recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Координате: 44° 23′ 27" СГШ, 21° 37′ 36" ИГД

**Плавчево** је насеље у Србији у општини Кучево у Браничевском округу.

Географске одлике
-----------------

**Плавчево** се налази у центру Хомоља у подножију врха Хомољских планина. Највећа локална планина је Фик, а врх планине је Штубеј. Плавчево се граничи са општином Петровац и општином Жагубица. Надморска висина села je неких 600 метара. У близини села се налази пећина Церемошња (1.км) и пећина Равништарка (8.км),kao и манастир Витовница (10.км). Плавчево се граничи са селима:Церемошњом, Равништом, Мелницом, Витовницом и Осаницом.

Демографија
-----------

У насељу **Плавчево** живи 121 становник, а просечна старост становништва износи 42,76 година. У насељу има 24 домаћинства.

Види још
--------

* Хајдучка пећина
* Арсин град
* Ловачка секција Плавчево
45°38′37″N 20°32′21″E﻿ / ﻿45.643611°N 20.539167°E﻿ / 45.643611; 20.539167

За друге употребе, погледајте Молин.
**Молин** (мађ. *Mollyfalva*, нем. *Molidorf*) је некадашње село у Банату, које је основано 1832. године, а напуштено 1956. године, због подземних вода. Налазило се на територији општине Нова Црња (координате 45°38'37С, 20°32'21 И).

Историја
--------

Молинска шума
Село је основано 1832. године насељавањем Немаца на имање грофа Ференца Зичи-Ферариса. Први попис из 1836. године регистровао је 558 становника, а већ 1850. године овде је живело 2.130 лица. Иако се становништво повећало, услови за живот су тада били лошији него данас и становништво се исељавало. Највећа исељавања су била у подунавске ритове, у село Гизелхајм, али је и оно расељено због поплава. Због тога се део становништва вратио. Исељавања су настављена, па је становништво смањено, 1869. године на само 794 становника. Касније је дошло до пораста, првенствено због насељавања Мађара, тако да је 1921. године овде било 1.272 лица. 

Као последицу фашистичке окупације Југославије у Другом светском рату и чињенице да је 95% југословенских Немаца било учлањено у профашистичку организацију "Културбунд"  и да је себе декларисало као држављане Трећег рајха,  нове послератне југословенске власти су већину немачког становништва тадашње Југославије (укључујући и Немце из Молина) лишиле грађанских права и конфисковале им имовину. Већи део југословенских Немаца (око 200.000) напустио је територију Југославије заједно са окупационом немачком војском у повлачењу, док је мањи део Немаца који је остао на југословенској територији логорисан.

После затварања логора, и већина преосталих Немаца се иселила из земље, а у Молин се досељавају колонисти из околних места. Последњи становници места били су углавном Срби, босански колонисти који су се махом раселили у Кикинду. Године 1956. дошло је до катастрофалне поплаве током које је Молин био потпуно изолован од околине. Куће грађене од набоја су се рушиле и током те и наредне године село је расељено. Део становника Молина се населио у Новој Црњи и Војвода Степи. На месту Молина засађене су тополе, а та шума је позната као Молинска шума. 

Данас је овај локалитет, уз пар разрушених објеката, обрастао коровом и углавном служи као атрактивно ловно подручје. Историјатом Молина су се од публициста бавили Немања Савић, Слободан Ћурчић и Милош Латиновић, који су објавили неколико новинских чланака на ту тему у кикиндској *Комуни*, односно новосадском *Дневнику*, као и у стручним публикацијама.

Кретање броја становника
------------------------

* 1869: 794
* 1880: 783
* 1890: 936
* 1900: 1.202
* 1910: 1.060
* 1921: 1.272
* 1931: 1.203
* 1948: 423
* 1953: 1.121

Референце
---------

1. 1 2  Јелена Попов, Војводина и Србија, Ветерник, 2001, pp. 72.
2. ↑  Z. Janjetović, Logorisanje vojvođanskih Nemaca od novembra 1944. do juna 1945. godine, Tokovi istorije, br. 1-2, Beograd, 1997.
*За остале употребе, погледајте Тиква (разврставање).*

  
Координате: 43° 28′ 14" СГШ, 19° 47′ 32" ИГД

**Тиква** је насеље у Србији у општини Нова Варош у Златиборском округу на територији катастарске општине Тиква. Новоформирано насеље Тиква је настало издвајањем дела насеља из насељеног места Нова Варош, мада је у евиденцији регистра просторних јединица РЗС погрешно наведено да је настало издвајањем из насељеног места Штитково. Промена је установљена током 2009. године, а званично важи од 1. јануара 2010. године. Насеље Нова Варош је самим тим смањено издвајањем дела насеља од кога је настало ново насеље Тиква („Службени гласник Републике Србије", бр. 129/07).

| * p
* r
* u
Naseljena mesta opštine Nova Varoš |
| --- |
| Akmačići • Amzići • Bistrica • Božetići • Brdo • Bukovik • Burađa • Vilovi • Vraneša • Gornja Bela Reka • Gornje Trudovo • Debelja • Donja Bela Reka • Draglica • Draževići • Drmanovići • Jasenovo • Komarani • Kućani • Ljepojevići • Miševići • Negbina • **Nova Varoš** • Ojkovica • Radijevići • Radoinja • Rutoši • Seništa • Tikva • Tisovica • Trudovo • Čelice • Štitkovo |
*За остале употребе, погледајте Златица (разврставање).*
**Zlatica** je selo udaljeno 15 km istočno od Zrenjanina na pruzi i magistralnom putu koji povezuje Zrenjanin i Vršac. Po svom broju stanovnika Zlatica spada u manje mesne zajednice. Ona je jedna od najurbanijih seoskih mesnih zajednica, jer već decenijama poseduje infrastrukturu, koja je u nekim drugim selima tek u planu ili se gradi, tu navodimo kanalizacionu i vodovodnu mrežu. Pored toga urađena je grafikacija, poboljšane su telekomunikacione veze i izgrađeno je 70% lokalnih puteva, kao i pešačke staze. U selu postoji i fudbaslki klub "Zlatica", koji se takmiči u seoskim ligama. Klub ima svoj moderni teren sa svlačionicama i klupskim prostorijama, a pored njega nalaze se i tereni za košarku, mali fudbal i odbojku, kao i pomoćni teren i dečije igralište. Naselje poseduje moderan park, u centralnom delu parka nalazi se osveštani zvonik, a u planu je i gradnja manje crkve na tom mestu. Pored ovog velikog postoji i takozvani Titov park sa 88 stabala, koliko je Josip Broz imao godina kada je umro. Preduzeće Zlatica oko kojeg je naselje i nastalo prodato je pre nekoliko godina firmi "Matijević" iz Novog Sada.

Zlatica nema status naseljenog mesta, već se vodi kao deo obližnjeg Lazareva (gde i deca idu u školu). Prvi put je pokrenuta inicijativa 2000. godine i dobijeni su razni odgovori. Očekivalo se da će doći do pozitivnog rešenju u vreme kada je Zrenjanin dobio status grada 2007. godine, ali do toga nije došlo. Ponovo su pokrenute inicijative na skupštini grada Zrenjanina 30. novembra 2009. i 20. decembra 2018. godine, ali bez uspeha.

Aktuelni predsednik mesne zajednice je Dragan Radičević.

Literatura
----------

1. ↑  „Zlatica - Srbija". [*mrtav link*]
2. ↑  „Seoske mesne zajednice". Arhivirano iz originala na datum 2013-01-26. Pristupljeno 2014-08-24.

Spoljašnje veze
---------------

* Sajt mesne zajednice Zlatica Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u

  
Координате: 45° 23′ 14" СГ Ш, 20° 34′ 45" ИГД
*Za ostale upotrebe, v. Кобиља Глава (razvrstavanje).*
**Кобиља Глава** је место које се налази на планини Златибор, у непосредној близини Рибничког језера, на пола пута између центра Златибора и скијалишта Торник. Становништво се доселило средином девентаестог века из оближњег села Драглице, из засеока Кутлешићи па је то и разлог најчешћег презимена. Легенда о постанку имена потиче из тог периода и каже да је пре самог пресељења први Кутлешић отишао у престоницу код краља да га замоли за овај посед. Након показивања на карти о којем је пределу реч краљ је узвикнуо „Да није много мачку кобиља глава". 

|  |  |
| --- | --- |
|   | *Ovaj članak o **naselju u Srbiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Aurisina** (slovenski: *Nabrežina*) je naselje uz obalu Tršćanskog zaljeva, dio talijanske općine Duino-Aurisina u regiji Furlanija-Julijska krajina u Sjevernoj Italiji. Aurisina je naselje od 2190 stanovnika od kojih su većina Slovenci, a leži 15 km sjeverozapadno od centra Trsta na željezničkoj pruzi i cesti Trst–Monfalcone.

Historija
---------

Aurisina se zvala po svom slovenskom imenu Nabrežina do 1927. kada joj je za vrijeme fašizma i opće talinizacije promjenjeno ime. Aurisina je od antike poznata po svom kamenolomu, kojeg su koristili Rimljani za gradnju Aquileae i Targestuma.

Željeznička stanica Aurisina–Bivio
Naselje se prvi put spominje pod imenom Lebrosina 1308. godine. Nabrežina i njen kamenolom živnuli su 1857. kad je izgrađena željeznička pruga Beč–Trst. Nakon Prvog svjetskog rata, Nabrežina je priključena Kraljevini Italiji, tad se dobar dio stanovnika slovenske nacionalnosti iselio u Kraljevinu Jugoslaviju ili u prekomorske zemlje. Za Drugog svjetskog rata brojni stanovnici Nabrežine odvedeni su u koncentracijske logore.

Geografija
----------

Nabrežina se nalazi na križanju dviju željezničkih pruga Trst–Venecija i Trst–Ljubljana), rastegnuta na kraškim brežuljcima duž uz autoputa A4 Trst–Venecija. Obalu uz Tršćanski zaljev karakteriziraju strmi klifovi visoki do 110 m, tu se nalaze tragovi rimskog kamenoloma i jedna manja lučica sa lukobranom.

Aurisina (Nabrežina) ima četiri zaseoka:

* Nabrežina Križ – *Aurisina Santa Croce* (349 stanovnika),
* Nabrežina Postaja – *Aurisina Stazione* (479),
* Nabrežina Kamnolomi – *Aurisina Cave* (977),
* Nabrežina – *Aurisina Centro* (753).

Sjedište naselja je Nabrežina Kamnolomi (Aurisina Cave), u kojem je željeznička stanica Bivio d'Aurisina i stanica karabinjera. U većem zaseoku Nabrežina je jednobrodna barokna crkva sv. Roko iz 1604.

Izvori
------

1. 1 2  Statistiche demografiche ISTAT, Comune: Duino-aurisina 31. 12. 2009.
2. ↑  Franco Cucchi, Santo Gerdol et al.: *Der Naturstein aus dem Triester Karst*. Camera di Commercio Industria Artigianato e Agricoltura, Trieste 1989, str. 17-18

Vanjske veze
------------

***Aurisina*** na Wikimedijinoj ostavi

* Duino Aurisina, Rilke, Turismo, Vacanze, Duino, Aurisina, Sistiana Arhivirano 2010-11-01 na Wayback Machine-u
**Miercurea-Ciuc** čita se **Mijerkurea Čuk** (mađarski: *Csíkszereda*, njemački: *Szeklerburg*) je grad u centru Rumunjske
od 38,966 stanovnika (1992. bilo ih je 46,228).

Miercurea-Ciuc je administrativni centar istoimenog okruga (judet) Harghita.

Geografske karakteristike
-------------------------

Miercurea-Ciuc leži u depresiji Ciuc duž obale rijeke Olt u Transilvaniji,
kraju poznatom kao Sekelji po svojim stanovnicima Mađarima, koji su i danas većinsko stanovništvo grada. 

Miercurea-Ciuc je udaljen 98 km sjeverno od Braşova i oko 264 km od Bukurešta.

Historija
---------

Miercurea-Ciuc je naselje nastalo na tlu starijeg naselja iz željeznog doba, koje je kasnije postalo dačko i nakraju
sekeljsko naselje.Sve do 1918. kad je Transilvanija pripojena Kraljevini Rumunjskoj, grad je bio administrativni centar
ugarske županije - *Csík*. Od tad je sve do 1968. kad je osnovan Okrug Harghita izgubio administrativnu važnost.

Njegova historija dobro je predstavljena u pokrajinskom muzeju. Miercurea-Ciuc vremenom je izrasla u važni prometni punkt i industrijski grad, u kom se proizvode traktori, odjeća, hrana i predmeti od drva. naročito
je poznata pivovara po svom pivu - Ciuc.

Okolica grada ima turističkih potencijala, koji se bazira na nekoliko malih lječilištima u Istočnim Karpatima (naročito je posjećen Tuşnad), planinarskim stazama u nedalekim Planinama Harghita
i susjednom svetištu Şimleu koje posjećuju brojni hodočasnici.

Od 2001. grad je i univerzitetski centar, jer je te godine osnovan privatni (inače mađarski) - Univezitet Sapientia.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Moldavija, Bălţi
* Srbija, Bečej
* Ukrajina, Berehove
* Mađarska, Budakeszi
* Mađarska, Cegléd
* Mađarska, Gyula
 | * Mađarska, Gödöllő
* Mađarska, Heves
* Mađarska, Kaposvár
* Španjolska, La Zubia
* Mađarska, Makó
* Mađarska, Székesfehérvár
 | * Mađarska, Tiszaújváros
* Mađarska, Óbuda
* Mađarska, Zugló (kvart Budimpešte)
* Slovačka, Željezovce
* Švicarska, Riehen
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Miercurea-Ciuc" (engleski). City population. Pristupljeno 26. 02. 2015.
2. 1 2 3 4 5  „*Miercurea-Ciuc* "(engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 02. 2015.

