recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aticizam** ili **atički stil** (nazvan po poluotoku Atici, u Grčkoj, na kome se nalazi grad Atena) bio je retorički pokret koji je započeo u prvoj četvrtini 1. stoljeća pne. Taj se termin može odnositi i na formulacije i izraze tipične za ovaj pokret, za razliku od različitih suvremenih oblika grčkog *koine* dijalekta (kako književnih tako i pučkih), koji su se nastavili razvijati u posebnim smjerovima određenim uobičajenim grčkim izričajem u helenističko doba.

Aticizam je smatran povratkom klasičnom izričaju nakon onoga što je shvaćeno kao pretenciozan stil helenističke, sofističke retorike, pa su zagovornici tog stila pozivali na povratak starom izričaju atičkih govornika poput Demostena i Izokrata.

Iako je jednostavniji jezik aticima na kraju postao podjednako kićen i nategnut poput bombastičnih načina izričaja koje je nastojao zamijeniti, njegova je izvorna jednostavnost značila da je ostao općenito razumljiv u čitavom grčkom svijetu. To je pomoglo održavanju vitalnih kulturnih veza širom Sredozemlja i šire. Veliki pisci koje su naširoko oponašali, kao što je Lukijan, također su usvojili aticizam, tako da je taj stil preživio sve do renesanse, kada su ga preuzeli negrčki studenti bizantskih iseljenika. Renesansna nauka, osnova moderne nauke na zapadu, njegovala je snažne klasične i atičke poglede, nastavljajući prakticirati aticizam još četiri stoljeća.

Na svom vrhuncu ovaj je stil predstavljen u djelima retoričara i povjesničara Dionizija iz Halikarnasa i gramatičara poput Herodijana i Friniha Arabljanina u Aleksandriji. Taj je stil prevlađivao od 1. stoljeća pne. a snagom crkvene dogme kontrolirala je svu kasniju grčku kulturu, do te mjere da je živi oblik grčkoga jezika, koji je već tada započeo proces transformacije u novogrčki, bio prilično pomračen i samo je povremeno nalazio izraz, uglavnom u privatnim dokumentima i u narodnoj književnosti.

S druge strani, bilo je pisaca poput Strabona, Plutarha i Josipa Flavija, koji su namjerno odbacili klasični grčki način izražavanja u korist uobičajenog oblika grčkog jezika.

Vidi još
--------

* Azijanizam

Literatura
----------

* Herbermann, Charles, ed. (1913). *Catholic Encyclopedia*. New York: Robert Appleton Company.
* Wisse, Jakob. "Greeks, Romans, and the Rise of Atticism." In Nagy, Gregory (ed.). *Greek Literature in the Roman Period and in Late Antiquity Greek Literature*. London: Routledge, 2001. 65-82. (ISBN 978-0-415-93770-2)
Lik **Aurelije Kote** u *Promptuarii Iconum Insigniorum* (1553)
**Aurelija Kota** (*Aurelia Cotta*, 120. pne. - 54. pne.) bila je rimska plemkinja iz doba kasne Republike, najpoznatija po tome što je bila majka Julija Cezara.

Otac joj je bio Lucije Aurelije Kota, plemić izabran za konzula 115. pne. a majka joj se zvala Rutilija. Tri njena polubrata su bili konzuli: Gaj Aurelije Kota (75. pne.), Marko Aurelije Kota (74. pne.) i Lucije Aurelije Kota (65. pne.). Sama Aurelija se udala za Gaja Julija Cezara, prokonzula Galije. S njime je imala troje djece:

* Julija Starija
* Julija Mlađa (101. pne. - 51. pne.)
* Gaj (100. pne. - 44. pne.)

Nakon što je Gajev otac umro 84. pne. Aurelija se posvetila njegovom odgoju. Kada je Gaj nakon zavođenja diktature prkosio Suli odbivši njegov zahtjev da se razvede od Kornelije Cinile, Aurelija je molila za njegov život zajedno s bratom Gajem Kotom, a što je Sula na kraju prihvatio.

Nakon smrti Kornelije Cinile, Aurelija je odgajala Cezarovu kći Juliju.

Godine 54. pne. je upravo Aurelija u Cezarovoj kući, za vrijeme svetkovine Bona Dee, otkrila kako je među sudionicima Publije Klodije prerušen u ženu, a što je izazvalo jedan od najvećih skandala u Rimu tog doba.
**Debre Libanos** je ime manastira u sjevernoj Etiopiji u Regiji Oromija. 

Unutar Etiopske pravoslavne tevahedo crkve manastir ima vrlo značajnu ulogu jer je njen arhimandrit drugi svećenik hijerarhije, odmah iza Abune etipske crkve.

Manastrirski kompleks leži na terasi između litica i kanjona jedne od pritoka rijeke Plavog Nila. Nijedna od izvornih građevina Debre Libanosa nije ostala do današnjih dana. Današnje građevine, poput crkve kod groba svetog Tekle Hajmanota, su iz novijeg doba. Nju je dao izgraditi car Haile Selasije 1961 Nešto je malo starija crkva Križa, u kojoj se čuva fragment Pravog križa. 

Obližnja pećina gdje je po legendi živio sv. Tekle Hajmanot mjesto je hodočašća brojnih vjernika, zbog izvora u samoj špilji za kojeg se drži da ima iscjeliteljsku moć.

Historija
---------

Po legendi Debre Libanos je utemeljio u 13. vijeku sv. Tekle Hajmanot.
Manastir Debre Libanos pretrpio je velika razaranja tijekom invazije Ahmad Granja, tad ga je zapalio jedan od njegovih slijedbenika Uraj Abu Bakr 21. jula 1531  
Prvi put je obnovljen za cara Ijasua Velikog krajem 17. vijeka.
Koordinate: 41° 27′ 35" SGŠ, 21° 52′ 55" IGD

**Debrište** (mak. *Debrište*) je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Debrište je naselje u okviru opštine Rosoman.

Prirodni uslovi
---------------

Debrište je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 15 kilometara zapadno.

Naselje Debrište se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je iznad doline Crne Reke, u zapadnom obodu Tikveške kotline. Zapadno od naselja izdiže se planina Klepa. Naselje je položeno na približno 240 metara nadmorske visine, u brdskom području. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Debrište je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 92 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinarosoman.gov.mk Zvanična stranica opštine Rosoman

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Rosoman |
| --- |
| **Rosoman** • 
Debrište •
Kamen Dol •
Kruševica •
Manastirec •
Mrzen Oraovec •
Palikura •
Ribarci •
Sirkovo •
Trstenik |  |
| Djurdjura |
| --- |
| Dio Tel Atlasa |
| Pogled na planinePogled na planinePogled na planine |
| Dužina masiva: | 60 km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Lala Hedidža (2308 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Alžir |

**Džurdžura** (arapski: جبال جرجرة / Jabal Jurjura, berberski: Adrar n Jerjer) je planinski masiv na sjeveru Alžira u Kabiliji.

