recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Republika Centralna Albanija**| 

|  |  |
| --- | --- |
|  |  |
| *Zastava Republike Centralne Albanije* | *Grb Republike Centralne Albanije* |

 |
|  |
| Službeni jezici | albanski |
| Državna religija | islamska |
| Glavni grad | Drač |
| Najveće mesto | Tirana,  |
|  |  |
| Površina |  |
| Stanovništvo |  |
| Valuta |  |
| Trajala | od 16. oktobra 1913. do 7. marta 1914. |

**Republika Centralna Albanija** (alb. ) je bila država sa sedištem u Draču koja je osnovana 16. oktobra 1913. godine. Osnivač ove, međunarodno nepriznate, države je bio Esad-paša Toptani zajedno sa većim brojem islamista zemljoposednika.

Uprkos odluci velikih sila donetoj na Londonskoj ambasadorskoj konferenciji kojom je formirana Kneževina Albanija i imenovan Vilhelm od Vida za kneza, Esad-paša je 16. oktobra 1913. godine osnovao Republiku Centralnu Albaniju sa prestonicom u Draču. On je imao pod svojom kontrolom više hiljada naoružanih vojnika i žandarma sa kojima je uspešno odolevao višemesečnoj crnogorskoj opsadi Skadra. Esad-paša je u periodu posle završetka balkanskih ratova i povlačenja vojske Kraljevine Srbije u avgustu 1913. godine jedini u Albaniji imao naoružane vojne i policijske odrede uz čiju pomoć je obezbeđivao red i mir u Albaniji. On je oko sebe okupio veliki broj islamista i zemljoposednika koji su bili uplašeni da bi vlada pod kontrolom velikih evropskih sila, predviđena odredbama Londonskog ugovora o miru, mogla da ih liši njihovih privilegija i uz njihovu podršku proglasio Republiku Centralnu Albaniju.

Esad-pašu i Republiku Centralnu Albaniju je finansijski podržavala Kraljevina Srbija koja je zauzvrat očekivala određene teritorijalne kompenzacije kod Crnog Drima i da se Esad-paša obračuna sa kačacima Ise Boljetinca i ostalih koji su bili okupljeni oko Ismailja Ćemalija. Za Srbiju je bilo veoma važno da neutrališe oko 20.000 naoružanih kačaka pod komandom Ise Boljetinca, Hasana Prištine i ostalih vođa kačaka, pre očekivanog napada Bugara u Drugom balkanskom ratu.

Osim podrške koju je ovoj državi pružila Kraljevina Srbija, Republika Centralna Albanija nije doživela međunarodno priznanje i prestala je da postoji kada je princ Vilhelm od Vida 7. marta 1914. godine došao u Albaniju i konsituisao vlast Kneževine Albanije prve međunarodno priznate albanske države, suštinski protektorata ondašnjih velikih sila. Da bi lakše uspostavio kontrolu nad Albanijom, Esad-paši Toptaniju su prepuštena dva najvažnija ministarstva u novoj vladi, tako da je Esad-paša Toptani bio i ministar odbrane i ministar unutrašnjih poslova.

Vidi još
--------

* Esad-paša Toptani
* Sporazum Toptani-Pašić
* Muslimanski ustanak u Albaniji
***Un chant d'amour*** (srpskohrvatski: ***Pjesma o ljubavi***) je francuski film iz 1950. godine kojega je režirao i za kojeg je scenarij napisao Jean Genet. *Un chant d'amour* danas ostaje jedini realizirani Genetov film. Film se prilično eksplicitno (iako umjetnički prezentirano) bavi tematikom homoseksualnosti zbog čega je dugo vremena bio zabranjen. U Francuskoj je prvi puta prikazan tek 1975. godine, a pokušaj prikazivanja u Sjedinjenim Državama 1966. godine završio je zabranom koju je potvrdio čak i Vrhovni sud, navodeći samo kako je film opscen.

Sinopsis
--------

Radnja filma odvija se u nepoznatom francuskom zatvoru gdje zatvorski čuvar voajeristički promatra zatvorenike tokom scena masturbiranja. U dvije susjedne ćelije, odvojene debelim zidom, nalaze se dvojica muškaraca - stariji muškarac alžirskog porijekla te zgodni mladič. Muškarac ludo voli mladića te se samozadovoljava uz pomoć zida i dijeli svoj cigaretni dim s njim preko slamke i rupice u zidu.

Dok to promatra, čuvar evidentno postaje ljubomoran te upada u muškarčevu ćeliju. Svuče svoj remen i izmlati muškarca, nakon čega ga prisili da oralno zadovolji njegov pištolj. Muškarac, dok trpi zlostavljanje, u svojoj mašti odlazi u prirodu gdje se zabavlja s mladićem. Na samom kraju, stražar shvati kako je ljubav dvojice muškaraca jača od njegove sile i odlazi.

Film je naglašeno erotičan i izrazito simboličan, a nedostatak dijaloga Genet je nadomjestio vizualnim prikazima i naglašavanjem golih muških tijela i spolovila. Radi se o jednom od najpoznatijih eksperimentalnih filmova ovoga žanra i tematike.

Glumačka postava
----------------

**Napomena:** Kako svi glumci u filmu nisu poznati, popis ispod sadrži samo imena i uloge poznatih članova glumačke postave.
* André Reybaz kao čuvar
* Java kao ruka koja njiše cvijeće
* Coco Le Martiniquais kao drugi plešući zatvorenik
* Lucien Sénémaud kao mladić

Kritički osvrt
--------------

U retrospektivi, kritičari su ocijenili film izrazito pozitivno naglašavajući revolucionarnost, erotičnost i liričnost samog filma. Ipak, Phil Hall u svojoj kritici smatra da, unatoč svojoj kvaliteti, film suvremenom gledatelju može ponuditi jako malo.

Filmski portal Rotten Tomatoes dao je filmu 100% pozitivnih ocjena kritičara uz prosječnu ocjenu 7.4, dok je prosječna ocjena filma na IMDb-u 7.5/10.

Vanjske poveznice
-----------------

* *Un chant d'amour* na sajtu IMDb
* *Un chant d'amour* at YouTube
* *Un chant d'amour* at UbuWeb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 184236015
* GND: 4325793-8
* SUDOC: 032421621
* BNF: cb12345468q (podaci)

 |
**Krsto Cviić** (Adžamovci kod Slavonskog Broda, 3.10. 1930 - London, 11.12. 2010.), poznat i kao **Chris Cviich**, bio je hrvatski novinar i politički komentator, poznat po dugogodišnjoj međunarodnoj karijeri.

