recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Arauca** za kolonijalnih vremena znana kao *Villa de Santa Bárbara de Arauca*, je općina od 96,814 stanovnika i grad od 74,195 
stan. na sjeveroistoku Kolumbije u Departmanu Arauca čiji je administrativni centar.

Geografija
----------

Arauca se prostire duž južne obale rijeke Arauce, na sjevernoj obali leži venecuelanski grad El Amparo sa kojim je povezana mostom *José Antonio Páez*.

Cestom *Libertadores* povezana je sa Bogotom i Caracasom.

Historija
---------

Araucu je formalno osnovao 1780. jezuitski misionar *Juan Isidro Daboín*, na mjestu postojećeg naselja plemena Arawak.

Za vrijeme Invazije Nove Granade Arauca je četiri mjeseca 1816. bila prijestolnica Bolivarove Republike Nova Granada.

Kolumbijsko-venezuelanski spor oko granice kulminirao je 1899. kad je venezuelanska vojska zauzela Araucu. U to vrijeme bilo je političara kao što je bio *Antonio Laverde*, koji su bili za odcjepljenje Arauce i Boyace od Kolumbije. On je nakon poraza emigrirao u Venecuelu.

Arauca je 1953. bila centar gerilica okupljenih oko lidera *Guadalupe Salceda*.

Avio-kompanija Avianca počela je od 1958 redovno letiti za Cúcutu, Bogotu i Medellín, iz novoizgrađenog aerodroma *Santiago Pérez Quiroz* (ICAO: *SKUC*, IATA: 
*AUC*) .
Od 1959. Arauca ima status općine, a od 1960-ih je za Kolumbijskog građanskog rata ponovno bila gerilski centar.

Kad je 1983. otkrivena nafta kod sela Caño Limón, otpočeo je eksplozivni rast grada, koji je za manje od sedam godina od 14,000 narastao na 30,000 stanovnika.
Tad su otpočela i ulaganja u Infrastrukturu; od kanalizacije, nasipa protiv poplava do sportskih terena u Olimpijskom selu.

Privreda
--------

Ekonomija današnje Aruce bazira se na nafti, stočarstvu i prekograničnoj trgovini sa venecuelanskim saveznim državama Apurom i Táchirom. Većina dućana prima Venezuelanski bolívar iako to nije službena valuta.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Arauca Municipality in Colombia*" (engleski). City population. Pristupljeno 16.12.2022.
2. 1 2 3   „Historia Arauca" (španjolski). Asocapitales. Pristupljeno 16.12.2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7  „*Pasado, Presente y Futuro*" (španjolski). Alcaldía de Arauca. Pristupljeno 16.12.2022.
4. ↑  „*Santiago Pérez Quiroz Airport*" (engleski). Skybrary. Pristupljeno 16.12.2022.
5. ↑   „Economía" (španjolski). Alcaldía de Arauca. Pristupljeno 16.12.2022.

Vanjske veze
------------

***Arauca*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcaldía de Arauca* (Službene stranice grada) (`es`)
*Za istoimenog astronoma videti Arat iz Solija*
**Arat** (271 - 213. pne.) bio je grčki general iz starogrčkog grada Sikion. On je oborio sikijonskog tiranina Nikoklisa 251 godine pne. Arat je bio pobornik grčkog ujedinjenja i ubacio je Sikion u Ahejsku Ligu, to je donelo do maksimalnog proširenja Ahejske Lige. Bio je biran za strategosa mnogo puta i vodio je Ahejsku Ligu u ratove protiv Makedonije, Etolijanske Lige i Sparte. Kada su Spartanci porazili njegovu vojsku i skoro potpuno uništili gradove koje su pripadale Ahejskoj Ligi, on je zatrazio pomoć makedonskog kralja Antigonosa Dosona, da mu pomogne u ratu protiv Etolijaca i Spartanaca. Posle Antigonosove smrti 222 godine pne. Arat nije mogo da dodje do savezničkog sporazuma sa Antigonovim naslednikom, Filipom V, koji je hteo da pretvori Ahejsku Ligu u makedonskog vazala. Polibije is Megalopolisa i Plutarh iz Heroneje pišu daje Filip otrovao Aratosa 213. pne.

| * p
* r
* u
Plutarhovi *Životi plemenitih Grka i Rimljana* |
| --- |
| 
* Alkibijad i Koriolan
* Aleksandar Veliki i Julije Cezar
* Arat i Artakserks i Galba i Oto
* Aristid i Katon Stariji
* Kras i Nikija
* Demetrije i Antonije
* Demosten i Ciceron
* Dion i Brut
* Fabije i Periklo
* Lukul i Kimon
* Lisandar i Sula
* Numa i Likurg
* Pelopida i Marcel
* Filopemen i Flamimije
* Fokion i Katon Mlađi
* Pompej i Agesilaj
* Poplikola i Solon
* Pir i Gaj Marije
* Romul i Tezej
* Sertorije i Eumen
* Tiberije Grakho i Gaj Grakho i Agis i Kleomen
* Timoleon i Emilije Paul
* Temistoklo i Kamil

 |
Rimsko Carstvo godine 400.
Taoistički simbol na rimskim štitovima, prikazan u *Notitia Dignitatum*
**Notitia Dignitatum** je naziv za službeni dokument Rimskog Carstva sa početka 5. vijeka u kome je prikazana upravna, odnosno vojna organizacija Carstva navedena kroz namještenja i titule članova carske uprave (kao što su pretorijanski prefekti), provincijskih guvernera (vicarii) i vojnih komandanta (*magistri militum*, *comites rei militaris* i *duces*) zajedno sa njima podređenima. Tekst je do današnjih dana sačuvan u nizu rukopisa, od kojih se neki temelje i na danas izgubljenim iluminacijama, odnosno sadrže i grbove pojedinih rimskih legija. S obzirom da je riječ o jednom od rijetkih sačuvanih službenih dokumenata rimske države, *Notitia Dignitatum* predstavlja izuzetno vrijedan izvor podataka o organizaciji rimske države i vojske, pogotovo u kasnoantičkom periodu. S druge strane, dokument se sastoji od dva dijela koji nisu vremenski sinkronizirani, pa tako podaci o istočnom dijelu Carstva potiču oko 400. godine, a podaci o zapadnom dijelu Carstva od oko 420. Osim što tekst sadrži brojne lakune, ne sadrži ni podatke o brojčanom stanju pojedinih vojnih jedinica.

*Notitia Dignitatum* sadrži i prikaz štitova jedinice poznate kao *Armigeri defensores seniores* ("štitonoše") koji predstavlja najraniju vizualnu referencu na ono što će kasnije postati poznato kao taoistički simbol Yina i Yanga.

