recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Der Student von Prag*
***Der Student von Prag*** (sh. *Praški student*) je njemački crno-bijeli nijemi film snimljen 1913. u režiji Hannsa Heinza Ewersa i Stellana Ryea, najpoznatije kao prvo cjeloverčernje ostvarenje u historiji horor žanra.

Radnja filma je smještena u Prag 1820. godine, a naslovni protagonist (čiji lik tumači Paul Wegener) je siromašni student Baldwin koji zbog ljubavi prema lijepoj grofici vlastitu dušu proda čarobnjaku Scapinelliju (čiji lik tumači John Gottowt), ne znajući da je zbog toga stvorio zlog dvojnika koji će ga progoniti. Film se smatra važnim i zbog toga jer je prvo cjelovečernje ostvarenje čiji su tvorci odbacili teatralnost karakterističnu za francuski pokret film d'art te nastojali koristiti nove tehnike koje će kasnije postati odlika njemačkog filmskog ekspresionizma.

*Der Student von Prag* je imao još tri remakea - 1926, 1935 i 2004. godine.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Der Student von Prag* na sajtu IMDb
* *Der Student von Prag (film, 1913)* na Online-Filmdatenbank
* *Der Student von Prag* bei Filmportal.de

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 181848067
* LCCN: n81009036
* GND: 4644106-2
* BNF: cb164601695 (podaci)

 |
*Za ostala značenja, vidi Der Tunnel (razvrstavanje).*
***Der Tunnel*** (sh. *Tunel*) je science fiction roman njemačkog književnika Bernharda Kellermanna objavljen 1913. godine. Protagonist je Mac Allan, američki inženjer i pronalazač fiktivnog kemijskog elementa "alanita" koji omogućava bušenje najtvrđih prepreka, i zahvaljujući kome započinje svoj životni projekt gradnje monumentalnog podmorskog tunela koji bi trebao spojiti dvije obale Atlantika. Radnja, podijeljena na šest dijelova i pedeset poglavlja, prikazuje gradnju tunela koja će se odužiti na dvadeset šest godina, i tokom koje će se zbiti niz katastrofalnih nesreća, ekonomskih kriza, štrajkova i radničkih pobuna; kada se tunel na kraju dovrši, već je zastario, jer su se kao daleko brže, isplativije i sigurnije sredstvo prekooceanskog prijevoza nametnuli cepelini.

*Der Tunnel* je doživio ogroman uspjeh, te je predstavljao jedan od najvećih hitova ugledne njemačke izdavačke kuće S. Fischer Verlag, odnosno jednu od najčitanijih knjiga njemačke književnosti na početku 20. vijeka. Preveden je na 25 jezika. Kasniji kritičari su hvalili Kellermanna zbog toga što je uložio veliki trud da pokaže u književnosti dotada uglavnom zanemarivane ekonomske, socijalne i psihološke posljedice tehnološkog razvoja, kao i zbog toga što je predvidio veliku ekonomsku krizu (mada ne i prvi svjetski rat, koji je izbio samo godinu dana kasnije). Dio kritičara je, međutim, roman optužio zbog potpirivanja antisemitizma jer je glavni negativac u romanu, Woolf, pohlepni i seksualno izopačeni bankar jevrejskog porijekla.

Der Tunnel je bio ekraniziran četiri puta: u Njemačkoj godine 1915. kao istoimeni nijemi film u režiji Williama Wauera; te 1933. kao francusko-njemački višejezični film *De Tunnel* (Le Tunnel u francuskoj verziji), i, konačno, kao britanski film *The Tunnel* iz 1935. godine.

V. također
----------

* Transatlantski tunel

Vanjske veze
------------

* Ausgabe des Buches von 1925 als E-Book bei archive.org (PDF; 15,8 MB)
* Illustrierter Filmkurier zur deutschen Verfilmung von 1933 bei archive.org (PDF; 9,6 MB)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4218498-8

 |
„**Nebeska udica**" je srpski film iz 2000. godine u režiji Ljubiše Samardžića. Glavne uloge tumače Nebojša Glogovac, Ana Sofrenović i Nikola Kojo.

Film je bio srpski kandidat za Oskara, za najbolji film van engleskog govornog područja za 2000. godinu.

Radnja
------

Film priča o nekim ljudima u Srbiji koji treba da se suoče sa posledicama rata. Većina njih još ne treba da ide u vojsku, ali moraju da žive između ruševina i bombi koje skoro svakodnevno padaju. Iako je moto preživljavanje tih dana, oni teže da žive što je moguće normalnije i prkose ružnoj strani rata. Jednog dana, Kaji, bivšem košarkaškom reprezentativcu Jugoslavije padne na um da popravi košarkašku halu u kojoj su pre bombardovanja igrali. Mada je ideja prihvaćena kao suluda u takva vremena, nikome od mladića iz kraja nije stalo da celo leto provedu po skloništima. I sva omladina, pa i stariji svet, roditelji i drugi posmatrači stvari koje se odigravaju na ulicama, kao i suparnička ulična banda bivaju privučeni idejom o popravci hale i terena za basket.

U filmu se kao specijalni gosti pojavljuju: Aleksandar Đorđević, Željko Rebrača, Dejan Bodiroga i Željko Obradović.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Nebojša Glogovac | Kaja |
| Ana Sofrenović | Tijana |
| Nikola Kojo | Zuba |
| Ivan Jevtović | Turča |
| Dragan Bjelogrlić | Toza |
| Milena Dravić | Danka |
| Katarina Žutić | Žozi |
| Nikola Đuričko | Siske |
| Sonja Kolačarić | Seka |
| Ognjen Mirković | Jovan |
| Gordan Kičić | Miša |
| Nebojša Ilić | Deki |
| Irfan Mensur | Žuka |
| Boris Milivojević | Bolid |
| Nikola Pejaković | Lokator |

Spoljašnje veze
---------------

* *Nebeska udica* na sajtu IMDb
Za ostale osobe s istim imenom, v. John Henry Patterson (razvrstavanje).

**John Henry Patterson** (10. novembar 1867 - 18. jun 1947) je bio britanski oficir, inženjer i publicist, najpoznatiji po tome što je ulovio zloglasne Tsavoanske ljudoždere prilikom izgradnje Ugandske željeznice 1898. godine. 

Patterson se rodio u anglo-irskoj porodici u današnjoj Irskoj, te sa sedamnaest godina priključio Britanskoj vojsci, gdje je brzo napredovao i dobio čin potpukovnika. Godine 1898. mu je povjerena izgradnja Ugandske željeznice kojom se nastojala konsolidirati britanska vlast i interesi u Istočnoj Africi. Njegov dolazak na gradilište u dolini rijeke Tsavo je koincidirao sa serijom napada lavova-ljudoždera koji su ubili nekoliko desetaka radnika i na kraju gotovo doveli do obustave gradnje. Patterson je, uz dosta rizika i poteškoća, dva lava uspio ustrijeliti u decembru iste godine, te dovršiti projekt. Godine 1907. je svoja iskustva opisao u knjizi *The Man-eaters of Tsavo*, koja je postala bestseler. Patterson je kasnije služio u Drugom burskom i Prvom svjetskom ratu; u potonjem je komandirao bataljonom koga su činili jevrejski dobrovoljci, i koji će postati poznat kao Jevrejska legija. Tamo je postao vatreni zagovornik stvaranja jevrejske države, a do kraja života se sprijateljio s brojnim istaknutim ličnostima cionističkog pokreta.

