recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Thermal Science*** je naučni časopis koji izlazi od 1997. godine i publikuje radove iz oblasti termotehnike i srodnih nauka.

O časopisu
----------

Časopis izlazi samo na engleskom jeziku. Svaki objavljeni rad je dobio najmanje dve pozitivne recenzije. Štampanje časopisa sufinansira Ministarstvo prosvete, nauke i tehnološkog razvoja. 

### Istorijat

Časopis je 1997. godine pokrenulo Jugoslovensko društvo termičara (sad Društvo termičara Srbije). Od 2003 godine u uređivanju časopisa učestvuje i Regionalni uređivački odbor koji čine po jedan predstavnik iz šest balkanskih zemalja. 

### Periodičnost izlaženja

Časopis izlazi šest puta godišnje.

Urednici
--------

Glavni i odgovorni urednik je prof. dr Simeon Oka, naučni savetnik Instituta za nukelarne nauke Vinča (u penziji). Pored glavnog i odgovornog urednika, časopis uređuje Nacionalni uređivački odbor od 12 članova. Radi dostizanja međunarodnog nivoa radova, i dostizanja međunarodnog nivoa recenzija o uređivanju i kvalitetu časopisa brine Regionalni uređivački odbor koji čine 12 istaknutih naučnika iz regiona i International Advisory board, koji čine 45 istaknutih svetskih naučnika iz više različitih oblasti nauke.

* Prof. dr Simeon Oka
* Dr Vukman Bakić
* Dr Miroslav Sijerčić
* Prof. dr Vladimir Stevanović
* Prof. dr Nenad Miljić
* Prof Stojan Petrović
* Dr Predrag Stefanović
* Prof. dr Dragoslava Stojiljković
* Prof. dr Maja Todorović
* Dr Dejan Cvetinović
* Dr Mladen Ilić
* Dr Nenad Milošević
* Dr Milijana Paprika

Autori priloga
--------------

Za časopis pišu eminetni stručnjaci iz zemlje, regiona i inostranstva.

Teme
----

* Termodinamika i mehanika fluida
* Prenos toplote i supstancije
* Turbulentni tokovi
* Sagorevanje i hemijski procesi
* Jedno- i više-komponentni i višefazni tokovi, visokotemperaturski procesi s hemijskim reakcijama
* Mašinstvo, tehnologija, procesno inženjerstvo
* Termoenergetika i ekološko inženjerstvo
* Obnovljivi izvori energije, održivi razvoj i energetska efikasnost

Elektronsko izdanje časopisa
----------------------------

Časopis nudi mogućnost pregleda i skidanja članaka po principu otvorenog pristupa.

Referisanje u bazama podataka
-----------------------------

* Web of Science
* Scopus
* Journal Citation Reports/ Science Edition
**Colina** je grad od 89,037 i općina od 180,353 stanovnika na sjeveru Čilea u Metropolitanskoj regiji Santiago.

Ona je i administrativni centar Provincije Chacabuco.

Geografske karakteristike
-------------------------

Colina se prostire na sjevernom rubu metropolitanskog Santiaga de Chile, udaljena tridesetak km od njegovog strogog centra, sa kojim je povezana cestama i autoputom Libertadores, a u najavi od 2022. i metro linijom 3.

trg
Colina je danas zapravo samo predgrađe Santiaga, - konurbacije od 7,250,000 stanovnika.

Historija
---------

Historija Coline seže do 1599. kad je tadašnji guverner Pedro de Vizcarra poklonio 28.869 hektara, konkvistadoru Pedru de Barreri. Na tom terenu je 1653. osnovana hacijenda Chicureo, koju su 1730. dobili jezuitia za izgradnju kuća]] i crkava.

Colina je dugo vremena bila svratište prvog dana putovanja kočijama od Santiaga do Mendoze. 
Grad je službeno osnovan 1891. odlukom vlade u Santiagu.

Kako je u to vrijeme bio jako udaljena i slabo naseljena, u nju su smještene kasarne jedinica specijalnih snaga čileanske vojske, baza avijacije i zatvor, po kom je dugo vremena bila poznata.

Krajem 20. vijeka Colina je doživila proces urbanog rasta i konurbacije sa Santiagom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Chile: Región Metropolitana de Santiago*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.12.2020.
2. 1 2 3 4  „*Colina Municipality in Chile*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.12.2020.
3. ↑  „*Major Agglomerations of the World*" (engleski). City population. Pristupljeno 1.12.2020.
4. 1 2 3  „Historia de Colina" (španjolski). Municipalidad de Colina. Pristupljeno 1.12.2020.

Vanjske veze
------------

***Colina (Čile)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Colina* (službene stranice) ()
**Crna Volta** (engleski: *Black Volta*, francuski: *Volta Noire*) je afrička rijeka duga 1160 km, koja uz rijeku Bijelu Voltu formira rijeku Voltu.

Hidrografija
------------

Porječje rijeke Volta
Crna Volta izvire u brdima Burkine Faso kao **Baoulé**, kod grada Bobo Dioulasso. Od izvora teče oko 320 km u smjeru sjeveroistoka, zatim oštro skreće prema jugu i tako teče nekih 550 km, u donjem dijelu sad pod imenom **Mouhoun** formira granicu između Gane i Burkine Faso, a nakon toga i granicu između Gane i Obale Slonovače. Kod mjesta Bamboi u Gani ponovo zavija prema sjeveru, a zatim prema istoku i teče narednih 130 km do uvira u jezero Volta u Gani.

Crna Volta teče relativno sporo, svega 40 cm na km, i ima mali dotok voda jer joj je porječje relativno suh kraj za taj dio svijeta, tako da za vrijeme velikih suša gotovo i ne teče. Crna Volta ima porječje veliko 140.000 km², koje se proteže od Burkine Faso, Obale Slonovače do Gane.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Lake Volta*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 2. 11. 2012.

Vanjske veze
------------

***Crna Volta (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Black Volta* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 3329148574307924430005
* LCCN: sh2007005750

 |
**Crkva u Dura-Europosu** je antička - kućna crkva iz Dura-Europosa u Siriji (nedašnjoj rimskoj Kelesiriji).

Po brojnim indicijama to je najstarija očuvana kršćanska crkva na svijetu, sa najstarijim prikazom Kristova lika.

Historija i karakteristike
--------------------------

Prve kršćanske zajednice održavale su svoje obrede po privatnim kućama, bogatijih članova, i to na rotirajućoj osnovi. Negdje oko 2. vijeka počeo je običaj da se neke od tih kuća doniraju crkvenoj zajednici i pretvaraju u bogomolje, tako je i objekt iz Dura-Europosa pretvoren u crkvu negdje oko 240.

Budući da je kršćanstvo tokom 2. i 3. vijeka još uvijek bilo zabranjeno i predmet progona, bilo je potrebno da kršćanska bogomolja bude diskretna, ako ne i potpuno tajna. Zbog tog i crkva u Dura-Europosu svojim vanjskim izgledom (fasadom) ničim nije ukazivala da je nešto drugo osim obične kuće za stanovanje. Jedine promjene izvršene su u unutrašnjosti u kojem je centralni atrij 
pretvoren u prostor za obred.