Vanjske veze
------------

***Miercurea-Ciuc*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada* ()
* *Miercurea-Ciuc* na portalu Encyclopædia Britannica ()

| * p
* r
* u
Glavni gradovi rumunjskih okruga |
| --- |
| Alba Iulia • Alexandria • Arad • Bacău • Baia Mare • Bistrița • Botoșani • Brașov • Brăila • Buftea • Bukurešt (glavni grad) • Buzău • Călărași • Cluj-Napoca • Constanța • Craiova • Deva • Drobeta-Turnu Severin • Focșani • Galați • Giurgiu • Iași • Miercurea-Ciuc • Oradea • Piatra Neamț • Pitești • Ploiești • Râmnicu Vâlcea • Reșița • Satu Mare • Sfântu Gheorghe • Sibiu • Slatina • Slobozia • Suceava • Târgoviște • Târgu Jiu • Târgu Mureș • Temišvar • Tulcea • Vaslui • Zalău |  |
*Za ostale upotrebe, v. Jahorina (razvrstavanje).*
  
Koordinate: 43° 42′ SG Š; 18° 39′ IGD

**Jahorina** je planina na području opština Pale i Trnovo, BiH, koja pripada Dinarskom planinskom sistemu. Najviši vrh je Ogorjelica sa 1.916 m nadmorske visine. Leti je prekrivena gustom zelenom travom, a zimi i do 3 m visokim snegom. Jahorina se prostire od 43°39' do 43°47' sjeverne geografske širine i od 18°31' do 18°43 istočne geografske dužine.

Izvanredna konfiguracija terena, obilje vrlo kvalitetnog snega, pogodna klima, 20 km staza za alpske discipline kao i blage padine (Rajska dolina) uvrstile su ovu planinu među najlepše i najpoznatije ski-centre. Prosečan broj dana sa snežnim pokrivačem na Jahorini je 175, i to od oktobra do kraja maja. Desetogodišnji prosjek visine snežnog pokrivača u februaru iznosi 106 cm.

Na četrnaestim Zimskim olimpijskim igrama u Sarajevu, na Jahorini su održane alpske discipline za žene. 

Jahorina je od Sarajeva udaljena 30 km, a od Pala 15 km.

Poreklo imena
-------------

*Javorina* je originalni naziv planine Jahorine. Naziv je dobila po planinskom ili grčkom javoru (lat. *acer heldreichii*), čije je najsevernije stanište ova planina. Ogromna stabla grčkog javora su prirodna atrakcija.

Naziv *Ja**h**orina* se ustalio za vreme turske okupacije, kada je često menjano slovo *V* u *H*. Danas u Istočnom Sarajevu postoje udruženja građana kao što su ženski hor *Javorina* i planinarsko društvo *Javorina* u Palama, što govori o svesti povodom ovog stanja.

Historija
---------

Na Jahorini je početkom 1937. završen Oficirski dom a u blizini i skakaonica za skokove do 50 metara.

Vanjske veze
------------

***Jahorina*** na Wikimedijinoj ostavi

* Olimpijski centar Jahorina
* Jahorina Olimpijski ski centar
* Hotel Lavina Jahorina
**Kakrc** su jedno od naselja mesta Krtoli na severnoj obali poluostrva Luštica zaliva Boka kotorska – Crna Gora, sa pogledom na Tivat, Lastvu, Ostrvo Sv. Marko i planinu Lovćen.

Geografija
----------

To je malo i tiho naselje na samoj obali do kojeg se ne može doći automobilom, made je udaljeno od glavnog puta Tivat - Krtoli - Luštica oko 300 m. I Kakrc, kao i obližnja Bjelila imaju specifičnu mikro klimu - povetarac „preko gore", a veliko prisustvo slatke vode u moru iz brojnih izvora (jedan od izvora je na samoj obali u centru naselja), utiče na čistoću mora tako da se more oko Kakrca, prema istraživanjima Instituta za biologiju mora, Kotor - pored Bjelila smatra najčistijim morem na celom Crnogorskom primorju. 

Kakrc, u maloj uvali, čine tridesetak starih - adaptiranih kamenih kuća meštana naselja Radovići. Nadomak Kakrca postoji i manje ostrvo – Zanovetni Školjic. Kakrc je tipično letovalište jer u njemu, sem u prolećnom i letnjem periodu ne živi niko, ali za vreme letnjih meseci broj žitelja se popne i na 200 do 300.
Oznaka čina *General-potpukovnika* (ОF-8) u Vojsci SrbijeKopnene vojske Vazduhoplovstva i protivvazdušne odbrane
**General-potpukovnik** je u Vojsci Srbije i armijama mnogih zemalja treći generalski čin ako je u upotrebi čin brigadnog generala. U armijama mnogih zemalja umesto njega postoji čin ekvivalentnog nivoa - čin general-lajtant.

Tokom Narodnooslobodilačkog rata u NOV i POJ od 1. maja 1943. godine uveden je u upotrebu čin general-lajtanta, a njega je 1952. u Jugoslovenskoj narodnoj armiji zamenio čin general-potpukovnika i kao takav postojao je i u Vojsci Jugoslavije i Vojsci Srbije i Crne Gore.

U ratnoj mornarici čin general-potpukovnika odgovara činu vice-admirala.

Vidi još
--------

* Činovi Vojske Srbije
* Činovi u Vojsci Jugoslavije
* Činovi u JNA

Vanjske veze
------------

* Činovi Vojske Srbije

Izvori
------

* *Vojna enciklopedija*, Vojnoizdavački zavod, Beograd, 1981.

| * p
* r
* u
Činovi u Vojsci Srbije |
| --- |
| Oficirski činovi | Potporučnik  |  Poručnik / Poručnik korvete  |  Kapetan / Poručnik fregate  |  Major / Kapetan korvete  |  Potpukovnik / Kapetan fregate  |  Pukovnik / Kapetan bojnog broda  |  Brigadni general / Komodor  |  General-major / Kontra-admiral  |  General-potpukovnik / Vice-admiral  |  General / Admiral |
| Podoficirski činovi | Vodnik  |  Vodnik prve klase  |  Stariji vodnik  |  Stariji vodnik prve klase  |  Zastavnik  |  Zastavnik prve klase |
| Vojnički činovi | Razvodnik  |  Desetar  |  Mlađi vodnik |
**Radio Futog** je lokalna radio stanica iz Futoga koja emituje svoj program na teritoriji Futoga u saradnji sa Кulturnim centrom "Mladost" u Futogu.

Osnivanje i prve godine rada
----------------------------

Radio Futog je osnovan 20. juna 1995. godine. Program Radija Futoga se emituje 24 časa na frekvenciji 99,5 Mhz.

Informativni, muzički, zabavni i komercijalno-marketinški program su osnova programske koncepcije Radija Futoga. Na talasima radija intenzivno se emituju servisne informacije od značaja za područje Futoga, slušanost radija doseže oko 23 km u poluprečniku i pokriva u celosti teritoriju Futoga.

