recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Manastir Dohijar
**Manastir Dohijar** (grč. *Μονη Δοχειαρειου*) je pravoslavni grčki muški manastir na Svetoj Gori, deseti u hijerarhiji manastira. 1990-te živelo je 32 monaha. 

Manastir praznuje Sabor svetih arhangela Mihajla 8. novembra po julijanskom kalendaru, (21. novembar gregorijanski kalendar), kome je posvećen i manastriski hram.

Opis
----

Manastir se nalazi na jugozapadnoj obali poluostrva Atos. Okružen je šumama, pašnjacima i vrtovima.

Istorija
--------

Ime Dohijar dolazi iz činjenice da je njen osnivač bio je iguman Jefrem Atonski, koji je bio monah Manastira Velike Lavre. Glavni hram manastira podigao je car Nićifor II Foka, drugi Sveti Atanasije Veliki i Jevtimije. Jevtimije je prvi izgradio crkvu i kelije na lokaciji pristaništa Dafni, a potom se povukao na sever, gde je podigao hram posvećenSvetom Nikoli. 

U XIV veku manastir je obnovljen ktitorstvom cara Jovana Paleologa i srpskog kralja Stefana Dušana. U XVI veku manastir je obnovljen nakon turskog razaranja.

Arhitektura i relikvije
-----------------------

* Crkva Arhanđela, prvi hram na Svetoj Gori od mermera, na prelazu iz hrama u trpezariju su slike prva tri igumana.
* Sa desne strane ulaza u trpezariju, u specijalno konstruisanoj kapeli je čudotvorna ikona Bogorodice Brzopomoćnice (grč. *Γοργοεπεκοος*), naliskana u X veku u vreme igumana Neofita.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Dohijar
* Ikona Bogorodica Brzopomoćnica

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |
Gravira manastira Bešenovo, 1861
**Bešenovo** je manastir SPC, jedan od 16 Fruškogorskih manastira u pokrajini Vojvodini - Republika Srbija. U toku je kompletna obnova manastira.

Manastirska crkva je posvećen Sv. Arhanđelima Gavrilu i Mihajlu, u narodu poznatiji kao Sabor Svetih Arhanđela. 

Iguman Manastira je arhimandrit Arsenije (Matić).

Položaj
-------

Manastir se nalazi na južnim padimana središnjeg dela Fruške gore, kod naselja Bešenovački Prnjavor, na mestu gde valoviti i brežuljkasti teren prelazi u brdoviti - na početku doline između bregova Fruške gore.

Istorija
--------

Prema predanju, manastir je osnovao srpski kralj Dragutin krajem 13. veka. Prvi zvanični podaci o postojanju manastira su turski i potiču iz 1545. godine. Po podacima sa kraja 18. veka zna se da je manastirska crkva već dugo bila ozidana od cigle. 1783. godine prvi put se spominje zvonik sa kapelom, posvećenom sv. Kirijaku i Juditi. Sledećih decenija podizani su konaci, da bi oni u završnoj fazi bili sa dva sprata i izgrađeni sa tri strane. Ulaz u manastir bio je sa zapadne, slobodne strane. 1909. godine oslikan je ikonostas od strane Stevana Aleksića.

Tokom Drugog svetskog rata manastir je uništavan od strane ustaša, da bi bio bombardovan 1944. godine. Sačuvani su samo delovi ikonostasa. Bešenovo je tada gotovo potpuno uništeno i decenijama nije bilo obnavljano - sve do 2013. godine, kada je počela opsežna obnova Manastira.

Današnje stanje
---------------

Do 2012. godine u Manastiru (nakon II svetskog rata) nije bilo monaha. Tada je za nastojatelja postavljen protosinđel Hađži Arsenije (Matić), profesor Karlovačke bogoslovije, nakon čega počinju i radovi na obnovi.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Bešenovo, zvaničana internet prezentacija
* Manastir Bešenovo, zvaničana Fejsbuk stranica
**Manastir Dubnica** koji je posvećen Svetoj Trojici, nalazi se u selu Božetići, na prostoru između Zlatara i Javora, pored puta Nova Varoš-Ivanjica u Eparhiji Mileševskoj. Sredinom XVII veka ga je podigao Sveti Patrijarh srpski Gavrilo Rajić-Rašković (1595-1659), rodom iz sela Štitkovo.

Nakon istraživačkih i konzervatorskih radova koje su obavili stručnjaci iz Zavoda za zaštitu spomenika kulture iz Kraljeva, obnova manastira je započela u septembru 2003. godine, uz pomoć Eparhije Mileševske, Skupštine Opštine Nova Varoš, meštana i darodavaca na čelu sa Mićom Zorićem, predsednikom građevinskog odbora za obnovu. Manastir je na temeljima porušene crkve, prema projektu i pod nadzorom arhitekte Gospodina Veljka Vučkovića, od kamena i sige ozidao kamenorezac Milijan Đoković iz Sirogojna, sa grupom svojih majstora.

Unutrašnjost manastira Dubnica krasi ikonostas, rad drvorezbara Miroslava Trbušića iz Kragujevca, na kojem su ikone koje je oslikao ikonopisac Ivan Kovalčik Mileševac iz Novog Sada.
Obnova manastira Dubnica je završena u subotu 4. avgusta 2007. godine, na dan Svete Marije Magdalene, činom osvećenja koje je obavio Episkop mileševski Gospodin Filaret, sa sveštenstvom i sveštenomonasima Eparhije Mileševske.
Koordinate: 42° 15′ 00" SGŠ, 22° 18′ 29" IGD

**Osiče** (mak. *Осиче*) je selo u Republici Makedoniji, u krajnje severoistočnom delu države. Nalazi se u okviru opštine Kriva Palanka.

Prirodni uslovi
---------------

Osiče je smešteno u krajnje severoistočnom delu Republike Makedonije. Nalazi se u istorijskoj oblasti Slavište, u dolini reke Dobrovnica. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 85 kilometara istočno.
Selo se nalazi se na oko 910 metara nadmorske visine.
Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Osiče je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 51 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Istorija
--------

U 10. veku u selu Osiče rođen je jedan od tri sledbenika Sv. Jovana Rilskog, Sveti Gavrilo Lesnovski. Krajem 19. veka selo Osiče je bilo slovensko hrišćansko selo u Krivopalanačkom okrugu. Prema statističkim podacima Vasila Kanchova, od 1900. godine Osiče naseljavaju 350 hrišćana.

Tokom Prvog svetskog rata, Osiče je imalo 410 stanovnika.

