recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Edhem ef. Čamdžić** (Zavidovići, 1947.), muftija je banjalučki.

Životopis
---------

Edhem Čamdžić rođen je 1947. g. u Krčevinima pokraj Zavidovića. Završio je Gazi Husrev-begovu medresu u Sarajevu, a diplomirao je na Fakultetu islamskih nauka – odsjek Usulid­din u Libiji 1975. godine.

Nedugo zatim, počinje raditi u Atik-džamiji u Bijeljini. Iz tog grada, a po preporuci Huseina ef. Đoze, prelazi u Doboj gdje obavlja dužnost imama u Trnjak džamiji. Godine 1978, po preporuci tadašnjeg predsjednika Starješinstva Islamske zajednice u BiH Ahmeda ef. Smajlovića, postavljen je za vjersko­prosvjetnog referenta. U Doboju je ostao do početka rata u Bosni i Hercegovini.

U dijelu slobodnog Doboja (danas Doboj Jug) ostao je sa bošnjačkim narodom tokom cijelog rata, obavljajući dužnost imama, glavnog imama i učitelja u osnovnoj školi, kao i druge poslove vezane za obranu Bošnjaka. Godine 1993. Edhem ef. Čamdžić bio je u logoru u Busovači. 

Na prijedlog reis-ul-uleme Mustafe ef. Cerića, Edhem-ef. Čamdžić imenovan je 1999. godine za muftiju banjalučkog gdje ostaje do 2014. godine. Bio je muftija u vrijeme kada u Banjoj Luci nije bilo nijedne džamije, a u cijelom muftijstvu bilo je manje od 2.000 Bošnjaka. No, svakodnevno je radio na obnovi Ferhadije u Banja Luci i na pripremama za izgradnju Islamskog centra, medrese, obdaništa i staračkog doma u Banjoj Luci. Stalno je vodio brigu o Bošnjacima povratnicima sa kojima je imao svakodnevne susrete u kojima ih je bodrio na povratak, na ostanak na svojim ognjištima, na obnovu porušenih domova i imanja, što je dalo rezultate u mnogim džematima, selima i gradovima Banjalučkog muftiluka.

Ostao je upamćen i po tome što je odbio da primi Orden časti sa zlatnim zrakama od predsjednika bh. entiteta Republika Srpska Milorada Dodika. U svom dopisu Uredu Predsjednika Republike Srpske naglasio je da "ne može primiti nikakav orden od predsjednika Republike Srpske dok njegove džematlije, muslimani Bošnjaci, u ovom entitetu nemaju ona prava koja zaslužuju po svim zakonima i propisima, Božjim i ljudskim, a to su jednakopravnost u raspodjeli radnih mjesta u državnim institucijama, slobodu od straha u kući i džamiji te potrebne uvjete za povratak i ostanak u svojim domovima, na svojim imanjima i svojim školama".

Djela
-----

* *S Ferhadijom povratak, sigurnost i opstanak* (Fojnica, 2018)
* *Bosanska sehara dersova* (Tešanj, 2021)
* *Naš Doboj* (Tešanj, 2021)
* *Historija Zavidovića* (Tešanj, 2021)

Spoljašnje veze
---------------

* Održana promocija knjige – "S Ferhadijom povratak, sigurnost i opstanak" Edhem ef. Čamdžića

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Ibrahim ef. Halilović**  |  **muftija banjalučki** 1999. – 2014. | Slijedi: **Osman ef. Kozlić**  |
**Ivana Marija Vidović** (Dubrovnik, travanj 1974.), hrvatska pijanistica i pjesnikinja. 

**Klavir** je počela učiti u najranijoj dobi (s četiri godine) u svom rodnom gradu u klasi L. Cobenz i V. Miletić. U njenoj klasi maturira u ratnom Dubrovniku 1992. godine. No, prije završenog srednjeg školovanja primljena je na Akademiju za glazbu u Ljubljani. U klasi Tatjane Ognjanović diplomira s najvišim uspjehom 2002. godine. Nastupa redovito za vrijeme studija solistički, te s Dubrovačkim simfonijskim orkestrom. Nakon teške automobilske nesreće Ivana ustraje i ne odustaje od umjetnosti. Godine 1997. vraća se na dubrovačku pozornicu, te uz suradnju Dubrovačkog Simfonijskog Orkestra uspješno interpretira Mozartov koncert za klavir i orkestar u F-duru, KV 459. Za isti koncert dodijeljena joj je "Prešernova nagrada" Ljubljanske Akademije 1998. godine. Osim nastupa u Kneževom dvoru, Revelinu važno je još istaći: Hrvatski glazbeni zavod u Zagrebu, Beethovenhaus u Bonnu, Regent i Steinway hall, St-Martin-in-the-Fields, St James Piccadilly, London. Često gostuje i na svjetski renomiranim festivalima kao što su Dubrovačke ljetne igre, Sorrento festival, Termoli "Due sponde un mare", Querceto Festival i dr. 2003. snimila je svoj prvi nosač zvuka u Velikoj Britaniji.

Nekolicina slovenskih i hrvatskih suvremenih skladatelja posvetilo joj je skladbe kao npr. Primož Ramovš, Gregor Pirš, Žiga Stanič, hrvatski skladatelj Pero Šiša, britanski skladatelj Peter Seabourne posvetio joj je svoj Drugi klavirski koncert, Michael Denhoff svoju skladbu "Springtime". 
Nastupala je s velikim imenima iz svijeta glazbe kao što su Alberto Portugheis, Tonko Ninić, Pavel Berman, Fatos Qerimi i dr.

Posebno su na stvaralaštvo I. M. Vidović utjecali susreti s imenima kao što su: Evgenij Timakin (Moskva), Alberto Portugheis (London), Eugen Indjić (Paris). Godine 2004. bila je pozvana raditi s velikom legendom svjetskog pijanizma, Lazarom Bermanom do iznenadne smrti maestra u veljači 2005. godine. Trenutno se povremeno usavršava u Barceloni kod Alicije de Larroche. 

Pored glazbeničkog rada, Ivana Marija Vidović je pisala stihove od ranog djetinjstva. Godine 2003. izdala je prvu zbirku poezije na hrvatskom jeziku - osebujni izbor njenih stihova koji izražavaju raznolikost literarnog izričaja, razigranog i živahno, slikovitog stiha do najdubljih osobnih i ljubavnih poema. Autorica je zbirku prevela na slovenski i talijanski jezik, te izdala i svoju drugu knjigu na slovenskom jeziku pod nazivom "Srečno otroštvo" u veljači 2006. godine. Treća knjiga tiskana je u rujnu 2006. u Našicama, posvećena velikoj hrvatskoj skladateljici Dori Pejačević prema njenom ciklusu minijaturi "Život cvijeća" pod istim naslovom.

Od 2007. inicijator je i umjetnički direktor Epidaurus festivala u Cavtatu.