Prema njegovoj knjizi su snimljena dva hollywoodska filma - *Bwana Devil* 1952. i *Ghost and the Darkness* 1996. godine; u potonjem se pojavljuje kao protagonist, a tumači ga Val Kilmer.

Izvori
------

Napomene

Literatura
* „John Henry Patterson photo". fieldmuseum.com.
* Patrick Streeter, *Mad for Zion: A Biography of Colonel J.H. Patterson* (2004) Matching Press; 9780951866436
* „John Heny Patterson Biography – Zionism and Israel – Biographies". Zionism-israel.com. Pristupljeno 3 October 2011.
* Denis Brian, *The Seven Lives of Colonel Patterson: how an Irish lion hunter led the Jewish Legion to victory* (2008) Syracuse University Press
* *The Jewish American Society for Historic Preservation*
**"New Tomorrow"** je alternativna rock pjesma danske skupine A Friend In London s kojom su predstavljali svoju zemlju na Eurosongu 2011. Pravo predstavljanja izborila je pobjednom na Dansk Melodi Grand Prixu 2011. a nastupila je u drugom polufinalu kao pretposljednja, poslije Latvije i prije Irske te je izborila nastup u finalu, gdje nastupa poslije Bosne i Hercegovine i prije Litve. Pjesma je u finalu izborila 5. mjesto.

Prije samog Eurosonga, pjesma je naišla na brojne kritike zbog sličnosti sa nizom pjesama, među kojima su i "Silk Road" (izvodi Kitaro) i "Sing for Me" (koju je na švedskom izlučnom natjecanju izvodio Andreas Johanson). Unatoč opravdanju kako je sličnost nenamjerna, ali i logična jer koristi prepoznatljivu melodiju, bend je obećao izmijeniti neke elemente prije samog natjecanja.

Ljestvice
---------

| Ljestvica (2011.) | Najvećapozicija |
| --- | --- |
| Danska | 2 |
|

Izvori
------

1. ↑  *Eurovisionary*: Heavy plagiarism accusations towards A Friend In London’s entry
2. ↑  „Danish Singles Chart". Arhivirano iz originala na datum 2011-07-08. Pristupljeno 2011-05-14.

Eksterni linkovi
----------------

* DanishCharts.com: "New Tomorrow" song page Arhivirano 2011-07-08 na Wayback Machine-u
* A Friend From London / New Tomorrow Lyrics Arhivirano 2011-08-27 na Wayback Machine-u
**Nelson Algren** (28. 3. 1909. — 9. 5. 1981.) bio je američki pisac.

Rodio se kao **Nelson Ahlgren Abraham** u Detroitu, a odrastao u Chicagu. Otac mu je bio švedski imigrant koji se zbog židovske supruge preobratio na judaizam. Djetinjstvo je proveo u radničkoj četvrti South Side. Osnovnu i srednju školu je završio u Chicagu, a godine 1931. je diplomirao novinarstvo na Univerzitetu Illinoisa u Urbana-Champaignu.

Zbog Velike depresije nije mogao naći posao u struci, pa je bio prisiljen zarađivati kao život kao radnik na benzinskoj pumpi u Teksasu, kada je i napisao svoju prvu priču *So Help Me* godine 1933. Prije povratka kući je ukrao pisaći stroj iz napuštene škole, ali je uhvaćen i osuđen na tri godine zatvora. Iako je iza rešetaka proveo nekoliko mjeseci te je uvjetno pušten, iskustvo je ostavilo trajan pečat na njegov život, ali i opus. Upoznavši zatvorski život, Algren se otada stalno identificirao s kriminalcima, gubitnicima i društvenim otpadnicima.

Svoj prvi roman *Somebody in Boots* je objavio 1935. *Never Come Morning*, objavljen godine 1942. se bavio životom besperspektivnom mladog kriminalca.

Za vrijeme drugog svjetskog rata se prijavio u vojsku i služio na evropskom ratištu kao običan vojnik. Poslije rata je nastavio spisateljsku karijeru, a slavu je stekao s nagrađenim romanom *The Man With the Golden Arm*, prikazom života narkomana koji je kasnije adaptiran u hvaljeni film s Frankom Sinatrom u glavnoj ulozi.

Algren je također bio poznat po strastvenoj ljubavnoj vezi s francuskom spisateljicom Simone de Beauvoir, čije je najintimnije detalje ona iznijela u svojoj knjizi *The Mandarins*.

Algren je bio poznat po ljevičarskim i nonkonformističkim političkim stavovima, a pred kraj života se zanimao za slučaj Rubina Cartera, crnog boksača optuženog za ubojstvo.

Bibliografija
-------------

* *Somebody in Boots* (1935)
* *Never Come Morning* (1942)
* *The Neon Wilderness* (1947), zbirka novela
* *The Man with the Golden Arm* (1949)
* *Chicago: City on the Make* (1951)
* *A Walk on the Wild Side* (1956)
* *Nelson Algren's Own Book of Lonesome Monsters* (1962)
* *Who Lost an American?* (1963)
* *Conversations with Nelson Algren* (1964)
* *Notes from a Sea Diary: Hemingway All the Way* (1965)
* *The Last Carousel* (1973)
* *The Devil's Stocking* (1983)
* *America Eats* (1992)
* *He Swung and He Missed* (1993)
* *Nonconformity* (1994)
* *The Texas Stories of Nelson Algren* (1994)

Vanjske veze
------------

***Nelson Algren*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Paris Review Interview
* Prophet of the neon wilderness from the *Daily Telegraph*, 29 January 2006.
* Cited as The Great Illinois Novel at The Campaign for the American Reader
* NelsonAlgren.org
* Writers Influenced By Algren Arhivirano 2007-04-05 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 44294455
* LCCN: n50033341
* ISNI: 0000 0001 2279 062X
* GND: 118644726
* SELIBR: 231268
* SUDOC: 026681765
* BNF: cb11888425q (podaci)
* BIBSYS: 90139660
* NLA: 36027754
* NDL: 00431232
* NKC: ola2002113830
* BNE: XX1033969
* CiNii: DA01657667
* CONOR.SI: 27761251
* NSK: 000099063

 |
**Nikola Bunić** (Dubrovnik, oko 1635. - Silistrija, Bugarska, 16. kolovoza 1678.), hrvatski pjesnik, diplomat i državnik.

Godine 1658. stupa u državnu službu u kojoj obnaša najviše dužnosti. Kao diplomatski predstavnik Dubrovačke Republike boravio je u misijama u Carigradu. U državnim službama bio je na najvišim položajima (knez, konzul civilnih poslova, član Odbora dvanaestorice, diplomatski predstavnik Republike u Carigradu i dr.).