Odrastao je i školovao se u Zagrebu, a od 1954. živi u Londonu. Prvih pet godina je radio kao novinar u Svjetskoj službi BBC-a, a isto vrijeme je diplomirao međunarodne odnose na Londonskoj školi ekonomije. Potom je na BBC bio zamjenik direktora Evropske službe, a 1969. do 1990. je radio u uglednom časopisu *The Economist* kao uvodničar i dopisnik za Centralnu i Istočnu Evropu. 1997. je bio urednik kratkotrajnog zagrebačkog časopisa *Tjednik*. Smatrao se libertarijanskim intelektualcem i često je kritizirao režim Franje Tuđmana.Jedan je od šestero autora (K.Cviić-V.Gotovac-V.Pusić-I.Banac-S.Goldstein-O.Žunec)zahtjeva godine 1993. za ostavkom predsjednika Republike Hrvatske dr. Franje Tuđmana.

Umro je nakon kratke i teške bolesti. Iza sebe je ostavio suprugu Celiju, sina Stjepana i kćer Antoniju.

Izabrana bibliografija
----------------------

* *Remaking the Balkans*, dva izdanja - 1991. i 1995.
* *Pogled izvana*, Zagreb, 1994.
* *Jugoistoična Europa – od konflikata do suradnje* (ko-autor: Peter Sanfey), Zagreb, 2008.

Eksterni linkovi
----------------

* Nekrolog na seebiz.eu[*mrtav link*]

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 112165227
* LCCN: n91101007
* ISNI: 0000 0004 3958 2642
* GND: 14234401X
* SUDOC: 086871382
* BNF: cb12290856g (podaci)
* CONOR.SI: 44748643

 |
**Vjekoslav Huzjak** (Jalžabet, 25. veljače 1960.) - hrvatski biskup, prvi biskup Bjelovarsko-križevačke biskupije

Životopis
---------

Rođen je 25. veljače 1960. u Jalžabetu kraj Varaždina.
Osnovnu školu pohađao je u Jalžabetu. Završio je klasičnu gimnaziju na Dječačkom sjemeništu u Zagrebu te diplomski studij teologije i filozofije na Katoličko-bogoslovnom fakultetu u Zagrebu. Svećenik je postao 1986. godine. Bio je kapelan u Mariji Bistrici šest godina te župnik u zagrebačkom naselju Savica-Šanci. Magistrirao je u Rimu 1996. godine. Obavlja funkciju glavnog tajnika Hrvatske biskupske konferencije od 1999. godine. Papa Ivan Pavao II. imenovao ga je monsinjorom 2002. a u prosincu iste godine postao je doktor teologije obranivši doktorsku disertaciju pod naslovom "Teološko-duhovna vizija kulture u naučavanju pape Ivana Pavla II. s obzirom na kršćanski Istok" na Fakultetu istočnih crkvenih znanosti Papinskoga istočnog instituta u Rimu.
Papa Benedikt XVI. imenovao ga je prvim biskupom Bjelovarsko-križevačke biskupije 5. prosinca 2009.

Ustoličen je i zaređen za biskupa u Bjelovaru 20. ožujka 2010. na svečanom euharistijskom slavlju na Trgu Eugena Kvaternika ispred katedrale sv. Terezije Avilske. Glavni zareditelj bio je kardinal Josip Bozanić, nadbiskup i metropolit zagrebački, uz suzareditelje msgr. Marija Roberto Cassarija, apostolskog nuncija u Hrvatskoj i msgr. Josipa Mrzljaka, biskupa varaždinskoga.

Biskupsko geslo msgr. Huzjaka glasi *Amare Deum et proximum - Ljubiti Boga i bližnjega*.

Izvori
------

1. ↑  „Mons. Vjekoslav Huzjak - Curriculum Vitae". Glas Koncila. Pristupljeno 2010-04-07.
2. ↑  „Bishop Vjekoslav Huzjak" (engleski). Catholic-Hierarchy. Pristupljeno 2010-04-07.
3. ↑  „Msgr. Vjekoslav Huzjak postao doktor teologije". Index.hr. 2002-12-05. Pristupljeno 2010-04-07.
4. ↑  „Uspostavljena Bjelovarsko-križevačka biskupija i zaređen biskup Huzjak". Glas Koncila. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-06. Pristupljeno 2010-04-07.
5. ↑  „Grb i geslo prvoga bjelovarsko-križevačkog biskupa mons. Vjekoslava Huzjaka". Glas Koncila. Pristupljeno 2010-04-07.



|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305593334

 |
**Abul-Hasan Kūshyār ibn Labbān ibn Bashahri Gilani** (971–1029), također poznat kao **Kūshyār Gīlānī** (perzijski: کوشیار گیلانی‎), bio je perzijski matematičar, geograf i astronom rodom iz Gilana na južnoj obali Kaspijskog mora (današnji Iran). Uglavnom se bavio trigonometrijom te naslanjao na rad svog prethodnika Abul Vefe, čije je metode iskoristio za svoj zidž ili zbirku astronomskih tablica. Napisao je knjigu o astrologiji i aritmetički traktat pod naslovom *Principi hinduskog brojanja* (Kitab fi usul hisab al-hind), čiji je originalni primjerak danas sačuvan i predstavlja jedan od najstarijih tekstova koji su koristili arapske brojke. On je takođe znatno doprineo konačnom formiranju sinusne teoreme. Biruni tvrdi da je Kušjar u arapskom jeziku odabrao termin *aš-šakl al-mugni* da bi označio tu teoremu. Učenik mu je bio Ahmad Nasavi.

Izvori
------

1. ↑  Ali Akbar Velajati (2016). *Istorija kulture i civilizacije islama i Irana* (Preveo s persijskog dr Muamer Halilović). Centar za religijske nauke „Kom". Beograd (стр. 226.)

Vanjske veze
------------

* Bagheri, Mohammad (2007). „Ibn Labbān, Kūshyār: Kiyā Abū al‐Ḥasan Kūshyār ibn Labbān Bāshahrī al‐Jīlī (Gīlānī)". u: Thomas Hockey et al. *The Biographical Encyclopedia of Astronomers*. New York: Springer. pp. 560–1. ISBN 9780387310220.  (PDF version)
* Laban's Bio from St Andrew's School of Mathematics website, Scotland. Arhivirano 2004-08-15 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 291385940
* ISNI: 0000 0003 9642 7318
* GND: 1046290347
* SUDOC: 158789172
* BNF: cb130227759 (podaci)
* BIBSYS: 98040643
* CiNii: DA11373713

 |
**Kvint Aurelije Simah** (*Quintus Aurelius Symmachus*, cca. 340/345 - iza 402) bio je rimski političar, orator i intelektualac, poznat po svojim pokušajima da spriječi zatiranje tradicionalne (paganske) religije od strane kršćanskih careva. Služio je kao guverner Afrike 373, potom kao gradski prefekt Rima 384. i 385. Godine 382. je caru Gracijanu vodio delegaciju paganskih aristokrata i velikodostojnika koji su tražili da se u rimskoj Kuriji - sjedištu Senata - ponovno postavi uklonjeni paganski Oltar pobjede. Gracijan je to odbio. Dvije godine je isti zahtjev poslao caru Valentijanu II, na što je oštro reagirao biskup Ambrozije Milanski. Godine 387. je podržao uzurpatora Magnusa Maksima te je nakon Magnusovog poraza u na Savi optužen za veleizdaju. Intervencijom uticajnih prijatelja je ne samo pomilovan od strane Teodozija I, nego je 391. služio i kao carski konzul. Historičarima je poznat po izuzetno velikom broju pisama koje je objavio njegov sin sin Kvint Fabije, a koja su se očuvala do današnjih dana.