Popodnevni i večernji program je baziran na interesantnim informacijama iz sveta muzike, filma, kulture a zastupljene su i servisne informacije u vidu najava za sutrašnji ili predstojeće dane.

Radio Futog je podržao i medijski propratio brojna dešavanja u Futogu. Od svog osnivanja emituje isključivo narodnu muziku, turbo-folk i novokomponovanu narodnu muziku.

Radio Futog se emitije uglavnom uživo. Radio Futog je radio-stanica koja emituje informativno-komercijalni program čiju programsku politiku, čine gradske vesti i informacije o dešavanjima u politici, sportu i kulturi.

Povezano
--------

* Radio Beograd

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanični sajt Radija Futoga
**Crni barut**, ili kako se još naziva **dimni barut**, homogenizirana je smjesa kalijevog nitrata (KNO3), sumpora (S) i drvenog ugljena. Crni je barut vrlo osjetljiv na mehaničke impulse. Osjetljivost mu je na udar i trenje u razini osjetljivosti jakih sekundarnih eksploziva, heksogena i oktogena. Posebice ga karakterizira velika osjetljivost na plamen i iskru. Zbog takvih svojstava rad sa crnim barutom zahtjeva primjenu strogih mjera pirotehničke sigurnosti, posebno usmjerenih na spriječavanje stvaranja uvjeta koji bi mogli izazvati nastanak iskre (trenje, statički elektricitet i sl.). Zbog izvanredno velike osjetljivosti na iskru i plamen, velike brzine pripaljivanja i sagorijevanja kod nižih pritisaka, crni je barut našao veliku primjenu u municiji. Unatoč nekim nedostacima (u prvom redu velikoj higroskopnosti), crni barut je i danas nezamjenljiv u izradi sporogorećeg štapina, pripala za barutna punjenja i različite pirotehničke smjese, zatim za izradu vježbovnih sredstava, i sl. Ovaj barut iako se nalazi u petardama i ostalim pirothničkim proizvodima služi samo za efekte.Takodje crni barut se nalazi u fitilju petardi i služi za paljenje sivog baruta.

V. također
----------

* Barut
* Bezdimni barut
**Adrano** (sicilijanski: ) je grad i općina (*comune*) u provinciji Catania na istočnoj obali Sicilije od 35 549 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Adrano* leži udaljen oko 41 km sjeverozapadno od Katanije, glavnog grada istoimene provincije Catania kojoj Adrano pripada.

Geografske karakteristike
-------------------------

Nalazi se u podnožju Etne i ušću rijeke Salso u Simeto. Predstavlja komercijalno središte regije poznate po uzgoju maslina i limuna. Susjedni gradovi su: Biancavilla, Bronte, Paternò, Randazzo, Santa Maria di Licodia i Centuripe.

Historija
---------

Normanski zamak u Adranu
Adrano ima izuzetno bogatu historiju. Osnovao ga je oko godine 400. pne. Dionizije Veliki s namjerom da ojača sirakuški uticaj na regiju. Tada je nazvan *Adranon*. Godine 263. pne. su ga za vrijeme prvog punskog rata osvojili Rimljani i nazvali *Hadranum*. Oko 137. pne. je u njegovom području izbio ustanak robova kasnije poznat kao prvi robovski rat. U 6. vijeku je došao pod bizantsku, a 950. pod arapsku vlast. 1075. su ga zauzeli Normani, pod čijom je vlašću sagrađen zamak.

Vanjske veze
------------

***Adrano*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()


  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Ardara** je gradić i općina (comune) u Sassarijskoj provinciji na Sardiniji. Ardara je 2011. imala 830 stanovnika.

Geografija
----------

Ardara leži na nadmorskoj visini od 300 m, pored rijeke Coghinas, u historijskoj oblasti Logudoru na sjeverozapadu Sardinije. Udaljena je oko 38 km jugoistočno od provincijskog centra Sassarija.

Historija
---------

Romanička bazilika Santa Maria del Regno
Za ranog srednjeg vijeka, odnosno tokom 11. i 12. vijeka, Ardara je bila prijestolnica Giudicata Logudoro. Tad je izgrađen zamak i bazilika Santa Maria del Regno u kojoj su se ženili i pokapali vladari (giudici) iz lokalne dinastije Lacon Gunale. Nakon premještanja prijestolnice u Porto Torres, Ardara je izgubila na važnosti.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti Ardare su romanička crkva Santa Maria del Regno iz 1107. i ruševine zamka Giudicata Logudoro iz 11. vijeka.

Privreda
--------

Ardara je naselje ratara i stočara.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Comune di Ardara*" (talijanski). Comune di Ardara. Pristupljeno 3. 5. 2013.
2. ↑  „*Ardara*" (talijanski). Trecani enciclopedia Italiana. Pristupljeno 28. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Ardara, Sardinija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 242296734
* LCCN: n2001011142
* GND: 4625259-9

 |
Градске четврти и месне заједнице Суботице
**Прозивка** је градска четврт у Суботици, налази се на самом југу града. Према попису из 2002. било је 9314 становника.

Географија
----------

Прозивка се налази у јужном делу Суботице. Њена јужна границе се простире од улице *Ивана Милутиновића* дуж пруге Пачир (Суботица), до улице *Браће Радића*. Њена источна граница се простире на десној страни улице *Браће Радића* до *Првомајске* (пре се звала *Херцеговачка*), и све до *Кумичићеве* улице, назад до *Ивана Милутиновића*.

Споменик
--------

Споменик Прозивка у Херцеговачкој улици свечано је откривен 18. децембра 1977. године. Аутор споменика био је вајар Ото Лого са сарадницима Небојшом Дељом и Чедомиром Крстићем. Реализован је само бронзани сноп на постаменту са натписом чији је аутор био Лазар Мерковић (Слободом прозвани и мртви живе).

Скулптура монументалне форме и димензија, стилизовани сноп жита, изузетне уметничке вредности постављена је на полукружном постаменту. Са предње стране постамента стоји текст који је изведен бронзаним словима, а сам постамент обложен је каменим плочама. Око постамента налази се двостепени кружни плато од гранитних коцки као и окружење споменика.

Споменик је посвећен стотинама погинулих бораца 8. Војвођанске ударне бригаде страдалим у завршним борбама за ослобођење земље у Другом светском рату. Симбол сноп представља сублимацију мноштва подстицаја на чула и дух савременог уметника. Супротстављајући грубу фактуру ливене бронзе површинама полираним до високог сјаја Ото Лого је својој скулптури дао једну нову димензију дејства на психу посматрача.

Текст гласи:

СЛОБОДОМ ПРОЗВАНИ И МРТВИ ЖИВЕ

ПАЛИМ БОРЦИМА СОЦИЈАЛИСТИЧКЕ РЕВОЛУЦИЈЕ

НАРОДА И НАРОДНОСТИ ОПШТИНЕ СУБОТИЦА

10. ОКТОБАР 1977.

