari-učesnici bitke su ostali na svojim prijestoljima, ali je iste godine Humban-nimena doživio moždanu kap. Tako je Mushezib-Marduk ostao bez najvažnijeg saveznika. 

To je Sanherib iskoristio kako bi poduzeo veliki pohod na Babilon. Grad je godine 689. pne. opsjeo te osvojio nakon devet mjeseci. Nastojeći se osvetiti za smrt Ashur-nadin-shumija, babilonskog kralja i vlastitog sina, Sanherib je odlučio opljačkati i zapaliti Babilon, srušiti njegove bedeme, a čak je i tok Eufrata skrenut u sam grad. Što se tada dogodilo s Mushezib-Mardukom, nije poznato, ali se pretpostavlja da je ubijen.

V. također
----------

* Kraljevi Babilona


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Nergal-ushezib**  |  **Kralj Babilona** 693–689. pne. | Slijedi: **Sennacherib**  |
**Insubri** (latinski: ) je naziv za keltski narod koji je u 1. milenijumu pne. živio na području današnje Lombardije. Iako su u 3. vijeku pne. imali potpuno keltski karakter, dio historičara vjeruje kako su nastali miješanjem keltskih doseljenika s ligurskim i italskim starosjediocima. Insubri su poznati po tome što su osnovali naselje zvano *Mediolanum*, danas poznato kao Milano. 

Insubri su godine 225. pne. sudjelovali u velikom galskom pohodu na Italiju koga su Rimljani razbili u bitci kod Telamona. Dvije godine kasnije Rimljani su, zajedno sa svojim cenomanskim saveznicima, osvojili Acerrae, glavno uporište Insubra, a potom ih porazili u bitci kod Klastidijuma. Godine 221. pne. su Rimljani osvojili Mediolanum, nakon čega su Insubri prihvatili njihovu vlast.

U drugom punskom ratu Insubri su godine 218. pne. postali Hanibalovi saveznici. Rimljani su, međutim, postepeno skršili njihov otpor, tako da su godine 194. pne. dobijaju *saveznički* status. Nakon toga je romanizacija Insubra išla relativno brzo. Godine 89. pne. su se po statusu izjednačili s Latinima, a 49. pne. dobili puno rimsko državljanstvo. 

Danas se po Insubrima naziva oblast zvana Insubrija, kao i insubrijski jezik, jedan od dijalekata lombardijskog.
Pierre Schaeffer predstavlja *Acousmonium*, jedan od temeljnih instrumenata u *musique concrète*.
***Musique concrète*** (srpskohrvatski: *Konkretna glazba*) je žanr elektroakustične i klasične muzike koji se razvio tokom 40-ih godina u Francuskoj kao posljedica rada Pierrea Schaeffera. *Musique concrète* se danas smatra začetkom avangardne klasične glazbe, a svojim eksperimentalnim karakterom je inspirirao i utjecao na brojne kasnije kompozitore. 

Osnovna ideja žanra je da svi prirodni zvukovi mogu biti glazba, uključujući tehnološki stvorenu elektronsku glazbu. Glazba se tako svodi na konkretan zvuk, odnosno zvukove, na konkretnu akustičnu pojavnost, odakle i dolazi naziv samog stila. *Musique concrète* je u potpunosti raskinula s tradicionalnim glazbenim pravilima i formama, donoseći skladbe koje ne poštuju melodiju, harmoniju, ritam i mjeru. *Musique concrète* posjeduje velike sličnosti sa stilom *elektronische musik*, kojeg je razvio Kalrheinz Stockhausen, jedno vrijeme Schaefferov suradnik. Ipak, osnova razlika između dva stila jest ta što je *elektronische musik* bila usmjerna na čistu elektronsku produkciiju i manipulaciju zvukova, dok se *musique concrète* bazirala na snimanim zvukovima iz prirode.
**Institut za istraživanje mira Frankfurt** (njem. *Hessische Stiftung Friedens- und Konfliktforschung*, engl. , akr. **PRIF** ili **HFSK**) je njemački istraživački institut posvećen istraživanju mira i konflikta. Osnovana je 1970 godine od strane vlada Savezne države Hessen i dio je Leibniz-Institut mreže. Sa preko 90 zaposlenih PRIF je najveći institut za istraživanje mira u Njemačkoj. Jedan od zadataka instituta je provođenje istraživanja o tokovima konflikta i nasilja koja mogu da budu korisna u praksi izgradnje mira. PRIF pruža potrebne informacije i preporuke javnosti i donosiocima odluka. Specijalizovana biblioteka u okviru instituta je otvorena za javnost. Institut blisko sarađuje sa institucijama visokog obrazovanja, a naročito sa Johann Wolfgang Goethe univerzitetom u Frankfurta na Majni i Tehničkim univerzitetom u Darmstadtu.

