recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Blondie** je američka muzička grupa koja je formirana 1974. godine u New York Cityu. Oni su bili popularni sa njihovim hitvima "Heart of Glass", "Call Me", "The Tide is High" itd.

Oni su jedno od jedinih grupa koja je završila i u Rock'n'Roll Hall of Fame, i Walk of Fame.

Historija
---------

Formiranje grupe Blondie počelo je 1974. godine, kad su se sreli gitarista Chris Stein i pjevačica Debborah Harry "Debby". Mijenjali su svoje ime nekoliko puta. Jedno od bivših imena grupe bilo je i "New York Dolls". 1975. godine su promjenili ime u *Blondie* (eng. *Plavuša*).

Grupa je imala mnogo uspjeha, ali bio bi njihov treći snimak "Paralell Lines" (eng. *Paralelne linije*) gdje je nastao komercijalni uspjeh po prvi put. Na njemu su se nalazili hitovi "Heart of Glass", "Sunday Girl", "Hangin' on the Telephone" i "One Way or Another".

Za vrijeme 80ih, Debborah Harry je odlučila da krene na solo karjeru koja je malo bila uspješna, ali za vrjeme 80-ih su napisali druge pjesme "Call Me", "The Tide is High" i "Rapture", koja se kasnije ubacila u kombinaciju sa pjesmom The Doorsa "Riders on the Storm".

Postava grupe
-------------

* Debborah Debby Harry - vokal
* Chris Stein - gitare
* Leigh Foxx - bas-gitara
* Clemmet Burke - bubnjevi
* Paul Canorama - akustična i električna gitara
* Jimmy Destri - klavijature

Bivši članovi su bili:

* Nigel Harrison- bas-gitara 1978-2002 godine
* Frank Infante - akustična i električna gitara 1978.-2002. godine
* Gary Valentino - bas-gitara 1974-1977 godine

Diskografija
------------

* Blondie (1976) (Plavuša)
* Plastic Letters (1977) (Plastična Pisma)
* Parallel Lines (1978) (Paralelne Linije)
* Eat to the Beat (1980) (Jedi uz Ritam)
* Autoamerican (1982) (Autoamerikanka)
* No Exit (1986) (Nema Izlaza)
* LIVE (1999)
* The Curse of Blondie (2003) (Začarenje Plavuše)
* Panic of Girls (2011)
* Ghosts of Download (2014)
* Pollinator (2017)
**Patriarh Nikodim II** je bio patrijarh srpske crkve u periodu od 1446 — 1453. godine.

Kao iguman manastira Studenice Nikodim je izabran za mitropolita raškog pre 1439. godine. Za patrijarha srpskog izabran je 1446. godine a upravljao je i ohridskom arhiepiskopijom u vremenu od 1451--1453. godine. Svom bivšem manastiru Studenici patrijarh Nikodim poklonio je 1452. godine rukopisnu knjigu Margarit svetog Jovana Zlatousta, koja se danas čuva u manastiru Svete Trojice u Pljevljima.

Nikodim II je bio pretposlednji srpski patrijarh pre pada srpske despotovine pod Turke, koji će 1453. godine osvojiti hrišćansku Vizantiju i Carigrad.

On je hirotonisao moldavskog mitropolita Teoktista, umesto starog Joakima koji je bio pristalica unije. Inače sam despot Đurađ, unuk sv. Kneza Lazara, nipošto nije hteo pristati na uniju niti slati svoje izaslanike u Firencu 1439. godine, kada je sklopljena unija vizantijskog cara sa rimskim papom. Godine 1439. prvi put je pala i Srpska despotovina pod Turke, ali joj je posle nekoliko godina vraćena sloboda.

Literatura
----------

* „Nikodim II". *Narodna enciklopedija*. Zagreb: Bibliografski zavod. 1927.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Teofan** | **patrijarh srpski1446 — 1453** | Nasljednik:**Arsenije II** |

  


p • r • uPoglavari Srpske pravoslavne crkve

**Žičko-pećki arhiepiskopi (1219-1337):**  
Sveti Sava • Arsenije I Sremac • Sveti Sava II • Danilo I • Joanikije I • Jevstatije I • Jakov • Jevstatije II • Sveti Sava III • Nikodim • Danilo II • Joanikije II
  
**Pećki patrijarsi (1346-1463):**  
Joanikije II • Sava IV • Jefrem • Spiridon • Danilo III • Sava V • Danilo IV • Kirilo • Nikon • Teofan • Nikodim II • Arsenije II
  
**Pećki patrijarsi (1557-1766):**  
Makarije Sokolović • Antonije Sokolović • Gerasim Sokolović • Savatije Sokolović • Jerotej Sokolović • Filip Sokolović • Jovan • Pajsije Janjevac • Gavrilo I Rajić • Maksim Skopljanac • Arsenije III Crnojević • Kalinik I • Atanasije I • Mojsije Rajović • Arsenije IV Jovanović • Joanikije III Karadža • Atanasije II Gavrilović • Gavrilo II Sarajevac • Gavrilo III • Vikentije Stefanović • Pajsije II Grk • Gavrilo IV Grk • Kirilo II • Vasilije Jovanović-Brkić • Kalinik II Grk
  
**Karlovački mitropoliti i patrijarsi (1690-1920):**  
Arsenije III Crnojević • Isaija Đaković • Sofronije Podgoričanin • Vikentije Popović • Mojsije Petrović • Vićentije Jovanović • Arsenije IV Jovanović • Isaija Antonović • Pavle Nenadović • Jovan Đorđević • Vićentije Jovanović Vidak • Mojsije Putnik • Stefan Stratimirović • Stefan Stanković • Josif Rajačić • Samuilo Maširević • Prokopije Ivačković • German Anđelić • Georgije Branković • Lukijan Bogdanović
  
**Beogradski mitropoliti (1831-1920):**  
Melentije Pavlović • Petar Jovanović • Mihailo Jovanović • Teodosije Mraović • Inokentije Pavlović • Dimitrije Pavlović
  
**Patrijarsi Srpske pravoslavne crkve (1920- ):**
  
Dimitrije • Varnava • Gavrilo (V) • Vikentije (II) • German • Pavle • Irinej
**204. brigada HV**, zvana još i ***vukovarska***, legendarna je brigada Hrvatske vojske čiji su pripadnici branili grad Vukovar u Domovinskom ratu (Bitka za Vukovar). Brigada je ustrojena 25. rujna 1991. od pripadnika naoružanih postrojbi, a njezin prvi zapovjednik bio je Mile Dedaković-Jastreb. U službenim dokumentima HV vodi se i kao 124. brigada HV.

Ratni put
---------

Brigada je brojila 1803 vojnika, a tijekom rata kroz nju je prošlo oko 3600 vojnika.

Brigada je uništila oko 400 tenkova i oklopnjaka, 25 letjelica, te iz stroja izbacila oko 15 000 neprijateljskih vojnika.

U svakodnevnim borbama bilo je oko 770 pripadnika.

Gubitci
-------

Tijekom Domovinskog rata u obrani Vukovara poginulo oko 600 pripadnika, a sveukupno ih je poginulo 921 pripadnika. Dok je 770 pripadnika bilo ranjeno, a više od 1 500 pripadnika je bilo zarobljeno. Tijekom opsade u Vukovaru je poginulo oko 3 000 civila, a 540 se još vode kao nestali.