V. također
----------

* Tabula Peutingeriana

Izvori
------

1. ↑  Giovanni Monastra: *The "Yin-Yang" among the Insignia of the Roman Empire?*, *Sophia*, Bd. 6, Nr. 2 (2000)
2. ↑  Isabelle Robinet: "Taiji tu. Diagram of the Great Ultimate", in: Fabrizio Pregadio (ed.): *The Encyclopedia of Taoism A−Z*, Routledge, Abingdon (Oxfordshire) 2008, ISBN 978-0-7007-1200-7, pp. 934−936 (934)
3. ↑  Helmut Nickel: *The Dragon and the Pearl*, *Metropolitan Museum Journal*, Bd. 26 (1991), S. 146, Fn. 5

Eksterni linkovi
----------------

***Notitia Dignitatum*** na Wikimedijinoj ostavi

WikiizvorWikiizvor
Latinski Wikiizvor ima originalni tekst vezan uz ovaj članak:
***Notitia dignitatum***

* Bayerische Staatsbibliothek: Notitia Dignitatum Clm 10291 − full online scan of the 1542 manuscript with its modernised illustrations
* Related Latin texts, translations and commentaries (including maps and concordances) are listed at the Cnd website Arhivirano 2013-10-30 na Wayback Machine-u
* Medieval Sourcebook English translation by William Fairley
* *Notitia Dignitatum*, with pictures, from bibliotheca Augustana
* "Notitia Dignitatum", Otto Seeck, ed. 1876
* Dr Ingo G. Maier on *Notitia Dignitatum*
* Notitia Dignitatum at IntraText
**Lisp**|  |
| Programska Paradigma: | Multi paradigm: funkcijsko, proceduralno |
| Pojavio se: | 1958 |
| Tvorac: | John McCarthy |
| Sistem tipovanja: | dinamični, jaki |
| Glavne implementacije: |  |
| Dijalekti: | Arc, AutoLISP, Clojure, Common Lisp, Emacs Lisp, EuLisp, Franz Lisp, Hy, Interlisp, ISLISP, LeLisp, LFE, Maclisp, MDL, Newlisp, NIL, Picolisp, Portable Standard Lisp, Racket, Scheme, SKILL, Spice Lisp, T, XLISP, Zetalisp |
| Utjecali: | IPL |
| Utjecao na: | Common Lisp, CLU, COWSEL, Dylan, Falcon, Forth, Haskell, Io, Ioke, JavaScript, Julia, Logo, Lua, Mathematica, MDL, ML, Nu, OPS5, Perl, POP-2/11, Python, R, Rebol, Ruby, Smalltalk, Tcl |

**Lisp** je programski jezik koji je projektovao Džon Makarti krajem 1950-tih. Iako je Lisp opštenamjenski programski jezik, obično se kaže da je jezik vještačke inteligencije, odnosno oblasti u kojoj se najviše koristi. Programiranje u vještačkoj inteligenciji je usko vezano za simbolično procesovanje, gdje standardni programski jezici nerijetko imaju problema. Simbolično procesovanje se koncentriše na reprezentaciju koncepata iz stvarnosti i veze među objektima, umjesto na numeričko procesovanje.

U vrijeme kada je Lisp projektovan, takođe su razvijani drugi programski jezici za VI. Makarti, matematičar po profesiji, težio je da uspostavi čvrstu naučnu osnovu za Lisp. Ta osnova dolazi iz formalne logike. Američki logičar Alonso Čarč, razvio je jasne i nedvosmislene načine za opise ulaza i unutrašnja izračunavanja funkcija. Sistem bilježenja Lambda računa, ponudio je Makartiju odlično definisanu osnovu, na kojoj je bazirao programski jezik Lisp.

Čisti Lisp je primjer funkcionalnog programskog jezika. U funkcionalnom programiranju, funkcije se primjenjuju na argumente i vrijednosti. Vraćene vrijednosti se koriste kao argumenti za druge funkcije. Funkcionalno programiranje je suprotno standardnom i proceduralnom programiranju, gdje se koriste naredbe koje mijenjaju okruženje programa na neki način, kao što je pripisivanje vrijednosti promjenjljivim. U funkcionalnom programiranju, te promjene okruženja se minimizuju korišćenjem vrijednosti koje vraća pozvana funkcija kao direktan ulaz u drugu funkciju, bez upotrebe pripisivanja naredbi.

Kao što samo ime govori (engl. ), primarna struktura podataka Lisp-a je spisak, iako podržava i druge vrste podataka, kao što su cijeli brojevi, brojevi sa pokretnim zarezom, znakovi i nizovi znakova, kao i vrste podataka koje definiše korisnik. Spisak je jednostavna, ali i veoma fleksibilna struktura podataka. U Lisp-u, spisak se sastoji od bilo kojeg broja elemenata podataka u zagradama ili u skupu zagrada. Na primjer, skup cijelih brojeva se predstavlja kao spisak: (1 2 3 4 5 6 7 8 9).

Izvori
------

Vidi još
--------

* Programski jezici

Eksterni linkovi
----------------

* Istorija Lispa, Džon Makarti

| * p
* r
* u
Programski jezici |
| --- |
| Ada • ALGOL • APL • AWK • BASIC • C • C++ • C# • COBOL • ColdFusion • Common Lisp • Delphi • Eiffel • Focus • Forth • FORTRAN • Haskell • IDL • Java • JavaScript • Lisp • Modula • Objective-C • OCaml • Pascal • Perl • PHP • Prolog • Python • Ruby • SAS • Scheme • Smalltalk • SQL • Visual Basic |
Antonio Fogazzaro
**Antonio Fogazzaro** (Vicenza, 25. ožujka 1842. – Vicenza, 7. ožujka 1911), talijanski je književnik, pripovjedač neoromantičkog smjera, zaokupljen unutarnjim sukobima između razuma i vjera, duha i osjetila. U romanima *Mali starinski svijet* i *Daniele Cortis* dao je poetične opise krajolika sjeverne Italije i ocrtao mali provincijski svijet.

Bio je pristaša modernističkog smjera u katolicizmu. Zbog kritike vjerskog dogmatizma dospio je 1906. godine na Indeks.

Odabrana djela prevedena na srpskohrvatski
------------------------------------------

* *Malombra* (*Malombra*, 1881)
* *Daniele Cortis* (*Daniele Cortis*, 1885)
* *Mali starinski svijet* (*Piccolo mondo antico*, 1895)

***Antonio Fogazzaro*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 39408145
* LCCN: n79032995
* ISNI: 0000 0001 2128 862X
* GND: 118684094
* SELIBR: 187096
* SUDOC: 029488249
* BNF: cb12110511v (podaci)
* BIBSYS: 90166461
* NLA: 35701491
* NDL: 00652588
* NKC: jn19990002334
* BNE: XX1022617
* CiNii: DA05797726
* CONOR.SI: 27377251
* NSK: 000033197

 |
**Nasridi** (arapski: بنو نصر‎ , *banū Naṣr ili banū al-Aḥmar*, španjolski: *Nazarí*) je ime maurske muslimanske dinastije koja je vladala Emiratom Granadom od 1238. do 1492. U tom perodu se na tronu emirata izredalo 23 emira.

