**Francesco (Lazzaro) Guardi** (\* Venecija, 5. oktobar 1712. -† Venecija, 1. januar 1793. bio je venecijanski rokoko slikar, uz Canaletta najpoznatiji slikar venecijanskih veduta.

No za razliku od Canaletta njegove vedute venecije nisu bile toliko precizne u detaljima, već su bile više jedna impresija trenutka sa nejasno definiranim oblicima u pozadini i nestvarnim sjenama.

Biografija
----------

*Francesco Guardi* rođen je u porodici venecijanskog slikara Domenica (rođen 1678.) nižeg plemića porijeklom iz Trentina. Nakon rane smrti oca 1716. očevu bottegu preuzeo je najstariji sin Gian Antonio kojem su pomagala braća Niccolò i Francesco kad je stasao. Starija braća bili su prvi učitelji *Francesca*, veće narudžbe su najvjerojatnije izvodili zajednički, - danas se većina tih djela pripisuju *Francescu*.
Njegova sestra Maria Cecilia udala za cijenjenog slikara tog doba Giovannija Battistu Tiepola.

*Francesco* se 1735. preselio u bottegu Micheleja Marieschija slikara veduta i venecijanskih žanr prizora (capricci,), u kojoj je radio sve do njegove smrti 1743. Prvi njegov poznati rad su freske u luneti župne crkve u Vigo d'Anuania, u Trentinu iz 1738. koji je naručio njegov ujak Pietro Antonio Guardi Župnik u crkvi. U tom poslu pomagao mu je stariji brat Gian Antonio. Prvi njegov popisani rad je oltarna slika *Svetac klanja euharistiju* (oko 1739.) koju je radio djelomično kopirajući oltarnu sliku Federika Benkovića *Sveti Hijacint, Lovro i Bertrand* iz 1739.

*Čudo dominikanskog sveca* (1763), Kunsthistorisches Museum Beč
U tom razdoblju slika pejzaže i figuralne kompozicije. Njegove rane vedute su pod snažnim utjecajem Canaletta i Luce Carlevarijsa. U tom periodu se oženio 15. februara 1757. sa Marijom Pagani, kćerkom slikara Mattea Paganija, te iste godine umro mu je stariji brat Gian Antonio i rodio prvi sin, Vincenzo (drugi sin - Giacomo, rođen je 1764.).

### Francesco Guardi kao nezavisni slikar

Kao samostalni slikar radi 1763 u Muranu, za crkvu San Pietro Martire, oltarnu sliku *Čudo dominikanskog sveca* pod jakim utjecajem Alessandra Magnasca u njegovom kvazi-ekspresionističkom stilu.

Najzačajni zreli rad Francesca Guardija je serija od 12 slika zvanih *Duždeva proslava* iz 1763. naslikanih u čast izbora dužda Alvise Moceniga IV U tom periodu, Francesco se oslobodio utjecaja Canaletta, što se može jasno uočiti na slici *Piazzetta* danas u muzeju Ca' d'Oro u Veneciji. U tom razdoblju (oko 1778.), naslikao je oltarnu palu s motivom *Sv. Trojstvo se ukazuje sv. Petru i sv. Pavlu* za parohijalnu crkvu u Roncegnu.

Mletački senat je 1782. naručio od Guardija šest platna u čast posjeta ruskog prijestolonasljednika Pavla Petrovića i njegove žene Marije Feodorovne Veneciji. 
Četiri slike iz te serije netragom su nestale već iste godine, istaga je ustanovila da su prodavane za 40 cekina. Senat je ponovno naručio 4 slike od njega u spomen na posjet pape Pija VI Veneciji, koji je došao u maju.

Kao cijenjeni slikar primljen je za profesora na Venecijansku Akademiju 12. septembar 1784. na kojoj je radio sve do svoje smrti. Dvije godine kasnije - 1786 umro mu je brat Nicolò. Pred kraj života Francesco Guardi počeo je slikati čisto kromatskim bojama, takve su mu slike; *Koncert za damu* iz 1782, danas u Münchenu i *Fasada palače sa stubištem* danas u Accademia Carrarau Bergamo. Guardiju se sa potpunom sigurošću prispisuje i slika *Požar nafte u San Marcuola* koji se doista dogodio 1789.

Francesco Guardi umro je 1. januara 1793. u svom domu u Cannaregiu, nakon mjesec dana neprekidnog mirovanje u krevetu zbog upale pluća. Njegov sin Giacomo Guardi nastavio je voditi bottegu, oponašajući stil svog oca, sve do 1829, kad je prodao sve svoje i očeve slike i crteže *Teodoru Correru*, osnivača poznatog venecijanskog muzeja

Guardijevo slikarstvo
---------------------

Guardijev način slikanja poznat je slikarstvo dodira (pittura di Tocco) - to je tehnika blagih i nježnih maštovitih poteza slikarskim kistom. U nešto blažoj formi tu slikarsku tehniku upotrebljavali su već Giovanni Piazzetta i Sebastiano Ricci. Po tom se njegovo slikarstvo bitno razlikuje od puno linearnijeg i arhitektonski puno preciznijeg Canalettovog slikarstva. Gurdijev stil će jedan vijek kasnije, postati ponovno visoko cijenjen od francuskih impresionista.

*Pogled na lagunu prema Muranu iz Fondamenta Nuova* (1757-1758) Ulje na platnu
*Pogled na Piazzettu sa otoka San Giorgio* (ulje na platnu, 48,5 x 36,5 cm, privatna kolekcija Malaguti)
*Duždev brod Bucintoro kod otoka Sant'Elena* (ulje na platnu, 66×100 cmLouvre, Pariz)
Canaletto, je slikao vedute glamuroznih objekata jedne imperijalne moćne republike, nasuprot njemu Guardijevi objekti se često gube i utapaju u tamnoj vodi lagune. Metaforički Guardi je slikao Veneciju na njenom kraju, - dekadentnu i raspadajuću.

Francesco Guardi je bio jedan od posljednjih velikih venecijanskih slikara, koji je postigao priznanje tek u 20. vijeku. On nije nastojao da naslika svaki predmet točno i precizno, umjesto tog on je želio naglasiti opće raspoloženje i atmosferu scene. No to baš nisu cijenili tadašnji posjetioci, koji su radije kupovali gotovo fotografski točne vedute Canaletta i Bellotta. Tako da je njegovo puno vrednovanje došlo tek mnogo kasnije kad se počela vrednovati i čisto slikarska kvaliteta.

Literatura
----------

* Aldo Rizzi: *I maestri della pittura veneta del '700*, Electa - Milano 1973.
* Giuseppe Fiocco: *Francesco Guardi*, Firenca, 1923.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Guardi, Francesco sa portala Web Gallery of Art (pristupljeno 4. 05. 2011.) (`en`)
2. ↑  Web Gallery of Art, image collection, virtual museum, searchable database of European fine arts (1100-1850)
3. ↑  San Cristoforo, San Michele and Murano, Seen from the Fondamenta Nuove by GUARDI, Francesco
4. ↑  The Lagoon with Boats, Gondolas, and Rafts by GUARDI, Francesco

Eksterni linkovi
----------------

***Francesco Guardi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Francesco Guardi u Artcyclopedia* (`en`)
* *Guardi, Francesco* sa portala Web Gallery of Art (`en`)