recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Bitka kod Ipsa** odigrala se 301. pne. u Frigiji tokom rata dijadoha (naslednika Aleksandra Makedonskog). Antigon I i njegov sin Demetrije Poliorket se sukobljavaju sa Kasanderom (vladar Makedonije), Lizimahom (vladar Trakije) i Seleukom (vladar Vavilonije i Persije).

Snage protivnika
----------------

Antigon je bio star 80 godina i posedovao je teritorije današnje Sirije, Turske, Libanona i Judeje. Imao je ogromnu armiju i dotad je pobedio mnoge neprijatelje. Imao je ukupno oko 80.000 vojnika, a od toga 45.000 vojnika teške pešadije, 25.000 vojnika lake pešadije, 10.000 koljanika i 75 slonova.
Njegovi neprijatelji su imali nešto manje vojnika (oko 70.000 ), ali Seleuk je došao sa 400 slonova. To je bila jedina veća evropska bitka u kojoj su obe strane imale ratne slonove.

Početni raspored
----------------

Obe strane postavljaju falange u centar, a laku pešadiju i slonove isturaju napred. Kod strane saveznika Seleuk raspoređuje samo 100 slonova napred, a ostale drži u rezervi. Lizimah i Seleuk raspoređuju podjednako konjice na oba krila. S druge strane Antigon raspoređuje veđi deo i iskusniju konjicu na desnu stranu pod komandom [Demetrija Poliorketa.

Bitka
-----

U centru su se sreli laka pešadija i slonovi. Svaka od strana je pokušavala da ubada neprijateljske slonove,a svoje da štiti. Demetrije Poliorket napada konjicom savezničku levu stranu pod komandom Seleukova sina Antioha. Demetrije napreduje kroz savezničku levu strane, ali Seleukovi slonovi iz rezerve blokiraju Demetrijevu nameru da napadne savezničke falange.

U centru Antigonove brojnije i iskusnije trupe su bile bolje u bici, ali saveznički strelci sa konja udaraju na Antigonovu nebranjeno levo krilo. Zasuti strelama Antigonovi ljudi počeše gubiti nadu. Ubrzo je mnogo njih napustilo bitku. Obe armije su postale neorganizovane. Antigon uzaludno pokušava organizovati svoji armiju, ali gine pod kišom strela.

Posledice
---------

Antigon je pokušao ponovo ujedinti Aleksandrovo carstvo. Ovim porazom i njegovom smrću pokušaj ujedinjenja je propao, a carstvo se definitivno deli na tri važna centra. Lizimah i Seleuk I|Seleuk dele Antigonove azijske teritorije. Lizimah dobija zapadnu Malu Aziju, Kasandrov brat Kilikiju i Likiju, a Seleuk ostatak. Egipat ostaje pod Ptolemejidima, Makedonija i Grčka su drugi važan centar, a Seleuk sa Sirijom i Vavilonom predstavlja treći bitan centar.

Veze
----

* Dijadosi
**Sfinks** je najpoznatija bezdlaka pasmina domaće mačke.

Podrijetlo
----------

Mutacija koja stvara bezdlake mačke zabilježena je nekoliko puta od kraja 19.stoljeća, a prvim sfinksom smatra se mačak rođen 1966. godine, koji nije imao potomke.

Od  1978.  godine u Torontu je dugodlaka mačka imala legla s bezdlakim mačićima. Jedan od njih je u Europi sparen s mačkom pasmine devon rex, iz čega je nastalo bezdlako potomstvo. Zaključeno je da je recesivni gen sfinksa dominantan nad genom devon rexa.

Karakteristike
--------------

Sfinks je prepoznatljiv po naizgled bezdlakom, 'paperjastom' pokrovu tijela.
Stoga je osjetljiv na povećanu toplinu i hladnoću, zahtijeva redovitu njegu kože i držanje unutar kuće.
Po naravi je znatiželjna, zaigrana i inteligentna mačka, vrlo prisna s vlasnikom.

Tjelesna obilježja
------------------

* tijelo: oblo, mišićavo, sa snažnim prsnim košem
* glava: izdužena, visokih jagodica i naglašene brade
* oči: vrlo velike, lagano ukošene
* uši: vrlo velike, široke u bazi, otvorene
* rep: sužava se prema vrhu, oblik biča
* dlaka: 'paperje'
* boje: dopuštene su mnoge boje i kombinacije boja

Vanjske poveznice
-----------------

***Sfinks mačka*** na Wikimedijinoj ostavi

* CFA, Profil pasmine Arhivirano 2012-07-28 na Archive.is-u
**Regionalni prostorni plan** je vrsta planskog dokumenta u prostornom planiranju. Ova vrsta prostornih planova se izrađuje za teritorijalne jedinice koje su između državnog nivoa i lokalnog nivoa. U Evropskoj Uniji se regionalne prostorne jedinice definišu Nomenklaturom teritorijalno statističkih jednica - NUTS. U državama manjim državama koje nemaju definisane regione nivoa NUTS 1 definisane su regionalne jedinice u skladu sa standardom NUTS 2 i NUTS 3. Prostorni planovi regionalnog nivoa se izrađuju za teritorijalne jedinice ovih nivoa ili jednog od njih.

U Srbiji se regionalni planovi rade za autonomne pokrajine, grad Beograd ili jedan ili više okruga. Usvojeni regionalni prostorni planovi u Srbiji su: Regionalni plan Južnog Pomoravalja (za Pčinjski i Jablanički okrug, usvojen 2010. godine), Regionalni plan Timičke krajine (za Borski i Zječarski okrug, za administrativno područje grada Beograda, za AP Vojvodinu, usvojeni 2011. godine).

U Hrvatskoj se prostorni plan na regionalnom nivou zove Prostorni plan županije. Prostorni planovi za sve županije i Grad Zagreb su izrađeni usvojeni u periodu od maja 2000. do oktobra 2002. godine. U svrhu praćenja realizacije plana Zakonom iz 2007. godine predviđeni su Izveštaji o stanju u prostoru za četvorogodišnje periode (u prethodnom zakonu se radilo o dvogodišnjim periodima).

U Bosni i Hercegovini se prostorni plan na regionalnom nivou radi za Kantone u Federaciji Bosne i Hercegovine dok, u Republici Srpskoj ne postoji posebna vrsta prostornog plana za ovaj nivo, već se za koriste prostorni plan područja u slučaju da je teritorijalni obuhvat nekoliko opština.

U Crnoj Gori se na regionalnom nivou izrađuju Detaljni prostorni planovi. Detaljni prostorni plan donosi se za područja na kojima treba da se izgrađuju objekti i izvode drugi radovi na uređenju prostora, ako uslovi za izgradnju i uređenje prostora nisu
utvrđeni u drugom planskom dokumentu, a od posebnog su značaja za republiku ili su od regionalnog značaja.

