recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jelena Gavrilović** (Beograd, 18. januar 1983) je srpska filmska, televizijska i pozorišna glumica.

Biografija
----------

Jelena Gavrilović je rođena u Beogradu, 18. januara 1983. godine. Osnovnu školu i gimnaziju je završila u Lazarevcu. Glumom i pevanjem je počela da se bavi još od đačkih dana. Po završetku treće godine Gimnazije u Lazarevcu upisala je glumu na Akademiji umetnosti u Novom Sadu. Diplomirala je u klasi Vide Ognjenović i Ljuboslava Majera.

Prvu pozorišnu ulogu odigrala je predstavi Snoviđenje lazarevačkog Puls teatra. Za vreme i nakon završetka studija igrala je u Srpskom Narodnom pozorištu u Novom Sadu u predstavi "Šibanje"(postavljena 2004. godine). 
Svojim odličnim vokalom očarala je publiku „Pozorišta na Terazijama" i „Ateljea 212" u mjuziklima Brilijantin i Kosa. 

Pored uloga u pozorištu ostvarila je zapažene uloge i u filmovima i televizijskim serijama.
Debitantsku ulogu imala je u filmu Na lepom palvom Dunavu Darka Bajića, za koju je dobila nagradu na festivalu "Filmski susreti" u Nišu. Prepoznatljiva je po jednoj od glavnih uloga u filmu Srpski film Srđana Spasojevića. Ova mlada glumica, izvanrednih vokalnih sposobnosti pozajmila je glas Elzi u sinhronizaciji animiranog filma Zaleđeno kraljevstvo iz Diznijevog studija, otpevavši tako i pesmu "Sad je kraj", koja je nominovana za Oskara. Učestvovala je i osvojila zapaženo četvrto mesto drugoj sezoni šou programa Tvoje lice zvuči poznato.

Filmografija
------------

|  |
| --- |
| **Filmografija glumice Jelene Gavrilović**  |
| God. | Naziv | Uloga |
| 2000.-te |
| 2008. | Na lepom plavom Dunavu | Nina |
| 2008. | Ulica lipa | Irena |
| 2008. | Poslednja audijencija | Olga |
| 2009. | Human Zoo | Nataša |
| 2009. | Sve poruke su izbrisane |  |
| 2010.-te |
| 2010. | Srpski film | Marija |
| 2010. | Miris kiše na Balkanu (TV serija) | Eli |
| 2011. | Cat Run |  |
| 2011. | Zlatna levica - priča o Radivoju Koraću |  |
| 2011. | Žene sa Dedinja | Stjuardesa |
| 2015. | Sinđelići | Violeta |

Pozorište
---------

| **Pozorišne uloge glumice Jelene Gavrilović**  |
| --- |
| Naziv | Režija | Uloga | Pozorište |
|  |
| 2000. | Snoviđenje | Vila | Puls teatar |
| 2002. | Cirkus iz šešira | Fifi | Puls teatar |
| 2003. | Čelik | Milena |
| 2004. | Feniks | Doto |
| 2004. | Šibanje | Madmazel | Srpsko narodno pozorište |
| 2005. | Plastelin |  |
| 2006. | Tri sestre |  | Narodno pozorište |
| 2007. | Jadnici |  | Madlenijanum |
| 2009. | Briljantin | Marti | Pozorište na Terazijama |
| 2010. | Kosa | Šila | Atelje 212 |
| 2010. | Javna ličnost |  | Zvezdara teatar |

Spoljašnje veze
---------------

* Jelena Gavrilović na IMDb-u (`en`)
**Jelaška reka** ili **Sakuleva**, zvana i *Sekuleva*, *Sakulina* (makedonski: *Јелашка Река*, grčki: *Σακουλέβας / Sakulevas*) je rijeka u Grčkoj i Republici Makedoniji duga 41 km, desna pritoka Crne reke.

Karakteristike
--------------

Jelaška reka izvire u Grčkoj u Lerinskom kraju na Baba-Planini na nadmorskoj visini od 1.300 metara.

Od tamo teče prema istoku kroz usku kotlinu i dotječe u Pelagoniju i grad Florinu. Tu u ravnici rijeka 
mijenja smjer i teče prema sjeveru, prolazi pored sela *Marina* (nekadašnja Sekuleva). Zatim prolazi grčko-makedonsku granicu i između sela Kremenica i Germijan ulazi u Makedoniju. Tu pravi veliki zavoj te se kod sela Brod ulijeva u Crnu Reku, kao desna pritoka.

Jelaška reka ima sliv velik 877 km², od kojih 117 km² leži u Makedoniji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Слив на Црна река" (makedonski). Mинистерство за земјоделство шумарство и водостопанство. Arhivirano iz originala na datum 2015-04-12. Pristupljeno 30. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Jelaška reka*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Слив на Црна река* Arhivirano 2015-04-12 na Wayback Machine-u (`mk`)
**Galerije** (\* rođen oko 250. godine, umro 311. u Serdici) ili punim imenom *Gaj Galerije Valerije Maksimijan* bio rimski car od 305. do svoje smrti, 311. godine. Pored Dioklecijana, bio je jedan od rimskih tetrarha.

Život
-----

### Napredovanje do carskog položaja

Galerije je bio ilirskog porekla i poticao je iz okoline Serdike. Rođen je oko 250. godine, i započeo je svoju vojnu karijeru pod Aurelijanom, a služio je i pod Probom. Istakao se kao sposoban vojnik i dobijao je najviše počasti.

1. marta 293. godine, Dioklecijan je, uspostavivši sistem tetrarhije, za svog savladara na Istoku, sa titulom cezar izabrao Galerija. Galerije je tada napustio svoju prvu ženu i oženio se Valerijom, Dikolecijanovom kćerkom. 294. Galerije je ratovao u Egiptu i 295. kod Ktesifona se borio protiv Sasanida. 297-298. godine Galerije je pobedio kralja Narzesa, zbog čega je podigao svoju trijumfalnu kapiju u Solunu. Posle Dioklecijanovog povlačenja, 305. godine, Galerije je došao na njegovo mesto sa titulom avgusta. Za svog cezara izabrao je Maksimina Daju. U međuvremenu, Konstancije Hlor je postao avgust na Zapadu. Galerije se, oslanjajući se na Severa II, nadao da će posle smrti Konstancija Hlora zavladati samostalno čitavim Carstvom. Do toga nije došlo, budući da je to sprečio sin Konstancija Hlora, Konstantin Veliki. 

Galerije je pokušao da povrati svoje pozicije invazijom Italije 307. godine, kada je napao Maksencija. Ali, ovim ništa nije postigao. Onda je uzdigao svog prijatelja Licinija do položaja avgusta. Galerije je umro 311. g.n.e u Serdici (današnja Sofija u Bugarskoj) strašnom smrću. Naime, telo mu se raspadalo i zaudaralo od neke polne bolesti. Laktancije kaže da je zaudarala ne samo palata nego i čitav grad. Bio je poznat kao hedonista i bludnik, pa ne čudi ovakav njegov kraj. Prerana smrt (nije dočekao da se nakon 20 godina povuče sa prestola) omela ga je da se povuče u svoju utvrđenu palatu, koju je sagradio nedaleko od Zaječara, da tu provede starost kao što je uradio Dioklecijan. 