Eksterni linkovi
----------------

* Symmachus's letter on behalf the Senate, petitioning the three emperors Arhivirano 2013-01-02 na Wayback Machine-u, at Medieval Sourcebook
* Ambrose, Epistle xvii and xviii Arhivirano 2009-08-14 na Wayback Machine-u
* Relatio III of Symmachus, in Latin
* *Encyclopaedia Britannica* 1911: "Symmachus (Family)"

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Flavius Valentinianus Iunior Augustus IV, Flavius Neoterius** | **Konzul Rimskog Carstva**391*Flavius Eutolmius Tatianus* | Slijedi:**Flavius Arcadius Augustus II, Flavius Rufinus** |
| Prethodi:**Aventius** | ***Praefectus urbi* Rima**ljeto 384 – jan/feb 385 | Slijedi:**Pinianus** |


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 98247027
* LCCN: n82050820
* ISNI: 0000 0001 2144 8435
* GND: 118758101
* SELIBR: 199519
* SUDOC: 02715288X
* BNF: cb119258460 (podaci)
* BIBSYS: 90350216
* NLA: 35535532
* NKC: jn19981002180
* BNE: XX1441243
* CiNii: DA01396122
* CONOR.SI: 186134371
* NSK: 000678021

 |
**Vladimir "Beba" Popović** (Svetozarevo, 1958) je srpski ekonomist, stručnjak za javne komunikacije, najpoznatiji kao nekadašnji Šef Biroa za komunikacije u Vladi Zorana Đinđića, te kao osnivač i direktor regionalne think-tank organizacije Institut za javnu politiku.

Biografija
----------

Rođen je u Srbiji 1958. godine. Završio je Ekonomski fakultet Univerziteta u Beogradu. Krajem 1980-ih postaje prvi direktor multinacionalnog lanca advertajzing agencija Ogilvy & Mather za područje Jugoslavije. Uvođenjem višestranačja u Srbiju, Vladimir Popović uzima aktivnu ulogu u političkom životu opozicione Srbije i od samog početka kreira marketinške kampanje za većinu stranaka tadašnje opozicije. Od 1994. godine započinje stalnu saradnju sa Demokratskom strankom i njenim predsednikom Zoranom Đinđićem. U tom periodu Popović je bio menadžer svih političkih izbornih kampanja u kojima je učestvovala DS, kao i opozicionih koalicija, poput koalicije Zajedno, Saveza za promene, itd. Bio je direktor izborne kampanje koalicije DOS. Nakon demokratskih promena, Popović ulazi u vladu i učestvuje u formiranju kabineta premijera, da bi zatim preuzeo formiranje i upravljanje Biroom za komunikacije Vlade Republike Srbije. Na toj funkciji ostaje do sredine 2003. godine, kada se vraća svojoj firmi i advertajzingu.

Od 2004. godine nastavlja da aktivno pomaže civilni sektor u Srbiji. Učestvuje u izradi brojnih projekata, pre svega sa komitetom pravnika za ljudska prava Yucom iz Beograda i Biljanom Kovačević Vučo. Aktivno pruža usluge, pomaže građanske stranke u Srbiji i učestvuje u stvaranju novih liberalnih i demokratskih pokreta i stranaka. Od 2005. živi i radi u Beču, Londonu i Podgorici. Završio je brojne specijalizacije iz političkog marketinga, državne administracije, medija i primene medijskih strategija.

Spoljašnje veze
---------------

* Institut za javnu politiku Arhivirano 2017-01-09 na Wayback Machine-u
* Svedočenje pred Specijalnim sudom Vladimira Popovića na suđenju za ubistvo Zorana Đinđića
* Vladimir Beba Popović - Insajder I
* Vladimir Beba Popović- Insajder II
* "Beba: Mišković pljačka Srbiju!"

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 3630222
* GND: 13232380X

 |
Dva novčića iz Pontske Olbije (3-1. stoljeće pne.) koja prikazuju bradatu glavu riječnog boga Boristena.
**Boristen** (starogrčki: ) geografsko je ime iz klasične antike. Taj se izraz obično odnosi na rijeku Dnjepar i na istoimenog riječnog boga, ali čini se da je to bio i alternativni naziv za Pontsku Olbiju, grad koji se nalazio blizu ušća iste rijeke na obali Crnog mora, ili za ranije naselje na otoku Berezanu.

Grčki historičar Herodot detaljno opisuje rijeku u četvrtoj knjizi svoje *Historije*:

> Četvrta je po redu reka Boristen, posle Istra najveća reka među ovima, a, po mom mišljenju, i najbogatija ne samo od svih reka u Skitiji, nego i od svih reka na svetu, sem egipatskog Nila, jer se sa Nilom ne može uporediti nijedna druga reka. Boristen je najblagoslovenija od svih drugih reka zato što je tamo najbolja i najbujnija paša za stoku i ima najveće količine i sigurno najbolje vrste ribe, a voda mu je odlična za piće, bistra i nije mutna kao kod drugih reka. Na njegovim obalama uspeva najbolje senem a u neobrađenim predelima nazazi se vrlo gusta i visoka trava, dok se na njegovu ušću stvaraju same od sebe debele naslage soli.
> 
> – Herodot, *Historije*, IV, 53.

To je ime koje Herodot u svojim *Historijama* koristi kad govori o Olbiji. Navodno je to izvorno bilo ime jednog drugog naselja, smještenog na otoku Berezanu, koji se nalazi na ušću Dnjepra i u blizini Olbije.

U grčkoj mitologiji, riječni bog Boristen rodio je kćerku, nimfu Boristenidu, i sina Toanta, koji će postati kralj Tauride.

Boristen se često spominje u *Povijesti opadanja i propasti Rimskog Carstva* Edwarda Gibbona. Kao put do Crnog mora koristili su ga, između ostalih, Goti.
**Profesor Dr Vladimir Jevtović** (FNRJ, 30. april 1947 – Srbija, 12. jun 2013) bio je srpski glumac, ali i ugledni pedagog na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Jevtović je rođen 30. aprila 1947. godine u Beogradu. Diplomirao je filozofiju 1970. godine, i magistrirao na njoj, a glumu 1971. a zatim doktorirao na teatrologiji.

Na Fakultetu dramskih umetnosti predavao je od 1975. godine na Katedri glume.

Odbranio je magistarsku tezu iz filozofije 1979. godine sa temom *"Sartrova književnost kao medijum njegove filozofije"* i doktorirao na FDU 1986. godine sa tezom *"Glumac u teatru laboratorijumu"*.

Izabran je u zvanje redovnog profesora 1991. godine i bio predsednik Umetničkog veća fakulteta od 2009. godine.