Sadržaj prostornog plana koji se radi na regionalnom nivou sadrži tekstualni i grafički deo. Tekstualni deo se sastoji od analize postojećeg stanja u prostoru u svim razvojnim sektorima u skladu sa principima održivog razvoja i od sinteznog dela sa predlozima planskih mera koje treba da se implementiraju u budućem uređenju prostora. Grafički deo prostornog plana sastoji se od kartografskih priloga koji ilustruju raspored budućih aktivnosti u prostoru.
**Жегар** је некадашње насеље у Далмацији, у области Буковица, од којег су настала данашња села: Каштел Жегарски, Богатник, Надвода и Комазеци. Сва 4 насеља се заједнички зову Жегар.

Географија
----------

Жегар се налази у сјеверној Далмацији, у *Горњој Обровачкој Буковици*, која се још назива и *Подгорска* или *Права Буковица*. Окружен је насељима: Билишане, Голубић, Крупа, Ервеник, Парчић, Медвиђа и Зеленград.

Каштел Жегарски је у средишту Жегара и представља управно средиште са школом, српском православном црквом Светог Георгија, мјесним одбором, амбулантом. Надвода је на десној сјеверној страни ријеке Зрмање. Комазеци су највеће Жегарско насеље, смјештено јужно од Зрмање. У Комазецима је подручна школа, као дио основне школе из Жегара. Већи дио територије Жегара лежи на брдовитом и планинском земљишту, једино је дио Каштела Жегарског уз Зрмању раван гдје лежи Жегарско поље.

Историја
--------

Срби се у Жегару спомињу још давне 1392. године. Током рата Жегар је био у саставу Републике Српске Крајине.

Становништво
------------

Укупно, Жегар је 1991. године имао 2.057 становника, од чега преко 99% Срба.

Презимена
---------

Презимена из Жегара су: Ушљебрка, Веселиновић, Нанић, Ђаковић, Комазец, Јајић, Ковачевић, Бундало, Бабић, Перић, Радмиловић, Иваниш, Грозданић, Вукчевић, Вуканац, Олујић, Реља, Мирило, Суботић, Нанић-Бабић, Милић, Кусало, Ћосо, Зелић, Вучендић, Кубат, Копанлија, Самарџић, Шукара, Kрњаја као и многа друга.

Знамените личности
------------------

* Стојан Јанковић (1635 — 1687), вођа српски ускока
* Герасим (Кирил) Зелић (Жегар, 22. јун 1752. — Будим, 26. март 1828.), путописац, архимандрит и генерални викар Српске православне цркве у Далмацији

Галерија
--------

* Табла на улазу у ЖегарТабла на улазу у Жегар
* Српска православна црква у ЖегаруСрпска православна црква у Жегару
* Кула у ЖегаруКула у Жегару
* Ријека Зрмања у ЖегаруРијека Зрмања у Жегару

Извори
------

1. 1 2  Насеља у Жегару, Приступљено 17. 4. 2013.

Спољашње везе
-------------

***Жегар (Буковица)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Викимапија: Жегар
| Cordillera Darién |
| --- |
| Dio Američkih Kordiljera |
| Kartaa masivaKartaa masivaKartaa masiva |
| Dužina masiva: | km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Chimborazo (1,668 m) |
| Zaštićene oblasti: | Cordillera Darién na karti NikaragvaCordillera DariénCordillera DariénPozicija masiva u Nikaragvi |
| Država: |  Nikaragva |

**Cordillera Darién** (znana i kao **Cordillera Dariense**) je planinski masiv u Nikaragvi koji se proteže u smjeru zapad-istok preko Departmana Matagalpa i Autonomne Regije Sjeverni Atlantik.

Geografske karakteristike
-------------------------

Masiv je vododjelnica između Rijeke Grande de Matagalpa, na jugu i Turne na 
sjeveru.

Masiv formiraju planine; Guascalí, Dantalí, Guabe, Apante i Chimborazo, čiji vrh doseže 1,668 m nadmorske visine. 
Cordillera Darién je vrlo nenaseljena, razvijeno je šumarstvo, a po padinama masiva uzgaja se kava.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Nicaragua, Geografía y Estructura Económica del País*" (španjolski). ComercioExterior. Pristupljeno 18.4. 2023.

Vanjske veze
------------

***Cordillera Darién*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Nicaragua, Geografía y Estructura Económica del País* (`en`)
**Bitka kod Kartagine** se odigrala u aprilu 238. za vrijeme rimskog građanskog rata tzv. Godine šest careva između pobunjenika na čelu sa samoproglašenim carem Gordijanom II na jednoj, i rimskih trupa odanih caru Maksiminu Tračaninu na drugoj strani. Nepunih mjesec dana ranije, Gordijanov otac i ugledni lokalni aristokrat se priključio ustanku građana provincija Afrike protiv omraženog cara i nevoljko pristao uzeti carsku titulu kao Gordijan I, proglasivši svog sina suvladarom. Međutim, u susjednoj provinciji Numidiji je guverner Karpelijan (*Carpellianus*), koji je sa starim Gordijanom bio u dugogodišnjem političkom sukobu, iskoristio priliku za konačni obračun i pod izlikom gušenja ustanka mobilizirao lokalne numidijske trupe, ali III legiju *Augusta*, jedinu rimsku legiju u Sjeverozapadnoj Africi. Njima se Gordijan II mogao suprotstaviti samo slabo obučenom gradskom milicijom, koja je lako poražena u sukobu tokom koga je Gordijan II poginuo. Čuvši za to, Gordijan II se objesio. Iako je njihov ustanak propao, Maksimin ih je nadživio za samo nekoliko mjeseci; u junu iste godine je u Rimu za novog cara proglašen Gordijan III, 13-godišnji sin Gordijana I. Njegov djed i otac su proglašeni božanstvima.
**Bjeloprsa biserka** (lat. *Agelastes meleagrides*) je ptica srednje veličine iz roda *Agelastes*, porodice biserki.

Duga je obično oko 45 centimetara. Perje joj je crne boje, a glava je malena i blijedo crvenkasta, kao i gornji dio vrata. Donji dio vrata, prsa i leđa su bijeli. Rep joj je dug i crne je boje, dok je kljun zelenkasto-smeđ, a stopala sivkasta. Mužjak i ženka su poprilično slični, samo je ženka malo manja od mužjaka.

Bjeloprsa biserka rasprostranjena je u suptropskim šumama zapadne Afrike (Obala Bjelokosti, Gana, Gvineja, Liberija i Sierra Leone). Ishrana joj se uglavnom sastoji od sjemenki, bobičastog voća, i malih životinja kao što su kukci i manji mekušci. Pojavljuje se sama, u paru ili u manjim skupinama, ali najčešće u skupini od 15 do 24 jedinke. Stalno se kreće u potrazi za hranom i zauzima velika područja. Sezona parenja traje od svibnja do listopada, ponekad i tijekom cijele godine.

Zbog gubitka staništa i lova u nekim područjima, bjeloprsa biserka označena je kao osjetljiva (VU) vrsta na IUCN-ovom crvenom popisu ugroženih vrsta.