Ličnosti
--------

* Sv. Gavrilo Lesnovski - svetitelj

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.krivapalanka.gov..mk Zvanična stranica opštine Kriva Palanka

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kriva Palanka |
| --- |
| **Kriva Palanka** • 
Bis • 
Baštevo • 
Borovo • 
Varovište • 
Gabar • 
Golema Crcorija • 
Gradec • 
Dubočica • 
Dobrovnica • 
Drenje • 
Drenak • 
Duračka Reka • 
Židilovo • 
Kiselica • 
Konopnica • 
Kostur • 
Košari • 
Krklja • 
Krstov Dol • 
Lozanovo • 
Luke • 
Mala Crcorija • 
Martinica • 
Meteževo • 
Moždivnjak • 
Nerav • 
Ogut • 
Osiče • 
Podrži Konj • 
Stanci • 
Tilminci • 
Trnovo • 
Uzem |  |
*Za ostale upotrebe, v. Orizari (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 42° 09′ 40" SGŠ, 21° 37′ 06" IGD

**Orizari** (mak. *Orizari*) su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Orizari pripadaju opštini Lipkovo.

Prirodni uslovi
---------------

Orizari su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kumanova, naselje je udaljeno 12 km zapadno.

Naselje Orizari je u zapadnom delu istorijske oblasti Žegligovo. Naselje je položeno u istočnom podnožju Skopske Crne Gore, dok se ka istoku pruža polje. Nadmorska visina naselja je približno 420 metara.

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Otlja je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 2.094 stanovnika. 

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Lipkovo

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica opštine Lipkovo Arhivirano 2009-06-16 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Lipkovo |
| --- |
| **Lipkovo** • 
Alaševce •
Belanovce •
Vaksince •
Vištica •
Glažnja •
Gošince •
Dumanovce •
Zlokućane •
Izvor •
Lojane •
Matejić •
Nikuštak •
Opaje •
Orizari •
Otlja •
Rinkovce •
Ropalce •
Runica •
Slupčane •
Straža •
Strima |  |
**Oružane snage Sjedinjenih Američkih Država** sastoje se od pet grana:

* Kopnena vojska SAD-a (*U.S. Army*)
* Korpus mornaričkog pješaštva SAD-a (*U.S. Marine Corps*)
* Ratna mornarica SAD-a (*U.S. Navy*)
* Ratno zrakoplovstvo SAD-a (*U.S. Air Force*)
* Obalna straža SAD-a (*U.S. Coast Guard*)

Vrhovni zapovjednik Oružanih snaga SAD-a je Predsjednik SAD-a. Sve grane Oružanih snaga su dio Ministarstva obrane (*Department of Defense*), na čelu kojega je ministar obrane (*Secretary of Defense*), osim Obalne straže koja se nalazi pod nadležnošću Ministarstva domovinske sigurnosti (*Department of Homeland Security*). U slučaju potreba u ratu, Obalna straža može doći u nadležnost Ministarstva obrane, djelujući kao služba ratnoj mornarici.

Djelujući kao dobrovoljačka vojska, u Oružanim snagama SAD-a nema novačenja i obveznog služenja vojnog roka.

Vanjske veze
------------

***Oružane snage Sjedinjenih Država*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Ministarstva obrane SAD-a

| * p
* r
* u
Oružane snage Sjedinjenih Država |
| --- |
|  | United States Army seal Kopnena vojska • Pečat RM SAD Ratna mornarica • Pečat USAF-a Ratna avijacija • Pečat Marinskog zbora Sjedinjenih država Marinski zbor • Pečat Obalne straže Sjedinjenih Država Obalna straža |
**Milanka Opačić** (Zagreb, 17. travnja 1968.)je hrvatska političarka koja od 2019. zastupa stranku Milana Bandića u Hrvatskom saboru, prije toga poznata kao jedna najistaknutijih i najutjecajnijih članica Socijaldemokratske partije, kao i bliskih suradnica Zorana Milanovića u čijoj je vladi od 2011. do 2016. obnašala dužnost potpredsjednice.

Životopis
---------

Milanka Opačić diplomirana je politologinja koja je u četiri mandata bila SDP-ova saborska zastupnica, danas je potpredsjednica te stranke, a u članstvu je "Hrabrog telefona", udruge za zlostavljanu i zanemarenu djecu.

Rođena je u Zagrebu 17. travnja 1968. gdje je diplomirala politologiju na Fakultetu političkih znanosti.

Politička karijera
------------------

Članica je SDP-a od 1990. godine. Za članicu direkcije SDP-a izabrana je 1992. a u nekoliko navrata bila je članica Glavnog odbora SDP-a i njegova potpredsjednica u dva mandata. Potpredsjednicom stranke postaje 2004. i ponovno 2008. kada je na tu dužnost izabrana na 11. konvenciji SDP-a.

Za zastupnicu u Hrvatskom saboru izabrana je 1992. 2000. i 2003. Na parlamentarnim izborima 2007. ponovno postaje saborskom zastupnicom i potpredsjednicom Kluba zastupnika SDP-a. Tada je bila i predsjednica saborskog Odbora za obitelj, mladež i šport.

Kao pripadnica srpske nacionalne zajednice izabrana je u Zastupnički dom Sabora Republike Hrvatske 1992. godine ostvarujući pravo na zastupljenost u Saboru razmjerno udjelu Srba u ukupnom stanovništvu, a na temelju popisa iz 1981. godine.

U Saboru je obnašala i dužnost predsjednice Odbora za ravnopravnost spolova i predsjednice Mandatno-imunitetnog povjerenstva od 2000. do 2002.

Za vrijeme krize vlade Milana Plenkovića izazvane gubitkom podrške Mosta nezavisnih lista 2017. godine, javno je svoju stranku pozvala da ne izaziva njen pad izglasavanjem nepovjerenja. Dvije godine kasnije je napustila SDP kako bi se priključila novostvorenoj saborskoj frakciji pristaša HDZ-u bliskog zagrebačkog gradonačelnika Milana Bandića, tzv. "Bandićevim žetončićima".

Privatni život
--------------

Govori engleski jezik.Godine 2003. posvojila je djevojčicu Lanu.

Izvori
------

1. ↑  Izbor zastupnika u Zastupnički dom Sabora Republike Hrvatske sa državnih lista, Izborna komisija Republike Hrvatske, Zagreb, 10. kolovoza 1992. Klasa: 013-03/92-01/05, Urbroj: 56605-92-527, str. 4. (mrežno mjesto Državnoga izbornog povjerenstva Republike Hrvatske Arhivirano 2012-04-01 na Wayback Machine-u, pristupljeno: 5. prosinca 2013.)
2. ↑  Životopis na Dnevno.hr

Vanjske poveznice
-----------------

***Milanka Opačić*** na Wikimedijinoj ostavi

* Vlada RH - Milanka Opačić Arhivirano 2011-12-30 na Wayback Machine-u
Koordinate: 31°37′6″N 7°59′9″W﻿ / ﻿31.61833°N 7.98583°W﻿ / 31.61833; -7.98583

Palača El Badi Palace u Marrakecu
**Palača El Badi** (arapski: **قصر البديع**‎, dosl. *neusporediva palača*) je smještena u marokanskom gradu Marrakechu te se sastoji od ruševina nekoć veličanstvenog zdanja koje je dao podići sadijski kralj Ahmad al-Mansur godine 1578.