### Galerije i hrišćani

Galerije je važio, naročito kod Laktancija (omiljenog učitelja Konstantina Velikog), za jednog od najvećih progonitelja hrišćana. Galerije je proganjao hrišćane još dok je Dioklecijan vladao, a kasnije je, kao avgust, samo nastavio sa tom politikom. Poslednje edikte o progonu hrišćana izdao je upravo Galerije, počevši od 303. godine. 30. aprila 311. godine, malo pre njegove smrti, Galerije je ipak izdao jedan edikt o toleranciji prema hrišćanima, verovatno pod uticajem teške bolesti koja ga je sporo ubijala (najverovatnije se radilo o nekoj vrsti raka). Tako je hrišćanstvo postalo dozvoljena religija, dok god nije ugrožavalo uspostavljeni poredak.

***Galerije*** na Wikimedijinoj ostavi
Statua Kumarađive u Sinkjangu, Kina.
**Kumarađiva** ili **Kumaradživa** (*Kumārajīva*; tradicionalni kineski: 鳩摩羅什; pinjin: *Jiūmóluóshí*; takođe *Chiu mo lo shih*; 344 – 413) je bio budistički monah, učitelj i prevodilac, jedan od velikih učitelja škole Srednjeg puta u Kini.

Indijski monasi, Kumarađiva i učitelj meditacije Buddhabhadra delali su u Kini početkom 5. veka i zajedno sa svojim učenicima u velikoj meri utrli put čan budizmu.

Život
-----

Prajnaparamita sutra koju je Kumarađiva preveo na kineski.
Kumarađiva je bio Indijac, ali je rođen na području današnjeg Kineskog Turkestana. Obrazovao se u Sarvastivada školama, potom kod Budhasvamina, da bi na kraju postao sledbenik mahajane i studirao Nagarđuninu školu Srednjeg puta.

Godine 401. je došao u Č'ang-an (današnji Sijan u pokrajini Šensi), prestonicu tadašnje severnokineske države Jin, gde je živeo do svoje smrti, 413. podine.

Tokom tih trinaest godina on je preveo veliki broj budističkih tekstova sa sanskrita na kineski jezik. Takođe je poučavao brojne učenike, od kojih su neki postali veoma uticajni. Medu Kumarađivinim učenicima, najistaknutiji su Seng-čao, koji je povezao madjamika i taoističke tekstove, i Tao-šeng, koji je zastupao doktrinu iznenadnog probuđenja.

Literatura
----------

* Ju-Lan, Fung (1977). *Istorija kineske filozofije*. Beograd: NOLIT.
* Nattier, Jan. *The Heart Sutra: A Chinese Apocryphal Text?*. Journal of the International Association of Buddhist Studies Vol. 15 Nbr. 2 (1992)
* Puri, B. N. *Buddhism in Central Asia*, Motilal Banarsidass Publishers Private Limited, Delhi, 1987. (2000 reprint)
* Enciklopedija živih religija, Nolit, Beograd. 2004. ISBN 978-86-19-02360-3. pp.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  Fung Ju-Lan, Istorija kineske filozofije ), NOLIT, Beograd. (1977). str. 271-285.
2. 1 2  *Zen*, Enciklopedija živih religija, Nolit, Beograd. 2004. ISBN 978-86-19-02360-3. pp.

Vidi još
--------

***Kumārajīva*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kineski budizam
* Zen
**Kuna ribolovac** (*Martes pennanti*) sjevernoamerička je kuna, pripadnik roda *Martes*. Kuna ribolovac okretna je na drveću te ima vitko tijelo koje joj omogućava potjeru plijena čak i u šupljinama drveća ili podzemnim jazbinama. Unatoč njenom imenu, ova vrsta rijetko se hrani ribom; ime vjerojatno dolazi od francuske riječi *fichet*, koja se odnosi na krzno europskog običnog tvora.

Rasprostranjenost
-----------------

Kuna ribolovac šumska je životinja i najčešće ju pronalazimo u crnogoričnim ili miješanim šumama s visokim, trajnim krošnjama. Izbjegavaju otvorena područja. Vrsta je samotnjačka, izuzev za vrijeme parenja. 

Kunu ribolovca pronalazimo od Sierra Nevade u Kaliforniji do Apalačkog gorja u Zapadnoj Virginiji te prema sjeveru Nove Engleske, kao i južne Aljaske i preko većeg dijela Kanade. Kune ribolovci prisutne su i u Stjenjaku, iako u manjem broju, jer je veći dio populacija rezultat ponovnog uvođenja u okoliš.

Obilježja
---------

Krzna kune ribolovca tamnosmeđe su boje, s crnim repom i udovima; neke jedinke imaju kremasto obojen uzorak krzna na prsima. Sva četiri uda imaju po pet prstiju s pandžama koje se mogu uvući. Sposobne su zaokrenuti stražnje šape za 180 stupnjeva, pa su u mogućnosti silaziti s drveća glavom prema tlu.

Odrasle jedinke teže između 2 do 7 kilograma, dok duljina njihova tijela iznosi između 65 do 125 centimetara. Mužjaci su otprilike dvostruko veći od ženki. Najmanja zabilježena težina ženke iznosila je 1.4 kilograma, jedva teža od većine ostalih pripadnika roda *Martes*, dok su zabilježene težine mužjaka iznosile i do 9 kilograma, što je najveća težina zabilježena u rodu.

Kružni uzorak krzna na središnjem jastučiću stražnjih šapa obilježava plantarne žlijezde koje otpuštaju karakterističan miris, za koji se vjeruje da vrsti služi za komuniciranje tijekom sezone parenja. Kune ribolovci poznate su po jednom od svojih glasanja, koje zvuči poput vriska djeteta, te ga se često može zamijeniti kao nečiji poziv upomoć.

Pare se tijekom proljeća i podižu mlade tijekom ranog ljeta.

Lov i prehrana
--------------

Kune ribolovci su samotnjački lovci. Hrane se prvenstveno zečevima, vjevericama, miševima, rovkama, ježevima i ponekad domaćim životinjama. U njihovu prehranu uključuju se i male ptice, bobičasto i ostalo voće, kao i jelen u obliku strvine. Kune ribolovci ponekad se hrane i pticama koje se gnijezde na tlu, poput lještarki i purana, jer su jaja i ptići ovih ptica lake mete.

Razmnožavanje
-------------

Ženke ove vrste postaju spolno zrele i počinju se pariti s navršenom godinom života. Vrijeme parenja započinje krajem veljače i završava krajem travnja. Dolazi do odgađanja implantacije oplođene jajne stanice od deset mjeseci, čime dolazi do gestacijskog perioda u trajanju od jedne godine. Mladunčad dolazi na svijet u jazbinama visoko u šupljinama drveća.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Martes pennanti** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **kuni ribolovcu** |
**Kuna zlatica** (lat. *Martes martes*) rasprostranjena je po svim šumovitim predjelima sjeverne polovice Staroga Svijeta. U Europi je stalni stanovnik Skandinavije, Rusije, Engleske, Njemačke, Francuske, Mađarske, Italije, cijelog Balkana, Bugarske, Rumunjske i Poljske.