Izvori
------

1. ↑
2. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2011-09-21. Pristupljeno 2015-01-22.
**Slobodan Bajić - Paja** (1916—1943), politički komesar Glavnog štaba NOV i PO Vojvodine i narodni heroj Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je 26. juna 1916. godine u Banovcima, selu u hrvatskom djelu Srijema. Potiče iz pravoslavne svešteničke porodice. Od 1922. godine je živeo u Pećincima, gde mu je otac Božidar bio premešten. Tu je završio osnovnu školu, a gimnaziju 1935. godine u Sremskim Karlovcima. 

Filozofiju je studirao na Filozofskom fakultetu u Beogradu, gde je postao jedan od istaknutih aktivista studentskog pokreta. Sarađivao je Pavlom Papom, koji je bio jedan od političkih rukovodilaca studentskog pokreta na Beogradskom univerzitetu. Slobodan je kao student više puta dolazio u Sremske Karlovce, gde je okupljao srednjoškolsku omladinu, buduće skojevce, koji su ga poznavali iz gimnazije, a neki su dolazili iz Novih Karlovaca, gde je Paja često boravio kod svog dede. 

Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1938. godine. Bio je popularan partijski radnik u Beogradu i Vojvodini. Uhapšen je 12. maja 1938. godine u Beogradu, zajedno sa dvadeset studenata. Bio je jedan od učesnika bekstva robijaša-komunista, iz zatvora u Sremskoj Mitrovici 22. avgusta 1941. godine. Među fruškogorskim partizanima počeo je kao borac. Oktobra 1941. godine bio je na političkom radu u selu Šuljmi, na padinama Fruške gore. 

U februaru 1942. godine postao je politički komesar Prve čete Fruškogorskog partizanskog odreda, a komandir čete je bio Marko Peričin Kamenjar. U toku maja iste godine, Paja je postao politiki komesar Odreda.

Kao politički komesar Štaba Sremskog partizanskog odreda, 4. novembra 1942. godine, zajedno sa Šestom istočno-bosanskom udarnom brigadom prelazi iz Srema u istočnu Bosnu. Aprila 1943. godine Paja je postavljen za prvog političkog komesara Prve vojvođanske udarne brigade, a u maju, iste godine, postaje politički komesar Operativnog štaba Narodnooslobodilačke vojske i partizanskih odreda Vojvodine.

Posle Pete neprijateljske ofanzive, ovaj Štab se sastao sa Vrhovnim komandantom NOV i POJ Josipom Brozom Titom, čijom je naredbom postao Glavni štab Narodnooslobodilačke vojske i partizanskig odreda Vojvodine. Od komandanta, zamenika komandanta Štaba i politikog komesara Slobodana Bajića Paje, Tito je bio detaljno obavešten o razvoju NOB-a u Sremu i Vojvodini. Vraćajući se iz Vrhovnog štaba NOV i POJ, jula 1943. godine, na putu za Srem, Paja je poginuo u borbi s Nemcima na drumu Tuzla-Zvornik. 

Paja je posle rata sahranjen u zajedničkoj grobnici, sa Jankom Čmelikom, Boškom Palkovljevićem Pinkijem i Stankom Paunovićem Veljkom, na Spomen groblju u Sremskoj Mitrovici. Za narodnog heroja proglašen je 5. jula 1952. godine.
**Solnjača**, takođe i sonjača, ruštolistac, caklinica, slanica, soljanka (latinski *Salsola kali* subsp. *kali*, takođe i *Kali turgida*), jednogodišnja je zeljasta biljka koja raste na slanom peskovitom (šljunkovitom ili laporastom) tlu uz more.

U Evropi se javlja duž obala Baltika, Severnog mora i Atlantika. Na Mediteranu i suvljim mestima u kopnu zamenjuje je *Kali tragus*, koja slabije podnosi slana zemljišta.

Alkalije i kalcinirana soda
---------------------------

*Glavni članak: Natrijum karbonat*
*Vidi takođe: Salsola soda*
Kalcinirana soda dobijena iz pepela solnjače sadrži i do 30% natrijum karbonata, jedne od alkalnih soli važne u proizvodnji sapuna ili stakla. Reč "alkalno" potiče od arapskog *al qaly* što znači "od kalija" tj. solnjače. Biljke kao ova i *Salsola soda*, Kali tragus i -turgida i *Halogeton sativus* bile su sve do ranog 19. veka važan izvor kalcinirane sode, a tada ih je zamenio sintetički Leblanov proces.

Ishrana
-------

Ova biljka se može koristiti kao varivo koje ne treba soliti, jer je slana. Iz istog razloga se može koristiti i kao začin u nedostatku soli.
**Alvaro Obregon Salido** (šp. *Álvaro Obregón Salido*; Navohoa, 19. februar 1880 — Meksiko Siti, 17. jul 1928) bio je meksički političar i jedan od predvodnika Meksičke revolucije.

Biografija
----------

Rođen je u državi Sonora, moguće je da je bio delimično i irskog porekla. U politiku je ušao 1911. godine kada je postao gradonačelnik mesta Uatabampo.

Podupirao je Madera, nakon što je ovaj svrgnuo s vlasti dugogodišnjeg predsednika Porfirija Dijaza. Već je 1912. godine Viktorijano Uerta uz pomoć američkog ambasadora srušio Madera, pa se Obregon pridružio Ventustijanu Karanci protiv Uerte. Međutim, od 1917. se borio protiv Karance koji je vladao kao diktator. Borio se u četiri bitke 1915. protiv Panča Vilje i svaki put pobedio, ali je izgubio desnu ruku. Modernizovao je ratovanje upotrebom mitraljeza i savremenim načinom ratovanja.

Godine 1920. postao je predsednik Meksika, a njegova pobeda označila je završetak nasilne etape Meksičke revolucije. Mandat mu je trajao četiri godine, tokom kojeg je najznačajniji potez bila agrarna reforma, odnosno podela značajnih delova zemlje bezemljašima. Na izborima 1924. pobedio ga je zlogolasni Plutarko Elias Kales, a on se vratio na svoj posed u Sonori.

Godine 1928. Obregon je pobedio na izborima za drugi mandat, ali ga je pre preuzimanja mandata u restoranu u Meksiko Sitiju ubio jedan semeništarac koji se protivio njegovim antiklerikalnim reformama.

Literatura
----------

* Krauze, Enrique. (1997). *Mexico: Biography of Power: A History of Modern Mexico, 1810–1996.* New York: HarperCollins. ISBN 978-0-06-016325-9. OCLC 35128211
Ishi, posljednji pripadnik plemena Yahi, 1914.
**Yahi** su bili najjužnije pleme Yanan Indijanaca nastanjeno u 19. stoljeću na Mill i Deer Creeku u Kaliforniji. Njihova sela sa Mill Creeka bila su *Bushkuina*, *Tolochuaweyu*, i *Tuliyani*, i na Deer Creeku *Bopmayhuwi*, *Gahma*, *K'andjauha*, *Puhiya*, i *Yisch'inna*. Pleme je 1871. stradalo u masakru (doslovno je počinjen genocid nad njima), nakon čega su se njihovi ostaci izgubili u nepristupačnim terenima oko Deer Creeka i Mount Lassena. 

