recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Louis-Marie, markiz od La Roche Saint-Andréa** (Fresnay-en-Retz, 23. mart 1752 - Savenay, 23. decembar 1793) bio je francuski plemić poznat kao jedan od pobunjeničkih vođa na samom početku Rata u Vandeji. 

Rođen je u porodici La Roche-Saint-André, plemića iz pokrajine Vandeje; njegov brat, mornarički oficir Louis-Henry de La Roche-Saint-André će kasnije također priključiti pobuni. Kao dječak je služio kao paž na kraljevskom dvoru u Versaillesu, a 1772. se nakratko priključio kraljevskoj vojsci kao oficir. 

Kao i brojni francuski plemići, bio je neprijateljski nastrojen prema Revoluciji i novom republikanskom režimu, a taj je odnos dijelio i sa lokalnim seoskim stanovništvom u Vandeji. Usprkos toga je prilično nevoljko postao zapovjednik improvizirane seljačke vojske stvorene dan nakon masakra u Machecoulu 11. marta 1793. koji se tradicionalno uzima kao početak sukoba. Sa njome se odlučio obračunati sa okolnim gradovima čije je stanovništvo bilo sklono Republici. Tako je bez otpora zauzeo grad Bourgneff, a 23. marta popodne obalni grad Pornic. Međutim, nije bio u stanju zavesti disciplinu među svojim ljudima koji se odali pljački i pijančevanju, te brzo postali nesposobni za borbu. Iste večeri su republikanci to iskoristili kako bi krenuli u iznenadni protunapad, preoteli grad te zarobili i potom masakrirali na stotine pobunjenih seljaka. Smatrajući kako će ga seljaci smatrati odgovornim za katastrofu, pobjegao je i pronašao utočište kod drugih pobunjeničkih vođa te postao jedan od oficira u novostvorenoj Katoličkoj i kraljevskoj vojsci. U ljeto 1793. je ranjen, a krajem iste godine je poginuo, držeći odstupnicu poraženim pobunjenicima u bitci kod Savenaya.

Literatura
----------

* Jacques et François de La Roche Saint-André, *Les La Roche Saint-André pendant la Révolution française*, 1990.
|  |
| --- |
|  |

**Koalicijska vlada Demokratske Kampućije** (kmerski: ដ្ឋាភិបាលចំរុះកម្ពុជាប្រជាធិបតេយ្យ *Odthaphibeal Chamrouh Kampouchea Brachathibtey*), od 1990. godine znana kao **Narodna vlada Kambodže** (kmerski: ដ្ឋាភិបាលជាតិនៃកម្ពុជា *Rodthaphibeal Cheate nei Kampouchea*), bila je koalicijska vlada u egzilu formirana od tri ključne skupine kambodžanske politike – Sihanoukove stranke FUNCINPEC, Crvenih Kmera (u vidu Partije Demokratske Kampućije) te Narodnog fronta za oslobođenje kmerskog naroda – formirana 1982. godine na ruševinama komunističkog režima Demokratske Kampućije. Za većinu vremena svog postojanja, bila je međunarodno priznata vlada za teritorij Kambodže, iako nije imala faktičnu vlast. 

Prije službenog formiranja koalicije, Sihanoukov pokret FUNCINPEC i Son Sennov Narodni front dobili su određenu vojnu i financijsku pomoć od Sjedinjenih Država, koje su u sklopu Reaganove doktrine željele ograničiti sovjetski i vijetnamski utjecaj u Kambodži. Tokom 1982. godine, te su se dvije frakcije ujedinile sa svrgnutim Crvenim Kmerima, koji su od 1979. godine djelovali kao gerilci. Nakon postignutog sporazuma, svečano potpisivanje koalicijskog sporazuma održano je 22. lipnja 1982. godine u Kuala Lumpuru. Predsjednikom iste postao je princ Norodom Sihanouk, dok je njegov potpredsjednik i ministar vanjskih poslova bio Khieu Samphan. Son Senn je postao predsjednik koalicijske vlade. 

Unatoč činjenici da je provijetnamska NR Kampućija izvršavala faktičnu vlast u Kambodži, predstavnici Crvenih Kmera su i dalje jedini uživali priznanje u Ujedinjenim nacijama. Uz Kinu i Sjedinjene Države, većina zapadnih zemalja podržavala je koalicijsku vladu, dok su na strani NR Kampućije bili Vijetnam, Sovjetski Savez i većina Istočnog bloka. Ujedinjene nacije su dva puta glasovale o izbacivanju predstavnika Crvenih Kmera iz Generalne skupštine, međutim oba puta je isti zadržao svoju poziciju; drugi put je bio 91 glas za i 29 protiv, uz 26 suzdržanih, dok je prvi put (1981.) bilo 77 za, 37 protiv i 31 suzdržan. Čak je i Sjeverna Koreja priznavala koalicijsku vladu, što i nije toliko neobično u kontekstu činjenice da je njezin vođa, Kim Il-sung, pružio Sihanouku utočište nakon puča 1970. godine. Tokom sastanka s Kimom 10. travnja 1986. godine, Sihanouk je dobio garancije da će ga Sjeverna Koreja nastaviti priznavati kao jedinog legitimnog državnog poglavara Kambodže.

Godine 1987. Sihanou se privremeno povukao s mjesta državnog poglavara, što je u Hanoiju i Moskvi pobudilo nade da će princ napustiti koaliciju. Tri godine kasnije, malo prije potpisivanja Pariškog mirovnog sporazuma, koalicijska vlada mijenja ime u **Narodna vlada Kambodže**. Službeno je raspuštena 1993. godine, nakon obnove monarhije u Kambodži. Godinu dana kasnije, Crveni Kmeri su formirali međunarodno nepriznatu vladu koja je trebala figurirati kao rival legitimnoj vlasti, ali njezin je stvarni utjecaj bio zanemariv.
**Kozarevac** je naselje južno od općinskog naselja Kloštar Podravski udaljeno oko 5,5 kilometara asfaltiranom cestom. Nešto bliže Kozarevcu nalazi se vinogorje Veseli Brijeg gdje je obiteljsko gospodarstvo Đure Šipeka s izvrsnom ponudom kvalitetnih vina (graševina, chardony, plemenka...), velikim izborom prirodne rakije i likera te domaćom kuhinjom.

Stanovništvo
------------

Kozarevac ima, prema zadnjem popisu 599 stanovnika a to pokazuje da se je broj od 1952. godine više nego prepolovio. Naselje se sastoji od dvije glavne ulice: Petra Preradovića i Ljudevita Gaja. Pored njih još su ulice: Suhopoljska ulica, Zagrebačka ulica, Suhara i Vinogradska ulica. U središtu je mjesni park pored kojeg se nalazi stogodišnja crkva posvećana Svetom Franji Ksaverskom (proštenje 3.prosinca), župni dvor i Područna škola Kozarevac, te školski stan obitelji učitelja. U školskoj godini 2008/09. upisano je u sva četiri razreda 23 učenika.