Na području jugoistočne Europe najbrojnija je u planinskim predjelima, u kojima postoje stare šume s debelim stablima. U sredogorju je rjeđa, a u nizini je skoro potpuno iščezla. 1961. ustrijeljeno je ili uhvaćeno ukupno 3240 jedinki.

* Bosna i Hercegovina – 870
* Crna Gora – 470
* Hrvatska – 680
* Makedonija – 260
* Slovenija – 400
* Srbija – 560

U duljinu naraste 50-55 cm, rep je oko 35 cm dug, vagnuti može 1,5-1,8 kg. Po gornjem dijelu tijela dlaka krzna joj je tamno smeđe boje, na njuški svijetlo smeđa, sa strana i po trbuhu žućkasta, na nogama crno-smeđa. Na donjoj strani vrata nalazi se pjega obraštena dlakom zlatno-žute boje, po kojoj je zlatica i dobila ime. 

Neki puta pruža se taj žuti dio između prednjih nogu, rjeđe i dalje do zadnjih nogu.

Na gornjoj usni poredane su čekinje »brkovi« u po četiri reda, osim njih nalazi se po nekoliko čekinja iznad očiju, ispod brade i po grlu. Te čekinje služe za opip. Zimska dlaka je u pravilu tamnija. Tabani i jagodice prstiju su obrasli dlakom.

Zlatica se zadržava u šumama listača i četinjača; prava je životinja krošanja drveća i penje se po njima vrlo vješto. Stanuje u dupljama šupljih stabala, u napuštenim gnijezdima vjeverica, ptica grabljivica, rjeđe se nastani u pukotinama špilja ili u podzemnim rupama.

Preko dana u pravilu miruje, pred večer izlazi u lov i lovi tokom cijele noći. Plijen su joj sve životinje koje može savladati, od nejakog laneta i zeca sve do miša, od tetrijeba gluhana do sitne pjevice. U stanju je zaklati i odraslu, od zime oslabljenu srnu. Glavni dio plijena sačinjavaju sitni sisavci, pogotovo glodavci koji žive na stablima, vjeverice i puhovi. Pljačka gnijezda ptica, voli med i slatke plodove (trešanja, šljiva, malina i šumskoga drveća).

Jedna je od rijetkih životinja koje love zbog čiste zabave.

Pari se jedan puta godišnje, od VI-VIII mjeseca, no može se znakove parenja primijetiti i u I-II mjesecu. Ta pojava je u vezi s postojanjem embriotenije kod zlatice. Ženka nosi oko 260-305 dana. Mlade nalazimo od III-IV mjeseca, u jednom leglu 3-5 mladunaca (neki puta i po 7), ženka ima 4 sise. Mladi ostaju slijepi 34-38 dana, sišu 7-8 tjedana. Spolno dozore u dobi između 15-39 mjeseci. Životni vijek kune zlatice iznosi 10-12 godina.

Krzno joj je prvorazredne kakvoće, u planini ostaje dlaka čvrsta sve do u drugu polovicu mjeseca travnja.

Poveznice
---------

* kuna bjelica

Izvori
------

1. ↑  Schmidt, Lea. ***Zvijeri*** – dio *Kune* (str. 618. a) **U:** Josifović, Mladen (gl. ur.) *Poljoprivredna enciklopedija*, 3. sv. (Pros – Ž), Jugoslavenski leksikografski zavod, Zagreb, 1973. str. 617. – 618.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Kuna zlatica** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Kuni zlatici** |
**Javna dobra** su ona dobra koja nam suvremena i moderna država stavlja na raspolaganje putem mehanizma **javnog sektora**.
Javna dobra se javljaju iz razloga što tržište nije u mogućnosti osigurati njihovu racionalnu ponudu zbog same naravi javnih dobara.
Javno dobro namijenjeno je općem i ravnopravnom korištenju građana u skladu sa smjernicama boljeg društva. 
Osnovna, nesporna javna dobra su voda, zrak, zemlja, sunce, šume, more, prometna infrastruktura, ulice, trgovi, rudna bogatstva, internet, kulturna baština u najširem smislu. 
Dobrom se pod načelom jednakosti upotebe može služiti svatko, na način da korištenjem jednog subjekta ne budu uskraćeni u mogućnosti korištenja drugi. Pojedinac se dobrom ne može služiti na način da se drugome onemogući ili ometa korištenje. Dobra se u pravilu koriste besplatno.
Javno dobro može se povećavati (infrastruktura, pošumljavanje) ili smanjivati (privatizacija, loše upravljanje, ekspoatacija šume, zagađenje zraka i vode).

Ustav RH: dobra od interesa za RH imaju njezin osobitu zaštitu. Zakonom se određuje način na koji se ta dobra mogu upotrebljavati i iskorištavati. Zakoni koji štite javna dobra: Zakon o javnim cestama, Zakon o vodama, Zakon o zaštiti prirode.

Država može nekome oduzeti vlasništvo i pretvoriti ga u javno dobro (ekspropijacija, nacionalizacija) i za to postoji zakonska procedura.
Obrnuti slučajevi prisvajanja javnog dobra ne bi trebali biti mogući iako postoje pritisci raznih lobija.
Država može dati javno dobro samo u koncesiju (kamenolom, naftnu bušotinu, cestu), materijalizirati promjenu u okolišu sa svrhom ulaganja u javno dobro na drugoj strani, ali ga ne može dati u vlasništvo.

Značajke javnih dobara
----------------------

* **neisključivost**

*Korištenje javnog dobra u određenom trenutku od strane određene osobe ne isključuje mogućnost korištenja tog dobra od drugih osoba*
* **neiscrpnost**

*Ako neko javno dobro koristi više osoba u isto vrijeme to ne znači da ćemo to dobro iscrpiti (npr. stajanjem puno ljudi ispod svjetiljke na ulici neće iscrpiti svjetiljku niti će nekoga od ljudi isključiti od tog dobra)*
* **nedjeljivost**

*Javno dobro se ne može podijeliti (npr. ne možemo podijeliti svjetionik ili policajca)*
U korištenju javnih dobara se gotovo uvijek javljaju neplatiše koje ne možemo isključiti od korištenja, a nismo sigurni da li ih plaćaju. Oni su šverceri ili tzv. **slobodni jahači** (Free Riders (`en`)). Ne možemo ih isključiti iz korištenja jer **granični trošak** javnih dobara je jednak **0** i povećanje korisnika ne smanjuje korisnost tog dobra.