Historija
---------

Dinastiju je osnovao 1232. Muhamed I (punim imenom Muhamed ibn Jusuf ibn Nasr ibn al-Ahmar) koji je bio komandant vojske iz Jaéna. On je 1212. iskoristio poraz Almohada u bitci kod Las Navas de Tolosa i zauzeo Granadu 1237. koju je pretvorio u svoju prijestolnicu.

Iako je bio vazal Fernanda III, kralja Kastilje i Leona, a nakon tog i Alfonsa X, postavio je temelje za prosperitet Granade, primajući brojne muslimanske izbjeglice iz Seville, Valencije i Murcije. Uz to je započeo je i izgradnju Alhambre.

Prvi nasridski emiri proveli su svoje mandate učvršćujući svoje položaje prema Kastilji, čiji su vazali bili i kojima su morali plaćati danak i povremeno davati​​ vojnike. Usprkos tome uspjeli su iskoristiti razlike između Kastilje i Aragona, i ispod žita sklapati saveze s berberskom subraćom iz Tlemcena i još više sa marokanskim Marinidima, koji su u nekoliko navrata napali kastiljske položaje krajem 13. i tokom prve polovice 14. vijeka. Uz pomoć marokanske subraće emiri Granade pobijedili su u važnoj bitci, u močvari "Vega de Granada" 1319. tad su uspjeli ponovno zauzeti Algeciras i Gibraltar.

Dinastija je dosegla svoj politički i kulturni zenit za vrijeme vladavine Muhameda V (1354. – 1391.), čija je vladavina protekla u miru zbog slabosti Krune Kastiljei i maranidskih sultana. Posljednji vijek Nasridske dinastije bio je nabit političkim nemirima sa kratkim periodima stabilnosti, crni oblak nad dinastiju nadvio se 1479. kad je sklopljen kastilijansko-aragonski savez. Nakon tog se kršćanska omča sve više stezala oko Emirata Granada sve dok posljednji emir
Muhamed XII Boabdil nije potpisao predaju Granade 2. januara 1492.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Naṣrid dynasty*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 10. 6. 2019.
2. 1 2 3 4 5  „*The Nasrid Dynasty (1232 – 1492)*" (engleski). Qantara. Pristupljeno 9. 6. 2019.

Vanjske veze
------------

***Nasridi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *The Nasrid Dynasty* (`es`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 22950236
* GND: 11938860X

 |
*Za ostale upotrebe, v. Madison.*

**Madison Stone** (Miami, 12. januar 1965 - ), također poznata i kao **Madison**, je bivša američka pornografska glumica, koja je uživala popularnost krajem 1980-ih i početkom 1990-ih. Postala je poznata zahvaljujući specifičnom imidžu, odnosno time što je imala tetovaže i piercinge. Među njima se posebno isticao piercing ispod vrata, koji je upravo po njoj dobio ime Madison piercing.  Madison Stone je imala nekoliko kraćih nastupa u mainstream filmovima, uključujući *Daylight* iz 1996. godine, kao i B-igrano-animirani film *Evil Toons* iz 1997. godine, gdje je nastupila zajedno sa porno-glumicom Barbarom Dare. Nakon što se povukla iz svijeta pornografija, počela se baviti izradom tetovaža te danas drži salon za tetovaže u Los Angelesu.

Izvori
------

1. ↑  „Los Angeles Times: Archives - L.A. SPEAK" (en). Pqasb.pqarchiver.com. 1993-01-10. Arhivirano iz originala na datum 2012-10-23. Pristupljeno 18. I 2014.

Vanjske veze
------------

* Madison Stone na IMDb-u (`en`)
* Madison Stone na Internet Adult Film Database
* Madison Stone na Adult Film Database
* Madison Stone na MySpaceu
*Za ostale upotrebe, v. Leskojec (Resan).*

  
Koordinate: 41° 09′ 01" SGŠ, 20° 49′ 41" IGD

**Leskojec** (mak. *Лескоец*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugozapadnom delu države. Leskojec pripada opštini Ohrid.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Leskojec je smešteno u jugozapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Ohrida, naselje je udaljeno 4 km severno, pa je zapravo njegovo predgrađe.

Leskojec se nalazi u istorijskoj oblasti Ohridski kraj, koja se obuhvata istočnu i severoistočnu obalu Ohridskog jezera. Naselje je smešteno u nevelikom Ohridskom polju, koje se pruža na severoistočnoj strani jezera. Istočno od naselja izdiže se planina Galičica, a severozapadno pobrđe Gorenci. Nadmorska visina naselja je približno 740 metara.

Klima u naselju, i pored znatne nadmorske visine, ima župne odlike, pa je pre umereno kontinentalna nego planinska.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Leskojec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 2.595 stanovnika. 

Većinu stanovništva čine etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Ohrid

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Leskoec (Ohrid)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.ohrid.gov.mk Zvanična stranica opštine Ohrid

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Ohrid |
| --- |
| **Ohrid** • 
Vapila • 
Velgošti • 
Velestovo •
Gornji Lakočerej • 
Donje Konjsko • 
Donji Lakočerej • 
Zavoj • 
Jelšani •
Konjsko • 
Kosel • 
Kuratica •
Lagadin • 
Leskojec • 
Livojišta • 
Ljubaništa • 
Openica •
Orman • 
Peštani • 
Plaće •
Podmolje • 
Ramne •
Rasino • 
Rečica • 
Svinjišta •
Sirulja • 
Skrebatno • 
Trpejca •
Šipokno |  |
**Nekropole stećaka u Brezi**, nalaze se na više lokaliteta na cijelom području opštine Breza, Bosna i Hercegovina. Sadrže nadgrobnike iz istorije Bosne i Hercegovine u srednjem vijeku

Lokalni kulturno-politički život područja Breze, na osnovi postojanja vladarskih posjeda, prema mišljenju odvijao se na području sela Podgora. Ovu tezu upotpunjuje postojanjem nekropole sa stećcima u mjestu Koritnik, po brojnosti stećaka najveća nekropola na području Breze.

Nekropole kao nacionalni spomenik
---------------------------------

Četiri nekropole stećaka su nacionalni spomenik BiH.

### Nekropola sa stećcima na lokalitetu Brdo u zaseoku Lopate

Na lokalitetu Brdo, Gornja Breza, zaseok Lopate, od središta Breze udaljen 2, 34 km zračne linije u pravcu sjeverozapadaje je nekropola sa 13 stećaka, i to: 1 ploča, 7 sanduka i 5 sljemenjaka. Dobro su obrađeni i očuvani. Nemaju ukrasa. Postavljeni su po pravcu i-z. 

### Nekropola sa stećcima na lokalitetu Hrasno, Slivno

Naselje Slivno udaljeno je 4 km od Breze, prema sjeveroistoku.Nekropola Hrasno je manja (porodična) nekropola. Stećci su dobro obrađeni, ali su znatno oštećeni. Na nekropoli Hrasno evidentirano je 10 stećaka, 6 sljemenjaka i 4 sanduka. Ukrašen je 1 sljemenjak sa reljefnim prikazima polumjeseca i rozete.

### Nekropola sa stećcima na lokalitetu Kaursko groblje, Koritnik

U nekropoli je 114 stećaka, prema evidenciji iz 1967. god (101 sanduk, 11 sljemenjaka i 2 stuba). Ukrašena su 3 primjerka (krst, motiv ruke, polumjesec). Udaljena je od centra Breze 4 km. Zračne linije u pravcu jugoistoka. Prema evidenciji 1z 2015. god. preostala su 73 stećka.

### Nekropole sa stećcima u Hočevlјu

Sadrži 14 stećaka (2 ploče, 3 sanduka i 9 sljemenjaka. Ukrašeni su motivima tordirane vrpce, dvostruke spirale sa rozetama i štapa. Druga nekropola ima 4 stećka i svi su ukrašeni. Interesantna je predstava čovjeka koji sjedi na stolici, drži štap i čita knjigu. Iznad figure je polumjesec. Treća nekropola je na lokalitetu Lješčar sa 13 stećaka u obliku sanduka, bez ukrasa.

### Ostale nekropole

Nekropole u Orahovu: Krčevine sa 11 stećaka (8 sanduka i 3 sljemenaka), bez ukrasa, i 1 stećak na lokalitetu Igrišta, bez ukrasa. 

Nekropola Subotići sa 6 stećaka u obliku sljenjaka sa postoljem bez ukrasa.

U Brezi, u gradskom parku je 1 sljemenjak sa postoljem. Ukrašen je spiralama.

U Slivnu je nekropola Crkvine sa 10 stećaka bez ukrasa (6 sanduka i 4 sljemenaka). Treća nekropola u slivnu sadrži 6 stećaka (2 ploče i 4 sanduka) ukrašenih rozetom (zvjezda), polumjesecom i suncem.

Nekropola u Župči ima 2 osamljena dobro obrađena stećka, bez ukrasa.

Literatura
----------

* Šefik Bešlagić, Sarajevo: "Veselin Masleša", 1982. STEĆCI – KULTURA I UMJETNOST
**Nekropola u Bečanima** nalazi se u opštini Šekovići. 
Selo Bečani je od Šekovića udaljeno 3,52 km u pravcu sjeverozapada. Nekropola je i nacionalni spomenik BiH.

Opis
----

Nekropola sadrži 138 vidljivih stećaka, od čega 4 ploče, 15 sanduka, 41 sljemenjak, 77 stubova i 1 stećak nedefiniranog oblika. Zastupljena su četiri osnovna oblika stećaka – ploče, sanduci, sljemenjaci i stubovi u obliku uspravne ploče (pravouglog paralelopipeda) koja se prema gore širi, čiji je završetak na dvije vode, sa ravnim završetkom i lučno zasvođen, zatim stubovi u obliku uspravnog sanduka (pravouglog paralelopipeda) koji se prema gore širi, čiji je završetak na dvije vode, sa ravnim završetkom, lučno zasvođen i sa lučnim izbočenjem na vrhu.

Na sedam spomenika evidentirani su plastični ukrasi polumjeseca, mača, rozete i predstave ruke.

Pojedini stećci su okrnjeni, oštećeni, prevrnuti, dijelom ili upotpunosti utonuli u zemlju. Na stećcima se nalaze biljni organizmi (lišajevi i mahovina). Dio stećaka je obrastao trnjem i utonuo.

Literatura
----------

* Šefik Bešlagić, Sarajevo: Veselin Masleša, 1971. STEĆCI, KATALOŠKO-TOPOGRAFSKI PREGLED
**Amiši** (njemački: *Amische*) su pripadnici konzervativne kršćanske grupe u Sjevernoj Americi, poznate kao Stari red amiške menonitske crkve. Amiši su se pojavili u periodu 1693. - 1697. kao sljedbenici Menonitskog starješine Jakob Ammanna (1644?-oko 1730). Sljedbenici su Anabaptizma radikalnog ogranaka Lutherove reformacije.

Preseljenje u Sjevernu Ameriku i asimilacija učinili su da Amiša više nema u Europi. Naselili su se u Pennsylvaniji u 18. stoljeću. Poslje 1850. raspali su se na Stari (tradicionalni) i Novi red (danas menonitske crkve). Amiši starog reda sada žive u Pennsylvaniji, Ohiu, Indiani, Iowi, Ilinoisu i Kanzasu. Odrasli koriste i primaju formalno članstvo u crkvi između 17. i 20. godine. Bogosluženje u Pennsylvaniji se obavlja na nizozemskom (germanski dijalekt) i malo na engleskom. Iako su u teološkom pogledu slični menonitima, Amiši nose skromnu, staromodnu odjeću i odbacuju modernu tehnologiju, uključujući automobile i telefone.

V. također
----------

* Svjedok (1985 film)

Ostali projekti
---------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Amish** |

***Amiši*** na Wikimedijinoj ostavi
Osušeni nalič zelene boje.
**Punilo** je tvar koja se dodaje bojama i lakovima (nalič), kitovima i masama, sintetskim žbukama, umjetnomu mramoru, asfaltu, papiru, gumi, polimernim materijalima, zubnim ispunama, kozmetičkim i drugim proizvodima, a određuje njihova reološka svojstva, mehaničku čvrstoću, tvrdoću, sjaj, propusnost vode i prozirnost, povećavaju masu i snizuju cijenu. Pretežito je to usitnjena, bezbojna mineralna tvar (kalcit, kreda, dolomit, talk, kaolin, tinjac, barit, kremen, dijatomejska zemlja) te analogni sintetski proizvod: taložni kalcijev karbonat, barijev sulfat i taložni silicijev dioksid, vrlo sitnih čestica, do koloidnih izmjera. Prema veličini čestica mineralna se punila dijele na gruba (veća od 50 μm), takozvana mikronizirana punila (pretežito 1 do 25 μm) i nanopunila (< 0,01 μm). Od organskih su punila u uporabi sjeckana prirodna i sintetska vlakna i drvena piljevina, a u boje i lakove kao punila se dodaju i vrlo sitne šuplje kuglice od plastike.

Punila za boje i lakove
-----------------------

Punila su čvrste, najčešće anorganske tvari prirodnog ili sintetskog porijekla i vrlo različitog kemijskog sastava. Za razliku od pigmenata njihov je indeks loma manji od 1,7, a moć pokrivanja im je slabija. Punila nisu samo nadomjestak za skupe pigmente, već se naličima dodaju radi postizavanja nekih željenih optičkih ili mehaničkih svojstava, na primjer sjaj, reološka svojstva, čvrstoća prianjanja i trajnost filma, otpornost na abraziju, vlagu, atmosferske utjecaje i drugo. Najčešće su punila prirodna kao barijev sulfat (barit) i sintetski barijev sulfat (trgovačkog naziva permanentno bjelilo), karbonati kalcija (kalcit, kreda, mramor, dolomit), zatim prirodni silikati kao što su milovka (talk), kaolin, pirofilit, te različiti oksidi silicija.

Izvori
------

1. ↑   **punila**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2015.
2. ↑   "Tehnička enciklopedija" (**Boje i lakovi**), glavni urednik Hrvoje Požar, Grafički zavod Hrvatske, 1987.
**Akranes** je lučki grad i općina na Islandu od 6 625 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

*Akranes* leži u zaljevu Faxaflói, udaljen 45 km sjeverno od glavnog grada Reykjavíka.

Historija
---------

Po legendi *Akranes* su osnovala 880. dva brata Þormóður i Ketill koja su doplovila iz Irske. Ipak kao veće naselje ribara počeo se oblikovati od polovice 17. vijeka, ali je svoju transformaciju u grad doživio tek nakon 1940. 
Od 1998. spojen je podmorskim tunelom Hvalfjörður dugim 5.57 km sa Reykjavíkom.

*Akranes* je poznat po korištenju geotermalnog grijanja, topla voda se dovodi 60 km dugim cjevovodom iz geotermalnog izvora *Deildartunguhver*. 
On je poznat i po nogometu, lokalni klub je jedan od najboljih na Islandu, a igrač Sigurður Jónsson igrao je za londonski Arsenal.

Privreda
--------

*Akranes* je i danas velika ribarska luka, pa je ribarstvo i konzerviranje riba i danas značajno za ekonomiju grada. Od 1950-ih u gradu djeluje cementara, a od 1998. i topionica aluminija američke kompanije - Century Aluminum, koja se nalazi 17 km istočno od centra grada na lokalitetu - Nordural.

Vanjske veze
------------

***Akranes*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Akranesa
**Lipsi** (grčki: *Λειψοί*, talijanski: *Lisso*, turski: *Lipos*) je jedan od manjih otoka Arhipelaga Dodekanez u Egejskom moru u Grčkoj.

Karakteristike
--------------

Lipsi leži na istočno od Patmosa i sjeverno od Lerosa. Vrlo je razveden i nizak, najviše brdo Skafi na zapadu ima 277 metara.

Jedino naselje i administrativni centar leži na dnu dubokog zaljeva na zapadu, koji razdvaja otok na dva dijela, veći sjeverozapadni i manji jugoistočni.

Ukupna površina otoka iznosi 15.95 km², ali je on pravi arhipelag u malom, jer se uokolo njega nalazi 37 otočića i hridi od kojih nijedan nije veći od 1 km², pa zajedno sa njima Općina (Dimos) Lipsi ima 17.35 km².

Na Lipsiju i svim otočićima uokolo koji su administrativno jedna općina ukupno živi 790 stanovnika u jedinom naselju; Lipsi.

Historija
---------

Historija Lipsija usko je povezana sa historijom susjednih otoka Dodekaneza, naročito Patmosa. Arheološkim iskapanjima, otkriveno je da je Lipsi bio naseljen još u prahistorije Karijcima iz Male Azije. Iz tih vremena pronađeni su brojni natpisi i posude, kao i utvrđeni grad iz 4. vijeka pne.. Svi prikupljeni artefakti danas su izloženi u malom muzeju Lipsi, Arheološkom muzeju Rodosa i Nacionalnom arheološkom muzeju u Ateni. 

Lipsi je izgleda vrhunac svog prosperiteta imao za helenističkih vremena.
Za Bizanta u 11. vijeku odlukom cara Aleksija I. Lipsi i Patmos dani su kao feud monahu Kristodolosu osnivaču Manastira Jovana Bogoslova na Patmosu.
Zbog tog su brojni monasi iz Patmosa živjeli na Lipsiju i osnivali nove manastire, među njima i manastir Djevice Marije (Panagia Harou) koja se smatra zaštitnicom otoka.

Jedino naselje - Lipsi osnovao je 1669. Krećanin po imenu Elias. U to vrijeme Kretu su zauzele Osmanlije pa su brojni Krećani pobjegli i nastanili se po otocima Dodekaneza. U vremenima koja su uslijedila Lipsi je dijelio sudbinu Dodekaneza, sve do 1948. kad je sjedinjen sa Kraljevinom Grčkom. 

Početkom 20. vijeka započeo je veliki emigracijski val, kad su brojni otočani napustili Lipsi i preselili se u Australiju i Sjedinjene Američke Države. Ti emigranti imaju čvrste veze sa rodnim krajem, pa često financiraju brojne javne radove na otoku, od cesta do rekonstrukcije crkve sv. Jovana Apostola (Agios Ioannis Theologos).

Malobrojni stanovnici bave se poljoprivredom, ribarstvom i turizmom.

Transport
---------

Lipsi nije povezan dnevnom trajektnom linijom sa Pirejom, već se do njega može doći jedino preko Patmosa ili Lerosa.

Pogledajte i ovo
----------------

* Dodekanez

Izvori
------

1. 1 2 3  „Greece: South Aegean" (engleski). City population. Pristupljeno 8. 06. 2017.
2. 1 2  „*Information about the geography of Lipsi*" (engleski). Greeka. Pristupljeno 8. 06. 2017.
3. 1 2 3 4 5  „*Lipsi History Source: www.greeka.com*" (engleski). Greeka. Pristupljeno 6. 06. 2017.

Vanjske veze
------------

***Lipsi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Information about Lipsi island Greece* (`en`)
Karta Galije koja pokazuje relativan položaj zemlje Lingonaca.
**Lingonci** (latinski: ) su bili keltsko pleme čija je postojbina bila u Galiji, na području izvora rijeke Seine i Marne. Prvi put se u historiji javljaju oko 400. pne. kada je dio Lingonaca, zajedno sa Senoncima, prešao Alpe kako bi se naselio u današnjoj Italiji. Mnogi historičari vjeruju kako je taj dio Lingonaca sudjelovao u Brenovom pohodu na Rim, te dijelio sudbinu drugih plemena u Cisalpinskoj Galiji.