Njihov posljednji pripadnik, Ishi, pronađen je u kolovozu 1911. u podnožjima planina Lassen, kuda je lutao sa posljednjim pripadnicima Yahi plemena zadnjih 40 godina. Plemena Kalifornije, uključujući i Yahije uglavnom su stradala u vremenu od 1849. otkrićem zlata. Yahi, maleno pleme uživali su glas najratobornijih. Sa Ishijem se pokušalo kontaktirati posredstvom Sam Batwija, pripadnikom plemena Yana, na što se ustanovilo da im jezici baš nisu naročito srodni, premda oba plemena pripadaju porodici Yanan. Šerif J. B. Webber zbog zaštite, odveo je "wild man"-a (kako su ga nazivali novinari) u zatvor u Oroville. Ishi je još proživio do 1916. godine, a umro je 25 ožujka od tuberkuloze. Tokom svojih posljednjih godina života Ishija i način života Yahi Indijanaca proučili su antropolozi Alfred L. Kroeber i Theodore T. Waterman.

Vanjske poveznice
-----------------

* ISHI-Last of the Yahi Arhivirano 2006-09-06 na Wayback Machine-u
* Ishi, Last of the Yahi Arhivirano 2006-09-16 na Wayback Machine-u
* Ishi: The Last Yahi Arhivirano 2008-05-27 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Hokan :: Yanan |
| --- |
| Yahi • Yana |
**Bjelasica** je planina u Crnoj Gori. Nalazi se u srcu Crne Gore tj. u centralno-kontinentalnom dijelu, a tako se ravnomjerno grana u četiri pravca i zapravo ima oblik kruga. Njena i dužina i širina iznosi 30 kilometara.

Površina oko 630 -km². Granice su dvije velike rijeke, Lim i Tara, a sa sjevera Ljuboviđa i Lepenica. Pripada opštinama Kolašin, Mojkovac, Bijelo Polje, Berane i Andrijevica.

Planinu Bjelasicu karakterišu tri specifičnosti i važne komparativne prednosti: veoma laka prohodnost i pristupačnost do najviših planinskih vrhova, veliko bogatstvo šumskog fonda i bogatstvo tekućih voda. Planina ima izuzetno dobar potencijal za ski terene.

Bjelasica je za razliku od ostalih planina u regionu vulkanskog porijekla. Otuda, zelena ljeta, a bijele zime. I dok na Durmitoru ili Lovćenu vode propadaju, ovdje sve ostaje na površini, sliva se u mnogobrojne potoke i rijeke, od kojih je možda najvažnija i najljepša Biogradska Rijeka, koja se uliva i biser ove planine Biogradsko jezero.

Najviši vrh Bjelasice je Crna glava, visoka 2.139 metara.

Na južne padine planine Bjelasice se naslanjaju ništa manje živopisni lanci planine Komova.

Od 1990. godine na Bjelasici postoji i istoimeni ski-centar, sa 15 uređenih kilometara staza.

Vanjske veze
------------

***Bjelasica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Galerija slika 2 - Bjelasica 2006 Arhivirano 2007-12-22 na Wayback Machine-u
* Galerija slika - Bjelasica 2006 Arhivirano 2007-12-22 na Wayback Machine-u
**Vodenbuhe** (lat. *Daphniidae*) su porodica slatkovodnih planktonskih račića iz infrareda  rašljoticalaca (lat.: *Cladocera*)

Opis i stanište
---------------

Tijelo vodenbuha dugo je u prosjeku oko 1 milimetar. Imaju dvodijelnu hitinsku ljušturicu i izrazito razvijen drugi par ticala, u obliku grana, što služe za plivanje. Oba postrana sastavljena oka spojena su u jedno veće vrlo pigmentirano oko na sredini glave. Razmnožavaju se spolno i nespolno (partenogenezom). Raširene su u slatkim vodama, gdje se pretežno hrane algama, a same su gotovo najvažnija hrana mladih riba.

Vrste
-----

Od mnogih vrsta najpoznatije su obična vodenbuha (*Daphnia pulex*), velika vodenbuha (*Daphnia magna*) i *Daphnia longispina*.

Izvori
------

1. ↑  WoRMS Daphniidae
2. ↑  Vodenbuhe na Hrvatskoj enciklopediji, pristupljeno 17. 7. 2014.

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Vodenbuhe** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Vodenbuhe** |
**Čečenski napad na Gudermes** ili, u ruskim izvorima **Napad militanata na Gudermes** (rus. *Нападение боевиков на Гудермес*) se odigrao u decembru 1995. za vrijeme Prvog čečenskog rata, kada su paravojne formacije samoproglašene Čečenske Republike Ičkerije izvele napad na položaje ruskih paravojnih formacija u čečenskom gradu Gudermes. Akcija, koja je za svrhu imala sabotiranje izbora koje je tada nastojala sprovesti pro-ruska čečenska vlast, je otpočela 10. decembra kada je nekoliko stotina militanata inflitiriralo u Gudermes te opkolilo federalni garnizon, koji se pretežno sastojao od jedinica Ministarstva unutrašnjih poslova (MVD). Ruska vojska je na poprište događaja došla tek tri dana kasnije, a sljedeći dan je počela bombardiranje grada artiljerijom i avijacijom nastojeći otjerati militante; pri tome se nije vodilo računa o preciznosti, te su u mnogo slučajeva pogođene četvrti gdje militanata nije bilo, a što je prouzročilo velike žrtve među civilnim stanovništvom. 19. decembra su ruske snage krenule u kopneni napad na militante, te su ih iz grada uspjeli otjerati nakon pet dana borbi. Prema različitim procjenama ruske snage su u borbama imale oko 40 mrtvih i 50 ranjenih, dok drugi izvori navode ukupno stotinjak gubitaka.

Izvori
------

1. ↑  „В руинах Грозного живут надеждой". Pristupljeno 9. I 2013.

Vanjske veze
------------

* 
*
Koordinate: 42° 10′ 21" SGŠ, 21° 32′ 50" IGD

**Rinkovce** (mak. *R'nkovce*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Rinkovce pripada opštini Lipkovo.

Prirodni uslovi
---------------

Rinkovce je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, naselje je udaljeno 25 km zapadno.

Naselje Rinkovce je u istočnom delu istorijske oblasti Crnogorje. Naselje je položeno visoko, iznad doline Lipkovske reke, u gornjem delu toka, na visijama središnje Skopske Crne Gore. U najnižem delu atara sela obrazovano je Lipkovsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 780 metara.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Rinkovce je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 21 stanovnika. 

Pretežno stanovništvo u naselju su bili Albanci (100%).

Većinska veroispovest bilo je islam.

Vidi još
--------

* Opština Lipkovo

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica opštine Lipkovo Arhivirano 2009-06-16 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Lipkovo |
| --- |
| **Lipkovo** • 
Alaševce •
Belanovce •
Vaksince •
Vištica •
Glažnja •
Gošince •
Dumanovce •
Zlokućane •
Izvor •
Lojane •
Matejić •
Nikuštak •
Opaje •
Orizari •
Otlja •
Rinkovce •
Ropalce •
Runica •
Slupčane •
Straža •
Strima |  |
Sinhaleška mladenka
**Sinhalezi** ili **Singali** su etnička grupa koja čini većinsko stanovništvo na otoku, odnosno državi Šri Lanka.