Види још
--------

* Суботица

Спољашње везе
-------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Портал Србија***  |


| * p
* r
* u
**Градске четврти, месне заједнице и приградска насеља Суботице** |
| --- |
| **Градске четврти и градске месне заједнице:** | 
Александрово (Шандор) • Бајнат • Велики Радановац (Радановац) • Верушић1 • Гат • Граничар • Дудова шума (Радијалац) • Зорка • Кер • Кертварош • Макова Седмица • Мали Бајмок • Мали Радановац • Нови Град • Ново Насеље • Ново Село • Пешчара • Прозивка • Сента • Српски Шор • Теслино насеље • Центар 1 • Центар 2 • Центар 3 (Токио) • Железничко насеље (Жељезничко насеље)
 |
| **Приградска насеља и приградске месне заједнице:** | 
Бајмок • Бачки Виногради • Бачко Душаново • Биково • Вишњевац • Габрић • Горњи Таванкут • Доњи Таванкут • Ђурђин • Јожино Село • Келебија • Кобин Крај • Љутово • Мадараш • Мала Босна • Мишићево • Наумовићево • Нови Жедник • Ново Село • Носа • Павловац • Палић • Стари Жедник • Хајдуково • Чантавир • Чикерија • Шебешић • ШупљакНапомене: (1) Верушић је делом градско, а делом приградско насеље.
 |
**Alessandria** je grad od 89.411 stanovnika u Italiji, glavni grad istoimene provincije Alessandrije u Pijemontu.

Geografija
----------

Alessandria leži na ušću rijeke Bormide u Tanaro, u brdovitom dijelu Padske nizine zvanom Monferrato. Udaljena je oko 90 km jugoistočno od regionalnog centra Torina.

Historija
---------

Via Bissati u centru grada
Katedrala Santi Pietro e Marco
Alessandria je osnovana 1168. kao utvrda Lombardske lige u alpskoj dolini, sa svrhom da spriječi prodor Fridriha Barbarosse, cara Svetog Rimskog Carstva. Grad se ispočetka zvao Civitas Nova, potom Cesaria, sve dok 1175. nije postao sjedište biskupije i tada mu je promjenjeno ime po papi Aleksandru III. Alessandria je kasnije ipak podpala pod vlast Svetog Rimskog Carstva, sve do 14. vijeka kada je kontrolu preuzela milanska dinastija Visconti. Od 1713. grad je pod vlašću savojske dinastije. Od 1796. do 1814. je administrativni centar francuskog departmana koji se od 1802. do 1814. zvao Marengo. Tako je nazvan zbog sjajne Napoleonove pobjede kod istoimenog mjesta 1800. godine.

Na početku 19. vijeka Alessandria je bila jedan od centara slobodarskog pokreta u Pijemontu. U gradu je 1833. Giuseppe Mazzini pripremao zavjeru protiv savojske dinastije. Nakon pobjede nad snagama Kraljevine Pijemont-Sardinije u bitci kod Novare 1849. godine, Austrijsko Carstvo pretvorilo je Alessandriju u svoju snažnu utvrdu, prema Francuskoj. Alessandria se tak krajem 19. vijeka počela širiti izvan gradskih bedema, a taj proces teče do današnjih dana.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti Alessandrije su njezina katedrala Santi Pietro e Marco, izgrađena 1170. (kasnije više puta pregrađivana i preuređivana), zatim romaničko-gotička crkva Santa Maria di Castello, izgrađena od 14. do 15. vijeka, te Biskupska palača iz 15. vijeka. Alessandria također ima puno palača u centru grada, izgrađene od 15. do 19. vijeka, lijepu vijećnicu iz 1826. godine, te gradski muzej i galeriju slika.

Privreda
--------

Alessandria je značajno željezničko i cestovno čvorište te centar trgovine poljoprivrednim proizvodima i vinom. Alessandria je i značajni industrijski centar, poznat po proizvodnji šešira Borsalino koji su 1960-ih bili velika moda.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Francuska Argenteuil
* Palestina (država) Jerihon
 | * Češka Hradec Králové
* Hrvatska Karlovac
 | * Argentina Rosario
 |

Izvori
------

1. ↑  „*ITALY: Piemonte*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 22. 5. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Alessandria*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 5. 2013.

Vanjske veze
------------

***Alessandria*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *Alessandria* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 143051370
* LCCN: n79018701
* GND: 4207729-1
* NKC: ge671337

 |
**Andria** je grad u Italiji i jedan od tri glavna grada provincije Barletta-Andria-Trani u Apuliji. Grad je 2012. imao 100.432 stanovnika.

Geografija
----------

Andria leži na jugoistoku Apeninskog poluotoka, na istočnim obroncima Murgije, udaljena 10 km južno od Barlette i Jadranskog mora.

Historija
---------

Andria je možda bila antički Netium o kojem je u 1. vijeku pne. pisao grčki geograf Strabon. Ipak, prvi put se spominje za vrijeme normanske invazije na Južnu Italiju u 11. vijeku, kada je normanski grof iz obližnjeg Tranija dogradio i utvrdio dotad maleno naselje *Locum Andre*.

Katedrala Santa Maria Assunta
Ono je kasnije postalo omiljeno lovište Fridrika II, cara Svetog rimskog carstva koji je 1240. godine 17 km južnije sagradio masivni oktogonalni dvorac Castel del Monte. Kasnije, tokom srednjeg vijeka mjestom su vladali Anžuvinci, pa Oton IV, a nakon njih porodične dinastije Orsini, Acquaviva i Carafa.

Znamenitosti
------------

Andria ima dosta vrlo dobro očuvanih rimskih spomenika i danas temeljno obnovljenu katedralu Santa Maria Assunta iz 10. vijeka, u kojoj se nalaze grobovi druge i treće žene Fridrika II, Jolande Jeruzalemske i Izabele Engleske.

Privreda i transport
--------------------

Andria leži na željezničkoj pruzi Bari–Foggia. Grad je centar poljoprivrednog kraja, poznatog po vinu, maslinama i bademima. Grad ima i nešto industrije koja proizvodi tekstilne proizvode, maslinovo ulje i vino.

Izvori
------

1. 1 2  „*Italy: Puglia*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 4. 7. 2013.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Andria*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 7. 7. 2013.

Vanjske veze
------------

***Andria*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada[*mrtav link*] ()
* *Andria* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 133678285
* GND: 4079773-9
* SUDOC: 113576056

 |
**Ploiești** čita se **Ploešti** je grad na jugoistoku Rumunjske od 209,945 stanovnika. Ploiești je slavan po nafti on je i administrativni centar okruga (județ) 
Prahova.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ploiești leži između doline Prahova i kotline rijeke Teleajen, udaljen oko 56 km sjeverno od Bukurešta, sa kojim je povezan autoputem.

Historija
---------

Prema legendi grad je dobio ime po svom osnivaču, ocu Ploaju, bjeguncu iz Transilvanije.

Ploiești se prvi spominje u 15. vijeku kao vojnički logor za vojsku Mihaja Hrabrog, ali je sve do sredine 19. vijeka praktički bio selo, - tek tad se počeo transformirati u grad kad je otkrivena nafta u poljima pored grada. Jedna od prvih 
rafinerija nafte na svijetu otvorena je u blizini Ploieștia još 1856. Od tad se grad ubrzano razvija istovremeno sa rastom rumunjske naftne industrije.