Originalna zgrada je sadržavala čak 360 prostorija, dvorište razmjera 135 m x 110 m i bazen razmjera 90 m x 20 m, bogato ukrašen italijanskim mramorom i velikim količinama zlata uvezenim iz Sudana. Također je sadržavala mali podzemni zatvor s četiri ćelije gdje je kralj držao svoje najvažnije zatvorenike. Tu palaču, koja se gradila 25 godina, je dao srušiti alauitski sultan Mawlay Ismail koji je tako prikupljeni materijal iskoristio za vlastitu palaču u Meknesu. 

U jednom od obnovljenih paviljona je izložen minbar iz Kutubije.

Palača El Badi u Marrakechu

Povezano
--------

* Sadijska dinastija
* Sadijski grobovi
* Ben Youssefova medresa

Eksterni linkovi
----------------

***Palača El Badi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Page of the holy Qoran "executed in the Mosque of the Al-Badi Palace in Marrakech, and finished on the 13th day of the month of Rab'ia in the year 1008 after the Hegira during the reign of Sultan Ahmed el-Mansour, father of moulay Zidan Abu Maali" (retrieved on 20 December 2006)
* Museum with no frontiers (extensive information):  Arhivirano 2007-09-28 na Wayback Machine-u
**Palača Whitehall** (engleski: *Palace of Whitehall*) je nekadašnja rezidencija engleskih monarha, koja se prostirala u londonskom Westminsteru, od rijeke Temze do današnjeg Parka St. James.

Historija
---------

Na tom mjestu je od 1245. stajao dvorac Nadbiskupa od Yorka koji je bio njihova službena rezidencija.

Kardinal Wolsey proširio je dvorac i živio u njemu sve do svojeg pada, kad je Henry VIII razvlastio posjede katoličke crkve i uselio se u njega. Odmah je angažirao Hansa Holbeina Mlađeg da mu ga ukrasi i pretvorio ga u svoju glavnu rezidenciju.

Kralj James Stuart angažirao je Inigo Jonesa, da mu u kompleksu dvorca podigne palaču Banqueting (dovršena (1622.) i napravi projekte za gradnju kompletno nove velike palače. Ali od tog nije bilo ništa, nakon nekoliko požara, od kojih je onaj iz 1698. bio katastrofalan izgorjela je većina zgrada Whitehalla, a preživjela jedino Palača Banqueting.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Whitehall Palace*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 7. 2. 2017.

Vanjske veze
------------

***Palača Whitehall*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Whitehall Palace: History* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 172374503
* LCCN: sh98007433
* GND: 4449159-1
* SUDOC: 08048753X
* BNF: cb145565322 (podaci)
* BIBSYS: 2058322
* ULAN: 500302061

 |
**Osmanska banka** (turski: ) osnovana je 1856. godine u Galati u poslovnom delu Istanbula kao zajednički poduhvat predstavnika britanskih interesa, Paribas-a iz Francuske i vlasti Osmanskog Carstva. Delovala je u različitim formatima do 2001. godine.

Početni kapital banke sastojao se od 135,000 akcija, od kojih je 80,000 kupila britanska, 50,000 francuska grupa dok je 5,000 akcija bilo u vlasništvu Osmanskog Carstva. U peridou od 1863. do 1924. godine delovala je kao *Imperijalna osmanska banka*. Uživala je privilegije državne banke, i funkcionisala je kao centralna banka.

U junu 1996. godine Osmanska banka je prodana Doğuş Group-i, jednome od tri najveća privatna konglomerata u Turskoj. 2001. banka je prestala postojati kao posebna banka i ušla je u sastav *Garanti banke*.

Istorija
--------

4. februara 1863. godine, sedam godina po osnivanju, akcionari su odlučili da reformišu banku u Imperijalnu osmansku banku. Sultan Abdul Aziz, koji je želeo da popravi ekonomsku situaciju u carstvu koje se nakon Krimskog rata našlo u finansijskoj krizi, odmah je postupio u skladu sa namerom akcionara i ratificirao novi ugovor.

Uz reformu i ponovno izdavanje valute, osnivanje Osmanske banke bila je jedna od glavnih finansijskih promena u epohi Tanzimata. Zbog uloge u držanju financijskih rezervi, uloge posrednika u monitoringu Osmanskog javnog duga i uloge banke izdavaoca osmanskog novca banka je u praksi igrala ulogu centralne banke carstva.

Bivša centralna zgrada banke.
18. februara 1875. godine banka je stekla pravo da kontroliše državni budžet, porezne rashode i prihode, da provodi reformu i kontrolu nad oskudnim i neorganizovanim finansijskim okolnostima u zemlji. Iste je godine nova povelja banke ratifikovana tako da je ona i službeno postala centralna banka, a zagarantovano joj je i pravo na izdavanje novca na 20 godina kao i uloga državne rezerve.

Nakon popravka kreditnog rejtinga i finansijske situacije u zemlji oko 1886. banka je stekla važniju ulogu u kreditiranju industrije. Banka je nastavila da financira carstvo pružajući mu nekoliko kredita i nakon završetka Balkanskih ratova i postala je deo Administracije za osmanski javni dug i u tome kontekstu stekla prava na monopol da duvan.

U kontekstu delovanja Osmanske banke kao investicione banke, većina projekata bila je fokusirana na razvoj železničke mreže u carstvu. Kreditirane su pruge između Bejruta i Damaska, kao i nastavci prema Homsu, Hami i Alepu. Finansirane su i pruge na relacijama Carigrad-Solun, İzmir-Kastamonu (1892) kao i Bagdadska železnica (1903).

Vanjske veze
------------

* Istorija banke na stranici Arhiva i istraživačkog centra Osmanske banke Arhivirano 2012-04-13 na Wayback Machine-u
***Mapp and Lucia*** (sh. *Mapp i Lucia*) je naziv za seriju humorističkih romana engleskog pisca E. F. Bensona. Ime je dobila po protagonisticima - dvjema ženama iz provincijskog fiktivnog gradića Tilling (temeljenog na stvarnom gradu Rye). Radnja se odvija u miljeu više srednje klase i najčešće ismijava snobovštinu njenih pripadnika. 