Autor je pravnog priručnika tiskanog 1784. opisa dubrovačkog teritorija, spjeva o obnovi grada nakon potresa i drugih djela na latinskom jeziku. U trijemu današnje upravne zgrade Grada Dubrovnika podignuta mu je spomen-ploča. Dubrovačka Republika je u svojoj povijesti svojim velikanima podigla tek jedno spomen-poprsje, Mihu Pracatu. Tri spomen-ploče podignute su Nikoli Buniću, Ruđeru Boškoviću i Trajanu Laliću.

Izvori
------

1. ↑  proleksis.lzmk.hr, "Bunić, Nikola"

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 304918926
* NSK: 000121786

 |
**Olimpiodor iz Tebe** u Egiptu (grč. Ὀλυμπιόδορος ὁ Θηβαῖος, 5. vek) bio je kasnoantički odnosno vizantijski pisac, pesnik i istoričar, Grk i paganin.

Za Olimpiodorov književni opis, posebno za istorijsko delo, bila su naročito važna putovanja koja je preduzeo. U Atini se upoznao sa tamošnjom filozofskom školom, a u Rimu se oduševljavao njegovim građevinama. Upoznao se sa varvarima, njihovim vođama i običajima. Bio je u diplomatskoj misiji kod Huna, na istočnoj obali Crnog mora (412) te kod njega i nalazimo prve spomene Huna u Evropi. Njegovo istorijsko delo, *Istorijske priče*, poznato je samo po Fotiju: sastojalo se od 22 knjige i obrađivalo period od 407. do 425. godine. Njegovo interesovanje uglavnom je vezano za zapadne delove Rimskog carstva. Ovo delo bilo je posvećeno caru Teodosiju II. Fotije je preneo važne istorijske podatke iz ovog dela kao i Olimpiodorove poglede o istoriji društva. Fotiju se ne sviđa Olimpiodorov običan jezik i stil bez ukrasa i forme, ali priznaje mu izvanrednu jasnoću u izlaganju. U knjizi je bio opisan i sukob između stranaka koji je tada potresao carstvo, sukob između rimske i provarvarske stranke. Junaci dela bili su Stilihon i kćerka Teodosija I, Gala Placidija, čiji je prvi muž bio varvarski vođa Ataurf. Delo je davalo i zanimljive opise života u Raveni. Delo se završava 425, kada je na presto stupio Valentinijan III. Olimpiodor je bio cenjen zbog verodostojnosti podataka.

Eksterni linkovi
----------------

* Olimpiodor u Fotijevoj *Biblioteci*

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 294754602
* LCCN: n84080833
* ISNI: 0000 0003 9967 4680
* GND: 118589911
* SELIBR: 269268
* SUDOC: 107952513
* BNF: cb12029955s (podaci)
* BIBSYS: 95003761
* BNE: XX1202701

 |
**Jordan Molović** (Pambukovica kod Uba, 25. X. 1924. - 6. V. 1982, sahranjen u Herceg-Novom), enigmat, dječji pjesnik i dopisnik više listova, profesor Pedagoške akademije u Užicu (tada Titovo Užice), u enigmatskim krugovima poznatiji pod svojim zagonetačkim pseudonimom **Rade Zorić**.

Pseudonim
---------

Molovićev enigmatski pseudonim bio je Rade Zorić, za koji mnogi rješavači i sastavljači nisu ni znali da je pseudonim. Pod tim imenom (R. Zorić) jedna Molovićeva premetaljka uvrštena je u knjigu *Svet anagrama* Zorana Radisavljevića (str. 89).

Saradnja u listovima
--------------------

Svoju prvu zagonetku (anagram) štampao je godine 1961. u 251. broju sarajevskih *Malih novina*, a ukupno ih je objavio blizu 1.500. Objavljivao je većinom stihovne zagonetke, čarobne likove, križaljke odn. ukrštenice, piramide i klinove, najviše u izdanjima Enigmatskog kluba Beograd, *Rebusu* (Osijek), *Eureci*, *Čvorovim* listovima, *Razonodi* (Kruševac), *Testu* (Banjaluka), kao i u nekim novijim listovima.

Sarađivao je i u beogradskoj *Politici*, u rubrikama *Politika za decu* i *Među nama*, kao i u nekim drugim listovima. Posebno je bila zapažena njegova rubrika *"Poreklo reči"* u velikoj *"Eureci"*.

Karakteristike enigmatskih sastava
----------------------------------

Zorićeve piramide i klinove karakterizirala su uputstva za rješavanje u stihovima, a često su u njima sve riječi počinjale istim slovom. Pokušavao je uvoditi i nove zagonetačke nazive (dvopremetaljka, tropremetaljka i sl.), a svoje sastavke namjenjivao je verziranijim rješavačima, uvrštavajući u njih prezimena manje poznatih književnika, umjetnika, naučnika i sl. Svojim novitetom smatrao je dijagonale.

Članstva i spominjanja
----------------------

Bio je član EU "Čvora" od 1. II. 1969. godine.

Predstavljen je u *Leksikonu zagonetača Jugoslavije* (Bjelovar, 1979) i u *Leksikonu srpskih enigmata* (Beograd, 2007), a njegov životopis kao in memoriam objavljen je i u 276. broju *Zagonetača* (5. VI. 1982).

Izabrane zagonetke
------------------

U knjigu *Svet anagrama* uvrštena je njegova premetaljka "VODI NAS odmah, sine, / u **glavni grad Vojvodine**", s rješenjem Novi Sad (str. 89), originalno objavljena u beogradskoj *Enigmi* (broj 1084, 1. IV. 1977).

```
Rade Zorić: *"Križište"*,
*Čvor-križaljka*, X, 211, 14 - Bjelovar, 31. I. 1979.

    A P P R K A
    U E A E E V
A U S T R A L I J A
P E T R O L E J K A
P A R O D I R A NjE
R E A L I Z A T O R
K E L E R A B I C A
A V I J A T I Č A R
    J K NjO C A
    A A E R A R
```

Izvori
------

* Stjepan Horvat: *Leksikon zagonetača Jugoslavije*, Bjelovar, 1979. (+ fotografija)
* Jovan Nedić: *"Jordan Molović - Rade Zorić"*, *Zagonetač* (*Čvor-razbibriga*, 416), ... 276, 1 - Bjelovar, 5. VI. 1982. (+ fotografija)
* Miroslav Lazarević, Jovan Vuković: *Leksikon srpskih enigmata*, Beograd, 2007. (+ fotografija)
***Die Abenteuer des Prinzen Achmed*** (sh. *Avanture princa Ahmeda*) je njemački crno-bijeli nijemi animirani film snimljen 1926. u režiji Lotte Reiniger i poznat kao prvo cjelovečernje ostvarenje u historiji filmske animacije. Radnja se temelji na motivima *1001 noći* i prikazuje kako se Aladin i princ Ahmed bore protiv zlog afričkog čarobnjaka. Reiniger je na filmu surađivala s nekim od najpoznatijih avangardnih animatora svog vremena. Radi lakše animacije su se koristile crne siluete, a u kasnijim verzijama je film i ručno bojan. Godine 1998. je napravljena moderna restauracija na osnovu verzija pronađenih u njemačkim i britanskim arhivama.