Geografija
----------

Djurdjura se proteže od istoka prema zapadu u dva kraka u dužinu od nekih šesdesetak kilometara po pokrajinama Bujra, Tizi Uzu i Bedžaja. Planine su visoke od 800 do 2300 m, izložene različitim klimama, na sjeverozapadu mediteranskoj, a sa juga kontinentalnoj klimi.

Najviši vrh masiva je Lala Hedidža (2308 m), koja je jedna od najviših alžirskih planina, tu se nalazi i planina Tikdža koja nije toliko visoka svega 1600 m, ali je poznata zbog skijališta. Niže padine masiva obrasle su šumarcima crnog bora i kleka.

U samom centru masiva površini od 185 km² prostire se Nacionalni park Džurdžura. Na masivu živi 6000 stanovnika. uglavnom berberskog porijekla. Od 1997. masiv je proglašen rezervatom biosfere.

Vanjske veze
------------

***Džurdžura*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Djurdjura National Park* (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315164030
* LCCN: sh2007006128

 |
**Diaochan** (kraj 2. vijeka) je kineska legendarna konkubina iz doba kraja dinastije Han, poznata kao jedna od Četiri ljepotice drevne Kine. O njoj nema nikakvih historijskih zapisa, i jedina je od Četiri ljepotice za koju se smatra da je proizvod mašte. Prema predaji, odnosno prema romanu *Romansa Tri kraljevstva*, dvorski službenik Wang Yun ju je poklonio tiranskom gospodaru rata Dong Zhouu, ali joj isto tako dao tajne upute da zavede Dong Zhouovog vojskovođu i posinka Lü Bua kako bi ih posvadila. Plan je uspio i Lü Bu je ubio Dong Zhua. Međutim, kasnije je zajedno sa Dioachan morao bježati pred Dong Zhuovim osvetoljubivim sljedbenicima. O sudbini Diaochan postoje razne verzije.

Izvori
------

***Diaochan*** na Wikimedijinoj ostavi

**Stranica Šablon:Refbegin/styles.css nema sadržaj.**

Knjige
* Hua Gu (1996). *Virgin Widows*. Trans. Howard Goldblatt. Honolulu: University of Hawaii Press. str. 104, 105. ISBN 978-0-8248-1770-1. OCLC 33407434.
* Harris, Rachel (2004). *Singing the village : music, memory, and ritual among the Sibe of Xinjiang*. Oxford, New York: British Academy by Oxford University Press. ISBN 978-0-19-726297-9. OCLC 56539097.
* Off, Greg (2005). *Dynasty Warriors 5: Prima Official Game Guide*. Roseville: Prima Games. ISBN 978-0-7615-5141-6. OCLC 62162042.
**Caithness** (škotsko-gelski: *Gallaibh*) bio je jedan od tradicionalnih historijskih škotskih countya. Caithness je kao county postojao od 18. vijeka do 1974. kad je ukinut. On danas služi samo u statističke i ceremonijalne svrhe kao namjesništvo (lieutenancy area) i nema nikakvu administrativnu funkciju. Danas se njegov teritorij, nalazi unutar područnog vijeća Highland.

Geografija
----------

Caithness se prostirao na krajnjem sjeveru Škotske, od Atlantskog oceana i tjesnaca Pentland do Sjevernog mora na istoku. Tu se nalazi i poluotok Dunnet Head, najsjevernija točka Britanskih otoka.

Caithness se najvećim dijelom prostirao po visoravni prosječne visine oko 300 metara na jugu, koja se na sjeveru i sjeveroistoku blago spušta prema morskoj obali, sve do klifova visokih 120 metara. Iznad te visoravni od starog crvenog pješčenjaka i hajlandskog mikašista, prema jugu diže se nekoliko masivnih planina, uključujući Morven, visoku 705 metara, i Scaraben, visok 626 metara. Sa sjevera se visoravan spušta do aluvijalnih ravnica tek nešto viših od razine mora. Plodni glacijalni nanosi i mala jezera (lochs) pokrivaju istok te krajine, a tresetišta prevladavaju po 2/3 zapada. I pored tog što Caithness leži tako sjeverno, zbog utjecaja mora ima umjerenu klimu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Caithness*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 17. 1. 2015.

Vanjske veze
------------

***Caithness*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Caithness* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

| * p
* r
* u
Tradicionalne grofovije Škotske |
| --- |
| *Administrativna podjela po Zakonu o lokalnoj vlasti u Škotskoj 1889.* |
| 
Aberdeenshire • Angus • Argyll • Ayrshire • Banffshire • Berwickshire • Buteshire • Caithness • Clackmannanshire • Dumfriesshire • Dumbartonshire • Istočni Lothian • Fife • Inverness-shire • Kincardineshire • Kinross-shire • Kirkcudbrightshire • Lanarkshire • Midlothian • Moray • Nairnshire • Orkney • Peeblesshire • Perthshire • Renfrewshire • Ross i Cromarty • Roxburghshire • Selkirkshire • Shetland • Stirlingshire • Sutherland • Zapadni Lothian • Wigtownshire
 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 123202939
* LCCN: n84058675

 |
**Diferencijacija** je proces u toku ontogenetskog razvića kojim se ćelije ili njihove grupe menjaju morfološki i fiziološki čime se specijalizuju za obavljanje određene funkcije. Dešava se isključivo u živim sistemima i njime se postiže raznovrsnost oblika, strukture i funkcije. Inicijalne ćelije su embrionalne ili meristemske ćelije, a ćelije koje nastaju od njih su najčešće složenije i sa smanjenom sposobnošću deobe. Kako proces diferencijacije odmiče i ćelija se približava završnom, adultnom obliku ona gubi mnoge opšte osobine među kojima i sposobnost deobe i postaje usko specijalizovana.

Svaki organizam je klon ćelija potomaka jedne jedine ćelije - oplođene jajne ćelije. Zato su sve njegove ćelije genetički identične, a razlike u njihovom fenotipu nastaju u toku procesa diferencijacije. Proces tokom razvića kojim od zigota nastaje veliki broj različitih vrsta ćelija naziva se citodiferencijacija. Proces kojim diferencijacijom ćelija nastaju tkiva je histogeneza.