Zapovjednici
------------

* 25. rujna 1991. - listopad 1991. - Mile Dedaković - Jastreb
* listopad 1991. - studeni 1991. - Branko Borković - Mladi Jastreb

Izvori
------

* 204. brigada HV (Vukovar)[*mrtav link*] (pristupljeno 14. ožujka 2009.)

### Bilješke

1. ↑  „*U Vukovaru svečano obilježena 15. obljetnica 204. brigade HV-a*, Hrvatski vojnik, broj 105/2006.". Arhivirano iz originala na datum 2011-01-08. Pristupljeno 2014-07-26.
2. ↑  [*mrtav link*]
Slovačke granice od 1939. do 1947. - crvenom bojom označeno područje predano Mađarskoj temeljem Prve bečke arbitraže.
**Prva bečka arbitraža**, ponekad navođen i kao **Prvi bečki diktat**, je sporazum potpisan u Beču 10. novembra 1938. godine kojim se Čehoslovačka obavezala tadašnjoj Mađarskoj predati teritorije na jugu današnje Slovačke na kojima su većinu stanovništva činili Mađari. Do njega je došlo pod pokroviteljstvom nacističke Njemačke i fašističke Italije, a nedugo nakon Münchenskog sporazuma kojim je Čehoslovačka prisiljena Njemačkoj predati Sudete, odnosno granična područja sa njemačkom etničkom većinom. Prva bečka arbitraža, kojom je Njemačka nastojala Mađarsku privoliti na svoju stranu u predstojećem svjetskom sukobu, odnosno opravdati svoje zahtjeve prema Sudetima kroz podržavanje sličnih iredentističkih zahtjeva među drugim državama, je predstavljala jednu od etapa u komadanju Čehoslovačke. Mađarska je nekoliko mjeseci kasnije, nakon proglašenja nezavisnosti Slovačke, 15. marta 1939. okupirala i anektirala samoproglašenu Karpatsku Ukrajinu, a potom nakon kratkotrajnog rata sa Slovačkom i dio njene istočne teritorije.

Prva bećka arbitraža je poništena mirovnim sporazumima nakon završetka Drugog svjetskog rata te su obnovljena čehoslovačka država i Mađarska vratile prethodne granice.

Vanjske veze
------------

***Prva bečka arbitraža*** na Wikimedijinoj ostavi

* Video - obsadenie Košíc horthyovskými vojskami - 11. 11. 1938

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 185622030
* LCCN: n2001154855
* GND: 4534958-7
* SUDOC: 073646954
* BNF: cb14489331b (podaci)
* NKC: unn2012728542

 |
***Bos*** je rod divljih i domaćih goveda ili volova. Rod *Bos* može se podijeliti na četiri podroda: *Bos*, *Bibos*, *Novibos* i *Poephagus*, no njihove razlike sporne su. U rod je smješteno pet sadašnjih vrsta. Ipak, taj se broj može popeti na sedam vrsta, ako se domesticirane sorte računaju kao odvojene vrste.

Građa i oblik
-------------

Većina su vrsta ovog roda travojedi, s dugim jezicima kojim uvijaju biljnu hranu prema njihovom željama, te velikim zubima kako bi rastavili biljni materijal prije unošenja u tijelo. Mnoge su vrste preživači, sa želucem podijeljenim u četiri dijela koji im dopušta da rastave teško probavljivu biljnu hranu kojom se hrane.

Rasprostranjenost
-----------------

U današnje vrijeme postoji 1,3 milijarde živih domesticiranih goveda, čineći ih jednima od najbrojnijih životinja. Članovi ovog roda trenutačno se mogu pronaći u Africi, Aziji, istočnoj Europi i Sjevernoj Americi. Njihovo stanište razlikuje se ovisno o vrsti; može ih se pronaći u prerijama, kišnim šumama, močvara, savanama i šumama s umjerenom klimom.

Ponašanje
---------

Rod *Bos* ima raspon života od 18 do 25 godina u divljini, dok je u zatočeništvu zabilježen primjerak s 36 godina. Razdoblje skotnosti ovisi o vrsti (9-11 mjeseci), te ženke obično kote jednog mladunca u proljeće. U rijetkim slučajevima, kote po dva mladunca.

Većina se vrsta kreće u stadima čiji se broj primjeraka razlikuje: od 10 članova, do stotine članova. U većini stada, postoji jedan bik (mužjak) za sve krave (ženke). Dominantnost je važna u stadima; tele će obično naslijediti majčino mjesto u hijerarhiji stada.

U pravilu su dnevne životinje, odmarajući se tijekom toplijeg dijela dana, postajući aktivne tijekom jutra i prijepodneva. U područjima u kojima prebiva čovjek ponekad postanu noćne životinje. Neke su vrste migratorne, seleći se u potrazi za hranom i vodom.

Evolucija roda
--------------

Smatra se kako su se današnje vrste roda *Bos* iz jednog pretka, goveda tur (*B. primigenus*). Ova je vrsta postojala do 1600ih godina, kada je pretjeranim lovom potpuno istrijebljena.
|  |
| --- |
|  |

**Prusko vojvodstvo** (ili **kneževina**) (njemački: *Herzogtum Preußen*, poljski: *Prusy Książęce*, latinski: *Ducatus Prussiae*) bilo je jedno od historijskih vojvodstava koje je egzistiralo od 1525. do 1701.

Sve do 1657. bila je domena Poljsko-Litvanske Unije a od 1618. domena u personalnoj uniji sa Brandenburg-Pruskom.

Historija
---------

Prusko vojvodstvo nastalo je nakon protestantske reformacije sekularizacijom Teutonskog viteškog reda, koji je dotad vladao tim teritorijem. Stvoreno je na bazi Krakovskog sporazuma iz 1525. između kralja Poljsko-Litvanske Unije
Sigismunda I Starog i Velikog majstora Teutonski viteški red Albrechta Hohenzollerna, kom je dodjelio nasljednju titulu vojvode.

Najveći dio stanovnika u Pruskom vojvodstvu bio je njemačkog porijekla (uglavnom plemstvo i buržoazija), a jednu 1/3 činili su Poljaci, koncentrirani uglavnom po južnim i jugoistočnim dijelovima vojvodstva.

Poljska kolonizacija započeta u 14. vijeku trajala je do 17. vijeka i odvijala se uglavnom po Mazuriji.
U tom je periodu nestalo autohtono prusko stanovništvo, ali je nastao Univerzitet u Königsbergu koji je izrastao u centar protestantske kulture i uspio privući brojne naučnike iz Evrope i studente iz Poljske i Litvanije.

Nakon izumiranja Albrechtove grane Dinastije Hohenzollern - 1618. uz poljsku suglasnost, vlast u Pruskom vojvodstvu preuzeo je brandenburški knez izbornik Johann Sigismund. Tako je nastala Personalna unija između Pruskog vojvodstva i Markgrofovije Brandenburg.

Naredni brandenburški kneževi izbornici ograničili su slobode u Pruskom vojvodstvu, a naročito veze sa Poljskom.
Jedan od njih Friedrich Wilhelm iskoristio je tešku situaciju u kojoj se Poljsko-Litvanska Unija našla za Drugog sjevernog rata (1655.-60.), i prisilio kralja Jana Kazimira Vasu da mu 1657. ugovorima (Znamensk, Bydgoszcz) prizna suverenitet nad Pruskim vojvodstvom.
Otpor poljskog plemstva skršen je drastičnim kaznama.