Predavao je na Fakultetu umetnosti Priština, na BK Akademiji umetnosti, Akademiji umetnosti Banja Luka i radio u Školi glume i govora "Dadov".

Od oktobra 1982. do jula 1983. boravio je kao stipendista Vlade Francuske u Centru Pitera Bruka u Parizu.

Učestvovao je u emisijama Radio Beograda - "Zeleni megaherc", "Putokaz" i "Ozon".

Osnovao je pozorište "Pod razno" i letnju radionicu mediteranskih pozorišnih škola "Masline".

Jevtović je bio član Upravnog odbora Evropskog konzorcijuma za saradnju visokih pozorišnih škola "Koncepts".

Igrao je u pozorištu, na filmu i televiziji. Režirao u pozorištu, uglavnom sa svojim bivšim studentima.

Od jula 1999. do decembra 2000. godine obavljao je funkciju vršioca dužnosti direktora Jugoslovenskog dramskog pozorišta.

Pisao je eseje objavljivane u časopisima "Scena", "Teatron", Zbornik Matice srpske, Zbornik FDU. Autor je knjiga: "Scenska kultura" (1981), "Neposlušni bumerang" (1989), "Siromašno pozorište" (1992), "Uzbudljivo pozorište" (1997), "Odbrana glume" (2009) i "Moj pedagoški metod" (2010).

Kroz njegovi glumačku „radionicu" su prošli mnogi, danas poznati, glumci: Slobodan Boda Ninković, Nebojša Dugalić, Sergej Trifunović, Mirjana Joković, Srđan Todorović, Vesna Trivalić, Dragan Bjelogrlić, Nataša Ninković...

Napisao je i nekoliko stručnih knjiga. I njegovi sinovi Ivan i Jakov su uspešni glumci.

Umro je u Beogradu 12. juna 2013. godine. Imao je 66 godina.

Režija
------

Bavi se i režijom, u pozorištu „Dadov" režirao je više predstava:

* "Viktor ili deca na vlasti"
* „Čekajući Godoa"
* „Lekcija"...

u istom pozorištu vodi i master klas za najuspešnije glumce tog pozorišta

Filmovi, TV
-----------

* 1999 - Nebeska udica (1999)
* 1996 - Gore dole (1996) TV Serija .... čovek iz ministarstva
* 1995 - Kraj dinastije Obrenović (1995) TV Serija
* 1995 - Znakovi (1995) (TV)
* 1993 - Raj (1993) (TV)
* 1990 - Narodni poslanik (1990) (TV) .... Sreta
* 1989 - Poltron (1989) .... Novi direktor
* 1988 - „The Fortunate Pilgrim" (1988) (mini) TV Serija .... Umberto
* 1987 - Bolji život (1987) TV Serija .... Lončar
* 1987 - Već viđeno (1987) .... Mihailov otac
* 1985 - Tajvanska kanasta (1985)
* 1984 - Jalta (1984) (TV) .... Molotov
* 1980 - „Svetozar Marković" (1980) TV Serija .... Aćim Čumić
* 1979 - Prva Srpska železnica (1979) (TV) .... Dragomir Rajović
* 1978 - 67. sastanak Skupštine Kneževine Srbije (1977) (TV)

Spoljašnje veze
---------------

* Vladimir Jevtović na sajtu IMDb
*Za ostala značenja, vidi Bunar (razvrstavanje).*
Bunar u nemačkom manastiru "Kloster Wald"
**Bunar** predstavlja vertikalni hidrogeološki objekat izveden u tlu čija namena je eksploatacija ili osmatranje podzemnih voda. Za izradu bunara koriste se metode kao što su iskop, bušenje sa jezgrovanjem ili bušenje.

Prema načinu gradnje
--------------------

* Kopani bunari. Ranije su se kopanjem bunara bavili posebni majstori bunardžije. Iznad ovakvih bunara obično se nalazi đeram ili santrač.
* Bušeni bunari. Po načinu bušenja: udarnom metodom, rotacionom metodom (sa direktnom cirkulacijom fluida za bušenje ili reverznom cirkulacijom), i kombinovanom metodom)
* Utisni bunari.

Prema tipu izdani
-----------------

U zavisnosti od tipa izdani koje koriste mogu biti: obični, arteski (pod pritiskom) i subarteski.

Gradnja
-------

Jedan od načina je da se kopanjem u različitim materijalima zemljine površine kao što je zemlja kopaju okomite okrugle rupe promjera do 2,5 m različitih dubina kojoj se stijenke oblažu u kamen ili betoniraju da bi se spriječilo odronjavanje okolnog materijala i ulaska onečišćenja kroz porozne stijenke. Ovaj način izrade bunara najčešći je u područjima gdje je tlo zemljano.

Drugi način je da se kopanjem u različitim materijalima zemljine površine kopa udubljenje širine do desetak metara neodređene dubine koje se nadsvodi da bi se spriječilo onečišćenje. Kod ovog tipa bunara ponekad se stijenke ne obrađuju jer nema potrebe zbog materijala u kojem su izrađene. Ovaj tip gradnje bunara je najučestaliji u područjima gdje je tlo kameno ili pretežno kameno.

Treći način je da se u nepropusnom materijalu (kamen, ilovača) pronađe prirodno udubljenje koje se oblikuje u oblik bunara nadsvođenjem i obradom rubnih dijelova stijenki.

Kod gradnje valja naglasiti da određeni bunari imaju "krunu" tj. uzdignuće na samom otvoru koji olakšava izvlačenje vode iz bunara kao što su đeram, vitlo, pumpe i slični uređaji. Bunari koji nemaju "krunu" se nazivaju čatrnja u jednom području Dalmacije te BIH.

Bunar

Akumuliranje vode
-----------------

Bunari akumuliraju vodu na više načina,a najčešći je da su spojeni sa olucima različitih objekata koji svojim krovnim površinama kišnicu sakupljaju i olucima odvode do bunara.Drugi način sakupljanja kišnice je uz pomoć terena prilagođenog da svojom površinom prikuplja i usmjerava vodu u bunar. Najrijeđi način je način na koji funkcionoraju arteški bunari a to je iskorištavanjem "žive" vode tj. prirodnih podzemnih izvora vode.

Akumuliranje vode se vrši tijekom kišne sezone tako da se u sušnom razdoblju mogu koristiti zalihe vode gotovo neograničeno naročito kod bunara većih dimenzija i arteških bunara.

Vidi još
--------

* Podzemne vode
* Hidrogeologija

Vanjske veze
------------

***Bunar*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kako to radi: Bunar (+opis/slike sistema) Arhivirano 2008-12-12 na Wayback Machine-u
* Nekonvencionalna detekcija vode Arhivirano 2008-10-15 na Wayback Machine-u
* Merenje dubine do vode u Velsu Arhivirano 2006-09-11 na Wayback Machine-u
**Operacija Sokolov lov** (njem. *Falkenjagd*) je bila zajednička operacija Vermahta i četnika protiv partizana u Hercegovini. Vođena je februara 1944. godine.