Održanje ćelije u diferenciranom stanju omogućava ćelijska memorija. Mehanizmi ćelijske memorije mogu biti:

* citoplazmatski
* autokrini
* nukleusni

Vidi još
--------

* Deoba ćelije

Literatura
----------

* Ćurčić, B: Razviće životinja, Naučna knjiga, Beograd, 1990.
* Mariček, Magdalena; Ćurčić, B; Radović, I: Specijalna zoologija, Naučna knjiga, Beograd, 1996.
* Milin J. i saradnici: Embriologija, Univerzitet u Novom Sadu, 1997.
* *Pantić, V:Biologija ćelije, Univerzitet u Beogradu, Beograd, 1997.*
* *Pantić, V: Embriologija, Naučna knjiga, Beograd, 1989.*
* *Popović S: Embriologija čoveka, Dečje novine, Beograd, 1990.*
* *Trpinac, D: Histologija, Kuća štampe, Beograd, 2001.*
* Šerban, M, Nada: Pokretne i nepokretne ćelije - uvod u histologiju, Savremena administracija, Beograd, 1995.
**Digestivni enzimi** su oni enzimi koji se nalaze u organima za varenje i koji funkcionišu kao biološki katalizatori da pokrenu proces razgrađivanja hrane, tako da važne hranljive materije budu dobro apsorbovane i iskorišćene. Sva hrana sadrži hranljive materije i ima određene nutritivne vrednosti, međutim, dok enzimi ne počnu proces varenja, hranljive materije su „zaključane" i nisu dostupne da ih telo apsorbuje. Na primer, vlakna i vitamini u žitaricama nisu korisna dok digestivni enzimi ne otpočnu proces i oslobode hranljive materije. Slično tome, meso ili riba ne isporučuju proteine neophodne za rast i razvoj dok proteazni enzimi ne svare proteine.

Delovanje enzima u organizmu je veoma važno za celokupno zdravlje. Pravo i potpuno varenje je neophodno za održavanje dobrog zdravlja jer bez varenja, hranljive materije koje se unesu neće biti adekvatno apsorbovane. Digestivni enzimi takođe igraju glavnu ulogu u želudačno-crevnom zdravlju jer mogu da imaju veliki efekat u rešavanju najčešće prepoznatljivih želudačno-crevnih smetnji, uključujući crevnu iritaciju, loše varenje, lošu apsorbciju, veliku crevnu propustljivost, alergije i osetljivosti na hranu. Kliničko iskustvo sa upotrebom digestivnih enzima je pokazalo da ova stanja mogu biti potpomognuta upotrebom enzima sa širokim spektrom upotrebe.

Digestivni enzimi u organizmu:

* potpomažu digestivnu funkciju
* omogućavaju bolju apsorpciju hranljivih materija iz hrane
* održavaju čistoću creva, sprečavaju nastanak gasova, konstipacije i sl.
* pozitivno utiču na zdravlje organizma uopšte

Ljudsko telo prirodno proizvodi enzime za varenje; ipak, sledeće situacije dovode do nedostatka neophodnih enzima:

* Nedostatak hranljivih sastojaka negativno utiče na enzime;
* Proizvodnja enzima može opasti sa godinama;
* Kuvanje namirnica (na temperaturama višim od 40 °C) uništava prirodne enzime koji deluju u koordinaciji sa digestivnim enzimima. Da bi se unosila adekvatna količina digestivnih enzima, neophodno je svakodnevno konzumiranje svežih namirnica, posebno voća i povrća.
* Stres može da potroši enzime;
* Bolesti mogu da spreče proizvodnju enzima;
* Povrede mogu da poremete nivo enzima.
**Država dadilja** (engleski: ) je pežorativni izraz koji se danas, najčešće iz konzervativnih i libertarijanskih krugova, koristi kako bi se opisala sve veća uloga države ne samo u javnom životu, nego i u životu pojedinačnih građana. To se prvenstveno odnosi na oblasti koje su se tradicionalno smatrale privatnim, kao što je odgoj djece, ali i briga o osobnom zdravlju, pri čemu moderne države nastoje ustanoviti što je moguće više strogih pravila i temeljitog nadzora, nastojeći to opravdati paternalističkom brigom za dobrobit građana. Izraz država dadilja se prvenstveno odnosi na suvremene države, kojima na raspolaganju stoje mnoga tehnološka dostignuća kojima pojedine građane mogu staviti pod nadzor. Politika "države dadilje" se tradicionalno vezuje uz stranke ljevice i centra; jedan od primjera je britanska Laburistička stranka čija je članica Margaret Hodge, bivša ministrica za djecu u vladi Tonyja Blaira izjavila kako je "država dadilja", zapravo, ideal kojem se treba težiti.

V. također
----------

* Policijska država
* Totalitarizam

Eksterni linkovi
----------------

* Guardian Society article defending the nanny state
* *The Conservative Nanny State* Arhivirano 2011-05-11 na Wayback Machine-u by Dean Baker (May 2006)
* News and articles from NannyState.net Arhivirano 2010-12-29 na Wayback Machine-u
* Nanny State - A comical glance at the Nanny State
Države Anda
**Države Anda** su države u Južnoj Americi koje sadrže delove ili graniče sa planinskim lancem Anda. Ande zauzimaju zapadni deo Južne Amerike i povezuju sledeće zemlje:

**Severne** - graniče sa Karipskim morem. Ova regija je polutropska i poluplaninska.

* Kolumbija
* Venecuela

**Zapadne** - graniče sa Tihim okeanom

* Ekvador
* Peru

**Središnje** - unutrašnjost

* Bolivija

**Južne**

* Argentina
* Čile

Ostale regije u Južnoj Americi uključuju Gvajanska visoravan, Južna kupa i Istočnu Južnu Ameriku.

Kada se grupiraju kao "andske države" naglasak se stavlja na planinsku regiju tih zemalja. Argentinske *pampe*, na primer, nisu deo andske regije, dok zapadna Argentina čini deo andske regije pa ima sa svojim andskim susedima kulturni kontinuitet. Venecuela, Bolivija, Peru, Ekvador i Bolivija deo su Andske zajednice (trgovačka grupa), a svaka obuhvata amazonsku kišnu šumu i amazonske domorodačke ljude jednako kao andske planine.

***Države Anda*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Regije svijeta |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Lokacija Afrike | **Afrika** | * Sjeverna
* Supsaharska
	+ Centralna
	
	+ Istočna (Rog)
	
	+ Južna
	+ Zapadna
* Bliski istok
 | Lokacija Oceanije | **Oceanija** | * Australazija
	+ Australija
	+ Zelandija
* Pacifički otoci
	+ Melanezija
	
	+ Mikronezija
	+ Polinezija
* Pacifički obruč
 |
| Lokacija Sjeverne Amerike | **SjevernaAmerika** | * Sjeverna
* Karibi
* Centralna
* Mezoamerika
* Anglo
* Latinska
	+ Hispanska
* Pacifički obruč
 |
| Lokacija Južne Amerike | **JužnaAmerika** | * Južna
* Sjeverna
	+ Gijana
* Zapadna
* Latinska
	+ Hispanska
* Pacifički obruč
 | Lokacija Polarnih regija | **Polarnaregija** | * Antarktik
* Arktik
 |
| Lokacija Azije | **Azija** | * Centralna
* Daleki istok
* Istočna
* Jugoistočna
	+ Kopnena
	+ Pomorska
* Sjeveroistočna
* Sjeverna
* Južna
	+ Indijski potkontinent)
* (Jugo)zapadna
	+ Kavkaz
	+ Bliski istok
* Azija-Pacifik
* Pacifički obruč
 | Oceani svijeta | **Oceani** | * Svjetski
* Arktički
* Atlanski
* Indijski
* Pacifički
* Južni
 |
| Lokacija Evrope | **Evropa** | * Centralna
* Istočna
	+ Kavkaz
* Sjeverna
	+ Skandinavija
	
	+ Baltik
	+ Britanski otoci
* Jugoistočna
	+ Balkan
* Južna
* Zapadna
	+ Beneluks
 | Svjetska mora | **Mora** | * Popis mora
 |

 |
Koordinate: 41° 28′ 47" SGŠ, 21° 18′ 55" IGD

**Debrešte** (mak. *Debrešte*) je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Debrešte pripada opštini Doljneni.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Debrešte je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 25 km severozapadno.