Vanjske veze
------------

* *Die Abenteuer des Prinzen Achmed* na sajtu IMDb
* Die Abenteuer des Prinzen Achmed na filmportal.de () (u.a. zeitgenössische Rezension, Uraufführungsplakat, Zensurkarte, Silhouettenfiguren, Fotos)
* Ausschnitt aus *Die Abenteuer des Prinzen Achmed* (7 min) na Deutschen Digitalen Bibliothek ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4124506-4

 |
**Sakupljač** je prva srpska naučno-fantastična serija, tagođe je prva (i jedina) serija ovog žanra snimljena na teritoriji bivše Jugoslavije. Snimljena je 2005. godine u produkciji televizije Studio B i ima 12 epizoda. Nastala je po priči Zorana Živkovića, dobitnika Svetske nagrade za fantastiku. Sve epizode je režirao mladi autor Marko Kamenica.

Priče mogu da se prate zasebno, kao desetominutne epizode, ali one grade i zajedničku celinu koju povezuje Sakupljač, lik kog igra Petar Kralj. U ovoj, prvoj dramskoj seriji u produkciji Studija B uz njega se pojavljuje još jedan glumac, različit od epizode do epizode, a menja se i sakupljačeva strast: tako on skuplja dane iz tuđeg sećanja, nadu drugih ljudi, autograme onih koji će uskoro umreti... U ovom dramskom serijalu pored Petra Kralja u pojedinim epizdama se pojavljuju Branislav Ciga Jerinić, Dubravko Jovanović, Srđan Ivanović i Milan Caci Mihajlović....

Serija je urađena s minimalnim specijalnim efektima ali epizode su jako intrigantne i teraju gledaoca na razmišljanje o nekim suštinskim stvarima, što ih donekle čini sličnim Zoni sumraka.

Vanjski linkovi
---------------

* *Sakupljač* na IMDb
* [*mrtav link*]
* Arhivirano 2011-07-16 na Wayback Machine-u
***Salah Šabati*** (hebrejski: ) je izraelska crno-bijela filmska komedija snimljena 1964. godine u režiji Efraima Kišona kome je to predstavljao filmski debi, danas poznata kao jedno od najuspješnijih ostvarenja izraelske kinematografije.

Protagonist filma, koga tumači Haim Topol, je Salah Šabati, Mizrahi (bliskoistočni Jevrej) koji je iz Jemena sa porodicom doseljen u novoosnovanu Državu Izrael. Radnja prikazuje kako je pri tome zaglavio u *ma'abari* (tranzitnom logoru) te kako, frustriran time što mu vlasti ne daju obećani smještaj, očajnički pokušava zaraditi dovoljno novaca da sebi kupi adekvatni stan.

Kišon, tada već etabliran kao humorist i satiričar, je film snimio u vrijeme kada Izraelu gotovo uopće nije postojala filmska industrija. Prema njegovim riječima, za film je koristio jedinu kameru koja se tada nalazila u cijeloj zemlji. Usprkos toga, kao i što nije imao pojma kako snimati film, *Salah Šabati* je postigao veliki komercijalni uspjeh. Razlog se tumači prije svega Topolovoj glumačkoj izvedbi, ali i scenariju koji je "pogodio" sentimente domaće publike, prije svega vezanih uz probleme jevrejskih doseljenika u prilagodbi životu u Izraelu. Film je, sa druge strane, doživio kritike od strane političkog i kulturnog establišmenta, prije svega zbog prikazivanja kibuca kao institucije u kojoj caruju nesposobnost i birokracija.

Kišonov film je na kraju imao uspjeha i u inozemstvu, ušavši u uži izbor za Oscar za najbolji strani film. Njegov uspjeh je Topola učinio međunarodnom zvijezdom, ali i dosta pomogao karijeri producenta Menahema Golana koji će tokom sljedećih decenija postati jedno od najistaknutijih imena svjetske kinematografije.

Uloge
-----

* Topol ... Sallah Shabati (as Haym Topol)
* Arik Einstein ... momak kćeri Sallaha Shabatija
* Geula Nuni ... Habbubah Shabati (kao Geula Noni), Sallahova kćer
* Gila Almagor ... Bathsheva Sosialit
* Albert Cohen
* Shraga Friedman ... Neuman, nadzornik u kibucu
* Zaharira Harifai ... Frieda, nadzornica u kibucu
* Shaike Levi ... Shimon Shabati, Sallahov sin
* Nathan Meisler ... G. Goldstein, Sallahov susjed i suigrač backgammona
* Esther Greenberg ... Sallahova supruga
* Mordecai Arnon ... Mordecai

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* *Sallah Shabati* na sajtu IMDb
* Sallah Shabati, Israeli Movie Classics

| * p
* r
* u
Filmovi čiji je autor Efraim Kišon |
| --- |
| 
* *Salah Šabati* (1964)
* *Ervinka* (1967)
* *Blaumilch Canal* (1969)
* *The Policeman* (1971)
* *The Fox in the Chicken Coop* (1978)

 |
***Scipione detto anche l'Africano*** (sh. *Scipion također poznat kao Afrikanac*) je italijansko-francuska filmska komedija snimljena 1971. godine u režiji Luigija Magnija. Protagonist, čiji lik tumači Marcello Mastroianni, je znameniti rimski vojskovođa i državnika Scipion Afrikanac, koji se proslavio pobjedom nad Hanibalom u Drugom punskom ratu, ali i stekao brojne neprijatelje, među kojima se ističe ugledni senator Katon Stariji (čiji lik tumači Vittorio Gassman). Radnja, koja se događa 187. pne. prikazuje kako Katon namjerava Scipiona Afrikanca ocrniti optuživši njegovog brata Scipiona Azijatika (čiji lik tumači Mastroiannijev brat Ruggiero Mastroianni) za korupciju.

*Scipione detto anche l'Africano* se velikim dijelom nastojao, usprkos srodne teme, stilom i sadržajem što više "odlijeputi" od nekadašnjih peplum filmova. U tu je svrhu velikim dijelom učinjen namjerno neatraktivnim, pa umjesto kulisa se koriste autentične rimske ruševine, a Marcello Mastroianni, poznat kao jedan od najvećih filmskih zavodnika, prvi put tumači lik koji je ćelav. Film je poznat kao jedna od rijetkih prilika u kojima su braća Mastroanni, odnosno Ruggiero, poznatiji kao montažer, nastupali zajedno ispred kamere.

Uloge
-----

* Marcello Mastroianni - Scipione l'Africano
* Silvana Mangano - Emilia
* Vittorio Gassman - Catone il Censore
* Ruggero Mastroianni - Scipione l'Asiatico
* Turi Ferro - Giove Capitolino
* Woody Strode - Massinissa
* Fosco Giachetti
* Ben Ekland
* Enzo Fiermonte
* Philippe Hersent
* Christian Aligny
* Adolfo Lastretti
* Gudrun Mardon Khies
* Gianni Solaro

Vanjske veze
------------

* *Scipio the African* na sajtu IMDb
**Danilov učenik** je bio anonimni srpski hroničar iz 14. veka, kritički nastrojen prema caru Dušanu.

Život
-----

Bio je učenik arhiepiskopa Danila II, kod kojeg je *hranjen, voljen i poučavan*. Njegovo ime je ostalo nepoznato. Pripadao je krugu saradnika kralja Stefana Dušana, koji je posle smrti patrijarha Danila II (1337), postavio svoga logoteta (kancelara) za crkvenog poglavara, što Danilov učenik oštro kritikuje.

> Ovaj car Stefan venča se na carstvo i izbra sebi patrijarha srpskoga ne po zakonu ni sa blagoslovom carigradskoga patrijarha, kao što priliči, no zaiska blagoslov beščino od patrijarha trnovskoga i od arhiepiskopa ohridskoga i sa srpskim saborom, tako se zacari i postavi patrijarha, kako ne priliči. Od sredine leta 1343. godine, nakon intervencije Venecije, Dušanovo savezništvo sa Kantakuzenom je formalno prekinuto.
> 
> – Danilov učenik

Spisi
-----

Danilov učenik je napisao tri žitija: 

* *Žitije kralja Stefana Uroša III (Dečanskog)*,
* *Žitije kralja Dušana* (nedovršeno*) i*
* *Žitije arhiepiskopa Danila II*.

Pretpostavlja se da je od žitija koje je sastavio arhiepiskop Danilo i od svojih, koja je između 1337. i 1340. pisao po istom obrascu, načinio celinu, zbornik *Životi kraljeva i arhiepiskopa srpskih* (tzv. *Danilov zbornik*). Njegovo pripovedanje je hroničarsko, usmereno na istorijske događaje (npr. opis odbrane Hilandara; opis bitke kod Velbužda), po čemu izlazi iz okvira stare hagiografije predstavljanja unutarnjih duhovnih vrednosti.

Prevod na savremeni srpski jezik
--------------------------------

* *Danilovi nastavljači. Danilov učenik, drugi nastavljači Danilovog zbornika*. Priredio Gordon Mak Danijel, današnja jezička verzija Lazar Mirković, Beograd, Prosveta, SKZ, 1989, Stara srpska književnost u 24 knjige, knj. 7.


1. 1 2  Željko Fajfrić, *„Sveta loza Stefana Nemanje"*, Šid 1998.
**Domentijan** (oko 1210 – posle 1264), poznat i kao *Domentijan Hilandarac*, bio je hilandarski monah i jedan od značajnijih srpskih pisaca u srednjem veku. Napisao prvo žitije o Svetom Savi-drugo je napisao Teodosije.

Život
-----

Rođen je oko 1210. godine, a umro je posle 1264. godine. Veći deo života je proveo kao monah u svetogorskom manastiru Hilandaru, u kome je napisao dve sačuvane hagiografije vladara.

Pisce žitija, uključujući Domentijana, tadašnji su vladari plaćali da im poju hvale. Prvo je oko 1250. godine, na zahtev kralja Uroša I (1242—1276), napisao obimno žitije svetog Save, a potom 1263/1264. godine i žitije svetog Simeona (*Stefana Nemanje*).

Dela
----

* Žitije svetog Save
* Žitije svetog Simeona (Stefana Nemanje)

Kao izvore za svoja dela Domentijan je koristio *Žitije svetog Simeona*, koje je napisao Stefan Prvovenčani (1242—1276). U svom *Žitiju svetog Simeona* pojedine delove prenosi od reči do reči. Još jedan spis koji je uticao na njegova dela je panegerik svetom Vladimiru (980—1015), koji je, sredinom XI veka, napisao kijevski mitropolit Ilarion (1051 — oko 1054).

Oba Domentijanova žitija predstavljaju "dojmljiv prikaz biblijskog i teološkog obrazovanja" koje je imao, a značajna su i kao istorijski izvori, iako im se, kao izvedenim delima, prilazi sa rezervom. Otac srpske kritičke istoriografije Ilarion Ruvarac je smatrao da ta žitija nemaju nikakvih razumnih istorijskih podataka.

Njegovo Žitije svetog Save je između 1290. i 1292. godine preradio monah Teodosije, koji je naveo da to radi prema Domentijanovim usmenim uputstvima.

Literatura
----------

* Alexander Kazhdan (editor), „*The Oxford Dictionary of Byzantium*", Oxford, 1991. ((en))
* Dimitrije Bogdanović: *Istorija stare srpske književnosti*, Beograd, SKZ, 1980.
* Đorđe Trifunović: *Kratak pregled jugoslovenskih književnosti srednjega veka*, Beograd, Filološki fakultet Beogradskog univerziteta, 1976.
* Dejan Mihailović: *Vizantijski krug (Mali rečnik ranohrišćanske književnosti na grčkom, vizantijske i stare srpske književnosti)*, Beograd, „Zavod za udžbenike", 2009, str. 60-61.
* Milojević, Snežana J. (2015). *"Jevanđelje u Domentijanovom Životu Svetoga Save"*. Zbornik radova Filozofskog fakulteta u Prištini. **45** (2): 63–90. doi:10.5937/zrffp45-8564.

Izvori
------

1. ↑  Srpska akademija nauka i umetnosti ga je uvrstila među 100 najznamenitijih Srba svih vremena.
2. ↑  Saga o Svetom Savi i Anđelu-ubici
3. 1 2 3 4  Alexander Kazhdan (editor), „*The Oxford Dictionary of Byzantium*", Oxford, 1991. ((en))
4. ↑  „ДОЛЕ С ОБРАЗИНАМА!". Arhivirano iz originala na datum 2012-01-24. Pristupljeno 2013-03-13.

Vanjske veze
------------

* Kompletno žitije Svetog Save od Domentijana monaha, prevedeno na savremeni srpski jezik
* *Književnost epohe Nemanjića* iz *„Kratka istorija srpske književnosti"* Arhivirano 2016-01-15 na Wayback Machine-u Jovana Deretića

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 266870194
* LCCN: n99012580
* ISNI: 0000 0003 8301 2818
* GND: 118875612
* SUDOC: 167575635
* NKC: jx20050111001

 |
**Dante Gabriel Rossetti** (London, 12.5. 1828. - Birchington-on-Sea, Kent, 9.4. 1882.), engleski slikar i pjesnik.

Engleski slikar i pjesnik, sin italijanskog pjesnika Gabriela koji je kao politički emigrant došao u London iz Napulja. Dante Gabriel bio je pjesnik, dramatičar i prevodilac Dantea, a paralelno s književnošću bavio se i slikarstvom. Njegove slike u ulju, akvarelu i pastelu prožete su sanjarstvom, sentimentalnošću i misticizmom njegove poezije. Radio je slike s mitološkim, biblijskimm, historijskim i alegorijskim sadržajima, a posebno su ga inspirirale teme iz Dantea. Jedan je od osnivača **Bratstva prerafaelita**. Prema muzikalnosti svojih soneta smatra se najvećim engleskim majstorom nakon Wordswortha.