Zbirke poezije
--------------

* "Izabrane pjesme" (2003.),
* "Srečno otroštvo" (2006.),
* "Život cvijeća" (2006.),
* "Felice infanzia" (2007.),
* "Četveronožna trilogija" (2008.),

Vanjske veze
------------

* Arhivirano 2006-10-29 na Wayback Machine-u
*
Koordinate: 41° 31′ 08" SGŠ, 20° 35′ 17" IGD

**Gornji Melničani** (mak. *Горно Мелничани*) su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Gornji Melničani pripadaju opštini Centar Župa.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Gornji Melničani je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Albanijom (8 km zapadno). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 10 km jugoistočno.

**Reljef**: Gornji Melničani se nalaze u oblasti Župa, na severozapadnim padinama planine Stogovo. Selo je položeno na visovima Stogovo, dok se jugozapadno tlo spušta u dolinu Crnog Drima, koja je u ovo delu pregrađena, pa je tu obrazovano veštačko Debarsko jezero. Nadmorska visina naselja je približno 1.000 metara.

Klima u naselju je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Gornji Melničani su bili bez stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju bili su etnički Makedonci.

Većinska veroispovest u naselju bilo je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Centar Župa

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Stranica „Moj Savetnik" - Opština Centar Župa Arhivirano 2013-09-27 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Centar Župa |
| --- |
| **Centar Župa** • 
Bajramovci •
Balanci •
Breštani •
Broštica •
Vlasići •
Golem Papradnik •
Gorenci •
Gornji Melničani •
Dolgaš •
Donji Melničani •
Evla •
Elevci •
Žitineni •
Kočišta •
Kodžadžik •
Mali Papradnik •
Novak •
Osolnica •
Odžovci •
Pareši •
Pralenik •
Crno Boci |  |
**Jean Vigo** (26. april 1905 - 5. oktobar 1934) bio je francuski filmski režiser, čija se kratka filmografija smatra zaslužnom za pokretanje poetskog realizma u međuratnoj francuskoj kinematografiji, odnosno glavnim uticajem na autore Novog vala 1950-ih i 1960-ih.

Rodio se kao dijete španskog anarhista Migulea Almereyde (pravo ime *Eugeni Bonaventura di Vigo y Salles*) i Emily Clero. Najveći dio ranog života je proveo s roditeljima koji su bježali od policije. Otac mu je na kraju 1917. uhapšen i ubijen u zatvoru. Mladi Jean je poslan u internat gdje je stekao iskustva koja će mu kasnije poslužiti kao inspiracija za *Nulu iz vladanja*.

Vigo se filmom počeo baviti kao član kino-kluba. Početak karijere mu je obillježen neuspjesima, siromaštvom i tuberkulozom. Njegov dugometražni prvijenac *Nula iz vladanja* je, zbog "antifrancuskog sadržaja" bio službeno zabranjen od vlasti i javno je prikazan tek nakon drugog svjetskog rata. Godine 1934. je njegov drugi film *L'Atalante* prikazan u kino-dvoranama, ali bitno okljaštren od strane distributera. Tada je Vigo bio toliko bolestan, da se tome nije mogao suprotstaviti, te je umro pred kraj godine.

Vigo je naknadno prepoznat kao jedan od najtalentiranijih francuskih sineasta. Već 1951. je njemu u čast ustanovljena godišnja nagrada Prix Jean Vigo za najbolje francuske režisere. 

Godine 1998. je britanski režiser Julien Temple o njemu snimio biografski film *Vigo: A Passion for Life* gdje je Vigov lik tumačio James Frain.

Filmografija
------------

* 1930 : *À propos de Nice* (sačuvana radna kopija u Cinémathèque royale de Belgique))
* 1931 : *La Natation par Jean Taris* ili *Taris, roi de l'eau*
* 1933 : *Zéro de conduite*
* 1934 : *L'Atalante*

Izvori
------

Literatura
----------

* Michael Temple, *Jean Vigo*. Manchester: Manchester University Press, 2005.

Vanjske veze
------------

* Jean Vigo na IMDb-u (`en`)
* Senses of Cinema: Great Directors Critical Database Arhivirano 2010-03-16 na Wayback Machine-u
* Jean Vigo Arhivirano 2005-10-27 na Wayback Machine-u *Anarchist Encyclopedia*
* Jean Vigo (Bibliotheca Augustana)
* Punto de Vista festival "sees Jean Vigo as a permanent point of reference and guide."

| * p
* r
* u
Jean Vigo |
| --- |
| Filmovi koje je režirao | 
* *À propos de Nice*
* *Jean Taris, Swimming Champion*
* *Nula iz vladanja*
* *L'Atalante*

 |
| Srodni članci | 
* Prix Jean Vigo

 |
**Gorica Valpovačka** je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalazi se u sastavu grada Belišća.

Geografija
----------

Gorica Valpovačka se nalazi na 92 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice, a pokraj sela protječe rijeka Vučica. Susjedna naselja: jugozapadno se nalaze na oko 1 km udaljenosti Bocanjevci, sjeverno Vinogradci, jugoistočno Marjančaci, Ivanovci, južno Zelčin, te istočno grad Valpovo naselja u sastavu grada Valpova. Pripadajući poštanski broj je 31550 Valpovo, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila OS (Osijek). Površina katastarske jedinice naselja Gorica Valpovačka je 3,45 km2.

Stanovništvo
------------

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

Iskazuje se kao naselje od 1869. Do 1900. iskazivano pod imenom Gorica, a 1869. podaci su sadržani u naselju Bocanjevci.

Crkva
-----

U selu se nalazi rimokatolička crkva Velike Gospe koja pripada katoličkoj župi Sv. Filipa i Jakova apostola u Bocanjevcima i valpovačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 15. kolovoza.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjske veze
------------

* 

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Belišća |
| --- |
| Belišće • Bistrinci • Bocanjevci • Gat • Gorica Valpovačka • Kitišanci • Tiborjanci • Veliškovci • Vinogradci |
**Jeanne Calment** (Arles, 21. veljače 1875. - Arles, 4. kolovoza 1997.), žena iz Francuske, najdugovječnije ljudsko biće u povijesti čiji je životni vijek zabilježen (122 godine i 164 dana). Cijeli je život provela u francuskom gradu Arlesu i nadživjela kćer i unuka. Jedino je ljudsko biće za koje je nedvojbeno potvrđeno da je doživjelo više od 120 godina.

Javnost je za nju prvi put čula 1988. kada se u rodnom gradu obilježavala stogodišnjica dolaska znamenitog slikara Vincenta van Gogha, a Calment bila jedini živi očevidac tog događaja. Dvije godine kasnije je nastupila u kanadskom filmu *Vincent and Me*, postavši najstarijom osobom koja se ikada pojavila na filmu.

