recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Rubelija Basa** (latinski: , rođena između 33-38. g. n.e.) bila je kćerka Gaja Rubelija Blanda, dopunskog konzula 18. g. n.e. i vjerojatno njegove supruge Julije Livije (ubijene 43. g.) ili možda neke njegove prethodne supruge.

Porijeklo
---------

Pretpostavljalo se da je njezina majka bila Julija Livija (kći Druza Julija Cezara i Livile), što bi Basu činilo praunukom cara Tiberija i prapraćakinjom cara Augusta preko njegove sestre Oktavije Mlađe; međutim, ovo porijeklo je neizvjesno, jer se njezin otac Gaj Rubelije Bland oženio Julijom kada je imao oko 55 godina, što čini vjerojatnim raniji brak (vjerojatno s Lekanijom Basom), pa bi Rubelija Basa možda bila Blandova kći iz ovog njegovog pretpostavljenog ranijeg braka.

Basa je imala barem jednog (polu?) brata po imenu Gaj Rubelije Plaut, koji je bio jedan od najbližih nasljednika Augustove krvne loze, budući da je bio unuk Druza Julija Cezara. Plaut je bio prisiljen ubiti se 62. godine, a njegova supruga Antistija Polita i djeca pogubljena su četiri godine kasnije, možda zato što su ta djeca bila izravni potomci prethodnih rimskih careva.

Brak i potomstvo
----------------

Rubelija Basa udala se za Gaja Oktavija Lenata, ujaka po majci budućeg cara Nerve. Ronald Syme tvrdi da je Sergije Oktavije Lenat Poncijan, konzul 131. godine pod carem Hadrijanom, postavio posvetu svojoj baki, *"[Rub]elliae / [Bla]ndi f(iliae) Bassae / Octavi Laenatis / Sergius Octavius / Laenas Pontianus / aviae optimae"*. Ova nejasna veza možda je nastavak julijsko-klaudijevske krvne loze kroz 2. stoljeće.
Razni tipovi roletni
**Ролетна** је предмет који служи за покривање прозора. Постоје више различитих типова ролетни и имају најчешћу сврху замрачивања просторије на којој је прозор или заштита од временских непогода. Количина светлости која се пушта у просторију се може дозирати ручном или даљинском контролом .

Врсте
-----

Ролетне се генерално могу сврстати у две категорије: ролетне рађене по мери и фабрички готове ролетне. Ролетне рађене по мери се праве тако да одговорају тачним димензијама које купац пожели и потпуности одговарају димензијама прозора. Фабрички готове ролетне се праве у више стандардих сетова, те се могу сећи и уклапати у димензије прозора.

Обе категорије ролетни се даље у ширем смислу деле на 5 врста: венецијанери, ролетне које се ролају (роллер блиндс), плеатед ролетне, роман ролетне и вертикалне ролетне.

И по саставу постоје више раличитих врста ролетни:

* Дрвени капаци су врста ролетни који се отварају на идентичан начин као и прозор. Једино што се не отварају унутар просторије они се отварају ван.
* Ролетна која се пакује и замотава у кутији изнад прозора се обично прави од специјалне врсте пластике, а ређе и од дрвета. Такође у новије време се праве и од алуминијума. Систем за дизање и спуштање ролетне се налази унутар просторије поред прозора. Обично је механизам ручни са траком која се вуче и тиме окреће вратило око којег се замотава ролетна. У новије време ови механизми могу да буду аутоматски са електромотором који покреће механизам.
* Текстилне ролетне се обично праве од неке врсте штофа или платна. Слично са претходном ролетном има вратило око којег се мота и повлачи се класичним повлачењем врпце које се налази на дну платна. Скупљање омогућује контра опруга која се налази на вратилу.
* Венецијанeри су најновији вид ролетне. Оне се за разлику од претходних налазе са унутрашње стране прозора. Поред спуштања и подизања венецијанери омогућују и ротирање капака и тиме остварују регулацију светлости унутар просторије.

Сигурност
---------

У последњих неколико деценија, са каблом од ролетни се удавило више од 500 детета. Кабл од хоризонталне ролетне учествује у 57,5% случајева.Вертикалне ролетне, драперије, Роман ролетне учествују у овим инцидентима са 37, 2%. Опозив оваквих врста производа није знатно утицао на смањење смртних случајева код деце од 1980 године.

Наводи
------

***Roletna*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2015-02-24. Pristupljeno 2015-02-22.
2. ↑
3. ↑
***OK Computer*** je treći album engleske rock grupe Radiohead. Prvi put je izdan 16.6. 1997. u Ujedinjenom Kraljevstvu, gdje je debitirao na 1. mjestu top-liste albuma, a 1.7. u SAD, gdje je debitirao na 22. mjestu. On je proširio popularnost grupe u svijetu, te postao posljednji Radioheadov album s odgođenom distribucijom izvan UK. U januaru 2007. *OK Computer* je dobio status dvostruko platinaste ploče u SAD.

Album je dobio visoke ocjene od kritičara često se naziva najboljim radom Radioheada i jednim od ključnih albuma 1990-ih. Godine 1998 *OK Computer* je bio nominiran za Grammy u kategoriji albuma godina, a dobio ga je kao najbolji album alternativne muzike. Iako je *OK Computer* grupu doveo u prvu ligu suvremene rock muzike, odmaknuo se od tada popularnih stilova Britpopa i alternativnog rocka i tako postavio temelje za kasnije, mnogo apstraknije, albume grupe.

Eksterni linkovi
----------------

* Making *OK Computer*: Arhivirano 2007-01-08 na Wayback Machine-u quotes by band members on the process
* The album, song by song: Arhivirano 2008-08-20 na Wayback Machine-u 1997 interview with the band
* *OK Computer* and *1984* Comparison Thesis (archived from defunct fan site Follow Me Around)
General Paul Bader sedi za kartom. Fotografija načinjena u leto 1941. godine, za vreme njegovog komandovanja u Srbiji.
**Paul Bader** (\* 20. juli 1883 Lahr; † 28. februar 1971 Emmendingen) je bio nemački oficir, general artiljerije u drugom svjetskom ratu.

Bader je vodio više antipartizanskih operacija u Jugoslaviji, uključujući operaciju Treću neprijateljsku ofanzivu.

Drugi svetski rat u Jugoslaviji
-------------------------------

Proglas generala Badera o smrtnim kaznama za sve koji pomažu pobunjenike.
25. maja 1941. godine, po okupaciji Jugoslavije, general Bader je prešao u Beograd, gde je postao zapovednik 65. više komande za posebnu namenu, u rangu korpusa. Pod višom komandom bile su četiri divizije:

* 704. divizija
* 714. divizija
* 717. divizija
* 718. divizija

Prve tri bile su raspoređene na teritoriji Srbije, dok je 718. divizija raspoređena kao pomoć snagama NDH na njenoj teritoriji. 

Nakon malo više od mesec dana što je postao komandant korpusa, Bader je dostigao najviše zvanje svoje vojne karijere, postajući general artiljerije 1. jula. Tokom leta i jeseni 1941. godine Baderov osnovni zadatak je bio borba protiv ustanka u Srbiji. Kao komandant više komande, Paul Bader je postao zamenik vojnog komandanta Srbije. Od 11. decembra 1941. je postao komandant svih jedinica Vermahta u Srbiji i glavni rukovodilac operacija protiv partizana.