Tok operacije
-------------

Počela je 5. 2. 1944. godine. Iz Ljubinja, Stoca, Bileće i Trebinja dve nemačke pukovske borbene grupe, jedna iz 7. SS divizije "Princ Eugen" a druga iz 181. pešadijske divizije, ojačane delovima četničkog Trebinjskog korpusa i 14. puka domobranske 6. pešadijske divizije (oko 4.000 vojnika), počele koncentričan napad s ciljem da 10. hercegovačku udarnu brigadu i Južnohercegovački NOP odred 29. udarne divizije NOVJ unište u okruženju.

7. februara Deseta hercegovačka brigada sa partizanskom četom »Rade Pravica« zatekla se u širem prostoru Zagore kada su otkrivene pripreme trebinjskog garnizona za napad. Tog dana je borbena grupa »Heš« završavala posjedanje zaprečne linije. Komandant 7. SS divizije pukovnik Smithuber u rejonu Stoca izdaje zapovijest za napad »Falkenjagd«, u kojoj, pored ostalog naređuje da se »banditska« popovopoljska sela Veličani, Dračevo i Drijenjani te Vlahovići i Ubosko razore i popale, a sve njihovo stanovništvo pohvata, sprovede i ulogori u Ljubinju i Stocu. Istog dana, Sedmi SS pionirski bataljon iz Stoca izbio je u Vlahoviće, spalio selo i izreda ubijao zatečene stanovnike.

8. februara Deseta brigada se u očekivanju napada pomjera iz Zagore u Ljubomir, u prostor pogodniji za odbranu. Partizanski bataljon »Savo Belović« vodi neravnu borbu na Hrgudu protiv oko 200 njemačkih vojnika i četnika koji su nadirali od Stoca i pustošili selo. Bataljon »Nevesinjska puška« Sjevernohercegovačkog NOP odreda kod Zovog Dola suzbija napad oko 250 njemačkih vojnika i četnika koji su pokušali da se probiju od Nevesinja prema s. Lukavcu. Dijelovi 11. brigade suzbijaju kod Baljaka
i Pilatovaca ispade dijelova četničke Bilećke brigade i nanijevši im gubitke odbacuju ih u Bileću.

Do 16. februara okupator je prokrstario okruženi deo slobodne teritorije, spalio 5 sela i uništio 2 mosta na r. Trebišnjici. Brigada i odred 29. divizije NOVJ izbegli su odlučujuće sudare s jačim neprijateljem, ali su mu u dvadesetak manjih akcija i diverzija naneli znatne gubitke, sprečivši pljačku i masovnije represalije. Drugi delovi 29. divizije razbili su jedan nemački bataljon kod s. Gornje i Donje Meke Grude.

Gubici
------

Okupator je imao blizu 200 mrtvih i preko 100 ranjenih (skoro isključivo nemačkih vojnika). Gubici jedinica 29. udarne divizije NOVJ: oko 20 mrtvih i preko 30 ranjenih boraca.

Izvori
------

1. ↑  Danilo Komnenović, Muharem Kreso: 29. HERCEGOVAČKA DIVIZIJA[*mrtav link*]
2. 1 2  HRONOLOGIJA NOR-A - februar 1944

Literatura
----------

* Danilo Komnenović, Muharem Kreso: 29. HERCEGOVAČKA DIVIZIJA[*mrtav link*]

Vidi još
--------

* Spisak osovinskih operacija u Jugoslaviji
* Spisak antipartizanskih operacija u NDH
U računarstvu **ograničena pretraga u dubinu** (engl. , DLS) je algoritam za obilazak čvorova u grafu. To je modifikacija algoritma pretrage u dubinu. **DLS** se koristi kod algoritma pretrage u dubinu iterativnim produbljivanjem

O algoritmu
-----------

**DLS** radi potpuno isto kao i uobičajeni DFS algoritam, ali prevazilazi problem kompletnosti uvođenjem granice dubine pretrage. Zbog toga se i u slučaju kada bi algoritam mogao da proširi (proširiti – pogledati decu čvora) čvor izvan granice dubine to neće desiti, pa stoga ne može doći do beskonačne pretrage, ili do zaglavljivanja u ciklusu. Tako će **DLS** naći rešenje ako se ono nalazi u zadatoj granici dubine.

Algoritam (neformalni)
----------------------

1. Odredi čvor iz kojeg će početi pretraga i dodeli maksimalnu dubinu pretrage (granicu pretrage)
2. Proveri da li je trenutni čvor ciljni čvor
	* ako nije: ne radi ništa
	* ako jeste: return
3. Proveri da li se trenutni čvor nalazi u okviru granice dubine pretrage
	* ako nije: ne radi ništa
	* ako jeste:
		1. Proširi čvor i sačuvaj svu njegovu decu na stek
		2. Pozovi DLS rekurzivno za sve čvorove sa steka i vrati se na korak 2

Pseudokod
---------

```
 DLS (node, goal, depth) {
   if (depth >= 0 ) {
     if (node == goal )
       return node
 
     for each child in expand(node)
       DLS(child, goal, depth-1)
   }
 }

```

Osobine
-------

### Prostorna složenost

Pošto **DLS** interno koristi DFS algoritam za pretragu, prostorna složenost **DLS**-a je ista kao i kod običnog DFS algoritma.

### Vremenska složenost

Iz istog razloga kao i kod prostorne složenosti, i vremenska složenost **DLS** algoritma jednaka je vremenskoj složenosti DFS-a i iznosi is O({\displaystyle \vert V\vert +\vert E\vert }) gde je {\displaystyle \vert V\vert } broj čvorova u grafu a {\displaystyle \vert E\vert } broj pretraženih grana. Primetite da DLS ne pretražuje ceo graf već samo onaj deo koji leži u okviru zadate granice.

### Kompletnost

Iako **DLS** ne može da pretražuje beskonačno duge putanje, niti može ostati zaglavljen u petlji, uopšteno gledano algoritam nije kompletan pošto ne nalazi ni jedno rešenje koje se nalazi van zadate granice dubine pretrage, ali ukoliko se granica dubine pretrage postavi tako da bude veća od dubine na kojoj se nalazi rešenje algoritam postaje kompletan.

### Optimalnost

**DLS** algoritam nije optimalan. On i dalje poseduje problem DFS algoritma a to je prvo istražuje jednu putanju do samog kraja, zbog čega se može desiti da se nađe rešenje koje je skuplje od nekog drugog rešenja koje se nalazi na drugoj putanji.

Literatura
----------

* Russell, Stuart J.; Norvig, Peter (2003), Artificial Intelligence: A Modern Approach (2nd ed.), Upper Saddle River, New Jersey: Prentice Hall, ISBN 0-13-790395-2
**Vladimir Vesović** (Beograd, 6. februar 1956) je srpski likovni umetnik (stripar, ilustrator, animator), scenarista, urednik i pedagog. Diplomirao je Višu pedagošku školu u Beogradu, likovni odsek, a zatim Akademiju umetnosti u Novom Sadu, odsek grafika. Član je Udruženja likovnih i primenjenih umetnika Srbije. Živi u Beogradu.