Lingonci koji su ostali u svojoj postojbini su, pak, prosperirali zahvaljujući tome što se njihovo područje nalazilo na ključnoj trgovačkoj ruti između sjeverozapadne Evrope i Mediterana. Podigli su naselje zvano *Andematunnum* (današnji Langres), koje je brzo postalo izuzetno razvijeno i bogato središte Galije. S obzirom da je veliki dio lingonskog prosperiteta ovisio o trgovini s Rimom, postali su prirodni saveznici, što je Julije Cezar dobro iskoristio za vrijeme svog pohoda na Galiju, koristeći njihovu teritoriju kao logističku bazu, odnosno kao izvor ljudstva. Otada lojalnost Lingonaca prema Rimu nikada nije dolazila u pitanje, osim za vrijeme Godine četiri cara 69. kada je vojni komandant Julije Sabin, rodom Lingonac, podigao pobunu s ciljem da u Galiji stvori novo, zasebno carstvo. Pobuna je, međutim, brzo ugušena, a Lingonci su se pobjedničkim legijama cara Vespazijana predali bez otpora. U 2. vijeku Lingonci su već bili toliko romanizirani da je od njih ostalo samo ime *Langones* za grad Langres.

Eksterni linkovi
----------------

* Livius.org: Lingones Arhivirano 2014-04-20 na Wayback Machine-u
* Livius.org: Lingones in the Batavian revolt Arhivirano 2016-03-03 na Wayback Machine-u
* Second Cohort of Lingones in Roman Britain Arhivirano 2008-06-06 na Wayback Machine-u
* (`it`) Lingones in Italy Arhivirano 2008-06-06 na Wayback Machine-u
Koordinate: 41° 23′ 42" SGŠ, 22° 56′ 20" IGD

**Novo Konjarevo** (mak. *Novo Konjarevo*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Novo Konjarevo je u sastavu opštine Novo Selo.

Istočno od Starog Konjareva je smešten istoimeni granični prelaz Republike Makedonije ka Bugarskoj.

Prirodni uslovi
---------------

Novo Konjarevo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, na državnoj granici sa Bugarskom. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 35 kilometra istočno.

Naselje Novo Konjarevo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na istočnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka severu prelaze u planinu Ogražden. Reka Strumica teče 1 km južno od sela. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Novo Konjarevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 934 stanovnika. Po popisu iz 1991. godine, selo je imalo 1.190 žitelja. Smanjivanje na je vezano za iseljavanje stanovništva u zapadnoevropske zemlje.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)
* Gugl satelitska mapa (Maplandia)

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |
**Mahasiddha** (tibetanski: གྲུབ་ཐོབ་ཆེན་པོ; Wylie: *grub thob chen po*; or tibetanski: ཏུལ་ཤུག; Wylie: *tul shug*; Sanskrit Devanagari: महासिद्ध; IAST: mahāsiddha, *maha* što znači "veliki" i *siddha* što znači "poznavalac") je izraz koji se u istočnjačkim religijama koristi za osobom koje utjelovljuje i njeguje siddhi savršenstva. Pod time se podrazumijevaju ekscentrični jogiji i u hinduizmu i zu Vajrayana budizmu. Mahasiddhe su bili tantrički praktikanti ili *tantrike* koji su djelovali kao gurui ili tantrički učitelji. Pod izrazom *siddha* se podrazumijeva pojedinac koji, kroz rituale zvane *sadhana*, dobiva spoznaju o siddhijima, odnosno psihičke i duhovne moći. Njihov historijski uticaj u oblasti južne Azije i Himalaja je bio velik te su mnogi od njih stekli mitske reputacije kodificirane u vlastitim pjesmama ostvarenja i hagiografijama ili namtharima, od kojih su mnogi sačuvani u tibetanskom budističkom kanonu. Naziv Mahasiddha nose mnoge osobe koje se smatraju osnivačima indijskih i budističkih tradicija.

Vanjske veze
------------

***Mahasiddha*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mahasiddha: Buddhist Tantric Teachers of India
* Names of the 84 Mahasiddha (with brief explanation of their meaning).
* The Mahasiddha Linedrawings of H.R.Downs (in Dowman (1986)).
* *Lamdre: Dawn of Enlightenment* by Lama Choedak Yuthok Teachings of Mahasiddha Virupa
* The Caraypadas: the Yoga Songs and Poetry of the Maha Siddhas
* Writing at Twilight: "O' Shariputra, the sandhaa-bhashya of the Tathaagatas is very difficult." by Layne Little Arhivirano 2008-05-09 na Wayback Machine-u
* The 84 Indian Adepts of Abhayadatta System
**Amimona** (grč. *Αμυμώνη*) je u grčkoj mitologiji bila Danaida, kćerka kralja Danaja i Europe.

Mitologija
----------

Kada je Danaj sa kćerkama stigao u Argos, zatekao je zemlju bez vode, jer je Posejdon, besan što je Inah dodelio Argolidu Heri, presušio sve izvore. Danaj je zato poslao svoje kćerke da potraže vodu. Amimona je uz put spazila jelena i hitnula koplje na njega, što je probudilo satira koji je pokušao da je siluje. Spasio ju je Posejdon, koji je postao njen ljubavnik. On je na satira bacio trozubac koji se zabio u stenu. Kada ga je Amimona iščupala, odatle su potekla tri izvora, kasnije nazvana po njoj. Prema predanju, izvor je u blizini Lerne, a kraj njega je živela Lernejska Hidra koju je ubio Herakle. Sa Posejdonom, Amimona je imala sina Nauplija. 
Kada su Egipt i njegovi sinovi stigli u Argos, oženili su se Danaidama, ali su sve one pobile svoje muževe. Amimona je tako ubila svog muža Enkeladu. Kasnije, njen muž je postao Linkej.

Njen atribut je krčag vode. Tako je predstavljena da bi se skrenula pažnja na svetu i zdravu vodu Argosa. S obzirom da njeno ime znači "nevina", "neukaljana", ona je možda ista osoba kao i danaida Hipermnestra, koja je jedina odbila da ubije svog muža, ali ih Apolodor ipak pominje obe. Neki autori je poistovećuju sa okeanidom Berojom.

Izvori
------

1. ↑  Cermanović-Kuzmanović, A. & Srejović, D. 1992. Leksikon religija i mitova. Savremena administracija. Beograd.
2. 1 2  theoi.com: Amymone
3. 1 2  „mlahanas.de :Amymone". Arhivirano iz originala na datum 2010-07-26. Pristupljeno 2013-11-04.
4. ↑  „Encyclopedia Mythica: Amymone". Arhivirano iz originala na datum 2010-07-02. Pristupljeno 2013-11-04.
Prva novinska marka izdata u Austriji
**Novinske marke** su specijalna vrsta poštanskih maraka koje služe za frankiranje novinskih pošiljaka (novina ili časopisa). Mnoga izdanja korišćena su u 19. veku. Do sredine 20. veka gotovo da su izašle iz upotrebe jer su se novinske pošiljke frankirale redovnim markama.
Prvo izdanje novinskih maraka izdato je u Austriji 1851. godine a potom su mnoge nacije izdale svoje novinske marke. U SAD su novinske poštanske marke bile u upotrebi između 1865. i 1898. Najveća nominalna vrednost ovih maraka je 100 američkih dolara. Prve novinske marke Srbije izdate su 1.maja 1866. (grbuše).

