recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Žene sa Dedinja** je srpska serija čije je snimanje počelo 2009.

Režiser prve sezone od 8 epizoda je Dušan Lazarević, a serija je snimana u produkciji Emoušna. Prva epizoda premijerno je prikazana 14. novembra 2011. na Prvoj televiziji. Planirano je da se *Žene sa Dedinja* prikazuju pet sezona.

Od 2012. se prikazuje i na hrvatskoj TV-stanici Nova TV.

Sinopsis
--------

Glavne junakinje su četiri dame iz visokog društva koje naizgled imaju sve: Čarna Malbaš je supruga pop-pevača Martina koji je postao slavan posle pobede na „Beoviziji", Klara Hadži Popović je gnevni advokat iz stare beogradske porodice, Valerija Savić iskompleksirana domaćica, dok je Alisa Velebit promiskuitetna vajarka.

### Prva sezona

Radnja serije započinje žurkom koju organizuju Čarna i Martin, povodom useljenja u novu velelepnu kuću na Dedinju, u koju su se tek doselili iz Kragujevca. Komšiluk baš i nije spreman da prihvati nove komšije. Ipak, tragični događaj na žurci povezaće Klaru, Alisu, Valeriju i Čarnu, te će se iz epizode u epizodu otkrivati njihove tajne: od ucena i afera, preko pranja novca i lažnog očinstva, do pokušaja ubistva i leša u Čarninoj bašti. Sa svim dešavanjima, upoznat je njihov zajednički psihoanalitičar dr Rosi i njegova prepredena mlada ljubavnica koja je prvo Alisina, a potom i Čarnina kućna pomoćnica.

### Druga sezona

U drugoj sezoni svaka žena će iz korena promeniti svoj život: Alisa i Klara će se više posvetiti svojim ćerkama i pokušaće da budu dobre i uzorne majka; Valerija će proći kroz mnogo bolnih trenutaka sa obzirom da je u procesu razvoda dok se Čarna posvećuje svojoj trudnoći i očekivanju prinove.

### Treća sezona

Snimljena je i treća sezona, završva na način da kućna pomoćnica otima dete Martina Malbaša i Čarne te odlazi.

Zanimljivosti
-------------

* Radni naslov tokom pisanja scenarija za *Žene sa Dedinja* bio je *Očajne domaćice*.
* Radnja serije smeštena je jednim delom u dve vile iz Tolstojeve ulice na Dedinju u kojoj se pored ostalih nalazi i rezidencija bivšeg jugoslovenskog predsednika Slobodana Miloševića.

Uloge
-----

| Glumac: | Uloga: |
| --- | --- |
| Dragan Mićanović | Martin Malbaš |
| Anđelka Prpić | Čarna Malbaš |
| Maja Noveljić | Valerija Savić |
| Irena Mičijević | Klara Hadži Popović |
| Lena Bogdanović | Alisa Velebit |

Napomene i reference
--------------------

1. 1 2  „Očajne domaćice" na srpski način
2. ↑  „*Žene sa Dedinja* na Prvoj televiziji". Arhivirano iz originala na datum 2011-11-26. Pristupljeno 2012-10-02.
3. 1 2  Žene sa Dedinja: Glavna uloga za Galu Videnović -

Vanjske veze
------------

* *Žene sa Dedinja* na sajtu IMDb
**Pieksämäki** je grad i općina u sredini Finske od 19,051 stanovnika, u Regiji Južna Savonija.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pieksämäki leži na južnoj obali jezera Pieksänjärvi, udaljen 75 km sjeverno administrativnog centra regije Mikkelija i oko 300 km sjeverno od Helsinkija.

Historija
---------

Historija Pieksämäkija počela je između 1573. - 1575. kad je osnovana Parohija Pieksämäki, koja se prostirala na puno većem terenu nego današnja općina. U njoj su tad bile i nekadašnje općine Haukivuori, Kangasniemi i Suonenjoki.

Dolazak željeznice 1889. bio je poticaj rastu mjesta u urbano naselje, značaj Pieksämäkija kao transportnog čvorište porastao je nakon 1918. kad su izgrađene nove željezničke pruge koje su išle preko mjesta. Naselje je toliko naraslo da je 1930. 
dobilo status trgovišta, a 1962. i status grada.
Grad se značajno povećao 2007. kad mu je pripojena Općina Pieksänmaa, koja se prostirala po okolici grada.

Pieksämäki je dobro planiran grad, podignut po urbanističkom planu arhitekta Otto-Iivari Meurmana.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Danska, Općina Faaborg-Midtfyn
* Švedska, Falkenberg
* Mađarska, Gyöngyös
* Norveška, Porsgrunn
* Rusija, Šuja

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: South Savonia" (engleski). City population. Pristupljeno 24. 11. 2015.
2. 1 2 3 4  „Historia" (finski). Pieksämäen kaupunki. Pristupljeno 24. 11. 2015.

Vanjske veze
------------

***Pieksämäki*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Pieksämäki* ()
**Pirkkala** (švedski: *Birkala*) je općina u sredini Finske od 18,689 stanovnika.

Pirkkala je zapravo samo predgrađe Tamperea i dio konurbacije Veliki Tampere koja ima 340 000 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pirkkala leži u Regiji Pirkanmaa duž obala jezera Pyhäjärvi, udaljena 10 km južnono od 
Tamperea i 181 km od Helsinkija.

Na drugoj obali prekoputa leži Nokia.

Na terenu općine leži Internacionalni aerodrom Tampere - Pirkkala, a pored grada ide autoput 3 Helsinki - Hämeenlinna - Tampere - Vaasa.

Historija
---------

Ime Pirkkala prvi put se pojavilo u pisanim izvorima 1374. u to vrijeme parohija Pirkkala zvana Velika Pirkkala (Suur-Pirkkala) prostirala se na teritoriju polovice današnje Regije Pirkanmaa.

Općina Pirkkala osnovana je 1922. kad se Velika Pirkkala podjelila na Sjevernu (Pohjois) i Južnu (Etelä) Pirkkalu, nakon tog je 1938. 
Sjeverna Pirkkala promjenila ime u - Nokia, dok je južna zadržala svoje ime.

Između 2008. - 2013. Općina Pirkkala bila je najbrže rastuća općina Finske.

Općine prijatelji
-----------------

* Švedska, Općina Solna
* Norveška, Općina Ski
* Danska, Općina Gladsaxe|
* Estonija, Općina Valjala

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Pirkanmaa" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 11. 2015.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Facts and figures" (engleski). Pirkkalan kunta. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 22. 11. 2015.
3. 1 2  „Pirkkala info" (engleski). Pirkkalan kunta. Arhivirano iz originala na datum 2016-04-23. Pristupljeno 22. 11. 2015.

Vanjske veze
------------

***Pirkkala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Pirkkala* ()
**Somero** je grad i općina na jugozapadu Finske od 9,173 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Somero leži u Regiji Prava Finska, udaljen 88 km istočnood administrativnog centra regije Turkua i 140 km istočno od glavnog grada države Helsinkija.

Historija
---------

Somero se prvi put spominje 1449. kao selo. Nezavisna parohija postao je kad se stara Parohija Portaa, razdvojila na parohije Tammela i Somero.

Ime je dobio po crkvi izgrađenoj na grubom šljunčanom grebenu, jer somero na finskom znači grubi šljunak.

Za srednjeg vijeka preko Somera je prolazio volovski put od zamka u Turkuu do zamka u Hämeenlinni, pa su uz njega iznikla brojna sela.

Industrija je pokrenuta 175, kad je osnovana tvornica stakla Åvik, uz nju je ubrzo niklo čitavo naselje, koje je 1867. dobilo status trgovišta, u to vrijeme osnovana je i Općina Somerniemi.
Ona se 1977. spojila se naseljem Somero.

Naselje Somero je 1990. izdvojeno iz nekadašnje Regije Häme u Regiju Turku i Pori, dok je istovremeno Općina Somero postala dio Regije Varsinais-Suomi (Prava Finska).

Još se krajem 1990-ih Somero držao za najveću ruralnoj općinu u Finskoj, u to vrijeme oranice su pokrivaleukupno 26 000 hektara. Nekad je Somero bio poznat po uzgoju svinja, danas je trend da se uzgajaju kokoši nesilice.

Somero je dobio status grada 1993.

Privreda
--------

U Someru djeluje 750 poduzeća od kojij je većina mala, najveće je Laukamo u kom radi 170 radnika.

Gradovi prijatelji
------------------

* Danska, Otterup
* Rusija, Protvino
* Norveška, Tune
* Norveška, Vindafjord
* Švedska, Älvkarleby
* Estonija, Narva

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Southwest Finland" (engleski). City population. Pristupljeno 01. 12. 2015.
2. ↑  {{cite web
 | url =
 | title =Info
 | accessdate = 01. 12. 2015.
 | language=engleski
 | publisher=Somero
3. 1 2 3 4 5 6  {{cite web
 | url = Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u
 | title =History of Somero in short
 | accessdate = 01. 12. 2015.
 | language=engleski
 | publisher=Somero

Vanjske veze
------------

***Somero*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Somero* ()
**Žuta** je jugoslovenski film iz 1973. godine. Režirao ga je Vladimir Tadej, a scenario je napisao Gordan Mihić. Izašao je u bioskope 7. juna i postao veliki hit. Sokićevoj je ovo najhvaljenije izvođenje u karijeri, za koje je bila nagrađena Zlatnom arenom na Filmskom festivalu u Puli 1973. godine. Ružica je za ulogu dobila tadašnjih dve hiljade dinara, što je bilo jako malo.

Radnja
------

Žuta je devojka koja sticajem okolnosti postaje lutalica, iako duboko u sebi gaji ljubav prema deci i želi vlastiti dom. Kada je iz nepoznatih razloga privedu u policijsku stanicu, ona dobrodušno i naivno počinje da pripoveda svoju priču, nadajući se da će je čuvar pustiti. U pritvoru upoznaje ljude najrazličitijih profila – skitnicu, „studentkinju", modistkinju, homoseksualca (s kojim se sprijatelji). Iako u jednom trenutku sebi priznaje da za nju nema ko da dođe, jer nikome nije potrebna, pomoć stiže baš kada se ne nada...

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Ružica Sokić | Žuta |
| Vera Čukić | Buba |
| Aleksandar Gavrić | Vule |
| Boro Stjepanović | Prvi policajac |
| Mira Banjac | Studentkinja |
| Ljubiša Bačić | Skitnica |
| Ljubomir Ćipranić | Čovek u kafani |
| Slobodan Aligrudić | Drugi policajac |
| Žika Milenković | Treći policajac |
| Miodrag Andrić | Branimir Hadži–Uskoković |
| Božidar Pavićević | Sudija za prekršaje |

Spoljašnje veze
---------------

* *Žuta* na sajtu IMDb
**Afonso V** (Sintra, 15. januar, 1432.- Sintra, 28. august 1481.) bio je Portugalski kralj od 1438. do 1481. poznat po nadimku **Afrikanac**, zbog vojnih kampanja po Maroku.

Biografija
----------

Rođen je kao sin kralja Duarta I i kraljice Leonor (kćer aragonskog kralja Fernanda I). 
Afonso je naslijedio tron sa šest godina. Ispočetka je kao regent vladala njegova majka, ali je Cortes odlučio da žena nije dovoljno dobra za taj posao, pa je postavio njegova strica Pedra, vojvodu od Coimbre za regenta.
Pedro je relativno dobro vladao, a da si osigura poziciju udao je svoju kćer Isabel za - Afonsa.

Kad je Afonso stupio na tron, kao protutežu utjecajnom Pedru, preferirao je svog ujaka Afonsa I 
kom je dodjelio titulu Vojvode od Bragançe, i učinio ga najmoćnijim čovjekom Portugala.
Uz pomoć Vojvode od Bragançe, optužio Pedra za zavjeru, i nakon bitke kod Alfarrobeire (maj 1449.) ubio.

Nakon tog se bavio ratom protiv nevjernika u Maroku, -1458. zauzeo je Ksar es-Seghir, ali ne i i Tanger 1463.Nešto kasnije 1471. zauzeo je Asilah i nakraju i Tanger.

Nakon što je postao udovac oženio se 1455. mlađom kćerkom kastiljskog kralja Enriquea IV - Joannom. 
Kad je Enrique IV, -1474. umro, angažirao se da kastiljski tron pripadne njegovoj supruzi i njemu, a ne njegovoj sestri Isabel I od Castille i njenom suprugu Ferdinandu II od Aragona, pa je pokrenuo rat za kastilijnsko naslijeđe.

Od rata je odustao nakon poraza u bitci kod Tora u martu 1476.
Nakon tog je otišao u Francusku u potrazi sa saveznicima na dvoru kralja Louisa XI. 
Nakon neuspjele misije vratio se u Portugal u novembru 1477.

Umro je prije nego što se Cortes mogao sastati i potvrditi njegovu abdikaciju.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Afonso V king of Portugal*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 12.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Afonso V od Portugala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Afonso V king of Portugal* ()
**Mouthe** je općina od 1,047 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Doubs.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mouthe se nalazi pored švicarske granice u Masivu Jura, na izvoru rijeke Doubs, udaljen oko 90 km jugoistočno od Besançona.

Historija
---------

Historija tog mjesta počela je 1077. kad je Simon de Crépy, grof iz Dinastije Valois, koji se nešto prije zaredio naselio pored izvora Doubsa i sagradio nekoliko koliba i kuću prilagođenu samostanskom životu i poljoprivredi.
Iz tog je u 12. vijeku nastao mali ruralni samostan.

On je privukao i nove stanovnike, pa je naselje 1120. dobilo i crkvu.
Mouthe je 1635. bio feud od devet sela u kom je živjelo 3,933 stanovnika.

Taj kraj je 1639. pretrpilo veliki udes kad su ga napale saksonske trupe, tako da je 1657. feud spao na samo 1197 ljudi.

Stara crkva srušena je 1732. a nova je podignuta 1742. 
U 12. vijeku počeo je padati broj stanovnika, 1836. bilo ih je 1,164, a 1886. - 927, taj trend nastavio se do 1921.

Prvi ski lift napravljen je 1967. danas ih ima 4 i 50 km skijaških staza.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Mouthe in Pontarlier (Doubs)*" (engleski). City population. Pristupljeno 28.09.2022.
2. 1 2 3 4 5  „*L'histoire de Mouthe*" (francuski). Mouthe. Pristupljeno 28.09.2022.

Vanjske veze
------------

***Mouthe*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Mouthe (službene stranice)* ()
**Unac** je rijeka u zapadnom dijelu Bosne i Hercegovine, desna pritoka rijeke Une. Nastaje od dva vodena toka.

Jedan je Bulino vrelo, izvor pored Šatorskog jezera na planini Šatori od kojeg nastaje Mlinski potok. Drugi krak je Šatorski potok koji nastaje odlijevanjem Šatorskog jezera. U podnožju planine sastaju se ova dva potoka i tek na izlasku iz klisure Pojilo novonastali vodeni tok dobija ime Unac, nastavljajući da teče prema sjeverozapadu.

Kod sela Prekaja, Unac je pregrađen i stvoreno je vještačko jezero za potrebe industrije u Drvaru.

Od Drvara do ušća teče dubokom klisurom, dubine i do 350 m. Donji tok Unca dio je Nacionalnog parka "Una.". Taj dio puta Unac teče i kao ponornica, izvirući zadnji put iz Crnog vrela, oko 3 kilometra prije ušća u Unu. Iz Crnog vrela izlazi i voda sa područja Petrovačkog polja. Dešava se i da u tom dijelu presuši, ostavljajući topla jezera puna ribe.

Nakon puta kroz četiri kotline (najveća drvarska) i tri klisure ulijeva se u Unu kod Martin Broda na nadmorskoj visini visini 323 m. Dužina toka je 65,5 km, a površina sliva 650 km².

Donedavno, stanovnici Martin Broda živjeli su od i uz pomoć vode i njene energije. Gotovo kraj svake kuće u Martin Brodu prolazi po jedan potok i svaki od njih opsluživao je po jedan ili čak dva mlina.

Po imenu rijeke je područje njenog toka također nosilo isto ime sve do 20. og stoljeća. Područje je pogodno za život pa je naseljeno od prahistorije. Kako to pokazuju brojne gradine, koje su redovito smještene po prirodnim uzvisinama na obodu poljâ, dolina Unca je bila dobro naseljena u ilirska vremena, plemenom Sardeati. Centar ilirske zajednice se, po svoj prilici, nalazio u Bastasima, najžupnijem dijelu kotline, oko Gradine koja leži sjeveroistočno od sela, i oko Obljaja, zapadno od Bastasa, s obje strane Unca. U rimskom periodu to je bio municipij Sardiatikum.

U srednjem vijeku područje se spominje pod imenom Unac.. Tek razvojem Drvara kao industrijskog centra, naziv Unac za područje se manje koristi.

Izvori
------

1. ↑  „Ivo Bojanovski: BOSNA I HERCEGOVINA U ANTIČKO DOBA". *Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine, 1988*. Pristupljeno 9. 2. 2016.
2. ↑  GRAĐA ZA TOPOGRAFIJU LIČKO-KRBAVSKE ŽUPANIJE U SREDNJEM VIJEKU, 10. Unska župa (Srbski stol) –Vjekoslav Klaić, 1904

Spoljne veze
------------

Unac rijeka Arhivirano 2015-08-28 na Wayback Machine-u
**Niccolò Leonico Tomeo** (alb. *Νikolla Thomai*; Venecija, 1456 – Padova, 1531) je bio venecijanski akademik i predavač, porijeklom iz Epira, profesor filozofije na Sveučilištu u Padovi. Tomeo je bio jedan od prvih učitelja albanskog podrijetla koji je predavao grčki u Padovi.

Biografija
----------

Rođen je u Veneciji 1456. u obitelji epirskog podrijetla iz Drača. Poslan je u Firencu, gdje je studirao grčku filozofiju i književnost pod paskom Demetriosa Chalkokondylesa. 1497. Sveučilište u Padovi imenovalo je Tomeja svojim prvim službenim učiteljem grčkog teksta Aristotela. 1504. izabran je za nasljednika Giorgia Valle na grčkom stolcu u Veneciji, ali budući da Tomeo to mjesto nije shvatio ozbiljno, naslijedio ga je Marco Musuro 1512. Tomeo je 1524. objavio zbirku filozofskih dijaloga na latinskom jeziku, od kojih je prvi naslovio *Trophonius, sive, De divinatione*. Divili su mu se učenjaci poput Erazma zbog njegovih filoloških vještina. Od kada je Sveučilište u Padovi ponovno otvoreno nakon rata Cambraiske lige (okonč. 1516), Tomeo je predavao na sveučilištu do svoje smrti 28. ožujka 1531.

Djela
-----

* *Aristotelis Parva quae vocant Naturalia* (Venecija 1523)
* *Trophonius, sive, De divinatione* (1524)
* *Bembo sive de immortalitate animae* (1524)
* *Opuscula. Ex Venetiis* (Venecija 1525)
* *Conversio in Latinum atque explanatio primi libri Aristotelis de partibus animalium… nunc primum ex authoris archetypo in lucem aeditus. G. Farri* (Venecija 1540)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 88604630
* LCCN: n85044581
* ISNI: 0000 0001 2096 5860
* GND: 102377138
* SELIBR: 351157
* SUDOC: 060945036
* BNF: cb122142622 (podaci)
* NKC: mzk2016934850
* BNE: XX998561
* CONOR.SI: 88494691

 |
**Vouziers** je grad i općina od 4,320 stanovnika, na sjeveru Francuske u Departmanu Ardennes.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vouziers leži na rijeci Aisne i Ardenskom kanalu, udaljen 56 km sjeveroistočno od Reimsa.

Historija
---------

Vouziers je niknuo u 12. vijeku na raskršću trgovišta pšenicom. Status trgovišta dobio je kralja Françoisa I 1516.
.

Za Prvog svjetskog rata je od 1914. do 1918. bio pod njemačkom okupacijom. Prilikom oslobođenja oktobar-novembar 1918. gotovo 
80% grada je uništeno.

I tokom Drugog svjetskog rata, grad je ponovno proveo pod njemačkom okupacijom sve do 31. augusta 1944. kad ga je oslobodila Američka armija.

Nakon rata 1961. kooptirao je selo Condé, 1964. selo Chestres, a 1973. i selo Blaise.

Općina Vouziers osnovana je 2016. spajanjem sa općinama; Vrizy, Terron-sur-Aisne i Vouziers.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Vouziers in Vouziers (Ardennes)*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.07.2022.
2. 1 2 3 4   „*Histoire*" (francuski). Ville de Vouziers. Pristupljeno 30.07.2022.

Vanjske veze
------------

***Vouziers*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ville de Vouziers* ()
**Srećko Goranin** (rođen: ***Feliks Steiner***) (Sarajevo, 1916 - Turovi, 1942), jugoslavenski student, član Komunističke partije Jugoslavije, učesnik Narodnooslobodilačke borbe i mlađi brat narodnog heroja Jugoslavije Pavla Goranina Ilije.