Umetnički rad
-------------

Profesionalno je debitovao u stripu 1980. godine u beogradskim časopisima *Student* i *Mladost*, a od tada neprekidno objavljuje i izlaže u zemljama bivše Jugoslavije i inostranstvu. Pored stripova u najbitnijim jugoslovenskim izdanjima kao što su *Ju strip*, *Kekec* i *RS magazin*, dosta se bavio i knjiškom i novinskom ilustracijom — za srpske narodne bajke, Luisa Kerola, Dž. R. R. Tolkina, Dragana Orlovića, Jovu Kneževića, kao i za savremenu naučnu fantastiku u časopisima *Sirijus* (Zagreb), *Emitor* (Beograd) i *Alef* (Novi Sad).

Koautor je stripa „Točak" sa Goranom Skrobonjom i Draženom Kovačevićem, ostvarenja koje je 2000. pobedilo na međunarodnom takmičenju izdavačke kuće „Glena" iz Francuskoj i postalo tamošnji serijal „La roue".

Deo je tima prvog srpskog dugometražnog animiranog filma za odrasle, Alekse Gajića Technotise: Edit i ja.

Stručni i kulturni rad
----------------------

Suosnivač je stripske grupe „Beogradski krug 2" (1978), Društva ljubitelja fantastike „Lazar Komarčić" (1981), glavni osnivač Škole stripa i ilustracije „Đorđe Lobačev" (1992) i suosnivač Međunarodnog salona stripa pri Studentskom kulturnom centru u Beogradu (2000).

Komesar i organizator brojnih domaćih i međunarodnih izložbi.

Uređivanje i izdavaštvo
-----------------------

Bio je pokretač specijalizovanog stripskog časopisa „Tron" („Bata", Beograd 1992). Osnivač i glavni urednik časopis „Stripmania" posvećenog srpskom stripu („Luksor", Beograd, 1996).

Pedagogija
----------

Od 1992. vodi školu stripa „Đorđe Lobačev" kao i „Otvorenu radionicu stripa i ilustracije", prvo u Narodnom univerzitetu „Braća Stamenković", a zatim u Studentskom kulturnom centru u Beogradu. Kao pedagog, urednik i mentor, Vesović je uticao na obrazovanje i opuse oko 200 autora Srbije i bivše Jugoslavije.

Važnije nagrade i priznanja
---------------------------

* „Zlatno pero Beograda", Beograd, 1988.
* Dva puta nagrada za najboljeg pedagoga na „Dečjem oktobarskom salonu", Beograd.
* Prva nagrada na međunarodnom stripskom takmičenju kuće „Glena", koautorski sa Skrobonjom i Kovačevićem, Francuska 2000.
* Nagrada „Lazar Komarčić" za najbolju domaću novelu objavljenu 2003. („Beli vitez"), koautorski sa Vladimirom Lazovićem
* Dobitnik životne nagrade za doprinos srpskom stripu na balkanskoj smotri stripa u Leskovcu 2006.

Izvori
------

* Vladimir Vesović Arhivirano 2010-04-30 na Wayback Machine-u - biografija na sajtu Studija S. O. K. O. Beograd
* Zdravko Zupan, *Vek stripa u Srbiji*, Kulturni centar — Galerija savremene umetnosti, Pančevo, 2007.
* Slobodan Ivkov. 60 godina stripa u Srbiji, leksikon. Galerija „Likovni susret", Subotica, 1995. Elektronsko izdanje: "Projekat Rastko"
* Vladimir Vesović - biografija na sajtu Udruženja za promociju i produkciju stripa, Novi Sad
* Vladimir Vesović na sajtu IMDb
**Vlado Košić** (Družbinec kraj Varaždina, 20. svibnja 1959.), prvi sisački biskup

Životopis
---------

Rođen je 20. svibnja 1959. godine u Družbincu u općini Petrijanec u okolici Varaždina. U Petrijancu je pohađao osnovnu školu. Završio je gimnaziju klasičnog smjera na Dječačkom sjemeništu u Zagrebu. Na Katoličko-bogoslovnom fakultetu diplomirao je iz područja teologije i filozofije. Svećenik je postao 1985. Doktor teologije postao je 1997. godine. Službovao je kao kapelan u Karlovcu i Zagrebu, a kao župnik u Hrastovici i Petrinji. Predaje na Katoličko-bogoslovnom fakultetu u Zagrebu od 1995. godine. Papa Ivan Pavao II. proglasio ga je pomoćnim biskupom Zagrebačke nadbiskupije krajem 1998. a ustoličen je početkom slijedeće godine. Obavljao je poslove generalnoga vikara Nadbiskupije i biskupskog vikara za podučje Siska. U Hrvatskoj biskupskoj konferenciji obavlja poslove predsjednika Komisije "Iustitia et pax" te Vijeća za ekumenizam i dijalog. Papa Benedikt XVI. imenovao ga je prvim biskupom Sisačke biskupije 5. prosinca 2009. a ustoličen je u Sisku 6. veljače 2010. izvršenjem bule o uspostavi biskupije i preuzimanjem službe.
Doktorirao je na temu djelatnosti Franje Pejačevića, kod mentora Ivana Goluba.

Službe u HBK:

* predsjednik Komisije HBK »Justitia et Pax«
* predsjednik Vijeća HBK za ekumenizam i dijalog
* član Biskupske komisije HBK za dijalog sa SPC
* član Biskupske komisije za Papinski hrvatski zavod sv. Jeronima u Rimu

Političke kontroverze
---------------------

Vlado Košić je postao predmetom kontroverzi u javnosti zbog iznošenja političkih stavova, prije svega kritike vlade Zorana Milanovića koju je 2012. proglasio "nenarodnom", odnosno komunističkom. Godine 2015. je izjavio da napušta svoj Facebook profil, nakon što su mediji citirali njegov post u kome Božu Petrova, vođu stranke Most nezavisnih lista, opisuje kao "naivčinu i izdajicu" koji svoju stranku "baca u ralje komunista".

Knjige
------

* "*Vrijednosti svakodnevnice*", 1995.
* "*Zapisi s ruba - o Bogu ljepote, o Svetom Trojstvu, životu i ljubavi*", 1995.
* "*Teolog Franjo Ksaver Pejačević - (1707. - 1781.) : značajke*", 1997.
* "*Novo staro lice Boga*", 2005.

Izvori
------

1. ↑  HBK
2. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2009-10-09. Pristupljeno 2013-05-11.
3. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 2013-05-11.
4. ↑  Nagrađene Suze i zvijezde akademika Ivana Goluba, Hrvatsko slovo, 2. ožujka 2012. str. 16.-17.
5. ↑  „'Zbog molitve protiv SDP-a optužuju me da imam luksuzno imanje u Moslavini'". Večernji list. 26. X 2015. Pristupljeno 22. XII 2015.
6. ↑  PolitikaPlus (21. XII 2015). „'Božo Petrov je naivčina i izdajica koji vodi Most u ralje komunista'".