**Reljef**: Debrešte se nalazi u krajnje severnom delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na jugu ravničarski, bez većih vodotoka. Severozapadno od naselja izdiže se Buševa planina, a severoistočno Dautica. Nadmorska visina naselja je približno 650 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Debrešte je imalo 2.424 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su Turci (86%), a manjine su etnički Makedonci (7%) i Albanci (6%).

Većinska veroispovest u naselju je islam, a manjinska pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Doljneni

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Vanjske veze
------------

* www.opstinadolneni.gov.mk Zvanična stranica opštine Dolneni

  


| * p
* r
* u
Naselja opštine Dolneni |
| --- |
| **Dolneni** • Belo Polje • Brajilovo • Vranče • Gornje Selo • Gostiražni • Dabljani • Debrešte • Desovo • Dolgaec •Drenovci • Dupljačani • Žabjani • Žitoše • Zabrčani • Zapolžani • Zrze • Kostinci • Košino • Kutleševo • Lažani • Lokveni • Mali Mramorani • Margari • Nebregovo • Novoseljani • Peštaljevo • Rilevo • Ropotovo • Sarandinovo • Sekirci • Senokos • Slepče • Slivje • Sredorek • Strovija • Crnilište |  |



***Debrešte*** na Wikimedijinoj ostavi
Deukalion i Pira u ilustraciji izdanja Ovidijevih *Metamorfoza* iz 1562.
U grčkoj mitologiji **Deukalion** (*Δευκαλίων*) je bio sin Prometeja i Pronoje. Kada se bijes Zeusov podigao protiv hubrisa Pelazga, Zeus je odlučio okončati brončano doba potopom. Deukalion i Pira su se jedini spasili i devet dana su na splavi lutali nabujalim vodama. Poslije potopa zapovijedio im je Zeus da oko sebe bacaju "kosti velike majke". Deukalion je shvatio da je "velika majka" Zemlja, te je počeo bacati kamenje. Od Deukalionova kamenja su nastali muškarci, a od Pirina žene. Tako se obnovilo čovječanstvo. Legenda o Deukalionu je prilično slična legendama drugih naroda, kao i biblijskoj priči o Noi.

Paul Merwart: Potop, Deukalion drži Piru

Vanjske veze
------------

***Deukalion*** na Wikimedijinoj ostavi

* Deucalion Arhivirano 2010-12-13 na Wayback Machine-u Charlesa Smitha, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology* (1867.), sa izvorima i varijacijama nenavedenim ovdje.
* Deucalion Carlosa Parade, *Genealogical Guide to Greek Mythology*.

Izvori
------

* Liddell and Scott's Greek-English Lexicon at the Perseus Project

Vidi još
--------

* Potop (mitologija)
**Ogastus Henri Lejn Foks Pit Rivers** (engl. ; 14. april 1827 — , 4. maj 1900) je bio oficir engleske vojske, etnolog i arheolog. Značajan je njegov, za to doba, inovatorski metodološki pristup i napredak u praksi arheoloških iskopavanja.

Pit Rivers se kasno posvetio iskopavanjima, ali je značajno doprineo razvoju tipološkog proučavanja artefakata, baveći se uz to terenskim radom u Engleskoj i Irskoj. Zahvaljujuć nasledstvu, postao je vlasnik velikog imanja u Krenborn Čejsu u Veseksu, jednom od arheološki najbogatijih delova Engleske. U periodu od 1880-1900. posvetio se proučavanju toga kraja.

Zbirka u Pit Rivers Muzeju u Oksfordu
Prihod koji mu je posed donosio omogućio je Pit Riversu da stalno zaposli arheološke pomoćnike, a sopstvene nadničare iskoristi u iskopavanju niza spomenika od neolitskih humki do srednjovekovnih zdanja. Prvo iskopavanje otpočeo je u Irskoj šezdesetih godina 19. veka. Posvetio je veliku pažnju artefaktima, lokalitetima i nepokretnim nalazima. Beležio je ne samo artefakte već i kontekst u kojem su pronađeni.

Pit Riversova tehnika iskopavanja nije bila revolucionarna, već pedantna, metodična i precizna u skladu s njegovim vojnim obrazovanjem. Svoja iskopavanja i nalaze veoma iscrpno objavljivao u seriji obimnih svezaka, opremljenih mnoštvom ilustracija i tabelama relikata, koje su i danas važan izvor informacija.

Vidi još
--------

* Arheologija
* Terensko istraživanje u arheologiji

Literatura
----------

* Biografija

Spoljašnje veze
---------------

***Augustus Pitt Rivers*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Pitt Rivers Museum, Oxford
* The Pitt Rivers Galleries at Salisbury and South Wiltshire Museum Arhivirano 2009-08-02 na Wayback Machine-u
Državna granica Gambije i Senegala
**Državna granica** je zamišljena crta koja omeđuje državno područje jedne države. Gotovo sve su utvrđene međudržavnim dogovorima, a poneka je određena uz pomoć suda. Obilježene su kamenjem i stupovima, a u novije vrijeme prometnim znakovima.

Kao granica uzima se često lanac najviših planinskih vrhova, razvođe dviju rijeka, geometrijska sredina rijeke (uglavnom plovne), njezin najdubljim tok ili matica. Što se tiče voda, svakoj državi pripada jedan dio obale, ili je jedan dio slobodan. 

Na moru se državna granica poklapa s vanjskom granicom teritorijalnog mora.

### Carinska unija

Carinska unija označava nepostojanje pregleda pri prelasku državne granice. To uglavnom dijele manje državice s većom (npr. Lihtenštajn sa Švicarskom), a u Europskoj uniji širi se ideja carinske unije svih država Europe. Takva je ideja nastala osamdesetih godina dvadesetog stoljeća (Schengenski sporazum).

Povezano
--------

* Granica
* Granična kontrola
* Putovnica

***Državna granica*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4077781-9
* NKC: ph126182

 |
**Auguste Frédéric Louis Viesse de Marmont** (Châtillon sur Seine, 20. srpnja 1774. – Venecija, 22. ožujka 1852.) bio je francuski general i maršal.

Životopis
---------

Bio je sin bivšeg časnika. Kako je i sam želio postati vojnik, otac ga šalje u Dijon na sveučilište gdje je proučavao i matematiku, ali prvenstveno vojničke studije. Uključio se u Napoleonovu vojsku i svoj rok služio u Toulonu .
S Napoleonom je bio u osvajanjima u Egiptu. Godine 1799. se vraća u Europu. Godine 1801. postaje general-inspektor artiljerije. 