Podjela javnih dobara
---------------------

1. **Čista** - nudi ih samo država (npr. sudstvo i vojska)
2. **Nečista** - uz državu može ih ponuditi i privatni sektor (npr. obrazovanje, sport i kultura)
3. **Meritorna** - dobra za koja se ocjenjuje da ih pojedinac ili društvo trebaju imati na temelju nekog koncepta potrebe, a ne sposobnosti i spremnosti za plaćanje (npr hitna medicinska služba).
**Универзитет у Крагујевцу** основан је 21. маја 1976. године. Његови корени сежу до прве половине 19. века, када је 1838. године у овом граду основан "ЛИЦЕЈ", као прва највиша образовна институција у Србији.
У својим оквирима има 11 факултета у 5 градова којима је Крагујевац макрорегинални центар.

Историјат
---------

Први факултети у Крагујевцу се оснивају раних шездесетих година и то Машински и Економски факултет као одељења Београдског Универзитета, а почетком седамдесетих и Правни и Природно-математички факултет. На бази ових Факултета и Педагошко-техничког факултета из Чачка и Института за стрна жита у Крагујевцу и Института за воћарство у Чачку оснива се 21. маја 1976 Универзитет у Крагујевцу. Дакле, на повратак свог Лицеја Крагујевац је чекао пуних 138 година.

Универзитет данас
-----------------

Данас Универзитет у свом саставу има 11 факултета који су смештени у 5 градова Централне Србије. У саставу Универзитета у Крагујевцу су:

Агрономски факултет у Чачку, Економски факултет у Крагујевцу, Машински факултет у Крагујевцу, Машински факултет у Краљеву, Медицински факултет у Крагујевцу, Правни факултет у Крагујевцу, Природно-математички факултет у Крагујевцу, Технички факултет у Чачку, Педагошки факултет у Јагодини, Учитељски факултет у Ужицу и Филолошко-уметнички факултет у Крагујевцу.

Данас се на факултетима Универзитета у Крагујевцу реализује преко 60 програма основних студија и нуди студентима могућност за стицање високих научних и стручних звања из широког спектра наука.

Универзитет је аутономна образовна и научна установа чији је оснивач Република Србија. Универзитет у Крагујевцу је саставни, интегрални део целовитог система високог школства Републике Србије и та интегративност се огледа, у првом реду, у спровођењу јединствене образовне политике. Поред повезаности са образовном политиком коју спроводи Република Србија, програм развоја Универзитета се темељи на развојним потребама региона у којем је лоциран, на принципима друштвене условљености, идејне заснованости, као и на начелима рационалности и економичности. На факултетима Универзитета студира око 12.000 студената. На Универзитету је укупно запослено око 1.000 наставног и ваннаставног особља. Преко 14.000 високообразованих стручњака дипломирало је на факултетима Универзитета, одбрањено је око 400 магистарских теза и око 200 докторских дисертација. На Универзитету се континуирано развијају нови програми, прати се ефикасност студирања, анализира квалитет наставног процеса, врши се иновирање наставних планова, подстицање научног подмлатка и унапређивање научноистраживачког рада.

Факултети
---------

* Агрономски факултет у Чачку
* Економски факултет у Крагујевцу
* Машински факултет у Краљеву
* Медицински факултет у Крагујевцу
* Педагошки факултет у Јагодини
* Правни факултет у Крагујевцу
* Природно-математички факултет у Крагујевцу
* Технички факултет у Чачку
* Учитељски факултет у Ужицу
* Факултет за хотелијерство и туризам у Врњачкој Бањи
* Факултет инжењерских наука у Крагујевцу
* Филолошко-уметнички факултет у Крагујевцу

Спољашње везе
-------------

***Универзитет у Крагујевцу*** na Wikimedijinoj ostavi

Види још
--------

* Листа универзитета у Србији
Koordinate: 41° 59′ 37" SGŠ, 21° 20′ 28" IGD

**Krušopek** (mak. *Krušopek*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Krušopek pripada gradskoj opštini Saraj, koja obuhvata zapadna predgrađa Grada Skoplja.

Prirodni uslovi
---------------

Krušopek je smešten u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Skoplja, naselje je udaljeno 8 km zapadno.

Naselje Krušopek je na jugozapadu istorijske oblasti Skopsko polje, koja se poklapa sa prostranom Skopskom kotlinom. Mesto naselje je vezano za ušće reke Treske u reku Vardar. Jugoistočno od naselja izdiže se planina Vodno, dok se jugozapadno izdiže Suva gora. Nadmorska visina naselja je približno 280 metara.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa manjim uticajem Egeja (žarka leta).

Istorija
--------

Naselje Krušopek, s hramom Svetog Đorđa, pomenuto je u 16. veku, u zapisu rukopisnog Prazničnog mineja iz stare rukopisne zbirke Narodne biblioteke u Beogradu.

Rukopis se čuvao pod brojem 913, a postradao je tokom bombardovanja Narodne biblioteke, 6. aprila 1941. godine. Praznični minej je nastao u 14. veku, a zapis o Krušopeku zabeležen je 29. jula 1531. godine.

Stanovništvo
------------

Krušopek je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.902 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Albanci (99%).

Većinska veroispovest je islam.

Vidi još
--------

* Grad Skoplje
* Gradska opština Saraj

Izvori
------

1. ↑  Lj. Stojanović, Stari srpski zapisi i natpisi, Beograd 1986, knj. 4, br. 6238
2. ↑  Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.saraj.gov.mk Zvanična stranica opštine Saraj

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Saraj |
| --- |
| **Četvrti Skoplja** (**Saraj**  • Kondovo), **Prigradska naselja** (Arnakija  • Bojane  • Buković  • Glumovo  • Gornje Svilare  • Grčec  • Dvorce  • Donje Svilare  • Kopanica  • Krušopek  • Laskarci  • Ljubin  • Matka  • Paničari  • Raduša  • Raović  • Rašče  • Rudnik Raduša  • Semenište  • Čajlane  • Šiševo) |  |
**Lillie Langtry** (13. oktobar 1853 – 12. februar 1929), poznata i kao **Lily Langtry** u Sjedinjenim Državama, rođena kao **Emilie Charlotte Le Breton**, bila je britanska teatarska glumica i producentica, koja je zahvaljujući svom šarmu i ljepoti postala jedna od najznamenitijih i najproslavljenijih ličnosti anglosaksonskog svijeta na kraju viktorijanske ere.

Rodila se na otoku Jersey kao dijete anglikanskog svećenika Williama Corbeta le Bretona, čiji je predak bio srednjovjekovni vitez Richard le Breton, jedan od ubica Thomasa Becketta. Godine 1874. se udala za bogatog irskog zemljoposjednika Edwarda Langtryja, te preselila u London, gdje je brzo popularna u tamošnjem otmjenom društvu, stekavši naklonost brojnih moćnih i slavnih muškaraca, uključujući prijestonasljednika princa Edwarda koji je postao ljubavnik. Glumačku karijeru je započela 1881. na poticaj svog prijatelja Oscara Wildea, te je osvojila publiku nastupima u Britaniji i SAD. Njena popularnost je bila takva da je i znameniti teksaški sudac Roy Bean, iako je nikada nije bio vidio, postao njen veliki poklonik i po njoj nazvao grad Langtry. Pred kraj života se bavila uzgojem trkaćih konja.