Vanjske poveznice
-----------------

* Sisačka biskupija

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Sisačka biskupija** | Nasljednik: |
| **osnovana biskupija** | **trenutni** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 89626268
* LCCN: n2013059959
* ISNI: 0000 0000 6217 906X
* GND: 1065619812

 |
**Lav Đakon** (grč. Λέων Διάκονος, 10. vek) bio je vizantijski pisac, istoričar i hroničar. Rodio se u selu Kaloe kod Efesa u Maloj Aziji, a obrazovanje je stekao u Carigradu, gde je postao đakon u carskom dvoru. 

Lav Đakon nagoveštava bogatu istoriografsku delatnost 11. veka. On je bio član dvorskog klera u vreme dolaska Vasilija II na vlast. Sačuvan je Lavov enkomion Vasiliju II, gde ga na retorski način uzdiže i kritikuje njegove prethodnike. Pred sam kraj 10. veka napisao je istorijsko delo *Istorija* (Ἱστορία, 10 knjiga), u kome opisuje doba od početka vladavine Romana II (959) do smrti Jovana I Cimiskija (976), dakle najuspešniji period vizantijske istorije. U svom istorijskom delu nije pristrasan u korist Vasilija II, kao u svom enkomionu, već i zbog toga što se radi o dve različite književne vrste koje imaju vlastite zahteve, ali i zbog toga što ih piše u dva različita vremenska perioda. Kod njega se takođe sukobljavaju uticaji različitih izvora i, mada se trudio da ih usaglasi, ne uspeva uvek u tome. Za Lava Ðakona je karakteristično da ličnost autora dolazi do izražaja; s druge strane, on daje upečatljive slike o situaciji i događajima u prestonici i unutrašnjosti, kao i portrete vodećih istorijskih ličnosti koje se trudi da ne opisuje crno-belom slikom. Pokušavajući da se poveže sa antičkom tradicijom, ubacuje u delo govore i pisma. Delo sadrži dragocene podatke za istoriju Slovena. Lav Đakon je posebno poznat po svom živom opisu Svjatoslava I Kijevskog, koji je napao Bugarsku 969. godine i za tu se teritoriju borio sa vizanijskim snagama. Lav je kao sveštenik bio i uz cara Vasilija II u pohodu protiv cara Samuila 986. godine. Jedva se spasao u porazu Vizantinaca. Kasnije je postao episkop Karije u Maloj Aziji. Umro je početkom 11. veka.

Lav se ugledao na Agatiju, Prokopija, ali i na Teofilakta Simokatu, čiji poetski manirizam nastavlja: naime i Teofilakt i Lav Ðakon trude se da svom istoričarskom pripovedanju daju pesničku crtu, zamenjujući često obične reči neobičnim poetskim izrazima. U tom pokušaju obojica su neuverljivi i njihov stil gubi svojstva naučnog izražavanja a da ne postaje poezija. Citira *Sveto pismo* i poznaje klasike, navodi Homera i Herodota.

Velika vrednost Lavove Istorije leži u tome što je bio savremenik događaja koje opisuje, što se obaveštavao kod još živih svedoka ranijih događaja, što je bio u položaju da o mnogim stvarima lično sazna i što je u nekim događajima i sam učestvovao. Zadatak istorije je, smatra Lav Ðakon, da kaže istinu i zato se trudi da piše o stvarima koje je video ili koje su drugi videli svojim očima. Iako je težio da bude objektivan, ipak je i on sin svog vremena i kao takav sujeveran: za njega su nebeske pojave, zemljotresi, komete, gromovi itd. predznaci velikih nesreća. Pisao je prilično teškim i izveštačenim stilom tako da je ponekad nejasan; njegova hronologija nije uvek pouzdana.
**Milan Kerac**, rođen 30. maja 1914. u Novom Sadu, bio je jugoslovenski i srpski slikar i grafičar.

Biografija
----------

Osnovnu i srednju školu završio je u Novom Sadu, a slikanjem se počeo baviti za vrijeme Drugog svjetskog rata, zajedno s Boškom Petrovićem, Radmilom Graovac, Jovanom Soldatovićem, Stevanom Maksimovićem, Ivankom Acin i Božidarom Vučkovićem. Tada je radio uglavnom portrete, pejsaže i mrtvu prirodu u ulju, kao i akvarele na platnu i kartonu. Godine 1945. je primljen na Akademiju likovnih umjetnosti u Beogradu, gdje je tri godine bio student Nedeljka Gvozdenovića i jednu godinu kod Marka Čelebonovića. Nakon završetka studija, 1949. godine se vraća sa suprugom Ankicom Oprešnik u Novi Sad, gdje se zapošljava kao nastavnik likovnog vaspitanja u srednjoj školi, da bi nakon pet godina napustio pedagoški poziv i postao slobodni umjetnik. Član Udruženja likovnih umjetnika Vojvodine postaje 1950. godine, a 1951. član Udruženja likovnih umjetnika Srbije (ULUS), a iste godine priređuje prvu samostalnu izložbu u Novom Sadu. Usporedo sa slikarstvom, bavi se i grafikom, na poticaj profesora Mihajla Petrova i supruge Ankice Oprešnik. Nakon osnivanja umjetničke kolonije u Senti, boravi i slika, a nakon boravka u umjetničkoj koloniji u Bačkoj Topoli usvaja svoj slikarski stil s motivima rustične Vojvodine, i u svojim pejsažima prikazuje vojvođanske ravnice, koje se stapaju s nebom, a na slikama mu se pojavljuju volovi, obično s prikazom glava u gornjem dijelu, kao i prikazi vojvođanskih sela, koji su uklopljeni u slike volovskih glava s donje i gornje strane, a preovladavaju ekspresionistički prikazi sa zelenom, crvenom, žutom, oker i crnom bojom. Početkom 1950-ih crta pejsaže iz Viteza u tušu, grafike s portetima bosanskih seljaka, kao i crteže starog dijela Travnika i Jajca. Godine 1955. godine boravio je u Austriji, gdje se upoznao s radom Međunarodne ljetne akademije slikara Oskara Kokoschke u Salzburgu kada nastaju crteži u tušu s pejsažima Graza. Za vrijeme samostalne izložbe u Ljubljani 1957. godine upoznaje nizozemskog slikara i grafičara Toona Wegnera s kojim će u narednim godinama surađivati i zajedno izlagati u Nizozemskoj i Jugoslaviji. Nakon što su mu otkupljene grafike s izložbe "Moderna jugoslavenska grafika" u Lionu, te godine boravi mjesec dana u Parizu. Na poziv jednog izdavača 1962, ilustrovao je knjigu s pjesmom *"Elegija napisana na seoskom groblju"* Thomasa Graya i knjigu s esejem *"Natur! : ein Fragment"*, koji se pripisuje Goetheu.

Izložbe
-------

|  |
| --- |
|  |

Nagrade
-------

* Oktobarska nagrada grada Novog Sada 1968.