Pučka škola je ovom mjestu otvorena 1833. godine, no postoji još jedan podatak da je otvorena četiri godine prije toga, dakle 1829. Prvo sjedište joj je bilo u privatnoj kući današnjeg vlasnika Zdravka Đurinovića a poslije Prvog svjetskog rata je preseljena na današnju lokaciju gdje je bilo skladiše austrougarske vojske. Skladište je kupio neki lugar Sraka i u njemu je organizirana škola. Premalo je podataka iz toga razdoblja. 

Stanovništvo se pretežno bavi poljoprivredom u kojoj su značajnije kulture kukuruz i povrće, manje duhan. Nekoliko se obitelji orijentiralo na stočarstvo i tu prednjače obitelj Ivice Imbrišića i Darka Imbrišića.
**Mario Kasas Siera** (šp. Mario Casas Sierra, Korunja, 12. juna 1986. – ), španski glumac i maneken.

Glumačka karijera
-----------------

Mario Kasas je započeo svoju glumačku karijeru pojavljivanjem u epizodama serija *Opsesija*, *Lični motivi* i *Žene*. Pažnju domaćih medija privukao je ulogom u filmu *Letnja kiša* u režiji Antonija Banderasa.

Iste godine pridružio se glumačkoj ekipi serije SMS. Kasas se medjunarodnoj publici predstavio kao Aitor Carrasco u seriji *Pakovi momci*, koja se na televiziji Antena 3 prikazivala od 2007. do 2010. godine. Kasnije u 2009. Kasas se pojavljuje u dva filma, *Odliv mozgova* (partnerka Amaia Salamanca), i *Masne laži* sa prijateljem Jonom Gonzalesom. Film je oborio sve rekorde gledanosti.

Godine 2010. Mario glumi u filmu *Tri metra iznad neba* (partnerka Maria Valverde). To je bio najgledaniji španski film godine. Nastavak filma, *Želim te*, u kom glavne uloge pored Kasasa igraju Maria Valverde i Klara Lago, premijerno je prikazan 2012. godine. Godine 2010. Kasas je igrao i u filmu *Neonsko meso*, u režiji Paka Kabezasa. Od 2011. Mario glumi u seriji *Barka* na kanalu Antena 3. 

Krajem 2013. i početkom 2014. snima film na engleskom *Los 33* sa Antonijom Banderasom i Žilijet Binoš, koji govori o nesreći u čileanskom rudniku, koja se dogodila 2010. godine. Godine 2015. Kasas je snimio komediju *Moja velika noć* i romantičnu dramu *Palme u snegu*.

Lični život
-----------

Mario Kasas ima tri mlađa brata i mlađu sestru. Rođen je u Korunji, u Galiciji. Kasas se sa porodicom preselio u Barselonu 1994. Imao je želju da postane policajac, vatrogasac ili fudbaler, ali je igrom slučaja postao glumac nakon što je upisao Školu dramskih umetnosti i preselio se u Madrid sa 17 godina.

Vanjske veze
------------

***Mario Casas*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mario Casas na IMDb-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 107553306
* LCCN: no2014010897
* ISNI: 0000 0000 7777 4048
* GND: 1037107039
* SUDOC: 173060072
* BNF: cb16718013p (podaci)
* BNE: XX4697724

 |
Mary's Meals

Aktivnost|  Misija  |  svakom djetetu u svakoj školi dati jedan obrok dnevno  |
|  Područje službe  |  zemlje u razvoju  |

Osnivanje|  Osnivanje  |  1992 (kao SIR)2002 (kao Marijini obroci)  |
|  Osnivač  |  Magnus MacFarlane-Barrow (SIR)Tony Smith (koncept Marijinih obroka)  |

Podaci| Slogan |  Jednostavno rješenje za svjetsku glad(engleski: ) |
| Website | www.marysmeals.org |

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Marijini obroci** (engleski: ), ranije poznata kao **Škotska međunarodna ispomoć** (engleski: , SIR) je međunarodna humanitarna nevladina organizacija koja djeluje u najsiromašnijim dijelovima svijeta u cilju pružanja prehrane djece u školama.

Započelo je 1992. tijekom rata na prostoru bivše Jugoslavije, kada su škotski mladići Magnus i Fergus MacFarlane Barrow organizirali sakupljanje deka i hrane. Osobno su odvezli pomoć u Međugorje. Planirali su se vratiti svome poslu u uzgajalištu riba. No, nastavili su dobivati donacije te je Magnus odlučio nastaviti baviti se humanitarnim radom te je nakon nekog vremena osnovai humanitarnu organizaciju pod nazivom "Scottish International Relief".

Započet je projekt pod nazivom "Marijini obroci" 2002. godine. Prva akcija bila je osiguranje hrane za 200 školske djece u Malaviju. S vremenom se projekt znatno proširio i danas pruža besplatne školske obroke u stotinu škola i hrani preko 750.000 djece dnevno diljem Afrike, Azije, Europe, Južne Amerike i Kariba.

Od 1. svibnja 2012. "Scottish International Relief" promijenio je ime u Marijini obroci". Sjedište je u mjestu Dalmally u Škotskoj, a imaju podružnice u: Hrvatskoj, BIH, Njemačkoj, Italiji, SAD-u, Australiji, Austriji i Irskoj.

Izvori
------

1. ↑   Preuzeto 19. siječnja 2013.

Vanjske poveznice
-----------------

* Službena stranica na hrvatskom jeziku
Za patroliranje članaka Wikipedije vidi Wikipedia:Patrola.
Patrola Mirovnih snaga UN-a u Eritreji.
Agent Granične patrole SAD-a motri američko-kanadsku granicu u Montani. Još više agenata stacionirano je na američko-meksičkoj granici u borbi protiv ilegalnih imigracija.

  

**Patrola** (engl. *patrol* < franc. *patrouille*, prema *patrouiller*: gaziti po blatu), izviđačka akcija kojom se nadzire neko područje i brine za njegovu sigurnost; odred ili nekoliko vojnika, stražara i sl. koji izviđaju. Osoba koja vrši patrolu naziva se *patrolac* odn. *patrolka*.

Historija
---------

Izraz se prvi put pojavio u Francuskoj u 16. vijeku za ljude koji su bili zaduženi da obiđu noćne straže, što se tad zvalo *patrouille*, a što je značilo skitati po blatu.

Tipovi
------

### Vojna patrola

U taktici, *patrola* je mala taktička jedinica koju veća jedinica šalje kopnom, morem ili zrakom u svrhu borbe i(li) izviđanja. Osnovna zadaća jedinice kod patroliranja je slijediti zadanu rutu na koju je poslana da je istraži neprijatelja ili da stupi s njim u borbeni kontakt. Patrolna jedinica može biti običan pješadijski vod, manja oklopna ili zračna jedinica.