Za Langtry se vjeruje da je poslužila kao inspiraciju Doyleovom liku Irene Adler, a sama se pojavila kao lik u brojnim filmovima i TV-serijama, među kojima se ističe *Lillie* gdje ju je tumačila Francesca Annis.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

***Lillie Langtry*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lillie Langtry Museum on the Internet
* Lillie Langtry Arhivirano 2015-02-15 na Wayback Machine-u biography
* Lily Langtry at the Internet Broadway Database
* Lillie Langtry at the Internet Broadway Database
* Lillie Langtry na IMDb-u (`en`)
* History of East Cliff Arhivirano 2008-04-30 na Wayback Machine-u
* Article on Professional Beauties of the Victorian era
**Geza Kikić** (Subotica, 15. rujna 1925. - Dubrovnik, 22. ožujka 2002.) je bio bački hrvatski književni kritičar, književni povjesničar i antologičar iz Vojvodine, Republika Srbija.

Osnovnu i srednju naobrazbu stekao u rodnom gradu, a studij jezika i književnosti okončao je na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Beogradu. 

Krajem II. svjetskog rata je uhićen, zatim je borac Osme vojvođanske udarne brigade, a pedesetih godina je zatočenik na Golom otoku. 

Kao profesor radio je u Bačkoj Topoli, u Prijedoru i Gornjem Vakufu, zatim u Tavankutu i Đurđinu, te u Otoku i Bosanskoj Krupi. 

U Suboticu se vraća 1965. godine, kada se posvetio prikupljanju književne baštine i građe. Osobito su mu bili zapaženi radovi što ih je objavljivao u subotičkom časopisu Rukovet, ali je surađivao i u drugim glasilima u Novom Sadu, Beogradu i Zagrebu. 

Početkom sedamdesetih godina u Matici hrvatskoj tiskana su mu dva značajna djela - antologija poezije i antologija proze bunjevačkih Hrvata. Ubrzo su i njega sustigli progoni poput i drugih hrvatskih proljećaša, kada je preko 120 subotičkih, mahom, intelektualaca etiketirano da su hrvatski nacionalisti budući da su navodno «isticali» vlastitu pripadnost hrvatskom nacionalnom korpusu i kulturi. Nakon političko-policijskog progona, uslijedila je i zabrana objavljivanja. Kikićevi se radovi više nisu mogli tiskati, dok su oni koji su već bili složeni u olovu - rastureni i uništeni! 

Zbog ovih i drugih razloga iseljava se iz Subotice 1976. godine i nastanjuje u Popovićima, pa u Konavlima, a na koncu u Hodilju na Pelješcu. 

Višedecenijsko bavljenje Geze Kikića književnopovijesnom problematikom pisaca koji pripadaju skupini podunavskih Hrvata u Bačkoj, odnosno u ugarskom Podunavlju kao djelima iz jedinstvenog duhovnog i kulturnog prostora sa Slavonijom, Bosnom i Dalmacijom, bilo je s neskrivenom nakanom - pokazati i dokumentirati da su oni dio hrvatske književnosti i kulture. 

Kritičarsko i antologičarsko djelovanje Geze Kikića njegovih objavljenih i radova što su ostali u rukopisu, uz ocjenu njegova prinosa hrvatskoj književnosti, očekuje svoga obrađivača.

Djela
-----

* *Antologija poezije bunjevačkih Hrvata*, Zagreb, 1971.
* *Antologija proze bunjevačkih Hrvata*, Zagreb, 1971.

U rukopisu
----------

* *Antologija kritike bačkih Hrvata*
* *Antologija dramskih tekstova bunjevačkih Hrvata*
* *Zbornik dokumenata o preporodnom pokretu bunjevačkih Hrvata*

Izvori
------

* J(akov). Basch, *Prvi suvremeni antologičar podunavskih Hrvata - Geza Kikić (1925.-2002.)*, Klasje naših ravni 3.-4. 2002. 75.
**Универзитет „Такушоку"** (Šablon:Јез-јап) је универзитет у Токију. Основао га је 1900. године принц Таро Кацура. Првобитно је назван „Удружење тајванске школе", и основан с намером да даје дипломце који ће доприносити развоју Тајвана. Преименован је 1918. године у „Универзитет Такушоку".

Овај универзитет има два кампуса. Главни кампус је у градској четврти Бункио, а други у Хачиоји.

Универзитет је познат по свом карате клубу који је дао многе велике карате инструкторе и такмичаре 20. века.

Наставни кадар обухвата и тајванског аутора Коа Буњуа (黄文雄).

***Универзитет Такушоку*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 138385457
* LCCN: n81082743
* ISNI: 0000 0001 2167 968X
* GND: 506271-8
* NLA: 35568354
* NDL: 00304355
* CiNii: DA0116695X

 |
**Karadžićevo** (do 1931. **Križevci**), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Općine Markušica, Vukovarsko-srijemska županija. Selo se nekada zvalo Križevci u koje su negdje nakon 1920. naseljeni srpski dobrovoljci "solunaši" koji su nakon Drugog svjetskog rata promijenili ime Križevci u Karadžićevo.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 239 stanovnika te 96 obiteljskih kućanstava.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***  

  

**Napomena:** Iskazuje se kao dio naselja od 1880. a kao naselje od 1948. U 1991. povećano pripajanjem dijela naselja Markušica. Do 1931. iskazivano pod imenom Križevci.

Rat u Hrvatskoj
---------------

Topovskim granatama iz Markušice i Gaboša sa sjevera te Karadžićeva (Križevaca) sa zapada granatirana je župna crkva u Jarmini te mjesto samo.

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
4. ↑  Službene stranice Općine Jarmina Arhivirano 2009-11-19 na Wayback Machine-u pristupljeno 19. veljače 2011.
4 shapes of Adobe Arabic font (Normal, Italic, Bold, Bold-Italic)
**Kurziv** (njem. *kursiv* od lat. *cursus*) u tipografiji tip je udesno nakošenih slova koja izgledaju gotovo kao da su pisana rukom , koji služi za isticanje pojedinih riječi, navode ili u druge stilske svrhe.

Povijest
--------

Kurziv je kao pismo nastao početkom šesnaestog stoljeća u Italiji, slovorezač Francesko Griffo da Bologna izradio je kurzivni font Antikvu za Alda Manuzija koji je 1501. godine tim fontom tiskao Vergilija.

Uporaba
-------

Naslovi se u knjigama obično pišu ili većim fontom, ili svim velikim slovima (ili oboje), no kad neka knjiga ima dijelove, naslove poglavlja i podnaslove, često u pomoć uskače i kurziv. Osim pisanja naslova, kurzivom se ponekad pišu navodi (citati), a ponekad i predgovori knjiga.
Ukoliko je u tekstu iz bilo kojeg razloga potrebno navesti riječi iz stranih jezika, one se najčešće pišu u zagradi i u kurzivu.