Nakon tog je sin Friedricha Wilhelma - 1701. u Königsbergu okrunjen za pruskog kralja sa vladarskim naslovom **Friedrich I**.
Prusko vojvodstvo je kao Istočna Pruska postalo dijelom Pruskog Kraljevstva.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Prusy Książęce*" (engleski). Encyclopedia PWN. Pristupljeno 16.04.2021.

Vanjske veze
------------

***Prusko vojvodstvo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prusy Książęce* (`pl`)
**Bosiljka Bosa Milićević** (1917 — 1940), student ekonomije i član Komunističke partije Jugoslavije, koja je umrla od rana zadobijenih na demonstracijama 14. decembra 1939. godine u Beogradu.

Biografija
----------

Rođena je 1917. godine u Ulcinju. Posle završetka Prvog svetskog rata, njena porodica se preselila u selo Novi Žednik, kod Subotice, gde su njeni roditelji kao kolonisti dobili zemlju. Osnovnu školu je završila u Novom Žedniku, a niže razrede gimnazije i Trgovačku akademiju u Subotici, 1935. godine.

Za vreme školovanja, kao učenica Trgovačke akademije pristupila je revolucionarnom omladinskom pokretu, zbog čega posle završetka školovanja nije mogla da nađe posao u Subotici. U periodu od 1935. do 1939. godine bila je veoma aktivna u radu ilegalnih komunističkih grupa koje su delovale u Novom Žedniku i okolnim selima. Takođe je učestvovala u svim akcijama koje je vodila mesna organizacija tada ilegalne Komunisičke partije Jugoslavije (KPJ) - kulturne i sportske priredbe, prikupljanje pomoći za političke robijaše-komuniste u zatvoru u Sremskoj Mitrovici, kao i prikupljanje pomoći za učesnike španskog građanskog rata zatvorene po logorima u Francuskoj i dr.

Kasnije je upisala Ekonomsko-komercijalnu visoku školu u Zagrebu, odakle je 1939. godine prešla u Beograd i nastavila studije na Ekonomsko-komercijalnoj visokoj školi (*danas Ekonomski fakuletet*). Za vreme studija aktivno je učestvovala u revolucionarnom studentskom pokretu na Beogradskom univerzitetu, zbog čega je primljena u članstvo KP Jugoslavije.

Dana 14. decembra 1939. godine učestvovala je u velikim radničko-studentskim demonstracijama u Beogradu, na kojima je učestvovalo oko 50.000 ljudi. Tokom ovih demonstracija, policija je u želji da rasturi demonstracije, upotrebila silu i otpočela sukobe s demonstrantima tokom kojih je stradalo 10 lica, od čega 8 studenata. Najžešći sukobi između demonstranata i policije odigrali su se u Prištinskoj ulici (*kasnije Ulica 14. decembra a danas Cara Nikolaja II*) i kod zgrada Pravnog i Tehničkog fakulteta u Aleksandrovoj ulici (*danas Bulevar Kralja Aleksandra*). U sukobu kod zgrade Tehničkog fakulteta, Bosa je bila teško ranjena. Od posledica ranjavanja umrla je 19. februara 1940. godine u jednoj beogradskoj bolnici. Sahranjena je 21. februara u Novom Žedniku.

U znak sećanja na Bosu Milićević osnovna škola u Novom Žedniku nosi njeno ime, a decembra 1959. godine je u istoj školi postavljena njena bista. U Subotici njeno ime nosi bivša Trgovačka akademija čija je bila učenica, a danas Ekonomska srednja škola, kao i jedna ulica. Njeno ime nosi i jedna ulica u beogradskom naselju Voždovac.

Literatura
----------

* Ekonomski fakultet Beogradskog univerziteta „**30 godina Ekonomskog fakulteta u Beogradu 1937-1967**". Beograd 1967. godina.
| Osobni podaci |
| --- |
| IME | Semerkhet |
| ALTERNATIVNA IMENA | {{{Alt}}} |
| KRATAK OPIS |  |
| DATUM ROĐENJA | {{{Datum rođenja}}} |
| MJESTO ROĐENJA | Drevni Egipat |
| VRIJEME SMRTI |  |
| MJESTO SMRTI | Drevni Egipat |

**Semerket** je bio šesti kralj Drevnog Egipta iz Prve dinastije koji je vladao oko godine 2950. pne. Bio je sin Anedžiba i kraljice Betrest. Iako se malo zna o njegovoj vladavini, Semerket je izgleda imao problema tokom vladavine sudeći po zapisima Manethona.

Manethon tvrdi da su se dogodile brojne katastrofe za vrijeme Semerkhetove vladavine, i to pripisuje činjenici da je Semerket bio uzurpator prijestolja. Semerket je namjerno izbrisao Anedžibovo ime s brojnih artefakata, ali je Semerketovo vlastito ime kasnije izbrisano iz Saqqarske liste kraljeva. S druge strane je uspio sagraditi daleko veći grob od Anedžiba usprkos kratke vladavine od 9 godina. Semerket je inače poznat samo na temelju jednog ili dva artefakata i, pto je važnije, Anala Kamena iz Palerma.

Duljina vladavine
-----------------

Iako Manethon, svećenik iz 3. vijeka pne. bilježi kako je ovaj kralj vladao Egiptom 18 godina, ta brojka je po svemu duseći dodala jedno desetljeće njegovoj vladavini. Toby Wilkinson u svojoj analizi Kamena iz Palerma u *Royal Annals of Ancient Egypt*, primjećuje kako Kairski fragment Jedan registar III ovog dokumenta daje **"Semerkhetu 8 1/2 godina (brojka je sigurna, jer je cijela vladavina zabilježena."** (Wilkinson: str.78 & 258) Semerketovo kraljevsko ime, zapisano u sereku, takošer je sačuvano u ovoj sekciji dokmumeta -- dakle 9-godišnja vladavina može pripadati samo njemu. Wilkinson zajljučuje kako je ovaj kralj vladao 9 punih ili djelomičnih godina na temelju Anala Kamena iz Palerma iz 5. dinastije koji je dao mnogo preciznije podatke za vladavinu kraljeva 1. i 2. dinastije. (Wilkinson: str.80)

Semerket je sahranjen u Grobu U kraljevske nekropole u Umm El Kaabu, kraj Abidosa.

Literatura
----------

* Toby A. H. Wilkinson, *Early Dynastic Egypt*, Routledge, London/New York 1999, ISBN 0-415-18633-1, 79-80
* Toby Wilkinson, Royal Annals of Ancient Egypt: The Palermo Stone and Its Associated Fragments, (Kegan Paul International), 2000.

V. također
----------

* Faraon
* Popis faraona
* Prva dinastija Egipta

Vanjski linkovi
---------------

* Plan of tomb
* Known artifacts

***Semerket*** na Wikimedijinoj ostavi
**Pčelarstvo u Sloveniji** je način života mnogih pojedinaca, porodica i zajednica, u cilju dobivanja pčelinjih proizvoda za ishranu i tradicionalnu medicinu, korištenjm svojih znanja i vještina za brigu o pčelama i okolišu.

Jedina podvrsta koja se drži u Sloveniji je kranjska pčela. Pčelari imaju oko 200.000 pčelinjih zajednica, a kontrolisanim uzgojem matice odgovorno osiguravaju očuvanje njenih vrijednih karakteristika: pitomosti, prinosa, odlične orijentacije i otpornosti na vremenske prilike. Pčele se uglavnom drže u drvenim pčelinjacima u blizini pčelarskih domova. Svaki pojedinac koji se bavi pčelarstvom iskazuje odnos pun ljubavi i poštovanja prema pčelama, a srodna znanja i vještine oblikovani su stoljetnom tradicijom i prenose se s generacije na generaciju.

Pčelari, koji pčele smatraju svojim učiteljima i prijateljima, kao i simbolima vrline, pameti i štedljivosti, kroz stalna istraživanja proširuju svoja znanja i vještine.

Pčelinjak i arhitektura
Značaj pčelarstva u Sloveniji ogleda se i u brojnim tekstovima u stručnoj literaturi, književnosti i folklornim tekstovima, sa štampanim djelima od osamnaestog vijeka pa nadalje. Prisutno je i u umjetnosti, sa karakterističnim oslikanim panoima, a veliki broj košnica ukrašen je vjerskim i svjetovnim motivima. Arhitektura pčelinjaka je uglavno zasnovana na tradicionalni rješenjima.

Nematerijalna kulturna baština
------------------------------

Pčelarstvo u Sloveniji upisano je na UNESCO-vu Reprezentativnu listu nematerijalnog kulturnog naslijeđa čovječanstva kao element nematerijalnog kulturnog naslijeđa Slovenije. Odluku o upisu donioo je Međuvladin komitet za očuvanje nematerijalnog kulturnog nasleđa na zasjedanju koje je održano od 28. novembra do 3. decembra u Rabatu, u Maroku.
Prestes Maia
**Prestes Maia** je neboder od 22 sprata u Sao Paolu, Brazil, u kome živi oko 1600 ljudi. To je najveća skvotirana zgrada u Južnoj Americi. 

468 porodica, ujedinjenih u Pokret ljudi bez krova Sao Paola, skvotiralo je neboder 2002. godine. Građevina je godinama pre toga bila zatvorena i ostavljena da propada, služeći kao sklonište za pacove i bubašvabe. Novi stanari su počistili tone smeća (tačno 20 kamiona je bilo odvezeno), organizovali se, proterali narko dilere i pretvorili zgradu u sadržajan životni prostor. Ona ima besplatnu biblioteku, radionice i brojne samostalne obrazovne, društvene i kulturne inicijative. 

U poslednjih nekoliko godina je postala glavna laboratorija društvenog organizovanja u Sao Paolu. Ljudi svih uzrasta i sa svih krajeva Brazila i iz inostranstva, umetnici i studenti, žive i rade zajedno, uzajamno se pomažući. 

Trenutno stanarima prete iseljenjem i postoji šansa da će se uskoro svih 468 porodica, tj. više od 1600 nekadašnjih beskućnika, uključujući decu, stare i bolesne, ponovo naći na ulici, a zgrada biti vraćena njenom formalnom vlasniku "Mr. Hamuche & Co", koji je za poslednjih 15 godina nagomilao duga 2.1 miliona eura, što iznosi više od cene zgrade. Enormni dug, kao i činjenica da je zgrada godinama bila napuštena, su po nekima dovoljan argument da zgrada treba da pređe u vlasništvo opštine. 

27. januara 2006. predstavnici stanara su se sastali sa policijom da pokušaju da odlože iseljenje. Na sastanku je policija naglasila da odlaganja neće biti i da će se iseljenje obaviti u februaru. Porodicama je naloženo da napuste objekat ranije da bi izbegli neprijatne scene, a kada su oni upitali gde da idu, odgovor je bio: *"na ulicu ili negde"*. 

7. februara su stanari postavili dvočasovnu blokadu puta, ne bi li privukli pažnju javnosti na svoj problem. 

14. februara se oko 200 ljudi okupilo oko zgrada iščekujući informacije. Kada im je rečeno da je preuzimanje zgrade odloženo do daljnjeg, stanari su napravili slavlje, zahvaljujući podršci kolektiva, pojedinca, advokata i svih ostalih koji su pomogli kampanji. 

U londonskom socijalnom centru Rampart je održana premijera dokumentarnog filma o Prestes Maji, a ispred brazilske ambasade u Londonu su održane demonstracije podrške.

Spoljašnje veze
---------------

***Prestes Maia*** na Wikimedijinoj ostavi

* Prestes Maia[*mrtav link*]

| * p
* r
* u
Skvotovi |
| --- |
| 
ABC No Rio • 
AKC Akcija • 
ASCII • 
Anatopija • 
Blauwe Aanslag • 
Bussana Vecchia • 
Can Masdeu • 
Can Pasqual • 
Centro Popolare Autogestito • 
Cine Princesa • 
DžKC • 
Ernst-Kirchweger-Haus • 
ELF eksperiment • 
Ex-Steffi • 
Elektromadonna • 
EuroDusnie • 
Grande Hotel Beira • 
Hafenstrasse • 
Köpi • 
KTS (Freiburg) • 
KUDRUC • 
Karlo Rojc • 
Kristijanija • 
Kulturzentrum Reithalle • 
Kunsthaus Tacheles • 
Leonkavalo • 
Londonski socijalni centar • 
Metelkova mesto • 
Molino • 
NDSM • 
Navalkejigo • 
Prestes Maia • 
Rampart socijalni centar • 
Rebel House • 
Rote Fabrik • 
Rote Flora • 
Slaakhuys • 
St. Agnes Place • 
Ungdomshuset • 
Univerzalna ambasada • 
Užupis • 
Villa Amalia • 
Vila Kiseljak • 
Villaggio Globale
 |  |
**Pravoslavna episkopska konferencija Švajcarske** okuplja pravoslavne episkope Vaseljenske, Antiohijske, Ruske, Srpske, Rumunske, Bugarske i Gruzijske patrijaršije, pravoslavnih eparhija na teritoriji Švajcarske.

Konferencija je osnovana 4. marta 2010. godine u Šambeziju. Ovo osnivanje u skladu je sa odlukama Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane 2009. u Šambeziju. Analogne episkopske konferencije osnovane su iste godine u Nemačkoj i Austriji.

Druga sednica konferencie održana je 4. aprila 2011. godine. Razgovori su bili posvećeni načelnim pitanjima, a stvorene su tri komisije kao radna tela Episkopske konferencije: komisija «Crkva i društvo», pastoralna i liturgijska komisija. Sledeća sednica planirana je za 22. septembar 2011. godine. 

Cilj Episkopskih konferencija je pokazivanje jedinstva Pravoslavne crkve u dijaspori, razvijanje zajedništva među crkvama u svim oblastima pastirskog služenja, posebno po pitanjima duhovnog staranja za bolesnike, zatvorenike i podržavanje liturgijskog blagodatnog života u celini. U nadležnosti episkopskih konferencija je i izučavanje i određivanje kanonskog statusa crkvenih opština koje nemaju jasan odnos prema pravoslavnim pomesnim crkvama.