Novinske marke su obično štampane u velikim tiražima pa su danas gotovo sve jeftine i lako ih je sakupiti.

Povezano
--------

* Spisak filatelističkih članaka

Eksterni linkovi
----------------

***Novinske marke*** na Wikimedijinoj ostavi

* Pošte Republike Srpske Arhivirano 2006-11-27 na Wayback Machine-u
* Srpska filatelistička izdanja Arhivirano 2008-12-19 na Wayback Machine-u
* UK Philately
* StampNews.com
* Philatelic Dictionary Arhivirano 2012-01-12 na Wayback Machine-u
* *Linn's* refresher course on newspaper stamps Arhivirano 2004-04-26 na Wayback Machine-u
Prednja i zadnja strana Narmerove palete.
**Narmer** je bio egipatski faraon koji je vladao u 32. veku pne. Smatra da je Narmer nasledio kralja Škorpiona i postao osnivač Prve dinastije. Mnogi arheolozi smatraju da je kralj Škorpion ista osoba kao i Narmer.

Neki egiptolozi tvrde da su Menes i Narmer ista osoba, dok neki tvrde da je Menes ista osoba kao i Iri-Hor, i da je on nasledio već ujedinjen Egipat od Narmera. Drugi tvrde da je Narmer započeo ujedinjenje, a da ga je Menes završio.

Druga teorija tvrdi da je Narmer bio naslednik kralja koji je uspeo da ujedini Egipat (verovatno je to bio kralj Škorpion). Treba naglasiti da postoje dokazi da je postojao kralj Narmer, dok se Menes pominje samo u Manetonovom spisku faraona i u legendi o faraonu zvanom Menes. Liste kraljeva pronađene u grobnicama Dena i Kaa obe navode Narmera kao osnivača njihove dinastije. 

Narmerova žena je najverovatnije bila Neithotep, princeza severnog Egipta. 

Poznata Narmerova paleta, otkrivena je 1898. godine u Hierakonpolisu. Sa jedne strane, ona prikazuje Narmera s belom krunom kako zamahuje da udari zarobljenika, koga drži bog-soko Horus. Sa druge strane, kralj i zvaničnici najverovatnije razgledaju tela mrtvih neprijatelja.

Vanjske veze
------------

* *The Narmer Catalog*

Vidi još
--------

* Spisak faraona

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Kralj Škorpion** | **Egipatski faraonPrva dinastija (Drevni Egipat)** | Nasljednik:**Iri-Hor** |

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Ankh | Značajni stari Egipćani | Ankh |
| **Vladari starog carstva**: Narmer | Menes | Džoser | Sneferu | Khufu | Khafra | Menkaura | Pepi II |
| **Vladari srednjeg carstva**: Mentuhotep II | Mentuhotep IV | Senusret III | Amenemhat III | Sobekneferu |
| **Vladari novog carstva**: Hatšepsuta | Tutmos III | Amenhotep III | Akhenaton | Tutankamon | Ramzes I | Ramzes II |
| **Ostali vladari**: Psametikus I | Šošenk I | Piankhi (Pije) | Taharka | Ptolemi I | Kleopatra VII |
| **Supruzi i supruge vladara**: Tetišeri | Ahmos-Nefertari | Ahmos | Tije | Nefertiti | Ankesenpaten | Nefertari | Marko Antonije |
| **Dvorski zvaničnici**: Imhotep | Veni | Ahmos, sin Ebane | Ineni | Senemut | Ija | Maja | Juni | Maneto | Potinus |

***Narmer*** na Wikimedijinoj ostavi
**Arhipelag Vega** (norveški: *Vegaøyan*) čini oko 6500 malenih otoka u Nordlandu, tik ispod sjevernog polarnog kruga, čije područje površine 1.037 km² pripada općini Vega, nazvanoj po najvećem otoku arhipelaga. Otok Vega ima promjer od 15 x 15 km s naseljima Gladstad (općinsko središte), Ylvingen i Omnøy, kojima dominira 800 m visoka planina Trolltind na jugu, dok je na sjeveru krajolik tresetišta. Otočje je dobilo ime prema staronordijskoj riječi *veig* što znači "tečni"; vjerojatno zbog mnogih jezera i močvara.

Od većih otoka ističu se Lanan i Skogsholmen, te Hysvær i Sola koji čine rezervat prirode, te utočišta morskih ptica na otocima Lanan, Flovær, Skjærvær i Muddværet.

Pronađeni su dokazi kako su ovi otoci bili naseljeni još u kamenom dobu, prije 10,000 godina, što ih čini najstarijim naseljima u sjevernoj Norveškoj. Prapovijesna naselja su svjedočanstvo ljudske sposobnosti preživljavanja u najoštrijim okolišima kao što je nordijski. Ovi ribari i farmeri su posljednjih 1500 godina uspjeli preživjeti u hladnoj klimi zahvaljujući, danas jedinstvenoj, praksi iskorištavanja paperja sjevernih patki. Zbog toga je ovaj arhipelag upisan na popis mjesta svjetske baštine u Europi 2004. godine.

* Položaj arhipelaga Vega u NordlanduPoložaj arhipelaga Vega u Nordlandu
* Otok SølaOtok Søla
* Sjeverne patke na plaži otoka VegaSjeverne patke na plaži otoka Vega
* Jezero kod Vikerheia, VegaJezero kod Vikerheia, Vega
* Naselje Vega Oyen na otoku HysværNaselje Vega Oyen na otoku Hysvær

Vanjske veze
------------

***Arhipelag Vega*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena stranica Arhivirano 2007-11-28 na Wayback Machine-u (`en`)
**Najib Mikati** (24.11. 1955. - ) je trenutačni premijer Libanona.

Život
-----

Najib Mikati se rodio u bogatoj libanonskoj sunitskoj obitelji 24. 11. 1955. Porodično bogatstvo mu je omogućilo da tijekom detinjstva pohađa najbolje škole tako da prvo završava Američki univerzitet u Bejrutu, a potom odlazi u francuske i američke poslovne škole. Zajedno s svojim bratom Najib osniva telekomunikacijsku korporaciju Investcom 1982. godine, a 24 godine kasnije oni će ju prodati za 5.5 milijardi dolara  tako da se Najibovo bogatstvo 2008 procenjivalo na 2.6 milijardi dolara  što ga čini jednim od najbogatijih Libanonaca. 

Politikom se Mikati počinje baviti 2004. godine osnivanjem vlastitog Slava pokreta, a već sljedeće godine je prvi put izabran za premijera.

Politika
--------

Svoj prvi izbor za premijera Najib Mikati zahvaljuje svojoj ograničenoj podršci prema dobrosusedskim odnosima s Sirijom za razliku od tadašnjeg ministra obrane koji je bio zagovornik bliskog saveza, ali nakon delomičnog američkog "smirivanja" situacije nakon malo duže od 3 meseca on je zamjenjen s proameričkim Fuadom Siniora iz stranke Saada Haririja drugog najbogatijeg čoveka Libanona za koga se tada mislilo da je premlad za poziciju premijera. 