Vanjske veze
------------

* The Rossetti Archive
* Birmingham Museums and Art Gallery's Pre-Raphaelite Online Resource Arhivirano 2009-07-13 na Wayback Machine-u
* Website about Rossetti's wife, Elizabeth Siddal

***Dante Gabriel Rossetti*** na Wikimedijinoj ostavi


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 41848725
* LCCN: n79117985
* ISNI: 0000 0001 2129 6670
* GND: 118749900
* SELIBR: 222723
* SUDOC: 027893057
* BNF: cb11983717w (podaci)
* BIBSYS: 90080351
* ULAN: 500022594
* MusicBrainz: 0ef75909-44c6-44e0-bc9c-1093c220f541
* NLA: 35463837
* NDL: 00454740
* NKC: jn20010316159
* BNE: XX1057565
* CiNii: DA00973038
* KulturNav: id
* RKD: 68363
* CONOR.SI: 26088035

 |
**Josip Abramović** (rođen: ***Julije Abrahamsohn***) (Temišvar, Austro-Ugarska Monarhija, 15. 1. 1882 - Koncentracijski logor Jasenovac, 1942), jugoslavenski advokat, filantrop, predsjednik Židovske općine Brod na Savi tj. Slavonski Brod i protivnik cionističkog pokreta na području hrvatskih zemalja unutar Austro-Ugarske Monarhije i kasnije Kraljevine Jugoslavije. Ubijen je za vrijeme Holokausta.

Biografija
----------

Dr. Josip Abramović je rođen 15. 1. 1882 u Temišvaru za vrijeme Austro-Ugarske Monarhije u porodici Zaharije i Jeanette Abrahamsohn. Dr. Abramović je sudjelovao na zasjedanju Prvog cionističkog kongresa u Osijeku 1904 godine kao dio skupine "Osječki hrvatski akademičari Mojsijeve vjere". Dr. Abramović je u svom govoru cionizam označio kao izraz slabosti utopističkih ljudi koji nemaju snage za borbu s antisemitizmom te da on ne zna drugu domovinu osim Hrvatsku. U svom govoru je također istaknuo da se svaka nacionalna težnja kosi s drugim narodom: "*Vi gojite židovski jezik, a hrvatski narod hrvatski. Tu mora doći do sukoba. Sijonizam je šport i to vratoloman. Vašim radom dovesti će te i u Hrvatskoj do Kišnjeva. Hrvatska je naša majka, a mi smo njezini sinovi. Budimo Hrvati i ništa drugo i riješili smo židovsko pitanje u Hrvatskoj.*". Zbog ove izjave nastala je velika graja u dvorani, tako da je predsjednik nakon toga oduzeo riječ tada mladom pravniku dr. Abramoviću. Dr. Abramović je na tom kongresu bio optužen da je kao asimilant neprijatelj cionizma među Židovima. 1927 bio je izabran za gradskog zastupnika u Brodu na Savi s posebne Židovske liste. 1930 bio je izabran za predsjednika Židovske općine Brod na Savi. Tu je dužnost obnašao do 1934 godine. Za vrijeme njegovog mandata sazidana je kapela na groblju, a također je izvršena adaptacija stare zgrade iza sinagoge u kojoj su stanovali rabin i kantor. Od 1934 bio je član Rotari kluba Brod na Savi. 1935 godine, na Božić, dr. Abramović je uz Maksa Bosnića sudjelovao u darivanju školske djece slabijeg imovinskog stanja. Dobitnik je zlatne knjige Keren Kajemet Le Israel. Dr. Josip Abramović je bio oženjen za Jelisavu Abramović sa kojom je imao dvojicu sinova; Đuru i Zlatka. Ubijen je u januaru 1942 od strane ustaša u koncentracijskom logoru Jasenovac za vrijeme marionetske Nezavisne Države Hrvatske (NDH).

Literatura
----------

* Uzelac Schwendemann, Stribor (2010). *Leksikon mrtvih (Prilog za prouĉavanje povijesti brodske Židovske zajednice)*, Slavonski Brod: Muzej Brodskog Posavlja. ISBN 978-9536357461 Uneseni ISBN nije važeći.
*Za ostale upotrebe, v. Tajna misija.*

***Tajna misija*** (rus. *Секретная миссия*) je sovjetski crno-bijeli špijunski film snimljen 1950. u režiji Mihaila Roma. Radnja se događa u proljeće 1945. godine, na samom kraju Drugog svjetskog rata) te prikazuje kako čelnici nacističke Njemačke, koja se nalazi pred porazom, nastoje u posljednjih trenutak tajnim pregovorima isposlovati separatni mir sa zapadnim saveznicima, a kako bi mogli nastaviti rat protiv Sovjeta. Protagonistica, čiji lik tumači Jelena Kuzmina, je sovjetska obavještajka koja se pod lažnim identiteom uspjela ubaciti blizu njemačkog vrha te nastoji sabotirati taj plan. *Tajna misija*, koja je inspiraciju imala u stvarnim događajima poznatim kao operacija Sunrise, napravljena je u jeku Hladnog rata i imala je snažan propagandni naboj, optužujući Zapad da je bio spreman sklopiti mir sa nacističkim zločincima. U SSSR-u je bio najgledaniji film godine, a sljedeće godine su članovi ekipe dobili Staljinovu nagradu. Isti motiv je dvije decenije kasnije iskorišten u popularnoj TV-seriji *Sedamnaest trenutaka proljeća*.

Vanjske veze
------------

* *Sekretnaja misija* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi Mihaila Roma |
| --- |
| 
* Pjiška
* Trinadcat
* Lenjin v Oktjabre
* Lenjin v 1918 godu
* Mečta
* Čelovjek № 217
* Ruski vopros
* Vladimir Iljič Lenin
* Sekretnaja misija
* Admiral Ušakov
* Korablji šturmujot bastioni
* Ubijstvo na ulice Dante
* Devjat dnej odnogo goda
* Objiknoveni fašizm
* I vsjo-taki ja verju…

 |
**Darko Milošić** (Zagreb, 22. 7. 1967), hrvatski pisac, esejist, prevoditelj, publicist i bloger.

Završio je studij književnosti (kroatistiku) na Filozofskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Karijeru započinje kao profesor književnosti u osnovnoj školi (1992/1993), a od 1994. radi u Školi za umjetnost, dizajn, grafiku i odjeću u Zaboku. Završio je prvi stupanj NLP-a i educirao se za savjetnika iz područja geštaltističke psihoterapije. Kasnije se vraća u Zagreb i počinje se baviti pisanjem odnosno prevođenjem s engleskog jezika, osobito stručne i popularne literature iz sfere psihologije, pedagogije, teologije i publicistike. Od 2011. godine piše blog pod pseudonimom "gospon profesor" na Večernjem listu. Godine 2013. objavio je zbirku eseja *55 lakih komada*, a dvije godine kasnije novu zbirku naslovljenu *Novi laki komadi*. Objavljuje književne kritike i esejističke tekstove u dvotjedniku za kulturna i društvena zbivanja *Zarez*, te na drugim internetskim medijima.