Serija se sastioji od šest romana:

* *Queen Lucia* (1920)
* *Miss Mapp* (1922)
* *Lucia in London* (1927)
* *Mapp and Lucia* (1931)
* *Lucia's Progress* (1935)
* *Trouble for Lucia* (1939)

U prva tri romana se kao likovi pojavljuju samo Lucia ili Mapp, dok se u posljednja tri pojavljuju i Lucia i Mapp.

Romani drugih autora
--------------------

Popularnost romana je omogućila da serija dobije nastavak i nakon Bensonove smrti. Prvi je to učinio Tom Holt sa tri romana: 

* *Lucia in Wartime* (1985)
* *Lucia Triumphant* (1986)
* *Lucia and the Diplomatic Incident* (1997)

Guy Fraser-Sampson je napisao seriju od još tri romana:

* *Major Benjy* (2008)
* *Lucia on Holiday* (2012)
* *Au Reservoir* (2014)

Richard Ellis

* *Lucia Revived* (2013)

L C Powell

* *Mapp and Lucia Rise Again* (2015)

Ian Shepherd

* *Three* *Cheers* *for* *Lucia* (2015)

Rob Shelsky, 

* *Lucia's Crusades* (2011)

Ekranizacije
------------

Romani o Mapp i Luciji su dobili dvije televizijske ekranizacije u obliku TV-serija. Prva je bila **Mapp and Lucia*, originalno prikazana na programu kanala Channel 4 1985. i 1986. Druga je bila trodijelnna TV-serija* Mapp and Lucia *prikazana na BBC krajem 2014.*

Izvori
------

1. ↑

Vanjske veze
------------

* Notes by Philip Hensher Arhivirano 2006-09-07 na Wayback Machine-u
* E. F. Benson website
* Detailed glossary of characters and events in the original books Arhivirano 2017-09-21 na Wayback Machine-u
* Complete Mapp & Lucia first editions
**S-Palmitoilacija** je kovalentno vezivanje masnih kiselina, kao što je palmitinska kiselina, na cisteinske ostatke membranskih proteina. Precizna funkcija palmitoilacije zavisi od razmatranog proteina. Palmitoilacija povećava hidrofobnost proteina i doprinosi njihovom membranskom vezivanju. Palmitoilacija takođe ima značajnu ulogu u subcelularnoj razmeni proteina između membranskih kompartmana, kao i u modulisanju protein-protein interakcija. U kontrastu sa prenilacijom i miristoilacijom, palmitoilacija je reverzibilna (zato što je veza između palmitinske kiseline i proteina estarska veza). Reverzna reakcija je katalisana palmitoil proteinskim tioesterazama. Pošto je S-palmitoilacija dinamični post-translacioni proces, smatra se da ga ćelije koriste za menjanje subcelularne lokalizacije, protein-protein interakcija, i vezujućeg kapaciteta proteina.

Jedan primer proteina koji podleže palmitoilaciji je hemaglutinin, membranski glikoprotein koji koristi influenza da se pričvrsti na domaćinove ćelijske receptore. Palmitoilacioni ciklusi širokog niza enzima su bili karakterisani u zadnjih nekoliko godina, time su obuhvaćeni H-Ras, Gsα, β2-adrenergički receptor, i endotelni azot oksid sintaza (eNOS).

Vidi još
--------

* Miristoilacija
* Prenilacija
* DHHC domen

Literatura
----------

* Smotrys J and Linder A. (2004) "Palmitoylation of Intracellular Signaling Proteins: Regulation and Function" Arhivirano 2019-09-13 na Wayback Machine-u. Annu Rev Biochem 73:559-87.
* Resh, M. (2006) "Palmitoylation of Ligands, Receptors, and Intracellular Signaling Molecules" Arhivirano 2014-04-29 na Wayback Machine-u. Sci STK. 359 October 31.
* Linder M and Deschenes R. (2007) Palmitoylation: policing protein stability and traffic. Nature 8: 74-84.
* Linder, M.E. (2000). „Reversible modification of proteins with thioester-linked fatty acids". u: F. Tamanoi and D.S. Sigman, eds.. *Protein Lipidation*. San Diego, CA: Academic Press. str. 215-40.
**Malije Teodor** (*Flavius Mallius Theodorus*, ? - cca. 409?) bio je rimski velikodostojnik, političar i pisac iz doba kasnog Carstva. Napisao je niz djela iz oblasti filozofije, astronomije i geometrije, ali je jedino očuvan traktat *De metri* posvećen poeziji. Panegirik dvorskog pjesnika Klaudijana, pak, sugerira da je bio skromnog porijekla, ali da je zahvaljujući svojoj sposobnosti napredovao u službi, obavljajujući niz odgovornih dužnosti, uključujući mjesto pretorijanskog prefekta Italije (cca. 376) i Galije (cca. 382). Oko 397. je postao saveznik Stilihona i zahvaljujući tome postao pretorijanski prefekt Italije, a 399. je služio kao konzul. Ponovno se spominje kao pretorijanski prefekt Italije 408. godine, ali nakon Stilihonove smrti o njemu nema nikakvih podataka.

Izvori
------

* Arnold Hugh Martin Jones, John Robert Martindale, J. Morris, "Flavius Mallius Theodorus 27", *The Prosopography of the Later Roman Empire: A.D. 260-395*, Cambridge University Press, 1971, ISBN 0-521-07233-6, pp. 900-2.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Imp. Caesar Flavius Honorius Augustus IV, Flavius Eutychianus** | **Konzul Rimskog Carstva**399*Eutropije* | Slijedi:**Aureliajan,Flavius Stilicho I** |
| Prethodi:**Siburius** | **Pretorijanski prefekt Galije**372–383 | Slijedi:**Evodius** |
**Mariara** je grad od 104,451 stanovnikana sjeverozapadu Venecuele. 

Mariara je i administrativni centar Općine Diego Ibarra u kojoj živi 104,536 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mariara leži na istoku savezne države Carabobo, u kotlini Jezera Valencia, na nadmorskoj visini od 454 metara, udaljena 32 km sjeveroistočno od metropolske Valencie, i svega dvadesetak km sjeverozapadno od Maracaya, tako da je praktički industrijsko - stambeno predgrađe ta dva grada.

Historija
---------

Prvi Španjolci došli u taj kraj sredinom 16. vijeka i naišli na vrlo žilav otpor lokalnih indijanaca Kariba, sa kojima se konkvistador Vicente Díaz sukobio 1555. 

Za španjolskih kolonijalnih vremena porodica Tovar imala je velike haciende na terenu grada, koji je službeno osnovao biskup Mariano Marti 3. decembra 1781. Mariara je od 1810. bila administrativno pod Valencijom.

Od decembra 1957. Mariara je samostalna parohija, a od juna 1984. i samostalna općina Diego Ibarra.