Sve odluke Episkopskih konferencija donose se konsenzusom. Episkopske konferencije nemaju administrativna i kanonska ovlašćenja i ne ograničavaju prava eparhijskih arhijereja u dijaspori.

Izvori
------

1. ↑  Vesti online / Dijaspora / Nemačka / Vesti / Episkopske konferencije pokazuju jedinstvo Pravoslavlja, Pristupljeno 23. 4. 2013.
2. ↑  Arhivirano 2015-09-24 na Wayback Machine-u Eparhijske aktivnosti u Švajcarskoj | Srpska Pravoslavna Crkva [Zvanični sajt], Pristupljeno 23. 4. 2013.
**Nikolaj Robertovič Erdman** (rus. *Никола́й Ро́бертович Э́рдман*, 16. novembar 1900 - 10. august 1970) bio je sovjetski književnik, najpoznatiji po satiričkoj drami *Samoubica* zbog koje je tokom najvećeg dijela života i karijere bio u nemilosti sovjetskog komunističkog režima.

Porijeklom iz porodice Baltičkih Nijemaca, Erdman je kao mladič, preko starijeg brata Borisa, teatarskog scenografa, ušao u književno-teatarski milje Moskve i postao sljedbenik Majakovskog i imažinista. Za vrijeme građanskog rata se borio kao dobrovoljac u Crvenoj armiji. Ispočetka se istakao poezijom, da bi se kasnije preorijentirao na drame. Nakon uspjeha drame *Mandat* iz 1924. godine, njegova drama *Samoubica*, koja opisuje apsurde života u tadašnjim komunalnim stanovima je 1928. godine izazvala probleme sa cenzurom te je, usprkos lobiranja Stanislavskog kod Staljina, sa programa na dan premijere skinuta odlukom partijske komisije na čelu sa Kaganovičem. Erdman se nakon toga okrenuo pisanju filmskih scenarija. Godine 1933. je uhapšen i prognan u Jenisejsk, da bi sljedeće godine u Tomsku dobio posao u lokalnom teatru. Iako u nemilosti, godine 1941. je uspio dobiti Staljinovu nagradu za scenarij filma *Volga, Volga*. U Moskvu se uspio vratiti tek za vrijeme Drugog svjetskog rata kada ga je šef NKVD-a Lavrentij Berija zajedno sa njegovim prijateljem Mihailom Volpinom angažirao za propagandne i zabavne djelatnosti. Nakon rata je Erdman zajedno sa Volpinom radio scenarije za neke od najpoznatijih sovjetskih filmova.

Vanjske veze
------------

* Nikolaj Erdman na IMDb-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 69730191
* LCCN: n81008287
* ISNI: 0000 0001 1474 4535
* GND: 119018608
* SUDOC: 028900472
* BNF: cb12064055x (podaci)
* MusicBrainz: f0a3bc40-8110-4609-aac8-a7bc0a92de5e
* NKC: jn19992000196
* CONOR.SI: 122624867

 |
Pravougaonik. Stranice su mu *a* i *b*, dijagonala je onzačena sa *d*, a temena su mu *A*, *B*, *C* i *D*
**Pravougaonik** ili **pravokutnik** je četvrougaona geometrijska figura u ravni. Spada u klasu paralelograma, a sledeća dva pravila važe za svaki pravougaonik:

* Naspramne stranice su po dužini jednake i paralelne
* Susedne stranice su normalne jedna na drugu (zaklapaju ugao od 90°)
* Dijagonale mu se polove

Tačan izgled jednog pravougaonika je određen njegovom širinom (označeno sa *a* na slici desno) i njegovom dužinom (označeno sa *b* na slici desno).

Specijalan slučaj pravougaonika kome su sve stranice jednake se naziva kvadrat.

Formule
-------

* Površina pravougaonika je *P = a\*b*
* Obim pravougaonika je *O = 2\*(a+b)*
* Poluobim pravougaonika je *S = (a+b)*
* Uglovi između stranica i dijagonala: *φ1 = arctg(b/a)* i *φ1 = arctg(a/b)*; φ1 + φ2 = π/2.
* Uglovi između dijagonala *Θ1 = π - 2φ1* i *Θ2 = π - 2φ2*; *Θ1 + Θ2 = π*

Dijagonala pravougaonika
------------------------

Dijagonala pravougaonika je duž koja spaja dva njegova temena koja nemaju ni jednu zajednučku stranicu. Pravougaonik ima tačno dve dijagonale, i one su jednakih dužina:

{\displaystyle d={\sqrt {a^{2}+b^{2}}}}

Konstrukcije pravougaonika
--------------------------

### Dve stranice

Date su dužine stranica a i b. Jedno rešenje:

1. Konstruisati duž *AB* dužine *a*.
2. U tački *A*, normalno na *AB*, konstruisati duž *AD* dužine *b*.
3. Povući duž *DB*.
4. Simetrala tačke *A* u odnosu na središte *DB* će biti *C*.

Umesto koraka 3 i 4 može se konstruisati duž *BC*, dužine *a* i normalna na *AC*, tako da ugao *ABC* bude matematički negativno orijentisan.

### Stranica i ugao između nje i dijagonale

Pretpostavimo da su dati stranica *AB* i ugao *α*.

1. Konstruisati duž *AB*
2. Iz tačke *A* konstruisati polupravu *s* koja sa *AB* zaklapa ugao *α*, tako da je ugao *BAs* pozitivno orijentisan.
3. Iz tačke *B* konstruisati normalu *n* na *AB*.
4. Presek *n* i *s* obeležiti kao *C*.
5. U *A* konstruisati polupravu *n1* normalnu na *AB*, tako da je ugao *ABn1* pozitivno orijentisan
6. U *A* konstruisati krug *k* poluprečnika *BC*.
7. Presek *n1* i *k* je *D*.

Ukoliko su dati stranica *AB* i ugao *β* između druge stranice nje i dijagonale, ugao *α* je jednak *90° - β*.

### Stranica i dijagonala

Ako su date stranca, na primer *AB*, i dužina dijagonale pravougaonika *d*, konstrukcija ima sledeći tok:

1. Konstruisati duž dužine *d* i nazvati joj temena *A* i *C*.
2. Konstruisati krug *k1* koji za prečnik ima duž *AC*.
3. U tački *A* konstruisati krug *k2* poluprečnika *AB*.
4. Krug *k2* će seći *k1* u dve tačke. Jedna od ove dve treba da dobije ime *B* tako da je ugao *ABC* negativno matematički orijentisan
5. Od B treba povući polupravu kroz središte *AC*. Presek ove poluprave sa krugom *k1* će biti tačka *D*.

***Pravougaonik*** na Wikimedijinoj ostavi
***Daily News*** (sh. *Dnevne novosti*) ili ***New York Daily News*** su dnevne novine koje izlaze u New Yorku. Osnovane su 1919. kao rezultat kompromisa između Josepha Medilla Pattersona i Roberta R. McCormicka, vlasnika novina *Chicago Tribune* kojim je riješen dotadašnji spor o uređivačkoj politici; Patterson je odlučio pokrenuti novine u New Yorku koje bi bile u vlasništvu matične kuće Tribune Company. Patterson je nakon susreta s britanskim izdavačem Alfredom Harmsworthom list modelirao prema Daily Mirroru, jednom od tada najuspješnijih londonskih tabloida. Usprkos početnih problema s niskom tiražom, orijentacija na slike i ilustracije, kao i tabloidni format koji je bio pogodniji za čitanje u podzemnoj željeznici mu je omogućio postepeni porast čitateljstva. U vlasništvu Tribune Company je bio do 1991. godine. Od 1993. je u vlasništvu trgovca nekretninama Mortimera Zuckermana.