Zdravlje i način života
-----------------------

Calment je prestala voziti bicikl tek u dobi od 100 godina. Živjela je sama neposredno prije 110. rođendana, kada je odlučeno da mora u starački dom. Imala je prijelom bedrene kosti u dobi od 114 godina i 11 mjeseci te je to zahtijevalo operaciju. Nakon operacije, morala je koristiti invalidska kolica. Pušila je cigarete od kada je imala 21 do kad je imala 117 godina, prema neodređenim izvorima i više od dvije dnevno. Pripisivala je svoju dugovječnost i relativno mladenački izgled za svoju dob maslinovom ulju kojim je začinjala svu hranu i kojim je trljala kožu, kao i prehrani lukom i vinom, te gotovo jednim kilogramom čokolade tjedno.

Vanjske veze
------------

* Jeanne Calment na IMDb-u (`en`)
* Image gallery of Jeanne Calment from aged 20 to aged 122

| Rekordi |
| --- |
| Prethodi: **Florence Knapp**  |  **Najstarija priznata živuća osoba** 11. januar 1988 – 4. august 1997 | Slijedi: **Marie-Louise Meilleur**  |
| Prethodi:**Augusta Holtz** | **Najstarija osoba u historiji**11. maj 1990 – | **Trenutno na položaju** |
| Prethodi:**Anna Eliza Williams** | **Najstarija osoba u Evropi**27. decembar 1987 – 4. august 1997 | Slijedi:**Lucy Jane Askew** |
| Prethodi: **Eugénie Roux**  |  **Najstarija osoba u Francuskoj** 20. jun 1986 – 4. august 1997 | Slijedi: **Marie-Hélène Chanteperdrix**  |

***Jeanne Calment*** na Wikimedijinoj ostavi
**Zuara** (arapski:زوارة / Zuwārah) je lučki grad od 21,600 stanovnika (172.610 sa širom okolicom) na sjeverozapadu Libije u Okrugu Nukat al Hams u 
kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zuara leži na obali Sredozemnog mora udaljena 105 km zapadno prijestolnice Tripolija.

Historija
---------

Mjesto je prvi put dokumentirano pod imenom *Punta dar Zoyara* na katalonskoj nautičkoj karti 1375. ali se pretpostavlja da je starije izraslo na mjestu antičkog - *Statio ad Amonem*, mjestu malog značaja; ali za to još nema nikakakvih materijalnih dokaza.

Za talijanske kolonijalne uprave (1912.-43.) bio je važan garnizon na zapadnoj granici. U to vrijeme podignuta je i željeznička pruga od Tripolija do Zuare koji je bio poljednja stanica.
ime mu potječe od berberskog plemena koje je u njemu živjelo, iako ih danas u gradu više nema toliko puno.

Privreda i transport
--------------------

Pored luke i ribarstva za ekonomiju grada važna je i trgovina travom esparto, datuljama i žitaricima.

Zuara ima i aerodromom (IATA: WAX, ICAO: HLZW).

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Libya, State of Libya*" (engleski). City population. Pristupljeno 26.12. 2019.
2. 1 2 3 4 5  „*Zuwārah*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 26.12. 2019.
3. 1 2  „*Zuara*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 26.12. 2019.
4. ↑  „*Zwara Airport WAX*" (engleski). Airportia. Pristupljeno 26.12. 2019.

Vanjske veze
------------

***Zuara*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Zuara* (`it`)
**Diego Velázquez de Cuéllar** (Cuéllar, oko 1465.-Santiago de Cuba, 1524.) bio je španjolski konkvistador i od 1511. do smrti prvi guverner
kolonije Kube.

Biografija
----------

Velázquez je rođen utjecajnoj plemićkoj familiji, 1493. otplovio u Novi svijet na drugom putovanju Kristofora Kolumba. 
Iskrcao se na otoku Hispanioli u kojoj se obogatio kao vlasnik plantaže i nemilosrdni okupator, koji je spalio 80 indijanskih caciqua.

Kolumbov najstariji sin Diego Kolumbo, u to vrijeme drugi admiral Indija poslao je Velázqueza 1511. zajedno sa Hernánom Cortésom da zauzme i kolonizira Kubu. Velázquez je u sljedeće četiri godine kao guverner novosvojenih teritorija osnovao naselja Baracoa, Bayamo , Santiago de Cuba i Havanu. 
Nakon što je do 1514. zauzeo čitav otok posvetio se njegovoj kolonizaciji.

Velázquez je organizirao dvije ekspedicije koje su trebale istražiti obale Poluotoka Yucatán i Meksičkog zaljeva. 
Prvu je obavio Francisco Hernández de Córdoba 1517. a drugu njegov nećak Juan de Grijalva -1517.

Kako je izgleda bio gramziv i vrlo nepovjerljiv, misiju zauzimanja i kolonizacije novih zemalja predložio je svom dotadašnjem sekretaru 
Cortesu. Kad je on 1519. otplovio bez njegova dopuštenja, poslao je protiv njega poslao dvije neuspješne ekspedicije.

Jedna od njih kojom je komandirao Pánfilo de Narváez, doživjela je težak poraz od Cortésove vojske, pa su brojni vojnici prešli na Cortésovu stranu.
Razbješnjeli Velázquez žalio se španjolskom dvoru, što mu nije puno pomoglo, jer je Cortés počeo slati na dvor velike količine otetog astečkog zlata iz Meksika. 
Nakon tog je zadovolji dvor poslao Velázquezu instrukcije da se kloni i ne dira Cortésa.

Izvori
------

1. 1 2  „*Diego Velázquez de Cuéllar*" (španjolski). Real Academia de la Historia. Pristupljeno 26.4.2023.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Diego Velázquez de Cuéllar*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 26.04.2023.

Vanjske veze
------------

***Diego Velázquez de Cuéllar*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Diego Velázquez de Cuéllar* (na portalu Real Academia de la Historia) (`es`)
**Hemotropizam** je rast i/ili kretanje organizma ili njegovih organa, uključujuči i pojedine ćelije, koje je određeno hemijskim podražajima. Takvi organizmi su bakterije i biljke, koje se usmjeravaju u vidu odgovora na hemijski stimulans izvan organizma i/ili njegovog dijela.
Odgovor organizma ili njegovog dijela može biti **pozitivan** (+), ako je rast ili pokret usmjeren prema stimulans ili, pak, **negativan** (–), ako se udaljavaju od datog hemijskog stimulansa.

Primer hemoterapnih pokreta može se vidjeti u toku rasta polenove cijevi, koja uvijek raste prema ovuli, usmjerena odgovarajućim (bio)hemijskim podražajima. Može se također vidjeti i u pretvaranju cvijeta u plod, što je također je primjer hemotropizma.
Oplodnja cvjetova putem polena postiže se jer jajnik ispušta hemikalije koje izazivaju pozitivan hemotropni odgovor za razvoj polenove cijevi.