Sinhaleza ima oko 15 milijuna. Većina ih je koncentrirana na Šri Lanci, ali postoji i značajna dijaspora od oko 320.000 pripadnika, uglavnom koncentrirana u državama Jugoistočne Azije, dok velike zajednice postoje i u Australiji, SAD i zemljama Evropske Unije.

Na osnovu lokalnih legendi, drevnog indijskog epa *Ramayana*, kao i nešto kasnijih budističkih kronika, historičari su došli do zaključka da Sinhalezi svoje porijeklo vode od indoarijskih osvajača koji su u 6. ili 5. vijeku pne. došli s indijskog kopna. Međutim, antropološka i genetska istraživanja pokazuju kako su se ti osvajači uglavnom stopili s dravidskim domorocima, odnosno kako Sinhalezi u sebi imaju primjesa mnogih drugih azijskih naroda, što ne iznenađuje s obzirom na važan položaj na pomorskim rutama i razvijene trgovinske i druge odnose.

Za etnički identitet Sinhaleza mnogo važnije je bilo prihvaćanje budizma, odnosno njegove Theravada varijante. Drugi važan faktor etničkog identiteta je i *sinhala* ili sinhaleški jezik.

Osim budizma, koga ispovijeda između 90 i 95 % Sinhaleza, druga najraširenija vjera je katoličanstvo, što je posljedica portugalske vlasti nad otokom. Također postoji i mala muslimanska zajednica, a često je i sinkretističko štovanje hinduističkih i lokalnih animističkih božanstava.

Sinhalezi se od mnogih naroda Južne Azije odlikuju sklonošću prihvaćanja naprednih ideja. Tako su se još u kolonijalno doba odlikovali relativno velikim stupnjem pismenosti. Zahvaljujući dobrom sistemu zdravstvene zaštite, prosječni životni vijek im je za zemlje Trećeg svijeta prilično visok i iznosi oko 72 godina. Sinhalezi su također vrlo brzo prihvatili ideje o ravnopravnosti spolova, pa je Sirimavo Bandaranaike postala poznata kao jedna od prvih žena-premijera u historiji svijeta.

S druge strane, Sinhalezi - koji uglavnom dominiraju zapadnim i južnim dijelom otoka - se često optužuju da svoj većinski status koriste na štetu manjinskih etničkih grupa, što je često bilo uzrokom velikih tenzija.

Od njih je najpoznatiji dugogodišnji krvavi sukob s tamilskom zajednicom na sjeveru i istoku otoka koji još uvijek traje.

***Sinhalezi*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85122872
* BNF: cb124535426 (podaci)
* NKC: ph321906

 |
Teritorija kojom je vladao Sermon u 11. veku
**Sermon** je bio vladar Srema u 11. veku, vazal makedonskog (bugarskog) cara Samuila. Sermonova rezidencija se verovatno nalazila u Sremskoj Mitrovici, gde je kovao sopstvene zlatnike. Tri takva zlatnika nađena su u blizini Novog Sada, u jednom petrovaradinskom vinogradu, što nam potvrđuje da se Sermonova vlast prostirala i na ovom području.

Posle pada Samuilovog carstva, kao poslednji slobodni njegov vojvoda vladao je Sermon. Tadašnji upravnik Beograd i Sermonov sused Konstantin Diogen (otac kasnijeg cara Romana Diogena) pozvao ga je da se susretnu na sred reke Save radi jednog ličnog dogovora, a pratnju je trebalo da im sačinjavaju tri sluge. Tokom sastanka Sermon je ubijen, nakon čega je Diogen sa vojskom krenuo na Sirmijum (današnju Sremsku Mitrovicu). Kada je Diogen sa vojskom stigao do grada Sermonova udovica je ,poput Vladislavove udovica koja je predala Makedonsko carstvo, bez borbe predala Sermonovu zemlju Vizantincima, čime je 1019. godine konačno ugušen ustanak komitopula.

Literatura
----------

* Veljko Milković, Petrovaradin i Srem - misterija prošlosti, Novi Sad, 2003.

Vidi još
--------

* Srem
* Vladari Vojvodine
* Istorija Vojvodine
* Istorija Srbije
*Ukoliko ste tražili makedonskog pisca, v. Siniša Stanković (pisac).*

**Siniša Stanković** (Zaječar, 26. mart 1892 — Beograd, 24. februar 1974) je bio srpski biolog, član Srpske akademije nauka i umetnosti i osnivač Instituta za ekologiju i biogeografiju SANU, direktor Biološkog instituta Srbije.

Biografija
----------

Prirodne nauke je studirao na univerzitetima u Beogradu i Grenoblu. Bio je predavač nekoliko bioloških disciplina na univerzitetu u Beogradu, gde je 1934. godine izabran za redovnog predavača.

Siniša Stanković je bio član SANU i dopisni član Akademije u Nansiju i Masarikove akademije u Pragu. Bio je predsednik akademskog saveta FNRJ.

Za dopisnog člana SANU izabran je 1934. godine, a za redovnog 1946. godine. Bio je član Komisije za obnovu univerziteta od 1944. godine.

Dok je Srbija bila okupirana u Drugom svetskom ratu bio je član Glavnog narodnoslobodlilačkog odbora. Veliki deo rata je proveo u koncentracionom logoru na Banjici odakle je krajem rata pobegao i ilegalno živeo u okupiranom Beogradu.

Posle oslobođenja bio je predsednik Narodnoslobodilačkog fronta Beograda, ASNOS-a, a od 1944. do 1953. godine bio je predsednik Prezidijuma Narodne skupštine Srbije.

U posleratnom periodu zastupao je Jugoslaviju na međunarodnim skupovima i radio na obnavljanju naučne delatnosti.

Siniša Stanković je jedan od utemeljivača ekološkog pravca u biologiji.

Bavio se i proučavanjem živih bića u jezerima, ali i u drugim slatkim vodama, kao i problemima biogeografije.

Njegovi najznačajniji radovi nastali su na osnovu ispitivanja života u Ohridskom jezeru.

Po njemu je jedna vrsta lažnih skorpija dobila ime, to je retka vrsta koja živi samo u Srbiji (Neobisium stankovici). Po njemu je takođe dobio ime Institut za biološka istraživanja „Siniša Stanković".

Dela
----

Siniša Stanković je napisao veliki broj naučnih radova i univerzitetskih udžbenika. Od krupnijih dela objavio je:

* „Životni prostor" - delo u kome kritikuje rasizam i nacizam
* „Okvir života" - popularna ekologija
* „Ohridsko jezero i njegov živi svet" - monografija

Vidi još
--------

* *Portreti — Dr. Siniša Stanković*

Literatura
----------

* *Mala enciklopedija Prosveta - Opšta Enciklopedija (A-Lj). Izdavačko preduzeće „Prosveta", Beograd 1959.*

Spoljašnje veze
---------------

* Institut za biološka istraživanja "Siniša Stanković"

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 308290098
* LCCN: n85817699
* ISNI: 0000 0000 3916 0598
* GND: 1222056402
* SUDOC: 137938314
* CONOR.SI: 7640931

 |
**Skelleftehamn** je lučki grad od 3,184 stanovnika, na sjeveroistoku Švedske, koji
administrativno podpada pod Općinu Skellefteå.