Privreda
--------

Mariara je grad kemijske i mašinske industrije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Venezuela: Carabobo*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 03. 12. 2017.
2. 1 2 3  „*Quien fundó a Mariara y en que año*" (španjolski). Monografias. Pristupljeno 03. 12. 2017.

Vanjske veze
------------

***Mariara*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcaldia de Diego Ibarra* (`es`)
**Madurci** je naziv za etničku grupu koja je ime dobila po indonežanskom otoku Madura.

Madurci su ispočetka živjeli na otoku Madura, ali su zbog loše kvalitete tla i nemogućnosti razvoja poljoprivrede bili prisiljeni emigrirati na druga područja, uglavnom na istočni dio otoka Jave. 

Zbog loše kvalitete tla, Madurci se tradicionalno više vole baviti pomorstvom i stočarstvom, a zbog ovog potonjeg ih zovu "indonežanskim kaubojima".

U 20. vijeku su sudjelovali u *transmigrasi* politici indonežanske vlade, te se naselili na Borneo. Krajem 1990-ih su sudjelovali u krvavim sukobima s domorodačkim Dajacima.

Ima ih oko 6.8 miliona, te predstavljaju treću po veličini etničku grupu Indonezije. Govore vlastitim madurskim jezikom.

Po vjeri su sunitski muslimani, te je Madura jedno od središta islamske misli u Indoneziji. S druge strane su sačuvali veliki broj tradicionalnih animističkih vjerovanja.

***Madurci*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh94009699

 |
**Madrigal** je sekularno (svjetovno) djelo za 3 do 6 glasova, najčešće na talijanskom. Nastao je prije renesanse, a u renesansi je imao pun procvat, da bi ga u baroku zamijenila opera, odnosno kantata. U početku je bio izvođen od dva do tri glasa, da bi kasnije bila uvrštena i instrumentalna pratnja kao dio madrigala. Najznačajniji madrigalisti su bili Luca Marenzio, Carlo Gesualdo, i Claudio Monteverdi .

* **Kompozitori ranih madrigala**:

Jacques Arcadelt, Adrian Willaert, Costanzo Festa, Cypriano de Rore, Philippe Verdelot, Bernardo Pisano, 

* **Kompozitori zlatnog doba madrigala**:

Orlandus Lassus, Andrea Gabrieli, Claudio Monteverdi, **Giovanni Pierluigi da Palestrina**, Philippe de Monte, 

* **Kasni madrigalisti**:

Giaches de Wert, Luzzasco Luzzaschi, Luca Marenzio, Carlo Gesualdo, Sigismondo d'India, 

* **Barokni kompozitori koji su izvodili madrigale**:

Orazio Vecchi, Adriano Banchieri, Giulio Caccini, Claudio Monteverdi, Heinrich Schütz, Hans Leo Hassler, Johann Hermann Schein , 

* **Engleska škola madrigala**:

William Byrd, John Dowland, John Farmer, Orlando Gibbons, Thomas Morley, Thomas Tomkins, Thomas Weelkes, John Wilbye
**Milan Čičulić** je srpski političar.

Biografija
----------

Rođen je 10. 8. 1978. u Šapcu.

Po nacionalnosti je Srbin. 

Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Šapcu a pravni fakultet u Beogradu.

Od 2006. do 2008. godine radio je na poslovima sudijskog pripravnika u Okružnom sudu u Šapcu.

Tokom srednje škole bavio se novinarstvom i atletikom.

Trenutno se izuzetno uspešno bavi advokaturom.

Politička karijera
------------------

Političku karijeru je započeo tokom studija kada se angažovao kao aktivista pokreta Otpor a kasnije kao jedan od lidera Studentske Inicijative .

Dugogodišnji član Srpskog pokreta obnove (SPO) i poštovalac lika i dela Generala Draže Mihajlovića. Član je Liberalno Demokratske Partije od njenog osnivanja a na čelu šabačkog ogranka je od aprila 2007. godine.
Član predsedništva stranke.

Na lokalnim izborima 2008. godine izabran je za odbornika u gradskoj skupštini grada Šapca a potom i za člana gradskog veća.

Linkovi
-------

* Либерално-демократска партија Arhivirano 2008-10-13 na Wayback Machine-u
* Чедомир Јовановић Arhivirano 2008-01-23 na Wayback Machine-u - програм и активности ЛДП-а.
* Liberalno-demokratska partija Šabac Arhivirano 2008-09-07 na Wayback Machine-u
* SO Šabac[*mrtav link*]
Za kršćanski pojam, v. Patrijaršija.
**Patrijarhat** (od grčkog: *patér*, odnosno *patris*, genitiva riječi koji potječe od korijena riječi *patr*- otac; i *arché* što znači starost, početak ili, metaforički, vladavina) je riječ kojom se označava stav da očevi imaju najvažniju ulogu u brigi za dobrobiti porodica. Riječ se, nadalje, koristi i za društva gdje se od muškaraca očekuje da brinu o dobrobiti cijele zajednice, odnosno drže javne službe. Riječi *partrijarhalno* i *patrijarhalnost* se koriste i za praksu i za stavove kojima se brani patrijarhat.

Izraz *patrijarhat* treba razlikovati od izraza patrilinarnost i patrilokalitet. *Patrilinealna* su društva gdje nasljedstvo (imovinsko i drugo) dolazi od očeve linije, a patrilokalitet se odnosi na društva gdje se supruge priključuju porodici svog supruga. Većina današnjih društava u svijetu su patrilinearna i patrilokalitetna.

Zanimljivosti
-------------

Patrijarhat podrazumjeva, u starija vremena više, lošiji društveni položaj žena. Tako je biskup Đuro Patačić 1706. u Đakovu održao biskupijsku sinodu i u svojim zaključcima, pored ostalih (pobačaj, trovanje, ubojstva, loš postupak s roditeljima, uporaba lažnih mjera), naveo i dva tadašnja učestala poroka katolika u Slavoniji, otimanje djevojaka i kupovinu žena. Neka crnogorska plemena su u gladnim godinama, za žito, davali svoje žene i kćeri nikšićkim Turcima, kako bi spasili sebe i mušku djecu od gladi i smrti.