Djela
-----

* *55 lakih komada* (Zagreb: Sandorf, 2013), ISBN 9789537715397
* *Zagreb Noir* (Zagreb: Durieux, 2014), koautor uz 13 ostalih, ur. Ivan Sršen, ISBN 9789531884020
* *Novi laki komadi* (Zagreb: Sandorf, 2015), ISBN 9789537715632

Vanjske veze
------------

* Blog "gospon profesor" Darka Milošića na Večernjem listu
* Darko Milošić Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u na stranicama SS Sudigo Zabok
***Die Feuerzangenbowle*** je njemačka crno-bijela filmska komedija snimljena 1944. u režiji Helmuta Weissa. Predstavlja drugu po redu adaptaciju istoimenog romana Heinricha Spoerla, koji je također napisao scenario. Popularni komičar Heinz Rühmann ponavlja ulogu poznatog pisca dr. Johannesa Pfeiffera koju je tumačio u prethodnoj adaptaciji *So ein Flegel* deset godina ranije. Radnja prikazuje kako, shvativši kako je zbog obrazovanja kod kuće propustio đačke pustolovine, odlučuje preuzeti identitet gimnazijalca te počinje provoditi svakojake psine prema profesorima, ali se također zaljubi u kći jednog od svojih profesora. 

*Die Feuerzangenbowle* je bio snimljen u jeku drugog svjetskog rata, odnosno u vrijeme kada je Treći rajh bio izložen savezničkom bombardiranju i sve izglednijem porazu. Kao i neki drugi filmovi napravljeni u to vrijeme, svrha mu je bila pružiti eskapističku zabavu kako bi se izbjegla demoralizacija zbog suočavanja sa stvarnošću. Usprkos toga, nacistički ministar obrazovanja Bernhard Rust ga je dao zabraniti, navodno zbog vrijeđanja nastavnika i autoriteta. Rühmann je nakon toga kontaktirao Hermanna Göringa koji je uredio da se održi privatna projekcija za u Vučjoj jami. Tamo je Adolf Hitler bio toliko oduševljen s filmom, da je uredio da se zabrana ukine. Die Feurezangenbowle je potom postigao veliku gledanost, a što su mnogi tumačili vedrim i nostalgičnim prikazom vilhelminske Njemačke.

*Die Feurzangenbowle* je popularnost održao i nakon rata. 1980-ih se, pak, na njemačkim univerzitetima ustanovio običaj ritualnog gledanja filma sa učešćem publike nalik na slične običaje vezane uz *The Rocky Horror Picture Show*.

Vanjske veze
------------

* *Die Feuerzangenbowle* na sajtu IMDb
* *Die Feuerzangenbowle* na filmportal.de () mit Standbildern
* Rezension von Georg Seeßlen in epd film 3/94 Arhivirano 2014-01-29 na Wayback Machine-u
* *Kultfilm – Der (M)untergang,* Artikel von Benjamin Maack in *einestages,* 28. Januar 2009
* *Die Feuerzangenbowle* im Lexikon des Internationalen Films
|  |
| --- |
| ***Djevojka s bisernom naušnicom*** |
|  |
| **Johannes Vermeer**, 1665. |
| ulje na platnu , 44,5 × 39 cm |
| Nizozemska Mauritshuis, Haag |

**Djevojka s bisernom naušnicom** (nizozemski: *Het Meisje met de Parel*) portret je koji je naslikao nizozemski slikar Johannes Vermeer 1665. godine. Portret ga je proslavio i vjerojatno je uz "Mljekaricu" njegovo najpoznatije djelo. Sliku još zovu i "Mona Lisa sjevera" ili "nizozemska Mona Lisa". Portret se čuva u muzeju Mauritshuis u Haagu.

O portretu
----------

Vrlo malo je poznato o Vermeeru i njegovim djelima. Ova slika je potpisana, međutim, točan datum nastanka ipak je nepoznat. Nakon restauracije 1994. godine shema boja i tajanstvenost ženina pogleda uvelike se poboljšala.

Kako su se Vermeerovi radovi poslije njegove smrti jeftino prodavali osobama u inozemstvu, godine 1881. kupio ju je AA des Tombe. Portret je tada bio u vrlo lošem stanju pa ga je des Tombe poklonio Mauritshuis muzeju 1902. godine.

Roman, film i predstava o portretu
----------------------------------

Godine 1999. američka spisateljica Tracy Chevalier napisala je roman "Djevojka s bisernom naušnicom". Roman je 2003. pretočen u istoimeni film, sa Scarlett Johansson u glavnoj ulozi, da bi se 2008. pojavila i kazališna predstava.

Roman i adaptacije imaju sličnu radnju, u kojoj opisuju okolnosti nastajanja slike.

Izvori
------

1. ↑  „Girl With a Pearl Earring by Roger Ebert". Arhivirano iz originala na datum 2012-10-09. Pristupljeno 2021-09-28.
2. ↑  Girl with a Pearl Earring, Theatre Royal Haymarket, London

Vanjske veze
------------

* Djevojka s bisernom naušnicom - detaljna studija slike ()
* Djevojka s bisernom naušnicom na stranici muzeja Mauritshuis ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 174026082
* LCCN: no2003027768
* GND: 4388184-1
* BNF: cb12548725b (podaci)

 |
**Dogma o Kristu** (en. *The Dogma of Christ*) je knjiga koju je njemačko-američki socijalni psiholog Erih Fromm objavio 1963. godine.

U svome delu "Dogma o Hristu", From je kritički analizirao uticaj socijalne strukture ranih hrišćana na razvoj ranokršćanske dogme. On zaključuje da je transformacija koju je kršćanstvo, izvorno religija siromašnih, pretrpjelo u prvih par vekova uzrokovana ponajviše promjenom socijalnog sastava, te novom sociološkom funkcijom koju je zadobilo. Govoreći o golemoj promeni koju je kršćanstvo pretrpjelo od najranijih dana do postajanja državnom religijom, From ocenjuje da se nije »ta« hrišćanska religija proširila na veliku većinu stanovništva Rimskog carstva, već se, zapravo, prvotna religija vremenom pretvorila u nešto drugo.

> Ta temeljita transformacija kršćanstva od religije ugnjetenih u religiju gospodara i masa kojima su oni manipulirali, od očekivanja neminovnog dolaska sudnjeg dana i novog doba u vjeru već ispunjenog spasenja; od postulata čistog, moralnog života do zadovoljavanja savjesti preko crkvenih svetih tajni; od neprijateljstva prema državi do iskrenog slaganja s njom...
> 
>

Izvori
------

1. ↑  Erich Fromm, Dogma o Kristu

Vanjske veze
------------

* () Erich Fromm, Dogma o Kristu (scribd)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **knjizi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
***El trueno entre las hojas*** (sh. *Grom ulazi među lišće*) je argentinsko-paragvajski crno-bijeli igrani film snimljen 1958. godine u režiji Armanda Boa. Po žanru je drama i predstavlja adaptaciju novele *La hija del ministro* Augusta Roa Bastosa. Radnja je smještena u Paragvaj i prikazuje kako tenzije vlasnika pilane i radnika sa vremenom eskaliraju u sukob. Film je, pak, postao najpoznatiji zahvaljujući antologijskoj sceni u kojoj se lik koji tumači Isabel Sarli, manekenka i bivša Miss Argentine kojoj je to bio glumački debi, kupa gola u jezeru. Nju je Bo snimio nakon što je Sarli prvo obećao da će koristiti "specijalni kostim", a potom lagao da će je snimati iz daljine, tako da "neće moći jasno vidjeti". Kada je film imao premijeru, scena koja je zbog svoje eksplicitnosti predstavljala presedan za argentinsku i latinoameričku kinematografiju, je izazvala skandal, a i kritike su uglavnom bile loše. Međutim, upravo zahvaljujući toj sceni je film stekao izuzetnu gledanost, a Sarli stekla status zvijezde i seks simbola; za Boa se kasnije udala te tokom sljedećih nekoliko godina nastupala u još nekoliko ostvarenja sa implicitno ili eksplicitno erotskim sadržajem.