Aksonometrijski prikaz crkve
Kasnije je srušen zid između dviju susjednih odaja - lijevo od atrija, da se poveća prostor za sastanke. S druge strane atrija - na desno, jedna prostorija je pretvorena u abaptisterij koja je naknadno bogato oslikana freskama.

Prikaz Krista kao dobrog pastira

Freske
------

Freske iz Dura-Europosa otkrili su arheolozi Univerziteta Yale i Francuske akademije, 
tokom januara i februara 1932. pod vodsvom - Clarka Hopkinsa.

Freska Krist i Petar hodaju po vodi
Otkriće tih fresaka - starijih 73 godina od službenog konstantinovog priznanja kršćanstva, bilo je prava senzacija. 
Naročito zato jer su to najstarije freske sa prikazom Krista na kojima je on još golobradi mladić.

Sve freske otkrivene su u abaptisteriju. Na tri je je lik Krista, to su Dobri pastir, Iscjeljenje paraliziranog i Krist i Petar hodaju po vodi. Puno su veće freske *Adam i Eva*, *David i Golijat* i *Tri Marije* (u najlošijem stanju) koja prikazuje tri žene (jedna se ne vidi više) koje nariču nad Kristovim sarkofagom.

Sve one slijede helenističko - judaističku ikonografsku tradiciju, iako su nešto lošijeg kvaliteta nego one 
iz susjedne sinagoge.

Krist iscjeljejuje paraliziranog.

Priprema za skidanje i restauraciju fresaka započele su u martu 1932. Taj posao obavio je francuski restaurator Émile Bacquet, koji je taj posao obavio nitrocelulozom (danas se zna da je to nestabilni materijal) kojim je pošpricao freske i nakon tog ih skidao na podlogu od žbuke sa konopljinim vlaknima, uokvirenu drvenim ramom.

Skidanje fresaka dovršeno je tek nakon osam mjeseci u novembru 1932. Zbog tog kašnjenje i izlaganja fresaka zraku i vlazi - one su se poprilično oštetile, pa ih se ih se još i danas svako malo nanovo restauira.

Na lokalitetu je pronađen i fragment grčkog manuskripta - Diatessaron najstarijeg cjelovitog teksta svih četiri evanđelja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Dura-Europos: Excavating Antiquity*" (engleski). Yale University Art Gallery. Pristupljeno 04. 04. 2015.

Vanjske veze
------------

***Crkva u Dura-Europosu*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Dura-Europos: Excavating Antiquity* ()
**Säter** (čita se *Seter*) je grad od 4,429 stanovnika u sredini Švedske, on je i administrativni centar Općine Säter koja ima 10,840 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Säter leži u Grofoviji Dalarna, na ušću riječice Ljusterån u Jezero Ljustern, udaljen 
oko 17 km sjeveroistočno od Hedemore.

Historija
---------

Teritorij današnjeg grada bio je kraljevski feud, u kom su se 1619. naselili brojni rudari i topioničari bakra privučeni brojnim nalazištima te kovine. Tako da je vrlo rano 1624. u njemu proradila i kovnica novca, čiji su pogoni 1637. izmješteni izvan mjesta.

Sater je dobio kraljevsku povelju o statusa grada još 1642. 
Ali je usprkos snažnom rudarstvu i manufakturama ostao mali gradić, koji je čak početkom 19. vijeka imao oko 500 stanovnika.

Tokom 19. vijeka Säter se počeo transformirati iz rudarskog u mjesto za pružanje usluga, iako je i tad bio jedan od najmanjih gradova u zemlji. 
Nakon što je u njemu početkom 20. vijeka podignuta bolnica uslijedio je period snažne ekspanzije grada, tako da mu je broj stanovnika 1950. porastao na oko 2 500 ljudi.

Pobratimski gradovi
-------------------

 Finska, Joutseno

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Sweden: Dalarna" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 07. 2015.
2. 1 2 3  „*Säters historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 14. 07. 2015.

Vanjske veze
------------

***Säter*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice općine Säter* (`sv`)
Reichsführer-SS Heinrich Himmler inspects building works that had been undertaken by forced-labor prisoners in 1940.
US troops, while liberating Buchenwald concentration camp in 1945, found thousands of wedding rings that had been taken from victims during The Holocaust.
**SS-Wirtschafts und Verwaltungshauptamt** (SS odjel uprave i privrede) je osnovan u martu 1942. od SS-Obergruppenführera Oswald Pohla. Ovaj odjel uprave je bio zadužen za koordinaciju privrednih i upravnih procesa u sklopu SS.

Funkcija odjela
---------------

SS-WVHA je bio zadužen za sve privredne pogone i fabrike pod vodstvom SS. U tom sastavu su se nalazili i radni logori kao mašinerija za iskorištavanje radne snage ratnih zarobljenika i zatvorenih Židova.

Centrala SS-WVHA se nalazila u Berlinu u ulici *Unter den Eichen* 126-135. Kao jedan od najvažnijih instrumenata *Konačnog rješenja*, centrala je za svoje potrebe imala poseban bunker u *Fichtenbergu* udaljen samo 500 m. gdje se pri zračnim napadima sklonjala uprava i dokumenti.

Ovaj odjel se sastojao od sljedećih radnih grupa:

* „*Amt A: Uprava vojnog odjela*" SS-Brigadeführer Fanslau
* „*Amt B: Vojna privreda*" SS-Gruppenführer Lörner
* „*Amt C: Građevinska grupa*" SS-Gruppenführer Kammler
* „*Amt D: Inspekcija Koncentracionih logora*" SS-Gruppenführer Glücks
* „*Amt W: Privredna grupa*" pod direktnim vodstvom Pohla.

Samo u Njemačkoj, pod upravom ovog odjela se nalazilo preko 500 firmi uglavnom otkupljenih ili otetih židovskim porodicama (arizacija). Pri širenju teritorije na istok putem osvajanja, ovaj SS-odjel preuzima skoro sve zarobljene pogone i firme, a kao radnu snagu zarobljenike i Židove iz, u blizini napravljenih koncentracionih logora. Samim tim SS pojačava njemačku ratnu produkciju te iznajmljivanjem pogona i radne snage zatvorenika puni svoje i kase države.
„Sveštenik" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. Sveštenik (u pravoslavlju).
Rimokatolički svećenik vrši obred na američkom nosaču aviona USS Enterprise
Pravoslavni sveštenik
**Svećenik** ili **sveštenik** (starocrkvenoslavenski: *свештеникъ*) izraz je koji u povijesti religije označava osobu koja u ime zajednice prinosi žrtve i obavlja druge obrede. 

U pravoslavnoj crkvi *sveštenik* je i čin u crkvenoj hijerarhiji između đakona i episkopa, tj. pop. U ovom užem značenju nije opravdano riječ *sveštenik* zamjenjivati riječju *svećenik*.