Početkom aprila 1942. godine, usled jačanja partizanskih borbi u Bosni, Operativni štab Baderove borbene grupe je premestio svoje sedište iz Beograda u Sarajevo. Neposredno po partizanskom zauzimanju istočne Bosne, od 8. travnja do 14. lipnja usledila je združena osovinska Operacija Trio, prva anti-ustanička operacija većeg obima u NDH, poznata kao Treća neprijateljska ofanziva. Tokom operacije Bader je privremeno preuzeo komandu nad delom italijanskih i hrvatskih snaga, čisteći područje od partizanskih jedinica.

Izvori
------

1. ↑  Artillery General Paul Bader

Vanjske veze
------------

* Bader Paul, General of Artillery (generals.dk)
* Artillery General Paul Bader (militaryheadgear.com)
*Ohre'* (češ. *Ohře*, nem. *Eger*) je reka dugačka 316 km koja teče kroz Češku (251 km) i Nemačku (65 km). Izvire na planini Fihtel i uliva se kao leva pritoka u Labu. Slivno područje reke je 6.255 km², od čega je 5.614 km² u Češkoj i 641 km² u Nemačkoj. To je treća po veličini reka u Češkoj Republici.

Geografija
----------

Reka izvire u podnožju planina Fihtel u nemačkoj saveznoj državi Bavarskoj, u blizini grada Vajsenštat. Ohre protiče kroz jezero Vajsenštat i gradove Reslau, Marktlojten i Hoenberg an der Eger gde napušta Nemačku. U Češkoj prolazi kroz gradove Heb, Karlove Vari, Klašterec na Ohri, Kadanj, Louni, Terezin, pre nego što se ulije u Labu kod grada Litomjeržice.

Najveći protok se javlja u proleće. Prosečna zapremina protoka na ušću je 37.94 m³/s. Donji deo reke protiče kroz područja sa najnižom prosečnom količinom padavina u Češkoj Republici (manje od 500 mm).

Ohre se uglavnom koristi za navodnjavanje i za električnu energiju. Postoje tri hidroelektrane: Skalka (izgrađena 1962-1964, površine 378ha), Nehranjice (građena od 1961. do 1968. godine, površine 1338 ha) i Kadanj (izgrađena 1966-1971, površine 67ha)

Pritoka
-------

Izvor reke Ohre
* Flajsenbah ili Plesna (leva)
* Vondreb ili Odrava (desna)
* Libocki Potok (l)
* Svatava (l)
* Rolava (l)
* Tepla (d)
* Bistrice (l)
* Libok (d)
* Bišanka (d)
* Homutovka (l)

Laba (desno) i Ohre (levo) kod Litomjeržica

Vidi još
--------

* Češka
* Nemačka

Literatura
----------

* Jaroslav Michálek, Petr Uhlík: *Die Eger – ein bemerkenswerter Fluss*. Krajské Muzeum, Sokolov 2006, ISBN 80-86630-11-0

Spoljašnje veze
---------------

***Ohre*** na Wikimedijinoj ostavi

* Karte vom Oberlauf
* ; Link Gewässerkunde
* Wasserstands- und Durchflussanzeige auf tschechischem Gebiet (de) Arhivirano 2015-01-15 na Wayback Machine-u
* Ohře im Povodňový plán Karlovarského kraje Arhivirano 2016-03-13 na Wayback Machine-u
**Opsada Oxforda** se dogodila krajem 1142. godine za vrijeme tzv. Bezvlašća u Kraljevini Engleskoj, kada je kralj Stephen nastojao zauzeti Oxford, grad koji se tada nalazio pod kontrolom carice Matilde, kćeri prethodnog kralja Henryja i glavnog Stephenovog suparnika u borbi za prijestolje. Iako je Oxford imao vojni značaj zbog kontrole nad dolinom Temze, Stephenov glavni cilj je bio zarobiti samu Matildu i time okončati višegodišnji iscrpljujući građanski rat i konačno potvrditi svoju vlast. Opsada je počela u septembru, a Stephenova taktika se svodila na nastojanje da se Matilda i njen malobrojni garnizon glađu natjeraju na predaju. Početkom decembra je Matilda zajedno sa šačicom pristaša uspjela krišom pobjeći iz zamka. Iako je Stephen uspio zauzeti grad i konsolidirati kontrolu nad sebi sklonim istočnim dijelom Engleske, Matilda se sklonila na sebi skloni zapad Engleske te je vještom propagandom svoj bijeg protumačila kao "čudesni" i pretvorila u pobjedu. Opsada Oxforda je predstavljala posljednju akciju u ratu koja je imala potencijalno odlučujući ishod. Sukob se sljedećih godina sveo na niz čarki i manjih opsada koji je iscrpio obje strane te ih na kraju natjerao da pronađu kompromisno rješenje dinastijskog spora Sporazumom u Walingfordu.
Winston Churchill za vrijeme opsade.
**Opsada Sidney Streeta** (engl. ) je naziv za oružani sukob između britanskih vlasti na jednoj, i male grupe militantnih anarhista, do koga je došlo 3. januara 1911. godine u londonskoj četvrti East End. Do njega je došlo tokom istrage ubistva trojice policajaca, koji su 16. decembra ustrijeljeni dok su nastojali istražiti pljačku draguljarnice. Anarhisti su se pri tome koristili suvremenim poluautomatskim pištoljima, nasuprot lokalne policije koja nije bila opremljena niti obučena u rukovanju vatrenim oružjem. Kada je policija konačno locirala napadače, oni su se zabarikdarili u kući i na policiju otvorili vatru. U akciji njihovog hvatanja, kojom je rukovodio tadašnji ministar unutrašnjih poslova Winston Churchill, uključila se i vojska. Na kraju je kuća izgorjela, a vlasti su potom našli leševe dvojice militanata.

Opsada Sidneya Streeta je bila neposredno zabilježena filmskim kamerama, kao jedan od prvih takvih događaja u historiji, te je, s obzirom na svoju spektakularnost izazvao veliku pažnju u britanskoj javnosti. Godine 1934. je inspirirao scenu u Hitchcokovom filmu *Čovjek koji je previše znao*, a 1960. godine je snimljen film *The Siege of Sidney Street* koji opisuje te događaje.
*Akt-Skulpturen* (1903)
**Oskar Messter** (21. novembar 1866 - 6. decembar 1943) bio je njemački pronalazač i filmski producent, poznat kao jedan od pionira njemačke i svjetske kinematografije.

Rodio se u Berlinu u porodici čiji su se članovi bavili izradom optičkih aparata. Godine 1896. je izradio svoj prvi filmski projektor, odnosno jedan od prvih na svijetu koji je koristio tzv. malteški mehanizam za pokretanje filmskih rola. Njegov izum se pokazao prilično uspješnim, te je već prve godine uspio prodati čak 64 projektora. Sljedeće godine je osnovao studio u kome je počeo izrađivati kratke filmove. Godine 1903. je napravio prvu demonstraciju zvučnog filma, odnosno primitivni sistem gdje je filmska vrpca bila sinkronizirana sa gramofonskom pločom. Poslije je sagradio lanac kino-dvorana, a od njega je nastala kompanija Messter Film koja je za vrijeme prvog svjetskog rata počela dominirati njemačkom kinematografijom i značajno uticala na uvođenje cjelovčernjeg filma kao vodećeg oblika filmske zabave. Godine 1918. je Messter Film postao dio daleko poznatije kompanije Universum Film AG (UFA). Godine 1932. je Messter svoju kolekciju filmova poklonio Njemačkom muzeju.

Vanjske veze
------------

***Oskar Messter*** na Wikimedijinoj ostavi

* Oskar Messter na IMDb-u (`en`)
* Who's Who of Victorian Cinema
**Oskoruša** (Sorbus domestica) je listopadno drvo iz roda Sorbus, poreklom iz zapadne, srednje i južne Evrope, severozapadne Afrike (planine Atlas) i jugozapadne Azije sve do Kavkaza. Često se uzgaja zbog ukrasa kao i zbog jestivih plodova koji su veoma kiseli ali jestivi kada ugnjile nakon prvih mrazeva. U prošlosti su korišćeni u proizvodnji piva.

Izgled
------

Raste u visinu od 15-20 m, ređe i do 30m sa širinom stabla do 1m, a nekada raste i kao grm od 2-3m. Kora stabla je smeđa, na mladim stablima glatka a kasnije postaje pukotinasta. Zimski pupoljci su zeleni sa lepljivim smolastim omotačem. Listovi su perasti, dugački 15-25 cm, sa 11 do 21 liski dugačkih 3-6 cm a širokih 1cm, oštro napiljenog vrha, sa zupčastim rubom, odozdo nežno pahuljaste, kasnije gole i plavkastozelene, a sa gornje strane gole i prilično žućkaste. Cvetovi su dvopolni i otvaraju se u maju, veličine su 13-18 mm sa 5 belih latica, 5 vratova tučka i 20 prašnika. 35 do 75 cvetova je skupljeno u okrugle 6-10 cm široke gronje. Oprašuju ih insekti. Plod je pomum, 2-3 cm dugačak, jabučast ili kruškolik, zelenkasto smeđ, sa osunčane strane crvenkast, posut lenticelama.

Ekologija
---------

Raste sporo (osim u mladosti), a doživi starost 200-500 godina. Heliofilna je (voli mnogo svetlosti) i kalcifilna vrsta, koja samo u ranoj mladosti delimično podnosi zasenu. Preferira toplu i blagu klimu. Nema posebne zahteve za tlom, ali najbolje uspeva na dubokim i plodnim tlima. Dobro podnosi sušu (slično kao hrast medunac), a osetljiva je na kasne prolećne mrazove (nešto manje nego hrast kitnjak). Zimi izdrži temperaturu do –30 °C. Osetljiva je na kompeticiju drugih vrsta. 
Pionirska je vrsta sa širokom ekološkom valencom. Javlja se pojedinačna ili u manjim grupama na nadmorskoj visini do 1400 m (u mediteranskom području), a u srednjoj Evropi do 650 m.
U prirodi je prilično retka i nalazi se na spisku ugroženih vrsta u Švajcarskoj i Austriji. 
U Velikoj Britaniji neka stabla su procenjene starosti 300-400 godina. Najveći i možda najstariji poznati primerak oskoruše u Evropi je blizu grada Strážnice u pokrajini Moravskoj u Češkoj. Njeno stablo je obima 458 cm sa krošnjom 11 m visokom i širokom 18 m. Procenjuje se da je stara oko 400 godina.

Upotreba
--------

Plod oskoruše je sastojak raznih napitaka nalik jabukovači (jabučno vino) koji se tradicionalno prave u nekim delovima Evrope. Ubrani sa stabla plodovi su veoma opori i nejestivi ali ostavljeni da odstoje vremenom ugnjile nakon čega postaju slatki i prijatni za jelo. Plodovi se jedu sirovi, a mogu se i preraditi u pekmeze i kompote.
Oskoruše sadrže 11-14% šećera (znatno više fruktoze nego glukoze). Od vitamina sadrže oko 8 mg% askorbinske kiseline i 2,5 mg% karotena. Plodove vrlo rado jedu srne i jeleni.

Od drveta oskoruše proizvodi se poljski alat, kundaci za puške, klompe, palice za bilijar, modeli za kovinske odllive, čembala, škotske gajde i skupoceni nameštaj.

Drvo oskoruše je citirano u vavilonskom Talmudu u vezi kupovine jedne Abba Zardasa odnosno šume oskoruša koje su služile za drvo jer voće nije bilo od velikog značaja. Od aramejske reči "zardasa" verovatno potiče latinska reč Sorbus.
**Osma beogradska gimnazija** se nalazi u Beogradu, na opštini Voždovac.

Istorija
--------

Škola je osnovana 27. septembra 1937. godine ukazom tadašnjeg Ministarstva prosvete, pod nazivom Sedma muška realna gimnazija. Prve školske godine 1937/38. gimnazija je bila mešovita. Iako je po nazivu bila muška, organizovana su ženska odeljenja. Po broju učenika Sedma muška gimnazija je bila najmnogobrojnija u Beogradu. Imala je 32 odeljenja, 16 muških i 16 ženskih, sa ukupno 1511 učenika. Prvi direktor gimnazije je bio Miraš Kljaović, profesor, a u školi je radilo 55 profesora i nastavnika i 7 saradnika.

*Spomen u Karađorđevom parku, Beograd*
Školske 1938/39. godine od ženskih odeljenja je formirana Šesta ženska realna gimnazija koja je bila smeštena u paviljonima kod Auto-komande, u blizini sadašnjeg stadiona. Sedma muška realna gimnazija je od tada postala čisto muška i kao takva traje sve do 1953. godine.

Za vreme okupacije, gimnazija je bila locirana na dva mesta. Viši razredi (od petog do osmog)
bili su u zgradi predratne Četvrte muške realne gimnazije, na uglu Tiršove ulice i Vojvode Mirka, a niži razredi su bili u Ulici Jove Ilića u zgradi tadašnje O. Š. "Bora Stanković". U novu zgradu u Ulici Grčića Milenka 71 (gde se i sada nalazi) gimnazija je preseljena 1948. godine. Tada je dobila naziv "Ruđer Bošković".

Školske 1960/61. godine Jedanaesta beogradska gimnazija je dobila veliki broj učenika i profesora tadašnje Petnaeste gimnazije zbog ukidanja te škole. Tada je nastao problem nedostatka prostora, koji je iz godine u godinu bio sve veći jer se svake školske godine povećavao broj učenika čija su interesovanja bila usmerena ka sticanju gimnazijskih znanja kao osnove za dalje školovanje. Taj problem je bio rešen korišćenjem objekta "Šumadija". Adekvatan i celovit prostor Jedanaesta beogradska gimnazija je dobila tek kada se preselila u objekat O. Š. "Stevan Sinđelić" pošto se ova škola preselila u novu zgradu.

Školske 1962/63. godine Osma beogradska gimnazija pod ovim nazivom ponovo počinje da radi u Timočkoj 24 gde se danas nalazi OŠ "Siniša Nikolajević". Gimnazija je formirana od učenika iz nekolicine beogradskih srednjih škola. Na ovom mestu se Osma beogradska gimnazija nalazila do 1964. godine kada prelazi u Njegoševu 15 i taj naziv na ovoj lokaciji nosi do 1980. godine.

  

Tokom svog šezdesetogodišnjeg rada gimnazija je u periodu od 1980. do 1990. godine zbog reforme tadašnjeg školskog sistema bila organizovana kao škola za obrazovanje proizvodnih zanimanja čime je trebalo da se uspostavi čvršća veza između obrazovnih ustanova i privrede zemlje. Ovakav koncept škole je brzo odbačen. Vraćanjem na stari školski sistem, Jedanaesta beogradska gimnazija je zadržala svoje osnovno opredeljenje: obrazovanje učenika po programu koji osigurava nastavak školovanja na višem nivou i prohodnost za upis na sve fakultete u zemlji. Nastava je organizovana na osnovu jedinstvenih planova i programa za gimnazije kroz smerove: prirodno-matematički i društveno-jezički.
**Oslonac** ili **veza** u statici (mehanici) je mehanički ili fizički dio (uređaj) koji ograničava ili spriječava gibanje nekog tijela. Ako se tijelo ili čestica ne može od oslonca odvojiti, oslonac se naziva **postojanim** (na primjer prsten na užetu), u protivnom oslonac je **nepostojan**. Na primjer uteg na stolu može se premještati po stolu i pri tome se oslonac ne prekida, ali se može i podići, a time je oslonac prekinut. Oslonci koje ne zavise od vremena zovu se **stacionarni** oslonci, a one koje zavise od vremena su **nestacionarni** oslonci .

Razlikuju se **unutarnji** i **vanjski** oslonci sustava. Unutarnji oslonci spriječavaju relativni pomak pojedinih tijela unutar sustava. Prema tome, ako su oslonci ona tijela koja pripadaju promatranom sustavu, onda su to unutarnje oslonci i obratno. Materijalni sustav koji ima samo unutarnje oslonce zove se **slobodni sustav**. Djelovanje oslonaca na materijalni sustav očituje se u tome što oslonci spriječavaju, odnosno mijenjaju gibanje sustava koje bi priložene vanjske sile pobudile kad bi sustav bio slobodan. Zbog toga se može smatrati da oslonci stvaraju isto djelovanje kao i sile, pa se u statici djelovanje oslonaca, prema četvrtom pravilu statike, zamjenjuje silama koje se zovu **reakcije oslonaca** ili samo **reakcije**.

Sile koje ne zavise od oslonaca zovu se **zadane** (**aktivne**), a reakcije oslonaca **zavisne** (**pasivne**) sile. Reakcije oslonaca razlikuju se od zadanih sila koje djeluju na tijelo u tome što njihovi iznosi uvijek zavise od zadanih sila i nisu unaprijed poznate. Na primjer, pri krutom štapu reakcija oslonca ima pravac djelovanja uzdužne osi, a takva veza može prenositi vlačne i tlačne sile.

Ako se kruto tijelo oslanja na idealno glatku površinu (bez trenja), onda dodirna točka s površinom može slobodno po njoj kliziti, ali se ne može pomicati u pravcu normale na površinu. Prema tome, reakcija *N* idealno glatke površine usmjerena je u pravcu normale na tangencijalnu ravninu kroz dodirnu točku. Kad je veza s trenjem, pojavljuje se u dodirnoj točki još i tangencijalna reakcija *FT*. Ukupna ili totalna reakcija takvog oslonca nagnuta je od normalne reakcije za neki kut φ. 

Savitljivo uže bez težine može prenositi samo vlačne sile u pravcu svoje uzdužne osi. Ako je uže prebačeno preko koloture ili remenice (bez trenja), mijenja se samo pravac sile u užetu, dok iznos sile ostaje isti. Iz toga slijedi da je reakcija oslonca uvijek usmjerena suprotno pravcu i smjeru u kojem veza spriječava gibanje tijela.

Označavanje različitih vrsta oslonaca
-------------------------------------

Različite vrste oslonaca | Naziv | Prikaz oslonca | Oznaka | Ograničenja | Reakcija |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Vertikalno | Vodoravno | Moment sile | Smjer | Broj |
| Pomični oslonac |  |  | ○ | × | × |  | 1 |
|  |
| Nepomični oslonac |  |  | ○ | ○ | × |  | 2 |
| Uklještenje |  |  | ○ | ○ | ○ |  | 3 |
|

Izvori
------

1. ↑   "Tehnička enciklopedija", glavni urednik Hrvoje Požar, Grafički zavod Hrvatske, 1987.
2. ↑  Tatsurō Sakimoto (1991) (Japanese). *Kōzō rikigaku. 001. [Structual Dynamics 001]*. Kiso doboku kōgaku shirīzu. Morikitashuppan. str. 36-40. ISBN 4-627-42510-4.
**Osma dalmatinska udarna brigada** formirana je 10. 9 1943. godine u selu Sratok (danas Bogdanovići) od Šibenskog NOP odreda i novih boraca iz Šibenika i okoline. Poznata je i pod nazivom Šibenska brigada. Prilikom osnivanja njenu formaciju sačinjavao je Štab, četiri bataljona i prištapske jedinice sa ukupno 890 boraca, od toga 71 žena. U sastavu je 20. dalmatinske divizije bila je, od njenog osnivanja, 10.10.1943. do kraja rata.

Učestvovala je u borbi protiv nemačke 114. i 264. divizije na pravcima Šibenik-Trogir i Drniš-Muć-Split. Uspešno je branila pravac Sinj-Prolog. Branila je pravce od Šibenika prema Perkoviću i Trogiru tokom X i XI mjeseca 1943. i u tim borbama pretrpjela je značajne gubitke. U XII mjescu za vrijeme operacije „Citen" branila je pravac Sinj - Vaganj - Livno Početkom III. mjeseca 1944. našla se u teškoj situaciji usljed koncetričnog njemačkog napada između Perkovića i Trogira, i prilikom izvlačenja pretrpjela je značajne gubitke. U IV mjesecu je učestvovala u borbama za Vrliku, a u VI. mj. 1944. sprečila je prodor njemačkih snaga od Sinja, Prologa i Vrlike prema Dinari. Krajem VI. mj. 1944. oslobodila je Vrličku krajinu: Tokom ofanzive za oslobođenje Dalmacije krajem oktobra oslobodila je Hrvace i Sinj i učestvovala u uništenju ustaško-domobranske grupacije „Cetina". Učestvovala je u Kninskoj operaciji.

U završnim operacijama sudjeluje u oslobođenju Bihaća. Zajedno s Kočevskom grupom brigada uništila je jače četničke snage u Banjskoj Loki. Istakla se u uličnim borbama u Trstu od 30. IV.

Odlikovana je Ordenom zasluga za narod sa zlatnom zvezdom i Ordenom bratstva i jedinstva sa zlatnim vencem.

Ulica u gradu Šibeniku, kvart Vidici, i danas nosi ime 8. Dalmatinske udarne brigade.

Literatura
----------

* Osma dalmatinska udarna brigada (Šibenska) - Općinski odbor SUBNOR-a, domicil 8. brigade, Šibenik 1981
* Vojna enciklopedija, Beograd 1975. godina

  

  



|  |  |
| --- | --- |
|  | **Dalmatinske brigade Narodnooslobodilačke vojske Jugoslavije** |
|  Prva dalmatinska brigada | Druga dalmatinska brigada | Treća dalmatinska brigada | Četvrta dalmatinska brigada | Peta dalmatinska brigada | Šesta dalmatinska brigada | Sedma dalmatinska brigada | Osma dalmatinska brigada | Deveta dalmatinska brigada | Deseta dalmatinska brigada | Jedanaesta dalmatinska brigada | Dvanaesta dalmatinska brigada | Trinaesta dalmatinska brigada | Četrnaesta dalmatinska brigada  |
Prije atenske demokracije, tirana i arhonta, Atenom su vladali kraljevi. Većina njih su vjerojatno mitski ili u polu-povijesni. Ovaj popis se zasniva na radu Euzebija.

Najstariji kraljevi
-------------------

Ova dva kralja su vladala prije poplave iz priče o Deukalionu. 

* Ogygus
* Aktej

Erehtidi ili Kekropidi
----------------------

Kekrop se smatra prvim pravim kraljem Atene, iako je bio polučovjek-poluzmija. Datumi ostalih kraljeva su navedeni tek u izvorima od nekoliko vijekova kasnije.

* Kekrop I. 1556 - 1506. pne.
* Kranaj 1506 - 1497. pne.
* Amfiktion 1497 - 1487. pne.
* Erihtonije 1487 - 1437. pne.
* Pandion I 1437 - 1397. pne.
* Erehtej 1397 - 1347. pne.
* Kekrop II. 1347 - 1307. pne.
* Pandion II. 1307 - 1282. pne.
* Egej 1282 - 1234. pne.
* Tezej 1234- 1204. pne. (ili 1213. pne.)
* Menestej 1204. pne. (ili 1213. pne.) - 1191. pne.)
* Demofon 1181- 1147. pne.
* Oksint 1147- 1135. pne.
* Afeidas 1135- 1134. pne.
* Timoet 1134- 1126. pne.
* Melant 1126- 1089. pne.
* Kodro 1089 - 1068. pne.

Nakon Kodrove smrti, njegovi nasljednici su se prestali zvati kraljevima, a umjesto toga su postali nasljedni arhonti. Godine 753. pne. nasljedno arhontstvo je zamijeneno arhonstvom (pogledajte Arhonti Atene).
Koordinate: 41° 17′ 47" SGŠ, 22° 42′ 15" IGD

**Organdžalija** (mak. *Organdžali*, tur. *Urgancılı*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Organdžalija je naselje u okviru opštine Dojran.

Prirodni uslovi
---------------

Organdžalija je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (4 km istočno od sela). Od najbližeg grada, Đevđelije, naselje je udaljeno 50 kilometara severoistočno.

Naselje Organdžalija se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Naselje je položeno u južnoj podgorini planine Belasice, na približno 420 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Organdžalija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 21 stanovnika. 

Većinsko stanovništvo u naselju su Turci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* dojran-info.com Zvanična stranica opštine Dojran

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Dojran |
| --- |
| **Stari Dojran** • 
Durutlija • 
Đopčelija • 
Kurtamzalija • 
Nikolić • 
Novi Dojran • 
Organdžalija • 
Sevendeklija • 
Sretenovo • 
Furka • 
Crničani • 
Čaušlija • 
Džumabos |
**Organizacija za ekonomsku saradnju i razvoj** 
(eng. *Organisation for Economic Co-operation and Development*) je osnovana 14. decembra 1960. godine. Nastala je iz **Organizacije za evropsku ekonomsku saradnju** - OEES (Organisation for European Economic Co-operation (OEEC)), osnovane 1948. godine s ciljem da pomogne ostvarenju i administraciji Maršalovog plana o rekonstrukciji Evrope nakon Drugog svetskog rata. Kasnije je njeno članstvo bilo prošireno na neevropske zemlje, a 1961. godine reformisana je u Organizaciju za ekonomsku saradnju i razvoj.

Ciljevi:

* postići što veći privredni rast i zaposlenost;
* povećati životni standard u zemljama članicama, uz očuvanje finansijske ravnoteže;
* doprinositi razvoju svetske privrede;
* pomagati zdrav ekonomski napredak u članicama i nečlanicama u procesu njihovog privrednog razvoja;
* doprinositi širenju svetske trgovine na multilaterarnoj osnovi, bez diskriminacije i u skladu sa međunarodnim obavezama.

Organizacija
------------

Najviši organ je Savet, sastavljen od predstavnika svih zemalja članica. Pojedine članice imaju svoje stalne delegacije koje su osnovane kao diplomatske misije, sa ambasadorom na čelu. Ambasador predstavlja svoju zemlju na zasedanjima Saveta.
Savet zaseda i, po principu koncenzusa, donosi odluke koje su pravno obavezujuće za članice, ili donosi preporuke koje su odraz ambivalentnosti političke volje i neobavezne su.
Sedište organizacije je u Parizu.

Države članice
--------------

Države članice Organizacije za ekonomsku saradnju i razvoj
* Australija Australija
* Austrija Austrija
* Belgija Belgija
* Velika Britanija Velika Britanija
* Grčka Grčka
* Danska Danska
* Zapadna Nemačka
* Irska Irska
* Island Island
* Italija Italija
* Izrael Izrael
* Japan Japan
* Južna Koreja Južna Koreja
* Kanada Kanada
* Luksemburg Luksemburg
* Mađarska Mađarska
* Meksiko Meksiko
* Novi Zeland Novi Zeland
* Norveška Norveška
* Poljska Poljska
* Portugal Portugal
* Sjedinjene Američke Države Sjedinjene Američke Države
* Slovačka Slovačka
* Slovenija Slovenija
* Turska Turska
* Finska Finska
* Francuska Francuska
* Holandija Holandija
* Češka Češka
* Čile Čile
* Švajcarska Švajcarska
* Švedska Švedska
* Španija Španija

Istorija
--------

Jedan od postera koji je napravila Administracija za ekonomsku saradnju promovišući Maršalov plan u Evropi.

| Godina | Države članice |
| --- | --- |
| 1960. | Belgija, Danska, Francuska, Grčka, Holandija, Irska, Island, Luksemburg, Zapadna Nemačka, Norveška, Portugal, Austrija, Španija, Švajcarska, Švedska, Italija, Turska, Velika Britanija, SAD i Kanada |
| 1964. | Japan |
| 1969. | Finska |
| 1971. | Australija |
| 1973. | Novi Zeland |
| 1994. | Meksiko |
| 1996. | Češka, Mađarska, Poljska, Republika Koreja |
| 2000. | Slovačka |
|
|

Spoljašnje veze
---------------

* Organisation for Economic Co-operation and Development (`en`)

***Organizacija za ekonomsku saradnju i razvoj*** na Wikimedijinoj ostavi
**Otpravnici poslova** (fran. *chargé d'affaires*) najniži je razred šefova diplomatskih misija prema Bečkoj konvenciji o diplomatskim odnosima. Oni se akreditiraju kod ministra vanjskih poslova.

Treba razlikovati **stalnog otpravnika poslova** - fran. *chargé d'affaires en pied* od **privremenog otpravnika poslova** - fran. *chargé d'affaires ad interim (a.i.)*.