Izvori
------

1. ↑  „FAS-FAX Report: Circulation Averages for the Six Months Ended March 31, 2012". Arlington Heights, Ill.: Audit Bureau of Circulations. Pristupljeno 21. V 2012.

Vanjske veze
------------

***New York Daily News*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službeni veb-sajt
* History of *New York Daily News* at Lendio FundingUniverse
* Photographic essay on the Daily News Building on 42nd Street Arhivirano 2008-07-05 na Wayback Machine-u
**Nagrada Žanka Stokić** ili **Velika Žanka** je nagrada koja se dodeljuje najistaknutijim glumicama srpskog pozorišta. Prvi put je dodeljena 2003. godine, glumici Svetlani Bojković. Nagrada nosi ime jedne od najvećih srpskih pozorišnih glumaca, Žanki Stokić.

Uspostavljanje nagrade
----------------------

Godine 2001. glumica Mira Stupica, koja je tokom proslave 60 godina njenog profesionalnog rada nazvana najvećom srpskom glumicom 20. veka, pozvala je na kulturnu javnost da se seća Žanke Stokić i da se osnuje nagrada koja će nositi njeno ime: 

"*Nisam ja najveća srpska glumica prošloga veka. Najveća glumica koju je srpsko pozorište imalo je Žanka Stokić, koja je nepravedno zaboravljena, a toliko je zadužila pozorišnu umetnost i našu kulturu. Zato molim našu kulturnu javnost da Žanku Stokić vrati na mesto koje joj pripada, i predlažem da se ustanovi glumačka nagrada koja će se zvati »Velika Žanka«*".
Nagradu dodeljuju Narodno pozorište u Beogradu, Kompanija Večernje novosti i Opština Požarevca, a sastoji se od plakete, statuete Velika Žanka, koju je izradio Mića Bogoslavljević i novčanog dela. 

Inicijatorka nagrade, Mira Stupica je doživotna predsednica žirija koji dodeljuje nagradu.

Nagrada se ne dodeljuje glumicama koje su nagrađene nagradom Dobričin prsten, međutim, prva dobitnica, Svetlana Bojković je kasnije primila i drugu nagradu.

Dobitnice nagrade
-----------------

* 2003: Svetlana Bojković
* 2004: Milena Dravić
* 2005: Radmila Živković
* 2006: Đurđija Cvijetić
* 2007: Ružica Sokić
* 2008: Jelisaveta Sablić
* 2009: Gordana Đurđević Dimić
* 2010: Dara Džokić
* 2011: Mirjana Karanović
* 2012: Ljiljana Blagojević
* 2013: Ljiljana Stjepanović
* 2014: Mira Banjac
* 2015: Anita Mančić
* 2016: Jasna Đuričić
* 2017: Olga Odanović

Izvori
------

1. ↑  Radmila Radosavljević. „Zašto smo zaboravili Žanku Stokić". Glas Javnosti. Arhivirano iz originala na datum 2007-09-27. Pristupljeno 1.9.2007.

| * p
* r
* u
Dobitnice nagrade Velika Žanka |
| --- |
| 2003–2009 | Svetlana Bojković  •  Milena Dravić  •  Radmila Živković  •  Đurđija Cvijetić  •  Ružica Sokić  •  Seka Sablić  •  Gordana Đurđević-Dimić |
| 2010–2019 | Dara Džokić  •  Mirjana Karanović  •  Ljiljana Blagojević  •  Ljiljana Stjepanović  •  Mira Banjac  •  Anita Mančić  •  Jasna Đuričić  •  Olga Odanović |
Koordinate: 41° 32′ 08" SGŠ, 20° 29′ 14" IGD

**Selokući** (mak. *Селокуќи*) su naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u krajnje zapadnom delu države. Selokući pripadaju opštini Debar.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Selokući je smešteno u krajnjem zapadnom delu Republike Makedonije, na samoj granici sa Albanijom (od koje je razdvaja jedino reka Crni Drim). Od najbližeg većeg grada, Debra, naselje je udaljeno 4 km zapadno.

**Reljef**: Selokući se nalaze u gornjem delu istorijske oblasti Debar. Selo je položeno usred plodnog Debarskog polja, koje pravi reka Crni Drim, posle istoka iz Debarskog jezera. Okolina naselja je ravničarska do valovita, pa i pogodna za poljoprivredu. 

Nadmorska visina naselja je približno 520 metara.

Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, nije planinska, već je pre blaža, župna klima.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Selokući su imali 104 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Albanci (100%).

Većinska veroispovest u naselju je islam.

Vidi još
--------

* Opština Debar

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica opštine Debar Arhivirano 2013-10-16 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Debar |
| --- |
| **Debar** • 
Banište •
Bomovo •
Gari •
Gornji Kosovrasti •
Donji Kosovrasti •
Konjari •
Krivci •
Mogorče •
Osoj •
Otišani •
Rajčica •
Selokući •
Spas •
Tatar Elevci •
Trnanić •
Hame •
Džepište |
**Nikola Zvonimir Bjelovučić** (Janjina, 11. rujna 1882. - Janjina, 23. studenog 1952.), hrvatski etnograf i povjesničar. Školovao se u Dubrovniku, Beču i Pragu. Godine 1907. doktorirao je pravo u Zagrebu, a sudac je bio u Dubrovniku, Trstu i Podgorici. Također je apsolvirao povijest na zagrebačkom Filozofskom fakultetu. Odvjetnički ured imao je u Trstu, Metkoviću i Dubrovniku. U političkom životu bio je pristaša HSS-a. Osnivač je i urednik tjednika *Hrvatska riječ* pokrenutog 1925. godine. Značajno je njegovo proučavanje povijesti Pelješca i Dubrovačke Republike. Bio je suradnik *Narodnog lista* iz Zadra, *Crvene Hrvatske* iz Dubrovnika i još mnogih časopisa. Njegove pripovijesti i povijesno-političke rasprave objavljivane su pri tadašnjoj JAZU.

Djela
-----

* *Poluostrvo Rat (Pelješac)* (1922.)
* *Crvena Hrvatska i Dubrovnik* (1929.)
* *Katolička crkva na Pelješcu* (1933.)

Izvori
------

1. ↑  www.janjina.hr Arhivirano 2014-01-11 na Wayback Machine-u, "NIKOLA ZVONIMIR BJELOVUČIĆ"
2. ↑  proleksis.lzmk.hr, "BJELOVUČIĆ, NIKOLA ZVONIMIR", objavljeno u rujnu 2013. pristupljeno 11. siječnja 2014.
3. ↑  [ Nikola Zvonimir Bjelovučić - Poluostrvo Rat (Pelješac)
Nikola Zdenčaj
**Nikola Zdenčaj Zahromićgradski** (Veliki Raven pokraj Križevaca, 6. prosinca 1775. - Veliki Raven, 28. travnja 1854.), hrvatski političar.