Povijest
--------

U najstarije vrijeme vjerojatno je otac obitelji prinosio žrtvu, a u daljnjemu razvoju izdvajaju se posebne osobe koje se smatraju posrednicima između ljudi i boga (bogova). U nekim civilizacijama svećenstvo je višestruko angažirano i privilegirano ujedinjujući u sebi dužnost svećenika, vrača, čarobnjaka, liječnika, učitelja, tumača tradicija, suca i dr. U Mezopotamiji i Egiptu službu najvišeg svećenika često obavlja kralj, a njemu pomaže hijerarhijski ustrojen i nasljedan kler koji tvori pravu kastu. Kod Izraelaca se pleme Levijevo smatralo izabranim za bogoštovne čine, a u svećeničkim rodovima svećenstvo je bilo nasljedno. U postegzilnom periodu veliki svećenik je teokratski poglavar; pod Rimljanima također ima izvjesnu političku vlast. U staroj Perziji su velik ugled uzimali svećenici magi, a u hinduizmu brahmani.

U antičkoj Grčkoj svećenik nije igrao tako veliku ulogu; on je službenik svetišta odnosno pojedinog boga. Ženska božanstva imala su žene - svećenice. U Rimu su svećenici državni funkcioneri, birani kao i ostali magistrati (u najstarije vrijeme samo iz patricijskih rodova); visoki se svećenici nazivaju *pontifices*, a najviši svećenik pontifex maximus.

Svećenici su bili vrlo utjecajni u plemenskom životu starih Germana i Kelta (druidi), dok se na stare Slavene ne zna da li su imali poseban svećenički stalež. Svećenik starih Slavena naziva se u literaturi žrec (starocrkvenoslavenski жьрьць). 

U ranom kršćanstvu javlja se misao o svećeničkom pozivu svih vjernika (koju će kasnije naglasiti protestanti); međutim, vrlo rano stvara se hijerarhijski ustrojeno ministerijalno svećenstvo. (Usp. prezbiter, jerej, biskup, metropolit, papa).

Većina zajednica nastalih nakon reformacije ne poznaje pojam svećenika u tradicionalnom smislu; tim vjerskim zajednicama rukovode duhovnici, pastori, propovjednici. U anglikanskoj crkvi u novije vrijeme i žene mogu obavljati svećeničke dužnosti.

Povezano
--------

* Svećenica ili sveštenica
* Svećenstvo ili sveštenstvo

Izvori
------

Literatura
----------

***Svećenik*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Rečnik srpskohrvatskoga književnog jezika*, Matica srpska, Novi Sad, 1967-1976.
* *Opća enciklopedija JLZ* (7 Raš-Szy), Zagreb, 1981.
**Serian**, malena indijanska porodica jezika izolirana unutar Velike porodice Hokan. Ime je dobila po plemenu Seri, nastanjenima uz obalu Sonore, a prije i na otoku Tiburón i Angel de la Guarda. Seri su se u prošlosti sastojali od više skupina koje su govorile srodnim jezicima i dijalektima. Ostala plemenska imena su: Guaymas (Xica Xnai Iic Coii *‘los que viven hacia el viento del sur’*), Salineros, Tiburones (Tahéjöc comcáac *‘la gente de la isla del Tiburón’*), Upanguaymas (Xica Xnai Iic Coii), Tepocas (Xica Hai Iic Coii *‘los que viven hacia el verdadero viento’*), i sa otoka San Esteban Xica Hast Ano Coii.

Literatura
----------

Olivera, J.L.D. and A. López. 1988. Isla Tiburón para los "Tiburones" Etnias 1(2):9-10.
Felger, R.S. and M.B. Moser. 1985. People of the Desert and Sea. Ethnobotany of the Seri Indians. University of Arizona Press, Tucson.

Vanjske poveznice
-----------------

* Bandas Seris Arhivirano 2007-10-10 na Wayback Machine-u
* Serian Family Arhivirano 2012-12-31 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Indijanci :: Hoka |
| --- |
| 
Chimarikan • Chumashan • Esselenian • Guaycuran • Jicaquean • Kulanapan • Palaihnihan • Quoratean • Salinan • Sastean • Serian • Tequistlatecan • Tlapanecan • Yanan • Yuman • Washoan • Yurumanguí
 |

| * p
* r
* u
Hokan :: Serian |
| --- |
| Seri • Guaymas • Salineros • Tepocas • Tiburones • Upanguaymas • Xica Hast Ano Coii |
Mašina za mlevenje kostiju u logoru Janovska u Poljskoj.
**Sonderkommando 1005** je bila opsežna operacija iskopavanja i uništavanja tela nacističkih žrtava, koju su u celoj istočnoj Evropi, od maja 1942. godine, vršile specijalne jedinice SD, pod komandom SS vođe Paula Blobela. U skladu sa Hajdrihovim planom o brisanju tragova masovnih zločina, sve do kraja rata trajala je organizovana akcija spaljivanja leševa miliona ubijenih u istočnoj Evropi. Organizacija cele akcije je poverena Blobelu – jednom od najodgovornijih za masakr u Babijem Jaru kod Kijeva, kada je za samo dva dana, septembra 1941, ubijeno 33.771 jevrejskih muškaraca, žena i dece.

U Beogradu je akcijom uništavanja tela ubijenih rukovodio Gustav Vilhelm Templ, u koordinaciji sa SS majorom Brunom Zatlerom. Prema svedočenju koje je Državnoj komisiji za utvrđivanje zločina okupatora i njihovih pomagača dao Momčilo Damnjanović iz sela Vrhovca, koji je bio prinuđen da radi na iskopavanju leševa, u Jajincima su svakoga dana formirane po dve „kamare" na kojima je spaljivano najpre 700, a kasnije i do 1.200 tela. Zatvorenicima je naređeno da sve pronađene dragocenosti u toku rada obavezno predaju nemačkim vojnicima. Posebne grupe logoraša su određene da raspu pepeo spaljenih po okolnim poljima, pošto bi ga prethodno pregledali, kako bi sačuvali eventualne ostatke plemenitih metala. Momčilo Damjanović je uspeo da pobegne sa trojicom zatočenika posle 36 dana rada na monstruoznom poslu spaljivanja leševa ubijenih u Jajincima. Ostali zatvorenici koji su činili „nebeski odred" (pored petorice logoraša sa Banjice, sa kojima je doveden Damjanović, činilo ga je 55 Jevreja i 35 Roma) ubijeni su kada su u Jajincima „lomače pogašene".

Napomena
--------

* Sadržaj članka je preuzet iz publikacije *Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.* Arhivirano 2014-12-17 na Wayback Machine-u objavljene pod Creative Commons licencom.

Izvori
------

1. 1 2  „*Mesta stradanja i antifašističke borbe u Beogradu 1941–44.*". Arhivirano iz originala na datum 2014-12-17. Pristupljeno 2014-10-26.

Literatura
----------

* Sima Begović, Logor Banjica 1941–1944, 1-2, Beograd, 1989.
* Milan Koljanin, Nemački logor na beogradskom Sajmištu 1941–1944, Beograd, 1992.
**Damanhur** (arapski:دمنهور/*Damanhūr*, koptski: *Ptīminhōr*) antički *Hermopolis Parva* je grad od278,413 stanovnika u Egiptu.. On je i administrativni centar Muhafaze Beheira.