Primjer pozitivnog i negativnog hemotropizma je prikazan na korijenu biljaka; korijeni rastu prema korisnim mineralima, ispoljavajući pozitivan hemotropizam, a rastu dalje od štetnih kiselina, što predstavlja negativni hemotropizam.
Još jedan primjer hemotropizma u kretanju uključuje rast pojedinih neuronskih aksona odgovor na vanćelijske signale, koji vode akson razvoju da inerviraju ispravno ciljno tkivo. Također, dodatak atmosferskog dušika, zvana fiksacija dušika, je primjer hemotropizma.
Glavna razlika hemotropizama u odnosu na hemotaksije, je u tome da hemtropizmi obično uključuju rast, dok se hemotaksije najčešće odnose na kretanje.

Povezano
--------

* Hemotaksija
* Tropizam
**Jatvjagi** (litvanski: *Jotvingiai*, *Sūduviai*, letonski: *Jātvingi*, poljski: *Jaćwingowie*, beloruski: *Яцвягі*, njemački: *Sudauer*) bili su jedno od najutjecajnijih plemena koja su živjela u blizini Baltičkog mora.

Historija
---------

Ni danas se nezna kad su se i od kud Jatvjagi prvi put pojavili. Prema Herodotu koji ih zove *Neuri*, oni su bili pleme koje je živjelo izvan Skitskog kulturnog kruga, 
duž rijeke - *Hypanis* (današnji Južni Bug).

Za Klaudija Ptolomeja (2. vijek n.e.) oni su *Galindai kai Soudinoi* (Σουδινοί) - Galindi ili Sudinoi, sugerirajući time vezu sa drugim tajanstvenim plemenom Galindima. Poznati srednjovjekovnom kroničar Peter od Dusburga, navodi ih kao Galindite ili Suduvite.

Regija u kojoj su živjeli bila je poznata kao Jatvingija, kraj uz rijeku Narew, jugoistočno od Prusa i južno od Litvanaca.
To je kraj u današnjoj Belorusiji, Litvaniji i sjeveroistočnoj Poljskoj, preciznije u poljskom Podlaskom vojvodstvu, beloruskoj Grodnjenskoj oblasti i dijelu Litvaniji.

Jatvjagi su još od Antičkih vremena bili poznati kao snažni ratnici, pa su ih rado angažirali kao najamnike.
Dokumentirano je da ih je 944. unajmio kijevski knez Igor, a 983. i Vladimir I iz Kijeva.

Jatvjagi su bili pagani sve do 1009. kad je Bruno od Querfurta krstio njihova vladara Netimerasa. Ipak to službeno primanje religije, nije promijenilo njihov borbeni karakter, pa su za srednjeg vijeka napadali Volinj, Lublin, Mazoviju i brojne druge krajeve, što je za branioce bio težak izazov.

Za vrijeme vojne kampanje koju je protiv njih organizirao krakovski vojvoda Boleslav Stidljivi, 23. juna 1264. odigrala se jedna od najpoznatijih bitaka protiv Jatvjaga. U Bitci kod Brańska koja je počela 23. juna 1264. - ubijen je njihov vođa Komata, a oni su nakon dva dana 
poraženi. Dvadeset godina nakon te bitke napali su ih Teutonski vitezi i nanjeli im velike gubitke, od kojih se nisu oporavili.

Njihovu zemlju su 1422. podijelili između sebe; Teutonski viteški red, Velika Kneževina Litvanija i Kraljevina Poljska.

Jezik kojim su govorili bio je jedan od baltičkih jezika, blizak staropruskom.

Duga historija Jatvjaga završila je krajem 19. vijeka, prema popisu stanovništva koji su proveli beloruski svećenici 1860. u okolici Grodna živjelo je 30.929 stanovnika koji su se izjasnili kao Jatvjagi. 
Međutim nakon Prvog svjetskog rata više nije bilo nikog tko se deklarirao kao Jatvjag.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Yotvingians – Mighty Warriors of the Baltic Sea*" (engleski). Ancient Origins. Pristupljeno 20.02.2021.
2. 1 2  „*Sudovians / Yotvingians (Balts)*" (engleski). History Files. Pristupljeno 20.02.2021.

Vanjske veze
------------

***Jatvjagi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Yotvingians – Mighty Warriors of the Baltic Sea* (`en`)
**Vranjina** je ostrvo u Skadarskom jezeru u Crnoj Gori. Pod tim imenom pominje se u mnogim spomenicima nemanjičkog doba.

Postala je ostrvo tek između 1200. i 1233. usled nadolaženja jezerske vode. Duga je oko 2 km, a široka oko 1 km. Krečnjačkog je sastava i predstavlja nekadašnji hum u potopljenom Skadarskom jezeru. S nje se dižu dva gola vrha visoka oko 330 metara. Na severozapadu pri obali, nalazi se naselje Vranjina, naseljeno posle 1835. iz raznih krajeva Crne Gore. Prema popisu iz 2003. bilo je 218 stanovnika (prema popisu iz 1991. bilo je 177 stanovnika) u 70 domaćinstava.

Na ostrvu je manastir Svetog Nikole, koji se pominje prvi put 1233. Manastirsko vlastelinstvo stvoreno je darovima niza srpskih i zetskih srednjovekovnih vladara. U Vranjini je bila rezidencija zetskog mitropolita pre preseljenja prestonice Crnojevića sa Žabljaka na Cetinje. Oko Vranjine, kao i susednog Lesendera, vođene su česte borbe između Crnogoraca i Turaka.

Literatura
----------

* Tekstovi Jovana Vukmanovića, direktora Etnografskog muzeja Cetinje i dr. Pavla Mijovića, naučnog savetnika Arhološkog instituta SAN, Beograd u Enciklopediji Jugoslavije JLZ Zagreb tom 8 pp. 537
* *Mala enciklopedija Prosveta* (3 izd.). Beograd: Prosveta. 1985. ISBN 978-86-07-00001-2.
* Marković, Jovan Đ. (1990). *Enciklopedijski geografski leksikon Jugoslavije*. Sarajevo: Svjetlost. ISBN 978-86-01-02651-3.
Vadi u Omanu
**Vadi** (arapski: وادي, engleski: **Wadi**) je tradicionalno arapski pojam koji se prvenstveno odnosi na dolinu. U nekim slučajevima to se odnosi na suho riječno korito koje ima vode samo za vrijeme jakih kiša, ali i za svaki nepredvidiv vodotok.

Vadi se najčešće nalaze po pustinjama Sjeverne Afrike i poluotoku Arabiji, znaju biti dugi po nekoliko stotina kilometara.

Hidrologija
-----------

Vadi se kao vodotokovi, razlikuju od rijeka i potoka, jer je njihov površinski tok povremen ili kratkotrajan. Vododerina vadija u pustinjskom okolišu je obično suha tijekom cijele godine, osim nakon kiše. Pustinjsko okruženje inače karakteriziraju nagle i jake (ali vrlo rijetke kiše) tako da znaju uzrokovati nagle poplave. Ići po vadima u određeno doba godine može biti opasno zbog neočekivane navale vode. Takve nagle pojave jakih bujica i poplava, uzrok su smrti nepažljivih šetača, svake godine u Sjevernoj Americi i mnogim bliskoistočnim zemljama.