Izvori
------

Vidi još
--------

* Institut za društvena istraživanja
* Štokholmski međunarodni institut za mirovna istraživanja

Vanjske veze
------------

* (`en`) Službene stranice SIPRI-ja
**Instrumentalna muzika** je ona vrsta muzike koja se izvodi bez pjevača, već samo na jednom ili više muzičkih instrumenata.

Karakteristike
--------------

Instrumentalna muzika može se izvoditi pojedinačno - solistički na nekom instrumenatu, pa se njemu takav koncert zove klavirski, orguljaški, violinski, gitaristički...

Isto tako može se izvoditi i skupno, pa se prema broju interpretatora takav sastav zove; duo, trio, kvartet, kvintet, sekstet... a kad je veći orkestar, koji opet može biti manji komorni i veći simfonijski.

Podjela postoji i kod vrste instrumenata koje sviraju, pa se tako dijele na gudačke, duvačke i mješovite.

Poznata je od najstarijih civilizacija, do danas je prošla kroz brojne metamorfoze.
Još su u Grčkim teatrima svirači na lirama i nekoj vrsti flauta pratili tragedije Eshila i Sofokla.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Instrumentalna glazba*" (hrvatski). Proleksis enciklopedija. Pristupljeno 14. 12. 2016.
2. ↑  „*Instrumentals, popular music*" (engleski). Emporia. Pristupljeno 14. 12. 2016. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Instrumentalna muzika*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Instrumental Music Genres* Arhivirano 2016-11-20 na Wayback Machine-u(`en`)
**Höganäs** (čita se **Heganes**) je grad od 14,107 stanovnika na jugozapadu Švedske, on je i 
administrativni centar Općine Höganäs od 24,637 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Höganäs leži Grofoviji Skåne, na poluotoku Kullen, udaljen oko 25 km sjeverno od Helsingborga.

Historija
---------

Hoganas je tokom 16. vijeka bio malo ribarsko naselje, kad je otkriven ugljen izrastao je krajem 18. vijeka u 
rudarski grad. Kad su u 19. vijeku iscrpljene zalihe ugljena, prebacio se na glinu, odnosno na industrijsku proizvodnju 
cigli i keramike.

Izgradnja željezničke pruge Höganäs - Åstorp 1885. i poboljšanje luke 1887. bila su dva događaja od 
velike važnosti za daljnji razvoj grada.

Höganäs je postao općina - 1875. a negdje oko 1907. imao je oko 5000 stanovnika.

Höganäs je lpovelju o statusu grada dobio 1936. Nakon tog mu se rast tokom 20. vijeka usporio.

Privreda
--------

Höganäs je slavan u Švedskoj po svojoj tvornici *Höganäs Keramik* i po tvornici željeznog praha *Höganäs AB* osnovanoj 1797.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Sweden: Skåne" (engleski). City population. Pristupljeno 31. 05. 2015.
2. 1 2 3 4  „*Höganäss historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 31. 05. 2015.

Vanjske veze
------------

***Höganäs*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice općine Höganäs* (`sv`)
Lincolnov memorijal
**Lincolnov memorijal** (engl. ) je američki nacionalni spomenik podignut u počast 16. predsjedniku SAD. Nalazi se u kompleksu National Mall u Washingtonu nasuprot Washingtonov spomenik. Zgradu je dizajnirao arhitekt Henry Bacon, a glavnu statuu – *Abraham Lincoln* je 1920. godine izradio, Daniel Chester French, dok je freske na zidovima oslikao Jules Guerin. Posvećen je godine 1922. te predstavlja jedan od nekoliko spomenika podignutih u počast američkog predsjednika.