Godine 1805. ga premještaju u Dalmaciju, gdje je obnašao dužnost vojnog zapovjednika za Dalmaciju, a nakon 1809. godine kao glavni guverner Ilirskih pokrajina djelovao je u Ljubljani.

Pokazao se sposobnim upraviteljem. Za njegovog mandata, a zahvaljujući njegovom angažmanu, dosta se učinilo na prometnoj gradnji po Dalmaciji (cestovne prometnice kroz Zagoru, Strada Marmont do Dubrovnika), za prosvjetu (francuske vlasti su uvele hrvatski i slovenski jezik u škole), a općenito su unaprijedile prosvjetu. U njegovo vrijeme se pokrenulo i prve novine na hrvatskom jeziku Kraglski Dalmatin.

Svoja djelovanja po Dalmaciji i Ilirskim pokrajinama je zapisao u svojim djelima, "Memoarima" i u putopisu "Putovanja maršala, vojvode od Dubrovnika".

Godine 1809. proglašen je vojvodom od Dubrovnika (*duc de Ragusa*).

Godine 1810. ponovno ga premještaju, ovoga puta u Španjolsku, pod zapovjedništvo Massene. Za vrijeme njegovog odmora u Ciudadu Rodrigu, u jesen 1811. morao je doći na dužnost glavnog zapovjednika u bitci kod Salamance. 

Nakon Napoleonova pada, pristao je uz burbonsku stranku.

Umro je u Veneciji 1852. kao vojvoda od Reischstadta.

Djela
-----

Djelovao je kao pisac. Napisao je sljedeća djela:

* *Voyage en Hongrie, etc.* (4 izdanja, 1837.);
* *Voyage en Sicile* (1838.);
* *Esprit des institutions militaires* (1845.);
* *Cesar*; *Xenophon*; i *Memoari* (8 izdanja, izdano nakon njegove smrti 1856.).

***Auguste Marmont*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Maršali Prvog Francuskog Carstva |
| --- |
|  | 
* Augereau
* Bernadotte
* Berthier
* Bessières
* Brune
* Davout
* Gouvion Saint-Cyr
* Grouchy
* Jourdan
* Kellermann
* Lannes
* Lefebvre
* MacDonald
* Marmont
* Masséna
* Moncey
* Mortier
* Murat
* Ney
* Oudinot
* Pérignon
* Poniatowski
* Sérurier
* Soult
* Suchet
* Victor

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 7431790
* LCCN: no98067000
* ISNI: 0000 0001 1129 8656
* GND: 119465744
* SELIBR: 326258
* SUDOC: 030270456
* BNF: cb12172198c (podaci)
* BPN: 01325935
* BIBSYS: 98039409
* NLA: 36012722
* NDL: 00769820
* NKC: jx20100322012
* The Léonore id LH//2698/97 is not valid.
* BNE: XX1480662
* CONOR.SI: 38332003
* NSK: 000055579

 |
| Dinke |
| --- |
|  |
| Ukupna populacija: | 2.500.000-3.000.000 |
| Populacija: | {{{populacija}}} |
| Jezik: | dinka jezik |
| Religija: | hrišćanstvo |
| Etnička grupa: |  |

**Dinka** je naziv za afričku etničku grupu koja živi u močvarnoj oblasti Bahr el Gazal u dolini Nila. S tri miliona pripadnika predstavljaju najveću etničku grupu Južnog Sudana.

Istorija
--------

U prošlosti, njihov način života je bio polunomadski. U sušnoj sezoni su se bavili uzgojem stoke, a u kišnoj sezoni uzgojem prosa. Ranije nisu imali posebnu državnu organizaciju, a danas predstavljaju najdominantniju etničku zajednicu u Južnom Sudanu. Nekada su bili poznati i po svojoj miroljubivosti, što je svakako promenio Sudanski građanski rat. 
Godine 1982. je Džon Garang (*John Garang de Mabior*), rodom Dinka, osnovao Sudansku narodnooslobodilačku armiju i započeo Drugi sudanski građanski rat protiv islamističke sudanske vlade u Kartumu. U sledeće dve decenije je veliki broj Dinka masakriran od strane vladinih snaga, a deo je stradao u obnovljenom sukobu s tradicionalnim neprijateljima Nuerima.

Osobine
-------

Po veri su uglavnom hrišćani ili animisti. Dinke se ističu po neobičnoj visini, zbog čega su Dinka žene dugo vremena bile prilično cenjene u orijentalnim haremima, a sami Dinke vekovima su trpeli napade od strane trgovaca robljem.

Poznate osobe
-------------

Supermodel Alek Vek (*Alek Wek*) je jedna od najpoznatijih Dinka u današnjem svetu.

Povezano
--------

* Niloti
* Stanovništvo Južnog Sudana

Vanjske veze
------------

***Dinka (narod)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Narod Dinke Arhivirano 2013-06-21 na Wayback Machine-u (`en`)
Augustov hram u Puli
**Augustov hram** je dobro očuvani rimski hram u centru Pule (u rimsko doba *Pola*) na središnjem gradskom trgu Forum. Hram koji je posvećen prvom rimskom caru Augustu sagrađen je za vrijeme careva života između 2. pne. i njegove smrti 14. godine nove ere. Nalazi se na podiju s tetrastilnim prostilnim trijemom s korintskim stupovima. Dimenzije hrama su 8 m sa 17.3 m. Bogato urešen friz nalik je onome na većem i starijem hramu Maison Carrée u Nîmesu, Francuska.

Natpis posvete hrama izvorno se sastojao od brončanih slova pričvršćenih na portiku. Danas su ostale sačuvane samo pričvrsne rupe, a većina natpisa stradala je tijekom vremena. Ipak, natpis se sastojao od standardne posvete koja je također pronađena na ostalim Augustovim hramovima, a glasila je:

**ROMAE • ET • AUGUSTO • CAESARI • DIVI • F • PATRI • PATRIAE**
*Roma i August Cezar, sin božice, otac domovine*
Ovo pokazuje da je hram izvorno bio posvećen i božici Romi, personifikaciji grada Rima. Za razliku od ostalih hramova kao što je Hram Divusa Augusta u Rimu, hram nije bio posvećen *divusu* (božanskome) Augustu - što je bila titula dana caru nakon smrti. To je, uz arhitektonski stil hrama, omogućilo arheolozima datiranje hrama u kasni augustinski period prije Augustove smrti 14. godine nove ere.

Pod bizantskom upravom hram je pretvoren u crkvu što mu je omogućilo da preživi do modernih vremena, kada je pretvoren u spremište žita da bi početkom 19. stoljeća u njemu bio smješten muzej kamenih spomenika. Tijekom savezničkog zračnog napada 1944. pogođen je bombom i gotovo u potpunosti uništen, pa je 1947. rekonstruiran. Danas služi kao lapidarij u kojem su izložene rimske antičke skulpture od kamena i bronce.