Skelleftehamn je poznat po velikoj livnici bakra Rönnskärsverken.

Geografske karakteristike
-------------------------

Skelleftehamn leži u Grofoviji Västerbotten, u estuariju rijeke Skellefte u 
Botnijski zaljev, udaljen 15 km istočno od administrativnog centra Skellefteå.

Historija
---------

Historija naselja otpočela je 1912. kad je izgrađena željeznička pruga od Skellefteje do ribarskog sela **Kallholmen**, a već 
sljedeće godine izgrađena je nova trgovačka luka koja je logički nazvana *Luka Skellefteje* - Skelleftehamn (*hamn* znači luka). 

Naselje je ubrzano izraslo od kad je od 1928. podignuta livnica bakra Rönnskärsverken, nakon tog je 1933. promjenjeno ime naselja iz Kallholmen u Skelleftehamn.

Privreda i obrazovanje
----------------------

Najveći poslodavac u Skelleftehamnu je jedna od najvećih svjetskih livnica bakra Rönnskärsverken 
(danas u vlasništvu koncerna Boliden AB), u kojem se pored bakra rafinira i zlato, srebro i ostali plemeniti metali, pored Rönnskärsverkena veliki poslodavac je i željezara Kuusakoski i željeznička radionica.

Kuriozum je da željeznička pruga koja vodi do Bastuträska u unutrašnjosti danas služi isključivo za teretne vlakove.

U gradu djeluju dvije srednje škole Aura i Ørjan (za vojne pilote).

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Sweden: Västerbotten" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 07. 2016.
2. 1 2 3 4  „*Lediga tomter i Skelleftehamn*" (švedski). Skelleftea Kommun. Pristupljeno 22. 07. 2015. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Skelleftehamn*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lediga tomter i Skelleftehamn*[*mrtav link*] (`sv`)
Koordinate: 41° 29′ 04" SGŠ, 20° 34′ 03" IGD

**Crno Boci** (mak. *Црно Боци*) su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Crno Boci pripadaju opštini Centar Župa.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Crno Boci je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (6 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 20 km južno.

**Reljef**: Crno Boci se nalaze u oblasti Župa, na zapadnim padinama planine Stogovo. Istočno od naselja se nalazi glavno bilo planine, dok se zapadno tlo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 850 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Crno Boci su imali 40 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (Torbeši) (100%).

Većinska veroispovest u naselju je islam.

Vidi još
--------

* Opština Centar Župa

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Stranica „Moj Savetnik" - Opština Centar Župa Arhivirano 2013-09-27 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Centar Župa |
| --- |
| **Centar Župa** • 
Bajramovci •
Balanci •
Breštani •
Broštica •
Vlasići •
Golem Papradnik •
Gorenci •
Gornji Melničani •
Dolgaš •
Donji Melničani •
Evla •
Elevci •
Žitineni •
Kočišta •
Kodžadžik •
Mali Papradnik •
Novak •
Osolnica •
Odžovci •
Pareši •
Pralenik •
Crno Boci |  |
**Siletz**, Izumrlo i najjužnije pleme američkih Indijanaca porodice Salishan koje je obitavalo uz rijeku Siletz u Oregonu. Njihovi najbliži srodnici su Tillamook Indijanci, čiji su možda ogranak. O njihovom brojnom stanju nije gotovo ništa poznato osim što je populacija raznih Tillamook-plemena iznosila oko 1.500 (1780), što je procjena skromnog Mooneya, i čiji je broj 1930. spao na svega 72 duše.

Siletzi, su prema NAHDB-u 1700. imali možda oko stotinu duša, a isti broj se navodi i za 1800.-tu godinu. Godine 1855. oni vjerojatno sudjeluju u Ratovima Rogue River, nakon čega 1856. odlaskom u rezervat Siletz (Coast Reservation), gube svoj identitet. Na rezervat su dopremljeni i ostaci 24 razna nadvladana plemena, danas organizirana u plemenski savez Confederated Tribes of Siletz Indians, među kojima možda imaju potomaka, to su, viz: Alsea, Chasta Costa, Chetco, Chinook, Kus, Siuslaw, Shasta, Umpqua, Macanotin, Joshua, Coquille, Tututni, Molala, Tillamook, Rogue River, Dakubetede, Kwatami (Sixes), Galice Creek, Salmon River, Kalapuya, Naltunnetunne, Yaquina, Yuki i Klickitat.

Vanjske poveznice
-----------------

* Siletz Arhivirano 2008-05-09 na Wayback Machine-u
* Siletz Indians
**Sarkel** (ili **Šarkil**, na hazarskom doslovno "bijela kuća") je velika tvrđava koju su Hazari 830-ih podigli uz bizantsku pomoć na obali rijeke Don u današnjoj Rostovskoj oblasti Rusije. Među historičarima se vodi rasprava oko toga zašto je tvrđava podignuta - na temelju navoda bizantskih i perzijskih historičara se pretpostavlja da je razlog bila potreba da se sjeverozapadne granice hazarske države, odnosno trgovački putevi, štite od Mađara. U svakom slučaju, Hazari su za pomoć zamolili bizantskog cara Teofila, koji im je poslao svog doglavnika Petronasa Kamaterosa; Hazari su u zamjenu Bizantu prepustili Hersones na Krimu. Tvrđavu je godine 965. zauzelo kijevsko-ruski knez Svjatoslav, preimenovao u Bila Veža i u njoj naselio Slavene. Grad je opstao do 11. vijeka kada su ga zauzeli Kipčaci. Tada je napušten, da bi 1930-ih postao predmetom arheoloških iskapanja. Ona su trajala sve do 1950-ih kada je nalazište potopljeno nakon izgradnje Cimljanskog rezervoara.

Izvori
------

1. ↑  D. Dunlop, *The History of the Jewish Khazars*, Princeton University Press (1954). According to Károly Cseglédy, "Šarkel: An Ancient Turkish Word for 'House'" in D.Sinor, ed. *Aspects of Altaic Culture* (Uralic and Altaic studies no. 23) (Bloomington and the Hague, 1963), pp. 23-31, *shar* is related to Chuvash *shura* 'white' and *kel/kil* is borrowed from Middle Persian *gil* 'house.'