Vadi u pustinji Negev (Izrael)
Zbog koncentracije podzemnih voda čak i nakon sezonskih poplava, obale mnogih vadija su poželjna ljudska staništa. Nomadski pustinjski pastiri pronalaze nešto zelenila za sebe i svoja stada u vadima, čak i u tako suhim krajevima kao Sahara, na svojim krstarenjima po pustinji. 

Vodotok u vadima je neobično brz, ali naglo gubi brzinu, jer se dobar dio vode naglo gubi u poroznim sedimentima korita vadija. Vododerine vadija su obično sastavljene od šljunka i pijeska. Ti sedimenti su najvećim dijelom nastali za eocenskim procesima.

Vremenom vododerine vadia mogu "promjeniti smjer vodotoka" jer prisutnost podzemnih voda pogoduje vegetaciji, koja toliko ispuni korito vadija, da voda više nemože teći kroz njega, pa promjeni smjer, i počne teći natrag.

Izvori
------

1. ↑  Review of Wheater, Howard ; Al Weshah, Radwan, Hydrology of Wadi systems -IHP Regional Network on Wadi Hydrology in the Arab Region Arhivirano 2009-07-24 na Wayback Machine-u, UNESCO- Technical documents in hydrology vol 55, SC.2002/WS/33,(2002). (`en`)
2. ↑  Mohamed Achitea and Sylvain Ouillonb, Suspended sediment transport in a semiarid watershed, Wadi Abd, Algeria (1973–1995) Arhivirano 2009-04-03 na Wayback Machine-u *Journal of Hydrology* Volume 343, Issues 3-4, 20. rujan 2007, str. 187-202. (`en`)

Literatura
----------

* Summary: Drainage Courses, Wadis. United States Army Corps of Engineers. Desert Processes Working Group; Knowledge Sciences, Inc. (n.d), Preuzeto 2008-08-26. (`en`)
* Summary: Summary: Drainage Courses, Wadis - Inverted. United States Army Corps of Engineers. Desert Processes Working Group; Knowledge Sciences, Inc. (n.d), Preuzeto 2008-08-26. (`en`)

Vanjske veze
------------

***Vadi*** na Wikimedijinoj ostavi

* IHP REGIONAL WADI HYDROLOGY NETWORK, International Hydrological Programme, UNESCO. (`en`)
* Arab Center for Studies of Arid Zones and Dry lands (ACSAD) Arhivirano 2009-04-04 na Wayback Machine-u: Water resources division. (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4188814-5

 |
**Harmica** je pogranično naselje u Općini Brdovcu, Zagrebačka županija. Udaljeno je oko 13 km od Zaprešića, s kojim je povezan državnom cestom D225 Harmica - Brdovec - Zaprešić. 

Ime naselja *Harmica* dolazi od mađarskog naziv za tridesetnicu (mađ. *harminc* : *trideset*), odnosno ono što danas poznajemo pod terminom carina (ubiranja poreza u visini od tridesetog dijela vrijednosti robe).

U naselju se nalazi i željeznička stanica na pruzi Kumrovec - Savski Marof - Zagreb. Ova željeznička stanica 2008. godine je obnovljena i trenutačno je posljednja stanica do koje prometuju vlakovi, budući da je pruga dalje do Kumrovca već nekoliko godina u remontu.

U naselju je smješten malogranični prijelaz sa Republikom Slovenijom. Sa susjedom Slovenijom povezano je mostom preko rijeke Sutle. Prema popisu iz 2001. godine selo ima 232 stanovnika.

U selu djeluje DVD "Harmica".

Ivan Perkovac, publicist, urednik "Pozora" i "Vienca", zastupnik u Hrvatskom saboru i tajnik Matice hrvatske, rođen je Harmici 23. svibnja 1826. (umro je u Samoboru 16. travnja 1871.).

Kapelica
Željeznička stanica Harmica, nakon elektrifikacije pruge

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Brdovec |
| --- |
| Brdovec • Donji Laduč • Drenje Brdovečko • Gornji Laduč • Harmica • Javorje • Ključ Brdovečki • Prigorje Brdovečko • Prudnice • Savski Marof • Šenkovec • Vukovo Selo • Zdenci Brdovečki |
**Музеј анадолијских цивилизација** (турски:*Anadolu Medeniyetleri Müzesi*) је јавни музеј на јужној страни Утврде у Анкари у главном граду Турске. Музеј је смјештен у магазама старог Махмуд Пашиног базара и Куршунлу хана. Због Ататуркове жеље да се у Анкари орвори хетитцки музеј ове су зграде купљене на приједлог тадашњих министара културе и образовања. Након поправака и доградњи који су трајали узмеђу 1938. и 1968. музеј је отворен за јавност као Археолошки музеј у Анкари.

Данас се зграда Куршунлу хана користи као управна зграда музеја у којој су смјештене и библиотека, конференцијска дворана, лабораторија и радионица. У згради старог базара смјештени су изложени експонати. Експонати изложени у музеју временски су распоређени од палеолитичког, неолитичког, раног бронзаног, периода асирских колонија, хетитског, фрижанског, урартинског, грчког, хеленског, римског, византијског, селџучког до османлијског периода.

1997. године музеј је изабран за Европски музеј године.

***Музеј анадолијских цивилизација*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 148770505
* LCCN: n91118647
* ISNI: 0000 0001 2181 2989
* GND: 5008456-2
* SUDOC: 032715242
* BNF: cb123691506 (podaci)

 |
**Ćeklići**. su staro crnogorsko pleme koje se nalazi u Katunskoj nahiji i sačinjeno je od 9 sela. Cijelo područje naseljeno Ćeklićima zaštićeno je visokim planinama što je pogodovalo održavanju i stvaranju plemenske zajednice, te na unutarnje međusobne veze.

Glavno plemensko središte bilo je selo Kućišta gdje se pleme i okupljalo (Zborna Glavica). Ostala sela su: Vuči Do, čiji su stanovnici pripadnici bratstva Vučedoljani; Krajni-Do, južno od Kućišta; Vojkovići, naseljeno bratstvom Marojevići; Milijevići, isto bratstvo kao i u Vojkovićima; Petrov-Do, najjužnije je naselje plemena naseljeno bratstvima Domazetovići i Luđerovići; Ubao s bratstvima Dragutinovići, Vujovići i Vujoševići; Dragomi-Do s bratstvom Pavićevići. Posljednje 'naselje', točnije manja oblast koja se sastoji od više sela je Jezer, najveće je Jasikovica, a stanovništvo pripada bratstvima Jovanovići, Pajovići,Vučetići, Radulovići i Nikčevići. Sva ova brststva plemena Ćeklića, kao i kod ostalih crnogorskih plemena, dijele se na više obitelji. Sela Ćeklića obično se nalaze po dolovima po kojima i dobivaju imena. Uzgoj stoke i zemljoradnja glavna su im preokupacija.