Povezano
--------

* Amfiteatar u Puli

Izvori
------

1. ↑  Radovan Radovinovic (ed.), *The Croatian Adriatic*, str. 48-49. Naklada Naprijed, 1999. ISBN 953-178-097-8
2. ↑  Donald S. Robertson, *Greek and Roman Architecture*, str. 214. Cambridge University Press, 1969. ISBN 0-521-09452-6
3. ↑  Duncan Fishwick, *The Imperial Cult in the Latin West*, str. 437. BRILL, 1990. ISBN 90-04-07105-9
4. ↑  Ittai Gradel, *Emperor Worship and Roman Religion*, str. 92-93. Oxford Classical Monographs, Clarendon Press, 2002. ISBN 0-19-815275-2
5. ↑  Jane Foster, *Footprint Croatia*, str. 106. Footprint Travel Guides, 2004. ISBN 1-903471-79-6
6. ↑  Jeanne Oliver, *Croatia*. Lonely Planet, 2005. ISBN 1-74059-487-8

***Augustov hram u Puli*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305663131

 |
**Dinko Pintarić** (Sisak, 7. prosinca 1960.) je bivši gradonačelnik Siska.

Osnovno obrazovanje završio je u Osnovnoj školi „22. lipanj" u Sisku, a maturirao je na sisačkoj Gimnaziji. Diplomirao je na Pravnom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu kao jedan od najboljih studenata u svojoj klasi.

Tijekom 1989. i 1990. godine radio je u Republičkom fondu Mirovinskog i invalidskog osiguranja radnika Hrvatske, Područna služba u Sisku, a od 1990. do 1991. radio je u Centru za socijalni rad u Sisku. Od 1991. bio je zaposlen u Medicinskom centru u Sisku na mjestu pomoćnika ravnatelja za opće, pravne i tehničke poslove, a od 1993. do 1997. bio je rukovoditelj Republičkog fonda zdravstvenog osiguranja i zdravstva Hrvatske, Područni ured Sisak.
Od 1997. je tajnik Gradskog vijeća Grada Siska sve do 2000. godine kada je imenovan gradonačelnikom Siska. Gradonačelnik je bio od 14. lipnja 2005. godine kada je odlukom Gradskog vijeća razriješen dužnosti, a 27. prosinca 2005. godine ponovno je izabran za gradonačelnika. Na lokalnim izborima, ujedno prvim neposrednim izborima koji su održani u svibnju 2009. godine, Dinko Pintarić dobio je povjerenje građana za novi četverogodišnji mandat i tako postao prvi neposredno izabrani gradonačelnik Grada Siska. 

2. lipnja 2013. Dinko Pintarić u drugom krugu na izborima za gradonačelnika gubi povjerenje građana i predaje mjesto novoj gradonačelnici Kristini Ikić Baniček.
**Dioskorid** (starogrčki: , 3. stoljeće pne.) bio je starogrčki pjesnik, koji je autor trideset i devet epigrama sačuvanih u *Palatinskoj antologiji*. Čini se, prema internim dokazima njegovih epigrama, da je živio u Egiptu, otprilike u doba Ptolemeja III Euergeta.

Djelo
-----

Njegovi su epigrami uglavnom o antičkim velikanima, posebno o pjesnicima. Čini se da je jedan od njih (br. 35), sudeći po naslovu u vatikanskom rukipisu, Διοσκορίδου Νικοπολίτου, produkcija nekog kasnijeg pisca. Dioskoridovi epigrami bili su uključeni u Meleagrov *Vijenac* (Στέφανος).

U svojim epigramima Dioskorid oponaša Asklepijada i Kalimaha. Napisao je niz epigrama o ranijim pjesnicima, posebno dramaturzima, od kojih su posljednji bili Mahon i Sozitej, a sastavio je i neke elegantne i senzualne erotske pjesme.

Literatura
----------

* Douglas, Alan; Cameron, Edward (2003), „Dioscorides",  Simon Hornblower & Andrew Spawforth (eds.), *Oxford Classical Dictionary* (3. rev. izd.), Oxford, ISBN 9780198661726
* Smith, Philip (1867), „Disocorides (6)",  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Boston
Dijelovi džojstika:  
**1. Drška**  

**2. Baza**  
**3. Okidač**4. Dodatna dugmad5. Autofire prekidač6. Gas7. Kapica 8. Usisni pikovi
**Džojstik** (engl. ) je računarski periferni dio ili općenito uređaj koji sadrži neku vrstu drške pomoću koje se vrši upravljanje. Većina džojstika je dvo-dimenzionalna sa dvije ose kretanja, ali i tro-dimenzionalni džojstici postoje. Džojstik je obično postavljen tako da signalizira kretanje po X osi ako se drška kreće lijevo ili desno, dok se po Y osi kretanje vrši ako se drška pomjera gore ili dolje. 

Džojstik se osim u računarskim igrama upotebljava i u kontrolnim mašinama kao što su liftovi, kranovi, bageri i tako dalje. Prva upotreba električnih džojstika koji sliči današnjim je bila oko 1944. godine u nacističkoj Njemačkoj gdje je operator upravljao sa Henschel Hs 293 raketom pomoću tada prvog džojstika sa dvije ose. 

  


|  |
| --- |
| **Hardverski dijelovi računara** |
| **Unutrašnji dijelovi:**
**Osnovni dijelovi:**
matična ploča |
procesor |
RAM memorija |
grafička kartica |
zvučna kartica |
modem |
mrežna kartica |
napajanje
**Uređaji za pohranjivanje podataka:**
hard disk |
DVD čitač/pisač |
CD čitač/pisač |
flopi disk |
zip uređaj |
USB flash stick

**Ulazno/Izlazni uređaji:**
**Ulazni uređaji:**
miš |
tastatura |
skener |
web kamera |
gamepad |
džojstik |
mikrofon
**Izlazni uređaji:**
monitor (CRT/LCD) |
Printer (laserski/tintni) |
ploter |
projektor |
zvučnici |

***Džojstik*** na Wikimedijinoj ostavi
**Dinko Jukić** (Dubrovnik, 9. siječnja 1989.) je austrijski plivač hrvatskog podrijetla.

Životopis
---------

Dinko Jukić rođen je u Dubrovniku a živio je u Vukovaru do studenog 1991. godine kada nakon pada grada odlazi sa roditeljima u progonstvo u Zagreb gdje počinje plivati. Godine 2000. odlazi iz Zagreba i pridružuje se ocu i sestri koji su već godinu dana prije odselili u Beč.

Trenira ga otac Željko Jukić a sestra Mirna je isto uspješna plivačica.