Spomen
------

Od 2019. godine u Novom Sadu postoji ulica s njegovim imenom, koja se nalazi između Ulice Živojina Ćuluma i Gazimestanske ulice.

Galerija
--------

* Portret Oprešnik Pavela, ulje na platnu Milana Kerca Portret Oprešnik Pavela, ulje na platnu Milana Kerca

Literatura
----------

* Ivanović, Ljiljana (1975). *Milan Kerac*. Novi Sad: Galerija savremene likovne umetnosti Novi Sad.
* Jović, Đorđe (1980). *Milan Kerac grafike*. Novi Sad: Savremena galerija Ečka - Zrenjanin, Ankica Oprešnik.
**Adriano Leite Ribeiro** (Rio de Janeiro, 17. veljače 1982.) je brazilski nogometaš, trenutno slobodan igrač.

Karijera
--------

Adriano započinje karijeru 1999. godine u juniorskom pogonu Flamenga. Nakon što su uočili njegov talent, samo godinu dana kasnije već igra kao senior u prvoj momčadi. Nedugo nakon odličnih igara za Flamengo i brazilsku U-17 reprezentaciju 2001. godine prelazi u Talijanski nogometni klub Inter. Svjetsku slavu doživljava 14. kolovoza iste godine kada na prvom nastupu za Inter zabija gol protiv madridskog Real na Santiago Bernabéuu. Inter pobjeđuje tu utakmicu sa 2:1. 2002. godine odlazi na posudbu u Fiorentinu. U ljeto 2002. potpisuje dvogodišnji ugovor sa Parmom. U dvije sezone u Parmi zabija 23 gola u 37 nastupa za klub. 2004. godine vraća se u Inter, za koji potpisuje četverogodišnji ugovor, iste godine sa brazilskom reprezentacijom osvaja Copa Américu. Bio je prvi strijelac toga natjecanja i proglašen je za najboljeg igrača. Igrao je za Brazil na SP-u 2006. U travnju 2009. nakon što se nakon reprezentativne utakmice nije vratio u Inter, izjavio je da privremeno prekida karijeru jer je izgubio volju za igranjem nogometa, te da želi ostati u Brazilu.
U sezoni 2009./10. nastupa za brazilski klub Flamengo, dok u lipnju 2010. godine Adriano potpisuje za AS Romu. U Rimu je u sezoni odigrao samo 5 službenih utakmica, nakon čega mu je istekao ugovor. Sljedeće sezone potpisuje za Corinthians.

Izvori
------

1. ↑  Adriano privremeno prekinuo karijeru

Vanjske veze
------------

***Adriano Leite Ribeiro*** na Wikimedijinoj ostavi

* Adriano Online Arhivirano 2015-08-01 na Wayback Machine-u - Neslužbena stranica
* Football Database

| * p
* r
* u
Sastav Brazila  na  SP 2006. |
| --- |
| 1 Dida • 2 Cafu (c) • 3 Lúcio • 4 Juan • 5 Emerson • 6 Roberto Carlos • 7 Adriano • 8 Kaká • 9 Ronaldo • 10 Ronaldinho • 11 Zé Roberto • 12 Rogério Ceni • 13 Cicinho • 14 Luisão • 15 Cris • 16 Gilberto • 17 Gilberto Silva • 18 Mineiro • 19 Juninho • 20 Ricardinho • 21 Fred • 22 Júlio César • 23 Robinho • Izbornik: Parreira | Brazil |
Marie Laveau (1794./1801.-1881.)
**Marie Laveau** (*Marie I.*) (New Orleans, 10. rujna 1801. ili 1794. - New Orleans, 16. lipnja 1881.), američka voodoo svećenica kreolskog podrijela.

Njezina kći **Marie Laveau II.** (1827.-o.1895.) bila je također vudu svećenica pa izvori često miješaju biografske činjenice dviju žena.

Životopis
---------

Rođena je u New Orleansu kao slobodna obojena žena. Godine 1819. udala se za Haićanina Jacquesa Parisa, no brak nije dugo potrajao, jer je Paris nestao da bi 1826. godine bio službeno proglašen mrtvim. Poslije suprugove smrti, Marie se počela baviti frizerskim zanatom, uređujući bogate bijelce i kreolce, stekavši tako uvid u živote velikog broja bogatih obitelji iz New Orleansa.

Do godine 1835. ili 1855. živjela je s Louisom Christopherom Duminyjem de Glapionom s kojim je imala petnaestoro djece. U to vrijeme prestala se baviti frizerstvom i u potpunosti se posvetila voodoou. Marie je u svojim obredima koristila mnoge elemente katolicizma, poput svete vode, tamjana, statua svetaca i molitvi kako bi upotpunila voodoo rituale. Na ritualnim okupljanjima pojavljivala se u društvu svoje zmije koju je nazvala **Li Grand Zombi**. Bijelci su se ispočetka grozili voodooa koji se prakticirao u tajnosti kod potomaka afričkih robova. Razlog su bile priče o čarolijama, orgijama i bacanju čini zbog čega je voodoo došao na zao glas. Zbog toga je Marie nastojala steći potporu javnosti, posebice od bogatih i utjecajnih obitelji, a sami rituali, koji su tada postali javni, održavali su se iza katedrale St. Louisa.

Postavši poznata kao voodoo kraljica i iscjeliteljica postala je jedna od najmoćnijih žena New Orleansa. Vjeruje se da je njena dobra obavještenost o situacijama unutar gradskih obitelji koje je sakupljala kao frizerka, razlog njenih, navodno velikih magičnih moći.

Iz javnosti se povukla 1869. godine, a nasljedila ju je kći Marie II. čiji se biografski podaci često miješaju s onima njene majke.

Marie Laveau II.
----------------

Marie Laveau Glapion rodila se kao jedno od petnaestoro djece, 2. veljače 1827. godine. Prema kazivanju budila je kod ljudi veći strah negoli njena majka. Poslije smrti njene majke 1881. nastavila je djelovanje kao voodoo kraljica, ali nije uspjela posići popularnost i zanimanje javnosti poput majke.

Prema nekim izvorima umrla je krajem 19. stoljeća, utopivši se u jezeru Pontchartrain za vrijeme velike oluje, međutim, bilo je tvrdnji da je viđena čak 1918. godine.

U popularnoj kulturi
--------------------

* U filmu Knjižničar: Prokletstvo Judinog pehara glavni junak u potrazi za srebrnim peharom Jude Iškariota jedan od tragova pronalazi u grobu Marie Laveau.
* U talijanskom stripu Zagor pojavljuje se lik Marie Laveau, voodoo vještice.

Bilješke
--------

1. ↑  Voodoo, str. 89.
2. ↑  Voodoo, str. 90.
3. 1 2  Voodoo, str. 92.

Literatura
----------

* *Faust, Viktoria i Knight, Thomas H. Voodoo, Zagreb, 2003.* ISBN 953-7127-04-4

Vanjske poveznice
-----------------

* themystica.com - biografija Marie Leveau

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **ezoteriji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |