recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Uniforma Porfirija Dijaza, oko 1900. godine
**Uniforma** je identična (službena) odeća propisanog kroja koju nose svi pripadnici neke organizacije ili pojedinih zvanja, posebno vojska, policija, vatrogasci, hitna pomoć i službe za vanredne situacije. Takva odeća ističe neku organizacionu grupu po tome što svi njeni pripadnici nose istu odeću i/ili prikriva individualnosti unutar nje, naglašavajući time povezanost unutar grupe. Uniformisana osoba je obično anonimna. Primer je đačka uniforma koja ima za cilj da podstakne osećaj pripadnosti školi.

Vojna uniforma
--------------

*Glavni članak: Vojna uniforma*
Istorijski posmatrano, osnovna namena **vojne uniforme** bila je da vojnike zaraćenih strana učini prepoznatljivim, kao i da zaplaši neprijatelja tokom borbe; zato je i nekada pravljena s namerom da ostavi snažan utisak.

Odora
-----

U hrvatskom jeziku standardnom riječju obično se smatra riječ **odora**, dok se riječ **uniforma** smatra srbizmom. Iako je riječ uniforma uvrštena u Anićev "Rječnik hrvatskoga jezika" (1998) kao "normalna riječ", u hrvatskom javnom životu od 1990-ih godina (novine, televizija, radio) ona se gotovo ne može čuti, a posebno ne kad se misli na uniforme Hrvatske vojske ili policije.

Reference i literatura
----------------------

1. 1 2  Čovek: Mladinska knjiga Beograd; urednik: Robert Vinston; Beograd 2004.

***Uniforma*** na Wikimedijinoj ostavi
**Zdravko Kajmaković** (10. oktobar 1929, Modran, Bijeljina – 19. mart 2009. Sarajevo) bio je historičar umjetnosti u Bosni i Hercegovini u drugoj polovini dvadesetog stoljeća. Diplomirao je historiju umjetnosti 1956. god. u Beogradu, gdje je i doktorirao 1975. god.[1] Radio je od 1957. god. u Zavodu za zaštitu spomenika kulture u Sarajevu. Od 1975. god. radio je kao profesor historije umjetnosti na Filozofskom fakultetu u Sarajevu.

Kajmaković je osnivač je i vodeća ličnost u profesionalnim i akademskim krugovima na polju zaštite kulturne baštine, historije umjetnosti, restauracije i konzervacije i organizator i učesnik u brojnim projektima iz navedenih oblasti.[2]

Bavio se proučavanjem stećaka i kultnih građevina, zidnog slikarstva, ikona, te objavio jednu monografiju i veći broj studija, rasprava i izvještaja. Sa saradnicima je istraživao nekoliko značajnih srednjovjekovnih nalazišta u Gornjem Podrinju u okviru projekta ″Gornje Podrinje u doba Kosača″. Tim projektom je revidiran ili je otkriven jedan broj srednjovjekovnih gradova, sakralnih građevina i nekropola stećaka.

Autorska djela
--------------

* Ćirilski natpis iz doba Kulina bana[3]
* Stari grad Doboj - Konzervatorski radovi 1962.
* Likovnoarheološka istraživanja. a Rataj, a) mauzolej. U:"Gornje Podrinje u Doba Kosača", Međurepublički multidisciplinarni projekt, tom III. Zavod za zaštitu spomenika kulture Bosne i Hercegovine, Sarajevo, 1976, st.4-7.[4]
* Zidno slikarstvo u Bosni i Hercegovini[5]
* Georgije Mitrofanović[6]
Willy Mullens.
**Willy Mullens** (Weesp, Sjeverna Holandija, 4. oktobar 1880 - Den Haag, 21. april 1952) bio je nizozemski filmski režiser i producent koji se smatra jednim od očeva, odnosno pionira nizozemske kinematografije. Odrastao u porodici cirkuskih zabavljača, godine 1899. je zajedno s bratom Albertom (1879 - 1941) osnovao kompaniju Alberts Frères, koja je ispočetka prikazivala strane filmove prije nego što ih je sam Mullens počeo snimati, pokazavši veliki talent za stvaranje publiciteta. Iako su njegovi prvi filmovi bili komedije, kasnije se preorijentirao na dokumentarce te za vrijeme prvog svjetskog rata počeo blisku suradnju s nizozemskom vladom koja je u filmu prepoznala propagandne mogućnosti. 1920-ih je putovao u Nizozemsku Istočnu Indiju te napravio prve poznate filmske zapise o današnjoj Indoneziji. Zaslužan je i za stvaranje nizozemskog Centralnog filmskog arhiva 1919. Njegova komapnija Haghefilm je dominirala nizozemskim filmskim tržištem u međuratnom periodu.

Vanjske veze
------------

* Haghe Film na IMDb-u (`en`)
* Willy Mullens na IMDb-u (`en`)
**Bubrežna insuficijencija** ili **bubrežno zatajenje** jedno je od najtežih bolesti bubrega. Razlikujemo tri tipa bubrežnog zatajenja:

Akutni glomerulonefritis
------------------------

Uzrokovan je poremećenom imunološkom reakcijom čiji je poticaj najčešće infekcija beta-streptokokom. U nekim od najtežih slučajeva bubrezi potpuno ili gotovo potpuno prestaju raditi. Ovakva upala obično prestaje, ali može ostaviti trajne posljedice. Bubrezi mogu biti oštećeni i brojnim otrovima ili (dugotrajnom) primjenom lijekova s nefrotoksičnim svojstvima kao što su neki imunosupresivi, nesteroidni protuupalni analgetici ili aminoglikozidni antibiotici.

Kronični glomerulonefritis
--------------------------

Ovu bolest može izazvati bilo koja od mnogih bolesti koje oštećuju prije svega glomerule, ali i kanaliće. Histološki gledano, tijekom vremena glomerul polagano biva prožet vezivnim tkivom uslijed čega prestaje glomerularna filtracija.

Pijelonefritis
--------------

Infektivan je upalni proces primarno uzrokovan urinarnim infekcijama fekalnom bakterijom Escherichia Coli. Infekcija počinje u mokraćnim putovima, prenosi se na nakapnicu odakle uzročnik napada bubrežno tkivo što u konačnici dovodi do propadanja bubrežnih struktura, a ponajviše bubrežne srži. Smanjeno stvaranje mokraće naziva se oligurija dok je krajnji stadij bubrežne insuficijencije anurija kod koje prestaje svako stvaranje mokraće.

Posljedice
----------

Posljedice zatajivanja bubrega jest uremija koja se očituje:

* generalizirani edemi uzorkovani zadržavanjem vode i soli
* acidoza zbog nemogućnosti bubrega da uklone iz tijela kisele produkte koji se normalno stvaraju
* visoka koncentracija dušičnih metaboličkih otpadnih produkata, a posebice ureje, kreatinina i mokraćne kiseline
* visoka koncentracija brojnih drugih produkata poput fenola, guanidinskih baza, sulfata, fosfata i kalija

Krajni stadij uremije jest uremična koma zbog acidoze. Počinje mućenjem svijesti bolesnika i on uskoro zapada u komatozno stanje. 
Ako se ne podvrgne hitnoj intervenciji krvni tlak počinje naglo padati i u roku od nekoliko sati pH krvi se snižava na oko 6,8 i nastupa smrt.

Eksterni linkovi
----------------

* Connecting dialysis community around the World (US) Arhivirano 2015-11-16 na Wayback Machine-u
* National Kidney Foundation (US)
* The Kidney Foundation of Canada(CA)
Koordinate: 45°47′56″N 15°58′10″E﻿ / ﻿45.79881280782°N 15.9694486856461°E﻿ / 45.79881280782; 15.9694486856461

**Eurotower** je poslovni neboder smješten u Zagrebu, u Hrvatskoj, na adresi Ulica Ivana Lučića 4, na križanju Ulice grada Vukovara i Ulice Ivana Lučića.

Tehnički podaci
---------------

Drugi je najviši neboder u Republici Hrvatskoj, iza poslovnog tornja u Strojarskoj koji je visok 96.15 metara. Smješten je na kosom terenu, pa se u obzir uzimaju dvije visine - 94 m od kote ulaznog platoa ispred tornja (Lučićeva ulica), odnosno najviša visina 96 m s druge strane, od ulaza u garažu (Humboltova ulica). Visina zgrade od poda najnižeg podzemnog kata do najvišeg vrha je 109,5 m. Iznad zemlje su visoko prizemlje, galerija, 23 kata, i strojarnica. Ispod zemlje se nalazi 5 katova podruma s 364 parkirališnih mjesta za djelatnike i posjetitelje. Katove poslužuje 8 modernih brzih dizala za djelatnike i posjetitelje, jedan teretni lift, te dva stubišta. Ukupna bruto površina iznosi 35 270 m2, a površina koja se daje u najam 18477 m2. 

Sigurnost predstavlja moderni umreženi sustav vatrodojave i kamera. Neboder ima 4 transformatora i pomoćni agregat.

Neboder je u oblika kvadra tlocrta 36 x 27.6 m s pravokutno udubljenom fasadom na 5 mjesta. Udubine (uvučene konzole) nalaze se na dijametralno suprotnim stranama kvadra, jedna se proteže od 1. do 3. kata, dvije od 8. do 10. kata, i dvije od 18. do 22. kata.

Kao armirano betonsku strukturu, obod nebodera drži 20 (5x4) betonskih stupova koji se prema vrhu stanjuju, te mnoštvo armature u jezgri.

Pročelje je izvedeno kao spoj dva lagano zatamnjena prozirna stakla. Prozori su fiksni i u punoj visini kata, te naizgled kaotično raspodijeljeni, a na mjestima udubina, razmješteni su pravilno. Zadnji - 23. kat, samo je djelomično prekriven staklenom fasadom; većina kata ima rebra od staklenih ploha u visini cijelog kata koja pod određenim kutom snažno reflektiraju Sunce. 

Također, pri određenim svjetlosnim uvjetima, dijelovi ili strane nebodera drukčije reflektiraju svjetlo, pa je toranj za primjerice oblačnog vremena dvobojan, a pri jarkom suncu izdaleka pojedini prozori sedefasto reflektiraju svjetlo. Kat je potpuno slobodan, bez pregradnih zidova, što omogućuje neovisno planiranje uredskih prostorija.

Cijeli kompleks je originalno zamišljen kao spoj dva nebodera od 26 i 13 katova, zvani Eurotower I i Eurotower II, no oba su na kraju reducirane visine.

Povijest
--------

Zemljište je još 2002. godine bilo predviđeno za neboder, a radovi su počeli u ljeto 2004. godine. Prvi prozor postavljen je u svibnju 2005. godine, dostizanje zadnjeg kata krajem kolovoza 2005. a dostizanje pune visine krajem rujna 2005.
Kraj radova se predviđa za kraj 2006. Visina drugog, nižeg nebodera (prije zvanog Mamićev toranj) je reducirana sa 16 na 10 katova, a završetak se predviđa za 2008. godinu.

Arhitekt je Marijan Hržić, investitor Josip Kordić (direktor tvrtke Hidrocommerce). Glavni izvođač radova konstrukcije zgrade je tvrtka Porr - Hrvatska. Glavni izvođač konstrukcije je Hidrocommerce.

Vanjske veze
------------

***Eurotower*** na Wikimedijinoj ostavi

* Eurotower - službena stranica (`en`)
*Za ostala značenja, v. Zatvor (razvrstavanje).*
Pogled u zatvorsku ćeliju
**Zatvor** u najširem smislu označava ustanovu, odnosno objekt čija je svrha da u njemu smještenim osobama, koje se nazivaju **zatvorenici**, oduzeti slobodu, odnosno ograničiti kretanje kao i niz drugih prava. Postoje razne vrste zatvora, ali se pod izrazom "zatvor" gotovo u pravilu smatraju samo institucije koje vodi država, a u koje su zatvorenici smješteni odlukom suda ili drugog nadležnog organa. 

Takvi se zatvori se u većini suvremenih država dijele na dva osnovna tipa - zatvore u kojima se nalaze osobe na sudu pravomoćno osuđene na kaznu zatvora, odnosno **kažnjenici**; i zatvore u kojima se nalaze osobe pritvorene radi provođenja kriminalističke istrage ili kaznenog postupka, odnosno **pritvorenici**. Za prvi tip zatvora se na prostoru bivše SFRJ koristi izraz kazneno-popravni zavod ili, kolokvijalno, **kaznionica**; za drugi tip zatvora se koristi izraz okružni zatvor ili, kolokvijalno, **istražni zatvor**. 

Zatvori se, nadalje, ovisno o tipu zatvorenika, mogu dijeliti na muške, ženske i maloljetničke; prema tipu obezbjeđenja se mogu dijeliti na zatvorene, poluotvorene ili otvorene zatvore. Vrlo je čest slučaj da države iz financijskih razloga kombiniraju namjene određenih tipova zatvora, pa je, tako, na primjer, uobičajeno da osobe koje su zbog prekršaja ili blažih kaznenih djela osuđene na kratke zatvorske kazne smještene u okružne zatvore zajedno s pritvorenicima koji čekaju suđenje.

Glavne službe u zatvorima su služba za obezbjeđenje i služba za prevaspitanje. Nauka koja se bavi zatvorskim sistemima naziva se penologija.

Veze
----

* Pravo
* Kućni pritvor
* Tamnica
* Kažnjenička kolonija
* Zarobljenički logor
* Koncentracioni logor
* Zatvorska pobuna

***Zatvor*** na Wikimedijinoj ostavi
**Donat od Casa Nigrae**, poznatiji kao **Donat Veliki** (latinski: , ? - 355) bio je kršćanski biskup Kartage, poznat po svojim radikalnim stavovima koji su kasnije postali poznati kao donatizam, odnosno kao jedna od ličnosti važnih za nastanak velike donatističke šizme među kršćanima Sjeverne Afrike.

O njegovom porijeklu i životu postoji malo podataka, uglavnom porijeklom od "pravovjernih" kršćanskih pisaca koji su njega i njegove sljedbenike smatrali hereticima. Prije dolaska u Kartaginu je bio biskup grada Casae Nigra, relativno malog grada na ravnicama Numidije. Dio historičara pretpostavlja da je porijeklom bio Berber, odnosno da je u njegovom ruralnom i relativno zabačenom rodnom kraju kršćanstvo, za razliku od razvijene Kartagine imalo glavno uporište među siromašnim seljacima, odnosno snažnu socijalnu notu koja se odrazila i na militantni pokret *agonistika*. U svakom slučaju, kada je došao u Kartaginu oko 311. ili 313. među kršćanima Kartagine i Sjeverne Afrike je već postojao veliki sukob između dvije frakcije vezane uz različit odnos prema ranijim paganskim progonima, odnosno vjernicima koji su se u ta vremena formalno odrekli vjere u nastojanju da očuvaju imovinu, slobodu i život. Dok su struja, vezana uz biskupe Mensurije i Cecilijan zalagala za "pragmatični" i blagi odnos prema njima, dotle su njihovi protivnici, tzv. *rigoristi*, okupljeni oko Sekunda, biskupa Tigiste, držali da se samo kršćani beskompromisno spremni na mučeništvo imaju smatrati kršćanima, odnosno da se tzv. *lapsima* ("posrnulima") i *traditorima* ("izdajnicima") zapriječi povratak u Crkvu. Sukob između dviju struja je eskalirao kada je 311. Cecilijan svrgnut od rigorista koji su na sinodu svrgnuli Cecilijana i za novog biskupa izabrali Majorina. Iako je Cecilijan dobio podršku pape Miltijada i cara Konstantina, nakon Majorinove smrti je novim biskupom postao Donat. Na tom mjestu je ostao više od trideset godina, sve dok godine 347. nije uhapšen i prognan u Galiju gdje je i umro.

Eksterni linkovi
----------------

* Catholic Encyclopedia: Donatists
* History of the Donatists Arhivirano 2006-12-12 na Wayback Machine-u
**Zastave jugoslovenskih socijalističkih republika** su definisane u svakoj od sastavnih republika Socijalističke Federativne Republike Jugoslavije (do 1963. to su bile narodne republike, sastavni delovi FNRJ). Zastava socijalističke republike je bila isticana zajedno sa zastavom SFRJ povodom nacionalnih praznika i drugih posebnih prilika.

Pojedinačne zastave šest Socijalističkih republika SFRJ su ovako izgledale (poređane po geografskom položaju):

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Socijalistička Republika Slovenija | Socijalistička Republika Hrvatska | Socijalistička Republika Srbija |
| Socijalistička Republika Bosna i Hercegovina | Socijalistička Republika Crna Gora | Socijalistička Republika Makedonija |

  

Zastave su zasnovane na starim istorijskim zastavama jugoslovenskih nacija, koje uglavnom koristile panslovenske boje, crvenu, belu i plavu. Sve su bile ukrašene komunističkim simbolom, crvenom zvezdom. 

Makedonska i bosanska zastava su odstupale od obrasca: zastava makedonske republike je bila novokreirana i sastojala se od proste crvene zastave, još jednog simbola komunizma, sa crvenom zvezdom oivičenom žutim (zlatnim). Bosna i Hercegovina se odlikovala nacionalnom mešovitošću, pa je i njena zastava bila crvena, sa malom jugoslovenskom zastavom u gornjem levom (uz jarbol) uglu.

Takođe videti
-------------

* Zastava SFR Jugoslavije

* Zastava Bosne i Hercegovine
* Zastava Republike Hrvatske
* Zastava BJR Makedonije
* Zastava Republike Srbije
* Zastava Republike Slovenije
* Zastava Srbije i Crne Gore
* Grbovi republika SFRJ
* Zastave Sovjetskih republika
**Donačka gora** je planina na istoku Slovenije visoka 884 metara, posljednji ostatak Karavanki.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Donačka gora* leži na istoku Slovenije nedaleko od hrvatske granice u kraju znanom kao Kozjansko, na terenu dviju općina Šmarje pri Jelšah i Ptuj. Donačka gora karakteristična je po svoja tri vrha (koja se ne vide sa svih strana), zbog kojih je zovu **Štajerski Triglav** i po oštrom vapnenačkom grebenu u smjeru istok-zapad na svom vrhu.

Sjeverni obronci gore površine 27 hektara sa bukovom prašumom proglašeni su 1965. rezervatom prirode.

Svoje današnje ime dobila po drvenoj crkvici sv. Donata (prije tog se zvala Rogaška gora), koja je nekad stajala na drugom mjestu, ali nakon što je izgorila 1740. podignuta je na današnjem mjestu.Rimljani su je zvali Mons Claudii.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Donačka gora (Štajerski triglav) in bukov pragozd*" (slovenski). Podezelje. Arhivirano iz originala na datum 2014-02-20. Pristupljeno 22. 05. 2014.

Vanjske veze
------------

***Donačka gora*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Donačka gora* na portalu Podezelje Arhivirano 2014-02-20 na Wayback Machine-u (`sl`)
Muhamed Nagib i Gamal Abdel Naser, vođe revolucije
**Državni udar u Egiptu 1952.** (poznat i kao **revolucija 23. jula**) izvršili su članovi društva Slobodnih oficira 23. jula 1952. godine. Završena je porazom i svrgavanjem egipatskog kralja Faruka. Republika je proglašena godinu dana kasnije.

Revolucija
----------

Nakon 1945. godine Egipat zapada u tešku ekonomsku krizu. Sve veći otpor egipatskog naroda primorao je Britance da 1946. godine povuče svoje trupe iz Kaira, Aleksandrije i iz delte Nila. Izraelsko-arapski rat izbio je 1948. godine. Egipat je učestvovao na strani arapske koalicije protiv Izraela. Egipatska vojska tučena je zbog zastarelog naoružanja i brojčane slabosti. Sve to je izazivalo veliko nezadovoljstvo kod naroda. To je dovelo do stvaranja revolucionarnih trupa. Tokom ili uskoro nakon Drugog svetskog rata, formirano je društvo Slobodnih oficira. Činili su ga najvažniji protagonisti buduće istorije Egipta: Gamal Abdel Naser, Anvar el Sadat, Abdulhakim Amer i drugi. Društvo Slobodnih oficira je 23. jula 1952. godine izvršilo uspešan državni udar. Vladar je prinuđen na izgnanstvo iako je republika proglašena godinu dana kasnije. Za prvog predsednika Republike proglašen je Muhamed Nagib. Potpomognuti Nagibom, vojnici preuzimaju vlast. Republikanski Egipat je postao vodeća država u arapskom svetu.

Nakon revolucije
----------------

Suverena vlast u Egiptu nakon revolucije prešla je na Revolucionarni savet. Nagib je ubrzo počeo iskazivati nezadovoljstvo odlukama Saveta. To su nastojale iskoristiti partija Vafd i Muslimanska braća da preuzmu vlast. Marta 1954. godine organizovane su demonstracije u Kairu sa zahtevom zbacivanja Revolucionarnog saveta. Vojska i policija verne Naseru razbile su demonstracije. Savet je oduzeo vlast Nagibu. On je ostao samo simbolični šef države. Naser je postao predsednik vlade i Revolucionarnog saveta i postao vojni guverner Egipta.

Povezano
--------

* Kraljevstvo Egipat
* Republika Egipat

Izvori
------

***Državni udar u Egiptu 1952.*** na Wikimedijinoj ostavi

* Istorija srednjeg istoka, Masimo Kampanini, Klio, 2001. godina
* Vojna enciklopedija, tom 2, Beograd 1971. godina, 2. izdanje

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85041308
* GND: 4325282-5

 |
}

Folsom State Prison na karti Californije  
Folsom State Prison**Folsom State Prison**Položaj u Kaliforniji
**Državni zatvor Folsom** (engl. ) je kaznionica kojom upravlja američka savezna država Kalifornija, a koja je smještena oko 30 km sjeveroistočno od glavnog grada Sacramenta. Otvoren je 1880. godine, te predstavlja drugi najstariji zatvor u državi (iza San Quentina). Također je poznat kao prvi zatvor u svijetu u koga je instalirala elekstrična struja, a što je omogućilo da se od 1895. do 1937. izvrši 93 pogubljenja električnom stolicom.

Folsom je jedan od najpoznatijih zatvora u popularnoj kulturi, i to djelomično zahvaljujući velikom broju hollywoodskih filmova koji su u njemu imali smještenu radnju. Jedan od njih, *Inside the Walss of Folsom Prison*, je mladog Johnnyja Casha inspirirao da napiše pjesmu *Folsom Prison Blues* koja je 1955. postala veliki hit i omogućila mu karijeru. Cash je istu pjesmu otpjevao 1968. godine na znamenitom koncertu za zatvorenike (ovjekovječenom u albuimu *At Folsom Prison*).

Vanjske veze
------------

***Državni zatvor Folsom*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službeni veb-sajt
* California Department of Corrections and Rehabilitation: official website
* *Code of Silence* Arhivirano 2007-02-08 na Wayback Machine-u documentary film
* Folsom Embodies California's Prison Blues – August 13, 2009 NPR story
* "Folsom Prison Boasts A Rich History Spanning One Hundred Thirty Years Arhivirano 2010-11-10 na Wayback Machine-u." California Department of Corrections and Rehabilitation
* Folsom Prison Views 1893-1908 at The Bancroft Library
Koordinate: 52°39′22.5″N 1°55′37.7″W﻿ / ﻿52.656250°N 1.927139°W﻿ / 52.656250; -1.927139

Put kraj Richborough Castlea, jedna od početnih točki na jugoistočnoj obali Britanije u rimsko doba
**Watling Street** je ime koje danas nosi drevni put u Engleskoj i Walesu, a koji su koristili drevni Briti, uglavnom između današnjih gradova Canterbury i St Albans. Rimljani su ga kasnije popločali, a što se navodi u Antoninskom itineraru kao Iter III: "Item a Londinio ad portum Dubris" - od Londona do luke Dover. Tu rutu danas koristi put A2 od Dovera do Londona i A5 od Londona do Wroxetera.

Ime dolazi od staroengleskog izraza *Wæcelinga Stræt*. Riječ "street" je u drevnom engleskom značila "popločani put" (latinski: "via strata"), da bi se tek kasnije počela koristiti za gradsku ulicu.

Povezano
--------

* Bitka kod Watling Streeta

Vanjske veze
------------

***Watling Street*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Antonine Itinerary
* 'Watling Street - A Journey through Roman Britain' web page by the BBC
Ovo je članak o zakonu iz 1679. godine.  Za istoimene zakone donešene pre i posle, v. Habeas Corpus Act (razvrstavanje).  

**Zakon o habeas corpusu** ili **Habeas Corpus Act** (lat. *Habeas corpus* = imaj telo) je zakon koji je doneo Parlament Engleske 1679. godine, a koji se smatra jednim od najznačajnijih izvora prava čoveka u anglosaksonskom pravu. On je propisao jedno od najvažnijih prava građana - zaštitu od arbitrarnog lišavanja slobode. Njime je izvršna vlast stavljena pod kontrolu sudske vlast. Osnovna načela ovog zakona svode se na zabranu nezakonitog hapšenja bez sudskog naloga, zabranu dugotrajnog zadržavanja u pritvoru bez dokaza o krivici, zaštitu od maltretiranja u istrazi i iznuđivanja iskaza. On je utvrdio obavezu da se uhapšeno lice odmah privede sudu koji treba da donese rešenje o opravdanosti lišavanja slobode.

Pravo iz Habeas corpus akta je uneto u Američki ustav iz 1789, a odigralo je i značajnu ulogu u borbi za nezavisnost.

Izvori
------

1. ↑  Navođenje zakona po kratkom naslovu je omogućio Zakon o kratkim naslovima iz 1896. godine. Nakon ukidanja tog zakona, danas temelj za kratki naslov predstavlja Zakon o tumačenju iz 1978. godine
**Zbornik Nikše Ranjine** ili *Ranjinin zbornik*, ponekad nazivan i *Dubrovački kanconijer*, najstariji je lirski zbornik hrvatske svjetovne lirike. Zapisivač je zbornika dubrovački plemić Nikša Ranjina, koji je još u djetinjstvu počeo skupljati i zapisivati pjesme (g.1507. počeo ih je zapisivati, a ne zna se kada je prepisivanje završio). Pjesme u *Zborniku* mahom su ljubavne tematike, a autori su im Šiško Menčetić, Džore Držić i drugi, danas nepoznati pjesnici. Ljubav se u zborniku opisuje i opjevava ne toliko kao intimna stvar pjesničkog subjekta, nego pretežito kao svojevrsna društvena igra koja podliježe propisanim oblicima ophođenja. Nižu se u tim pjesmama razne faze i razni oblici ljubavnog ophođenja: udvaranje, izjava ljubavi, molba da se ljubav uzvrati, veličanje tjelesne i duhovne ljepote drage, vile gospoje, bol zbog neuzvraćene ljubavi i slično, a kao adresati, objekti pjesničkih poruka pojavljuju se vile, diklice i gospoje, Amor, božansko biće, ali i razni predmeti i pojave. U književnopovijesnom smislu *Zbornik* je sinteza raznih i raznorodnih književnih utjecaja i poticaja, od onih trubadursko-viteških, talijanskih srednjovjekovnih pa do Petrarce i raznih varijanata petrarkizma i petrarkiranja. Ponekad se ističu i veze s narodnom, folklornom hrvatskom lirikom, premda je o tome teško preciznije suditi jer zapisa hrvatske folklorne lirike iz tog doba ne posjedujemo.
*Ovaj članak govori o nulama funkcije, koje ne treba miješati sa vrijednosti u nuli. možda biste željeli informacije o n-tom korijenu brojeva.*
*ƒ*(*x*)=cos*x* na intervalu [-2π,2π], gdje su vrijednosti od x (crvene tačkice) korijeni (nule) (x-presjeci).
U matematici, **korijen** (ijek.) ili **koren** (ek.) (ili **nula**) funkcije kompleksne vrijednosti {\displaystyle f} je član x domena od {\displaystyle f}, takav da {\displaystyle f(x)} **nestaje** u x, to jest,

{\displaystyle x{\text{ such that }}f(x)=0\,.}
Drugim riječima, "korijen" funkcije {\displaystyle f} je vrijednost za x kojom dobijamo rezultat nule ("0"). Na primjer, razmotrimo funkciju {\displaystyle f} definisanu slijedećom formulom:

{\displaystyle f(x)=x^{2}-6x+9\,.}
Ova funkcija ima korijen u 3, pošto je {\displaystyle f(3)=3^{2}-6(3)+9=0}.