Biografija
----------

Srećko Goranin je rođen 1916 u židovskoj porodici Mavre Steinera. Otac mu je bio profesor u mostarskoj i sarajevskoj realnoj gimnaziji. Odrastao je u Sarajevu uz starijeg brata Pavla. Naprednom omladinskom pokretu pristupio je u gimnaziji, a za člana Komunističke partije Jugoslavije (KPJ) je primljen 1934 godine. U Sarajevu je studirao agronomiju. Do početka Drugog svjetskog rata vrlo aktivno je delovao u sindikalnom pokretu i u sindikalnom Savezu bankovnih i trgovačkih činovnika (SBOTIČ). Narodnooslobodilačkoj borbi (NOB) je pristupio u julu 1941. Po direktivi Pokrajinskog komiteta (PK) KPJ za Bosnu i Hercegovinu (BiH), Srećko je otišao u trebevićki kraj radi organizovanja odreda. Po formiranju partizanskog Trebevićkog odreda postavljen je za komandira tog odreda. Krajem augusta 1941 postavljen je za člana Štaba grupe partizanskih odreda. Srećko Goranin je poginuo u borbi u februaru 1942 godine u selu Turovi pokraj Trnove.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* Romano, Jaša (1980). *Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata*, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.
* Živković, Dušan (1975). *Narodni heroji Jugoslavije*, Beograd: Mladost.
**Drago Štajnberger-Adolf** (Zagreb, 15. 2. 1916 — Balinka Peć, 3. 3. 1942), jugoslavenski komunist, Narodni heroj Jugoslavije, učesnik španskog građanskog rata i Narodnooslobodilačke borbe (NOB).

Biografija
----------

Drago Štajnberger zvani Adolf je rođen 15. 2. 1916 godine u Zagrebu, u židovskoj porodici Mavra Štajnbergera. Veoma rano je pristupio revolucionarnom omladinskom pokretu, a ubrzo je postao i član Saveza komunističke omladine Jugoslavije (SKOJ). Kao SKOJ-evac, neumorno je vodio svoje drugove u štrajkove, demonstracije i druge akcije protiv bespravlja i eksploatacije. Svojim radom isticao se u mnogim akcijama zagrebačke radničke klase protiv režima Kraljevine Jugoslavije. U Španiju odlazi, kao dobrovoljac, za vreme građanskog rata i uključuje se u redove internacionalnih brigada. Isticao se kao veoma hrabar i snalažljiv borac. Godine 1938 primljen je, u Španiji, u članstvo Komunističke partije Jugoslavije (KPJ). Posle završetka rata u Španiji, s nizom drugih jugoslovenskih boraca nalazio se u koncentracionim logorima u Francuskoj. Kasnije je s grupom jugoslovena otišao na prisilni rad u Nemačku, odakle je sredinom jula 1941 godine, uspeo da pobegne i prebacio se u okupiranu Kraljevinu Jugoslaviju.

Po dolasku u Kraljevinu Jugoslaviju, vrlo kratko je boravio u Zagrebu, a onda se prebacio na oslobođenu teritoriju Korduna. Učestvovao je u organizovanju prvih partizanskih jedinica u Perjasici, Kestenjcu, Veljunu, Kloloću i Kladuši. Najviše se zadržao u odredu u Šljivnjaku. Isticao se u borbama kao hrabar borac. Među partizanima i narodom Korduna bio je poznat pod imenom Adolf. Početkom 1942 godine, Italijani su pokušali da pomoću četnika, razbiju jedinstvo među partizanskim jedinicama na Kordunu. Marta 1942, jedan vod 3. čete Trećeg bataljona Drugog kordunaškog partizanskog odreda prišao je četnicima, pa su 3. 4. Treću četu na prevaru razoružali. U Trećoj četi se nalazio Drago kao politički komesar Treće čete, komandant odreda Robert Domani, politički komesar Trećeg bataljona Branko Latas, komandir Treće čete Stevo Čuturilo. Sve su ih četnici iste noći pobili. Da se ne bi pronašla njihova tela, bacili su ih u jamu Balinka, duboku 380 metara, u Ličkoj Jesenici.

Ukazom predsednika FNR Jugoslavije Josipa Broza Tita, 27. 7. 1953 godine, proglašen je za Narodnog heroja.

Godine 1966, jedna britanska (*Velška*) speleološka ekipa tj. bračni par Webley je pronašao četiri nepotpuna kostura Drage, Domanija, Latasa i Čuturila. Njihovi ostaci su sahranjeni u zajedničkoj grobnici u Plaškom.

Literatura
----------


|  |  |
| --- | --- |
| Partizanska spomenica 1941. | Portal NOBSegment isključivo posvećen **Narodnooslobodilačkoj borbi.** |

* Romano, Jaša (1980). *Jevreji Jugoslavije 1941-1945: žrtve genocida i učesnici narodnooslobodilačkog rata*, Beograd: Jevrejski Istorijski Muzej, Saveza jevrejskih opština Jugoslavije.
* Grlić, Eva (1997). *Sjećanja*, Zagreb: Durieux. ISBN 953-188-078-6
* **Narodni heroji Jugoslavije**. „Mladost", Beograd 1975. godina.
D-titlo, za broj četiri
Gospod skraćeno
**Titlo** je produžen dijakritički simbol isprva korišćen u staroslovenskom ćiriličnom rukopisu, npr. u staroslovenskom i staroruskom jeziku. Reč je pozajmljenica od grčke reči grč. *τίτλος* „naslov". Titlo se i dalje pojavljuje u savremenim natpisima, na ikonama i službenim knjigama štampanim na crkvenoslovenskom jeziku. Danas se sličan znak koristi u matematici - tilda.

Titlo je nacrtan kao cik-cak linija preko teksta. Uobičajeni oblik je kratki mah gore, padajuća kosa linija, kratki mah gore. Alternativa je kao bočna kvadratna zagrada: kratki mah gore, vodoravna linija, kratki mah dole. Ima nekoliko značenja u zavisnosti od konteksta. Jedno je da beleži slova kada se koriste kao brojevi. Ovo je kvazi-decimalni sistem je sličan grčkim brojevima.

Takođe je korišćen kao nad-tekst skraćenica koja beleži često korišćene važne reči, kao što su car (), njeno veličanstvo (), Majka Božja (), Isus Hristos (), Bog (), Gospod (), itd. Ovo se odnosi na tradiciju „svetih imena" (lat. *Nomina sacra*) u korištenju skraćenice za određene često pojavljujuća imena u grčkim svetim pismima.

U rukopisima, titlo se često koristio kako bi označio mesto gde je pisac slučajno preskočio slovo, ako nije bilo prostora za crtanje propuštenog slova iznad. Kratak titlo se koristi preko jednog slova ili preko mesta skraćenice; dugi titlo se koristi preko cele reči. 

Titlo je kodiran u junikodu na Šablon:U+ ( ◌҃ ).

Vidi još
--------

* Slovotitlo
* Ćirilični brojevi
* Crkvenoslovenski jezik (Staroslovenski jezik)
* Ćirilica
**SS *Athenia*** je bio turbinski parobrod za transatlanstku plovidbu u vlasništvu britanske brodarske kompanije Anchor-Donaldson Line, porinut 1923. godine i najpoznatiji kao prvi britanski brod potopljen u Drugom svjetskom ratu.

Ime je dobio po istoimenom putničkom parobrodu, također u vlasništvu Anchor-Donaldson Line, koji je godine 1917. u Prvom svjetskom ratu bio potopljen od njemačke podmornice *SM U-53*. Kao i njegov prethodnik, bio je namijenen za preokooceanski promet putnika - i to 516 u prvoj i drugoj, te oko 1000 putnika u trećoj klasi. Uglavnom je plovio između britanskih luka Liverpool ili Glasgow te kanadskih luka Montreal, Quebec i Halifax, a većina putnika su bili imigranti. 3. septembra 1939. ju je na jednom od takvih putovanja zatekla britanska objava rata Trećem Reichu; nekoliko sati kasnije je brod opazila i torpedirala njemačka podmornica *U-30*. Brod je pogođen i potonuo, pri čemu je stradalo 98 putnika, među kojima i 28 američkih državljana. Zbog toga su, bojeći se eventualnog ulaska SAD u rat, njemačke vlasti do samog kraja odbile priznati odgovornost za potapanje.
**Arhipelag Arhipelag Bocas del Toro** (španjolski: *Archipiélago de Bocas del Toro*) je arhipelag u Karipskom moru na sjeverozapadu Paname.

Karakteristike i historija
--------------------------

Arhipelag se nalazi u Laguni Chiriquí u Provinciji Bocas del Toro.
To je grupa od 9 većih otok]]a i više od 200 manjih otočića, sprudi i hridi obraslih mangrovima površine 650 km².

Veći naseljeni otoci arhipelaga su; Colón (glavni), Zapatilla, Bastimentos, Carenero, Cayo Agua, Cristóbal, Popa i Solarte.

U arhipelagu živi oko 125,500 stanovnika, većinom na glavnom Otoku Colón.

Za španjolskih kolonijalnih vremena laguna je bila poznata po hacijendama na kojima su se uzgajale banane, šećerna trska i kakaovac.

Danas je glavna privredna djelatnost turizam, turisti iz cijelog svijeta dolaze na arhipelag kako bi uživali na plažama, ronili po koraljnim grebenima i obilazili šume mangrova gdje se gnijezde kornjače.

U posljednje vrijeme arhipelag obilaze i turisti koji žele vidjeti delfine, u njemu relativno izolirano žive dvije grupe koje zajedno imaju oko 100 jedinki.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Bocas del Toro (Panamá)*" (engleski). International Whaling Commission. Pristupljeno 10.2. 2023.

Vanjske veze
------------

* *Archipiélago de Bocas del Toro* (na portalu Mapcarta) ()
**Kosmartidena** je bila konkubina Artakserksa I. (vladao od 465. do 424. pne.), vladara Perzijske Monarhije. Rodila mu je dva sina, Darija II. i Arsita. Rođena u gradu Babilonu.

Jedini historijski izvor o njenom životu je grčki historičar Ktezije, čija je djela u sažecima prepisivao carigradski patrijah Focije I. U tim djelima spominje se kako je nakon smrti Artakserksa I. zavladala borba za tron u kojoj su sudjelovali njegovi sinovi Kserkso II. Sogdijan, te Kosmartidenin sin Darije II.. Njegova polubraća Kserkso II. i Sogdijan bili su sinovi drugih Artakserksovih žena; Damaspije odnosno Alogine. Sin Kosmartidene prošao je najbolje u borbama za tron, jer je Perzijskom Monarhijom vladao gotovo 20 godina (423. – 404. pne.) dok su prethodna dvojica vladala svega 45 dana, odnosno šest mjeseci.

Veze
----

* Artakserkso I.
* Darije II.
* Perzijska Monarhija

Izvori
------

1. ↑  Kosmartidena (Rpiscrews.us)[*mrtav link*]
2. ↑  „Kosmartidena - obiteljsko stablo (Rpi.edu)". Arhivirano iz originala na datum 2010-06-03. Pristupljeno 2013-06-13.
3. ↑  Pierre Briant: *From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire*, pr. Peter Daniels, Indiana: Eisenbrauns, 2002. str. 588.
4. ↑  Arsit (enciklopedija Iranica, A. Sh. Shahbazi)[*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

* Kosmartidena (Ancestry.com)
* Pierre Briant: *From Cyrus to Alexander: A History of the Persian Empire*, pr. Peter Daniels, Indiana: Eisenbrauns, 2002. str. 588.
* Kosmartidena - obiteljsko stablo (Rpi.edu) Arhivirano 2010-06-03 na Wayback Machine-u
* Kosmartidena (Rpiscrews.us)[*mrtav link*]
* Maria Brosius: *Women in Ancient Persia*
***Hit Man*** (sh. *Profesionalni ubica*) je američki kriminalistički film snimljen 1972. godine u režiji Georgea Armitagea. Predstavlja adaptaciju romana *Jack's Return Home* britanskog pisca Teda Lewisa, odnosno remake mnogo poznatijeg i prethodne godine snimljenog britanskog filma *Get Carter*. Protagonist, koga tumači crni glumac Bernie Casey, je Tyrone Tackett, profesionalni ubica koji se iz Oaklanda dolazi u rodnu južnu Kaliforniju na pogreb bratu koji je stradao u sumnjivoj prometnoj nesreći. Radnja prikazuje kako, uvjeren da je riječ o ubistvu, započinje vlastitu istragu koja ga vodi u kriminalni milje tamošnje porno-industrije te kako zlikovcima odgovornima za bratovu smrt sprema nemilosrdnu i krvavu osvetu.

Studio MGM, čija je britanska podružnica bila napravila *Get Carter* je odlučila napraviti remake u stilu tada popularnog blaxploitationa. Casey, kome je povjerena glavna uloga, je originalno trebao i režirati film, ali je na kraju ona povjerena Armitageu koji je, kako bi postigao što veću autentičnost, crnim glumcima dozvolio da improviziraju dijaloge i pojedine scene. Film se odlikovao velikim količinama golotinje, ali i izuzetno eksplicitnog nasilja, pogotovo u završnim scenama. MGM je, smatrajući *Hit Man* isplativijim, namjerno zaustavio distribuciju *Get Carter* u SAD koji je zbog toga dugo vremena ostao nepoznat, te tek nakon dužeg vremena stekao kult status.

Godine 2000. je u SAD snimljen još jedna verzija pod naslovom *Get Carter* sa Sylvesterom Stalloneom u glavnoj ulozi.

Uloge
-----

* Bernie Casey - Tyrone Tackett
* Pam Grier - Gozelda
* Lisa Moore - Laural Garfoot
* Bhetty Waldron - Irvelle Way
* Sam Laws - Sherwood Epps
* Candy All - Rochelle Tackett
* Don Diamond - Nano Zito

Izvori
------

1. ↑  "Big Rental Films of 1973", *Variety*, 9 January 1974 p 60

Vanjske veze
------------

* *Hit Man* na sajtu IMDb
* *Hit Man (film)* na Rotten Tomatoes-u ()

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao George Armitage |
| --- |
| 
* *Private Duty Nurses* (1971)
* *Hit Man* (1972)
* *Vigilante Force* (1976)
* *Hot Rod* (1979)
* *Miami Blues* (1990)
* *Grosse Pointe Blank* (1997)
* *The Big Bounce* (2004)

 |
**Engleska reprezentacija u kriketu** ili **Engleski kriket tim** (engleski: )  je tim koji predstavlja Englesku i Wales (a do 1992. godine također i Škotsku) u međunarodnim kriket natjecanjima. Od 1. januara 1997. njime upravlja Uprava za kriket Engleske i Velsa (ECB), a prije toga je bilo pod Marylebone Cricket Clubom (MCC) od 1903. do kraja 1996.

Engleska i Australija su bili prvi timovi koji su igrali test meč (od 15. do 19. marta 1877), i te dvije zemlje su zajedno sa Južnom Afrikom stvorile Imperijalnu konferenciju u kriketu (preteču Međunarodnog savjeta za kriket) 15. juna 1909. Engleska i Australija su također igrale prvi One Day International (ODI) 5. januar 1971. Engleski prvi međunarodni Twenty20 meč je odigran 13. juna 2005. protiv Australije.

Na dan 24. novembra 2013, Engleska je pobijedila u 336 od 940 test mečeva koje je igrala (sa 335 neriješenih). Engleska je u One Day Internationalu završila kao finalist u tri Svjetska kupa u kriketu (1979, 1987 i 1992), te također kao finalist u natjecanju ICC Champions Trophy 2004. i 2013. Godine 2010. je osvojila prvenstvo ICC World Twenty20.

Engleska reprezentacija trenutno drži kup Ashes. Na dan 16. novembra 2013, je bila treća po ICC Test rangu i ODI rangu, te 6. u T20 Internationalu i rangu Twenty20.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2012-05-24. Pristupljeno 2013-11-30.
2. ↑  „About ECB". England and Wales Cricket Board. Arhivirano iz originala na datum 2007-10-06. Pristupljeno 7. X 2007.
3. ↑  „MCC History". MCC. Arhivirano iz originala na datum 2013-09-03. Pristupljeno 7. X 2007.
4. ↑  „Reliance ICC Rankings". Arhivirano iz originala na datum 2013-09-30. Pristupljeno 23. II 2013.

Literatura
----------

* Waghorn, H T (1899). *Cricket Scores, Notes, etc. (1730–1773)*. Blackwood.

Vanjske veze
------------

* England and Wales Cricket Board
**León** je općina od 212,504 i grad od 175,026 stanovnika na zapadu Nikaragve u Departmanu León u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

León se prostire duž rijeke Chiquito, nedaleko od njena ušća u Pacifik, udaljen 93 km sjeverozapadno od glavnog grada Managve.

Centralni trg

Historija
---------

Nukleus današnjeg grada (današnji León Viejo) osnovao je 15. juna 1524. španjolski konkvistador Francisco Hernández de Córdoba, na zapadnom kraju Jezera Managua ispod Vulkana Momotombo.

León Viejo, danas poznato arheološko nalazište i lokalitet UNESCO-ve Svjetske baštine nalazi se oko 30 km od današnjeg Leóna. 
Zbog potresa, uzrokovanog erupcijom vulkana 1610. odlučeno je da se grad premjesti na novu lokaciju pokraj starog indijanskog svetišta - *Sutiabe*.

León je bio prijestolnica španjolske kolonijalne provincije i Republike Nikaragve sve do 1855. 
Iako mu je njegov veliki politički i trgovački rival grad Granada dugo osporavao tu ulogu. Trvenja između njih dovela su i do građanskog rata koji je iskoristio američki avanturist William Walker, koji je domalo uspio pretvoriti Nikaragvu u vlastitu privatnu koloniju sve dok nije istjeran 1857.

Dugo je bio poznat kao liberalni i intelektualni centar Nikaragve, u njemu je živio i školovao se pjesnik Rubén Darío.
Od 1952. je i univerzitetski grad kao dio Nacionalnog univerziteta Nikaragve, na bazi fakulteta osnovanog 1812.

U periodu 1978.-79. bio je poprište borbi između vladih snaga i sandinističkih gerilica u kojim je stradao dobar dio centra grada.
Teško je stradao u oktobru 1998. od Uragana Mitch.

Katedrala

Znamenitosti
------------

León je poznat po neobaroknoj katedrali, jednoj od najvećih u Centralna Amerika, izgrađenoj između 1747.- 1860. (obnovljena 1992.) u kojoj se nalazi grobnica pjesnika Rubéna Daría.
Katedrala je 2011. uvrštena na UNESCO-v Popis svjetske baštine.

Privreda i transport
--------------------

Kao drugi po veličini grad u zemlji, León je i važan privredni centar. Njegova industrija prerađuje proizvode ratarsko- stočarske okolice; pamuk, šećernu trsku, duhan, kožu.

Autoputom i željeznicom povezan je sa drugim gradovima u zemlji i regiji.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*León Municipality in Nicaragua*" (engleski). City population. Pristupljeno 14.4.2023.
2. 1 2  „*León in León*" (engleski). City population. Pristupljeno 14.4.2023.
3. 1 2 3 4  „*Departamento de León*" (španjolski). Visita Nicaragua. Pristupljeno 14.4.2023.
4. 1 2 3 4 5  „*León Nicaragua*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 14.4.2023.
5. ↑  „*La catedral de León*" (engleski). Unesco. Pristupljeno 14.4.2023.

Vanjske veze
------------

***León, Nikaragva*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcaldía Municipal de León* ()
Pečat kneza Andrije.
**Andrija** (prva pol. 13. vijeka — oko 1250) bio je humski knez.

Po Mauru Orbiniju, sin Miroslava, brata župana Stefana Nemanje, poslije kralja Stefana Prvovjenčanog. Po smrti Miroslava, humska vlastela prognala su iz zemlje desetogodišnjeg Miroslavljeva sina Andriju s majkom, a Humom od Cetine do Kotorskog zaljeva zavladao je Petar (20-ih godina 13. stoljeća). Uz pomoć Stefana Prvovjenčanog, Andrija je ponovno zauzeo dio Huma južno od Neretve (Popovo, Slansko primorje, Ston).

U dokumentu (oko 1234) naziva se »veliki knez humski«; a po smrti Petrova nasljednika i sinovca Toljena, zavladao je 1239. cijelim Humom kao vazal Raške. Andrija je s Dubrovnikom bio u dobrim odnosima, što potvrđuju ugovori o miru s knezovima Ivanom Dandolom (1214–1235) i Jakovom Delfinom (1247–1249). U znak prijateljstva s Dubrovčanima udao je kćerku Vukosavu za vlastelina Barba Krusića.

Neprijateljstvo Huma sa Splitom okončao je ugovorom 7. septembra 1241. Godine 1243. pomagao je Splitu u borbi protiv Trogira zajedno s bosanskim banom Ninoslavom i time izazvao neprijateljstvo ugarskog dvora, pa kad je ban Dionizije izmirio Splićane i Trogirane, Andrija je 19. jula 1244. isključen iz ugovora kao "kralju nevjeran"«. Umro je oko 1250. i sahranjen je, po Orbiniju, u Bogorodicinoj crkvi u Stonu.

Povezano
--------

* Lista humskih vladara

Izvori
------

1. ↑  Kožar, Dr. Azem; Dr. Balta, Ivan. *Pomocne historijske znanosti i arhivistika*. str. 46.

Bibliografija
-------------

* Marko Vego, Povijest Humske Zemlje, 1937.
**Nasta Rojc** (Bjelovar, 6. XI. 1883. - Zagreb, 6. XI. 1964), hrvatska slikarica.

Studij slikarstva počela je privatno u Zagrebu kod Otona Ivekovića te nastavila u Beču na "Kunstschule für Frauen und Mädchen". Potom odlazi u München, gdje se družila sa slikarom Miroslavom Kraljevićem. Studij završava u Beču. Nakon povratka u Zagreb, ponovno radi u Ivekovićevu ateljeu. Od 1918. godine u slikarstvu Naste Rojc prevladavaju portreti, do tada je uglavnom slikala prirodu.

Isidor Kršnjavi smatrao je da se ovu slikaricu nepravedno zanemaruje. Nabavio je njenu sliku "Autoportret s puškom" za galeriju Društva umjetnosti 1911. godine. 
Zajedničkom inicijativom Naste Rojc i Line Crnčić-Vivant, u Zagrebu je osnovan Klub likovnih umjetnica 1920. godine u kojem je Nasta bila među najaktivnijima. 
Godine 1923. putuje u Englesku i Škotsku, gdje je pošla potražiti zdravlje zbog teške bolesti. Vratila se nakon dvije godine boljeg zdravlja i s mnoštvom slika engleskih krajolika. 

U sklopu Gradskog muzeja u Bjelovaru nalazi se Galerija Naste Rojc.

Eksterni linkovi
----------------

* *Iskrica.com:* ***Cijeniti umjetnost VII - Nasta Rojc***[*mrtav link*]
* *Hrvatska pošta:* ***Marka br. 616 Nasta Rojc*** Arhivirano 2011-11-03 na Wayback Machine-u
* *Cunterview.net:* ***Nasta Rojc: Ja Borac. Ja.*** Arhivirano 2012-04-09 na Wayback Machine-u
* *Umjetnički paviljon u Zagrebu*: ***Nasta Rojc*** Arhivirano 2008-12-08 na Wayback Machine-u
* *Hrčak:* ***Nasta Rojc: jedna nova slika sebe***
* *Culturenet:* ***Galerija Nasta Rojc***
**Padžetova bolest** predstavlja oboljenje kostiju nepoznate etiologije. Češće se javlja kod muškaraca. U kliničkoj slici dominiraju bol, deformacije i frakture (prelomi) kostiju. Najčešće su zahvaćeni karlica, kičmeni stub i lobanja. Obično se prvo pojave frakture, mada bolest godinama može biti asimptomatska. Padžetova bolest ima sporu progresiju, a prognoza zavisi od broja i težine oštećenja zahvaćenih kostiju.

Bolest je dobila ime po britanskom hirurgu, ser Džejmsu Padžetu, koji je prvi opisao ovo stanje.

Dijagnoza
---------

Dijagnoza se postavlja na osnovu rendgenografskog snimka. Na snimcima se vide osteoporoza, osteoklastične zone, dezorganizacija kostiju, tako da one imaju „vunast" izgled. Zapažaju se i brojni prelomi i to najčešće na dugim cevastim kostima. U krvnom serumu je povišena alkalna fosfataza, dok su koncentracije kalcijuma i fosfora normalne.

Lečenje
-------

U terapijske svrhe se koriste: analgetici, nesteroidni antireumatici, kalcitonin, difosfonati i mitramicin. Kod fraktura i kompresije nerava se prelazi i na ortopedsko-hirurško lečenje, a važan elemenat terapije je i rehabilitacija.

Spoljašnje veze
---------------

***Pagetova bolest*** na Wikimedijinoj ostavi

Šablon:Portalbar
**Rita Sahatčiju Ora** (alb. ; Priština, 26. novembar 1990) je britanska pevačica, tekstopisac i glumica. Živi i radi u Londonu. Njen prvi album, koji je objavila 2012. pod nazivom *Ora*, dospeo je na prvo mesto top liste u Ujedinjenom Kraljevstvu. S tog albuma proizašla su tri hita: *Hot Right Now*, *How We Do (Party)* i *R.I.P.*, zbog čega je Rita postala izvođač sa najviše hitova na prvom mestu u Velikoj Britaniji 2012. godine.

Rani život i početak karijere
-----------------------------

Rita Ora rođena je u Prištini 26. novembra 1990. godine. Njeni roditelji, Besnik i Vera Sahatçiu, su kosovski Albanci, a ima i stariju sestru Elenu i mlađeg brata Dona. Kad je imala jednu godinu, sa roditeljima se preselila u London. Odrasla je u Portobello Road u zapadnom Londonu, gde je pohađala osnovnu školu "St Cuthbert with St Matthias" (u kvartu Earls Court), a potom je završila Syvia Young Theatre School Teatarsku školu Sylvije Young, St Charles Catholic Sixth Form College. Danas živi u Kensingtonu, London. 

Ora je počela sa pevanjem od malih nogu. Godine 2004. pojavila se u britanskom filmu *Spivs*. Prijavila se na audiciju *Eurovision: Your Country Needs You* na BBC One za britanskog predstavnika za Eurosong 2009, ali se kasnije povukla iz takmičelja objašavajući da se nije osećala spremnom. 

Muzičku karijeru započela je 2007, kad je sarađivala u pesmi Craiga Davida "Awkward", a onda i 2008. u pesmi "Where's Your Love", u čijem se video-spotu takođe pojavljuje. Ora je počela da peva po barovima u Londonu i okolini, a 2009. primetili su je ljudi iz diskografske kuće *Roc Nation*. Nekoliko dana kasnije, Ora leti u Njujork gde upoznaje Jay-Zija. Godine 2009. Ora se pojavljuje u Jay-Zijevom spotu za pesmu *Young Forever*, kao i u spotu za Drakeovu pesmu *Over*. Jay-Z se zainteresovao za Oru i ona potpisuje ugovor sa kućom *Roc Nation*.

Diskografija
------------

### Albumi

* Ora (2012)

### Singlovi

* Where's Your Love (Craig David feat. Tinchy Stryder e Rita Ora) (2008)
* Hot Right Now (DJ Fresh feat. Rita Ora) (2012)
* R.I.P. (feat. Tinie Tempah) (2012)
* How We Do (Party) (2012)
* Shine Ya Light (2012)
* Radioactive (2012)
* Shine Ya Light(2013)
* Poison(2015)
* Body on me (2015)

Filmografija
------------

* Spivs (2004)
* 90210 (2013)

Galerija
--------


|  |
| --- |
| * 
* 
 |

Spoljašnje veze
---------------

***Rita Ora*** na Wikimedijinoj ostavi

* Rita Ora na sajtu IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 270673861
* LCCN: n2014014112
* ISNI: 0000 0001 3130 7855
* GND: 1027390935
* BNF: cb167015077 (podaci)
* MusicBrainz: c9dd033c-0270-463c-b3ec-f4b7712486fe
* NKC: xx0242433
* CONOR.SI: 228501091
* MusixMatch: Rita-Ora

 |
**Općina Östhammar** (švedski: *Östhammars kommun*) čita se **Komuna Esthamar** je jedna od 
švedskih općina od 21,373 stanovnika na istoku Švedske. 