Za Drugog svjetskog rata Ploiești i njegove rafinerije bili su meta masivnih bombardiranja. 
Nakon rata u predgrađu - Brazi, južno od centra grada, podignut je gigantski petrokemijski kompleks.

Privreda i kultura
------------------

I danas je Ploiești centar naftne industrije sa svojim rafinerijama i ogromnim tankovima za naftu.

Rafinerija nafte Ploiești
Pored toga Ploiești ima i tvornicu tekstila i prehrambenih proizvoda.

Ploiești je i značajni kulturni centar, ima 6 muzeja, od kojih je najpoznatiji muzej nafte, koji prati razvoj rumunjske naftne 
industrije.

Gradovi prijatelji
------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Albanija, Berat
* Ukrajina, Dnjepar
* Kina, Harbin
* Moldavija, Hîncești
* Grčka, Lefkada
* Venecuela, Maracaibo
 | * Kazahstan, Oral
* Hrvatska, Osijek
* Poljska, Radom
* Grčka, Amarousion
* SAD, Tulsa
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Ploiești" (engleski). City population. Pristupljeno 19. 02. 2015.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Ploiești*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 19. 02. 2015.

Vanjske veze
------------

***Ploiești*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada* ()
* *Ploiești* na portalu Encyclopædia Britannica ()

| * p
* r
* u
Glavni gradovi rumunjskih okruga |
| --- |
| Alba Iulia • Alexandria • Arad • Bacău • Baia Mare • Bistrița • Botoșani • Brașov • Brăila • Buftea • Bukurešt (glavni grad) • Buzău • Călărași • Cluj-Napoca • Constanța • Craiova • Deva • Drobeta-Turnu Severin • Focșani • Galați • Giurgiu • Iași • Miercurea-Ciuc • Oradea • Piatra Neamț • Pitești • Ploiești • Râmnicu Vâlcea • Reșița • Satu Mare • Sfântu Gheorghe • Sibiu • Slatina • Slobozia • Suceava • Târgoviște • Târgu Jiu • Târgu Mureș • Temišvar • Tulcea • Vaslui • Zalău |  |
**Gongju** (**Gongju-si**), također i**Kongju**, je grad u Južnoj Koreji koji administrativno pripada provinciji Južni Chungcheong. Smješten je na 36°27′N 127°7′E﻿ / ﻿36.450°N 127.117°E﻿ / 36.450; 127.117.

Historija
---------

Gongju oko 1872
Gongju se nekada zvao Ungjin i bio je prijestolnica države Baekje od 475. do 538. U tom je periodu Baekje bila pod prijetnjom države Goguryeo koja je zauzela njenu raniju prijestolnicu Hanseong (današnji Seul). Godine 538. kralj Seong je prijestolnicu premjestio u Sabi (u današnjem okrugu Buyeo). Gongju je, međutim, ostao važno središte sve do propasti kraljevstva godine 667.

11. augusta 2004. je tadašnji južnokorejski premijer Lee Hae-chan objavio kako će se prijestolnica Južne Koreje premjestiti iz Seula u Gongju (oko 120 km južno od Seula) i Yeongi, s početkom u 2007. Namjera je bila smanjiti prenaseljenost prijestolnice, kao i njenu izloženost sjevernokorejskoj artiljeriji u slučaju novog rata. Tome se međutim oštro suprotstavila opozicija, a 21. oktobra 2004. Ustavni sud Južne Koreje odlučio kako se tako važna odluka ne može donijeti bez referenduma. S obzirom da je većina stanovnika Južne Koreje u anketama bila protiv plana, od njega se privremeno odustalo.

Eksterni linkovi
----------------

***Gongju*** na Wikimedijinoj ostavi

* City government website[*mrtav link*]
**Homs** ili **Hims** (arapski: حمص‎, *Homs* ili*Ḥims*; ranije grčki: Ἔμεσα, *Emesa*) je grad u zapadnoj Siriji i sjedište gubernije Homs. Nalazi se na nadmorskoj visini od 501 m i 162 km sjeverno od Damaska. Smješten je na rijeci Oront i predstavlja glavni spoj između mediteranske obale i gradova u unutrašnjosti zemlje.

Homs se prvi put spominje u historiji u 1. vijeku pne. pod vlašću Seleukida. Kasnije je postao prijestolnica države pod vlašću Emesanske dinastije koja mu je dala ime. Ispočetka je bio pogansko središte kulta boga sunca El-Gabala, kasnije je pod Bizantincima postao važno kršćansko središte. U 7. vijeku su ga osvojili muslimani i učinili sjedištem istoimenog distrikta. Zbog strateškog položaja su se u islamskom dobu za njega borile razne muslimanske dinastije. Pod otomanskom vlašću je počeo gubiti važnost da bi ju povratio u 19. vijeku sa bumom pamučne industrije.

Danas je Homs glavno industrijsko središte Sirije, te sa oko 1,500.000 stanovnika treći po veličini grad u zemlji. Stanovništvo odaje vjersku raznolikost zemlje, iako većinu čine arabofonski suniti uz kršćansku manjinu. U gradu postoje brojne crkve i džamije, a u blizini je Krak des Chevaliers, lokalitet Svjetske baštine.

Izvori
------

1. ↑  Vailhé, Siméon (1909). „Emesa". *Catholic Encyclopedia*. Robert Appleton Company. Pristupljeno 26. II 2009.
2. ↑  „Distance Between Main Syrian Cities". HomsOnline. 16 May 2008. Pristupljeno 26 February 2009.

Eksterni linkovi
----------------

***Homs*** na Wikimedijinoj ostavi

* eHoms - Official website for Homs.
* Homs Online - Brief information about the city of Homs.
* Emesa-net Arhivirano 2008-11-18 na Wayback Machine-u ()
* Executive Branch of Homs Arhivirano 2017-06-13 na Wayback Machine-u ()
* Homs - informacije na stranici Wikivoyage
**Christchurch** čita se **Krajstčerč** je najveći grad Južnog otoka Novog Zelanda i drugi grad po veličini u državi. Leži na istočnoj obali otoka, sjeverno od poluotoka Banks. Kroz grad protiče rijeka Avon. Prema statističkim procjenama iz 2011. godine, grad je imao 380 900 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Christchurch* leži u Canterburijskoj ravnici, koja je najplodnija dolina Novog Zelanda. Klima u *Christchurchu* je oceanska, ali oštrija u odnosu na zapadne dijelove Novog Zelanda. Ovaj grad je dosta sušan, godišnje padne oko 650 mm padavina godišnje. Apsolutni maksimum i apsolutni minimum su najekstremniji u zemlji. Prosečna temperatura u julu je 6,9 °C, a u januaru 16,3 °C. Najniža izmerena temperatura je -8 °C, a najviša 41,6 °C. U prosjeku ima oko 70 dana sa mrazom, ali ledenih dana nema. Svake druge godine u prosjeku pada snijeg. Klimu odlikuju nagli porasti i padovi temperature.