### Policijska patrola

U policijskoj službi, patrole provode uniformirani policajci na dodijeljenom geografskom području koje izviđaju jer, da bi bile efikasne, policijske snage moraju biti u neposrednoj blizini građana kojima služe. Zato se one najviše vidi u javnosti, od kontrole prometa do sprječavanja kriminalnih radnji i hapšenja prekršitelja zakona.

Vidi još
--------

* patrolni avion
* patrolni brod
* patrolni pas

Izvori
------

1. ↑  „patrola". Hrvatski jezični portal. Pristupljeno 19. decembra 2016.
2. 1 2  Матица српска Матица хрватска (1971). *Речник српскохрватскога књижевног језика : Књига четврта, О–П (ограшје–претња)*. Нови Сад.
3. ↑  „*patrol (n.)*" (engleski). Online Etymology Dictionary. Pristupljeno 16. maja 2013.
4. ↑  „*Patrolling*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 16. maja 2013.

Eksterni linkovi
----------------

***Patrola*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Patrolling* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
**Marko** (*Goran Kimev*; Štip, 25. novembar 1977) je episkop bregalnički i mjestobljustitelj bitoljski.

Životopis
---------

Rođen je u Štipu 25. novembra 1977. godine i kršteno ime mu je Goran. Osnovnu školu je završio u rodnom gradu, nakon čega je upisao Bogoslovsku školu u Skoplju. Nakon 5 godina školovanja na bogosloviji i odsluženog vojnog roka upisao se na Bogoslovski fakultet u Skoplju, a istovremeno radi i u administraciji Veleško-povardarske mitropolije.

Po stupanju u Veleško-povardarsku mitropoliju, sjedinjene u Srpsku pravoslavnu crkvu, a preko nje i sa cijelom pravoslavnom ikumenom, kao upućen u mitropoliju i duhovno dijete mitropolita Jovana (Vraniškovskog), dana 6. jula 2002. godine biva nasilno progonjen od strane policije u Republici Makedoniji, zajedno sa mitropolitom i svom njegovom duhovnom djecom koji žive u zgradi mitropolije. Samo nekoliko dana kasnije, 20. jula 2002, u uslovima progonstva u manastiru Sveti velikomučenik Georgij kod Negotina, mitropolit Jovan VI ga potstrižuje u monaštvo i dobija ime Marko.

Episkop
-------

Dana 2. avgusta 2002, u manastiru Sveti Prohor Pčinjski, rukopoložen je u đakonski čin od episkopa vranjskog gospodina Pahomija i kao đakon služi u paraklisu *„Voskresenie Hristovo"* u Bitolju, a istovremeno pohađa školu za grčki jezik u Grčkoj. Iako relativno mlad, zbog potreba Ohridske arhiepiskopije, odlukom Svetog arhijerejskog sabora Srpske pravoslavne crkve, održanog 10/23. maja 2003, na predlog mitropolita veleškog i povardarskog i egzarha ohridskog gospodina Jovana VI, izabran je za njegovog vikarnog episkopa sa titulom dremvički.

Dana 1. juna 2003, u novoformiranom rezidencijalnom manastiru Ohridske arhiepiskopije posvećene Svetom Jovanu Zlatoustom, rukopoložen je u jeromonaški čin. Nemajući mogućnost za njegovu hirotoniju u Republici Makedoniji, obzirom da su vlasti zabranile ulazak srpskog patrijarha i episkopa Srpske pravoslavne crkve u Republiku Makedoniju, ista je izvršena u manastiru Sveti Prohor Pčinjski dana 24. novembra/7. decembra 2003, a odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Srpske pravoslavne crkve postavljen je za mjestobljustitelja bitoljskog. Dana 16/29. juna 2006, odlukom Svetog arhijerejskog sinoda Pravoslavne ohridske arhiepiskopije, postavljen je za nadležnog arhijereja Bregalničke eparhije sa titulom episkop bregalnički i mjestobljustitelj bitoljski.

Vidi još
--------

* Pravoslavna ohridska arhiepiskopija

Izvori
------

* Biografija na episkopot bregalnički i mestobljustitel bitolski G. Marko (Kimev)

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična stranica Pravoslavne ohridske arhiepiskopije
**Marko Junije Silan Torkvat** (*Marcus Junius Silanus Torquatus*, 14-54) bio je rimski velikodostojnik i plemić, rodom iz Julijevsko-Klaudijevske dinastije. Bio je sin istoimenog konzula za godinu 19. i Emilije Lepide, odnosno neposredni potomak cara Augusta. Kao takav je bio predmet dvorskih intriga vezanih uz njegovo potencijalno stupanje na carsko prijestolje. Godine 46. je za vrijeme cara Klaudija služio kao konzul, a potom kao prokonzul Azije. Nedugo nakon Klaudijeve smrti Silan je umro, a Tacit kao razlog navodi trovanje od strane viteza po imenu Celer i oslobođenika po imenu Helije. Njih dvojica su trovanje izvršili po nalogu carice majke Agripine Mlađe, koja ga je smatrala prijetnjom po njenog sina, novoustoličenog cara Nerona. U provinciji Aziji, gdje je Silan bio popularan, Celera su čak optužili za ubistvo, ali je Neron odgađao pokretanje procesa sve dok Celer nije umro u dubokoj starosti.

Silan je imao sina Lucije Junije Silan Torkvat|Lucija, koji je godine 66. pao kao žrtva Neronove strahovlade.

Fusnote
-------



| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi: **Marcus Vinicius i Titus Statilius Taurus Corvinus**  |  **Konzul Rimskog Carstva zajedno sa Decimom Valerijom Azijatikom** 46 | Slijedi: **Klaudije i Lucije Vitelije**  |
Za ostale osobe s istim imenom, v. Marko Fulvije Nobilior (konzul 159. pne.).
**Marko Fulvije Nobilior** (*Marcus Fulvius Nobilior* ili *M. Fulvius M. f. Ser. n. Nobilior*, početak 2. vijeka pne.) je bio rimski vojskovođa i političar iz roda (*gens*) Fulvius.

Godine 195. pne. je izabran za kurulskog edila, a 193. pne. za pretora, pri čemu se istakao u Španiji. Godine 189. pne. je izabran za konzula te je na čelu rimske vojske vodio završne operacije rimsko-sirijskog rata u Grčkoj prisilivši Etolski savez na predaju. Prilikom pohoda ga je pratio pjesnik Enije koji će osvajanje Ambrakije učiniti predmetom jedne od svojih predstava. Pri povratku je bio predmetom kritika od strane Katona Starijeg. Usprkos toga je 179. pne. imenovan za cenzora zajedno s Markom Emilijem Lepidom. Tada je obnovio hram Herkula u Circusu Flaminiusu. Bio je poznat kao veliki ljubitelj grčke kulture i umjetnosti.

Bio je unuk Servija Fulvija Petina Nobiliora (konzula 255. pne.) a imao je i dva sina koja će obojica postati konzuli - Marka (in 159 BC) i Kvinta (153. pne.).

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Cornelius Scipio Asiaticus i Gaius Laelius**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gnejem Manlijem Vulzonom* 189. pne. | Slijedi: **Gaius Livius Salinator i Marcus Valerius Messalla**  |
**Mate Čvrljak** (Konjevrate kraj Šibenika, 30. IV. 1934. – Rijeka, 17. IV. 2018.), jugoslavenski i hrvatski kipar i slikar. Školu za primijenjenu umjetnost završio 1955. u Splitu. Diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti u Zagrebu 1961. u klasi V. Radauša. Bio suradnik Majstorske radionice A. Augustinčića (1962–64). Od 1965. do 2000. profesor likovne umjetnosti u Srednjoj školi Mate Blažine u Labinu. U stvaralaštvu posvećen klasičnoj temi čovječjega lika koji prikazuje upotrebljavajući različite skulptorske (kamen, glina, sadra, bronca, terakota) i slikarske tehnike (ugljen i pastel). Isprva je u stilu impresionizma izrađivao uglavnom portrete, potom se priklonio kubističkoj modelaciji. Autor je mnogih djela spomeničke plastike; spomenik Matiji Vlačiću Iliriku u Labinu, spomenik borcima NOB-a i žrtvama rata u Buzetu, spomenik paleolitskom čovjeku u Aranđelovcu, spomenik Jamesu Joyceu u Puli i dr. Sudionik likovnih kolonija i simpozija u Labinu (Mediteranski kiparski simpozij), Aranđelovcu (Smotra umetnosti »Mermer i zvuci«) i dr. Član Hrvatskog društva likovnih umjetnika u Rijeci.

Galerija slika
--------------

* spomenik Matiji Vlačiću Iliriku, Labin spomenik Matiji Vlačiću Iliriku, Labin
* spomenik Jamesu Joyceu, Pula spomenik Jamesu Joyceu, Pula
* Borna, Otočac Borna, Otočac
* spomenik Giuseppeu Del Tonu, Vodnjan spomenik Giuseppeu Del Tonu, Vodnjan

Izvori
------

1. 1 2  Biočić, Branko (18. IV. 2018). „Otišao je akademski kipar i omiljeni labinski profesor Mate Čvrljak". *Glas Istre*. Pristupljeno 21. IV. 2018.

Eksterni linkovi
----------------

* Čvrljak, Mate u *Istrapediji*
*Za ostale upotrebe, v. Novo Selo.*

  
Koordinate: 41° 24′ 50" SGŠ, 22° 52′ 52" IGD

**Novo Selo** (mak. *Ново Село*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugo-istočnom delu države. Novo Selo je sedište istoimene opštine Novo Selo.

Prirodni uslovi
---------------

*Novo Selo* je smešteno u krajnjem jugo-istočnom delu Republike Makedonije, blizu državne tromeđe sa Grčkom i Bugarskom (9 km južno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 22 kilometra istočno.

Naselje Novo Selo se nalazi u istorijskoj oblasti *Strumica*. Naselje je položeno na istočnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka severu prelaze u planinu Ogražden. 

Nadmorska visina naselja je približno 240 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Novo Selo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2.756 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi.

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **Broj** |
| Makedonci | 2.726 |
| Romi | 3 |
| Srbi | 11 |
| Muslimani | 2 |
| drugi | 14 |
|

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Literatura
----------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Novo Selo (Makedonija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |
*Za ostale upotrebe, v. Novo Selo (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 43′ 60" SGŠ, 20° 49′ 48" IGD

**Novo Selo** (mak. *Ново Село*) je naseljeno mesto u Republici Makedoniji, u severozapadnom delu države. Novo Selo pripada opštini Mavrovo i Rostuša.

Geografski položaj
------------------

Naselje Novo Selo je smešteno u severozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Gostivara, naselje je udaljeno 14 km južno.

Cerovo se nalazi u okviru višem delu Pologa. Naselje je položeno na severoistočnim padinama planine Bistre. Jugoistočno se izdiže planina Bukovik. Nadmorska visina naselja je približno 870 metara. Naselje je okruženo gustim listopadnim šumama (jasen, bukva, kesten, topole, vrbe...).

Klima u naselju je planinska.

Istorija
--------

Posle Drugog balkanskog rata 1913. godine selo je pripalo Srbiji. Prema podacima Afanasija Seliščeva iz 1929. godine Novo selo je bilo selo je imalo 25 kuća sa 128 stanovnika, sve pravoslavnih Slovena.

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Novo Selo je imalo 33 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%). 

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Privreda
--------

Stanovništvo Novog Sela najviše se bavi poljoprivredom (uzgajanjem luka, raži ovasa i dr.) i stočarstvom (najviše se čuvaju ovce i koze, a u manjoj meri i krave i svinje), a zastupljeno je i živinarstvo (kokoške i guske) prevashodno za domaće potrebe. Svoje proizvode seljani najčešće prodaju na pijaci u Gostivaru, a neretko i u Kičevu. Deo stanovništva je zaposlen u kamenolomu, koji se nalazi u neposrednoj blizini naselja, a ima i drvoseča.

Znamenitosti
------------

* Crkva Svetog Jovana krstitelja - sagrađena u tridesetih godina 20. veka.

Vidi još
--------

* Opština Mavrovo i Rostuša
* Spisak sela u republici Makedoniji

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

1. ↑  Seliщev, Afanasiй. „Polog i ego bolgarskoe naselenie. Istoričeskie, эtnografičeskie i dialektologičeskie očerki severozapadnoй Makedonii". - Sofiя, 1929, str.26.
2. ↑  Ministerstvo za Lokalna Samouprava. Baza na opštinski urbanistički planovi Arhivirano 2008-09-15 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 17. 4. 2013.

Spoljašnje veze
---------------

***Novo Selo (Mavrovo i Rostuša)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.mavrovoirostuse.gov.mk Zvanična stranica Opštine Mavrovo i Rostuša

  


| * p
* r
* u
Naseljena mesta opštine Mavrovo i Rostuša |
| --- |
| Esencijalne aminokiseline | Rostuša  •  Adžijevci  •  Beličica  •  Bibanje  •  Bituše  •  Bogdevo  •  Boljetin  •  Velebrdo  •  Viduše  •  Volkovija  •  Vrben  •  Vrbljani  •  Galičnik  •  Grekanje  •  Duf  •  Žirovnica  •  Žužnje  •  Janče  •  Kičinica  •  Krakornica  •  Lazaropolje  •  Leunovo  •  Mavrovo  •  Mavrovski Hanovi  •  Nistrovo  •  Nićiforovo  •  Ničpur  •  Novo Selo  •  Njivište  •  Orćuše  •  Prisojnica  •  Ribnica  •  Rosoki  •  Rostuša  •  Selce  •  Sence  •  Skudrinje  •  Sretkovo  •  Sušica  •  Tanuše  •  Trebište  •  Tresonče  •  Cerovo |  |
**Lochem** je općina od 34,069 stanovnika i grad od 12,160 stan. na istoku Nizozemske u Provinciji Gelderland.