Literatura
----------

* Dunlop, Douglas Morton (1997). "Sarkel". *Encyclopaedia Judaica* (CD-ROM Edition Version 1.0). Ed. Cecil Roth. Keter Publishing House. ISBN 965-07-0665-8
* Grousset, René (1970). *The Empire of the Steppes: A History of Central Asia*. (transl. Naomi Walford). New Brunswick, New Jersey: Rutgers University Press. ISBN 0-8135-0627-1
* Dunlop, Douglas M. (1954). *The History of the Jewish Khazars*. Princeton, N.J.: Princeton University Press.
* Brook, Kevin Alan (2006). *The Jews of Khazaria.* 2nd ed. Rowman & Littlefield Publishers, Inc. ISBN 0-7425-4981-X
* Koestler, Arthur (1976). *The Thirteenth Tribe* Hutchinson. ISBN 0-394-40284-7
* Vernadsky, George. *A History of Russia*. (online)

Eksterni linkovi
----------------

* Sarkel on Khazaria.com

Koordinate: 47°42′18″N 42°16′23″E﻿ / ﻿47.70500°N 42.27306°E﻿ / 47.70500; 42.27306
Prikaz zakrivljenosti prostor-vremena.
U matematici, **zakrivljenost** se odnosi brojne u maloj meri povezane koncepte iz različitih oblasti geometrije. Intuitivno, zakrivljenost je mera odstupanja geometrijskog objekta od *ravni,* ili *prave* u slučaju linije, ali se to definiše na različite načine u zavisnosti od konteksta.

Svaka neprekidna kriva može se aproksimirati krugom određenog poluprečnika u okolini date tačke. Pretpostavimo da je kriva data u ravni. Poluprečnik kruga koji je dodiruje u tački (*x*, *y*) i ima isti prvi i drugi izvod kao i data kriva u toj tački predstavlja zakrivljenost krive.
Krenimo od jednačine kruga sa centrom u tački (*p*, *q*)

{\displaystyle \left(x-p\right)^{2}+\left(y-q\right)^{2}=r^{2}} , (1)
gde je *r* poluprečnik kruga.

Diferenciranjem ove jednačine dobijamo

{\displaystyle \left(x-p\right)+\left(y-q\right)y'=0} , (2)
a još jednim diferenciranjem

{\displaystyle 1+y'^{2}+\left(y-q\right)y''=0}. (3)
Iz (3) dobijamo da je

{\displaystyle y-q=-\left(1+y'^{2}\right)/y''}, (4)
a vraćanjem ovog rezultata u (2) sledi

{\displaystyle x-p=y'\left(1+y'^{2}\right)/y''}, (5).
Uvrštavanjem (4) i (5) u (1), dobijamo da je poluprečnik (krivine) kruga dat sa:

{\displaystyle r=\left(1+y'^{2}\right)^{\left(3/2\right)}/\left|y''\right|} , (6)
uz napomenu da je *r* uvek pozitivan.

Za sve tačke na krugu, pa tako i tačke dela krive koju krug aproksimira (dodirna tačka i beskonačno mala okolina) veza poluprečnika kruga (zakrivljenosti) i prvog i drugog izvoda krive u toj tački data je jednačinom (6).

Ukoliko pomerimo koordinatni početak u dodirnu tačku kruga i krive i još postavimo x osu da se poklopi sa tangentom krive u toj tački, prvi izvod postaje nula i jednačina poluprečnika krivine (zakrivljenosti krive) se svodi na:

{\displaystyle r=1/\left|y''\right|} .
Iz jednačina (4) i (5) mogu se za svaku tačku krive odrediti koordinate centra kruga zakrivljenosti *p* i *q*. Te tačke definišu novu krivu koja se naziva centroida.

Literatura
----------

* Coolidge, J.L. "The Unsatisfactory Story of Curvature". The American Mathematical Monthly, Vol. 59, No. 6 (Jun. - Jul. 1952), pp. 375-379
* *Curvature* at the Encyclopaedia of Mathematics
* Morris Kline: *Calculus: An Intuitive and Physical Approach*. Dover 1998. ISBN 978-0-486-40453-0. pp. 457-461 (*restricted online copy* na Google knjigama)
* A. Albert Klaf: *Calculus Refresher*. Dover 1956. ISBN 978-0-486-20370-6. pp. 151-168 (*restricted online copy* na Google knjigama)
* James Casey: *Exploring Curvature*. Vieweg+Teubner Verlag 1996. ISBN 978-3-528-06475-4.

Spoljašnje veze
---------------

***Zakrivljenost*** na Wikimedijinoj ostavi

* Create your own animated illustrations of moving Frenet-Serret frames and curvature
* The History of Curvature Arhivirano 2007-11-06 na Wayback Machine-u
* Curvature, Intrinsic and Extrinsic at MathPages
**Zakroczym** je grad od 3,183 stanovnika u sredini Poljske u Mazovjeckom vojvodstvu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zakroczym leži udaljen četrdesetak km sjeverozapadno od centra Varšave. Grad se prostire na desnoj obali rijeke Visle, odmah do 
Nowog Dwóra Mazowieckog.

Historija
---------

Zakroczym je prvi put dokumentiran 1065 kao utvrda u aktu Boleslava II, kojim obavezuje građane da plaćaju troškove samostana.
Gradska prava dobio je 1422. od vojvode Janusza Mazovjeckog, a potvrdio ih je vojvoda Boleslav IV Kovrčavi 1488.

Od Švedsko-poljskih ratova Zakroczym je počeo stagnirati.

Nakon Treće Podjele Poljske od 1796 je podpao pod Kraljevinu Prusku, zabilježeno je da je 1799.imao 1.366 stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „Historia Zakroczymia" (poljski). Gmina Zakroczym. Pristupljeno 7.04. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Poland: Mazowieckie*" (engleski). City population. Pristupljeno 7.04. 2021.

Vanjske veze
------------

***Zakroczym*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gmina Zakroczym* (službene stranice) (`pl`)
**Skanör i Falsterbo** čita se **Skaner-Falsterbo** (švedski: *Skanör med Falsterbo*) je grad od 6,937 stanovnika, na jugu Švedske. On administrativno podpada pod
Općinu Vellinge.

Njegovo ime je sintagma od imena dva historijska gradića Skanör i Falsterbo (danas su to samo kvartovi Skanör i 
Falsterboa), ali njegovi stanovnici još uvijek govore da žive u jednom od ta dva grada.

Geografske karakteristike
-------------------------

Skanör - Falsterbo leži u Grofoviji Skåne, na poluotoku Falsterbonäset
udaljen oko 30 km južno od Malmöa, pa je danas zapravo predgrađe metropolitanskog Malmöa.

Historija
---------

Kako su to dva naselja imala su i odvojenu historiju, ali i nešto zajedničko to je bio sajam - Skånemarknaden, održavan na 
plaži između Falsterboa i Skanöra od sredine 12. vijeka. On je bio centar za trgovanje ribom, naročito 
haringama po kojima je poluotok Falsterbonäset bio poznat. Sajam se održavao tokom jesenskih mjeseci sve do 
sredine 16. vijeka, i privlačio je brojne trgovce iz Sjeverne Evrope. 

Tom trgovinom dominirali su sjeverno njemački hanzeatski gradovi, naročito Lübeck, koji je već u 
13. vijeku, polagao pravo na Falsterbo i susjedni Skanör. 

Oba naselja dobila su povelju o statusu grada od danskih kraljeva.