V. također
----------

* Matrijarhat
* Patrijaršija
* Patrijarh

Vanjski linkovi
---------------

* *Cattle ownership makes it a man's world* New Scientist (1. October 2003): Early matrilineal societies became patrilineal when they started herding cattle, a new study demonstrates
* Debate Between Mark Ridley and Stephen Goldberg on the Inevitability of Patriarchy (archive.org)
* The Return of Patriarchy Arhivirano 2006-03-14 na Wayback Machine-u by By Phillip Longman

  


|  |  |
| --- | --- |
| **Oblici i stilovi vodstva**: *v. također Oblici vladavine*

|  |
| --- |
| Ateokracija |
Anarhija |
Demokracija |
Geniokracija |
Gerontokracija |
Meritokracija |
Matrijarhat |
Ohlokracija |
Panarhizam |
Patrijarhat |
Plutokracija |
Teokracija | 
Tehnokracija |

 |


1. ↑  Grupa autora (2013). *Zbornik o fra Antunu Bačiću, Radovi znanstvenog skupa*. Slavonski Brod, Našice: Hrvatski institut za povijest, Podružnica za povijest Slavonije, Srijema i Baranje. str. 77. 978-953-6659-71-5.
2. ↑  Аполонович Ровински, Павел (2004). *Студије о Црној Гори*. Подгорица: ЦИД. str. X.
**Oroszlány** čita se *Oroslanj* (njemački: *Ohreslahn*) je grad na sjeveru Mađarske od 18,068 stanovnika. koji administrativno podpada pod 
Županiju Komárom-Esztergom.

Geografske karakteristike
-------------------------

Oroszlány leži udaljen 16 km jugozapadno od županijskog centra Tatabánye.

Historija
---------

Nedaleko od današnjeg grada je za rimskih vremena ležalo je naselje *Quirinum*.

Najstarije srednjovjekovno naselje je prvi put dokumentirano 1383. pod imenom *Oroszlank*.
Ono je tokom 16. - 17. vijeka za za Austrijsko-turskih ratova potpuno napušteno, pa je nanovo naseljavano kolonistima iz Slovačke

Pravi razvoj mjesta počeo je nakon Drugog svjetskog rata kad je otvoren rudnik ugljena, koji je vrlo brzo izrastao u jedan od najvećih u Mađarskoj, pa je Oroszlány - 1954. dobio status grada.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Poljska, Końskie
* Finska, Kuhmo
* Njemačka, Plochingen
* Slovačka, Šalja

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Komárom-Esztergom" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 06. 2016.

Vanjske veze
------------

***Oroszlány*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Oroszlánya* (`hu`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Manastir Dobrićevo
**Manastir Dobrićevo** ili manastir Vavedenja Bogorodice je manastir Srpske pravoslavne crkve i nalazi se u naselju Orah, opština Bileća.

Lokacija
--------

Manastir Dobrićevo se nalazi sa lijeve strane magistralnog puta Bileća – Trebinje, oko 12 kilometara južno od Bileće, nedaleko od Bilećkog jezera, u selu Orah, a oko dvadesetak kilometara udaljen je od Trebinja. Podignut je na temeljima ranohrišćanske bazilike, prema manastirskom pečatu 1232. godine

Historija
---------

Manastir je nastao prije XV stoljeća, tako da se njegov nastanak prema nekim saznanjima povezuje sa nemanjićkim periodom. U svojoj historiji manastir je gorio tri puta. Prvi put 1694. godine, drugi put za vrijeme Prvog Svjetskog rata i treći put za vrijeme Drugog svjetskog rata. Nekoliko puta je i pljačkan.

Prvobitno se manastir nalazio pokraj same rijeke Trebišnjice u selu Dobrićevo, a 1967. godine, prenesen je na sadašnju lokaciju. Prenošenje je izvršeno u okviru projekta spašavanja spomenika kulture i umjetnosti (Leusinium, stećci) iz potopljenog područja rijeke Trebišnjice.

Opis
----

Manastirski kompleks je ograđen kamenim zidom koji sa zapadne strane ima visinu od otprilike 3,30 m, a sa sjeverne, južne i istočne strane visinu od oko 2 m. Granice manastirske cjeline u prostornom smislu su definisane zapadnim ogradnim zidom dužine oko 22,50 m, koji spaja zgradu manastirskog konaka sa objektom «stare pušnice», te potezima manastirskih ogradnih zidova koji povezuju objekat «stare pušnice», obilazeći manastirsku crkvu sa sjeverne, istočne i južne strane, spajajući se sa zgradom konaka. 

U centralnom dijelu kamenom ograđenog manastirskog prostora se nalazi manastirska crkva Vavedenja Bogorodice, a na udaljenosti od otprilike 7 m, njoj paralelno postavljena, nalazi se manja crkva Sv. Nikole sa Mistihalja, prebačena ovdje iz istih razloga. Zgrada novog konaka je sagrađena 1969.godine, nakon premještanja manastira. U manastirskom dvorištu, nalazi se grupa od pet grobova i čatrnja od kamena.

Najveću pažnju privlače čudotvorne mošti-ruka nepoznatog Svetitelja, okovana u pozlaćenu srebrnu narukvicu iz jednog komada, kao i freska Tajne Večere.

Proglašen je za nacionalni spomenik BiH

Literatura
----------

* Liljana Ševo, Biblioteka Baština, Banja Luka, 2002. - Pravoslavne crkve i manastiri u Bosni i Hercegovini do 1978. Godine
* Zdravko Kajmaković, Prenos manastira Dobrićevo, «Naše starine» br. XI, Godišnjak Zavoda za zaštitu spomenika kulture SR Bosne i Hercegovine, Sarajevo, 67-87, 1967.
* Zdravko Kajmaković, Zidno slikarstvo u Bosni i Hercegovini, Sarajevo, 1971.

Vanjski linkovi
---------------

* Manastir Dobrićevo[*mrtav link*]
Manastir Duga Njiva

Manastiri u Republici Srpskoj

Manastir Duga njiva
**Manastir Duga Njiva** je manastir Srpske pravoslavne crkve posvećen Svetom proroku Iliji. Nalazi se na Dugoj Njivi, na planini Trebavi, u opštini Modriča.

Istorijat
---------

Nakon vojne operacije Koridor Vojske Republike Srpske, srpski narod Trebave i okoline je 1992. godine izgradio na Dugoj Njivi crkvu Lazaricu posvećenu Svetom knezu Lazaru i svim srpskim junacima. Ideja za izgradnju hrama je donesena na tradicionalnom srpskom okupljanju pod nazivom Zbor na Dugoj Njivi, koji se na Trebavi tradicionalno održava u nedelju na Ognjenu Mariju od 1919. godine. Povod je bio pobjeda Vojske Republike Srpske u operaciji Koridor, i sjećanje na sve poginule srpske borce od Kosovskog boja, do Otadžbinskog rata (1992—1996).

Prvi iskušenik Žika Nikolić je došao u manastir 2. jula 2007. godine.