Općina Lochem pored samog grada ima 11 naselja, to su; Almen, Barchem, Eefde, Epse, Exel, Gorssel, Harfsen, Joppe, Kring van Dorth, Laren i Zwiep.

Geografske karakteristike
-------------------------

Lochem se prostire duž Rijeke Berkel i Twentekanaala, udaljen 52 km sjeveroistočno od Arnhema.

Historija
---------

Lochem je dobio gradska prava poveljom od gelreskog grofa Otta II - 1233. ona se danas čuva u općinskom arhivu.

Lochem je vijekovima bio utvrđeni grad, pa mu se raspored ulica i kanala nije promjenio od srednjeg vijeka, kad je bio opasan bedemom i okružen sa dva kanala. Posljednja od troje gradskih vrata - Molen srušena su početkom 19. vijeka, nakon tog su 1842. pokretni mostovi zamjenjeni fiksim kamenim 
tako da od utvrde nema ništa, osim tragova u imenima ulica.

Najpoznatiji stanovnik Lochema je Jan Poorters, čuven po događaju iz Nizozemske revolucije 1590. kad su se španjolski vojnici htjeli uvući u grad, sličnim lukavstvom kao i Ahejci za Trojanskog rata - Trojanskim konjem.
Oni su do Lochema doplovili brodom iz Brede sa tovarom treseta, skriveni u snopovima slame. Iz luke su kolima vozili treset i slamu do gradskih vrata i propuštali u grad.

U to je vrijeme bio običaj da si stražari (i njihova rodbina) uzmu ponešto za svoje potrebe. To je učinio i Jan stražarev sin i grabivši slamu sa drugih kola primjetio da su ispod nje naouružani ljudi, pa je stao vikati *Izdaja, izdaja*, to je bilo dovoljno da se digne garnizon i spriječi provalu u grad.

U njegovu čast podignuta je skulptura pored nekadašnjeg istočnog bedema.
Osim priča Lochem nema puno ostavština iz srednjeg vijeka, jer ga je poharao strašan požar 1615. u kojem su gotovo sve zgrade u centru osim crkve *sv. Gudule* izgorjele.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Geschiedenis Stad Lochem*" (engleski). VVV Lochem. Pristupljeno 06.11.2022.
2. 1 2 3 4  „*Lochem in Lochem (Gelderland)*" (engleski). City population. Pristupljeno 6.11.2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7  „*Lochem Municipality in Gelderland (Netherlands)*" (engleski). City population. Pristupljeno 6.11.2022.
4. ↑  „*Dorpen en een Stad*" (nizozemski). VVV Lochem. Pristupljeno 06.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Lochem*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gemeente Lochem* (službene stranice) (`nl`)

Lochem Geschiedenis
**Niktim** (starogrčki: ) bio je, u grčkoj mitologiji, jedan od sinova arkadskog kralja Likaona i unuk Pelazgov. O njegovoj sudbini o mitu postoje različite verzije. Prema jednoj, bio je najmlađi Likaonov sin i jedini je od Likaonida utekao Zevsovom gnevu, zahvaljujući intervenciji Geje, te je nasledio oca na arkadskom prestolu, ali se na vlasti nije dugo zadržao, jer je u doba njegove vladavine došlo do Deukalionovog potopa. Prema drugom predanju, Niktim je bio najstariji Likaonov sin i zato ga je nasledio na prestolu. Neki kažu da je Niktim jednog dana na žrtvu prineo novorođenče, zbog čega je Zevs pretvorio Niktima u vuka.

Drugačije predanje govori da je Likaon zapravo ubio svog sina Niktima (ili Arkada) da bi Zevsa poslužio ljudskim mesom i tako proverio njegovu božansku prirodu, pa je zbog toga Likaon bio kažnjen tako što je pretvoren u vuka, dok je Niktim bio vraćen u život.

Prema Pausaniji, Niktim je imao sina Perifeta.

Literatura
----------

* Schmitz, Leonhard (1867), „Lycaon (1)",  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Boston
* Srejović, Dragoslav; Cermanović-Kuzmanović, Aleksandrina (1989). *Rečnik grčke i rimske mitologije*. Beograd: Srpska književna zadruga.
**Obveznica** je isprava koja sadrži priznanje postojanja neke obveze a služi vjerovniku kao dokaz, da je dužnik obvezu preuzeo. Obveznice mogu izdavati države, velike bankovne, saobraćajne ili industrijske tvrtke a svrha izdavanja je prikupljanje sredstava, najčešće u značajnim iznosima. Dionice, za razliku od obveznica, donose unaprijed utvrđenu kamatu. 

One mogu glasiti na ime ili na donosioca, a moraju sadržavati nominalnu vrijednost, kamatnu stopu, seriju i broj. Osim ovog obaveznog sadržaja, ona može imati naznačene i eventualne načine korištenja u određene, unaprijed utvrđene svrhe (npr. za plaćanje poreza u iznosu nominalne vrijednosti obveznice ako ju izdaje država, ili za neki drugi način korištenja). 

Obvezni sastavni dio obveznice su kuponi, koji daju pravo na isplatu pripadajuće kamate za određeno razdoblje (najčešće za jednu godinu, ali isplata kamata može biti i češća) i obično ih ima toliko, na koliko takvih razdoblja je izdana dionica, jer su obveznice uvijek s točno određenim rokom vraćanja. Ukoliko obveznica ne sadrži dovoljan broj kupona za kamate, mora sadržavati talon uz čije predočenje zajedno s dionicom dužnik mora vjerovniku dati nove.

Dionice mogu biti i predmet kupoprodaje uz tečaj koji može biti iznad ili ispod nominalne vrijednosti, ovisno o trenutnoj ponudi i potražnji. Smatra se ulaganjem gotovo bez rizika, a u najvećem broju zemalja ne moraju biti predmet trgovanja na burzi.
Kralj Wuling od Zhaoa
**Kralj Wuling od Zhaoa** (tradicionalni kineski: 趙武靈王, pojednostavljeni kineski: 赵武灵王) (? - 295. pne. vladao 325. pne. - 299. pne.) bio je vladar kineske države Zhao u periodu Zaraćenih država. Vladavina mu je ostala upamćena po nizu vojnih reformi poznatih po nazivu "Nošenje barbarske uniforme i korištenje konjice u bitkama" (pojednostavljeni kineski: 胡服骑射, tradicionalni kineski: 胡服騎射), a koja je značajno ojačala njegovu državu.