Zgrada je sagrađena u obliku grčkog dorskog hrama i sadrži veliku sjedeću skulpturu Abrahama Lincolna te natpise sa njegova dva najpoznatija govora - *Getisburšku adresu* i *Drugu inauguracijsku adresu*. Memorijal je bio poprište mnogih znamenitih govora, uključujući Kingov "Imam san", održan 28. augusta 1963. na kraju Washingtonskog marša za poslove i slobodu.

Kao i drugi spomenici u National Mallu – uključujući obližnje Memorijal vijetnamskih veterana, Memorijal veterana korejskog rata i Nacionalni memorijal Drugog svjetskog rata – nalazi se pod upravom Nacionalne službe za parkove i njene grupe National Mall and Memorial Parks.

Literatura
----------

* Hufbauer, Benjamin. *Presidential Temples: How Memorials and Libraries Shape Public Memory* (2006)
* Sandage, Scott A. "A Marble House Divided: The Lincoln Memorial, the Civil Rights Movement, and the Politics of Memory, 1939–1963," *Journal of American History* Vol. 80, No. 1 (Jun. 1993), pp. 135–167 in JSTOR
* Thomas, Christopher A. *The Lincoln Memorial and American Life* (2002)
* NRHP Nomination: Pfanz, Donald C. (1981-03-24). „National Register of Historic Places Inventory-Nomination Form: Lincoln Memorial". National Park Service. Arhivirano iz originala na datum 2012-02-24. Pristupljeno 2009-11-03.

Vanjske veze
------------

***Lincolnov memorijal*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lincoln Memorial homepage (NPS)
* Lincoln Memorial Panoramic Tour
* „Trust for the National Mall: Lincoln Memorial". Trust for the National Mall. Arhivirano iz originala na datum 2011-06-12. Pristupljeno 2014-03-30.
* „Colorado Yule Marble – Building Stone of the Lincoln Memorial;". US Geological Survey – Bulletin 2162; 1999.
* „Lincoln Memorial Drawings". National Park Service. 1993.
**Matterhorn** (talijanski: *Monte Cervino*) je ime poznate planine Alpama visoke 4 478 metara.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Matterhorn* leži na granici između Švicarske i Italije 10 km jugozapadno od švicarskog gradića Zermatt. 

Planina sa švicarske strane izgleda puno pitomije, jer se gotovo do samog vrha lako uspeti, osim samog vrha, koji je oštra šiljata stijena, i izgleda poput roga. Uostalom na to aludira i njemačko ime planine *Matterhorn* to je zapravo sintagma od riječi *Matte* = livada i *horn* = rog, dakle to bi nekako bilo kao *Vrhunac u livadama*. Uspon s talijanske strane je puno teži, jer se čitavo vrijeme treba penjati po ogromnim terasastim stijenama, tako da talijansko ime planine *Monte Cervino* aludira na rogovlje jelena (talijanski: *cervo* = jelen). 

Bilo je brojnih pokušaja, osobito sa talijanske strane da se popne na vrh *Matterhorna*, ali to nikom nije uspjelo sve do 14. jula 1865. kad se na vrh uspela britanska alpinistička ekspedicija koju je vodio Edward Whymper i to sa švicarske strane. Ona je doživjela tragediju, jer su joj pri silasku poginula četiri člana. Tri dana kasnije na vrh se popela i talijanska ekspedicija iz sela Valtournanche, na čelu sa Giovannijem Antoniom Carrelom. 

Danas je *Matterhorn* osobito popularan među alpinistima koji se ljeti penju iz Zermatta, iako je i dalje opasan, samo do 1995. poginulo je oko 500 alpinista.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „*Matterhorn*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 06. 10. 2013.

***Matterhorn*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Matterhorn* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
**Jeff Corey** (Boothwyn, Pennsylvania, 10. listopada 1982.) američki je profesionalni hokejaš na ledu. Igra na poziciji desnog krila, a trenutačno je bez kluba. Posljednji klub za koji je igrao bio je hrvatski Medveščak.