### Skanör

Najstarija građevina u gradu datira iz 11. vijeka. Negdje od sredine 12. vijeka izrastao je u glavno trgovište Skanie 
koje je svoj vrhunac imalo na razmeđi 13. u 14. vijek, ali mu je za kasnog srednjeg vijeka opala 
važnost.

Nakon tog je Skanör spao na malo ribarsko naselje.

Skanör se 1960. ujedinio sa Falsterbom kad je imao samo 1850 stanovnika, kao najmanji švedski grad koji je imao taj 
status. Od tad se Skanör sve više integrira sa Malmöm u jedinstvenu konurbaciju.

### Falsterbo

Najstariji arheološki i pisani izvori o naselju datiraju ga na početak 13. vijeka, kad je zajedno sa susjednim 
Skanörom izrastao u glavno trgovište Skanie.

Falsterbo je krajem 16. vijeka izgubio na svom značaju jer je opala važnost sajma i smanjilo tržište.
Istovremeno je došlo i do premještenja naselja sa obale prema unutrašnjosti, zbog zatrpavanja mora nanosima pijeska. 

Danas je Falsterbo stambeno naselje dobro stojećih penzionera, spojen sa Malmöm u jedinstvenu konurbaciju.

Izvori
------

1. 1 2 3  „Sweden: Skåne" (engleski). City population. Pristupljeno 07. 06. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Skanör-Falsterbos historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 07. 06. 2015.

Vanjske veze
------------

***Skanör - Falsterbo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *iSkanörFalsterbo* Arhivirano 2011-01-03 na Wayback Machine-u (`sv`)
Benedetto Cairòli
**Benedetto Cairoli**, (28. siječnja 1825. — 8. kolovoza 1889. bio je talijanski državnik i političar. Poslanik od 1860. Cairoli je od 1848. sudjelovao u borbi za ujedinjenje Italije pod Giuseppeom Garibaldijem, zajedno s četvoricom braće, koji su svi poginuli za jedinstvo talijanske države. Obitelj Cairoli postala je jedna od državnih "obitelji heroja" , odlikovana brojnim odlikovanjima. Poslanik od 1860. Cairoli se pridružuje militantnoj lijevici, postaje predsjednik zastupničkog doma 1878. a iste godine i premijer, kao i ministar vanjskih poslova i ministar trgovine nakon Agostina Depretisa. Poslije kraćeg izbivanja iz politike od prosinca 1878. do srpnja 1879. Cairoli se vraća kao premijer i ministar vanjskih poslova ali ga na toj funkciji premijera ubrzo ponovo naslijeđuje Depretis. 
Tijekom pregovora s Austrijom i Njemačkom o raznim iredentističkim pokretima, Cairoli nije dovoljno branio talijanske interese u Tunisu, koji dolazi u posjed Francuske. Cairoli je bio prisiljen dati ostvku, no osnovao je jaku opoziciju, posebno aktivnu tijekom Depertisovog mandata 1883.—1887.

***Benedetto Cairoli*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Premijeri Italije |
| --- |
| Kraljevina Italija | 
* Cavour
* Ricasoli
* Rattazzi
* Farini
* Minghetti
* La Marmora
* Ricasoli
* Rattazzi
* Menabrea
* Lanza
* Minghetti
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Crispi
* Starabba
* Giolitti
* Crispi
* Starabba
* Pelloux
* Saracco
* Zanardelli
* Giolitti
* Tittoni
* Fortis
* Sonnino
* Giolitti
* Sonnino
* Luzzatti
* Giolitti
* Salandra
* Boselli
* Orlando
* Nitti
* Giolitti
* Bonomi
* Facta
* Mussolini
* Badoglio
* Bonomi
* Parri
* De Gasperi
 |
| Republika Italija | 

* De Gasperi
* Pella
* Fanfani
* Scelba
* Segni
* Zoli
* Fanfani
* Segni
* Tambroni
* Fanfani
* Leone
* Moro
* Leone
* Rumor
* Colombo
* Andreotti
* Rumor
* Moro
* Andreotti
* Cossiga
* Forlani
* Spadolini
* Fanfani
* Craxi
* Fanfani
* Goria
* De Mita
* Andreotti
* Amato
* Ciampi
* Berlusconi
* Dini
* Prodi
* D'Alema
* Amato
* Berlusconi
* Prodi
* Berlusconi
* Monti
* Letta
* Renzi
* Gentiloni
* Conte
* Draghi

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 51699272
* LCCN: nr87000713
* ISNI: 0000 0000 6137 4947
* GND: 118869868
* SUDOC: 028119150
* BNF: cb12001729b (podaci)
* BNE: XX1221726

 |
Zeng Gong
Statua Zeng Gonga u hramu Nanfeng na Jezeru Daming
*Ovo je kinesko ime; porodično ime je* Zeng*.*
**Zeng Gong** (kineski: ; pinyin: *Zēng Gǒng*, 1019–1083), kurtoazno ime **Zigu** (子固), bio je kineski učenjak i historičar iz doba dinastije Song. 

Zeng Gong se rodio u Jianchang (建昌, odnosno današnjem Fuzhouu). Prema predaji je jedan od najpoznatijih tekstva *Liulun* 六論 ("Šest argumenata") napisao kada mu je bilo dvanaest godina. Njega je pročitao Ouyang Xiu, jedan od najuglednijih kineskih intelektualaca tog doba, te pohvalio Zeng Gonga koji je tako postao slavan.

Godione 1037. se Zeng Gong preselio u okrug Yushan (玉山縣, u današnjem Shangraou) zajedno sa ocem Zeng Yizhanom (曾易占), koji je tamo imenovan za magistrata. Za boravka u Yushanu je često putovao i na temelju tog putovanja napisao putopis *You Xinzhou Yushan Xiaoyan Ji* (遊信州玉山小岩記), koji se često hvalio kao primjer mladenačkog talenta. Nastavio je putovati širom Kine te se sprijateljio za učenjakom i budućim reformatorom Wang Anshijem.

Godine 1057. je Zeng Gong na carskom ispitu dobio diplomu *jinshi* te je imenovan na vojnu dužnost u provincijama. Sljedeće godine je vraćen u prijestolnicu i služio u odjelu za historiju, gdje je prikupljao dokumente. Od 1069. je služio kao guverner gradova kao što su Qizhou (齊州), Xiangzhou (襄州), Hongzhou, Fuzhou, Mingzhou (明州) i Bozhou（亳州）. 

Godine 1080. je na putu za grad Cangzhou, gdje je bio imenovan za guvernera, dobio audijenciju na dvoru cara Shenzonga. Car je bio toliko impresioniran s njim da mu je dozvolio da ostane u prijestolnici, gdje je počeo raditi na historiji Pet dinastija. Godine 1082. je Zeng Gong imenovan Pomoćnikom majstora spisa (中書舍人). Sljedeće godine je umro u Jiangningu. Novi car Lizong mu je dao posthumnu titulu "Wending" (文定).

Zeng Gong je za života napisao oko 400 pjesama i brojne eseje. U političkoj filozofiji je bio sljedbenik Ouyang Xiua. Zbog toga je često u kasnijim historijama zanemirivan u korist svog mentora.