Administrativni centar općine je grad - Östhammar od 4,534 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Općina Östhammar prostire se po Grofoviji Stockholm, u regiji Roslagen, duž obale Baltičkog mora, na površini od 1,471.61 km², udaljena sedamdesetak 
km sjeveroistočno od Uppsale.

Historija
---------

Općina Östhammar formirana je 1974. od dva historijska grada - Öregrunda i Östhammara, i dvanaest seoskih parohija. To je primorski kraj čiji su se stanovnici od davnine bavili ribarstvom i pomorstvom, a gradovi Öregrund i Östhammar razvili se kao trgovišta, na sličnim osnovama, pa su ih zvali gradovi blizanci.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Sweden: Uppsala" (engleski). City population. Pristupljeno 13. 05. 2015.
2. 1 2  „*Historia*" (švedski). Östhammars kommun. Pristupljeno 13. 05. 2015. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Östhammar (općina)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Östhammar* ()

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Lages** je grad od 154,360 i općina od stanovnika 157,158 na jugu Brazila u Saveznoj državi Santa Catarina .

Geografske karakteristike
-------------------------

Lages se prostire u dolini rijeke Caveiras na nadmorskoj visini od 916 metara, udaljen 231 km istočno od svog administrativnog centra Florianópolisa i Atlanskog oceana.

Historija
---------

Za pašnjake toga kraja bili su zainteresirani rančeri Kapetanije São Paulo, koji su puštali ogromna stada da pasu slobodno, kao i guverner koji je želio podići neku utvrdu da spriječi infiltraciju Španjolaca i napade Indijanaca na putnike i velika stada goveda koja su dolazila iz Jezuitskih misija Guarana.

Tako je 1766. nastalo naselje *Nossa Senhora dos Prazeres das Lajens*, koje je 1771. dobilo status vile.

Čitav taj kraj je 1820. odvojen od Provincije São Paulo i organiziran kao Provincija Santa Catarina. U to vrijeme se ime naselja promjenilo u *Campos de Lajens*, zbog puno kamena pješčenjaka (*pedra laje*). Gradić Campos de Lajens je toliko narastao da je 1860. dobio status grada.

Ime mu je ponovno promjenjeno 1960. dekretom u *Lages*.

Lages je danas velik industrijski grad, sa vlastitim aerodromom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Lages" (engleski). City Population. Pristupljeno 25.01.2024.
2. 1 2 3 4  „Lages Municipality in Santa Catarina" (engleski). City Population. Pristupljeno 25.01.2024.
3. 1 2 3 4  „*História*" (portugalski). Portal Lageano. Pristupljeno 25.01.2024.
4. ↑  „*Antonio Correia Pinto De Macedo Airport*" (engleski). Wego. Pristupljeno 25.01.2024.

Vanjske veze
------------

***Lages*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prefeitura de Lages* (službene stranice) ()
**Adem Jašari** (alb. ; Prekaz, 28. studenog 1955. - Prekaz, 6. ožujka 1998.) je bio osnivač i vođa organizacije Oslobodilačke vojske Kosova. 

Adem Jashari je rođen u obitelji albanskog učitelja Shabana Jasharija, na datum koji se poklapa s Danom neovisnosti u Albaniji.
2. srpnja 1990. Kosovski parlament proglasio je neovisnost i usvojio Ustav za novu Republiku Kosovo. U to vrijeme, Jashari se preselio u Albaniju obučavati prve postrojbe za Oslobodilačku vojsku Kosova (OVK) .

Srbijanske snage sigurnosti uz pomoć srbijanske vojske likvidirale su ga u njegovoj kući u Prekazu, u Drenici, zajedno s 56 članova njegove obitelji (među njima 18 žena i 10 djece). Od uže obitelji ubijeni su:

Shaban Murat Jashari (74), Zahide Shaban Jashari (72), Zarife Rifat Jashari (49), Hamëz Shaban Jashari (47), Ferida Hamëz Jashari (43), Adem Shaban Jashari (43), Adile Adem Jashari (40), Selvete Hamëz Jashari (20), Hidajete Rifat Jashari (18), Fitim Adem Jashari (17), Afete Hamëz Jashari (17), Besim Hamëz Jashari (16), Valdete Rifat Jashari (14), Lirije Hamëz Jashari (14), Igballe Rifat Jashari (14), Kushtrim Adem Jashari (13), Blerim Hamëz Jashari (12), Igball Rifat Jashari (11), Fatime Hamëz Jashari (8), Blerim Hamëz Jashari (7).

Tom prilikom su stradala 2 pripadnika srpske policije. Jugoslavenski ministar unutrašnjih poslova je izjavio jednoj njemačkoj televizijskoj postaji: "U Prekazu je vođena bitka kao u Drugom svjetskom ratu", iako su strane agencije javile da "u Prekazu nije bilo bitke". 

Adem Jašari, bista u Tirani
U centralnom području Tirane, glavnog grada Albanije, je postavljena bista Adema Jašarija. 2004. ga je postumno odlikovao kosovski predsjednik Ibrahim Rugova najvišim kosovskim ordenom, odličjem Heroja Kosova. Tom su prigodom još odlikovani Isa Boletini, Hasan Prishtina i Bajram Curri.

Vidi još
--------

* Napad na Prekaz
* Masakri u Drenici
* Oslobodilačka vojska Kosova

Vanjske veze
------------

* Biografija na sajtu Kosovskog zaštitnog korpusa
* Human Rights Watch o ubistvu Adema Jašarija ()
* Zvanična srpska verzija događaja pri likvidiranju Jašarija ()

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
*Za ostala značenja, vidi Batalha (razvrstavanje).*
Detalji gotičke arhitekture u Samostanu Batalha
**Batalha** je portugalski grad smješten u Distriktu Leiria, podregiji Pinhal Litoral, regiji Centro. U njemu živi 7.500 stanovnika.

Predstavlja sjedište istoimene općine s površinom 103,56 km² i 15.002 stanovnika (2001), a koja je podijeljena u 4 župe (freguesias). Općina na sjeveru i zapadu graniči s općinom Leiria, na istoku s općinom Vila Nova de Ourém, na jugoistoku s općinom Alcanena i na jugozapadu s općinom Porto de Mós.

Grad je osnovao kralj D. João I od Portugala, zajedno sa samostanom Santa Maria da Vitória na Batalha, kako bi odao počast portugalskoj pobjedi u bitci kod Aljubarrote (14. august 1385).

Iz ovog grada potiče portugalski sociolog Moisés Espírito Santo.

Parohije/župe
-------------

Parohije Batalhe su:

* Batalha
* Golpilheira
* Reguengo do Fetal
* São Mamede

Vanjske veze
------------

***Batalha*** na Wikimedijinoj ostavi

* Photos from Batalha
* Adrian Fletcher's Paradoxplace Batalha Pages (photos) Arhivirano 2007-04-27 na Wayback Machine-u

39°39′N 8°49′W﻿ / ﻿39.650°N 8.817°W﻿ / 39.650; -8.817