Plivački uspjesi
----------------

Dinko Jukić 2008. godine je na Europskom prvenstvu u Eindhovenu osvojio dvije medalje: srebrnu na 200m mješovito i brončanu na 200m leptir. Iste godine u Rijeci na Europskome prvenstvu u malim bazenima osvaja zlatnu medalju na 400m mješovito i srebrnu u disciplini 200m leptir. Zatim je na Svjetskom prvenstvu u malim bazenima u Manchesteru 2008. godine na 400m mješovito osvojio brončanu medalju a godine 2009. u Istanbulu na Europskome prvenstvu u malim bazenima na 200m leptir osvojio je brončanu medalju. U Eindhovenu 2010. godine na Europskome prvenstvu u malim bazenima na 200m leptir osvaja zlatnu a na 200m mješovito osvaja brončanu medalju.

Izvori
------

1. ↑  Željko Jukić: 'Za plivačke treninge od moje Mirne u Zagrebu su tražili 16.000 kuna mjesečno' Arhivirano 2012-03-24 na Wayback Machine-u Preuzeto 26. prosinca 2010.

Vanjske veze
------------

* Profil i rezultati na sports-reference.com Arhivirano 2010-01-30 na Wayback Machine-u
**De Excidio et Conquestu Britanniae** (prevedeno s latinskog: *Na ruševinama osvojene Britanije*) je manuskript britskog monaha iz 6. vijeka Gildasa (umro oko 570.) jedan od rijetkih izvora za historiju Post-rimske Britanije.Gildasov manuskript odštampao i izdao Polidoro Virgili 1525. iz Urbina.

Karakteristike
--------------

Gildas je to djelo napisao negdje između 516. i 547. to je kritička propovjed u 3 dijela. U prvom dijelu piše o britskoj historiji od Rimskog osvajanja Britanije do svojih vremena. U tom dijelu spominje britskog lidera Ambrosiusa Aurelianusa i veliku pobjedu Brita nad Saksoncima u Bitci kod Mons Badonicusa.
U drugom dijelu osuđuje pet britskih vladara zbog njihovih različitih grijeha. U trećem dijelu kritički govori o svećenicima.

To je jedina postojeća historija Kelta iz tog vremena i jedina onovremena britska verzija događaja od Rimskog osvajanja Britanije do njegovog doba. Gildas zapravo čezne za vremenima mira i reda - zlatnim vremenima kada je Rim vladao Britanijom, on kritizira tadašnje britske vladare; Cuneglasa, Constantina iz Devona, Aureliusa Caninusa, Maelgwn Gwynedda i Vortiporiusa iz Dyfeda zbog tiranije i ludosti.

Gildas u svom dijelu zapravo proklinje anarhiju koja je snašla Post-rimsku Britaniju.

Izvori
------

1. 1 2  „*Gildas*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 05. 12. 2017.
2. 1 2  „*Gildas*" (engleski). Nightbringer. Arhivirano iz originala na datum 2021-01-16. Pristupljeno 05. 12. 2017.

Vanjske veze
------------

* On The Ruin of Britain (De Excidio Britanniae) na portalu Project Gutenberg(`en`)
**Dionizije Fokejac** ili **Dionizije iz Fokeje** (početak 5. vijeka pne.) bio je fokejski admiral koji je sudjelovao u jonskom ustanku. O njegovom životu se ne zna mnogo, ali Herodot navodi kako je Dionizije odabran za komandanta jonske flote koja je 494. pne. dobila zadatak razbiti perzijsku blokadu Mileta, posljednjeg pobunjeničkog uporišta na maloazijskoj obali.

Kada je vidio okupljenu flotu okupljenu kod otoka Lade blizu Mileta, Dionizije je shvatio da je ona previše nedisciplinirana, neuvježbana i demoralizirana da bi se suprotstavila Perzijancima koji su, uz to bili brojčano nadmoćniji. Zato je odlučio pripremiti flotu kroz intenzivne fizičke vježbe i pomorske manevre. Nakon tjedan dana se ispostavilo da su Dionizijeve mjere nepopularne, pa se među posadama počelo širiti nezadovoljstvo, pogotovo među onima iz samoskog kontingenta, koji su Dioniziju zamjerali da im komandira iako je u flotu doveo samo tri broda.

Perzijanci su, po svemu sudeći, čuli za neslogu među svojim neprijateljima, te su podmitili dio nezadovoljnih posada i oficira. Kada je otpočela bitka, čak 120 od 350 brodova je jednostavno napustilo jonsku bojnu liniju i otplovilo u svoje matične luke. Ostatak je bio masakriran od brojčano i moralno nadmoćnijih Perzijanaca.

Sam Dionizije se hrabro borio u bitci, potopivši tri perzijska broda, ali je na kraju bio prisiljen na povlačenje. Vrativši se u Fokeju, otpočeo je napadati trgovačke brodove i živjeti kao pirat, sve dok nije došao na Siciliju. Tamo je napadao kartaške i tirenske brodove.

Literatura
----------

* Bulwer, Edward Lytton. *Athens, Its Rise and Fall: With Views of the Literature, Philosophy, and Social Life of the Athenian People*. New York: Harper & brothers Publishers, 1852.
* Rawlinson, George; Benjamin Jowett, Henry Graham Dakyns and Edward James Chinnock. *Greek Historians: The Complete and Unabridged Historical Works of Herodotus, Thucydides, Xenophon and Arrian*. New York: Random House Incorporated, 1942.
* Shaw, Philip. *The Sublime*. New York: Routledge, 2006. ISBN 0-415-26847-8
* Thirlwall, Connop. *A History of Greece*. London: Longman, Brown, Green & Longmans, 1846.
* Waltari, Mika; *The Etruscan* (Turms kuolematon, 1955).

Eksterni linkovi
----------------

* Herodotus - The History of Herodotus
* Herodotus - Erato Arhivirano 2011-07-11 na Wayback Machine-u
**Datis** ili **Dat** je bio medijski admiral u službi Perzijske Monarhije tokom vladavine Darija Velikog. Najpoznatiji je po bitci kod Lade gdje je okončan Jonski ustanak, te po tome što je zajedno s Artafernom zapovjedao prvim perzijskim pohodom na Grčku.

Datis je 490. pne. bio jedan od perzijskih zapovjednika odgovoran za opsadu Naksosa i pustošenje Eretrije. Također, bio je jedan od zapovjednika i prilikom perzijske ekspedicije protiv Atene u bitci kod Maratona iste godine. Ktezije u svojim radovima spominje kako je Datis poginuo u toj bitci i kako su Atenjani odbili vratiti njegovo tijelo, dok Herodot navodi kako je preživio.

Datisa je zajedno sa Artafernom na dužnost pozvao Darije Veliki, budući kako je Mardonije privremeno razješen vojne dužnosti jer je bio ranjen prilikom ekspedicije protiv Tračana.

Izvori
------

1. ↑  „Ktezije: *Persica*". Arhivirano iz originala na datum 2012-07-16. Pristupljeno 2013-06-11.
2. ↑  Herodot, *Historija*, I. 6.119; VI. 94.