Životopis
---------

Završio je studij prava u Zagrebu, te je od 1794. bio veliki odvjetnik i bilježnik križevačke županije. Obavljao je i dužnost dvorskog kaptola zagrebačkog 1808.-1816. godine. Poslije se povukao na svoje imanje u Veliki Raven, a 1827. bio je izabran za križevačkog podžupana, da bi 1830. bio hrvatski poslanik na Ugarskom saboru. Godine 1836. imenovan je upraviteljem kraljevske komore u Zagrebu, a 1838. velikim županom Zagrebačke županije. Kao veliki župan zagrebački pridonio je izbornoj pobjedi iliraca nad mađaronima.

Godine 1841. jedan je od osnivača i potpredsjednik *Hrvatsko-slavonskoga gospodarskog društva* (do 1847.).

Na zamolbu Frana Gundruma da ovjekovječi izgled i stanje grobova bračnog para Zdenčaja, a da se ne zaboravi značajnik i zaslužnik Nikola Zdenčaj, Dragutin Renarić naslikao je njihove grobove.

Bilješke
--------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  Zoran Homen: Doprinos očuvanju imena Nikole Zdenčaja, Cris, god. V. br. l/2003. str. 62.
4. ↑  Bibliografije str.206
Posljednje počivalište Nikole i Ane Zdenčaj, 1999. (fotografija) / I. Dečak, 63.
5. ↑  Bibliografije str.205
Nadgrobni spomenici Zdenčajevih, 1904. (crtež) / Dragutin Renarić, 63

Vanjske poveznice
-----------------

* Nikola Zdenčaj
|  |
| --- |
|  |

**Britanski Togoland**, službeno **Mandatni teritorij Togoland**, a kasnije i **Starateljski teritorij Togoland** je bio teritorij u Zapadnoj Africi pod upravom Ujedinjenog Kraljevstva. Isprva je imao status mandata B Lige naroda, a kasnije starateljskog teritorija Ujedinjenih nacija. Teritorij je *de facto* formiran nakon podjele okupiranog njemačkog Togolanda na britanski i francuski dio, tokom Prvog svjetskog rata. Godine 1922. okupirani britanski dio formalno je ustupljen Britaniji na upravljanje, a francuski, današnji Togo, na upravljanje Francuskoj. 

Po završetku Drugog svjetskog rata, politički status Britanskog Togolanda se promijenio u tretnuku kada je ovaj postao starateljski teritorij Ujedinjenih nacija, mada je upravu i dalje vršilo Ujedinjeno Kraljevstvo. U jeku procesa dekolonizacije Afrike, u Britanskom Togolandu je organiziran plebiscit na kojem je narod odlučivao o budućnosti teritorija. Referendum je održan u svibnju 1956. a većina glasača glasala je za pripajanje Britanskog Togolanda već postojećoj Zlatnoj Obali, također britanskoj koloniji. 

Dana 13. prosinca 1956. Opća skupština Ujedinjenih nacija izglasala je Rezoluciju 1044 ("Budućnost Togolanda pod britanskom upravom"). Tom su rezolucijom Ujedinjene nacije priznale rezultat održanog referenduma. Rezolucija je dala prijedlog da se spajanje dvaju kolonija ozvaniči u trenutku davanja nezavisnosti Zlatnoj Obali. Britanski Togoland tako je efektivno ukinut, a nezavisnost je stekao 1957. odnosno 1960. u sklopu Republike Gane. 

Glavni grad Britanskog Togolanda bio je Ho.
**Britanski komandosi** (engl. ) su bile britanske specijalne snage koje su djelovale za vrijeme Drugog svjetskog rata. Osnovane su 1940. godine i ispočetka popunjavane ljudstvom kopnene vojske, a u svrhu izvođenja prepada i drugih akcija na teritoriji kontinentalne Evrope pod njemačkom, odnosno osovinskom okupacijom. Britanski komandosi su tokom trajanja rata djelovali na svim bojištima, organizirani u 30 jedinica i formalno grupirani u 4 jurišne brigade; njihovo ljudstvo su s vremenom činili pripadnici drugih vidova britanskih oružanih snaga, ali i pripadnici vojski drugih savezničkih država. Britanski komandosi su djelovali na evropskom, ali i pacifičkom ratištu, pri čemu su njihove akcije imale raspon od sitnih gerilskih prepada do akcija u kojima su služile kao jurišne trupe pri izvođenju najvažnijih ofenzivnih operacija. Tokom rata su Britanski komandosi stekli ogroman ugled i poslužili kao model po kome su formirane i obučavane brojne druge specijalne jedinice u svijetu, uključujući američke rendžere i Zelene bertke. 

Većina jedinica britanskih komandosa je rasformirana nakon rata, sa izuzetkom današnje 3. komandoske brigade Kraljevskih marinaca; njihovu tradiciju u britanskim oružanim snagama danas njeguju Padobranska regimenta, SAS i SBS.

Vidi još
--------

* Specnaz

Vanjske veze
------------

* Commando Veterans Association
* Combined Operations
* Commando Veterans Association
* 30 Commando Assault Unit - Ian Fleming's 'Red Indians'
* No. 6 (Army) Commando
* No, 47 (Royal Marine) Commando Association
Difuzija sa mikroskopske i makroskopske tačke gledišta. Inicijalno, molekuli rastvorka su na levoj strani barijere (ljubičaste linije) i nisu prisutni na desnoj strani. Uklanjanjem barijere dolazi do difuzije rastvorka koji popunjava ceo kontejner. Gore: Jedan molekul se randomno kreće. Sredina: U prisustvu više molekula, postoji statistički trend da rastvorak uniformno popuni kontejner. Dole: U prisustvu enormnog broja molekula rastvorka gibi se radomnost. Izgleda kao da se rastvorak kreće ravnomerno i deterministički iz oblasti sa visokom koncentracijom u oblast niske koncentracije. Ne postoji mikroskopska sila koja gura molekule na desno, mada se stiče takav utisak sa donjeg panela. Ta lažna sila se naziva **entropskom silom**.
U fizici, **sila entropije** koja deluje na sistem je fenomenološka sila koja proizilazi iz statističke tendencije celokupnog sistema da poveća svoju entropiju. Ona nije rezultat dejstva specifične fundamentalne mikroskopske sile.

Matematička formulacija
-----------------------

U kanoničkom ansamblu, sila entropije {\displaystyle \mathbf {F} } vezana za particiju makrostanja {\displaystyle \{\mathbf {X} \}} se definiše kao:

{\displaystyle \mathbf {F} (\mathbf {X\_{0}} )=T\nabla \_{\mathbf {X} }S(\mathbf {X} )|\_{\mathbf {X} \_{0}}}

gde je {\displaystyle T} temperatura, {\displaystyle S(\mathbf {X} )} je entropija vezana za makrostanje {\displaystyle \mathbf {X} } i {\displaystyle \mathbf {X\_{0}} } je postojeće makrostanje.

Vidi još
--------

* Koloidi
* Nanomehanika
**Moyobamba** je grad od 52,465 stanovnika, na sjeveru zemlje u Departmanu San Martín u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire u dolini rijeke Mayo, na nadmorskoj visini od 860 m, udaljen 1,074 km sjeverozapadno od glavnog grada Lime.