Revanš u borbi za vlast dva najbogatija čoveka Libanona Najib Mikati dobiva 2011. godine kada nakon pada Haririjeve vlade Savez 8. Marta ga je nominirao i izabrao u parlamentu za novog premijera Libanona s podrškom od 68 parlamentarnih glasova 25.1. 2011. Taj izbor je bio odmah osuđen od SADa rječima da će njegov izbor zbog podrške Hezbolaha neupitno imati utjecaj na međusobne odnose. Proameričke libanonske stranke pod vodstvom u parlamentu poraženog Haririja su na ovaj izbor organizirali masovne demonstracije nazivajući ga državnim udarom, ali Mikati se sreao 1.2. 2011. sa iranskim poslancom Ghazanfar Roknabadi, koji je rekao de je Iran spreman da pojača saradnju sa Libanonom.

Izvori
------

1. ↑  Profile: Najib Mikati
2. ↑  „The World's Billionaires". *Forbes*. Pristupljeno 4 January 2011.
3. ↑  Hezbollah-backed Najib Mikati appointed Lebanese PM
4. ↑  „Lebanon bound by agreements with Iran". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-10. Pristupljeno 2011-02-07.

Vanjske veze
------------

* Službena internet stranica Najiba Mikatija
|  |
| --- |
|  |

**Novo kraljevstvo Granada** (španjolski: *Nuevo Reino de Granada*) bila je kolonija Španjolskog Imperija koja je egzistirala od 1538 do 1717.

Historija
---------

Kolonija se prostirala po teritoriju današnje sjeverne i centralne Kolumbije, gotovo čitavog Ekvadora, 
Kostarike i Paname, sjeverne Venezuele i sjeverozapadne Gvajane. Ali kako nije bilo nikakvih cesta ni puno plovnih rijeka, konkvistadori su zauzeli od domorodačkih Indijanaca; Inka, Chibcha, Quimbaya i Tairona. samo krpice tog prostora.ogromnog teritorija.

Španjolci su 1525. kolonizirali Santa Marta, nakon tog 1533. Cartagenu de Indias i konačno 1538. Santafé de Bogotá, koju je zauzeo i osnovao konkvistador Gonzalo Jiménez de Quesada.
On je novoj koloniji dao ime, a njegov grad je postao i prijestolnica Novog kraljevstva Granada, što je potvrđeno 1543. 
Na samom početku kolonijom je upravljao Quesada kao provincijom direktno podređen Vijeću za Indije i dvoru u Madridu.

Španjolski dvor je u julu 1549. osnovao Kraljevsku audienciju Santafe de Bogota, kao vrhovnu sudsku vlast u koloniji, koja je pored sudske bila i izvršna vlast u slučajevima kad se nije imenovao novi guverner.

Kako se ta ogromna kolonija prostirala od Amazone preko Anda do Pacifika i Karipskog mora, i od Panamske prevlake do Orinoca, geografski vrlo različitih područja, naseljenih heterogenim indijanaskim plemenima, ona je bila i konglomerat različitih društvenih prilika. 

Život po jezuitskim misijama u Amazoni duboko se razlikovao od života robova na pacifičkim plantažama ili po rudnicima zlata ili od onog kako su živjeli domoroci u svojim agrarnim zajednicama. Paradoksalno je da je grad Cartagena de Indias na karipskoj obali bio jedna od najvećih tržnica robova na Atlantiku, i da istovremeno nije imao plantaže kao ostale karipske kolonije, kao i to da je bio dom najveće populacije "slobodnih ljudi" svih boja" (libres de todos los colores) u Americi.

Nakon osnivanja Vicekraljevstva Nova Granada 1717. nova kolonija trebala je efilkasnije upravljati, bolje prikupljati porez i ujednačiti jurisdikciju.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   Santiago Muñoz Arbeláez. „Colonial New Granada" (engleski). Latin American Studies. Pristupljeno 7.1. 2023.
2. 1 2 3 4   „New Kingdom of Granada (Spanish Empire)" (engleski). HistoryFiles. Pristupljeno 7.1. 2023.

Vanjske veze
------------

* *Colonial New Granada* (`en`)
**Opcioni protokol uz Konvenciju Ujedinjenih nacija protiv torture i drugih surovih, neljudskih i ponižavajućih kazni ili postupaka (OPCAT)** je važan dodatak Konvenciji koji je usvojen sa ciljem prevencije torture u ustanovama u kojima se nalaze osobe lišene slobode. Usvojila ga je Generalna skupština UN 18. decembra 2002, a stupio je na snagu 22. juna 2006.

Ovim protokolom se predviđa uspostavljanje sistema redovnih poseta od strane nezavisnih međunarodnih i domaćih tela mestima gde se nalaze lica lišena slobode, kao i uspostavljanje Potkomiteta za prevenciju torture i drugih surovih, neljudskih ili ponižavajućih kazni i postupaka čiji je zadatak da pruža savete i pomoć državama ugovornicama i jača njihove kapacitete za prevenciju torture.

Protokol obavezuje države ugovornice da dozvole posete mestima gde se nalaze osobe lišene slobode i da formiraju jedno ili više tela na nacionalnom nivou koja bi se bavila prevencijom torture.

Povezano
--------

* Konvencija Ujedinjenih nacija protiv torture
* Komitet Ujedinjenih nacija protiv torture
* Istanbulski protokol

Izvori
------

1. ↑  Tekst opcionog protokola na engleskom i srpskom jeziku na sajtu Zaštitnika građana
Dijagram rekonstrukcije samostanskog kompleksa u 19. vijeku
**Opatija Clairvaux** (francuski: ) je bio nekadašnji cistercitski samostan smješten u današnjoj općini Ville-sous-la-Ferté, oko 15 km zapadno od grada Bar-sur-Aube u današnjem departmanu Aube na sjeveru Francuske. Osnovao ga je 1115. Bernard od Clairvauxa i s vremenom je postao jedan od najpoznatijih i najuglednijih samostana u Francuskoj. Napušten je za vrijeme francuske revolucije, a 1804. su na njegovom mjestu podignut zatvor koji se smatra jednom od najstrožih i najzloglasnijih kaznionica u današnjoj Francuskoj.

Vanjske veze
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Kategorija:Abbaye de Clairvaux** |

* Site officiel, visites de l'abbaye de Clairvaux à Bar-sur-Aube
* Claravallis
* cister.net, « Abbayes et Sites Cisterciens d'Europe »
* Archives de l'abbaye sur internet (Archives départementales de l'Aube) Arhivirano 2009-01-16 na Wayback Machine-u
* Base Mérimée : Ancienne abbaye de Clairvaux