Vjeruje se kako je bio sin Zhao Suhoua (Markiz Su od Zhaoa, pojednostavljeni kineski: 赵肃侯). Na prijestolje je stupio godine 325. pne. kada su njegovu državu stalno napadali i uznemiravali barbarski narodi - Istočni Hu (pojednostavljeni kineski: 东胡), Linhu (林胡), Liufan (pojednostavljeni kineski: 楼烦) i Xiongnu. Nastojeći otkloniti tu prijetnju, Wuling je godine 307. pne. odlučio prilagoditi njihovom načinu ratovanja, i to tako što je ne samo vojnike, nego i oficire, tjerao da umjesto raskošnih odijela koja su naglašavala njihov status, nose uniforme koje je koristio narod Hu. Mnogi velikodostojnici, kao Gospodar Cheng (公子成) su se tome protivili, ali je Wuling slomio njihov otpor tako što je sam nosio uniformu Hu na dvoru.

Wulingove su reforme počele davati ploda te je tako već iste godine napao barbarsku državu Zhongshan i osvojio nekoliko njenih gradova. Sljedeče godine je poduzeo pohod na sjever, nakon čega su se kraljevi Linhua i Liufanga predali Zhaou. Godine 305. pne. je ponovno vodio uspješni pohod na Zhongshan. Godine 304. pne. poduzet je pohod prema gornjem toku Žute rijeke te su pokoreni barbarski narodi Hezhongsi (河宗氏) i You (休).

Na samom vrhuncu moći, Wuling je odlučio abdicirati te je prijestolje prepustio mlađem sinu Zhao Heu, koji je tako postao Kralj Weiwen od Zhaoa. Wuling je preuzeo titulu "Gospodar Otac" (主父) i počeo tajno putovati po susjednim državama, uključujući Qin.

Godine 295. pne. Wulingov stariji sin Zhao Zhang se pobunio protiv brata, ali je poražen. Sklonio se u očevu palaču u Shaoyuu, ali su ga kraljevi velikodostojnici opkolili i zabranili da im se donosi hrana i voda. Wuling je u očaju ubio sina i njegov leš bacio izvan zidina palače, ali je blokada ostala sve dok tri mjeseca kasnije bivši kralj nije umro od gladi.

Literatura
----------

* Zhanguoshi (History of the Warring Kingdoms), Yang Huan, Commercial Press. ISBN 957-05-1416-7
**Jezero Klinje** je vještačko jezero u Opštini Gacko, Republika Srpska, BiH. Jezero se nalazi u Gatačkom polju, nedaleko od magistralnog puta Gacko-Foča, na oko osam kilometara udaljenosti od Gacka. Poznato je i kao Donje jezero jer je neposredno iznad ovog jezera akumulirano je i jezero Ulinje (Vrba).

Jezero Klinje je površine oko 26 hektara i zapremine 1,7 hm³ vode. Jezero Klinje je prvo vještačko jezero na prostoru Republike Srpske. Stvoreno je za potrebe navodnjavanja Gatačkog polja u sušnim periodima godine. Ovo akumulaciono jezero se vodom napaja iz rijeke Vrba, Dramešinka i Žanjevica.

Istorija
--------

Jezero je nastalo u vrijeme austrougarske okupacije, a ime je dobilo po toponomu Klina koji se nalazi u Gatačkom polju. Nastalo je po završetku izgradnje kamene lučne brane *„Klinje"* koja je trajala između 1891. i 1896. godine. Za vezivanje kamenih blokova od kojih su sačinjeni zidovi brane, korišten je vulkanski pepeo lave sa Vezuva. Brana koja je pravljena za potrebe navodnjavanja Gatačkog polja, je prva lučna brana na prostoru bivše Jugoslavije. Sada je kulturno-istorijski spomenik i pod zaštitom je države. Brana je visoko 26 metara, gornja širina joj je 4,6 metara, a na temelju 16,7 metara, dužina joj je 104,5 metara.

Turizam
-------

Klinje danas nema prvobitnu funkciju već popularna ribolovačka i izletnička lokacija. Vlada Republike Srpske je u prostornom planu Republike Srpske za 2015. godinu planirala da na užem području ovoga jezera napravi više turističko-ugostiteljskih objekata, luksuznih hotela, etno-sela, terena za rekreaciju, staza za jahanje i plaža.
interval oktave
**Oktava** (tal. *ottava*) glazbeni je interval (razmak između dva tona) od osam tonova, od kojih ona viša ima dvostruko veću frekvenciju od niže. Ukoliko zvuči ton a1 sa frekvencijom od 440 Hz njegova oktava će zvučati 880 Hz. Takve note imaju isti naziv, ali pripadaju različitim oktavama na klavijaturi, a1 prvoj, a njegova oktava a2 drugoj klavijaturnoj oktavi (ovdje se misli na niz od sedam bijelih tipki na klavijaturi (osma već pripada sljedećoj oktavi, te postaje prva nota sljedeće oktave)) 

Oktave na klavijaturi
Oktava pripada čistim intervalima, te je savršeni konsonanti interval. Oktava još može biti smanjena (tonovi c i ces1) i povećana (c3 i cis4). 

U dijatonskoj ljestvici niz od osam nota pokriva raspon od jedne oktave, a u kromatskoj dvanaest.

Da bismo razlikovali oktave po visini, svaka ima svoje ime. Na klavijaturi su to note od c do sedam tonova višeg h. Najdublja oktava je **subkontra** (praduboka), slijede **kontra** (duboka), **velika**, **mala**, **prva**, **druga**, **treća**, **četvrta** i **peta** oktava. Klavirska klavijatura obuhvaća skoro sve tonove ovih oktava.

Svaki ton se može obilježiti tako da točno znamo njegovu visinu, odnosno oktavu u kojoj se nalazi. Tako se tonovi subkontra oktave označavaju sa arapskim brojem dva i velikim slovom (2A), kontra oktave sa arapskim brojem jedan i velikim slovom (1A), velike sa velikim slovom (A), male sa malim (a), prve sa malim slovom i brojem jedan (a1), druge isto tako samo sa brojem dva (a2), treće sa brojem tri (a3), četvrte sa brojem četiri (a4) i pete sa brojem pet (c5).

Izvori i linkovi
----------------

* Muzička enciklopedija (1974), Leksikografski zavod Miroslav Krleža

***Oktava*** na Wikimedijinoj ostavi
Karla LaVey, 25. prosinca 2012.
**Karla Maritza LaVey** (San Francisco, 1952. – ) američka je okultistica, koja je bila vrhovna svećenica Sotonističke crkve (eng. *Church of Satan*). Osnovala je religijsku organizaciju koja je znana kao Prva sotonistička crkva (eng. *First Satanic Church*).

Rođena je 1952. godine u San Franciscu, Kalifornija, SAD. 

Njezini su roditelji bili Anton Szandor LaVey (osnivač Sotonističke crkve) i njegova supruga Carole Lansing.

Karla je polusestra glazbenice i okultistice Zeene, koja je neko vrijeme bila sotonistička vrhovna svećenica, ali se odrekla sotonizma i prihvatila budizam. Karlin je polubrat Satan Xerxes Carnacki LaVey.