Geografske karakteristike
-------------------------

Damanhur se prostire na zapadu Delte Nila, duž obala Mahmudijskog kanala, udaljen oko 60 km jugoistočno od Aleksandrije.

Zgrada opere
Trg Sa
Mahmudijski kanal

Historija
---------

Ime grada je derivat od njegovog staroegipatskog imena **Timinhor** (Grad boga Horusa), isto ime tokom historije imalo još nekoliko centara u Delti Nila.

Još od vremena Ptolemejskog Kraljevstva, kad je bio znan kao *Hermopolis Parva*, bio je administrativni centar jedne nome.
Nakon tog je za vladavine Fatimida od 11. vijeka prijestolnica današnje Muhafaze Beheira.
Teško je oštećen u potresu 1302. ali se brzo oporavio nakon što je mamelučki kalif Barkuk krajem 14. vijeka obnovio njegove utvrde da spriječi napade Beduina.

Za srednjeg vijeka prosperirao je kao stanica karavana na putu Aleksandrija - Kairo.

Damanhur od 2010. ima univerzitet sa 12 fakulteta, on je nikao kao filijala Aleksandrijskog univerziteta - 1979.

Privreda
--------

Današnji Damanhur je centar zapade Delte Nila, raskršće željezničkih pruga važnih za transport poljoprivrednih proizvoda.
On je i grad tekstilne i prehrambene industrije.

Željeznička pruga Kairo-Aleksandrija prolazi preko grada.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Egypt, Arab Republic of Egypt*" (engleski). City population. Pristupljeno 24.7. 2020.
2. 1 2  „*Damanhur*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija. Pristupljeno 24.07.2020.
3. 1 2 3 4 5  „*Damanhūr, Egypt*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 24.7. 2020.
4. ↑  „*Damanhour university*" (engleski). Damanhour university. Pristupljeno 24.7. 2020.

Vanjske veze
------------

***Damanhur*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Damanhūr, Egypt* ()
* *Damanhur* ()
Ova divizija formirana je u aprilu 1941. od regruta 15. regrutnog talasa kao **704. posadna divizija**. S obzirom na njenu namenu, divizija je imala nekompletnu formaciju bez izviđačkog bataljona, sa redukovanim artiljerijskim i specijalističkim sastavima. Njeno transportovanje na teritoriju Srbije otpočelo je 15. maja 1941. Štab divizije bio je smešten u Nišu, a štabovi pukova u Kraljevu i Kosovskoj Mitrovici. Brojno stanje divizije 21. decembra 1941. je iznosilo: 170 oficira, 39 službenika, 981 podoficira i 6403 vojnika.

Zbog borbenih potreba divizija je tokom preformirana i formacijski popunjena ljudstvom i borbenom tehnikom do standardne formacije pešadijske divizije. Počev od 1. maja 1943. divizija zvanično menja naziv u **104. lovačku diviziju** (nem. *104. Jäger-Division*). Tada je imala oko 13.200 vojnika u sledećoj formaciji:

724. pešadijski puk  
734. pešadijski puk  
654 artiljerijski puk  
104. izviđački bataljon (nem. *104. Aufklärung Abteilung*)  
104. bataljon oklopnih lovaca (nem. *104. Panzerjäger Battalion*)  
104. inžinjerijski bataljon  
104. bataljon veze

Komandant divizije bio je general Hartvig fon Ludviger (nem. *Hartwig von Ludwiger*). Nakon preformiranja **104. lovačka divizija** delovi divizije učestvovali su u operaciji "Švarc". Krajem juna 1943. divizija je prebačena na teritoriju Grčke, gde je ušla u sastav Armijske grupe "E".

U sastavu Armijske grupe "E" učestvovala je od septembra do decembra 1944. u probijanju njene glavnine od Makedonije preko Kosova i Metohije, jugozapadne Srbije i istočne Bosne do Sarajeva.

**104. lovačka divizija** učestvovala je u borbama za Travnik januara 1945. i vodila teške borbe u Podravini tokom marta, te u porečju Une i kod Karlovca aprila i maja 1945. godine. Zarobljena je od strane jedinica Jugoslovenske armije u Sloveniji maja 1945.

Komandant divizije general Ludviger osuđen je za ratne zločine i obešen u Beogradu 5. maja 1947.
Parstka brončana skulptura (moguće Surena), Nacionalni muzej u Teheranu
**Surena** (84. - 52. pne.) je iranski vojskovođa iz partske dinastije u vrijeme vladavine Oroda II.

Plutarh opisuje Surenu kao „*ekstremno naočitog čovjeka koji je prema mnogočemu prvi iza kralja, dok se nijedan Part ne može mjeriti s njim u pogledu hrabrosti i sposobnosti*". Riječ *Suren* na avestičkom jeziku znači „snažan". Godine 54. pne. Surena je vodio Orodove trupe u bitku za grad Seleukiju. Poslije pobjede Surena je postao glavnim kandidatom za naslijednika prijestolja (Orod je prethodno smijenio Mitridata III.). Godinu dana poslije, Rimljani na čelu s Markom Krasom prešli su zapadne granice Partske Monarhije s ciljem teritorijale ekspanzije. Orod je potom poslao svoju tešku konjicu pod zapovjedništvom Surene da im se suprostavi. Dvije vojske susrele su se u bitci kod Kare (pokraj grada Harana u današnjoj Turskoj), gdje se partska vojna oprema pokazala superiornijom od rimske i omogućila pobjedu nad brojčano nadmoćnijim Rimljanima. Vojni uspjeh Parta bio je sramotan za Rimljane koji su pretrpjeli gubitke od 20.000 mrtvih i 10.000 zarobljenih, te je uzrokovao veliko samopouzdanje kod istočnih naroda koji su se suprostavljali rimskoj hegemoniji. Zbog straha i ljubomore na uspjeh generala Surene protiv rimske vojske, partski kralj Orod II. dao ga je pogubiti. Pretpostavlja se kako je Suren inspiracija legende iz iranske mitologije o heroju Rostamu.

Povezano
--------

* Bitka kod Kare
* Marko Licinije Kras
* Partska Monarhija

Izvori
------

1. ↑  Surena (Livius.org)
2. ↑  Plutarh: Marko Kras
3. ↑  General Surena - heroj bitke kod Kare (Iran Chamber)

Vanjske veze
------------

* Iran Chamber: General Surena - heroj bitke kod Harana
* Surena (Livius.org)

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Surena** |
**Osječka lekarska afera** je naziv za organizovanu akciju proustaških lekara u Osjeku protiv lekara Jevreja koji su živeli i radili u ovom gardu, u Nezavisnoj Državi Hrvatskoj, tokom Drugog svetskog rata u Jugoslaviji.

Ciljevi
-------

Ciljevi afere bilu su:

* Prisvajanje odlično opremljenih ordinacija od strane proustaški lekare, što je predstavljalo poseban vid pljačke,
* Sistematsko zlostavljanje i ponižavanje Jevreja
* Sistemsko istrebljenje Jevreja, u cilju rasne čistoće zdravstvene službe Nezavisne Države Hrvatske.