Ako se funkcija preslikava iz skupa realnih brojeva u skup realnih brojeva, njene nule su tačke u kojima njen grafik presjeca *x*-osu. Vrijednosti x u takvim tačkama nazivaju se x-presjeci. Zbog toga, u ovoj situciji, korijen se može nazvati i ***x*-presjek**. 

Riječ **korijen** može se, također, odnositi na n-ti korijen broja, **a**, kao u izrazu {\displaystyle a^{1/n}={\sqrt[{n}]{a}}}.
Kvadratni korijen broja,**a** je {\displaystyle a^{1/2}={\sqrt[{2}]{a}}={\sqrt {a}}}.

Vièteove formule daju vezu koeficijenata polinoma sa sumam i proizvodima njihovih korijena (nula).

Jedan od najvažnijih nerješenih problema u matematici bavi se mjestima korijena Riemannove zeta funkcije.

Povezano
--------

* Nula (kompleksna analiza)
* Pol (kompleksna analiza)
* Ostali korijeni
Satelitski snimak Peloponeza, gde je Korintski zaliv u gornjem desnom uglu
Pogled na zaliv
**Korintski zaliv** (grčki Κορινθιακός Κόλπος) je zaliv i deo istočnog Jonskog mora u okviru države Grčke. Zaliv je dobio ime po najvećoj luci u zalivu, gradu Korintu. Na zapadu zaliv se preko tesnaca Rio povezuje na Patraski zaliv. Na istoku se zaliv završavao kod drevnog grada Korinta, a tu je u 19. veku prokopan Korintski kanal. Oblast Korintskog zaliva je jedna od najtrusnijih u celoj Evropi.

Zaliv je dugačak 130 km, širok 8-32 km, a najveća dubina je 935 m. Severnu obalu čini teško pristupačna i strma obala Središnje Grčke, a južnu pristupačnija obala Peloponeza. Danas su obe obale povezane novim velelepnim mostom Rio-Antirio na tesnacu Rio, jednim od najvećih mostova Evrope.

Na obali zaliva nalazi se značajan grčki grad i luka Korint na krajnjem istoku zaliva. Drugi značajni gradovi su Nafpakos i Itea na severnoj obali i Kijato i Egion na južnoj. Postoje i mnoge manje luke sa brojnim ribarskim brodovima, pošto je zaliv bogat ribom.

Na obale Korintskog zaliva izlaze sledeće grčke prefekture (okruzi):

* Etolija-Akarnija na severozapadu
* Fokida na severu
* Beotija na severoistoku
* Atika na istoku
* Korint na jugu
* Ahaja na jugozapadu

Istorija
--------

Korintski zaliv je bio poznat u istoriji po nekoliko događaja:

* Prva Lepatska bitka - 1499-1500. g.
* Druga Lepatska bitka - 1571. g.

Lepanto je stari naziv za grad Nafpakos.

***Korintski zaliv*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 248686838
* LCCN: sh96008201
* GND: 4313322-8
* NKC: ge494940

 |
**Ibrahim Raisi** (perz. ابراهیم رئیسی, Mašhad, Iran, 14. prosinca 1960.), iranski je konzervativni političar, muslimanski pravnik i trenutačni predsjednik Irana. Izabran za predsjednika na iranskim predsjedničkim izborima 2021. godine.

Raisi je obavljao niz dužnosti u iranskom pravosudnom sustavu, 1988. bio je jedan među četvoricom u tužilačkom odboru odgovornom za suđenja članovima Narodnih mudžahedina Irana (MEK), Sadamovih saveznika poraženih u ratu iste godine. Kasnije je imao funkciju zamjenika glavnog suca (2004–2014), državnog odvjetnika (2014–2016) i glavnog suca (2019–2021). Također, bio je tužitelj i zamjenik tužitelja u Teheranu 1980-ih i 1990-ih. Bio je skrbnik i predsjednik Zaklade Astan Kuds Razavi, od 2016. do 2019. Član je Skupštine stručnjaka iz provincije Južni Horasan, za koju je prvi put izabran na izborima 2006. godine. 

Raisi se kandidirao za predsjednika 2017. godine kao kandidat konzervativne Narodne fronte snaga islamske revolucije. Tom prilikom je izgubio od umjerenog Hasan Ruhanija, 57% na 38,3%.

Raisi se drugi put uspješno kandidirao za predsjednika 2021. godine. Pobijedio je sa 61,9% glasova, naslijedivši tom prilikom Hasana Ruhanija.

Izvori
------

1. ↑  Maziar Motamedi (19 June 2021). „Hardliner Ebrahim Raisi declared Iran's new president". *Aljazeera English*. Pristupljeno 19 June 2021.
2. ↑  „Ra'eesi became chairman of AQR". BBC Persian. 7 March 2016. Arhivirano iz originala na datum 14 June 2018. Pristupljeno 8 March 2016.
3. ↑  „Hardline cleric Raisi to take on Rouhani in Iran's presidential election". *Reuters*. 9 April 2017. Arhivirano iz originala na datum 12 November 2017. Pristupljeno 17 April 2017.

Vanjske veze
------------

| * p
* r
* u
Predsjednici Irana |
| --- |
| 
* Abulhasan **Banisadr** (1980–1981)
* Muhamed-Ali **Radžai** (1981)
* Ali **Hamenei** (1981–1989)
* Akbar Hašemi **Rafsandžani** (1989–1997)
* Muhamed **Hatami** (1997–2005)
* Mahmud **Ahmadinežad** (2005–2013)
* Hasan **Ruhani** (2013–2021)
* Ibrahim **Raisi** (2021–danas)

 | Iran |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 104149842023702841800
* GND: 1242922210

 |
**Historija Sofije**, današnjeg glavnog grada Bugarske je duga više hiljada godina, u rasponu od antike do današnjnih dana. Često se navodi kako je Sofija drugi najstariji glavni grad u Evropi. Tokom vremena je imala više imena, a ostaci starog grada su i danas vidljivi.

Sofija je prvo bila tračka naseobina po imenu Serdika, nazvana po tračkom plemenu Serdi. U doba Antičke Makedonije ova obalst bila na krajnjemseveru grčke civilizacije. Rimsko Carstvo ju je osvojio 29. godine nove ere, i postala je glavni grad provincije *Dacia Mediterranea*. Huni su je uništili 447. Grad je ponovo izgradio vizantijski imperator Justinijan i preimenovao u *Triadica*. 

Bugari su prvi put zauzeli Serdiku 809. godine i grad ubrzo dobija slovenski karakter. Pod Bugarima je ime grada bilo prvobitno *Sredec*, a kasnije je promenjeno u *Sofija* (što na grčkom znači "mudrost"). Tokom zadnjih vekova srednjeg veka grad je zahvaljujući udaljenosti od carskog Carigrada postao središte bugarske vlasti, a time značajno trgovište i zanatsko središte. 1376. Sofiju je 1382. osvojilo Osmansko carstvo, i postala je glavni grad turske provincije Rumelije. Pod Turcima Sofija je bila sledećih pet vekova. 