Ćeklići se pominju i u Gorskom vijencu, kada Knez Janko uoči istrage poturica kaže:

*Ema neću, božija vi vjera,*
*više slušat odže u Ćekliće*
*đe guguće svrh one stugline*
*ka jejina svrh trule bukvine!*

Vanjske poveznice
-----------------

* Pleme Ćeklići
**Vorticizam** (engl. ) je jedan pravac u vajarstvu i uopšte avangardni pokret u engleskoj umetnosti u ranom 20. veku koji je paralelan sa francuskim kubizmom ili još bolje sa italijanskim futurizmom i bio je reakcija na impresionističku estetiku koji je želeo da izrazi moderni svet mašina i u svet umetnosti želi da uvede industrijske forme.

Henri Gaudir-Brzeska 1914.

Karakteristike
--------------

Istorijski značaj vortizma je značajan i dokazuje zalaganje za apstrakciju koja se javlja u Evropi u godinama 1910–1912. Persi Vindhem Lujs glava ličnost ovog pokreta išao je tako daleko da je uticao na kubiste. Pokret je trajao od 1912–1915. godine. Prvi svetski rat je onemogućio razvijanje njegovog programa i filozofije.

Manifest vorticizma
-------------------

Vorteks je bila tačka u kojoj energija bila na vrhuncu. U mehanici predstavlja najveći rezultat. Snažan, hladan, mehanički, statički- jesu osobine koje odlikuje vorticizam. Vorticizam stavlja u centar svojih pažnji svet mašina. Želimo samo da jednostavno proživljavamo ovaj svet i da osećamo kako u nama struju njegova energija.

Umetnici (izbor)
----------------

* Persi Vindhem Lujs (Percy Wyndham Lewis)
* Jakob Epštajn (Jacob Epstein)
* Henri Gaudir- Brzeska (Henri Gaudier-Brzeska)
* Vilijam Roberts (slikar) (William Roberts)
* Doroti Šekspir (Dorothy Shakespeare)
* Edward Vadsvort (Edward Wadsworth)

Literatura
----------

* Novy život, č. 3-4 marec-april 2004 Novi Sad

Eksterni linkovi
----------------

***Vorticizam*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Workshop*, a Vorticist painting circa 1914-5 by Wyndham Lewis
* www.vorticism.co.uk Arhivirano 2020-08-14 na Wayback Machine-u, information about Vorticism
* Ezra Pound: *Vorticism*
* www.npg.org.uk/wyndhamlewis, Wyndham Lewis exhibition at the National Portrait Gallery, London. 3 July - 19 October 2008
**Hoanoflagelate** su grupa slobodno-živućih jednoćelijskih i kolonijskih bičarskih eukariota koje se smatraju najbližim srodnicima životinja. Kao što proizilazi iz imena, hoanoflagelate (obojeni bičari) imaju prepoznatljivu ćelijsku morfologiju kaja je karakterisana ovalnim ili sfernim ćelijskim telom 3-10 µm u prečniku sa jednim apikalninim bičem okruženim okovratnikom sa 30-40 mikrovila. Kretanje biča stvara vodenu struju koja može da pokrene slobodno-plivajuče hoanoflagelate kroz vodu i uhvati bakterije i detritus kolirom microvila gde se ta hrana konzumira. Ovaj hranjenje daje kritični link unutar globalnog ciklusa ugljenika, povezujući trofične nivoe. Osim njihove kritične ekološke uloge, hoanoflagelate su od posebnog interesa za evolucijske biologe koji proučavaju poreklo multicelularnosti životinja. Kao najbliži rođaci životinja, hoanoflagelate služe kao koristan model za rekonstrukcije posljednjeg jednoćelijskog prethodnika životinja.

Izgled i rast
-------------

Svaka hoanoflagelata ima jedan bič, okružen prstenom aktin-ispunjenih izbočina zvanih mikrovili (mikroresice), koje formiraju cilindrični ili konični okovratnik (grč. *choanos*). Vodena struja koju generiše bič takođe potiskuje slobodno plivajuće ćelije, kao kod životinjskih Spermatozoida. Nasuprot tome, većina drugih bičara su *povlačeni* njihovim bičevima.
J-20 Kraguj
**J-20 Kraguj** je laki jugoslovenski borbeni avion proizveden 1962. god. u fabrici aviona Soko iz Mostara.

Razvoj i proizvodnja
--------------------

Prototip aviona J-20 Kraguj poleteo je 1962. godine, a serijska proizvodnja je započela 1964. godine. Proizvedene su dve manje serije u fabrici aviona Soko u Mostaru. Ukupna proizvodnja bila je oko 200 aviona. Prema svetskim vazduhoplovnim standardima tog vremena ovo je bio tipičan KOIN (COIN) avion. KOIN (COIN je skraćenica za „counter insurgency") avioni su namenjeni za borbu protiv gerilskih pokreta. Potreba za stvaranjem ovakvog tipa aviona nastala je za vreme Hladnog rata i sukoba ograničenog intenziteta koji su se odvijali širom planete. Procena je bila da bi u eventualnom sukobu neprijatelj prvo uništio aerodrome. Malih dimenzija i lak za održavanje, Kraguj je mogao da poleće i sleće sa kratkih travnatih pista. 

Njegovo naoružanje, iako neugledno u poređenju sa naoružanjem savremenih borbenih aviona bilo je u potpunosti prilagođeno njegovoj ulozi. Kraguj je naoružan sa dva mitraljeza kalibra 7.7 mm, a na podvesnim nosačima na krilima mogao je da ponese dve nevođene rakete kalibra 127 mm, dve zapaljive bombe od 150 kg ili svežanj malih bombi od 2, 4 ili 16 kg. Međutim, u uslovima savremenog ratišta za Kraguja nema mesta. Preostali avioni postali su skupe igračke avio entuzijasta iz celog sveta i eksponati u muzejima vazduhoplovstva. 

Ovaj mali aviončić koji nije imao naročitog uticaja na svetske trendove u avio-industriji. Stanovnici bivše Jugoslavije najduže će pamtiti po njegovoj ulozi u filmu Partizanska eskadrila.