Istorijat
---------

Do početka Drugog svetskog rata u Osjeku je radilo oko 40 lekara Jevreja, od kojih su Osjeku ostala da žive i rade u 1942. godini samo četri lekara (neki su odvedeni u logore, ili su uključeni u sastav ekipe za suzbijanje endemskog sifilisa u Bosni i Hercegovini, dok je manji broj uspeo da prebegne na teritorije pod italijanskom okupacijom.

Akciju ili aferu, pokrenula je grupa ustaških lekara u Osjeku 1942. koju su predvodili dr Zvonimir Senić i dr Ivanović. Naime oni su uputili zahteva Glavnom ravnateljstvu za javni red i sigurnost u Zagrebu, „da se navedena četri lekara Jevreja iz Osjeka upute u logor u interesu rasne čistoće zdravstvene službe NDH".

Izvori
------

1. ↑  J. Romano, *Jevreji zdravstveni radnici Jugoslavije 1941—1945*, Zbornik 2 Jevrejskog istorijskog muzeja Beograd,1973, str. 111—113.
2. ↑  *Dokumenat u Jevrejskom istorijskom muzeju Beograd*, reg. broj 1855, dok. 6.
**Suro** ili **Sureung** (수릉, 首陵), (? - 199), kolokvijalno poznat kao **Kim Suro**, je bio polulegendarni osnivač i kralj države Geumgwan Gaya na jugoistoku Koreje. 

Suro je, prema legendi, bio jedan od šest prinčeva koji su se izlegli iz jajeta spuštenog s nebesa u zlatnoj posudi. Suro je bio najstariji i pomogao je braći da osnuju države koje će kasnije činiti Konfederaciju Gaya. Prema legendi - za koju se vjeruje da je nastala u kasnijem budističkom periodu - njegova supruga Heo Hwang-ok je bila princeza iz indijske zemlje Ayuta (아유타, 阿踰陀). Dio modernih historičara vjeruje da se to odnosi na Ayodhya|Ayodhyu u Indiji, koju zbog toga danas često posjećuju delegacije kako iz Južne, tako i iz Sjeverne Koreje.

Suro je godine 2010. postao protagonist *Kim Suro*, južnokorejske TV-serije u kojoj njegov lik tumači Ji Sung.

Eksterni linkovi
----------------

* Tomb of King Suro Life in Korea
* Gaya Culture Festival
* Kim Suro, TV drama from MBC

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **nema**  |  **Kralj Gaye** 42-199 | Slijedi: **Geodeung Wang**  |
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Dekoracija**. Za druga značenja, v. Dekoracija (razvrstavanje).* |

Rokoko štuko reljef na svodu *Crkve sv. Petra i Pavla* u Krakovu, Poljska.
**Dekoracija** (francuski: *décoration*, latinski: *decoratio* = ukras) je **ures**, **ukras**, poglavito u likovnoj umjetnosti.

U slikarstvu i kiparstvu dekoracije su obično ornamenti ili uzorci koji se ponavljaju s ciljem da se slika ili skulptura učini dodatno interesantnija.

U arhitekturi, može se nalaziti na pročelju, portalima, prozorima i sl. a ostvaruje se uz uporabu stupova, polustupova, kontrafora, balustrada, arhivolta i arhitrava, niša i drugih građevnih i plastičnih elemenata, koji su u svakom stilskom razdoblju različito oblikovani.

Unutrašnjost građevine, stubišta, sobe, predvorja, dvorane, hodnici i sl. mogu se ukrasiti arhitektonskim, figuralnim i ornamentalnim dekoracijama, polustupovima, pilastrima, vijencima, freskama, slikama, štuko ukrasima, mozaicima, te različitim vrstama predmeta primijenjene umjentosti (svijećnjaci, tapiserije, umjetnički oslikane keramičke ili drvene ploče i dr.)

*Dekorativna umjetnost* (francuski: *art dècoratif* , kratica: *Art Deco*) je pojam nastao na izložbi dekorativne umjetnosti u Parizu 1925. godine, kojoj je zajednička odlika bila izrazita dekorativnost (urešenost).

Poveznice
---------

* Dekoracija (predmet)
* Konstrukcije
* Art Nouveau
**Svinjski jazavac** (*Arctonyx collaris*) kopnena je životinja, pripadnik porodice kuna i jedini predstavnik roda ***Arctonyx*** unutar potporodice jazavaca. Dostiže duljinu do 70 centimetara, sa srednje dugom smeđom dlakom, zdepastim tijelom, bijelim vratom, dvije crne pruge na izduljenom bijelom licu i ružičastom njuškom nalik svinjskoj.

Svinjskog jazavca pronalazimo u jugoistočnim azijskim tropskim kišnim šumama. Njegov fizički izgled nalikuje onom u europskog jazavca, no manji je, s većim kandžama na prednjim udovima. Njegov rep prekriven je duljim bijelim dlakama, a prednji udovi imaju bijele kandže.

Svinjski je jazavac svejed, te se njegova prehrana sastoji od voća, korijenja i manjih životinja. Svinjski je jazavac noćna životinja.

Čest je primjer kroz svoj širok raspon obitavališta, te je njegov status procijenjen na smanjeni rizik od strane Međunarodnog saveza za očuvanje prirode.

Drugi projekti
--------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Svinjski jazavac** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **rodu Arctonyx** |
**Bizerte** ili **Bizerta** (arapski: بحيرة بنزرت‎) je velika laguna na sjeveru Tunisa u vilajetu Bizerta.

Karakteristike
--------------

Laguna je duga oko 13 km, široka do 11 km i ima površinu od 128 km². Prostire se od grada Bizerta na sjeveru do grada Menzel Bourguiba na jugu.
Danas je povezena sa Sredozemnim morem kanalom dugim 6 km (širokim 0,8 km) kog su prokopali Francuzi 1895. nešto južnije od starog krivudavog i suviše plitkog kanala.

Time je laguna dobila potpuno novu ulogu velike pomorske baze Sidi Abdallah koju su Francuzi podigli na njenom jugozapadnom kraju. kod današnjeg grada Menzel Bourguibe.

Karta i 19. vijeka
Laguna je prilično plitka, prosječna dubina joj iznosi 7 m, a najdubljem dijelu 12 m, tako da je danas prilično zagađena, jer duž njenih obala danas živi skoro 200 000 stanovnika a izgrađene brojne tvornice. Zbog tog postoji projekt koji je u fazi realizacije da se do 2020. očisti.

Hidrografska mreža pritoka koje se slijevaju u lagunu je dobro razvijena, tako da njihov sliv iznosi 252 km². Iako su to vadiji koji vodu imaju uglavnom zimi, od njih je najznačajniji *Vadi Tinja* koji izvire iz Jezera Ičkeul koje ima sliv od 2.080 km² pa prosječno donosi i do 438 Mm³.