Historija
---------

Grad su osnovali naseljenici koji su doplovili 1850. / 51. sa pet brodova *New Zealand Company*. Isprva se njihovo naselje zvalo - *Canterbury*, ali su ga prezvali u *Christchurch* po imenu Oxfordskog koledža *Christ Church College* koji je jedan od najprominentnijih naseljenika Godley pohađao.  Naselje je dobio status grada 1862. a status općine - 1868. koja je radikalno povećana 1903. 

*Christchurch* je 4. septembra 2010. pogodio potres jačine 7,2 stupnjeva pri tom izazvavši veliku štetu od nekoliko milijardi dolara ali bez ljudskih žrtava. Nekoliko meseci kasnije, 22. februara 2011. pogodio ga je još jedan, slabiji - potres, ali je izazvao brojne ljudske žrtve i veća razaranja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „*Christchurch*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 24. 04. 2013.

Vanjske veze
------------

***Christchurch*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Christchurch*
* *Christchurch* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **gradu** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Manuel Oribe** (Montevideo, 25. august 1792. - Montevideo, 12. novembar 1857.) bio je general, političar i drugi ustavni predsjednik Urugvaja od 1835.do 1838. i ponovno uz pomoć Argentinske konfederacije od 1843. do 1851.

Oribe je bio jedan od vođa u borbi za nezavisnost, lider i osnivač partije Blanco (Bijele, kasnije nazvane Nacional), koja je uz rivalsku partiju Colorado (Obojenu) okupljenu oko Fructuosa Rivere snažno obilježila život zemlje u prvim godinama njena života.

Biografija
----------

Oribe se sa bratom Ignaciom krajem 1812. pridružio Artigasovim ustanicima u borbi protiv Španjolske kolonijalne vlasti.
Nakon tog se istakao kao jedan od komandanata u borbi protiv intervencije iz Brazilskog Carstva koja je počela 1825. i na kraju 1828. dovela do urugvajske nezavisnosti.

U prvoj urugvajskoj vladi Fructuosa Rivere bio je ministar rata i mornarice, a nakon njegove smjene - 1835. izabran je za predsjednika Republike. 
Za njegova mandata osnovan je Nacionalni univerzitet i započet proces stvaranja sistem a socijalne sigurnosti.

Novi građanski rat, potaknut sukobima između partija Colorado i Blanco, u koji su se umiješali Brazilsko Carstvo, Argentinska konfederacija i Francuska, rezultirao je njegovim padom 1838.

Tad je započela Guerra Grande (Veliki rat) koji se odvijao u Río de la Plati i potrajao do 1851. 
Oribe je pobjegao u Buenos Aires kod moćnog zaštitnika Juana Rosasa gdje je 1841. postavljen za načelnika vojske Argentinske konfederacije. 
U zemlju se vratio 1843. kao komandant združenih urugvajsko-argentinskih snaga, od tog trenutka do kraja Velikog rata u Urugvaju su postojale dvije vlade. Za svog novog mandata naredio je ukidanje ropstva 1846. i založio se protiv mješanja evropskih velesila u američke odnose.

Nakon Velikog rata više se nije kandidirao za neki položaj u vladi, ali je i nadalje bio predsjednik partije Blanco.

Nakon pobune u julu 1853. bio je prisiljen otići u egzil i završio u Barceloni. Nakon povratka u Urugvaj 1855. potpisao je Pakt Unije (ili vođa), koji je trebao osigurati institucionalnu stabilnost i mir u zemlji ugroženoj građanskim ratovima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7   „*Manuel Oribe*" (španjolski). Biografías y Vidas. Pristupljeno 5.12.2023.

Vanjske veze
------------

***Manuel Oribe*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Manuel Oribe* ()
**Iranski geološki zavod** (perz. سازمان زمين شناسي و اكتشافات معدني كشور, engl. *Geological Survey of Iran*, **GSI**) je znanstvena agencija vlade Irana osnovana 1962. od strane Nasrolaha Hadema odnosno uz pomoć financijskog projekta Ujedinjenih naroda. Sjedište Iranskog geološkog zavoda nalazi se u Teheranu, a glavne podružnice su u Tabrizu, Mašhadu, Širazu, Ahvazu i Kermanu. Zavod aktivno surađuje s drugim geološkim nacionalnim i internacionalnim organizacijama, a podređen je iranskom Ministarstvu industrije i rudarstva i zapošljava oko 700 kvalificiranih stručnjaka. Znanstvenici zavoda bave se proučavanjem reljefa Irana, njegovih prirodnih resursa i katastrofa koje ih ugrožavaju. Glavne znanstvene discipline zavoda su stratigrafija, petrologija, sedimentologija, pomorska geologija, paleontologija, tektonika, vulkanologija, seizmologija, geofizika, geokemija, geomatika i srodna područja. Od 1999. zavod upravlja svim rudarskim istraživanjima mineralnih sirovima izuzevši ugljikovodike. GSI izdaje geološke karte odnosno analize, izvještaje o potresima i znanstvene monografije, a od jeseni 1992. objavljuje i časopis koji izlazi četiri puta godišnje. U sklopu zavoda nalazi se i geološki muzej sa 1300 mineralnih izložaka, 1200 fosila i 65 drevnih rudarskih alata pronađenim na arheološkim lokalitetima diljem Irana.

Povezano
--------

* Geologija Irana
* Geografija Irana
* Potresi u Iranu

Vanjske veze
------------

* ()() Službene stranice Iranskog geološkog zavoda
**Aviano** (furlanski: *Avian*) je grad i općina (comune) u regiji Furlanija-Julijska krajina u Sjevernoj Italiji. Aviano je danas najpoznatiji po avijacijskoj bazi Ratnog zrakoplovstva Sjedinjenih Država (USAF) iz koje su polijetali avioni koji su bombardirali ciljeve u Iraku za Zaljevskog rata i ciljeve u Saveznoj Republici Jugoslaviji za vrijeme operacije NATO-ovog bombardiranja SRJ 1999.

Geografija
----------

Aviano leži u podnožju Dolomita, udaljen 12 km od Pordenonea i 60 km od Udina. Od Aviana do poznatog skijališta Piancavalo (1267 m), koje je dio (frazione) Aviana, ima 16 km.

Historija
---------

Rimljani su pokorili taj kraj oko 186. pne..
Današnji Aviano je kao naselje nastao početkom 10. vijeka oko srednjovjekovne utvrde, koju su izgradili lokalni feudalci, vazali Akvilejske patrijarhije. Od 1420. je pod vlašću Mletačke Republike, a nakon napoleonskih ratova početkom 19. vijeka Aviano je kao i čitav kraj bio uključen u marionetsku habsburšku tvorevinu Kraljevstvo Lombardija-Venecija. Od 1866. je dio Kraljevine Italije, koja je 1911. izgradila prvi vojni aerodrom, tako da je Aviano kolijevka talijanske ratne avijacije.