1878. Sofiju su za vreme rata sa Osmanskim Carstvom zauzele ruske trupe. 1879. godine je Sofija je proglašena glavnim gradom novostvorene Kneževine Bugarske. Za potrebe nove države izgled grada je radikalno pormenjen za sve 2-3 decenije i dobio potpuno 'evropske' crte. Tokom ovog vremena grad je doživeo i nagli ekonomski i demografski uspon. Za vreme Drugog svetskog rata, Sovjeti su osvojili Sofiju i svrgnuli dotadašnji pro-nemački režim. Posle rata je je nova komunistička država, ali je grad i dalje nastavio sa rastom i razvojem. Posle otvaranja Bugarske ka Zapadu i demokratizacije društva 1990. Bugarsku su zahvatili turbulentni procesi privatizacije praćeni velikim privrednim propadanjem i iseljavanjem stanovništva karakterističnim za postkomunistički period, dok je Sofija kao glavni grad uglavnom bolje prošla kroz ove krizne procese.

Izvori i reference
------------------

***Historija Sofije*** na Wikimedijinoj ostavi

* „Sofia — 129 Years Capital" (bugarski). Municipal website of Sofia. Arhivirano iz originala na datum 2006-04-23. Pristupljeno 05. 04. 2006.
Grb Saudijske Arabije
**Historija Saudijske Arabije** ujedinjene pod dinastijom Saud počinje sa islamskim vjerskim reformatorom Muhamedom ibn Abdul-Vahabom koji je oko 1750. godine udružio snage s Muhamedom ibn Saudom, vladarom mjesta Dirija u središnjoj Arabiji čiji su nasljednici do početka 19. vijeka s potporom širokih slojeva oduševljenih novim vjerskim vođom osvojili većinu Arabije u Emirat Diriju. Veza dinastije Saud s vahabijskom interpretacijom islama ostat će jedno od ključnih obilježja saudijske države i u budućnosti.

Nova arapska sila pobudila je reakciju svojih moćnih susjeda, Osmanskog Carstva i njegovog saveznika Egipta koji su 1818. uništili prvu saudijsku državu. Ubrzo je uslijedila obnova i osnivanje Druge saudijske države (Emirata Nadžd), ali je podlegla unutrašnjim sukobima i ratovima sa susjedima 1891. godine.

Modernu Saudijsku Arabiju osnovao je Abdulaziz al-Saud, poznat kao Ibn Saud, koji je 1902. započeo okupljati tradicionalne obiteljske zemlje kombinacijom oružanih sukoba i vješte diplomacije. Ujedinjeno Kraljevstvo, tada najznačajnija sila na Bliskom Istoku, priznalo je nezavisnost Saudove kraljevine 1927. a 1932. Hidžaz i Nadžd (središnji dio Arabije) i formalno su ujedinjeni u Kraljevinu Saudijsku Arabiju.

Politički uspjesi nisu bili praćeni ekonomskim sve dok nisu otkrivena naftna nalazišta u maju 1938. godine. Razvojni programi iskorištavanja nalazišta su prekinuti Drugim svjetskim ratom 1939. godine, da bi bili ponovo pokrenuti 1946. godine, a proizvodnja je dostigla pune kapacitete 1949. godine. Nafta je osigurala ekonomski prosperitet zemlje i ojačala njenu poziciju u svijetu.

Poslije Abdul Azizove smrti 1953. godine tron je preuzeo njegov sin Saud, koji je vladao do 1964. godine, da bi ga naslijedio Faisal. Faisala 1975. godine ubija nećak princ Faisal ibn Musaida. Nakon ubojstva prijestolje je preuzeo kralj Khalid koji je vladao sedam godina. Njega je pak naslijedio kralj Fahd 1982. godine. Fahd je umro 2005. godine, a naslijedio ga je njegov polubrat Abdulah. Njega je 2015. godine naslijedio polubrat Salman, trenutačni vladar Saudijske Arabije.

***Historija Saudijske Arabije*** na Wikimedijinoj ostavi
**Zdenko Škrabalo** (4. kolovoza 1929 - 12. siječnja 2014) bio je hrvatski liječnik, znanstvenik i diplomat, koji je od 1992. do 1993. služio kao ministar vanjskih poslova. 

Rođen je u uglednoj hrvatskoj obitelji u gradu Somboru, gdje je završio gimnaziju. Godine 1953. je diplomirao medicinu na Sveučilištu u Zagrebu, gdje će 1976. postati redovni profesor. Istakao se istraživačkim radom na polju tirodine patologije, andrologije i dijabetesa, te je bio prvi znanstvenik koji je opisao parazitsku bolest piroplazmoze kod čovjeka. Zbog tih i drugih dostignuća je radio u Svjetskoj zdravstvenoj organizaciji, a 1992. je izabran za člana HAZU.

Nakon uvođenja demokracije i dolaska HDZ na vlast u Hrvatskoj, Škarabalo je 1990. postao jedan od savjetnika predsjednika Tuđmana zadužen za kontakte s međunarodnim organizacijama. Godine 1992. je zamijenio Zvonimira Šeparovića na mjestu ministra vanjskih poslova, i na tom mjestu ostao do 1993. godine. S tog je mjesta imenovan za veleposlanika u Austriji i Lihtenštajnu, gdje proveo sljedeće dvije godine.

Njegov brat Ivo Škrabalo je bio poznat kao istaknuti filmski radnik i političar, ali u oporbenoj Hrvatskoj socijalno-liberalnoj stranci.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 54078696
* LCCN: nr2001034270
* ISNI: 0000 0000 4947 1285
* GND: 119006734X

 |
**Abu al-Waleed Ahmad Ibn Zaydún al-Makhzumi** (1003-1071), poznatiji kao **Ibn Zaydún** (puno arapsko ime **أبو الوليد أحمد بن زيدون المخزومي**) bio je arapski pjesnik koji je djelovao u Cordobi i Sevilli u al-Andalusu (muslimanska Iberija). Bio je rodom iz arapske aristokratske porodice Makhzum. Na njegov život i djelo je značajno uticala ljubavna veza s Walladom bint al-Mustakfi, kćeri kalifa Muhameda III, koja je i sama bila renomirana pjesnikinja. Nakon što je pao u nemilost, morao je bježati iz Kordobe i utočište našao kod Abada, vladara Seville, a kasnije i njegovog sina Al-Mu'tamida. Nakon što su vladari Sevilje nakratko zauzeli Kordobu, vratio se kući. Nostalgija za izgubljenim zavičajem je čest motiv njegove poezije.