Vidi još
--------

* Manastiri u Republici Srpskoj

Spoljašnje veze
---------------

* Glas Srpske: Slavili Trebava i Trebavci 03.08.2007.[*mrtav link*] (`sh`)
* Frontal: Koridor života: 18. godišnjica proboja 27.06.2010. (`sh`)

***Manastir Duga Njiva*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Manastiri Zvorničko-tuzlanske eparhije |
| --- |
| Tavna • Ozren • Papraća • Lomnica • Dragaljevac • Duga Njiva • Sase • Donja Bišnja • Manastir Svetog Vasilija Ostroškog • Manastir Sv. Nikole (etno selo Stanišići) |
Manastir Esfigmen
**Manastir Esfigmen** (grč.  *Μονη Εσφιγμενου*) - je manastir na Svetoj Gori, koji je u hijerarhiji svetogorskih manastira na 18-tom mestu. Smešten je u istočnom delu Atonskog poluostrva. Osnovan je u X — XI veku. Saborni hram (početak XIX veka) posvećen je Vaznesenju Gospodnjem. 

Od 1821. do 1832. nije postojao kao manastir, jer su otomanske vlasti zaposele manastirske zgrade i koristile ih za svoje potrebe tokom Grčkog ustanka za nezavisnost. 

1974. godine bratstvo manastira odbija da pominje ime Carigradskog patrijarha, optužujući ga za ekumenizam, pre svega zbog sastajanja sa rimskim papom. 

2005. uspostavljena je kanonski priznata zajednica manastira, koji ima pravo na posed manastira. 

Biblioteka manastira sadrži 372 originalnih rukopisa (75 u pergamentu) i 8000 štampanih knjiga.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Esfigmen - orthodoxwiki
* Manastir Esfigmen na sajtu Svete Gore
* Sajt manastira Esfigmen
* Sajt bratstva manastira Esfigmen
* Manastir Esfigmen na sajtu ministarstva kulture Grčke Arhivirano 2007-04-16 na Wayback Machine-u
* Manastir Esfigmen Arhivirano 2005-10-24 na Wayback Machine-u
* Manastir Esfigmen i Grčka crkva

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |
Koordinate: 41° 49′ 37" SGŠ, 21° 29′ 49" IGD

**Paligrad** (mak. *Paligrad*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Paligrad pripada opštini Zelenikovo, koja okuplja jugoistočna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Paligrad je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 45 km jugoistočno.

Naselje Paligrad je u okviru istorijske oblasti Torbešija, koja se pruža južno od Skopskog polja. Naselje je smešteno visoko, u gornjem delu toka Kadine reke, pritoke Vardara. Severno od naselja nalazi se najviši vrh planine Kitka, a južno se pruža planina Golešnica. Nadmorska visina naselja je približno 1.000 metara.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Paligrad je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 303 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (99%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Opština Zelenikovo

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.zelenikovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Zelenikovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Zelenikovo |
| --- |
| **Zelenikovo** • 
Vražale •
Gradovci •
Gumaljevo •
Dejkovec •
Dobrino •
Novo Selo •
Orešani •
Pakoševo •
Paligrad •
Smesnica •
Strahojadica •
Taor •
Tisovica |  |
**Luko Zore** (Cavtat, 15. siječnja 1846. - Cetinje, 9. prosinca 1906.), poznati dubrovački filolog, književnik i političar, jedan od najuglednijih i najutjecajnijih članova srbokatoličkog pokreta. Posebice je zapažen kao zauzet kulturni radnik.

Bio je među pokretačima časopisa *Slovinac* (1878.-1884.) i njegov urednik te glavni pokretač časopisa *Srđ* (1902.-1908.). Do 1897. dok je ondje radio, bio je jedan od najomiljenijih profesora u Dubrovačkoj gimnaziji, a potom upravitelj Muške preparandije u Arbanasima pokraj Zadra. Zadnje godine života, nakon umirovljenja 1901. godine, proveo je u službi crnogorskoga kneza Nikole Petrovića na Cetinju. Knez ga je 1902. bio imenovao za odgajatelja svoga najmlađeg sina Petra. Iako tjelesno odsutan, bio je u stalnoj i djelatnoj vezi s Dubrovnikom, posebice je skrbio o *Srđu*. Pisao je drame, pjesme, kraće prozne sastavke, a najpoznatije mu je djelo opsežan antiklerikalistički, slobodoumni, racionalistički i liberalni spjev *Objavljenje*. To djelo probudilo je veliko negodovanje u klerikalnim dubrovačkim i dalmatinskim krugovima, osobito onima oko *Katoličke Dalmacije* koju je uređivao don Ivo Prodan. Neki dijelovi spjeva bili su tijekom svetih misa javno spaljivani na oltarima nekih dubrovačkih crkava. Iako je bio jedan od srbokatoličkih predvodnika, nikad nije stupio u redove Srpske narodne stranke, nego je do kraja života ostao u redovima Narodne stranke, čak i onda kada je 1899. promijenila naziv u *Narodna hrvatska stranka*. Kao njen kandidat bio je nekoliko puta biran u Dalmatinski sabor. 1903. objavio je djelo *Dubrovčani su Srbi*. Dopisni član SANU postao je 30. siječnja 1884. godine.

Izvori
------

* Tolja, N: Dubrovački Srbi katolici - istine i zablude, Dubrovnik, 2011.

1. ↑  www.sanu.ac.rs, "Луко ЗОРЕ"
**Kirnja bjelica** ili  **bijela kirnja** (lat. *Epinephelus aeneus*) riba je iz roda Epinephelus.

Ulovljena kirnja bjelica, kod otoka Hydra, Grčka.
Ona je relativno rijetka vrsta u Jadranu, iako je tu prisutna već dugo. Najčešće je možemo naći oko Kornata. Naraste do 1,2 m duljine i do 25 kg težine, vrlo je duga u odnosu na svoju težinu. Boje je bijele, s 5 okomitih pruga na leđima, smeđe boje, koje su jače ili slabije izražene. Živi u rupama i procjepima usred muljevitog ili pjeskovitog dna, na dubinama od 15 do 200 m. 

Hrani se drugim ribama, glavonošcima i rakovima, vrstan je grabežljivac. Na svijet dolaze kao ženke, a spol mijenjaju s oko 10 godina starosti, pri težini od oko 8 kg.

Živi na području istočnog Atlantika, južno do Angole, kao i na području južnog dijela Mediterana, uključujući Jadran.

Izvori
------

1. ↑  fishbase.org:
2. ↑  submania.hr:  Arhivirano 2017-08-24 na Wayback Machine-u

Eksterni linkovi
----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Kirnja bjelica** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Kirnja bjelica** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Kirnja bjelica** |

  


***Kirnja bjelica*** na Wikimedijinoj ostavi
**Majanski jezici** (ISO 639-3) je. je ime za jezičnu porodicu domorodačkih indijanaca koji se danas govore u 
južnom Meksiku, Gvatemali i Belizeu, a nekad su se govorili i po zapadnom Hondurasu i zapadnom Salvadoru.