Znamenitosti Aviana
-------------------

* Ostatci utvrde iz prve polovice 10. vijeka), na brdu pored grada, od kojeg su ostali; dva tornja, donžon i bedemi.
* Katedrala (*Duomo*) *San Zenone*, podignuta između 1775. i 1832. posjeduje freske iz 10. vijeka i 17. vijeka koje se pripisuju školi Paola Veronesea.

### Avijacijska baza Aviano

Amerikanci su počeli koristiti Aviano odmah po završetku Drugog svjetskog rata kao pomoćni aerodrom u kojem su se izmjenjivale razne eskadrile. Nakon potpisivanja sporazuma između talijanske i američke vlade 1955. u Aviano je iz Udina premješten vrhovni štab Ratnog zrakoplovstva Sjedinjenih Država (USAF) za Italiju. 

Avijacijska baza Aviano
Uloga Aviana je značajno porasla 1991. za vrijeme Zaljevskog rata kad je Aviano bio baza za strateške rezerve. Aviano je dobio još više na značaju kad je 1992. premješten štab 16. brigade lovačke avijacije za hitne operacije i štab 401. brigade (401 Fighter Wing) iz baze Torrejon u Španjolskoj. Aviano je od tad sjedište dviju eskadrila lovaca F-16 (510. i 555. eskadrila) koje su tu premještene iz baze Ramstein u Njemačkoj 1994. godine. Ta brigada je 1994. prezvana iz 401. u 31. brigadu i reorganizirana tako da danas ima 4 eskadrile lovačkih aviona. Od tada je Aviano stalna baza NATO-a koju vode Amerikanci, a u kojoj rade Talijani rade kao pomoćno osoblje.

Izvori
------

1. ↑  „Statistiche demografiche ISTAT, Comune: Aviano 31 Dicembre 2009". Arhivirano iz originala na datum 2016-04-15. Pristupljeno 2011-03-21.
2. ↑  „Toponomastica: denominazioni ufficiali in lingua friulana". Arhivirano iz originala na datum 2011-12-22. Pristupljeno 2011-03-21.

Vanjske veze
------------

***Aviano*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* 31 lovačka brigada iz Aviana ()
* Aviano Blog (iz zračne baze Aviano) ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 151705775
* GND: 4428379-9
* NKC: ge632007

 |
**Guarenas** je grad od 239,700 stanovnika u saveznoj državi Miranda na sjeveru Venecuele

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad leži u dolini riječice Guarenas, okružen planinama Karipskih Andi, udaljen od Caracasa tridesetak kilometara istočnije. Svega desetak kilometara dalje leži grad Guatire, koji ima 179,000 stanovnika. Tako da su Guarenas i Guatire praktički spojeni u konurbaciju koja je povezana sa Caracasom autoputom i metro linijom.

Historija
---------

Kao godina kad je osnovan Guarenas uzima se 1621. kad je misionar Gabriel de Mendoza počeo graditi crkvu i naselje pod imenom **Nuestra Señora de la Caridad y Copacabana**.

Između 16 i 17. vijeka španjolski kolonisti bavili su se uglavnom poljoprivredom sadivši uglavnom unosne egzotične kulture kao pamuk, šećernu trsku, kukuruz i banane.

Kasnije se razvilo stočarstvo, a od 20. vijeka Industrija. Tokom 1970-ih brojne manje tekstilne tvornice i brojne druge Industrije počele su zbog jeftinijeg zemljišta, seliti svoje pogone u Guarenas, pa je grad eksplozivno rastao. Danas zbog depresije većina od njih ne radi, tako da je danas Guarenas spavaonica Caracasa, u koju većina stanovnika odlazi raditi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Venezuela*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 222. 10. 2017.
2. 1 2 3  „*Fundación de Guarenas*" (španjolski). Tema Sencillo. Pristupljeno 22. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Guarenas*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcadia Bolivariana del municipio Ambrosio Plaza*[*mrtav link*] ()
**Taurezij** (latinski: , makedonski: ), danas **Gradište** (makedonski: ), arheološki je lokalitet u Severnoj Makedoniji, oko 20km jugoistočno od glavnog grada Skoplja. Tauresium je rodno mesto vizantijskog cara Justinijana I (oko 482. g.) i ostrogotskog kralja Teodahada (480. g.).

Lokacija
--------

Tauresij se nalazi u optini Zelenikovo, blizu sela Taora, nekih 20 km jugoistočno od Skoplja. Lokalitet je otkrio britanski arheolog Arthur Evans krajem 19. veka. Prema vizantijskom istpričaru Prokopiju, car Justinijan I rođen je u Tauresiju 482. godine, preciznije u dvorcu Baderijani, koji se nalazi u blizini današnjeg sela Badera.

Arheološka iskapanja
--------------------

Arheološko nalazište **Gradište** (mak. *Градиште*) sadrži tri različita sloja iz: bakarnog doba, kasne antike i srednjeg vijeka.

Na lokalitetu je najinteresantniji nalaz kasno antičke utvrde, trokutastog tlocrta, sa tornjevima na uglovima, jakim zidinama i bastionom, ova utvrda prostire se na površini od 2,2 ha.

Na lokalitetu su otkriveni ostaci vodovoda, nekropole iz kasne antike, dio mramorne biste, i kovanice rimskih vladara između 4. st. i 6. st. U blizini lokalne crkve pronađeni su kameni stupovi ranokršćanske bazilike.

Na Taor kao lokaciju antičkog izgubljenog grada Taurisiuma, prvi je upozorio prije više od sto godina engleski arheolog i putopisac Arthur Evans, on je čak mislio da je to i Justiniana Prima.
Iz pisanih izvora je poznato da se Justinijan rodio u Taurisiumu, u blizini utvrde Baderiana, najviše zahvaljujući službenom carskom biografu Prokopiju. Ovo naselje razrušeno je u velikom potresu 518. godine. Zna se da je Justinijan u znak ljubavi prema rodnom kraju vrlo brzo obnovio naselje, nazvano po njemu *Justiniana Prima*.

Pogled na arheološko nalazište Gradište
Dosadašnja (novija) arheološka iskapanja doista su potvrdila postojanje jednog utvrđenog naselja iz 6 stoljeća, kako je to uostalom i zapisao Prokopije. Isto tako pronađeni su i ostatci jedne cestovne utvrde kod današnjeg sela *Bader* (makedonski: *Бадер*) iz 4. st. - i 6. st. neki stručnjaci su uvjereni da bi to morala biti Prokopijeva - *Baderiana*, tim više što ime obadva lokaliteta nije slavenskog porijekla.

Ipak ni novija istraživanja koja se provode od 2000. godine pod nadzorom Muzeja grada Skoplja i arheologa Kire Ristova, još uvijek nisu potpuno potvrdila da je to *Justiniana Prima*.
Pažnju arheologa zasad privlači otkriće dva veća javna objekta.

Vanjske veze
------------

***Tauresium*** na Wikimedijinoj ostavi

* По трагите на ,,Изгубениот град - Iustiniana Prima "Arhivirano 2007-11-11 na Wayback Machine-u ()
* Археолошкиот локалитет Градиште, с. Таор со сопствен веб сајт ()