Izvori
------

1. ↑  Bratoljub Klaić, Rječnik stranih riječi, str. 771
2. ↑
3. 1 2  Opća i nacionalna enciklopedija, sv. 11, str. 313
4. ↑  Hrvatski pravopis, Matica Hrvatska, Zagreb, 2007. str. 87, 128b
5. ↑  vidi Milivoj Solar, Teorija književnosti, str. 5-7
6. ↑  Hrvatski pravopis, Matica Hrvatska, Zagreb, 2007. str. 86, 127b
**Kuprej** (latinski: *Bos sauveli*; kmerski: គោព្រៃ), znan i kao šumski ili sivi bivol, je malo poznata, šumska vrsta divljeg goveda koja obitava u Jugoistočnoj Aziji. Kuprej ima visoko i usko tijelo, duge noge, grbu na leđima i duge rogove, koji su različiti kod muških i ženskih primjeraka; oba spola imaju drugi rep. Mogu izrasti do 2.3 metra, a izmjerena masa kreće im se od 680 do 910 kilograma; postoje izvještaji iz Vijetnama o jedinkama mase i do 1,700 kg, ali vjeruje se kako su isti lažni, zbog činjenice da daleko premašuju sva poznata i provjerena mjerenja. Žive u malim krdima predvođenim ženkom, a hrane se biljem. Tokom dana obitavaju u šumi, dok se tokom noći hrane na otvorenom. 

Godine 1937. mladi mužjak kupreja poslan je u pariški zoo Vincennes, gdje ga je opisao francuski zoolog Achille Urbain i proglasio holotipom. Broj kupreja danas je izrazito malen (manji od 250), ako ih je uopće preostalo u divljini; posljednji primjerak viđen je 1983. godine. Njihov nestanak bio je posljedica degradacije staništa, bolesti i izlova. IUCN mu je dodijelio status kritično ugrožene vrste, uz mogućnost da se radi o izumrloj vrsti. Primjerci u zatočeništvu ne postoje; primjerak iz pariškog zooa uginuo je početkom Drugog svjetskog rata. 

Kuprej je nacionalni sistavac Kambodže. Izuzev te zemlje, navodna staništa su mu južni Laos, jugoistočni Tajland i zapadni Vijetnam.
**Kurov** je naselje u jugoistočnoj Poljskoj, koje se nalazi između Pulavija i Lublina, na rijeci Kurovka. Predstavlja administrativne središte posebne gmine (općine) unutar Lublinskog vojvodstva i ima oko 2800 stanovnika (prema podacima iz 2006). 

Između 1431 i 1442 naselje je dobilo gradska prava temeljena na Magdeburškom pravu. Kao vlastiti grad, služio je kao središte trgovine prehrambenim proizvodima za okolna naselja. Tamo su se također nalazile manufakture krzna i kože. U 16. vijeku je bio središte kalvinizma, i tamo su se smjestila Poljska braća. Postepeno je do 1660. godine veći broj stanovnika njima pristupio. 

Godine 1670. grad je pogodila kuga te je izgubio prava temeljena na gradskoj povelji, ali ih je ubrzo povratio. Otada je dijelio povijest svoje regije. Nakon podjele Poljske, godine 1795. bio je anektiran od Austrije. Godine 1809. postao je dijelom Velikog varšavskog vojvodstva, da bi godine 1815. postao dijelom Kraljevine Poljske. Za vrijeme Novembarskog ustanka, u februaru 1831. godine se tamo dogodila manja bitka kod Kurówa prilikom koje su poljske snage na čelu s Jozefom Dwernickim porazili ruske snage. Nakon januarskog ustanka, godine 1870. grad je konačno izgubio svoju gradsku povelju i nikad je više nije vratio. Od godine 1918. je ponovno dio Poljske. 

Za vrijeme njemačke invazije na početku drugog svjetskog rata, naselje su 9.9. 1939. teško bombardirali avioni Luftwaffe. Među uništenim metama bila je i lokalna bolnica (vidno obilježena s crvenim križevima), gdje je stradao veliki broj ljudi. Za vrijeme okupacije Nijemci su u gradu uspostavili dva koncentraciona logora za prisilne radnike. Godine 1942. je uspostavljen i omanji geto, ali je većina zarobljenika uspjela pobjeći i priključiti se jedinicama poljske Domovinske armije u obližnjim šumama. 

Među turističkim atrakcijama se ističe renesansna crkva (obnovljena godine 1692) u kojoj se nalazi grobnica porodice Zbąski i kipovi Santija Guccija (1587). Naselje je isto poznato i kao rodno mjesto generala Wojciecha Jaruzelskog.

***Kurov*** na Wikimedijinoj ostavi
"**Zahtijevanja naroda**" naziv je za političku peticiju, odnosno proglas prihvaćen 25. ožujka 1848. koji je u 30 točaka sadržavao načela i program hrvatskog građanstva, odnosno nacionalna, državno-pravna, socijalna i liberalna traženja za promjenu položaja Hrvatske u Austrijskoj Monarhiji, kao i za promjenu državne strukture i socijalnih pitanja unutar Hrvatske. Njime se zahtijevao izbor Josipa Jelačića za hrvatskoga bana, što brže sazivanje sabora, pripojenje Dalmacije i Vojne krajine Hrvatskoj, hrvatska samostalnost od Ugarske glede financija, jezika i školstva, sloboda pisanja i govora, jednakost pred sudovima, opće izborno pravo te ukidanje staleških povlastica i kmetstva. *Zahtijevanja naroda* prihvaćena su u Narodnom domu u Zagrebu.

Početak modernog Sabora
-----------------------

Zasjedanje Narodne skupštine 25. ožujka 1848. godine u dvorani Narodnog doma u Zagrebu, kao posljedica ilirskog pokreta i društvenih prevrata diljem Europe polovinom 19. stoljeća, smatra se početkom modernog hrvatskog parlamenta. Zasjedanje je važno zato što su prvi put na zasjedanju sudjelovali svi društveni slojevi koji su predstavljali Trojednu Kraljevinu Hrvatske, Dalmacije i Slavonije. Osim pripadnika raznih staleža (kao isključivo do tada) zasjedanju su prisustvovali i zagrebački narodnjaci, studenti Pravoslavne akademije te pitomci biskupskog sjemeništa. Značenje zasjedanja je i u prihvaćanju dokumenta *Zahtijevanja naroda*.

Dokument se sastoji od 30 točaka, a njime se zahtijevao izbor Josipa Jelačića Bužimskog za hrvatskoga bana, što brže sazivanje sabora, pripojenje Dalmacije i Vojne krajine Hrvatskoj, hrvatska samostalnost od Ugarske glede financija, jezika i školstva, sloboda pisanja i govora, jednakost pred sudovima, opće izborno pravo te ukidanje staleških povlastica i kmetstva. Zahtievanja sadrže elemente emancipacije židovske zajednice u Hrvatskoj, jer su sadržavale točke "*Slobodu štampe, věre, učenja i govora.*" i "*Jednakost sviuh bez razlike stališa i věre pred sudom, zajedno javnost, usmenost, porota i odgovornost sudacah.*"

*Zahtijevanja naroda* bila su, u stvari, politički program Narodne stranke. Da bi se s njim upoznao što veći broj ljudi, tiskan je u obliku letka u nakladi od 15.000 primjeraka (jedan dio i na njemačkom jeziku). Te je zahtjeve i neposredno 29. ožujka 1848. godine posebna hrvatska delegacija na čelu s Ljudevitom Gajem predala kralju u Beču.