Historija
---------

Prvi koji su se odvojili od Proto majanskog bili su Huastecanski jezici, sastavljeni od izumrlih jezika Huastec i Chicomuceltec. Sljedeći koji su se odvojili su Jukatanski jezici (Lacandon, Itzá, Mopan) kojim su govorili Maje sa Jukatana.
Zatim se odvojila velika grupa Cholan-Tzeltalan; Kanjobalan, Kičenski jezici, Mamejski jezici.

Tako da su Majanski jezici imali ukupno 31 jezika.

Najmanje od 300 do 200. pne. pa sve do kraja 17. vijeka Maje su koristili hijeroglifski sistem pisma koji nije dešifriran sve do sredine 20. vijeka. 
Dešifriranje je radikalno promijenilo znanje o Civilizaciji Maya i shvaćanja da su glavni nositelji klasičnog majanskog perioda bili govornici jezične podgrupe Cholan-Tzeltalan, koji su imali značajan utjecaj na druge majanske jezike ali i na susjedna plemena koji nisu bili Maje.

Izvori
------

1. ↑   „*Mayan languages [myn**"] (engleski). SIL International. Pristupljeno 20.3. 2023.*
2. 1 2 3 4  „*Mayan languages*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 20.3.2023.
3. ↑   „*Mayan*" (engleski). SIL International. Pristupljeno 20.3.2023.

***Majanski jezici*** na Wikimedijinoj ostavi

Vanjske veze
------------

* *Mayan languages* (`en`)
* *Majanski jezici* (`sh`)
**Lukoran** je naselje u središnjem dijelu sjeveroistočne obale otoka Ugljana, smješteno uz središnje plodno polje i slikovite uvale. Uvala - luka Lukoran, posebno vrlo dobra operativna obala, zaštićeni su od većine vjetrova, osim onih iz zapadnog kvadranta, tramontana i jači zmorac (maestral)

Jedno je od najslikovitijih mjesta na otoku Ugljanu. Nalazi se između mjesta Sutomišćica i Ugljan. Plaže su okružene stoljetnom borovom šumom. Gospodarska je osnova poljodjelstvo, vinogradarstvo, maslinarstvo, ribarstvo i turizam. Spominje se 1075. u srednjem vijeku kao posjed zadarskih benediktinaca. Crkva sv. Lovre s romaničkim obilježjima podignuta je 1877. godine, a preuzela je istog titulara napuštene crkve na groblju. Nova crkva podignuta je iz temelja, pa u njoj nema tragova ranijih razdoblja, jedino su oltari prenijeti iz stare crkve. Ispod Zmorašnjeg Lukorana su ostaci gotičke crkvice i zgrade; po predaji sagradili su ih egipatski monasi u 14. st. 

Lukoran se sastoji od sljedećih zaselaka: Mali Lukoran, Turkija, Zmorac, Primorje, Punta, Rančićevi-Sikirićevi.
Lukoran je pun uvala i plaža s borovim šumama. Više ladanjskih kuća zadarskih plemićkih obitelji od kojih je najpoznatiji ljetnikovac obitelji de Ponte iz 17. st. 

U Malom Lukoranu je prema predaji pjesnik Petar Preradović, očaran izlaskom sunca na otoku, ispjevao poznatu hrvatsku budnicu "*Zora puca*".

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Lukoran** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Preko |
| --- |
| Lukoran • Ošljak • Poljana • Preko • Rivanj • Sestrunj • Sutomišćica • Ugljan |


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Hrvatska***  |
**Makedo** je naziv za ples i istoimenu melodiju iz 1963. godine. Autor muzike bila je zagrepčanka Marija Radić, a teksta Tona Adnim. Izvođači su bili Kvartet 4M uz pratnju sastava Crveni koralji.

Historija
---------

Jugoton je 1964. izdao singl ploču Makedo (SY-1275), sa B stranom na kojoj je bila kompozija Golubovi. Inspiracija za nastanak makeda najvjerojatnije treba tražiti u velikom uspjehu koji je tad doživio američki ples twist kog je lansirao Chubby Checker. Iako je lansiranje tog novog plesa izgledalo prilično jednostavno (ni američki nije bio bog zna koliko kompliciran), pa se činilo da bi makedonski 7/8 takt uz pratnju električnih gitara mogao uspješno zamjeniti twist, to ipak nije uspjelo jer za takav zalogaj ondašnja zemlja jednostavno nije imala dovoljno sape, tako da je čitava stvar zamrla na prvom pokušaju.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Marija Radić*" (hrvatski). Muzički Informativni centar. Arhivirano iz originala na datum 2019-09-05. Pristupljeno 5. 9. 2019.
2. ↑  „ *Vokalni Kvartet "4 M"\* i Ansambl "Crveni Koralji"\* ‎– Makedo*" (engleski). Discogs. Pristupljeno 5. 9. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Makedo* (`en`)
Palača **Adria**
Kipovi Atlanta na ulaza u palaču Adria
**Palača Jadran,** znana i kao **palača Adria**, uz palaču Jugolinije je simbol nekadašnje pomorske moći Rijeke (između ostalog je i sjedište brodarskog poduzeća Jadrolinije). Ideju o palači inicirao je riječki arhitekt Francesco Mattiassi, a izgradio ju je Giacomo Zammattio.

Povijest
--------

Palača je sagrađena 1897. godine za brodarsko društvo "Adria" uz pomoć ugarsko-američkog kapitala. Smještena je na području luke i Jadranskog trga. Građevina je značajna po svojim dekoracijama; na rizalitima glavnih pročelja nalaze se figure pomoraca (kapetan, kormilar, strojar i pilot), dok se na strani koja gleda prema trgu nalaze simboli četiri kontinenta (Japanka, Egipćanka, Indijanka i Evropljanka). Skulpture su rad kipara Sebastiana Bonomija.

Izvori
------

* Službene stranice Grada Rijeke Arhivirano 2013-10-02 na Wayback Machine-u

Literatura
----------

***Palača Jadran*** na Wikimedijinoj ostavi

* Daina Glavočić: "Poslovne palače", u: *Arhitektura historicizma u Rijeci: 1845. - 1900. Arhitektura i urbanizam = Architecture of Historicism in Rijeka: 1845. - 1900. Architecture and town planning*, Moderna galerija Rijeka i Muzej moderne i suvremene umjetnosti, Rijeka, 2002. (ISBN 953-6501-17-1)
* Radmila Matejčić: *Kako čitati grad: Rijeka jučer, danas*, Rijeka, 2007. (ISBN 978-953-219-348-0)