***J-20 Kraguj*** na Wikimedijinoj ostavi
| **Stranica Šablon:Hlist/styles.css nema sadržaj.*** p
* r
* u
Križarski ratovi |
| --- |
| Rekonkista • Sardinijski • Mahdija 1087. • **Prvi** • Narodni • 1101. • Sjeverni (Vendski • Livonski • Pruski) • Norveški • Balearski • Mletački • **Drugi** • Švedski (Prvi • Drugi • Treći) • **Treći** • 1197. • **Četvrti** • Katarski • Dječji • **Peti** • **Šesti** • Bosanski • Barunski • **Sedmi** • Pastirski 1251. • **Osmi** • **Deveti** • Aragonski • Pastirski 1320. • Smirnski • Aleksandrijski • Savojski • Despenserov • Berberijski • Nikopolje • Husitski • Varna • Otranto

---

**Kategorija** |

**Treći krstaški rat** trajao je od 1189. do 1192. godine i pokrenulo ga je Saladinovo osvajanje Jerusalima 1187.godine. Krstaši nisu uspeli da osvoje Jerusalim i pohod se okončao dogovorom da Jerusalimskoj kraljevini ostane obala od Tira do Jope i da hrišćani imaju slobodan pristup Jerusalimu.

Osamdesetih godina dvanaestog stoljeća na povijesnoj se sceni pojavio genijalni kurdski vođa Saladin. On je 1187. ponovno ujedinio Egipat i muslimanski Bliski Istok. U boju kod Tiberasa potukao je križare, oslobodio Jeruzalem i osvojio sav ostatak kraljevstva. Na to su kršćani, da spase preostale države i ponovno osvoje Jeruzalem, organizirali i Treći, najslavniji križarski rat. Njemačko-rimski car Fridrik I. Barbarossa uspio je proći kroz čitavu Europu i Malu Aziju, ali se na koncu utopio na kupanju. Druga su dva monarha, engleski Rikard I. Lavljeg Srca i francuski Filip II. August, sretno stigli na cilj i otpočeli neprijateljstva. Nakon dvije godine opsjedanja, 1191. zauzet je veliki obalni grad Akon, nakon čega su križari nastavili prema Jeruzalemu. Rikardova se vojska sukobila sa Saladinovim snagama i porazila ih. Naređuje da se 3000 zarobljenika - od kojih su mnogi bili žene i djeca - izvede iz grada i zakolje. Neki su raskomadani, ne bi li pronašli progutane dragulje. Biskupi su davali blagoslove. "Nevjernički životi nemaju vrijednosti". Kroničar Ambroise, ushićeno piše: "Pobijeni su svi odreda. Neka je za to blagoslovljen Stvoritelj!" Saraceni su bili odbačeni i prisiljeni na defenzivu, ali križari, razdirani nesuglasicama, nisu znali iskoristiti pobjedu. Mirovni ugovor iz 1192. priznao je Francima vlast nad obalom i dao kršćanskim hodočasnicima pravo posjeta Jeruzalemu. Ipak je on i dalje ostao u saracenskim rukama. Križarski ratovi nanijeli su mnogim krajevima velike patnje, a namjeravani cilj nisu postigli. Značajnije su posljedice imali za gospodarski, politički, kulturni i vjerski razvoj europskih zemalja. Europljani su se nedvojbeno upoznali s islamskom kulturom i znanošću, svidjela su im se egzotična jela, svilene tkanine, sagovi i druga fina roba. Ako ništa drugo, križarski su ratovi pojačali antagonizme između katolika i pravoslavaca, te dakako između kršćana i muslimana.

***Treći križarski rat*** na Wikimedijinoj ostavi
**Hobart** je najveći i glavni grad australske države Tasmanija od 126 048 u užem centru, odnosno 191 169 stanovnika sa predgrađima po popisu iz 2001. 

*Hobart* je najjužniji australski grad.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Hobart* leži na jugoistoku otoka Tasmanija na zapadnoj obali rijeke Derwent koja je kod grada široka 3 km, 12 [[km od njezina ušća u Južni ocean. U neposrednoj blizini grada udiže se Planina Wellington (1270 m) čiji su vrhovi često pokriveni snijegom. 

Predgrađa *Hobarta* proširila su se i na istočnu obalu Derwenta, pa su podignuti mostovi Tasman (1965.) i Bowen (1984.)

Historija
---------

Do terena današnjeg grada prvi je doplovio britanski pomorac George Bass 1798. koji je istraživao ušće rijeke Derwent njega je to mjesto osobito dojmilo. 

Pet godina kasnije, Filip Gidley King, tadašnji guverner Novog Južnog Walesa, poslao je vojničku posadu da osnuje naselje na tom mjestu, u namjeri da spriječi potencijalni francuski prepad na još uvijek nesigurni britanski posjed. Naselje je nazvano *Hobart* u čast Roberta Hobarta, tadašnjeg državnog tajnika za kolonije. 1804. naselje je preseljeno iz tadašnje lokacije - *Risdon Cove* na lokaciju gdje se nalazi današnji grad - *Sullivans Cove*. Do sredine 19. vijeka *Hobart* je postao glavna luka za kitolovce po Južnom oceanu, ali je njegov rast ostao limitiran ograničenim resursima koje nudi otok Tasmanija u odnosu na australsko kopno. *Hobart* je postao sjedište biskupije 1842. općina]] - 1852. a status grada dobio je 1857. 

*Hobart* je 7. februara 1967. pretrpio veliki požar koji se proširio do centra grada.

Znamenitosti
------------

U Australiji je *Hobart* poznat po prvom legalnom Kazinu Wrest Point, ali i po Planini Wellington, Masivu Nelson koji obožavaju planinari i lijepo uređenoj plaži Bellerive.

Najveće znamenitosti *Hobarta* su anglikanska i katolička katedrala uz najstariju sinagogu u Australiji podignutu između 1843. - 1845. Uz to su zanimljive palače pokrajinskog parlamenta, državne biblioteke, muzeja i galerije.

*Hobart* je sjedište Univerziteta Tasmanija, osnovanog 1890.

Privreda i transport
--------------------

*Hobart* ima izvrsnu prirodnu luku, koju neometa plima, pa ga to u kombinaciji s željezničkim teretnim prugama kojima je povezan sa sjeverom i sjeverozapadom Tasmanije čini transportnim čvorištem. Uz to je *Hobart* dobro povezan cestama sa većinom mjesta u Tasmaniji, a ima i aerodrom pa je zbog svega toga glavni ulaz za Tasmaniju. 

*Hobart* ima i industrije, najznačajniji pogoni su velika rafinerija cinka u Risdonu, tvornica papira uz manje tvornice tekstia, konditorskih proizvoda, alata, namještaja, voćnih konzervi, motora i boja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10   „*Hobart*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 23. 01. 2013.

Vanjske veze
------------

***Hobart*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada*
* *Hobart* na portalu Encyclopædia Britannica
|  |
| --- |
|  |

**Ifni** je nekadašnja španjolska enklava i provincija u Sjevernoj Africi, danas dio marokanske regije Guelmim-Oued Noun na jugozapadu zemlje uz Atlanski ocean. koja je egzistirala od 1958. do 1969.