Izvori
------

Literatura
----------

* Ahmad ibn Abd Allāh Ibn Zaydūn, Mahmūd Subh. (1979). *Poesias*, Instituto Hispano-Árabe de Cultura, ed. University of Virginia.
* Concha Lagos. (1984). *Con el arco a punto* Instituto Hispano-Arabe de Cultura. University of California. ISBN 84-7472-057-5.
* Sieglinde Lug. (1982). *Poetic Techniques and Conceptual Elements in Ibn Zaydūn's Love Poetry*, University Press of America (based on the author's thesis).
* S. Jayyusi. (1992). *The Legacy of Muslim Spain*. pp. 343–351.
**Ibrahim-beg II Firdus** (Livno, kraj XVIII veka – Travnik, 22. V. 1837) je bio livanjski kapetan, saborac Husein-kapetana Gradaščevića, poznatiji kao Zmaj od Bosne, koji se borio za bosansku autonomiju u Osmanlijskom carstvu. Ibrahim-beg Firdus je bio pripadnik bosanske begovske porodice, koja vodi poreklo od starog bosanskog plemstva iz okoline Livna. Bio je sin Ahmed-bega III i od 1804. njegov naslednik na položaju livanjskoga kapetana. Za vreme vezirovanja Ali Džemaludin-paše (1820–22) sklonio se iz Bosne. 

Husein-kapetan Gradaščević je Ibrahim-beg Firdusa 1832. godine imenovao za glavnog zapovednika vojske livanjskoga, duvanjskog, glamočkog i svih hercegovačkih kadiluka i poverio mu vođenje vojnih operacija protiv Ali-age Rizvanbegovića, u kojima je bio poražen. Nakon sloma Gradaščevićeva pokreta neko vreme se sklonio na područje pod austrijskom vlašću, a 1834. godine ponovno je stekao livanjsku kapetaniju. Kada su kapetanije u Bosni bile ukinute 1835. godine, Ibrahim-beg Firdus je postao privremeni upravnik livanjskog sandžaka, a 1836. protiv njega su se pobunili Livnjaci pa je bio smijenjen s položaja.

Svoje poslednje dane, pre odlaska u emigraciju, proveo je na svom imanju u Crnom Lugu na severu Livanjskog polja. Prema zapisu Maria Petrića on se u Crni Lug sklonio bežeći iz Čelebića pred pobunom livanjskih begova. Nakon kraćeg boravka u Crnom Lugu, dobio je azil od Austrije i prešao u Dalmaciju. Umro je 1837. godine u Travniku.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2014-02-10. Pristupljeno 2013-11-23.
2. ↑  Livanjsko polje - zov zavičaja, Milan Đuran, Grafikom, Zrenjanin 2005, str. 79-83.
**Универзитет Западних Индија** (енг. *University of the West Indies*) је јавни универзитетски систем који пружа високо образовање у 18 земаља и територија енглеског говорног подручја у каропском региону. Те земље и територији су Јамајка, Ангвила, Антигва и Барбуда, Бахами, Барбадос, Белизе, Бермуди, Британска Дјевичанска Острва, Кајманска Острва, Доминика, Гренада, Гвајана, Монтсерат, Свети Кристофор и Невис, Света Луција, Свети Винцент и Гренадини, Тринидад и Тобаго, Туркс и Кајкос Острва. Сви наведени ентитети дио су или Комонвелта нација или су Британске прекоморске територије. Главни циљ универзитета је да *ослободи потенцијале за економски и културни развој* у региону Западних Индија. У почетку је институција функционирала као неовисни вањски колеџ Универзитета у Лондону.

Извори
------

Вањске везе
-----------

***Универзитет Западних Индија*** na Wikimedijinoj ostavi

* University of the West Indies

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 265685542
* LCCN: nr90027685
* ISNI: 0000 0000 8786 7651
* GND: 1030764-3
* SUDOC: 071341609
* BNF: cb118680763 (podaci)
* NKC: xx0088440

 |
Univerzitet u Torontu – латиницом

**Универзитет у Торонту** (енглески: *University of Toronto*) је јавни истраживачки универзитет у канадскоме граду Торонту у држави Онтарио. Универзитет је под именом Краљевски коледж (енглески: *King's College*) основан краљевском даровницом 1827. године као прва високообразовна институција у колонији Горњој Канади. Универзитет је све до 1850. био под контролом Цркве Енглеске када постаје секуларна институција и мења име у данашње. Као високо децентрализована институција универзитет се састоји од дванаест колеџа са широком аутономијом на подручју финансија и унутаринституционалног уређења. Такођер, сваки колеџ има специфичан хисторијски развој. Институција је чланица престижне организације У15-група канадских истраживачких универзитета.

Вањске везе
-----------

* Универзитет у Торонту

| * p
* r
* u
Kanada U15-grupa kanadskih istraživačkih univerziteta |
| --- |
| 
* Alberta Alberta
* Britanska Kolumbija Britanska Kolumbija
* Alberta Calgary
* Nova Škotska Dalhousie
* Quebec Laval
* Manitoba Manitoba
* Quebec McGrill
* Ontario McMaster
* Quebec Montreal
* Ontario Ottawa
* Ontario Queen's
* Saskatchewan Saskatchewan
* Ontario Toronto
* Ontario Waterloo
* Ontario Zapadni Ontario

 |  |
**Josip Magdić** (Ogulin, 19. 3. 1937.) je poznati hrvatski skladatelj, dirigent, glazbenik i glazbeni pedagog. Svira na orguljama i glasoviru.

Srednje školovanje je imao u dva grada. U Ogulinu je pohađao niže razrede gimnazije. Potom odlazi u Zagreb gdje pohađa klasičnu gimnaziju i glazbenu školu. Školovanje nastavlja u Višoj pedagoškoj školi, na studijskoj grupi glazbe i hrvatskog jezika. U Zagrebu je usporedno s tim studijem privatno studirao polifoniju i radio kao nastavnik solfeggia i glasovira u Glazbenoj školi Sveučilišta August Cesarec.

1960-ih odlazi u Sloveniju, u Ljubljanu, gdje završava Akademiju za glazbu sveučilišta u Ljubljani studij kompozicije i dirigiranja, a potom i postdiplomski studij kompozicije. Usporedno sa studijem na Akademiji, 1964. postaje članom Slovenskog društva skladatelja. 

Godine 1967. se vratio u Hrvatsku. Zaposlio se u Bjelovaru gdje je radio kao profesor i direktor u Glazbenoj školi. Tri godine poslije, 1970. je otišao u BiH, u Sarajevo. Ondje se zadržao preko dva desetljeća, posvetivši se predavanju na Muzičkoj akademiji, skladanju i koncertnim nastupima. Iste te 1970. godine postaje članom tamošnjeg društva skladatelja. Dvije godine poslije zajedno s Rajmundom Likićem osniva ansambl suvremene glazbe MOMUS (MOderna MUzika Sarajevo). 1977. je utemeljio još jedan ansambl suvremene glazbe Masmantra koji je djelovao u uskoj svezi s elektroakustičkom radionicom (EAR). U ansamblu je također djelovao Rajmund Likić.

1994. postaje članom Hrvatskog društva skladatelja. 1995. se vratio živjeti u Hrvatsku. Od tad radi na Muzičkoj akademiji kao redovni profesor.

Iza Josipa Magdića je bogat skladateljski opus koji je pobrao brojne nagrade i priznanja diljem svijeta. Skladbe su mu izvođene diljem Europe i Amerike, u Aziji su mu djela izvodili u Japanu, a u Oceniji u Australiji i na Novom Zelandu. Sam Magdić je često izvodio na orguljama vlastita djela na koncertima, od kojih su mu poznati koncerti u Hrvatskoj, u rodnom Ogulinu te u inozemstvu: Danskoj, Francuskoj, Italiji, Norveškoj i Njemačkoj.