Uloge
-----

* Armando Bó ... Julio Guillén
* Isabel Sarli ... Flavia Forkel
* Andrés Laszlo ... Max Forkel
* Ernesto Báez ... Capanga
* Félix Ribero
* Luis Leguisamón
* Eladio Martínez
* Leandro S. Cacavelos
* Roque Centurión Miranda
* Aníbal Romero
* Matías Ferreira Díaz
* Javier Franco
* Alejo Vargas
* Nieves Esquivel
* Tabú
* Adolfo Cuellar
* Luis Guastalla
* Kika Da Silva
* Manuel E. B. Argüello
* Guillermo Ketterer
* Rafael Rojas Doria
* Amador García
* César Alvarez Blanco

Vanjske veze
------------

* *El Trueno entre las hojas* na sajtu IMDb
* *El trueno entre las hojas* na AllMovie-u ()
**Selo moje malo** (češki *Vesničko má středisková*) čehoslovačka je filmska komedija iz 1985. koju je režirao Jiří Menzel dok je scenarij napisao Zdeněk Svěrák. Film je jedan od najpoznatijih i komercijalno najuspješnijih čeških filmova svih vremena. Bio je i najuspješniji filmski proizvod nekadašnje Čehoslovačke.

Radnja
------

Film je priča o pomalo tupastom seoskom mladiću imena Otík, koji radi kao suvozač vozača zadružnog kamiona Karela Páveka. Mali i debeli Pavek i dugi tanki Otík rade u malom češkom selu "na kraju svijeta".

Direktor jednog praškog poduzeća nudi Otíku posao i želi ga premjestiti u anonimni stambeni blok u Pragu kako bi se domogao njegove kuće. Kada napokon svi u selu shvate što bi izgubili njegovim odlaskom, trude se zadržati Otíka u svome selu.

Nagrade
-------

Film je osvojio specijalnu nagradu žirija na filmskom festivalu u Montrealu. Mađarski glumac János Ban koji je glumio ulogu Otíka 1987. na filmskom festivalu u Parizu osvojio je nagradu za najboljeg glumca. Godine 1987. film je bio nominiran za Oscara kao najbolji strani film.

Glavne uloge
------------

* János Ban - Otik
* Marián Labuda - Karel Pavek
* Rudolf Hrušínský
* Petr Čepek
* Libuše Šafránková
* Jan Hartl
* Miloslav Štibich
* Oldřich Vlach
* Stanislav Aubrecht
* Zdeněk Svěrák
* Josef Somr

Vanjske poveznice
-----------------

* *Selo moje malo* na sajtu IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 305909588
* BNF: cb164742010 (podaci)

 |
**Paula Putanov** (Darda, 14. VII. 1925), srpska hemičarka, profesor univerziteta u penziji i akademik SANU.

Biografija
----------

Rođena je u Dardi od oca Stevana i majke Ranke, rođene Lokić. Diplomirala je 1952. godine na Tehnološkom fakultetu u Beogradu. Na istom fakultetu odbranila je doktorsku disertaciju „Potenciometrijsko ispitivanje tečnih nevodnih sistema" 1958. godine.

Univerzitetska karijera
-----------------------

Bila je profesor fizičke hemije na Tehnološkom fakultetu u Novom Sadu od 1966. do penzionisanja 1990. godine. Godine 1973. postala je redovni profesor.

Glavne oblasti njenog naučnog delovanja su fizička hemija i kataliza. Objavila je više od 150 naučnih radova i 8 monografija.

Za dopisnog člana tadašnje Vojvođanske akademije nauka i umetnosti izabrana je 1979. godine, a za redovnog 1984. Nakon spajanja te akademije sa Srpskom akademijom nauka i umetnosti 1991. godine ona je akademik SANU u Odeljenju hemijskih i bioloških nauka.

Bila je prorektor za nastavu i naučni rad Univerziteta u Novom Sadu 1975-1977. Počasni predsednik Unije hemijskih društava Jugoslavije postala je 1986. godine. Član predsedništva SANU bila je 1998-2006. godine.

Nagrade
-------

Za svoj rad dobila je više nagrada i priznanja, među kojima su Orden zasluga za narod sa srebrnom zvezdom 1974. godine, Orden rada sa zlatnim vencem 1991. godine i druge.

Vanjske veze
------------

* Biografija na sajtu SANU
* Bibliografija važnijih radova
* Intervju: akademik Paula Putanov („Politika", 4. novembar 2009.)
**Magijski Arbatel** (lat. *Arbatel de magia veterum*) je magijski priručnik tiskan u Baselu 1575. godine. Ovo djelo spominje dr. John Dee u svojoj knjizi *Mysteriorum Libri*.

Knjiga je prvi put tiskana 1575. u gradu Baselu u Švicarskoj. Autor teksta je nepoznat, no pretpostavlja se da bi mogao biti podrijetlom iz Italije, jer je sadržaj pod utjecajem kršćanske, a ne židovske tradicije. Engleski prijevod datira iz 1655. godine.

Knjiga se prvotno sastojala od devet svezaka, od kojih je sačuvan samo jedan koji se bavi temeljnim zakonima magije. U knjizi se detaljno spominju olimpijski duhovi koji lutaju zrakom i među zvijezdama te upravljaju svijetom. Opisuje se stodevedeset i šest olimpijskih područja kojima upravlja sedam glavnih duhova (*Aratron*, *Betor*, *Faleg*, *Oh*, *Hagit*, *Ofiel* i *Ful*). Svaki od duhova je u analogiji s jednim od sedam astroloških planeta i moguće ih je zazivati pomoću sigila i rituala.

U *Arbatelu* se navodi kako izvori okultne mudrosti izviru iz Boga, duhovne esencije i prirode, ali mogu i od zlih duhova iz pakla i od elementarnih duhova. U prošlosti se, unutar okultističkih krugova, vjerovalo da je *Arbatel* jedan od najboljih autoriteta po pitanju duhovnih esencija i njihovih moći te stupnjeva.

Bilješke
--------

1. ↑  esotericarchives.com - Arbatel De magia veterum
2. ↑  esoteric.com - Arbatel De magia veterum
3. ↑  Havens, Nigel, str. 84.-86.
4. ↑  Encyclopedia of Occultism & Parapsychology, vol. 2, str. 84.

Literatura
----------

* *Havens, Nigel, Tradicija čarobnjaštva, Nova Arka, Zagreb, 1996.* ISBN 953-6123-31-2

Vanjske poveznice
-----------------

* Joseph H. Peterson - Arbatel Arhivirano 2010-02-27 na Wayback Machine-u ()

***Arbatel de magia veterum*** na Wikimedijinoj ostavi