Historija
---------

Prvo naselje **Santa Cruz de la Mar Pequeña** (prevedeno: *Sveti križ u malom moru*) osnovao je 1476. kanarski hidalgo *Diego García de Herrera*. 
Ta utvrda koja je služila Španjolcima za trgovanje robovima i ribolov, napuštena je 1524. zbog bolesti i neprijateljstva lokalnog maurskog stanovništva. 
Španjolci su vratili Ifni u svoje ruke 1860. nakon španjolsko-marokanskog sporazuma, ali su intenzivnije počeli nešto graditi i boraviti u svojoj novoj koloniji tek od 1934. 
Od 1946. enklava Ifni je postala dio Španjolske Zapadne Afrike.

Španjolska je zadržala Ifni i nakon što se povukla iz svog Protektorata u Maroku - 1956. Zbog tog je čak izbio i mali rat između 1957.-58. kad su Marokanci pokušali silom zauzeti Ifni. Zbog tog je Španjolska 1958. reoraganizirala Ifni kao 51 španjolsku provinciju, sa generalnim guvernerom, koji je stolovao u prijestolnici Sidi Ifniju.

U tom periodu pojačan je međunarodni pritisak na Španjolsku tako je 14. decembra 1960. usvojena Rezolucija UN 1514 o dekolonizaciji u kojoj se navodi Ifni, nakon tog je 16. decembra 1965. donešena Rezolucija UN br. 2017 u kojoj se poziva 
španjolska vlada da dekoloniza Ifni i Zapadnu Saharu. One su primorale Španjolsku da započne pregovore sa Marokom, nakon tog je 4. januar 1969. potpisan sporazum u Fesu o predaji Ifnija.

Španjolska zastava spuštena je u Sidi Ifniju 30. juna 1969. i teritorij je predan Maroku.

Današnji marokanski Infi ima teritorij od 1.502 km² i 54.000 stanovnika.

Većinsko berbersko stanovništvo bavi se ribolovom i stočarstvom (koze, ovce, deve).
Infi je poznat po vrlo egzotičnom proizvodu ulju od plodova arganije i indijske smokve (vrsta kaktusa).

Povezano
--------

* Španjolski protektorat u Maroku

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Ifni*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 11. 2018.
2. ↑  „*La provincia número 51*" (španjolski). Sidi Ifni. Pristupljeno 26. 11. 2018.
3. ↑  „*¿Dónde está IFNI?*" (španjolski). Sidi Ifni. Pristupljeno 26. 11. 2018.

Vanjske veze
------------

***Ifni*** na Wikimedijinoj ostavi

* *¿Dónde está IFNI?* (`es`)
Koordinate: 41° 25′ 56" SGŠ, 22° 43′ 59" IGD

**Ednokućevo** (mak. *Ednokućevo*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Ednokućevo je u sastavu opštine Bosiljovo.

Prirodni uslovi
---------------

Ednokućevo je smešteno u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 8 kilometara istočno.

Naselje Ednokućevo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu plodnog Strumičkog polja. Severno od naselja protiče reka Strumica. Nadmorska visina naselja je približno 215 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Ednokućevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 678 stanovnika.

Do sredine 20. veka Turci su bili jedino stanovništvo u naselju, ali su se većinom spotnano iselili u maticu. Sastav stanovništva po poslednjem popisu je sledeći:

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **Stanovnika** |
| makedonci | 557 |
| albanci | 0 |
| turci | 107 |
| romi | 0 |
| vlasi | 0 |
| srbi | 0 |
| ostali | 14 |
|

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinabosilovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Bosiljovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Bosiljovo |
| --- |
| **Bosiljovo** • 
Borijevo • 
Gečerlija • 
Drvoš • 
Ednokućevo • 
Ilovica • 
Monospitovo • 
Petralinci • 
Radovo • 
Robovo • 
Saraj • 
Sekirnik • 
Stari Baldovci • 
Turnovo • 
Hamzalija • 
Štuka |  |
Ovo je članak o poslovnom čoveku Zoranu Jovičiću.  Za fudbalera, v. Zoran Jovičić (fudbaler).  
**Zoran Jovičić** (Beograd, 1956 -) je srpski poslovni čovek i društveni radnik. 

Predsednik je World Diasporas and Minorities Organization WDMO .Osnovao je Srpski svetski kongres -Serbian World Congress, po uzoru na čuveni World Jewish Congress i Croatian World Congress, kao krovni savez klubova, centara i medija dijaspore.

Rođen je 1956. u Beogradu, gde je diplomirao na Elektrotehničkom fakultetu. Završio je poslediplomske studije u Sidneju i bio gostujući profesor na Državnom univerzitetu Floride (FSU) i Univerzitetu Južne Floride USF u Tampi u oblasti veštačke inteligencije, stvaranja interneta i automatskog učenja.

Bio je direktor radne organizacije za teleinformacione sisteme "Minel Ada".

Osnivač je i vlasnik prvog privatnog koledža u tadašnjoj Jugoslaviji United College -"Junajted koledž". 

Autor je United Method -"junajted metode" za učenje stranih jezika. Vlasnik je United Centra i United korporacije. 

Osnivač je prve Mortgage Broker tj. Hipotekarne broker agencije u Srbiji "CreditBroker" franšiznog lanca agencija za posredovanje pri dobijanju bankarskih kredita.

Koautor je knjiga o preduzetništvu *Kako uspeti u biznisu* (1990) i *Kako su uspeli drugi* (1996), prema kojima je držao masovna besplatna predavanja 1990-tih godina u Domu sindikata.

Više godina bio je koordinator zavoda ministarstva prosvete Australije za obuku i zapošljavanje stručnih imigranata SMPO. Smatra se jednim od lidera srpske zajednice u Australiji.

Osnovao je Muzeja srpske dijaspore i kulture. Od 1999. živi i radi u Sidneju, Londonu i Beogradu. Državljanjin je Srbije, BiH i Australije .
Ne poistovijećivati sa Gotsko pismo.
Njemački tekst ispisan goticom
**Gotica** ili **gotičko pismo** je naziv za oblik latinice koji je nastao u gotičkom periodu. Bio je karakterističan za Evropu od 1150. do oko godine 1500. Nakon toga je njena upotreba bila uglavnom ograničena na zemlje njemačkog govornog područja, odnosno Njemačku gdje se zadržala sve do 1942. godine kada je, tokom Drugog svjetskog rata iz službene upotrebe nisu izbacili nacisti.

Gotica se razvila iz tzv. karolinške minuskule. Prednost tog pisma je bila u izduženim slovima koje je bilo relativno lako smjestiti na stranicu papira. 

Izraz *gotsko pismo* se prvi put pojavio renesansnoj Italiji u 15. vijeku, gdje je *gotski* imao isto značenje kao *barbarski*. U istom periodu su karolinšku minuskulu nazvali *littera antiqua* = *staro pismo* (tvrdeći kako je to stil koji su koristili drevni Rimljani).

Poznati su sljedeći stilovi gotice:

* tekstura
* rotunda
* schwabacher
* fraktura

Eksterni linkovi
----------------

* Rokopisna gotica (`sl`)

***Gotica*** na Wikimedijinoj ostavi