Historija
---------

To je drugi najstariji španjolski grad istočno od Anda, osnovan na mjestu starijeg naselja Inka i nazvan **Santiago de los Valles de Moyobamba** (Sveti Jakov iz doline Moyobamba).

Njegovo današnje ime - Moyobamba potječe od kečuanske riječi - *mayupampa*, što znači kružna ravnica.

O datumu kad je osnovan, još i danas se vode polemike. Jedni tvrde da ga je osnovao konkvistador Alonso de Alvarado 1539. po drugima to je bio njegov pomoćnik poručnik *Juan Pérez de Guevara* u 25. jula 1540.

Grad je teško razoren za potresa 1746. godine, i obnovljen na istom mjestu.
Kao važno trgovište za Vicekraljevstva Peru, dobio je status grada 1857.

Privreda i transport
--------------------

Današnja Moyobamba je trgovačko-industrijski centar agrarnog kraja u kom se uzgaja pamuk, šećerna trska, duhan, koka i riža. 
Od industrijskih pogona ima vinarije, destilirerije i manufrakture slamnatih šešira.

Pored grada ima nešto termalnih izvora, rudnika zlata i nalazišta nafte.

Sa ostalim gradovima u zemlji povezan je magistralnom cestom PE-5N

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Moyobamba in Moyobamba (San Martín Region)*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.05.2023.
2. 1 2 3  „*Fundación Española de Moyobamba*" (španjolski). Municipio Moyobamba. Pristupljeno 30.05.2023.
3. 1 2 3 4 5  „*Moyobamba, Peru*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 30.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Moyobamba*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad Provincial de Moyobamba* (službene stranice) (`es`)
**Nuestra Señora del Rosario de Baruta** zvana samo **Baruta** je grad od 199,212 stanovnika. u saveznoj državi Miranda, na sjeveru Venecuele. 

Ona je i administrativni centar istoimene općine Baruta.

Geografske karakteristike
-------------------------

Nuestra Señora del Rosario de Baruta leži na sjeverozapadu Države Miranda, na 1,002 metara nadmorske visineu centralnoj visoravni, južno od centra Caracasa.

Historija
---------

Prvi koraci za osnivanje naselja Baruta, desili su se 1568. kad je zemljište koje dotad pripadalo caciqu Baruti, dodjeljeno je konkvistadoru Alonsu Andreji Ledesmi, koji se pored ekonomskih poslova, odlučio baviti pokrštavanjem lokalnih indijanaca i njihovim obrazovanjem.

Pedesetdvije godine nakon tog, konkretno 19. augusta 1620. naselje je službeno osnovano pod imenom - **San Francisca de Paula**.

U to vrijeme to je bilo mjesto velikih hacijendi koje su proizvodile kavu, šećernu trsku i kakao.

Godinu dana kasnije 1655. uz prisustvo guvernera, posvećena je crkva *Nuestra Señora del Rosario*. To su bili prvi koraci Barute, koja je tokom 20. vijeka, naročito nakon 1950-ih izrasla su veliki grad.

Od 1987. grad je administrativni centar vlastite općine Baruta.

Današnja Baruta se pretvorila od nekadašnjeg trgovačkog centra ratarskog kraja, u 
stambeno predgrađe, Caracasa, sa kojim je povezana autoputevima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Historia*" (španjolski). Alcaldía de Baruta,. Arhivirano iz originala na datum 2017-11-19. Pristupljeno 07. 11. 2017.
2. 1 2 3 4  „*Venezuela, Miranda*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 07. 11. 2017.
3. 1 2  „*Baruta*" (engleski). Encyclopedia Britannica. Pristupljeno 07. 11. 2017.

Vanjske veze
------------

***Nuestra Señora del Rosario de Baruta*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Baruta* na portalu Encyclopedia Britannica (`en`)
* *Alcaldia Baruta* Arhivirano 2017-11-16 na Wayback Machine-u (`es`)
**Plućne alveole** su mali, kesasti mehurići koji se nalaze na zidovima terminalnih bronhiola, duboko unutar pluća. Njihov prečnik je oko 0,1 milimetar, a debljina membrane oko 0,2 mikrometara, čime se omogućava spoljašnja razmena gasova. Funkcionalno, alveole su najvažniji i strukturno najzastupljeniji deo pluća. U svakom plućnom krilu ih ima po 150 miliona. Ukupna površina im je oko 140m2. Imaju oblik dvanaestougla. Oko njih se nalazi gusta mreža kapilara, kojima od srca pristiže krv osiromašena, a prema srcu odlazi krv osvežena novim kiseonikom.

Uloga plućnih alveola je da vrše spoljašnju razmenu gasova. U njima se kiseonik vezuje za hemoglobin, koji se nalazi u krvi, a iz krvi se u alveolama oslobađa ugljendioksid. Kiseonik dalje iz krvi prelazi u tkivo, gde oksidiše ugljenik u ugljendioksid i vodonik u vodu. Ugljendioksid se putem krvi prenosi u suprotnom smeru i preko alveola izdisajem izbacuje iz organizma.

Za vreme inspiracije, trenutka udisaja, povećava se kapacitet grudne duplje, vazduh u alveolama se razređuje, pa unutrašnji pritisak postaje niži od atmosferskog i vazduh disajnim putevima iz okoline ulazi u pluća. Za vreme ekspiracije, trenutka izdisaja uslovljene kontrakcijom mišića grudnog koša koja dovodi do smanjenja zapremine grudne duplje, odigrava se obrnuti proces, pa ugljendioksid, opet disajnim putevima, napušta organizam i nagomilava se u okolinu.

Spoljašnje veze
---------------

* MeSH *Pulmonary+Alveoli*
**Moyogalpa** je općina od 71,031 i grad od 10,958 stanovnika na jugu Nikaragve na otoku Ometepe u Departmanu Rivas.

Geografske karakteristike
-------------------------

Moyogalpa se nalazi na krajnjem sjeverozapadu otoka, udaljena 10 km od kopna i 131 km jugoistočno od glavnog grada Manague.

To je jedno od najstarijih domorodačkih naselja u Nikaragvi i glavna otočka trajektna luka, povezana sa lukom San Jorge kod Rivasa.

Historija
---------

Ime - Moyogalpa dobio je od nahuatlanske sintagme *moyot*=komarac+*galpa*=mjesto, što znači *Mjesto komaraca*.

Prvi Španjolac koji je kročio na otok bio je konkvistador Gabriel de Rojas - 1529.
Još od 1589. postoji franjevački samostan ali su stanovnici još dugo zadržali indijanske tradicije.

Moyogalpa je 1685. imala samo 52 stanovnika, - 1751. oko 100 da bi do 1856. narasla na 500-tinjak, od kojih su većina bili domoroci.

Oko 1870. u luku su počeli uplovljati prvi parobrodi među njima i "Victoria", koji je darovala britanska kraljica Viktorija. Prvi trajekti počeli su prometovati od 1998.

Privreda općine bazira se na poljoprivredi a grada na turizmu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Municipio de Moyogalpa*" (španjoski). Vianica. Pristupljeno 06.05.2023.
2. ↑  „*Municipio de Moyogalpa*" (engleski). Vianica. Pristupljeno 06.05.2023.
3. 1 2 3  „*Cultura de Moyogalpa*" (španjoski). Vianica. Pristupljeno 06.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Moyogalpa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipio de Moyogalpa* (`es`)