Vanjske veze
------------

* Datis, Livius.orgArhivirano 2012-09-29 na Wayback Machine-u
* Datis (enciklopedija Britannica)

| * p
* r
* u
Drevna Medija |
| --- |
| Etnologija | 

Medijci • Medijski jezik  |
| Gradovi | 

Ekbatana • Raj • Hirba  |
| Bitke protiv Lidije | 

Bitka pomrčine  |
| Bitke protiv Asirije | 

Opsada Asura • Opsada Ninive • Opsada Harana  |
| Bitke protiv Perzije | 

Perzijski ustanak • Bitka kod Hirbe • Bitka na perzijskoj granici • Opsada pasargadskog brda • Bitka kod Pasargada  |
| Medijski vladari | 

Dejok • Fraort • Madije • Kijaksar • Astijag  |
| Ostali Medijci | 

Amitis • Artembar • Datis • Harpag • Mazar • Arijena • Mandana  |
Benetice
**Benetice** je malo selo koje se nalazi u blizini grada Světlá nad Sázavou u Češkoj.

U tom mestu nekad je postojala fabrika stakla. Iako više ne radi, neka lokalna imena mesta izvedena su od delova fabrike, poput *Na sušírnách* ili *sklárenský rybník*. Postoji i rekreacione centar u Beneticama, koji je korišten kao kamp udruženja pionira iz Češke, ali i iz Mađarske, Poljske i Nemačke.

Benetice imaju župni odbor koji se sastoji od tri člana.

Na trgu stoji Benetička lipa, koji je zasađeno 1945. godine.

U neposrednoj blizini Benetica su dva najviša vrha Světelska i Ledečska na Žebrákovskom brežuljku (601 metar nadmorske visine).

Iz Benetica se može videti i lijepi dvorac Lipnice, u kojem se redovno krajem jula i početkom avgusta održavaju susreti Veloreksa, čehoslovačkih vozila na tri točka.

Istorija imena
--------------

* 1375. - Beneczicze
* 1787. - Benetitz

Foto
----

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Vanjske veze
------------

***Benetice (Světlá nad Sázavou)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.benetice.eu - Službena stranica mesta
Za ostala značenja, v. Diokle.
**Diokle iz Sirakuze** (grč. Διοκλῆς ὁ Συρακούσιος) bio je starogrčki zakonodavac i politički i vojni vođa u Sirakuzi krajem 5. veka pne. Istorijski je osvedočeno samo nekoliko godina njegovog života, tj. period od 413. do 408. pne.

Govorništvo
-----------

Istoričar Diodor Sicilijski predstavlja Diokla kao slavnog i uglednog govornika, u trenutku kad ovaj, dan nakon propasti sicilijske ekspedicije 413. pne. za zarobljene Atinjane predlaže najstrožu moguću kaznu: da se atinski vođe Demosten i Nikija pogube, da se atinski vojnici pretvore u robove i pošalju na rad u kamenolomima, a da se vojnici iz gradova-saveznika Atine prodaju u ropstvo. Taj je predlog svojim govorom podržao i Gilip, koji je istakao da su istu sudbinu Atinjani bili namenili Sirakužanima u slučaju svoje pobede. Tako je predlog prihvaćen, uprkos mišljenju onih koji su zagovarali milost i koje je podržao strateg Hermokrat. (Prema Plutarhu Tukididu, Gilip je želeo da dvojicu atinskih vođe povede u Spartu kao dokaze svojih vojnih uspeha.)

Zakonodavstvo
-------------

Nakon pobede 413. pne. Sirakužani koji su aktivno učestvovali u odbrani grada zatražili su demokratske reforme po ugledu na demokratiju koju je u Atini nakon oligarhijskog prevrata ponovo uspostavila atinska mornarica.

Kao prve mere Diokle je uveo ograničenje mandata državnih magistrata i postavio ljude koji će napisati nove zakone. Među njima je bio i on sam, pa je uzeo vodeću ulogu, koja je bila toliko jaka da su i ti zakoni poneli njegovo ime. Pravičnost i preciznost sistema kazni i nagrada koji je uveo doneli su mu divljenje sugrađana, pa i poštovanje ljudi van Sirazuze, s obzirom na to da su i drugi polisi na Siciliji preuzeli te zakone, koji su ostali na snazi sve dok rimsko pravo nije odnelo prevagu.

Poraz i pad
-----------

Godine 410. pne. Hermokrat je morao u progonstvo i to je, kako veruju istoričari, dalo Dioklu nesmetanu kontrolu nad Sirakuzom. Diokle je 409. pne. postavljen na čelo sirakuške flote od nekih 4.000 ljudi, koja je trebalo da krene u pomoć Himeri, koju su opsedali Kartaginjani predvođeni Hanibalom Magom, koji se s trupama iz Hispanije iskrcao na Siciliji i odneo prvu pobedu u bici kod Selinunta. No sirakuška je ekspedicija doživela neuspeh: nakon prve bitke kod Himere sirakuška je vojska bila naterana na povlačenje zbog straha da će Hanibal Mago krenuti na Sirakuzu. Himera je tada pala i bila je razorena, a Sirakužani su spasili tek nešto himerskih žena i dece što je pobeglo sa sirakuškom vojskom. Godine 408. pne. nešto nakon bitke kod Himere, Hermokrat se vratio na Siciliju i postigao neke uspehe u borbi protiv Kartaginjana, preokrenuvši tako narod u Sirakuzi protiv Diokla. Iste godine, 408. pne. Diokle je bio poslat u progonstvo i nakon toga se više ne pojavljuje u istorijskim izvorima. Veruje se da je umro ubrzo potom, a o njegovoj smrti sačuvana je legenda nalik legendama o smrti Zeleuka i Haronde.
Uređivanje dače
**Dača** (ruski: дача) - ruski naziv za sezonsku ili cjelogodišnju vikendicu, koja se često nalazi izvan ruskih gradova. 

Dače su vrlo česte u Rusiji, a također su široko rasprostranjene u većini država bivšeg Sovjetskog Saveza. Procjenjuje se da oko 50% ruskih obitelji, koje žive u velikim gradovima imaju dače.

Vikendice i barake koje služe kao glavni ili jedini dom obitelji, ne smatraju se dačama. Iako se neke dače preuređuju kao cjelogodišnje prebivalište. U nekim slučajevima, vlasnici dača dio godine provede u njima, a ostali dio godine iznajmljuju ih. 

Tijekom razdoblja od 1963. do 1985. postojala su ograničenja u veličini i opremi dača. Poslije toga, a naročito od 1990. nema više ograničenja.

Svatko tko trajno prebiva u dači kolokvijalno se naziva dačnik (rus. дачник); pojam se obično odnosi na prepoznatljiv stil života.

Galerija
--------

* Skupina dača kod Ksotova.Skupina dača kod Ksotova.
* Dača na slici Nikolaja DubovskojaDača na slici Nikolaja Dubovskoja
* DačaDača
* Dača u blizini Kaluge.Dača u blizini Kaluge.

Izvori
------

1. ↑   Preuzeto 9. rujna 2012.