Tijekom 1970-ih, Karla je bila veoma dobra prijateljica glumca i glazbenika Alicea Coopera, kojeg je predstavila svome ocu.

1979. Karla je otišla u Amsterdam kako bi privukla ljude u Europi da se pridruže Sotonističkoj crkvi. Tada je postala vrhovna svećenica. Pojavila se u filmu *Satanis*.

1997. Karlin je otac umro, a Karla i Blanche Barton, nevjenčana supruga Karlina oca, objavile su da će zajedno voditi Crkvu i biti njezine svećenice. 

Ipak, Karla je ušla u sukob s "maćehom" zbog nasljedstva te je osnovala svoju vlastitu sotonističku organizaciju.

Izvori
------

1. ↑  „Prva sotonistička crkva". Arhivirano iz originala na datum 2016-01-17. Pristupljeno 2016-02-26.
2. ↑  Jesper Aagaard Petersen (2009). *Contemporary Religious Satanism: A Critical Anthology*. Str. 80.
„Jolly Roger" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Jolly Roger (razvrstavanje).
**Jolly Roger** (eng. *Veseli Roger*) je naziv za tradicionalnu zastavu europskih i američkih pirata tijekom 18. stoljeća. Danas se Jolly Roger prikazuje općenito kao crna zastava s bijelom lubanjom i prekriženim kostima.

Podrijetlo naziva
-----------------

Pretpostavlja se da engleski *Jolly Roger* dolazi od francuskog *joli rouge* (lijepa crvena). Britanski admiralitet je 1694. zapovjedio svojim gusarima da na svojim brodovima osim nacionalnih, ističu i crvene zastave. Neki gusari koji su prešli u pirate nastavili su koristiti crvenu zastavu tijekom napada. Kasnije su počeli koristiti crne zastave s zastrašujućim simbolima koji su predstavljali smrt. Prvi pirat koji je koristio zastavu s lubanjom i prekriženim kostima bio je Henry Avery i njegova zastava je bila crvena. Piratski način napada bio slijedeći: približili bi se trgovačkom brodu pod prijateljskom ili neutralnom zastavom, zatim bi ju spustili i istakli Jolly Rogera što je značilo "Predajte se bez borbe i poštedjet ćemo vas". Ako se brod ne bi predao pirati bi spustili Jolly Rogera i istakli potpuno crvenu zastavu što je značilo "Nema milosti" tj. sve će zarobljenike pobiti. Danas se smatra da je Jolly Roger uvijek ista crna zastava s lubanjom i prekriženim mostima što je pogrešno. Svaki je piratski kapetan imao svoju verziju Jolly Rogera. Neki su na zastavama imali čitave kosture dok su drugi umjesto kostiju na zastavama imali mačeve.

Primjeri
--------

* Zastava CrnobradogZastava Crnobradog
* Zastava Emanuela WynneaZastava Emanuela Wynnea
* Zastava Edwarda LoweaZastava Edwarda Lowea
* Zastava Johna Rackhama (Calico Jacka)Zastava Johna Rackhama (Calico Jacka)
* Zastava Stedea BonnetaZastava Stedea Bonneta
* Zastava Thomasa TewaZastava Thomasa Tewa
* Zastava Christophera MoodyjaZastava Christophera Moodyja
* Zastava Christophera CondentaZastava Christophera Condenta
* Zastava Edwarda EnglandaZastava Edwarda Englanda
* Zastava Henryja AveryjaZastava Henryja Averyja
* Prva zastava Bartholomewa RobertsaPrva zastava Bartholomewa Robertsa
* Druga zastava Bartholomewa RobertsaDruga zastava Bartholomewa Robertsa
* Zastava Waltera KennedyjaZastava Waltera Kennedyja
* Zastava Johna QuelchaZastava Johna Quelcha
* Zastava Richarda WorleyaZastava Richarda Worleya

***Jolly Roger*** na Wikimedijinoj ostavi
**Kokošine**  (lat. *Megapodiidae*) su porodica ptica iz reda kokoški koja se sastoji od sedam rodova i više od dvadeset vrsta. To su zdepaste ptice srednje veličine i nalik na kokoš, s malenom glavom i velikim stopalima. Njihovo ime Megapodiidae doslovno znači *veliko stopalo* (grč. *mega* = velik, poda = *stopalo*) i odnosi se na teške noge i stopala tipična za kopnene ptice. Većina vrsta živi u šumovitim staništa, a i većina ih je smeđeg ili crnog perja. Izležene ptice su potrkušci, izlegnu se otvorenih očiju, s tjelesnom koordinacijom i snagom. Također imaju potpuno razvijeno perje te mogu trčati i loviti plijen. Kod nekih vrsta čak i mogu letjeti isti dan kad se izlegnu .

Razmnožavanje
-------------

*Alectura lathami* na svom nasipu
Kokošine ne inkubiraju jaja svojom tjelesnom toplinom kao ostale ptice, nego ih zakopaju. Njihova jaja su jedinstvena što imaju veliko žumance, koje zauzima 50-70% težine jajeta. Najbolje su poznate po tome što grade gnijezda u obliku nasipa od istrunule vegetacije, a mužjak dodaje ili sklanja otpad, te tako regulira unutrašnju toplinu. Međutim, neke vrste na drukčiji način zakopaju jaja: postoje one koje koriste geotermalnu energiju, i druge, koje se oslanjaju na toplinu suncem ugrijanog pijeska. Neke se vrste čak oslanjaju na način inkubacije ovisan o vanjskom okolišu.

Mladi kad se izlegnu nemaju jajni zub: koriste svoje snažne kandže da se izlegnu iz jajeta. Zatim prokopaju tunel do površine nasipa, ležanjem na leđima te grebanjem u pijesak i biljne tvari. Potrkušci su, izlegnu se iz jajeta s potpuno razvijenim perjem, te su odmah aktivni. Već dobivaju i sposobnost letenja, te mogu živjeti samostalno, bez pomoći roditelja.

Rasprostranjenost
-----------------

Kokošine žive u širim australazijskim područjima, uključujući otoke zapadnog Pacifika, Australiju, Novu Gvineju, te indonezijske otoke na istoku Wallaceove linije, ali također i u Andamanima i Nikobarima u Bengalskom zaljevu. Rasprostranjenost porodice smanjena je na području Pacifika s dolaskom čovjeka, te je na brojnim otočnim skupinama, kao što su Fidži, Tonga i Nova Kaledonija regionalno izumrlo većina ili sve vrste porodice.

Izvori
------

1. ↑  Starck, J.M. Ricklefs, R.E.(1998) "Avian Growth and Development. Evolution within the altricial precocial spectrum." Oxford University Press, New York, 1998.
2. 1 2  Starck, JM & SUtter E (2000) Patterns of growth and heterochrony in moundbuilders (MEgapodiidae) and fowl (Phasianidae). J. Avian Biol. 31:527-547
3. 1 2  Steadman D, (2006). *Extinction and Biogeography in Tropical Pacific Birds*, University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-77142-7

Vanjske poveznice
-----------------

***Kokošine*** na Wikimedijinoj ostavi

* Video, fotografije i zvukovi
* Fotografije gnijezda nasipa *M. tenimberensis* Arhivirano 2011-07-27 na Wayback Machine-u Oriental Bird Club
Okamenjena munja ili fulgurit
**Okamenjena munja** ili **fulgurit** (lat. fulgur = munja+grom) je prirodna šuplja staklena cijev koja nastaje u kvarcnom pijesku (SiO2) prilikom udara munje. Nastaje kada munja koja udari podigne temperaturu pijeska iznad 1800 °C, trenutno taleći kvarc. Nakon hlađenja i spajanja nastaju cjevasti oblici. Postupak traje oko jedne sekunde, a dobiveni fulgurit prikazuje prolaz munje kroz zemlju. Staklo koje se stvara se naziva *lehatelierit*, a može ga stvoriti i udarac meteorita ili vulkanska eksplozija. Budući da je to amorfna tvar, spada u grupu mineraloida. Okamenjene munje ponekad mogu dosezati i 15 metara u dubinu tla, a promjera su i nekoliko centimetara. Fulguriti su dosta krhki i lome se pri iskopavanju iz tla. 

Cijevi mogu imati promjer i nekoliko centimetara, a mogu biti duge nekoliko metara. Najduža okamenjena munja koja je pronađena bila je duga oko 5 metara. Boja ovisi o strukturi pijeska koji ga je oblikovao i raspon joj je od crne do tamno zelene i prozračno bijele. Unutrašnjost cijevi je obično glatka ili s malim mjehurićima, dok je izvana uglavnom prekrivena česticama grubog pijeska i porozna je. Često izgleda kao korijen s puno ogranaka. Ponekad stvara glazuru na tvrdim stijenama. 

***Okamenjena munja*** na Wikimedijinoj ostavi

Potraži pojam ***fulgurit*** u W(j)ečniku, slobodnom r(j)ečniku.

Izvori
------

1. ↑   "Structure-based drug design" Penelope W.
2. ↑    "What are fulgurites and where can they be found?" 2009.
3. ↑   "The New American Cyclopaedia" George Ripley, Charles Anderson Dana, 1859.
4. ↑   "Pyrometamorphism" R. H. Grapes
5. ↑  Exogenic fulgurites from Elko County, Nevada: a new class of fulgurite associated with large soil-gravel fulgurite tubes "Rocks & Minerals", 2004. Vol. 79, No. 5.
6. ↑    "Atmosferski elektricitet, Dr.sc. Inga Lisac, Geofizički zavod Andrija Mohorovičić, PMF, Sveučilište u Zagrebu
**Klaus Čičer** (nem. *Klaus Tschütscher*) (rođen 8. jula 1967) je bivši predsednik Vlade Lihtenštajna. Takođe je bio ministar ekonomije, pravde i sporta. Čučer je član Rodoljubnog saveza (Vaterländische Union).

Čičer je završio gimnaziju u Vaducu a zatim je studirao u Švajcarskoj na Univerzitetu u Sent Galenu od 1987. do 1993. Tu je i doktorirao 1996. Od 1993. do 1995. je bio asistent profesora na Univerzitetu u Sent Galenu. Od septembra 1995. bio je direktor pravne službe poreske uprave Lihtenštajna a od januara 1996. zamenik direktora. Od 2002. do 2004. u Cirihu je specijalizirao na temi „Međunarodno poslovno pravo". U Vladi Otmara Haslera bio je zamenik premijera od 2005. do 2009.

Od 25. marta 2009. je premijer Lihtenštajna i vođa svoje stranke.

Oženjen je i otac dvoje dece. Živi u Rugelu.

Vanjske veze
------------

***Klaus Tschütscher*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična biografija[*mrtav link*]
* Stranačka biografija

| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi: **Otmar Hasler**  |  **premijer Lihtenštajna** 2009 – 2013 | Slijedi: **Adrian Hasler**  |

| * p
* r
* u
Premijeri Lihtenštajna |
| --- |
|  | 
Josef Ospelt •
Gustav Schädler •
Josef Hoop •
Alexander Frick •
Gerard Batliner •
Alfred Hilbe •
Walter Kieber •
Hans Brunhart •
Markus Büchel •
Mario Frick •
Otmar Hasler •
Klaus Tschütscher •
Adrian Hasler
 |  |
**Kibernetika** je nauka o upravljanju oslonjena na teoriju informacija, razvoj komunikacionih modela i proučavanje povratnih sprega kao i kontrolnih mehanizama prenošenja informacija i upravljanja. Razlikuje se od empirijskih nauka po tome što se ne interesuje za materijalnu formu, nego za organizaciju, obrazac i komunikaciju kod celina.

Istorija kibernetike
--------------------

Kibernetika se u raznim zemljama razvijala na rezličite načine. U zapadnim zemljama severoatlantske alijanse više ili manje ona se stopila sa opštom teorijom sistema i ceo red struka koje su bili povezeni sa kibernetikom su se razvili u samostalna područja, kao naprimer informatika, umetna inteligencija ili neuronska mreža.

U zemljama istočnog bloka kibernetika je u početku, iz čisto ideoloških razloga, smatrana za buržoasku kvazinauku. Počela je biti ponovo prihvaćena tokom 50-ih godina i na kraju je postala krovna disciplina za mnoge struke koje su se u zemljama mimo istočnog bloka osamostalile. Tako je npr. u sastavu kibernetike bila i informatika.

Literatura
----------

* 

Ovaj članak, ili jedan njegov segment, izvorno je preuzet iz knjige Ivan Vidanović "*Rečnik socijalnog rada*" uz odobrenje autora.

Spoljašnje veze
---------------

***Kibernetika*** na Wikimedijinoj ostavi

General
* Norbert Wiener and Stefan Odobleja - A Comparative Analysis
* Reading List for Cybernetics
* *Principia Cybernetica Web*
* Web Dictionary of Cybernetics and Systems Arhivirano 2009-12-13 na Wayback Machine-u
* Glossary Slideshow (136 slides) Arhivirano 2015-07-05 na Wayback Machine-u
* Basics of Cybernetics Arhivirano 2010-08-11 na Wayback Machine-u
* What is Cybernetics? Livas short introductory videos on YouTube
* A History of Systemic and Cybernetic Thought. From Homeostasis to the Teardrop Arhivirano 2012-10-19 na Wayback Machine-u

Societies
* American Society for Cybernetics
* IEEE Systems, Man, & Cybernetics Society
* International Society for Cybernetics and Systems Research Arhivirano 2015-02-26 na Wayback Machine-u
* The Cybernetics Society