Chargé d'affaires ad interim (a.i.)
-----------------------------------

**Privremenog otpravnika poslova** postavlja veleposlanik pred svoj odlazak iz zemlje primateljice, bilo privremeni (npr. zbog odlaska na konzultacije u svoju zemlju, korištenja godišnjeg odmora, ili bilo kojeg razlog izbivanja iz zemlje primateljice) ili definitivni (kada odlazi s dužnosti veleposlanika u zemlji primateljici, do dolaska novog veleposlanika). Privremeni otpavnik poslova ne može imenovati drugog otpravnika poslova. Ukoliko on iz bilo kojeg razloga (teška bolest, smrt i dr.) ne može dalje obavljati tu funkciju do povratka veleposlanika, ministar vanjskih poslova zemlje šiljateljice mora uputiti uvodno pismo kojim imenuje novog otpravnika poslova.

Chargé d'affaires en pied (en titre)
------------------------------------

**Stalnog otpravnika poslova** akreditira ministar vanjskih poslova države šiljateljice uvodnim pismom kod ministra vanjskih poslova države primateljice. Po rangu je to šef diplomatske misije trećeg i najnižeg razreda (nakon veleposlanika i poslanika).
**Randall William Randy Rhoads** (Santa Monica, 6. prosinca 1956. - Leesburg, 19. ožujka 1982.) bio je američki rock gitarist i skladatelj. Tijekom svoje sjajne glazbene karijere koja je trajala 10 godina, prvo je bio suosnivač američke hard rock skupine Quiet Riot, a zatim i kao gitarist zaslužan za početni veoma uspješan samostalni glazbeni pohod Ozzy Osbourna nakon što je napustio Black Sabbath.Tijekom ovog kratkog, ali veoma važnog razdoblja u glazbenoj karijeri Ozzy Osbourna snimljena su dva veoma uspješna albuma Blizzard of Ozz 1980. i Diary of a Madman 1981. Randy Rhoads je dao veliki doprinos tijekom snimanja ova dva albuma. Bio je odgojen od strane samohrane majke, koja mu je dala prve časove klasične gitare. Ovo ċe imati veliki utjecaj na mladog Randya pri njegovom kasnijem stvaranju jedinstvenog rock zvuka na električnoj gitari. Zahvaljujuċi ovome Randy Rhoads je pomogao Ozzy Osbournu u stvaranju novog stila u heavy metal glazbi, objedinjujuċi elemente iz klasične glazbe sa agresivnom rock senzibilnošċu i izuzetnom vještinom sviranja električne gitare. Za samo dvije godine stvorio je glazbenu ostavštinu koja je zauvijek promijenila heavy metal u tolikoj mjeri da su mnogi kasniji rock gitaristi slijedili njegov primjer prilikom razvijanja vlastitog stila sviranja rock gitare. Randy Rhoads je poginuo u zrakoplovnoj nesreċi 19. ožujka 1982. godine prilikom koncertne turneje s Ozzy Osbournom.

Diskografija
------------

| Godina | Naslov | Izdavač | Grupa | Bilješke |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|
| **Album** |
| 1978 | Quiet Riot | CBS/Sony Music | Quiet Riot | studijski album |
| 1979 | Quiet Riot II | CBS/Sony Music | Quiet Riot | studijski album |
| 1980 | Blizzard of Ozz | Epic Records | Ozzy Osbourne | studijski album |
| 1981 | Diary of a Madman | Epic Records | Ozzy Osbourne | studijski album |
|
| Posthumni albumi |
| 1987 | Tribute | Epic Records | Ozzy Osbourne | uživo |
| 1990 | Ten Commandments | CBS | Ozzy Osbourne | kompilacija |
| 1993 | The Randy Rhoads Years | Rhino Records | Quiet Riot | kompilacija |
| 1997 | The Ozzman Cometh | Epic Records | Ozzy Osbourne |  |
| 2003 | The Essential Ozzy Osbourne | Sony Music | Ozzy Osbourne |  |
|
| 2005 | Prince of Darkness | Epic Records | Ozzy Osbourne | Box set |

Izvori
------

1. ↑  „100 Greatest Guitarists: David Fricke's Picks". *Rolling Stone*. Arhivirano iz originala na datum 2008-02-16. Pristupljeno 5. 7. 2012.
2. ↑  Lambert, Cory. „Bass Legend Bob Daisley Talks About The BLIZZARD OF OZZ, His Battle With THE OSBOURNES And More Diaries Of A Madman!". Brave Words & Bloody Knuckles. Arhivirano iz originala na datum 2014-02-22. Pristupljeno 25. 3. 2014.

Vanjske poveznice
-----------------

* Službena web stranica
**Randolph Clarke Harrison**, poznatiji kao **Randy Harrison**, rođen 2. novembra, 1977. u Nashua, New Hampshire, američki je gej glumac, za sada najpoznatiji po svojoj ulozi u seriji *Queer as Folk*, u kojoj je glumio Justina.

Biografija
----------

Njegova porodica se preselila kada je Randy imao 11 godina, tako da je odrastao u Alpheretti u Georgiji, gde se školovao na Pace akademiji.

Randy je počeo da glumi sa sedam godina. Diplomirao je muzički teatar na univerzitetu Cincinnati, gde je takođe glumio u predstavama kao što su *Hallo Again*, *Shopping and Fucking* i *Children of Eden*.

Godine 2000. dobio je jednu od glavnih uloga u američkoj verziji serije *Queer as Folk*, preko koje je stekao veću popularnost.

Godine 2004. dobio je svoju prvu ulogu na Broadwayu kao *Boq* u mjuziklu *Wicked* .

Glumio je takođe u predstavama kao što su: *Midsummer Nght’s Dream* , *Amadeus* , *The Glass Menagerie*  i *One Flew Over the Cuckoo’s Nest*.

Randy živi sa svojim partnerom, novinarom Simonom Dumencom u Brooklynu, NY.

Uloge
-----

### Televizija

* Queer as Folk (US) (2000-2005) – Justin Taylor
* Bang, Bang, You’re Dead (2002) – Sean

### Pozorište

* Hallo Again
* Shopping and Fucking
* Children of Eden
* Violet
* 1776
* West Side Story
* The Real Inspector Hound
* A Cheever Evening
* Deviant (2002.)
* Wicked (2004) – Boq
* Equus (2005.) – Alan Strang
* A Midsummer Night’s Dream (2006) – Lysander/Thisbe/Cobweb
* Amadeus (2006) – Wolfgang Amadeus Mozart
* An Oak Tree (2006) – otac
* The Glass Menagerie (2007) – Young Tom
* One Flew Over the Cockoo’s Nest (2007) – Billy

Spoljne veze
------------

* Randy Harrison na IMDb-u (`en`)
**Kūaliʻi** (puno ime: **Kūaliʻi Kunuiakea Kuikealaikauaokalani**) bio je havajski poglavica, 19. kralj otoka Oahua i 20. vladar Kauaija. Poznat je po zakonu kojim je naredio ribarima da hrane strance. Njegovo je najduže ime bilo **Kualiʻilanipipililanioakaiakunuiakealuanuʻuokuiʻialiʻiʻikahalau**.