Karijera
--------

Amatersku karijeru odradio igrajući za sveučilište Vermont. Karijeru je nastavio u AHL (American Hockey League) momčadi Toronto Marliesa, dok je u sezoni 2007./08. igrao je za dansku ekipu, Frederikshavn White Hawks, za koju je na 36 utakmica postigao 18 pogodaka i 9 asistencija. Sezonu kasnije proveo je u prvaku ECHL-a (East Coast Hockey League), South Carolina Stingraysima. Ulaskom hrvatskog Medveščaka u EBEL potpisao je ugovor s "medvjedima".

U klubu je slovio za jednog od najbržih igrača u Medveščakovom sastavu. Međutim, nakon lošeg učinka u prvih deset utakmica sezone u kojima je postigao jedan pogodak (protiv Vienna Capitalsa u Beču) i upisao tri asistencije, ali i zaradio čak 35 minuta isključenja, Corey je maknut s popisa momčadi za daljni nastavak sezone. Tome je još uzrok bio i dolazak novopridošlog Kanađanina Brada Smytha kojem je Corey prepustio svoje mjesto u sastavu Medveščaka.

Statistika karijere
-------------------

*Bilješka: OU = odigrane utakmice, G = gol, A = asistencija, Bod = bodovi, +/- = plus/minus, KM = kaznene minute, GV = gol s igračem više, GM = gol s igračem manje, GO = gol odluke*

| Sezona | Klub | Liga |   | Regularna sezona |   | Doigravanje |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| OU | G | A | Bod | +/- | KM | GV | GM | GO | OU | G | A | Bod | +/- | KM | GV | GM | GO |
| 2009./10. | KHL Medveščak | EBEL | 10 | 1 | 3 | 4 | -8 | 35 | 0 | 0 | 0
 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

Izvori
------

1. ↑  Ouellette i Corey pojačali napad Medveščaka
2. ↑  Sedmi uzastopni poraz Medveščaka: Capitalsi su bili bolji i na svom ledu![*mrtav link*]
3. ↑  Medveščakov Amerikanac otpao s rostera

Vanjske poveznice
-----------------

* Profil na The Internet Hockey Database
* Profil Arhivirano 2012-05-15 na Wayback Machine-u na Hrhokej.net
**Holbeach** je grad od 8,070 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Lincolnshire, koji
administrativno podpada pod Distrikt South Holland.

Geografske karakteristike
-------------------------

Holbeach leži na rubu Fensa, udaljen 13 km od Spaldinga i 27 km od Bostona.

Historija
---------

Holbeach je izrastao kao saksonsko naselje, a dokumentiran je i u Domesday Booku. Povelju da može održavati sajam dobio je 1252. od lokalnog barona Thomas de Moultona. Nakon tog je izrastao u respektabilno trgovište South Hollanda. 

Blagostanje stečeno trgovinom iskoristio je da u 14. vijeku podigne na temeljima ranijeg srednjovjekovnog zamka izuzetnu crkvu Svih Svetih.

Holbeach je jedan od nekoliko gradova koji su rasli oko močvarnog Zaljeva Wash, dobio puno nakon što je tokom 18. i 19. vijeka provedeno odvodnjavanje Fensa. Holbeach se prije tog nalazilo samo 3.2 km od Sjevernog mora, a danas ta udaljenost iznosi 14.4 km.

Gradnja prohijske crkve započela je 1225. ali većina današnje građevine datira iz 1340.-1380. Portik je dograđen 1700. za gradnju je ponovno korišten kamen iz starog zamka.

Današnji Holbeach je trgovište Fensa, sa kampusom Univerziteta Kings Lynn.

Poznati sugrađani
-----------------

U Holbeachu je 1785. rođen arheolog William Stukeley.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Lincolnshire (County in East Midlands)" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 05. 2017.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Visit Holbeach*" (engleski). South Kesteven District Council. Pristupljeno 20. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Holbeach*** na Wikimedijinoj ostavi

* About Holbeach (`en`)