Izvori
------

* Neda Engelsfeld: "Povijest hrvatske države i prava: razdoblje od 18. do 20. stoljeća", Pravni fakultet, Zagreb, 2002.
* "Zahtijevanja naroda" - početak modernog Sabora Arhivirano 2018-10-01 na Wayback Machine-u

1. ↑  Ljiljana Dobrovšak: Židovi u hrvatskim zemljama 1848/1849. Radovi - Zavod za hrvatsku povijest, sv. 30, 1997. str. 77-89
**Kuruci** (mađarski: *kurucok*) je ime za naoružane ustanike koji su se između 1671. - 1711. borili protiv Habsburgovaca u Ugarskoj.

Historija i karakteristike
--------------------------

Prvi koji je upotrijebio naziv - *kuruc* bio je beglerbeg paša od Egera Meni - 1671. koji je tako zvao plemiće - prebjege iz Kraljevine Ugarske na osmanski teritorij.
Nakon tog je to ime brzo postalo popularno, pa je korišteno od 1671. do 1711. u tekstovima pisanim na mađarskom, slovačkom i turskom za ustanike iz Kraljevine Ugarske i sjeverne Transilvanije borce protiv habsburške politike.

Ni danas se zapravo ne zna etimologija te riječi, po jednima ona dolazi od latinskog *crux* = križ, pa bi značila nešto kao križari. 
Po drugima to je riječ perzijskog porijekla i označavala je buntovnog čovjeka.

Ono što se sigurno zna je da su ustanici prvog kuruckog ustanka sami sebe nazivali - *bújdosók* = bjegunci.

Kuruci su prvi ustanak poveli 1672. okupivši svoju vojsku na sjeverozapadu Transilvanije, gdje su sklonile brojne izbjeglice različitog porijekla, od vjerskih i političkih progona koji su u to vrijeme provođeni u Kraljevini Ugarskoj.

Puno značajniji ustanak bila je **Rakošijeva buna**, vođena između 1703. - 1711. koju je poveo i vodio Ferenc Rákóczi, koja je zamalo uspjela.

Pored ta dva najznačajnija, bilo je i puno manjih buna koje su poveli kuruci.

Kuruci su se služili gerilskom taktikom, jašući konje oboružani kuburama, sabljama i sjekirama - napadali su nenadano i brzo, i još brže se izgubili.

Glavnina ustanika bili su protestanti, nezadovoljni ugarskom protureformacijskom politikom. Pored njih to je bilo 
niže plemstvo nezadovoljno oduzimanjem stečenih privilegija i vojnici iz graničnih utvrda koji su bili revoltirani tretmanom 
habsburških oficira prema njima.

Etnički bilo je najviše Mađara, ali je bilo i puno Slavena u njihovim redovima.

O *kurucima* i njihovim junačkim podvizima ispjevano je puno pjesama, najčešće anonimnih, koje su i danas dio mađarskog folklora.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Kuruc*" (mađarski). Pallas Nagy Lexikona. Pristupljeno 14. 06. 2016.
2. ↑  „*Kuruc rising*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 06. 2016.

Vanjske veze
------------

* *Kuruc* na portalu Pallas Nagy Lexikona (`hu`)
* *History of Slovakia: Part of Historic Hungary II - Modern Times (1526 - 1918)* na portalu Angelfire (`en`)
| Kraljevi Jude |
| --- |
| * + **Saul**
* + **David**
	+ **Solomon**
	+ Roboam
	+ Abijam
	+ Asa
	+ Jozafat/Jošafat
	+ Jehoram/Joram
	+ Ahazija
	+ Athalija
	+ Joaš
	+ Amazija
	+ Uzija
	+ Jotam
	+ Ahaz
	+ Ezekija
	+ Manaseh/Manasija
	+ Amon
	+ Josija/Jošija
	+ Joahaz
	+ Jehoiakim
	+ Jehoiahin
	+ Zedekija

---

Ova kutijica: pogledaj • razgovor • uredi |

 *Za ostala značenja, v. Ezekija (razvrstavanje).*
**Ezekija** (**Jezekija** ili **Hezekija**) (hebrejski: חִזְקִיָּ֫הוּ Ḥizqiyyāhu, Khizkiyahu; ili יְחִזְקִיָּ֫הוּ Yəḥizqiyyāhu, Y'khizkiyahu; "GOSPOD je ojačao"; uspodredi s Ezekijelom) bio je trinaesti po redu kralj Jude, odnosno sin kralja Ahaza i Abijah (2 Ljetopisi 29:1), koja je bila kći čovjeka (ne proroka) po imenu Zaharaija. (Abijah je također poznata i kao Abi (2 Kraljevi 18:1-2).) Vladao je dvadeset devet godina (2 Kraljevi 18:2). Poznat je kao jedan od kraljeva koje navodi genealogija Isusa u Evanđelju po Mateju.

William F. Albright mu je vladavinu datirao u period 715-687. pne. dok E. R. Thiele navodi period 716-687. pne. Bilo o kojoj kronologiji je riječ, Ezekija je vladao južnim kraljevstvom Juda u trenutku kada je sjeverno kraljevstvo Izrael osvojio i njegove žitelje protjerao asirski vladar Sargon. Juda je apsorbirala mnoge od izbjeglica sa sjevera, a što se zbilo stotinu godina prije uništenja Solomonovog Hrama od strane babilonskog vladara Nebukadnezara. 

Ezekija je za vrijeme Sargonove invazije plaćao danak Asircima, ali je to prestao činiti nakon Sargonove smrti. Nastojeći očuvati nezavisnost svog kraljevstva sklopio je savez sa Egiptom, kojim je tada vladala moćna nubijska dinastija. Međutim, kada se pokrenula asirska vojska na čelu s novim kraljem Sanheribom, Ezekija se dobro pripremio - Jeruzalem je dobro utvrđen. Tako je veliki dio gradova Jude, uključujući Lahiš, opljačkan i opustošen, ali se Jeruzalem održao. Asirci su na kraju odustali od duge opsade i zadovoljili se plaćanjem danka.

Ezekija je poznat i kao veliki vjerski reformator. Smatra se da je judaizam za vrijeme njegove vladavine centraliziran, odnosno da su svi vjerski poslovi prešli u ruke Hrama. Također su iz judaizma izbačeni i posljednji tragovi politeizma, odnosno judaizam je postao monoteistička religija u potpunom smislu riječi. Zagovornici dokumentarne hipoteze vjeruju da je tzv. svećenički izvor Starog zavjeta nastao upravo za vrijeme Ezekijine vladavine.