Za svoje bogato stvaralaštvo dobio je mnoga domaća i svjetska priznanja i nagrade.

Izvor
-----

* Ogulin Poznati Ogulinci
* Hrvatsko društvo skladatelja Arhivirano 2013-12-26 na Wayback Machine-u
* Župa Vareš Arhivirano 2011-08-09 na Wayback Machine-u Miholjski koncert klasične glazbe

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305584584
* ISNI: 0000 0000 0137 7337
* GND: 1089750102
* MusicBrainz: f73d6fea-5cd8-4e92-89b3-d4e73cc8aa51
* CONOR.SI: 99820643

 |
**Josip Mažar Šoša** (1912 — 1944) bio je bosanskohercegovački i jugoslovenski partizanski komandant, kasnije proglašen za narodnog heroja Jugoslavije.

Biografija
----------

Rođen je 18. septembra 1912. godine u Derventi. Završio je pomorsku trgovačku akademiju u Bakru. Josip Mažar je po završetku akademije dvije godine plovio na brodovima, ali je kao komunista otpušten iz službe i policijski sproveden u Banju Luku. Tu su ga primili u Komunističku partiju Jugoslavije, 1935. godine. Policija je čestim hapšenjem prekidala njegov posao, ali Šošinu revolucionarnu djelatnost nije mogla zaustaviti, ni onda kada je bio prinuđen da štrajkuje glađu, ni onda kada su ga premlaćivali u Crnoj kući.

Početkom juna 1941. Šoša je bio jedan od 14 najistaknutijih komunista Bosanske krajine, koji su na Šehitlucima, iznad Banjaluke, pravili posljednji raspored pred podizanje naroda na ustanak. Od prvog sastanka s kozarskim komunistima u selu Orlovcima kod Prijedora, 25. jula 1941. godine, učestvuje u pripremama ustanka sa dr. Mladenom Stojanovićem.

Šoša je rukovodio prvim oružanim akcijama na rudnik Lješljane. Formirao je Lješljansko-dobrljinski odred. Učestvovao je u napadu na Podgrace, Turjak. Nakon toga je postao komandant bataljona. U decembru 1941. godine postao je zamjenik komandanta Drugog krajiškog odreda. Maja 1942. godine istakao se u rukovođenju za oslobođenje Prijedora. Učestovovao je u obrani Kozare u velikoj fašističkoj ofanzivi juna i jula 1942. godine. Na Paležu 22. septembra 1942. godine postao je komandant Pete krajiške (kozarske) brigade.

Ispred Četvrte krajiške divizije, postrojene 7. januara 1943. godine na snijegom pokrivenoj zaravni kraj Srpske Jasenice pod Grmečom, vrhovni komandant NOV i POJ Josip Broz Tito primio je raport od njenog prvog komandanta Josipa Mažara Šoše. Sa ovom divizijom Šoša je suzbijao njemačko - ustašku ofanzivu na Grmeču i oslobađao krajiške gradove.

Kao komandant Jedanaeste krajiške divizije uništio je četnički pokret u centralnoj Bosni. Presjekao je neprijateljske komunikacije Brod - Sarajevo u vrijeme bitke na Sutjesci. Uoči nove, 1944. godine, po ucrtanim strelicama njegove operativne zamisli, kretale su se divizije Petog bosanskog i Prvog proleterskog korpusa prema Banjaluci.

Poginuo je oktobra 1944. godine kao načelnik Operativnog odjeljenja Petog udarnog korpusa, od eksplozije minobacačke granate prilikom napada na Travnik.

Odlukom Prezidijuma Narodne skupštine Federativne Narodne Republike Jugoslavije, 26. jula 1949. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Porodica
--------

Josip potiče iz poznate revolucionarne porodice Nikole Mažara, finansijskog inspektora. I Josipov mlađi brat Drago(1918 — 1991) je takođe proglašen za narodnog heroja.

Literatura
----------

* Ljubo Mihić, *Kozara*. „Dnevnik", Novi Sad 1987. godina.

***Josip Mažar Šoša*** na Wikimedijinoj ostavi
**John Franklin Candy** (Toronto, 31. listopada 1950. - Durango, 4. ožujka 1994.), priznati kanadski komičar i glumac. Među njegovim poznatijim filmovima su "Sam u kući", "Mala trgovina užasa", "Ujak Buck" i "Avioni, vlakovi i automobili".

Mlade godine
------------

Rodio se u Torontu 31. listopada 1950. Pohađao je katoličku srednju školu Neil McNeil, gdje je igrao kanadski nogomet.

Karijera
--------

Nakon toga se zainteresirao za glumu nastupivši prvi put 1973. godine u filmu "Class of '44". U karijeri je snimio 48 filmova, a mnogi kritičari govore da je najbolju ulogu ostvario u filmu *Avioni, vlakovi i automobili*.

Nastupao je neko vrijeme u seriji *Second City Television (SCTV)* gdje je imitirao i glumio veliki niz likova. Godine 1980. iskazao se u filmu *"Braća Blues"* gdje je glumio socijalnog radnika Elwooda Bluesa.

Nakon toga je nizao još uloga, među kojima je i ona u filmu *"Mala trgovina užasa"*, a namjeravao je glumiti i u *"Istjerivačima duhova"*, ali ulogu nije dobio jer se producentima nije svidio način na koji je htio glumiti zadanu ulogu. Ulogu je dobio Rick Moranis.

Tijekom 1990-ih karijera mu je pošla silaznom putanjom, ali on ju je pokušao oživiti drugim tipovima ulogama. Jednom je odbio voditi šou CHBC-a jer su ga nazvali *"najvećom zvijezdom u Kanadi"*. Time su se podrugljivo smijali njegovoj težini. Otac mu je umro jako mlad od srčanog udara. Liječnici su mu govorili da mora smršavjeti, ali je on to odbijao govoreći da mu izgled donosi uloge.

Umro je u snu snimajući film *"Kola istočno"*, svoj najgori rad, po sudu kritike i publike. Imao je samo 43 godine. Iza njega ostali su njegova supruga i djeca, sin Christopher i kćer Jennifer.

Izabrana filmografija
---------------------

* 1976. Tunel Vision
* 1979. Izgubljeno i pronađeno
* 1979. 1941.
* 1980. Braća Blues
* 1981. Narednik će poludjeti
* 1981. Heavy Metal (glas)
* 1983. Najluđi godišnji odmor
* 1984. Splash
* 1986. Mala trgovina užasa
* 1987. Spaceballs
* 1987. Avioni, vlakovi i automobili
* 1989. Tko je Harry Crumb?
* 1989. Ujak Buck
* 1990. Sam u kući
* 1991. Samo usamljeni
* 1991. JFK
* 1993. Hladne staze
* 1995. Kanadska šunka (posthumno)

Vanjske poveznice
-----------------

* John Candy na IMDb-u (`en`)
* JohnCandy.com - The home of everything John Candy
* All Movie Guide entry for John Candy Arhivirano 2021-02-20 na Wayback Machine-u
* Find-A-Grave profile for John Candy