Laguna je zajedno s prostorom Nacionalnog parka Ichkeul (područje od 3084 km²) godine 1977. proglašena rezervatom biosfere, a nakon tog 1980. i jednim od lokalita na UNESCO-voj listi mjesta svjetske baštine u Africi i Ramsarske konvencije.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Caractérisation hivernale de la lagune de Bizerte*" (francuski). Bull. Inst. Natn. Scien. Tech. Mer de Salammbô. Pristupljeno 4. 12. 2019.
2. 1 2 3  „*Bizerte*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 4. 12. 2019.
3. ↑  „*Integrated Programme for Protection of the Lake Bizerte against Pollution*" (engleski). Union for the Mediterranean. Pristupljeno 4. 12. 2019.
4. ↑  „*Bilans hydrologiques de la lagune de Bizerte*" (francuski). Consortium Érudit. Pristupljeno 4. 12. 2019.
5. ↑  „*Parc National d'Ichkuel & Lake Bizerte, Tunisia*" (engleski). Globwetland. Pristupljeno 4. 12. 2019.

Vanjske veze
------------

***Bizerte (laguna)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Integrated Programme for Protection of the Lake Bizerte against Pollution* ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh90001509

 |
**Teron** (? - 473. pne.), sin Enesidamov, bio je grčki tiranin u gradu Akragantu na Siciliji od 488. pne. Ubrzo nakon toga je postao saveznik Gelona, koji je u to vrijeme kontrolirao Gelu, a od 485. pne. i Sirakuzu. Gelon je kasnije postao Teronov zet.

Teron je zaratio s gradom Selinunteom te tiranima Himere, i Terila. Potonji, prognan iz svog grada, sklopio je savez sa Kartagom preko svog zeta Anaksilaja, tiranina Regija. Teron je osvojio Himeru, ali ga je potom opsjela kartaginska vojska iz pomoć Terila. Godine 480. pne. Teron je, zajedno s Gelonom, ostvario veliku pobjedu nad Kartažanima pod zidinama Himere. Tako je za vrijeme vladavine Terona, Akragas zajedno sa Sirakuzom i Selinunteom formirao svojevrsni "trijumvirat" koji je dominirao helenskom Sicilijom. Teron je umro 473. pne. i nakratko ga je naslijedio Trazidej, a koga je porazio Gelonov brat i nasljednik Hijeron I. Nakon tog poraza je Akragas došao pod vlast Sirakuze.

Pindar je svoje dvije olimpijske ode - 2 i 3. - posvetio Teronu kao pobjedniku utrke dvokolica na Olimpijskim igrama 476. pne. Pjesnik Simonid sa Keja je također živio na Teronovom dvoru.
**Svileni mravojed** ili **dvoprsti mravojed** (lat. *Cyclopes didactylus*) je sisavac iz reda krezubica|. Jedina je vrsta iz porodice *Cyclopedidae*.

Svileni mravojed najmanji je živući mravojed. Ima proporcionalno kraće lice i veću lubanju od drugih vrsta mravojeda. Odrasli imaju ukupnu dužinu u rasponu od 360 do 450 mm, uključujući i rep dug 17 do 24 cm. Težina je 175 do 400 g. Krzno je gusto i meko, koje varira od sive do žućkaste boje, sa srebrnim sjajem. Mnoge podvrste imaju tamnije, često mrke pruge i svjetlije udove. Oči su crne, a stopala crvena.

Ovoj vrsti ne prijeti opasnost od izumiranja, jer ima široko rasprostranjenje i česta je vrsta. 

Svileni mravojed
Areal svilenoga mravojeda obuhvaća veći broj država. Vrsta je prisutna u državama kao što su: Brazil, Meksiko, Venezuela, Kolumbija, Bolivija, Salvador, Gvajana, Surinam, Francuska Gvajana, Peru, Ekvador, Panama, Nikaragva, Kostarika, Gvatemala, Honduras, Belize te Trinidad i Tobago. 

Staništa svilenoga mravojeda su šume i savane. Po visini rasprostranjenosti obitava na prostorima od razine mora do 1500 metara nadmorske visine.

Ženka obično okoti po jedno mladunče.

Izvori
------

1. ↑  Hayssen, V. et al. (2012). "Cyclopes didactylus (Pilosa: Cyclopedidae)". Mammalian Species 44 (1): 51–58.
**Dangriga** nekadašnji *Stann Creek* je grad od 10,803 stanovnika. na istoku Belizea u Okrugu Stann Creek u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Dangriga se prostire na ušću 32 km dugog potoka *North Stann* u Karipsko more. 
Od Belize Citya na sjeveru je udaljena 80 km cestom uz potok Roaring, ali brodom samo 65 km.

U Belizeu je poznat kao kulturna prijestolnica Garifuna, i po festivalu za dan grada koji se slavi 19. novembra kad Garifune plešu i pjevaju po čitavom gradu.

Historija
---------

Ušće Stanna
Stann Creek su osnovale Garifune izbjegle iz Hondurasa - 1848. Garifune potomci crnih robova i Karipskih indijanaca koji su tokom 18. vijeka prognani iz tadašnjih britanskih karipskih kolonija, nisu bili zadavoljni stanjem u Hondurasu kad je prestao biti 
španjolska kolonija pa su odabrali Britanski Honduras kao manje zlo.

Stann Creek se vremenom razvio kao luka i trgovište za ribu, drvo, banane i kokos.
Od industrije ima pogon za punjenje voćnih sokova i konzerviranje voća.

Današnja Dangriga je gradić sa regionalnom bolnicom i aerodromom (ICAO: **MZPB**, IATA: **DGA**) sa linijama do Belize Citya.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Dangriga Town in Stann Creek*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.05.2023.
2. 1 2 3 4 5  „*Dangriga*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 11.05.2023.
3. ↑  „*Dangriga Airport*" (engleski). SKYbrary. Pristupljeno 11.5. 2023.

Vanjske veze
------------

***Dangriga*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Dangriga* ()
**Tenor** (lat. *tenere* — držati) je najviši muški glas u modalnom registru, tj. vokalni registar najčešće korišćen u pevanju i govorenju. Nalazi se iznad baritona.

Tipični tenor glas ima raspon od C-a jednu oktavu ispod srednjeg C-a (261,6 Hz) do C-a jednu oktavu iznad srednjeg C-a (523,2 Hz). U horskoj muzici, tenor je drugi najniži glas, iznad basa i ispod alta i soprana. S obzirom da je pravi tenorski glas redak, ponekad viši baritoni ili niže alte pevaju tenorsku ulogu.

U operi
-------

Ima više vrsta tenora. U klasičnoj muzici, tenorski glas određen je po vokalnom rasponu, vokalnoj boji, vokalnoj težini, tesituri, tj. rasponu gde je glas najprirodniji i najlakše ga je proizvesti, vokalnoj rezonanci, i mestima izmene u glasu (passaggio). Navedene glasovne osobine upotrebljavaju se u ocenjivanju vrste svakog vokalnog raspona, ne samo tenora.

