recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**John Montgomery Ward** na bejzbolskoj karti tvrtke Goodwin & Company 1887-1890 (Old Judge (N172)).
**John Montgomery Ward** (3. 3. 1860. – 4. 3. 1925.) bio je američki profesionalni bejzbolski pitcher, *shortstop* i menadžer iz 19. vijeka. Iako su ga kasnije generacije poznavale pod nadimkom ***Monte***, suvremenicima je bio poznatiji pod pravim imenom.

Ward je rođen u mjestu Bellefonte u državi Pennsylvania. Profesionalni debi je imao kao 18-godišnjak u klubu *Providence Grays* godine 1878. gdje se istakao izvrsnim bacanjem i niskim ERA. Ward je bio još bolji sljedeće sezone i mnogi mu pripisuju činjenicu da je taj klub godine 1879. osvojio prvenstvo National League. Ward je nastavio s izvrsnim igrama, a 1883. je iz Graysa prešao u *New York Gothams*. Godinu dana kasnije je u tom klubu od pitchera postao obični igrač.

Godine 1885. je Ward zajedno s Nedom Hanlonom formirao The Brotherhood of Professional Baseball Players - prvi sindikat igrača bejzbola u američkoj historiji. Taj se sindikat uspješno borio protiv tzv. *rezervnu klauzulu* koju su klubovi nametali igračima nastojeći ih vezati za sebe u ugovorima. Nekoliko godina kasnije je vodio novu pobunu igrača, koja je eskalirala stvaranjem nove lige Players League, te Wardovom pristupanju klubu Brooklyn Ward's Wonders. Liga se održala tek godinu dana, a Ward je nakon toga pristupio *Brooklyn Grooms* za koje je igrao 1891. i 1892. Posljednje dvije sezone - 1893. i 1894. - Ward je igrao za *New York Giants*.

Tokom karijere je kao udarač ukupno 1408 runova, 26 home runova, 867 RBI i prosjek .275.

Osim kao igrač, Ward se istakao i kao menadžer. Ukupno je imao 412 pobjeda i 320 poraza.

Nakon završetka karijere u bejzbolu, Ward je otvorio advokatsku kancelariju te se istakao zastupanjem igrača protiv National Leaguea. Kasnije je neko vrijeme predsjendik *Boston Bravesa*, a godine 1914. i kratkotrajne Federalne lige.

Godine 1964. je uvršten u bejzbolsku Halu slavnih.

Eksterni linkovi
----------------

* Baseball Hall of Fame Arhivirano 2005-03-08 na Wayback Machine-u
* Baseball-Reference.com - statistike i analiza karijere
* Who Was Baseball's Most Interesting Character? Monte Ward by Mike Attiyeh Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u
* Box score for Ward's perfect game
* The Deadball Era
* Djela čiji je autor John M. Ward na Projektu Gutenberg
	+ *Base-Ball: How to Become a Player*, by John M. Ward, 1888, from Project Gutenberg

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **John Lee Richmond**  |  **Savršeni pitcher pitcher** 17.6. 1880 | Slijedi: **Cy Young**  |
| Prethodi: **Bill McGunnigle**  |  **Menadžer Brooklyn Groomsa** 1891–1892 | Slijedi: **Dave Foutz**  |
| Prethodi: **Pat Powers**  |  **Menadžer New York Giantsa** 1893–1894 | Slijedi: **George Davis**  |


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 48537313
* LCCN: n98018907

 |
***Il Cristo proibito*** (sh. *Zabranjeni Krist*) je italijanski crno-bijeli film snimljen 1951. godine u režiji Curzija Malapartea, a kome je bio jedino filmsko ostvarenje u karijeri. Malaparte ga je originalno zamislio kao roman koji bi nastavio njegovo ranije djelo *Koža*, ali se umjesto toga odlučio svoje zamisli pretočiti u igrani film. Protagonist, čiji lik tumači Raf Valone, je bivši italijanski vojnik koji se nekoliko godina nakon završetka Drugog svjetskog rata iz sovjetskog zarobljeništva vraća u svoje rodno selo kako bi osvetio brata koga su za vrijeme okupacije strijeljali Nijemci, odnosno pronađe osobu koja ga je izdala. Radnja prikazuje kako mu seljani, koji ne žele novo krvoproliće, odbijaju u tome pomoći. *Il Cristo proibito* se svojim stilom prilično razlikovao od tada među kritičarima popularnog neorealizma, ali je najviše pažnje izazvao kako kršćanskom simbolikom tako i preispitivanjem kolektivne odgovornosti i potrebe da se kazne zločini u prethodnom ratu. Zbog svega toga je izazvao brojne polemike, kao i probleme sa cenzurom, zbog kojih je u nekoliko zemalja bilo napravljeno nekoliko verzija. Na berlinskom festivalu je pak dobio specijalnu nagradu.

Literatura
----------

* Luigi Martellini, *Invito alla lettura di Malaparte*, Mursia, 1977.
* Laura, Luisa e Morando Morandini, *Il Morandini 2007*, Zanichelli, 2006.

Vanjske veze
------------

* *The Forbidden Christ* na sajtu IMDb
„Figul" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Figul (razvrstavanje).
**Publije Nigidije Figul** (*Publius Nigidius Figulus*, cca. 98 – 45. pne.) bio je rimski političar i učenjak iz vremena Kasne Republike. Poznat je kao blizak prijatelj Cicerona kome je pomagao za vrijeme Katilinine zavjere  te kao jedan od pretora izabranih 58. pne. Nigidije se kao pristaša optimata je za vrijeme građanskog rata opredijelio protiv Cezara te umro u izgnanstvu. Suvremenicima je bio poznat i kao uspješan astrolog, pitagorejski filozof i čarobnjak. Napisao je veliki broj knjiga o gramatici koje su danas poznate samo u fragmentima.

Izvori
------

1. ↑  Jeronim i njegov *Chronicon*služe kao autoritet za datum Figulove smrti.
2. ↑  Plutarh, *Cicero*, 20; Cicero, *Pro Sulla*, XIV. 42.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 199850369
* LCCN: nr91016345
* ISNI: 0000 0000 8142 2360
* GND: 118786229
* SUDOC: 063052350
* BNF: cb12406787d (podaci)
* BIBSYS: 95005958

 |
**Bitka kod Hormizdgana** se odigrala u aprilu 224. godine između vojske partskog kralja Artabana IV na jednoj, i pobunjenih perzijskih velmoža vođenih Ardaširom na drugoj strani. Ardašir i njegove pristaše, dotadašnji partski vazali, su se sa vremenom počeli osamostaljivati, koristeći iscrpljenost partske države ratovima sa Rimom, kao i sukob Artabana sa njegovim bratom Vologasom VI. Artaban je stoga na Ardaširove pobunjenike pokrenuo pohod, koji je kulminirao bitkom o čijim detaljima postoje prilično oskudni podaci, i to isključivo iz perzijskih izvora. Prema njima je bitka trajala samo jedan dan, dio partskih snaga je tokom nje prešao pobunjenicima, a na kraju je ubijen i sam Artaban. Također se navodi da je Ardašir ubio Artabana u pojedinačnoj borbi. Ishod bitke je cijeli zapadni dio Partskog Carstva stavio pod Ardaširovu kontrolu. Iako se Vologas VI još neko vrijeme održao u istočnom dijelu, ova se bitka smatra početkom uspona Sasanidske (Novoperzijske) Monarhije.

Izvori
------

* Book of the Deeds of Ardashir son of Babak

Vanjske veze
------------

* Ardašir I Arhivirano 2006-10-19 na Wayback Machine-u  Arhivirano 2006-10-19 na Wayback Machine-u, Encyclopædia Iranica
**Beihan** (arapski: بيحان‎) ili *Bayhān al-Qisāb* je drevni jemenski, u unutrašnjosti Muhafaze Šabva od 17,839 stanovnika. On je bio prijestolnica Emirata Bejhan, danas je administrativni centar *Vadi Beihana*.

Beihan njegovi stanovnici jednostavno zovu Souk (tržnica), a imenom Beihan zovu čitav kraj - usku plodnu kotlinu *Vadi Beihan* u kojoj živi oko 100 000 ljudi u više gradova i sela.

Geografske karakteristike
-------------------------

Beihan leži na nadmorskoj visini od 1145 m. u sredini Vadi Bajhana, uske plodne kotline duge oko 60 km, usječene u visoke planine (1700–2200 m) položene u smjeru jugozapad - sjeveroistok (od Al Baide do Timne) gdje se Vadi Beihan gubi u pijesku pustinje Rub' al Khali. Na izlazu iz Vadi Bajhana kod mjesta Nukub nalazi se magistralna asfaltirana cesta Marib - Atak.
Vadi Beihan iako je samo povremeni vodotok, ipak ima vode, u brojnim bunarima i malim akomulacijama izgrađenima još za antike. Zbog toga je Vadi Beihan bio ljudsko stanište još od paleolita, tu je bilo središte moćnog kraljevstva Kataban.

Beihan je udaljen oko 235 km od luke Aden u smjeru sjevera.

Historija
---------

Vadi Beihan je bio mjesto historijske bitke između antičkih kraljevstva Sabe i Himjara. Tu su se vodile i velike borbe između Turaka i Britanaca početkom 20. st. a nakon toga i između rojalista i republikanaca za vrijeme borbi jemenskih gerilskih organizacija 1962 godine.

Beihan je bio sjedište Emirata Bejhan, od sredine 18. st.. Emirat Bejhan bio je dio britanskog Protektorata Aden od kraja 19. st. do 1967. Svu vlast u gradu imala je familija Hašimi.

U dolini Beihan glavnina stanovništva su pripadnici plemena Masabin i Belharit, uz manji broj pripadnika plemena Sada i Ashraf. U novije vrijeme dobar raste postotak stanovnika koji ne pripadaju nikakvim plemenima.

Za grad i dolinu najvažniji su bili plemenski vođe iz plemena Masabin. Britancima ta plemenska dinastija baš i nije bila po volji pa su forsirali svog favorita regenta Huseina, to je imalo loše posljedice pogotovo kod pripadnika klana Masabin.
Kad je socijalistički režim Demokratske Narodne Republike Jemen preuzeo vlast u Jemenu 1967 većina bivših vlastodržaca i uglednika pobjegla je iz zemlje, uglavnom u Saudijsku Arabiju. Vratili su se tek nakon 1994 kod su jemenski socijalisti pobjeđeni u građanskom ratu. Grad Beihan ima jednog zastupnika u nacionalnoj skuštini.

U Beihanu je sve do 4. decembra 1949 živjela i jedna mala židovska zajednica sastavljena od kovača i trgovaca, tada su uz pomoć Britanaca otselili za Izrael. Beihan je do tada imao sinagogu i židovsko groblje.

Privreda
--------

Osnova privrede Beihana kao i cijelog Vadi Beihana je poljoprivreda; uzgoj žitarica, citrusa, datula i stoke, a Beihan je glavna tržnica za prodaju te robe.

Pored grada nalazi se mali aerodrom Beihan (OYBI).

Bibliografija
-------------

* Nigel Groom: Sheba revealed : a posting to Bayhan in the Yemen, 2002. ISBN 1-900404-31-1

Izvori
------

1. ↑  2005 population estimates for cities in Yemen, Mongabay. com
2. ↑  yewish virtual library
**Andreas Kaplan** (rođen 5. oktobra 1977. godine u Minhenu, Nemačka) je profesor digitalne transformacije, prvenstveno u oblasti VI i virtuelnih svetova, i stručnjak za visoko obrazovanje. On je predsednik Univerziteta za logistiku Kune. Kaplan je prethodno bio rektor poslovne škole ESCP koja je član Sorbonske alijanse.

Istraživanje
------------

Kaplanovo istraživanje se bavi digitalnom transformacijom društva, posebno zbog napretka u veštačkoj inteligenciji i komunikaciji na društvenim mrežama. Stanfordska studija ubraja Kaplana u grupu najcitiranijih i najuticajnijih naučnika na svetu. Na Google akademiku, Kaplan je citiran preko 40000 puta.

Karijera
--------

Kaplan je započeo karijeru u kompanijama Sciences Po Paris i ESSEC pre nego što se pridružio poslovnoj školi ESCP gde je imenovan za rektora. Trenutno je predsednik Univerziteta za logistiku Kune. Kaplan je jedan od osnivača Evropskog centra za digitalnu konkurentnost i član izvršnog savetodavnog odbora Univerziteta Kozminski.

Obrazovanje
-----------

Kaplan je stekao habilitaciju na Univerzitetu Sorbona i odbranio doktorat na Univerzitetu u Kelnu i školi HEC Paris. Stekao je i zvanje mastera javne administracije u u školi École Nationale d'Administration, mastera poslovne administracije u školi ThePower, mastera nauka u školi ESCP i zvanje diplomiranog inženjera na Univerzitetu Ludvig-Maksimilijan u Minhenu.

Publikacije
-----------

* Kaplan Andreas (October 2015) European business and management. Sage Publications Ltd. London. ISBN 9781473925144
* Kaplan, Andreas (2021). Higher Education at the Crossroads of Disruption: The University of the 21st Century, Great Debates in Higher Education. United Kingdom: Emerald Publishing. ISBN 9781800715042.
* Kaplan, Andreas (2022). Artificial Intelligence, Business and Civilization: Our Fate Made in Machines. United Kingdom: Routledge. ISBN 9781032155319.
* Kaplan, Andreas (2022). Digital Transformation and Disruption of Higher Education. United Kingdom: Cambridge University Press. ISBN 9781108838900.
Alber Fer
**Alber Luj Fransoa Fer** (fr. , rođen 7. marta 1938 u Karkasonu, Francuska) je francuski fizičar i laureat Nobelove nagrade za fiziku 2007.

Godine 1970. doktorirao je na univerzitetu Pariz-jug sa tezom „Osobine transporta elektriciteta u niklu i gvožđu" (*Propriétés de transport électrique dans le nickel et le fer*). Potom je bio vođa tima za istraživanje čvrstih stanja na istoj instituciji.

Ferova grupa istraživača je 1988. otkrila GMR efekat u strukturi slojeva gvožđa i hroma. Nezavisno od njega, nešto kasnije je grupa pod rukovodstvom Petera Grinberga došla do sličnih rezultata. Otkriće GMR efekta omogućilo je izradu magnetnih čitača tvrdih diskova izuzetno visokog kapaciteta, koji su danas u širokoj upotrebi. 

Ovo otkriće pripada novoj grani fizike, spintronici, koja se bavi osobinama spina elektrona. 

Od 1976. Fer je profesor na Univerzitetu Pariz-jug u Orseju. 

Za pronalazak GMR efekta Feru i Grinbergu je 2007. dodeljena Nobelova nagrada za fiziku.

Vanjske veze
------------

***Albert Fert*** na Wikimedijinoj ostavi

* Biografija na mrežnom mestu Francuske akademije nauka Arhivirano 2008-12-06 na Wayback Machine-u
**Peter Andreas Grünberg** (nem. *Peter Andreas Grünberg*, Plzenj, Češka, 18. maja 1939. - Jülich, Njemačka, 9. aprila 2018.) je nemački fizičar. Težište njegovog naučnog istraživanja je u oblasti fizike čvrstog stanja. Njegov najvažniji pronalazak je GMR efekat. Za ovo otkriće mu je 2007. pripala Nobelova nagrada za fiziku.

Biografija
----------

Grinberg je 1962. počeo da studira na Univerzitetu u Frankfurtu na Majni i kasnije na Tehničkoj visokoj školi u Darmštatu. Od 1966. do 1969. radio je u Darmštatu na svojoj doktorskoj tezi: „Spektroskopska istraživanja slojeva nekih lantanoida" (»«). Tri godine je proveo na Univerzitetu Karlton u Otavi, Kanada. Od 1972. radi kao saradnik u Istraživačkom centru u Jilihu, Nemačka. Stanuje u Kelnu. Od 1992. zaposlen je kao vanredni profesor na Univerzitetu u Kelnu.

Dela
----

Grinberg je jedan od pionira istraživanja magnetnih osobina tankih slojeva materijala. Ova oblast, spintronika, proučava karakteristike spina elektrona. Cilj istraživanja je pronalazak načina za proizvodnju minijaturnih elektronskih kola. 

Godine 1986. Grinberg je otkrio antiferomagnetsku spregu u slojevima gvožđa i hroma. 

U periodu 1987./1988. Grinberg je otkrio GMR efekat, praktično istovremeno kada i francuski naučnik Alber Fer. Ovo otkriće je omogućilo veliko povećanje kapaciteta tvrdih memorija tokom 1990-ih. Danas se funkcija svih čitača magnetnih diskova u praksi zasniva na GMR efektu. Prihodi od ovog patenta idu u korist njegove matične institucije, Istraživačkog centra u Jilihu.

Nobelova nagrada
----------------

Dana 9. oktobra 2007. komitet za dodelu Nobelove nagrade objavio je da se Peteru Grinbergu i Alberu Feru dodeljuje Nobelova nagrada za fiziku za nezavisno otkriće GMR efekta. Nagrada bi trebalo da bude uručena 10. decembra 2007. u Štokholmu.

Vanjske veze
------------

***Peter Grünberg*** na Wikimedijinoj ostavi

* Biografija Petera Grinberga (Istraživački centar Jilih) Arhivirano 2007-10-25 na Wayback Machine-u
* Elektronske osobine materije
* „Nobelova nagrada za fiziku 2007.", 9. oktobar 2007.
Ovo je članak o romanu Alessandra Manzonija.  Za opći pojam, vidi Vjeridba.  

**Zaručnici** (tal. I Promessi sposi) - prvi talijanski povijesni roman, kojega je napisao Alessandro Manzoni 1827. godine. To je najpoznatiji i najčitaniji roman na talijanskom jeziku.

Radnja se odvija na sjeveru Italije 1628. za vrijeme opresivnih godina pod španjolskom vlašću, ponekad se roman vidi kao prikriven napad na Austriju, koja je kontrolirala područje u vrijeme kada je pisan. Autor je opisao između ostalog i epidemiju kuge, koja je pogodila Milano oko 1630.

Roman govori o dvoje zaljubljenih koji su prošli kroz sve prepreke samo da budu zajedno. U središtu je radnje dvoje seoskih zaručnika čije vjenčanje onemogućuju mjesni moćnik i ustrašeni župnik. Manzonijevo shvaćanje povijesti prožeto je kršćanskim naukom o spasenju i vjerom u Božju providnost pa, u skladu s tim, nakon mnogobrojnih peripetija njegov ep o običnom puku završava sretnim vjenčanjem. Bavi se različitim temama, od kukavičke, licemjerne prirode jednog prelata (Don Abbondio) i herojske svetosti drugih svećenika (Padre Cristoforo, Federico Borromeo), o nepokolebljivoj snazi ljubavi (odnos Renza i Lucije, i njihova borba da se konačno opet vide i budu u braku), i nudi neke oduševljene uvide u tvorevine ljudskog uma.

Manzoniju je inspiracija za ovaj roman bio "Ivanhoe" Waltera Scotta iz 1820.

U 20. stoljeću bilo je mnogo filmskih adaptacija romana u Italiji, a prema romanu su nastale i dvije opere. "Zaručnici" A. Manzonija je roman koji spada u remek-djela europske književnosti.

Papa Franjo je izjavio da je u čak tri navrata pročitao roman "Zaručnici": 'Ta mi je knjiga opet na stolu, želim je pročitati opet', rekao je, napominjući kako ga je s tim djelom upoznala njegova baka, još dok je bio dijete.

Vidi još
--------

* Redovnica iz Monze

Izvori
------

1. ↑  Archibald Colquhoun. Manzoni and his Times. J. M. Dent & Sons, London, 1954.
2. ↑   Preuzeto 21. veljače 2015.
3. ↑   Preuzeto 21. veljače 2015.
4. ↑  Georg Lukàcs: The Historical Novel. University of Nebraska Press, 1969. ISBN 978-0803279100.
5. ↑   Arhivirano 2015-02-21 na Wayback Machine-u Preuzeto 21. veljače 2015.
6. ↑   Preuzeto 21. veljače 2015.

Vanjske veze
------------

* A review of *The Betrothed* Arhivirano 2013-01-13 na Archive.is-u written by Edgar Allan Poe in 1835 and published in the *Southern Literary Messenger*.
* 1834 English translation of *The Betrothed* from Project Gutenberg
* 1844 English translation of *The Betrothed*
* Complete Italian text of *I Promessi Sposi*
* The Betrothed Map Arhivirano 2016-03-03 na Wayback Machine-u
* Šablon:Librivox book

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 185499102
* LCCN: n82212301
* GND: 4135859-4
* SUDOC: 027383644
* BNF: cb11943734n (podaci)
* NLA: 35781713
* NSK: 000284257

 |
**Марија Радојичић** (Горњи Милановац, 05. мај 1992) српска је фудбалерка, која игра у зони напада.

У Србији је играла за клубове Машинац Ниш, Напредак Крушевац, Спартак Суботицa и Слога Раднички. Учествовала је у Лиги шампиона и са Машинцем и са Спартаком. Потписала је 2013. године за аустријског првака SV Neulengbach, а 2015. године је прешла у исландски Валур. Сада игра за Филкир, клуб са Исланда. Чланица је женске фудбалске репрезентације Србије.

Референце
---------

1. ↑  Марија Радојичић
2. ↑  Fotbolti.net
3. ↑  Састав женске фудбалске репрезентације Србије

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
***Imitation of Life*** (sh. *Imitacija života*) je roman američke književnice Fannie Hurst. Radnja se događa oko godine 1910. u New Jerseyu, a protagonistica je Bea Chipley, žena koja nakon muževe smrti preuzima njegov posao prodaje voćnih sirupa te zbog svoje nove karijere zanemaruje kćer Jessie, što je na kraju priisli da kao kućnu pomoćnicu uzme crnkinju Delilah, čija će neobično svjetloputa kćer Paola postati Jessina najbolja prijateljica. Imitation of Life je nakon objavljivanja izazvao pažnju jer se bavio za tadašnje američko društvo aktualnim pitanjem institucionalne rasne segregacije i tzv. pravila jedne kapi, odnosno opisivao fenomen preuzimanja bjelačkog identiteta od svjetloputih crnaca. Kasniji kritičari su ga, pak, loše ocjenjivali zbog korištenja rasnih stereotipa. Godine 1934. je poslužio kao predložak za istoimeni film sa Claudette Colbert, kao i 1959. za mnogo poznatiju verziju sa Lanom Turner u glavnoj ulozi.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* NKC: aun2018988902

 |
***In Nacht und Eis*** (sh. *U noći i ledu*) je Njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1912. u režiji Mimea Misua, najpoznatiji kao prvi sačuvani film čija radnja prikazuje potapanje putničkog broda *RMS Titanic*. Snimanje je započelo nekoliko mjeseci nakon tragedije, a producenti su je nastojali rekonstruirati uz primitivne, ali za standarde 1910-ih prilično solidne specijalne efekte, koristeći bazen u Berlinu, ali i neke eksterijere u hamburškoj luci. Radnja i likovi nisu previše autentični; najveći naglasak je stavljen na herojskog telegrafista koji ostaje do posljednjeg trenutka na svom mjestu nastojeći odaslati signale SOS. Oko godine 1914. mu je nestao svaki trag i smatrao se izgubljenim, sve do početkom 1998. nije slučajno otkriven u jednoj privatnoj kolekciji, nedugo nakon premijere mnogo poznatijeg *Titanica*.

V. također
----------

* *Saved from the Titanic*
* *Atlantis*

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *In Nacht und Eis* na sajtu IMDb
* Complete film on YouTube
* *In Nacht und Eis* in filmportal.de
* *Titanic – In Nacht und Eis* in TwoTickets.de[*mrtav link*]
***In the Year of the Pig*** (sh. *U godini svinje*) je američki crno-bijeli dokumentarni film snimljen 1968. godine u režiji Emilea de Antonija. U njemu se govori o tada aktualnom Vijetnamskom ratu, odnosno američkom sudjelovanju koje je tada već bilo duboko podijelilo američku javnost. De Antonio, poznat po ljevičarskim stavovima i kritici rata, je u njemu koristio intervjue sa brojnim javnim ličnostima, ali i običnim ljudima, kao i arhivske materijale i dokumentarne snimke iz samog Južnog Vijetnama u nastojanju da pruži historijsku pozadinu sukoba, odnosno prikaže kako su se SAD postupno uvukle u sukob koji nije u ničijem interesu, i koji je prouzročio nepotrebno krvoproliće. U njemu se također veličao sjevernovijetnamski komunistički vođa Ho Chi Minh i iznosio stav kako se sukob može riješiti jedino ujedinjenjem Hladnim ratom podijeljenog Vijetnama. *In the Year of the Pig* je zbog svojih stavova izazvao žestoku reakciju desnog dijela američke javnosti, te su neke od kino-dvorana gdje se prikazivao vandalizirane, a projekcije bile otkazivane zbog bombaških prijetnji. Sam De Antonio je kasnije tvrdio da mu je to najdraži film u karijeri.

Godine 1985. je poster za film, na kome se nalazi marinski kaplar Michael Wynn od strane britanskog benda *The Smiths* iskorišten za omot albuma *Meat Is Murder*.

Izvori
------

1. ↑  Helen Slote Levitt se pogrešno navodila kao montažerka filma; Helen Levitt, poznata fotografkinja, koja je također imala dugu karijeru montažerke, je bila pravi montažer. Barsam, Richard Meran (1992). *Nonfiction Film: A Critical History*. Indiana University Press. str. 418. ISBN 978-0-253-20706-7.
2. ↑  „Cold War Chronicles: The Films of Emile de Antonio". Arhivirano iz originala na datum 2007-09-27. Pristupljeno 2007-09-27.

Vanjske veze
------------

* *In the Year of the Pig* na sajtu IMDb
**Said Husejinović** (Zvornik, BiH, 13. svibnja 1988.) je bosanskohercegovački nogometaš koji trenutačno igra u zagrebačkom Dinamu.

Karijera
--------

### Klupska karijera

Igrač je nogometnu karijeru započeo u tuzlanskoj Slobodi za koju je u prvoj momčadi debitirao sa 17 godina. Sjajna, atraktivna igra dovela ga je do toga da postane i najmlađi kapetan momčadi s Tušnja. Prvi su ga zapazili skauti Partizana, ali mu roditelji nisu dopustili odlazak u Beograd.

1. srpnja 2008. službeno je objavljeno kako je Sloboda prodala Husejinovića njemačkom Werder Bremenu za 900.000 eura. U klubu je odigrao svega deset bundesligaških utakmica dok je 2009. bio na posudbi u Kaiserslauternu tijekom ljetnog dijela sezone.

Nakon neuspjeha u Njemačkoj, Said je raskinuo s Werderom te se 16. ožujka 2012. vraća u BiH gdje potpisuje za Sarajevo. Odličnim igrama postao je ljubimac navijača kluba dok je najupečatljiviji postao u utakmici Europske lige gdje je zabio dva pogotka bugarskom Levskiju za konačnu 3:1 pobjedu.

Zbog dobrih nastupa htio ga je dovesti CSKA iz Sofije s kojim je već potpisao predugovor. Međutim, izbila je velika pobuna u svlačionici kluba zbog potencijalnih igračevih primanja tako da ugovor u konačnici nije realiziran.

Umjesto u Bugarsku, igrač je otišao u Hrvatsku gdje je 4. siječnja 2012. potpisao petogodišnji ugovor za Dinamo Zagreb. Tada je izjavio: "*Imao sam ponude još nekih klubova, no kada sam čuo da me želi Dinamo - znao sam točno gdje želim nastaviti karijeru. Dinamo je najveći klub s ovih prostora, dominira u Hrvatskoj te igra u Ligi prvaka i bit će mi čast nositi dres zagrebačkog kluba. Što se tiče momčadi, dobro znam kakva me konkurencija čeka u Maksimiru, ali to je normalno za klub takve kvalitete i vjerujem u sebe*".

### Reprezentativna karijera

Said Husejinović je dosad ostvario nekoliko nastupa za bosanskohercegovačku U21 i seniorsku reprezentaciju. Miroslav Blažević ga je tijekom svojeg izborničkog mandata dva puta pozivao u reprezentaciju ali ga nije uvodio u igru. Zbog toga se Said zainatio te je izjavio da neće nastupati za reprezentaciju dok ju vodi Blažević. Onda je izjavio: "*Ne sviđa mi se taj čovjek. Nije stvar samo u grijanju tribine, ali ruku na srce, mogao mi je dati da odigram bar dvije-tri minute. Reprezentacija igra sjajno, želim joj svu sreću i plasman na Svjetsko prvenstvo 2010. godine, ali dok je Blažević tu, nemam mnogo izbora*".

Priznanja
---------

### Klupska

**Dinamo Zagreb**

* Prvak Hrvatske **(2)**: 2012./13. 2013./14.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Said Husejinović - Još jedan Dinamov nogometaš "sklon" noćnim izlascima
2. ↑  „Said Huseinovic wechselt zu Werder". Arhivirano iz originala na datum 2013-01-13. Pristupljeno 2014-07-26.
3. ↑  FCK leiht Huseijnovic
4. ↑  Uk.soccerway.com
5. ↑  „Said Husejinović iz Sarajeva u Dinamu: 'Ja u Maksimiru? Ima istine u tome...'". Arhivirano iz originala na datum 2013-01-06. Pristupljeno 2014-07-26.
6. 1 2  „Said Husejinović potpisao za Dinamo: 'Konkurencija je strašna, ali vjerujem u sebe!'". Arhivirano iz originala na datum 2013-01-06. Pristupljeno 2014-07-26.

Vanjske poveznice
-----------------

* Fussballdaten.de
* Transfermarkt.de
*Za ostala značenja, vidi Duck and Cover (razvrstavanje).*

***Duck and Cover*** (sh. *Lezi i zakloni se*) je američki kratki crno-bijeli (dokumentarni) obrazovni film snimljen u režiji Anthonyja Rizza i premijerno prikazan početkom 1952. godine. Njegovu produkciju je naručila američka vlada, odnosno Federalna uprava za civilnu zaštitu kao dio kampanje kojom se promovirala metoda "lezi i zakloni se" zaštite u slučaju nuklearnog napada. Film je nastao u jeku eskalacije Hladnog rata, kada se njegovo prerastanje u otvoreni oružani sukob činilo sve vjerojatnijim, a time i mogućnost da američki gradovi i drugi civilni ciljevi postanu metama sovjetskog nuklearnog napada. Film je bio prije svega namijenjen najmlađim gledateljima, te im je kroz animiranu sekvencu sa kornjačom Bertom nastojao sugerirati što činiti u slučaju nuklearnog napada. Film se prikazivao po školama, kino-dvoranama i televiziji, te je kasnije postao jednim od simbola hladnoratovske paranoje i straha od nuklearnog uništenja.

Izvori
------

* Duck and Cover. Prod. Archer Productions, Inc. Dist. United States Federal Civil Defense Administration. 1951.
* "Librarian of Congress Adds 25 Films to National Film Registry". United States Library of Congress, 28 December 2004.

Vanjske veze
------------

***Duck and Cover*** na Wikimedijinoj ostavi

* Duck and Cover na YouTube
* Production History of Duck and Cover Arhivirano 2020-11-27 na Wayback Machine-u
* *Duck and Cover* na sajtu IMDb
* *Duck and Cover* dostupan kao besplatni download na Internet Archive (section Prelinger Archives)
* Duck and Cover Arhivirano 2008-07-19 na Wayback Machine-u on Cinemaniacal, in flash, iPod, and TV formats.
* A critical assessment of ducking and covering(waybackmachine)
**Jovan Ličina** (Šid, 28. V. 1930. - Zadar, 18. XII. 2002), dramski glumac i pisac, bivši član Drame Hrvatskog narodnog kazališta u Zagrebu.

Školovanje
----------

Nakon završene Hemijsko-tehničke škole u Beogradu bio je zaposlen u različitim zvanjima: bio je nastavnik, financijski službenik, fizički radnik, tkalac, slikar i dr.

Upisao je studij tehnike i slikarstva, a 1953. Akademiju dramskih umjetnosti u Zagrebu, i već sljedeće godine prvi put nastupio u Krležinoj *"Golgoti"* prilikom otvorenja Dramskog kazališta "Gavella". Nakon tri sezone provedene u tom kazalištu prelazi u ansambl Drame HNK u Zagrebu, gdje se njegov glumački razvojni put počeo snažnije ocrtavati.

Gluma
-----

Iznimno puno nastupao je na radiju, televiziji i filmu, ostvarivši mnoge zapažene uloge. Interpretirao je podjednako likove iz klasičnog i savremenog dramskog repertoara. Ostvario je niz zapaženih uloga, među ostalima u Shakespeareovom *"Kralju Learu"*, u Matkovićevom *"Heraklu"*, Ingeovoj *"Autobusnoj stanici"*, Osborneovoj drami *"Osvrni se gnjevno"*, u Brechtovoj *"Pravilnoj liniji"*. Njegov smisao za karakternu komiku došao je do izražaja ulogama **Eatonsa** u Vectorsovom djelu *"Zoo"* (*"Zoo ili ubojica-filantrop"*) i **Učitelja filozofije** u Molièreovom *"Građaninu plemiću"*. Jednu od najzapaženijih kazališnih uloga ostvario je u Marinkovićevom *"Kiklopu"*, ulogu **Maestra**, u adaptaciji i režiji Koste Spaića, za koju je dobio nagradu na Sterijinom pozorju 1976. Nastupio je još u Krležinoj *"Golgoti"* u režiji Mladena Škiljana 1977, da bi 1982, nakon bolesti, otišao u invalidsku mirovinu.

Pisanje
-------

Bio je i pisac, njegovo prvo izvedeno dramsko djelo bile su *"Nježne pjesme anđela"* na pozornici Zagrebačkog dramskog studija i na velikoj sceni HNK 1964. u režiji Petra Šarčevića.

Posljednji ispraćaj
-------------------

Posljednji ispraćaj **Jovana Ličine** bio je u petak, 20. decembra 2002. godine, u 11,40 sati u velikoj dvorani Krematorija na zagrebačkom Mirogoju.

Bibliografija
-------------

### Gluma: filmovi i TV-serije

* *"Čovjek od važnosti"* (1961, TV)
* *"Kuda idu divlje svinje"* (1971, TV-serija; uloga: Veriga)
* *"Dole sa oružjem"* (1976, TV)
* *"Harmonika"* (1978, TV; uloga: Inspektor)
* *"Mačak pod šljemom"* (1978, TV-serija)
* *"Snađi se, druže"* (1981)
* *"Osudjeni"* (1987)
* *"Vila Orhideja"* (1988)
* *"Tečaj plivanja"* (1988, TV)

### Pisanje: drame

* *"Nježne pjesme anđela" : drama u 4 čina*, Zagreb, 1964. (177 str.), "Biblioteka Zagrebačkog kazališnog studija i 'Telegrama'"; 5

---

**Izvori**:

* *"In memoriam: Preminuo dramski glumac i pisac Jovan Ličina > Vrsni karakterni komačar klasične i suvremena drame"*, Glas Slavonije, 20. XII. 2002, 49.
* Elektronski katalog NSK, Zagreb
* Internet Movie Database
**Abdurahman Šalja** (alb. ; Vučitrn, 25. oktobar 1922 – Priština, 9. mart 1994) je jugoslovenski i albanski glumac, reditelj, producent i scenarista.

Nakon završene gimnazije, učestvuje u NOB-u. Zahvaljujući Milutinu Jasniću, od 1948. je angažovan kao glumac, potom i reditelj u Pokrajinskom narodnom pozorištu u Prištini, gde igra i u Albanskoj i u Srpskoj drami. Jedan je od prvih albanskih reditelja na Kosovu i Metohiji. Režirao je niz pozorišnih predstava. Od 1955. godine je na filmu. Igra u većini filmova snimanih na Kosovu i Metohiji. Imao je uloge u preko trideset jugoslovenskih filmova. Poslednja uloga bila je Zekir u filmu „Pre kiše" Milče Mančevskog 1994. godine. Koscenarista je filmova: „Vuk sa Prokletija" i „VII kosovska brigada". Bio je prvi direktor Kosovofilma u Prištini i producent desetak filmova.

Nagrade
-------

* Decembarska nagrada Kosova i Metohije, 1957.
* Srebrna arena na Filmskom festivalu u Puli 1979. za ulogu u filmu „Vetar i hrast" Besima Sahatčijua.

Vanjske veze
------------

* Abdurahman Šalja na sajtu IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 311633693
* GND: 106155368X

 |
***Adios Sabata*** (tal. *Indio Black, sai che ti dico: Sei un gran figlio di...*) je talijanski špageti vestern iz 1971. godine, kojeg je režirao Gianfranco Parolini. Ovo je drugi film iz Parolinijeve Sabata trilogije, u kojem glavnog lika, umjesto glumca Lee Van Cleef, koji je tumačio taj lik u prvom i zadnjem nastavku trilogije, tumači Yul Brynner.

Originalna zamisao je bila dati ovome filmu naslov **Indio Black**, no naslov je promijenjen u **Adios, Sabata** iz razloga jer je prvi dio bio vrlo uspješan, kao i zbog činjenice da je inspirirao mnoge imitatore. Ironija leži u činjenici da je uloga koja je kasnije bila dodijeljena Brynneru, prvo bila ponuđena Van Cleefu, koji ju je morao odbiti jer je već bio angažiran na snimanju filma The Magnificent Seven Ride, u ulozi Chrisa Adamsa, lika koji je proslavio Brynnera kada ga je glumio u Sedmorici veličanstvenih.

Radnja
------

Radnja filma je smještena u Meksiko, u vrijeme vladavine meksičkog cara Maksimilijana I.

Sabata je unajmljen od strane gerilskog vođe Señor Ocaño-a da ukrade pun vagon zlata od austrijske vojske. Ipak, kada Sabata i njegovi partneri, Escudo i Ballantine uđu u dotični vagon, oni otkrivaju kako se u njemu ne nalazi ništa drugo sem hrpe pijeska. Ubrzo nakon toga oni otkrivaju kako je zlato odnio austrijski pukovnik Skimmel, što Sabatu tjera na smišljanje plana koji bi mu omogućio da zlato ukrade nazad.

Glavne uloge
------------

* **Yul Brynner** kao Sabata
* **Dean Reed** kao Ballantine
* **Gérard Herter** kao pukovnik Skimmel
* **Ignazio Spalla** kao Escudo
* **Sal Borgese** kao Septiembre
* **Franco Fantasia** kao Señor Ocaño
* **Joseph P. Persaud** kao Hitano
* **Andrea Scottia** kao José

Povezano
--------

* *Sabata*
* *Return of Sabata*

Eksterni linkovi
----------------

* *Indio Black, sai che ti dico: Sei un gran figlio di...* na sajtu IMDb
* Adios, Sabata na All Movie Guide
**Jovan Mosho** (rođen između 540. i 550. u Siriji, umro 619. u Rimu) bio je vizantijski monah i pisac. Njegov spis *Livada duhovna*, koja opisuje duhovna iskustva na Srednjem istoku, postao je popularan primer asketske književnosti u srednjem veku i uzor za potonja dela slične tematike.

Mosho je svoj monaški život započeo u manastiru sv. Teodosija blizu Jerusalima negde oko 565. godine. Upoznavši se s monaškom praksom pustinjaka duž reke Jordan, te posetivši Egipat, Sinaj, Kipar i Antiohiju, naselio se u Rimu i sastavio lični prikaz vlastih monaških iskustava, ali se koristio i drugim izvorima. *Livada duhovna* sadrži više od tri stotine priča o verskim običajima, napisanih jednostavnim jezikom, uz detalje o životu i verovanjima toga doba. U *Livadi duhovnoj* Mosho kaže da je monaški život sličan cvetnoj livadi: cveće su monaške vrline, a monasi kao pčele iz cvetova skupljaju med vlastitih vrlina.

*Livada duhovna*, pisana bez ikakvih kritičkih standarda, obiluje opisima čuda i duhovnih ekstaza, ali ipak predstavlja jedini istorijski izvor za običaje i rituale vezane za bogoslužje u monaštvu 6. i 7. veka, kao i za kult Bogorodice ali i političke prilike toga doba (uključujući i prikaze perijskih i arabljanskih navala) te za kritiku tada najvažnijih jeresi.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 69168180
* LCCN: n83206785
* ISNI: 0000 0001 2138 2886
* GND: 118968351
* SELIBR: 172500
* SUDOC: 084015292
* BNF: cb145420226 (podaci)
* BIBSYS: 95003527
* NLA: 56963582
* NKC: ola2009507514
* BNE: XX827817
* CONOR.SI: 175624803

 |
**Oton Župančič** (Vinica, 23. siječnja 1878. - Ljubljana, 11. lipnja 1949.) je bio slovenski pjesnik, prevodilac i pisac drama. Smatra se jednim od začetnika moderne u slovenačkoj književnosti.

Za vreme Drugog svetskog rata podržavao je pokret otpora.

Biografija
----------

Kraće vrijeme suplent u Ljubljani, a zatim živio u Parizu, Beču i nekim njemačkim gradovima. 1910. vratio se u Ljubljanu, gdje je postao dramaturg Zemaljskoga kazališta, zatim gradski arhivar. 1914. uređuje časopis *Slovan*, a 1917. - 1920. *Ljubljanski zvon*. Između dva rata Župančič je dramaturg i upravnik Slovenskog narodnog gledališča.

Za vreme drugog svetskog rata kao saradnik pokreta otpora bio je uhapšen od strane Nemaca, nakon čega su partizani u zamenu za njega ponudili zarobljenog nemačkog generala.

|  |
| --- |
|  |

Tvorački opus
-------------

Blistavim pjesničkim nastupom zasjenjuje generaciju realista i naturalista, udarajući s Ivanom Cankarom temelje slovenske Moderne. U liriku uvodi izdiferencirane mogućnosti poetskog izraza: melodiozni živi ritam i bogatstvo alegorija, naglašavajući osjećaj osobne uzvišenosti i izdižući izuzetno značenje pjesničkog poziva do individualnog patosa (*Čaša opojnosti*, 1890.). Kasnije proširuje tematiku patriotskim i socijalnim motivima, sublimirajući sve više svoj poetski način (*Čez plan*, 1904.). Raskriljujući lirsku misao u dva dijametralno oprečna smjera: jedan prema misaonoj i vizionarnoj poeziji, a drugi prema stvarnoj socijalnoj problematici, zahvaća osobito pitanje slovenske ekonomske emigracije (*Samogovori*, 1908.). Župančič je i tvorac dječje poezije u slovenskoj književnosti (*Pisanice*, 1900. *Lahkih nog naokrog*, 1913. *Sto ugank*, 1915. i *Ciciban in še kaj*, 1951.). Zbirka *V zarje Vidove* (1920.) sadrži snažnu ratnu liriku.

Poslije 1920. posvećuje se više kazalištu (lirska tragedija *Veronika Deseniška*, 1924. normiranje izgovora slovenskog jezika na sceni) i prevođenju. Preveo je mnogo poznatih djela iz različitih europskih književnosti. U posljednjem razdoblju njegova poezija, nadahnuta Narodnooslobodilačkom borbom, prožeta je borenim patriotizmom, humanošću i slobodoljubivošću.

Dela
----

Poezija
* *Čaša opojnosti* (1899)
* *Čez plan* (Preko ravnice, 1904)
* *Samogovori* (Monolozi, 1908)
* *V zarje Vidove* (U Vidovu zoru, 1920)
* *Zimzelen pod snijegom* (1945)

Dečja literatura
* *Pisanice* (Uskršnja jaja, 1900)
* *Lahkih nog naokrog* (Bezbrižne šetnje, 1913)
* *Sto ugank* (Sto zagonetki, 1915)
* *Ciciban in še kaj* (Ciciban i drugo, 1915)

Drame
* *Noč za verne duše* (1904)
* *Veronika Deseniška* (1924)

Vanjske veze
------------

***Oton Župančič*** na Wikimedijinoj ostavi

* Oton Župančič – avtorjeva dela v zbirki Digitalne knjižnice Slovenije
* Oddaja RTV Slovenija Besedi na sledi o Otonu Župančiču
* *Oton Zupančič* - Čez plan (1904)


1. ↑
**Palma Katalinić** (Trogir, 14. lipnja 1927. - 13. rujna 2013.), spisateljica za djecu.

Životopis
---------

Pučku i građansku školu pohađala je u rodnome Trogiru, učiteljsku školu u Splitu, a studirala novinarsko diplomatsku školu u Beogradu.

Od godine 1954. radi u Zagrebu najprije u redakciji Školskog radija, a od 1960. uređuje školski TV program.

Prve priče za djecu objavila je 1952. godine u Politici. Napisala je četiri romana za djecu i zauzima važno mjesto u razvitku hrvatskoga dječjeg romana.

Sahranjena je u Trogiru.

Djela
-----

* *Djetinjstvo Vjetra kapetana i druge pripovijetke*
* *Pričanje cvrčka moreplovca*
* *Snovi na dnu mora*
* *Dvoje u brodolomu*
* *Anja voli Petra*
* *More pod sjevernom zvijezdom*
* *Golubica*

Izvor
-----

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-20. Pristupljeno 2014-07-26.

Vanjske poveznice
-----------------

* Biblioteka Ceres Arhivirano 2009-09-05 na Wayback Machine-u - Palma Katalinić

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 164023280
* ISNI: 0000 0001 1253 9319
* GND: 1250031532

 |
**Petar Lalović** (Subotica, 8. jul 1932 — Beograd, 2. novembar 2015) bio je srpski filmski reditelj, scenarista i snimatelj koji je snimio preko 200 dokumentarnih filmova.

Karijera
--------

Završio je pozorišnu i filmsku akademiju u Zagrebu, a diplomirao na Fakultetu dramskih umetnosti u Beogradu. Napravio je preko 200 dokumentarnih filmova u kojima je scenarista, reditelj i snimatelj. Takođe je snimao igrane filmove i TV serije. Lalovićeva preokupacija su snimanje metaforičnih filmova o prirodi, za koje je osvojio preko 150 nagrada kako u bivšoj Jugoslaviji tako i u inostranstvu. Dugometražni film Ptice koje ne polete je dobio više od 20 nagrada, uključujući četiri Grand Prija u Evropi. Međutim, filmska kritika i bioskopska publika smatra da je njegov najveći uspeh bio sa dokumentarnim filmovima Poslednja oaza i Svet koji nestaje iz 1987. godine. Lalović tokom 2011. godine snima film Beogradska oaza i to je dvestoti film koji je uradio.

Filmske režije
--------------

|  |
| --- |
| **Filmovi koje je režirao Petar Lalović**  |
| God. | Naziv | Žanr | Nagrada |
|  |
| 1983. | Poslednja oaza |
| 1985. | Krpelj |
| 1987. | Svet koji nestaje |
| 1997. | Ptice koje ne polete |
| 2009. | Kako se može prodati nebo i toplina zemlje |
| 2012. | Beogradska oaza |

Izvori
------

1. ↑  Novosti:Lalovićev film najbolji na Balkanu, Pristupljeno 18. 7. 2009.
2. ↑  Mini biografija na sajtu IMDb, Pristupljeno 23. 4. 2013.
3. ↑  Novosti-Petar Lalović:Divlja oaza usred betona, Pristupljeno 24. 9. 2011.

Spoljašnje veze
---------------

* Nacionalna revija: Petar Lalović, čarobnjak dokumentarnog filma i vidar poslednjih oaza prirode u nama ()
* Petar Lalović na sajtu IMDb
* Petar Lalović na PORT.rs
**Petar Đurković** (1908 — 1981) (ponekad imenovan i kao **Pero Đurković**) je srpski astronom, poznat po tome što je otkrio dva asteroida. Jedan od njih je dobio ime po srpskom naučniku Milutinu Milankoviću, drugi po Zvezdari, beogradskoj opštini Beograd koja je dobila naziv po zvjezdarnici (opservatoriji).

Biografija
----------

Petar Đurković je rođen 1908. godine u selu Donja Trnova, u sadašnjoj opštini Ugljevik, nedaleko od Bijeljine. Otac Petra Đurkovića bio je Maksim Đurković, istaknuti narodni tribun svog kraja: član Kočićeve stranke, poslanik u bosanskom saboru, član Privremenog narodnog predstavništva Kraljevstva SHS i poslanik u Narodnoj skupštini Kraljevine SHS.

Gimnaziju je završio u prvoj generaciji maturanata bijeljinske gimnazije. 1932. godine diplomirao je matematiku na Fičozofskom fakultetu Univerziteta u Beogradu.

Godine 1935, Pero Đurković i Fran Dominko (1903 — 1987) organizuju službu vremena i dužine, a iste godine Đurković određuje približno i geografsku dužinu Astronomske opservatorije u Beogradu.
U toku Drugog svjetskog rata boravi u njemačkom zarobljeništvu. .
1945. godine pokrenuo je i uređivao časopis *„Astronomska i meterološka saopštenja"*. Časopis je izlazio do 1950. godine, ukupno sedam brojeva.

Đurković je jedno vrijeme uređivao i *„Publikacije Astronomske Opservatorije u Beogradu"* koje izlaze od 1947. godine.

1957. godine osniva *Grupu za dvojne zvezde*. U okviru ove grupe otkriveno je više od 200 dvojnih i mnogostrukih zvijezda.

Od 1964. do 1970. godine bio je urednik *„Bulletin de l’Observatoire astronomique de Belgrad"*, naučnog periodičnog časopisa.

U periodu od jula 1965. do 1970. godine bio je direktor Opservatorije u Beogradu.

Najzaslužniji je, uz Radovana Danića, što je Astronomsko društvo „Ruđer Bošković" dobilo dozvolu za otvaranje Opservatorije u Despotovoj kuli na Kalemegdanu u Beogradu. Narodna opservatorija je otvorena 20. decembra 1964. godine.
Dvije godine nakon toga, do 1972. godine, bio je i predsjednik Astronomskog društva „Ruđer Bošković".
Urednik časopisa za astronomiju i astronautiku „*Vasiona*", koje je izdavalo Astronomsko društvo i Astronautički savez Jugoslavije, bio je u periodu od 1973. do 1974. godine .

Asteroid 1555 Dejan, koji je otkrio belgijski astronom Fernan Rigo (Fernand Rigaux) dobio je ime po Đurkovićevom sinu, inače scenaristi i režiseru Dejanu Đurkoviću.

Otkriveni asteroidi
-------------------

Broj otkrivenih asteroida: 2| 1605 Milanković | 13. april 1936. |
| 1700 Zvezdara | 27. avgust 1940. |

Spoljašnje veze
---------------

* Asteroidi otkriveni od strane srpskih astronoma.
**Πίνδαρος**
**Pindar** (**Πίνδαρος**; Kinoskefala, 552. pne. - Arg, 443. pne.) bio je starogrčki lirski pjesnik.

Pisao je sve vrste korske lirike: himne, peane, ditirambe, prozodije, partenije, hiporheme (plesne pjesme), enkomije, trene i epinikije (ode koje slave pobjednike).

Sačuvani su fragmenti te 44 ode koje se, po mjestu gdje je pobjeda postignuta, dijele na: olimpijske, pitijske, nemejske i istamske.

Život i djelo
-------------

Rodio se u Kinoskefali kraj Tebe u uglednoj obitelji Egida porijeklom iz Sparte. Pindar čitav život tumači duhovni svijet aristokracije, a nisu ga dirale ni društvene promjene koje gotovo svuda u 5. st. pne. donose prevlast demokracije. Bio je vjeran idealima društva koje je propadalo.

Pindar je pjevao po narudžbi određene osobe ili grada. U svakoj odi rabi drugačiji metrički oblik, ali gotovo sve imaju jednaku strukturnu shemu: aktualnost – mit – aktualnost. Sportska pobjeda ili slavljenje pobjede predstavljaju aktualnost. Mitološki dio oko pobjednika stvara herojsku atmosferu. Pindar, kao duboko religiozna osoba, ispravlja mitove uklanjajući sve negativne crte bogova i heroja.

Bibliografija
-------------

* **Pindar**. *Ode i fragmenti*, (s grčkog jezika preveo Ton Smerdel), Zagreb, Matica hrvatska, 1952

Vanjske poveznice
-----------------

* () Šablon:Gr Pindar u digitalnoj knjižnici Perseus
* () Pitijska treća Arhivirano 2006-06-28 na Wayback Machine-u (preveo Frank J. Nisetich)

***Pindar*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 100181310
* LCCN: n79138879
* ISNI: 0000 0001 2145 1036
* GND: 118594427
* SELIBR: 196913
* SUDOC: 028344685
* BNF: cb119920037 (podaci)
* BIBSYS: 90130028
* MusicBrainz: 24821410-659b-4da5-8bb8-04e11eb5fda4
* NLA: 35423594
* NDL: 00854552
* NKC: jn19990210493
* BNE: XX922653
* CiNii: DA01200140
* CONOR.SI: 31876451
* NSK: 000048442

 |
*Za ostala značenja, vidi Pisandar (razvrstavanje).*
**Pisandar** (starogrčki: , *Peísandros*), iz Kamira na Rodosu, bio je starogrčki epski pesnik. O njemu se zna samo to da mu se otac zvao Pison, a majka Aristehma, te da je imao sestru po imenu Diokleja. Pretpostavlja se da vrhunac njegovog stvaralaštva pada u 33. olimpijadu, tj. oko 648–645. pne. Neki antički pisci kažu da je Pisandar živeo pre Hesioda te da je bio savremenik i prijatelj legendarnog Eumolpa, no to je samo pokazatelj tendencije koja je postojala u antici da se pripadnost velikih pesnika istoj pesničkoj tradiciji tumači i njihovom ličnom povezanošću.

Pisandar je napisao jedan ep u dve knjige o Heraklovim podvizima pod naslovom *Heraklejida* (Ἡράκλεια). Kliment Aleksandrijski optužuje Pisandra da je celu tu pesmu uzeo od Pisina iz Linda i izdao je kao svoju. O Pisindrovoj se pesmi ne može doneti pouzdan sud, jer je od nje premalo sačuvano, ali vidi se da je bila vrlo cenjena po tome što su aleksandrijski filolozi uvrstili Pisandra, kao i Antimaha i Panijasida, u svoj epski kanon, uz Homera i Hesioda. Iz *Heraklejide* je sačuvano samo nekoliko stihova, od kojih se dva nalaze u jednoj sholiji uz Aristofanove *Oblakinje* (st. 1034), a jedan kod Stobeja. U klasično doba ova se pesma ne spominje, nego tek u razdoblju helenizma, kad su i Rođani podigli Pisandru kip, za koji je natpis sastavio pesnik Teokrit.

Smatra se da je Pisandar u ovoj *Heraklejidi* bio prvi koji je Herakla predstavio obučenog u lavlju kožu i naoružanog batinom, umesto u uobičajenom oklopu karakterističnom za herojsko razdoblje, a nije nemoguće i da je prvi fiksirao broj Heraklovih podviga na dvanaest. Radnja, kako se čini, nije bila jedinstvena, budući da Aristotel u svojoj *Poetici* kaže: "Stoga se čini da greše svi pesnici koji su spevali *Heraklejidu*, *Tezejidu* i slične pesme; misle, naime, da i priča mora biti jedna jer je i Herakle jedno lice".

Pisandru su se pripisivala i druga dela, ali za njih već *Suda* navodi da je njegovo autorstvo sumnjivo i da su ih napisali drugi pesnici, "među njima i Aristej". Jedno od tih dela bila je epopeja *Krug* (Κύκλος), gde je pesnički izložena sva mitološka i epska građa koja je obrađena u kikličnim epopejama.

U *Palatinskoj antologiji* sačuvan je jedan epigram pod imenom Pisandra s Rodosa, koji je možda identičan pesniku iz Kamira; radi se o epitafu za nekog Hipemona te za njegovog konja, psa i pomoćnika.

Literatura
----------

* Đurić, Miloš N. (1990). *Istorija helenske književnosti*. Beograd: Zavod za udžbenike i nastavna sredstva.
* Elder, Edward (1867), „Peisander (8)",  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Boston