Eksterni linkovi
----------------

***Ezekija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hezekiah King Of Judah - The King's Calendar Arhivirano 2008-10-11 na Wayback Machine-u
* King Hezekiah Arhivirano 2005-10-24 na Wayback Machine-u from Jerusalem Mosaic
* Hezekiah Arhivirano 2010-12-08 na Wayback Machine-u See all Bible verses pertaining to King Hezekiah
* The Reign Of Hezekiah by John Brug Arhivirano 2008-05-29 na Wayback Machine-u
**Zaseda** ili **zasjeda** (francuski: , italijanski: ), njemački: , ruski: ), rjeđe **busija**, u najširem smislu izraz za iznenadni napad na neku osobu, životinje ili više njih koji se izvodi sa skrivenog i unaprijed zauzetog položaja, odnosno sam taj položaj. U biologiji se za grabežljivce koji svoj plijen nastoje uhvatiti na taj način koristi izraz grabežljivci iz zasjede.

U užem smislu se pod time podrazumijeva vojna taktika u kojoj se neprijatelja, koji je u pravilu u pokretu, napada sa skrivenih položaja; glavni cilj postavljanja zasjede jest što je moguće više smanjiti vidljivost vlastitih snaga kako bi se prilikom napada postigao efekt iznenađenja, odnosno izazvala panika ili konfuzija u njegovim redovima te tako spriječilo adekvatna reakcija i efikasno pružanje otpora.

Zasjede predstavljaju jedan od najstarijih oblika vojne taktike koji se razvio od metoda prahistorijskog lova. Obično se njihova primjena vezuje uz gerilsku strategiju, ali su ih historiji primjenjivale i redovne vojske kao dio tzv. konvencionalnog ratovanja. Tradicionalno se vezuju uz kopneno ratovanje, iako postoje primjeri uspješnih zasjeda u pomorskom i zračnom ratovanju.

Povezano
--------

* Čeka
* Prepad
**Kvint Minucije Ruf** (*Quintus Minutius Rufus*) bio je rimski političar iz doba drugog punskog rata, odnosno početka 2. vijeka pne. Prvi put se spominje 211. pne. kao oficir u vojsci Kvint Fulvije Flak|Kvinta Fulvija Flaka koja je zauzela Kapuu, a nekon čega je upravo Minucije zadužen za upravu nad gradom. Godine 201. pne. je bio plebejski edil. Godine 200. pne. je kao pretor upravljao Brutijumom, te je tada istraživao krađe iz hrama Prozerpine u Lokriju. Mandat mu je produžen, odnosno proglašen je propretorom kako bi nastavio istragu. Godine 197. pne. je izabran za konzula te je zajedno s kolegom Gajem Kornelijem Cetegom sudjelovao u pohodu protiv Insubra i Cenomana. Iako je u pohodu izvojevao pobjedu, nije mu dozvoljen trijumf, navodno zbog teških gubitaka, te ga je poslije toga organizirao izvan grada u Monti Albanskim brdima, o vlastitom trošku. Godine 189. i 188. pne. je poslan u Malu Aziju kako bi s Antiohom III utanačio odredbe sporazuma u Apameji. Godine 183. pne. je poslan u Transalpinsku Galiju kako bi tamošnja plemena pokušao odgovoriti od upada u Sjevernu Italiju. Neki historičari vjeruju da je on Kvint Minucije za koga rimski izvori tvrde da je 174. pne. poslan na Kreta|Kretu kako bi ugušio pobunu.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **T. Quinctius Flamininus i Sex. Aelius Paetus Catus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gajem Kornelijem Cetegom* 197. pne. | Slijedi: **L. Furius Purpureo i M. Claudius Marcellus**  |

Izvori
------
**Džon Feliks Entoni Sina** (engl. , 23. april 1977) je američki profesionalni rvač, reper i glumac. On trenutno radi za World Wrestling Entertainment. bio je WWE šampion sa 380 dana, pre nego što mu je oduzeta zbog povrede koju je prouzrokovao Rendi Orton. Takođe je bio tri puta šampion Sjedinjenih Američkih Država i četri puta šampion u you can't see himWWE Super star, Sina je trenirao u rvačkom kampu u Ohaju gde je osvajao sve titule.

Osim profesionalnog rvanja Sina je izdao album You Can't See Me koji se je našao na 15. mestu američke top 200 liste. Odigrao je glavnu ulogu u američkom akcionom filmu Marin 2006. *12 Rounds* (2009.), and *Legendary* (2010.). On se takođe pojavljivao i u nekim šou emisijama.

Diplomirao je na Cushing akademiji i pohađao Springfild koledž gde je diplomirao 1998. u oblasti psihologije. Na koledžu je bio u fudbalskom timu i na dresu je nosio broj 54 koji se i danas nalazi na njegovim WWE proizvodima. Nakon zavrsenog koledža započeo je karijeru bodibildera, a takođe je radio i kao šofer u kompaniji limuzina.

Sina je rvanje počeo da trenira 2000. godine na Ultimate University u Kaliforniji koji je deo Ultimate Pro Wrestling. Na Diskaveri kanalu u programu Škola rvanja zabeležena su njegova oponašanja robota poznata kao The Prototype. Dok je bio član UPW držao je titulu šampiona jedva mesec dana u aprilu 2000. WWF premestila ga je 2001. godine u OVW (Ohio Valley Wrestling) nudeći mu razvojni ugovor. Tamo je rvao kao The Prototype i Mr. P i držao je šampionski pojas tri meseca i bio Tag Team šampion sa Rikom Konstantinom dva meseca.

Izvori
------

1. 1 2   *John Cena: My Life* (DVD). World Wrestling Entertainment. 2007.
2. 1 2  „OWOW Profile". Online World of Wrestling. Arhivirano iz originala na datum 2013-08-18. Pristupljeno 24. XII 2012.
3. ↑  „John Cena's WWE History". UPW. Arhivirano iz originala na datum 2007-06-10. Pristupljeno 4. VII 2007.
4. 1 2 3 4 5  „John Cena". WWE. Pristupljeno 14. XII 2010.
5. 1 2  „SLAM! Sports biography". CANOE. 6. 2. 2005.. Arhivirano iz originala na datum 2015-04-18. Pristupljeno 5. 5. 2007.
6. ↑  Keck, William (October 8, 2006). „A new action star/femme fatale pairing?". *USA Today*. Pristupljeno 27. III 2007. »At his Tampa home, Cena maintains a humidor that holds more than 300 cigars.«
7. 1 2  „UPW: John "Prototype" Cena". UPW. Arhivirano iz originala na datum 2008-04-17. Pristupljeno 13. III 2008.

***John Cena*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 22466298
* LCCN: n2005064146
* ISNI: 0000 0001 1606 6213
* GND: 135352215
* SUDOC: 22166159X
* BNF: cb15658149g (podaci)
* BIBSYS: 1634286305588
* MusicBrainz: 9c88daa5-29f1-45bf-8a70-8dce6365a054
* NKC: xx0241819
* BNE: XX4617818

 |