Vrste tenora
------------

* Lirski
* Dramski
* Koloraturni
* Spinto
* Kontra
* Baritonalni

Vanjske veze
------------

* 

* Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Tenor***
**Džidžel** (arapski: جيجل) je lučki grad od 131,513 stanovnika na sjeveroistoku Alžira u Pokrajini Džidžel u kojoj je i administrativni centar.

Djidjelli, Igilgili

Geografske karakteristike
-------------------------

Džidžel leži na poluotoku Sredozemnog mora nedaleko ušća vadi Djendjena, udaljen 138 km
sjeverozapadno od grada Constantina i 88 km istočno od Bedžaje.

Njegovo ime znači brdo jer je okružen brdima Masiva Aures sa svih strana. Zbog tog ima vrlo povoljnu mikroklimu tako da je za razliku od mnogih alžirskih gradova vrlo zelen obrastao gustim šumama hrasta plutnjaka.

Centar grada
Pored Arapa u gradu živi i puno pripadnika berberskih Kabila.

Historija
---------

Džidžel je nastao kao fenička trgovačka kolonija u 10. vijeku pne.
Za Antičkog Rima bio je poznat pod imenom - **Igilgili**.

Od 16. vijeka je u rukama pirata Hajrudina Barbarose, i nakon njegove smrti ostao je piratska baza 
sve do 1839. kad ga je zauzela francuska vojska.

Snažni otpor lokalnog stanovništva konačno je slomljen tek 1851. zbog tog su Francuzi podigli tri fortifikacije na južnom rubu tadašnjeg grada i vrlo oprezno kolonizirali (minimalno) grad. Staru medinu i velik dio grada razorio je potres 1856. 
Francuzii su novi grad podigli sa širokim bulevarima obrubljenim drvoredima.

Resort Oued Kissir

Privreda i transport
--------------------

Džidžel je centar drvne industrije, ekspoatacija hrasta plutnjaka i grad brojnih štavionica i pogona za obradu metala.

Okolica grada je ratarsko - ribarski kraj poznat po agrumima i žitaricama. Ti se proizvodi izvoze iz njegove luke.

Današnji Džidžel je i poznata turistička destinacija zbog lijepih pješčanih plaža sa resortima i kockarnicom i zbog obližnjih zelenih planina koje su popularne među 
planinarima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Algeria, People's Democratic Republic of Algeria*" (engleski). City population. Pristupljeno 23.1. 2020.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Jijel, Algeria*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 22.1. 2020.
3. 1 2 3  „*Présentation*" (francuski). Villes. Pristupljeno 22.1. 2020.

Vanjske veze
------------

***Džidžel*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Jijel* ()
**Elburg** je općina od 23,740 stanovnika i grad od 11,630 stan. u sredini Nizozemske u Provinciji Gelderland.

Geografske karakteristike
-------------------------

Elburg se nalazi između Zwollea i Harderwijka. Prostire se duž obala jezera Veluwemeer i Drontenmeer, koja ga razdvajaju od Poldera Oostelijk Flevoland u Provinciji Flevoland.

Elburg je poznat po svom dobro očuvanoj srednjovjekovnoj utvrdi u kojoj se nalazi 600 spomenika i 8 muzeja, pa privlači brojne turiste.

Historija
---------

Tlocrt grada iz 16. vijeka
Historija Elburga seže do 796. kad je prvi put dokumentiran. 
Kako se nalazio na Zuiderzeeu zarana se bavio ribarstvom, pomorstvom i trgovinom pa je gradska prava dobio 1233.

Između 1392. i 1396. potpuno obnovljen i od tad historijski centar ima današnji oblik utvrde. Ona je projektirana na principu zlatnog reza, što je tada bilo rijetkost, tako da ima pravilni ortogonalni raspored ulica.

Još od 1367. Elburg je bio član Hanzeatskog saveza, koji kao udruženje postoji još i danas i okuplja gotovo 200 centralnoeropskih gradova.

Sve do 1932. bio je ribarska luka na Zuiderzeeu, tad je izgrađena Brana Afsluitdijk i stvoren IJsselmeer sa polderima, tako da se Elburg udaljen od mora pa je ribarstvo ustupilo mjesto drugim zanimanjima.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka Haselünne, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Welkom in Elburg*" (engleski). Gemeente Elburg. Arhivirano iz originala na datum 2022-06-19. Pristupljeno 11.11.2022.
2. 1 2 3 4  „*Elburg in Elburg (Gelderland)*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.11.2022.
3. 1 2 3 4 5 6 7  „*Elburg Municipality in Gelderland (Netherlands)*" (engleski). City population. Pristupljeno 11.11.2022.
4. ↑  „*Partnerstad Haselünne*" (engleski). Gemeente Elburg. Arhivirano iz originala na datum 2022-06-21. Pristupljeno 11.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Elburg*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gemeente Elburg* (službene stranice) Arhivirano 2022-06-23 na Wayback Machine-u ()
**Valerij Dimitrijevič Bolotov** (ruski: , ukrajinski: Вале́рій Дми́трович Бо́лотов, 13. februar 1970 - 2017) je pro-ruski separatistički aktivist i militant na istoku Ukrajine, poznat kao prvi predsjednik samoproglašene Luganske Narodne Republike, odnosno kao jedan od zapovjednika njenih paravojnih formacija poznatih kao Armija Jugoistoka.

Bolotov se rodio u Taganrog u susjednoj Rusiji, ali je kao dijete sa porodicom došao u Lugansku oblast tadašnje sovjetske Ukrajine. Kao mladić je služio u 103. gardijskoj zračno-desantnoj diviziji Sovjetske armije, te je, prema vlastitim navodima, sudjelovao u borbama na početku rata u Nagornom Karabahu. Prema navodima Russia Today, nakon završetka službe je stekao dvije univerzitetske diplome.

Javnosti je postao poznat kada je, nekoliko mjeseci nakon euromajdanskog prevrata, zajedno sa svojim pristašama 5. aprila 2014. zauzeo sjedište ukrajinske tajne službe SBU u Lugansku. 21. aprila je na javnom zboru, slično kao i Pavel Gubarev u susjednoj Donjeckoj oblasti, proglašen "narodnim guvernerom" Luganske oblasti. 18. maja ga je skupština novoosnovane LNR proglasila predsjednikom.

Za vrijeme sukoba sa ukrajinskim vlastima je ranjen, te je zbog lošeg zdravstvenog stanja podnio ostavku 14. augusta. Zamijenio ga je Igor Plotnjicki. Bolotov je nakon toga otišao u Moskvu odakle je organizirao dostavu humanitarne pomoći stanovništvu Luganske oblasti.

Izvori
------
**Braon linija** je bila prva, na brzinu utvrđena linija Sremskog fronta, po sistemu međusobno odvojenih uporišta, i nalazila se iza nemačkih prihvatnih položaja na liniji Boljevci - Surčin - Batajnica. Braon linija bila je posednuta delovima divizije Bether: bataljonom Centner, 562. landesšicen bataljonom, 1. policijskim nastavnim bataljonom i delovima 812. bataljona za osiguranje.