Biografija
----------

Kūaliʻi je bio kralj Oahua
Kūaliʻi je bio sin kralja Kauakahiakahoowahe i njegove supruge Mahulue te unuk Kahoowahaokalanija i njegove žene Kawelolauhuki. Vjerojatno nije imao braće i sestara.

Rođen je u Kalapawaiju. Tijekom mladosti je živio u Kailui. Smatran je svetim, a svetost je "naslijedio" od jednog pretka.

Naslijedio je svojeg oca na prijestolju Oahua i napao otok Havaji dok je njime vladala kraljica Keakealaniwahine.

Postoji mnogo tajni u vezi ovog vladara, a jedna je kako je uspio postati vladar Kauaija.

Njegovi su sinovi bili Kapiʻiohookalani (njegov nasljednik), Peleʻioholani (kralj Oahua i Molokaija), a imao je i kćeri Kukuiaimakalani i Kapionuilanilalahai.

Umro je veoma star u Kailui.
**Pekinški čovjek** (kineski: 北京猿人, pinyin: *Běijīng Yuánrén*, latinski: *Homo erectus pekinensis*), je primjer Homo erectusa (lat. za "Uspravan čovjek") koji se smatra za nasljednika Australopiteka i pretka Homo sapiensa, Suvremenog čovjeka. 

Skupina fosilnih uzoraka (15 djelomičnih lubanja, 11 donjih čeljusti, mnogo zuba, neke kosti skeleta i veliki broj kamenog oruđa) otkriveni su tijekom iskapanja u Zhoukoudianu (*Chou K'ou-Tien*) u blizini Pekinga (Kina) 1923.-27. godine. Nalazi se smatraju starima otprilike 500.000 godina, iako novi 26Al/10Be nalazi sugeriraju kako su stari oko 680.000-780.000 godina (pleistocen).

Većinu studija o tim fosilima izveo je Davidson Black do svoje smrti, 1934. godine. Franz Weidenreich ga je zamijenio i studirao fosile do odlaska iz Kine 1941. godine. Originalni fosili su nestali 1941. dok su se dostavljali u SAD zbog sigurnosti tijekom Drugog svjetskog rata, ali ostali su izvrsni odljevi i opisi.
Ilustracija desno je rekonstrukcija Franza Weidenreicha, nastala na temelju kostiju od najmanje četiriju različitih osoba (nijedan od fosila nije potpun).

Sinantropi su živjeli uglavnom sakupljačkim načinom života, ali su se bavili i lovom.
Pekinški čovek se povezuje s pitekantropom a Jave (Javanski čovjek). Arheološko nalazište Zhoukoudian, na kome je otkriven Pekinški čovek, je 1987. godine upisano na popis mjesta svjetske baštine u Aziji i Oceaniji, a iskopavanja na ovom lokelitetu traju i danas. Ovaj lokalitet je izvanredan dokaz ljudske zajednice na azijskom kontinentu tijekom prapovijesti i evolucije hominida; otkriće Pekinškog čoveka potvrdilo je kontinuitet u razvoju hominida. Problem oko kontinuiteta nastao je u 19. stoljeću kada je otkriven pitekantrop na Javi, koji je potomak australopiteka, predaka Homo sapiensa.

Izvori
------

1. ↑  Ian Tattersall, "Out of Africa again...and again?", 1997. Scientific American 276. (4.), str. 60.–68.
2. ↑  BBC News 11. rujna 2009. (`en`) Pruzeto 27. kolovoza 2011.

* Sigrid Schmalzer, *The People's Peking Man: Popular Science and Human Identity in Twentieth-Century China*, The University of Chicago Press, 2008.

Vanjske poveznice
-----------------

* Peking Man fossils from Zhoukoudian Arhivirano 2009-10-07 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Pekinški čovjek** |

Koordinate: 39°43′59″N 115°55′01″E﻿ / ﻿39.733°N 115.917°E﻿ / 39.733; 115.917

***Pekinški čovjek*** na Wikimedijinoj ostavi
**Mopsuestija** (grčki Μοψουεστία *Mopsou(h)estia*; latinski: ), kasnije **Mamistra**, je bio drevni grad maloazijske oblasti Cilicia Campestris na rijeci Piram (danas Ceyhan Nehri) smješten oko 20 km istočno od drevne Antiohijske Kilikijske (današnja Adana u Turskoj).

Grad je dobio ime po grčkom mitološkom proroku Mopsu. U antičkim izvorima se relativno rijetko spominjao, povremeno mijenjajući ime po tadašnjim vladarima - za vrijeme Seleukida se zvao Seleukija na Piramu, za vrijeme rimskog cara Hadrijana se zvao Hadrijana, a za vrijeme Decija Decija. Pod imenom Mopsuestija je poznat prije svega kao jedno od središta kršćanstva odakle je potekao znameniti teolog Teodor Mopsuestijski.

Za vrijeme bizantsko-arapskih ratova su zauzeli Omejadi godine 686. a potom oko 700. učinili jednim od svojih prvih važnijih uporišta u Maloj Aziji. Oko njega su se vijekovima vodile borbe, sve dok ga u 10. vijeku nisu uspjeli preoteti Bizantinci. U 11. i 12. vijeku su se za njega borili Bizantinci, križari i Armenci, prije nego što je 1268. postao središte Armenog Kraljevstva Kilikije. U 14. vijeku su ga zauzeli Turci, pod čijom je vlašću nazadovao te se sveo na selo pod imenom *Misis*. Obližnji Muzej mozaika iz Misisa, osnovan 1959. sadrži mozaike koji su pronađeni tokom kasnijih arheoloških istraživanja.

Danas se vodi kao titularna biskupija Rimokatoličke crkve.

Izvori
------

* Hild, Friedrich; Hellenkemper, Hansgerd (1990) (German). *Tabula Imperii Byzantini, Band 5: Kilikien und Isaurien*. Vienna: Verlag der Österreichischen Akademie der Wissenschaften. ISBN 3-7001-1811-2.

Vanjske veze
------------

* Fotografije mosta
Za popularnu TV-seriju, v. Law & Order.
**Red i zakon** ili **red i mir**, rjeđe **zakon i red** (engleski: ) jest popularna parola, odnosno uz nju vezan ideološki koncept prema kome je glavni, odnosno primarni zadatak države predstavlja javna bezbjednost, tj. fizička sigurnost građana/podanika i njihove imovine, pri čemu se financijski obziri ili ljudska i građanska prava moraju staviti u drugi plan. Kao glavno oruđe u ostvarenju tog cilja se koristi represija koje provode policija i pravosuđe kroz dosljednu primjenu strogih zakona odnosno teške kazne za njihove prekršitelje. Izraz *red i zakon* se u pravilu vezuje uz konzervativnu ideologiju, pokrete i stranke. 

U širem smislu se izraz *red i zakon* koristi i u međunarodnoj politici, odnosno opravdanje za vojne intervencije u stranim državama, bilo da je riječ o tzv. "policijskim akcijama" protiv stvarne ili navodne subverzije treće strane kojima je svrha zaštititi "međunarodni poredak", bilo da je riječ o nastojanju da se uspostavi koliko-toliko efikasna vlast u propalim državama koje su došle u stanje anarhije.

V. također
----------

* Policijska država
* Država dadilja
* Pax romana
* Pax americana
**Peklenica** (mađarski *Bányavár*) je naselje koje administrativno pripada gradu Mursko Središće, u Međimurskoj županiji. Prema popisu stanovništva iz 2001. godine naselje ima 1347 stanovnika.

Peklenica se nalazi uz rijeku Muru, a od Murskog Središća udaljena je 3.1 km, dok od susjednih naselja Križovec 1.5 km i Vratišinec 2.4 km. Od Čakovca je udaljena 11 kilometara. Kroz naselje prolazi regionalna cesta, tzv. "murska magistrala", Mursko Središće – Podturen – Sv. Juraj u Trnju, gdje se spaja s cestom D 20.

Topografski smještaj Peklenice osigurao je niz ambijentalnih vrijednosti koje pružaju mogućnosti za kvalitetno stanovanje. Naselje se razvija u podnožju dvaju brežuljaka, a kroz njegovo središte protječe kanalizirani vodotok Brodec, koji također pridonosi pejsažnom ugođaju centralnog dijela naselja.

U Peklenici su osnovane udruge: NK Plavi Peklenica, ŠRD "Karas", Skijaški klub "Jeti", DVD Peklenica, Udruga solidarne pogrebne pomoći, Društvo žena, Udruga mladih, Udruga "Josip Broz Tito" (ogranak Peklenica), Odbojkaški klub "Plavi".

Poznata je kao prvo nalazište nafte u Hrvatskoj i svijetu. Nafta se u Peklenici eksploatirala četiri godine prije nego u Pensilvaniji (SAD), odakle potječu prvi podaci o nafti na svijetu. Prvo korištenje nafte zbilo se 1856. a prvo bušenje 1886. godine. Od 1932. do 1940. proizvodnja nafte u cijeloj Jugoslaviji iznosi 5 884 tona, od čega je samo u Peklenici izvađeno 4 098 tona. Peklenica je dobila naziv po »peklu«, kako je narod nazivao naftu koja je tu pronađena. Koristila se još u doba Zrinskih za podmazivanje osovina zaprežnih kola. Vađenje nafte prestalo je 1967. godine. Danas se u Peklenici gradi Muzej peklarstva/nafte i rudarstva kako bi se sačuvala uspomena na te dane. Ispod Pekleničkog tla nalazi se još prirodni plin, termalna voda te ugljen.

Vanjske poveznice
-----------------

* Mursko Središće
*Za ostala značenja, v. Pelagije (razvrstavanje).*
Pelagije
**Pelagije** (354 - 420/440) je bio asketski monah u 5. veku koji je učio da čovek ima moć da čini dobro i da radi na svom spasenju. Sopstvenim naporima, moguće je da biće od krvi i mesa stekne moralno savršenstvo. Poricao je da prvobitni greh Adama i Eve zatomljuje potonje generacije, pa je zbog toga besmisleno i krštenje. Pelagije je učio da je čovek po prirodi dobar, da ima slobodnu volju, te vlastitim snagama može postići spasenje i blaženstvo.

Bio je veoma učen, strogog života, pisac teoloških dela. Propovedao je najpre u Rimu, a zatim i u Africi. NJegovo učenje o slobodnoj volji, nazvano pelagijanizam, je osuđeno na Koncilu u Kartagi 417. godine, na zahtev svetog Avgustina.

Zbog ove osude Pelagije i njegove pristalice *pelagijanci* bili su proterani iz Zapadnog rimskog carstva i našli su utočište na Istoku. Pelagionizam je zajedno sa nestorijanstvom osuđen i na Trećem Vaseljenskom saboru u Efesu 431. Malo ublaženo Pelagijevo učenje *polupelagijanizam* (semipelagijanizam) održalo se u Galiji do VI. veka. i uticalo je na modifikaciju nauke o predestinaciji.

***Pelagije*** na Wikimedijinoj ostavi
**Pietro Mascagni** (Livorno, 7. prosinca 1863. – Rim, 2. kolovoza 1945.), talijanski skladatelj.

Rođen je 1863. u 06:30 ujutro od Domenica i Emilie Reboa. 1873. Umire mu majka (32 godine). Pietro pohađa gimnaziju, ali želi postati skladatelj. Pohađa satove klavira i pjeva kao kontralt u Schola Cantorum-u u crkvi Sv. Benedikta. Godine 1882. ulazi u konzervatorij i postaje Puccinijev i Ponchielliev prijatelj. 1885. posvađao se s ravnateljem konzervatorija, kojeg je pustio. Ženi se za Argenidu Marcellinu Carbognani 1888. 

1889. rađa mu se sin Domenico i u svibnju iste godine sklada Cavalleriu rusticanu. 17. svibnja 1890. Cavalleria rusticana prikazana je s uspjehom. Umire 1945. u Hotelu Plaza (Rim).

***Pietro Mascagni*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 12492045
* LCCN: n79063307
* ISNI: 0000 0001 0871 0240
* GND: 118782428
* SELIBR: 269662
* SUDOC: 035791918
* BNF: cb13897174b (podaci)
* BIBSYS: 90752691
* MusicBrainz: 95f7c24e-2879-4abb-ba35-906c467fc704
* NLA: 35958625
* NDL: 00621087
* NKC: jn19990005461
* BNE: XX878895
* CiNii: DA0407347X
* CONOR.SI: 18859107
* NSK: 000091502

 |
Porodični grb
Kuća **Pepoli** je istaknuta aristokratska i bankarska porodica iz italijanskog grada Bologne

Vrhunac moži i uticaja je stekla u prvoj polovici 14. vijeka, kada su njeni pripadnici postali gospodari Bologne, preuzevši vlast u kaotičnim stranačkim borbama između Gvelfa i Gibelina. Sjedište porodice je bila palača Palazzo Pepoli Vecchio koju je izgradio Taddeo Pepoli. Porodica Pepoli je održavala dinastijske saveze kroz brakove: tako je markiz Obizzo II d'Este od Ferrare godine 1317. oženio Jacopu Pepoli, a condottiero Roberto Alidosi, papski vikar i gospodar Imole se oženio za Giacomu Pepoli.

Nakon prosperitetnih godina vladavine pod Taddeom Pepolijem (1337–1347), Bologna je došla pod vlast milanske porodice Visconti; iako je kardinal Gil de Albornoz nasilno vratio grad pod papsku hegemoniju 1360. godine, Pepoli nikada više nisu povratili svoju svjetovnu vlast.

Umjesto toga su uživali status velikih zemljoposjednika. Guido Pepoli je godine 1589. od strane pape Siksta V imenovan kardinalom. Znamenita Palazzo Pepoli Campogrande je narućena 1653. od strane senatora Odoarda Pepolija; njeni arhitekti su bili Giovanni Battista Albertoni i Giuseppe Antonio Torri. Danas se u njoj čuvaju barokna umjetnička djela koja su nekoć bila smještena Pinacoteca Nazionale di Bologna.

Jedan od kasnijih članova porodice, Carlo Pepoli, napisao je libreto za Bellinijevuopera *I Puritani* i tekst za Rossinijevu pjesmu "La Danza". Njemu je Giacomo Leopardi  posvetio jednu od svojih pjesama (*canti*).

Komuna Castiglione dei Pepoli u italijanskoj provinciji Bologna dan-danas nosi ime po porodici.

***Pepoli*** na Wikimedijinoj ostavi