12. vojvođanski korpus NOVJ počeo je napad na Braon liniju 25. oktobra 1944. sa 11. krajiškom divizijom na levom, 36. vojvođanskom na desnom, a 16. vojvođanskom divizijom u centru. Napad 16. vojvođanske divizije na glavna uporišta na ovoj liniji na odseku Putinci - Dobrinci počeo je 25. oktobra u 12 časova. Borbena grupa Centner, podržavana dejstvom artiljerije divizije Bether sa Zelene linije, pružila je vrlo snažan otpor. Nakon odbijenog napada Vojvođana, borbena grupa Centner izvršila je protivnapad. Da bi zadržali kontrolu nad situacijom, komandanti i komesari brigada priključili su se streljačkom stroju svojih jedinica.

Napad na Putince obnovljen je istog dana u 18 časova. Nakon oštre borbe, Prvoj vojvođanskoj brigadi uspelo je da prodre u selo i da ga do 3 časa 26. oktobra zauzme. Time je bio otvoren put u pozadinu drugih položaja na Braon liniji, pa su nemački delovi bili prinuđeni da ih napuste, i da se povuku na Zelenu liniju.

Druga vojvođanska brigada u ovim borbama imala je 14 poginulih i 25 ranjenih boraca. Između ostalih, poginuo je u streljačkom stroju i politički komesar 2. vojvođanske brigade Arso Mijović, dok je komandant 2. brigade Sava Sogić ranjen..

Napomene
--------

1. 1 2  Pajović, Uzelac, Dželebdžić: SREMSKI FRONT 1944-1945, strana 38
2. ↑  Žarko Atanacković: DRUGA VOJVOÐANSKA NOU BRIGADA, strana 268

Literatura
----------

* Ljubivoje Pajović, Dušan Uzelac, Milovan Dželebdžić: SREMSKI FRONT 1944-1945, BIGZ, Beograd 1979.
* Milorad Gončin: U ROVOVIMA SREMA, NIRO Eksport-pres, Beograd
* Žarko Atanacković: DRUGA VOJVOÐANSKA NOU BRIGADA, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1978.
* Špiro Lagator: ČETVRTA VOJVOÐANSKA BRIGADA, Vojnoizdavački zavod, Beograd 1973.
* IZVOD IZ RATNOG DNEVNIKA KOMANDE GRUPE ARMIJA »F« ZA PERIOD OD 1. JULA DO 31. DECEMBRA 1944. GODINE, Zbornik NOB-a, tom XII, knjiga 4, Prilog I, Vojnoistorijski institut, Beograd 1979. Signatura originala: NAW T311, roll 190, frames 763—1007; roll 191, frames 191—278.
Statua Sobekhotepa IV. (Louvre)
**Sobekhotep IV Khaneferre** bio je egipatski faraon koji se smatra najmoćnijim vladarom Trinaeste dinastije. Bio je sin 'Božjeg oca' Haankhefa i 'kraljeve majke' Kemi, te brat Neferhotepa I, koga je naslijdio na prijestolju.

Dvor Sobekhotepa IV je činila 'kraljeva supruga' **Tjan**, te nekoliko djece. Vezir je bio **Neferkare Iymeru**, blagajnik**Senebi**, a vrhovni upravitelj dvora **Nebankh**.

Kralj je vladao 10 godina i iza sebe ostavio brojne spomenike. Gradio je uglavnom po Abydosu i Karnaku. Spominju se također i vojni pohodi protiv Nubije.

Židovski pisac [[Artapan spominje kralja Chenephresa koji je napao Nubiju, te tvrdi da je bio Mojsijev suvremenik.

V. također
----------

* Popis faraona

Literatura
----------

* K.S.B. Ryholt, *The Political Situation in Egypt during the Second Intermediate Period* (*Carsten Niebuhr Institute Publications*, vol. 20. Copenhagen: Museum Tusculanum Press, 1997).
* Sobekhotep IV


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Neferhotep I** | **Faraon Egipta**Trinaesta dinastija | Slijedi:**Sobekhotep V** |

***Sobekhotep IV*** na Wikimedijinoj ostavi
**Szentendre** (hrvatskosrpski: *Senandrija* ili *Sentandreja*, njemački: *Sankt Andrä*, slovački: *Svätý Ondrej*) je grad na sjeveru Mađarske od 25,542 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Pest.

Geografske karakteristike
-------------------------

Szentendre leži udaljen 20 km sjeverno od Budimpešte, na desnoj obali istoimenog desnog rukavca Dunava - *Szentendrei Duna*.

Historija
---------

U vrijeme Rimskog Carstva od 2. vijeka, tu se nalazila jedna od utvrda dunavskog limesa - **Ulcisia Castra** (Vučja tvrđava)

Srednjovjekovnu Sentandreju prvo su razarali Mongoli, a nakon njih dokrajčili Osmanlije za invazije tokom 15 - 16. vijeka. Grad je obnovljen tokom 17. vijeka, nakon protjerivanja Osmanlija i naseljen brojnim izbjeglicama koji su pristizali sa Balkana, počevši od Srba, Vlaha, Grka, Slovaka, Njemaca, Hrvata i drugih. 
Svaka grupa - naseljavala se u svom etničkom kvartu, podizala vlastitu crkvu, pa su tako poprilično dugo uspjele zadržale svoje nacionalne specifičnosti.

Tako da danas Szentendre ima ukupno devet crkava, jedna od najvećih je pravoslavna Navještenja Marijina podignuta u baroknom stilu u grčkom kvartu. Na centralnom trgu (Fő tér) koči se kužni stup podignut 1763.

Srbi su se u Szentendre počeli doseljavati nakon privilegija koje im je dodjelio car Leopold I - 1690.
Najviše se njih doselilo (oko 8000 porodica).vođeni patrijarhom Arsenijem Čarnojevićem. Tako da su početkom 
18. vijeka oni bili većinsko stanovništvo tog gradića.

Iako u njemu danas ne živi puno Srba, on je još uvijek sjedište Budimske eparhije - Srpske pravoslavne crkve.

Szentendre je danas vrlo popularna turistička destinacija - naročito za jednodnevne izlete iz Budimpešte, zbog svoje mediteranske atmosfere, uličice su popločene kamenom, a ima i puno mediteranskog bilja smokava, koje su njegovi novi stanovnici - nastavili uzgajati i u tom novom kraju, daleko od domovine.

Jedna od najvećih atrakcija grada je etnografski muzej na otvorenom, gde se posjetioci mogu dobro upoznati sa mađarskim folklorom.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Poljska, Kalisz
* Finska, Uusikaupunki
* Bugarska, Koprivštica
 | * Njemačka, Wertheim
* UK, Huntingdonshire
* Srbija, Kruševac
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Pest" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 04. 2016.
2. 1 2 3  „*A Bit of Szentendre History* "(engleski). Hungary Tourist Guide. Arhivirano iz originala na datum 2016-05-04. Pristupljeno 26. 04. 2016.
3. 1 2  „*Сентандреја*" (srpski). Пројекат Растко. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-10. Pristupljeno 26. 04. 2016.
4. 1 2  „*Szentendre, Hungary*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 04. 2016.

Vanjske veze
------------

***Szentendre*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Szentendrea* (`hu`)