recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Bart D. Ehrman
**Bart D. Ehrman** (čita se *Bart Erman*, r. 5. 10. 1955.) je profesor na katedri za religijske studije Univerziteta Severne Karoline u Chapel Hillu. Autoritet je za istoriju Novog zaveta, rano hrišćanstvo i Isusov život.

Ermanov rad se oslanja na tekstualni kriticizam. Često se smatra pionirom u povezivanju istorije rane crkve sa tekstualnim razlikama unutar biblijskih rukopisa.

Život
-----

Kao mladić Ehrman je bio hrišćanski evangelista, ubeđen u nepogrešivost Biblije, i bogonadahnutost biblijskih reči. Kasnije ga akademske studije uveravaju da je bolje prihvatiti greške u Bibliji nego tražiti elaborirana pojašnjenja za njih. Nakon što je bio hrišćanin 15 godina, postaje agnostik zbog problema zla i patnje.

Veliki deo njegovog rada se nastavlja na različite aspekte Bauerove teze da je hrišćanstvo uglavnom protivrečno. Živi u Durhamu, Severna Karolina.

Dela
----

Osim mnoštva naučnih članaka napisao je i popularne knjige:

* *Izgubljena hrišćanstva: Bitka za spise i vere za koje ne znamo*
* *Izgubljeni spisi: Knjige koje nisu ušle u Novi zavet*
* *Isus to nije rekao* (*Misquoting Jesus*, 2005)

Nasuprot viševekovnim crkvenim tvrdnjama da su jeretici ti koji se usuđuju da menjaju biblijske rukopise, Erman tvrdi da su pravoverni češće iskrivljavali rukopise, menjajući tekst kako bi podržali svoja religiozna gledišta. Erman koristi termin "pre-pravoverni" da bi opisao ranohrišćanske tradicije koje će kasnije biti određene kao pravoverne.

Izvori
------

1. ↑  Bart Ehrman - Isus to nije rekao (scribd)
2. 1 2 3 4  „Bart Erman". Arhivirano iz originala na datum 2011-06-18. Pristupljeno 2011-07-18.

Vanjske veze
------------

* (`en`) Ehrman's website
* (`en`) Faculty page Arhivirano 2011-02-20 na Wayback Machine-u, University of North Carolina at Chapel Hill.
* (`sh`) Bart Ehrman - Isus to nije rekao (scribd)
**Bocas del Toro** je okrug (distrikt) od 21,936 i grad od 5,380 stanovnika na sjeverozapadu Paname u Provinciji Bocas del Toro u kojoj je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Bocas del Toro se nalazi na sjeverozapadu Panamske prevlake u Arhipelagu Bocas del Toro na jugu otoka Colón
smješten na malom poluotoku.

Historija
---------

Iako je do tog arhipelaga koji mu je i dao ime **Bikova usta** doplovio Kristofor Kolumbo još 1502. Španjolci nisu pokazivali neki interes da ga koloniziraju.

Mjesto je nastalo početkom 19. vijeka doseljenjem engleskih farmera sa svojim crnim robovima, koji su pobjegli sa Antila (Jamajke) zbog visokih poreza.

Krajem 19. vijeka američka kompanija United Fruit počela je intenzivno uzgajati banane u Laguni Chiriquí.
U to je vrijeme Bocas del Toro postao je jedno od sjedišta te kompanije, pa su u njemu izlazile i novine na engleskom i španjolskom *The Central Ameritan Express*.

Od kad je Panama postala nezavisna - 1903. Bocas del Toro je postao administrativni centar novoosnovane Provincije Bocas del Toro.
Kad je opao posao sa bananama grad se urušio, ali je i nadalje ostao administrativni centar. 
Početkom 20. vijeka dva puta je stradao u požarima, jer je većina kuća bila od drva.

Danas je turistička destinacija sa više od pedeset hotela i brojnim restoranima.

Grad ima Internacionalni aerodrom Bocas del Toro (IATA: **BOC**, ICAO: **MPBO**) udaljen 1,5 km od centra grada.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Bocas del Toro, District in Panama*" (engleski). City Population. Pristupljeno 8.2.2023.
2. 1 2 3  „*Bocas del Toro in Bocas del Toro*" (engleski). City Population. Pristupljeno 8.2.2023.
3. ↑  „*Historia de Bocas del Toro*" (španjolski). Panama Vieja Escuela. Pristupljeno 8.2.2023.
4. ↑  „*About Isla Colon*" (engleski). Panama Insects. Pristupljeno 10.2.2023.
5. 1 2  „*Historia*" (španjolski). Gobernación de Provincia de Bocas del Toro. Pristupljeno 10.2.2023.
6. ↑  „*Bocas del Toro Panamá*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 10.2.2023.
7. ↑  „*Gabinete Turístico impulsa proyectos en Bocas del Toro con una inversión de $33 millones*" (španjolski). El Capital Financiero. Pristupljeno 10.2.2023.
8. ↑  „*Bocas del Toro Isla Colon International Airport*" (engleski). Skybrary. Pristupljeno 10.2.2023.

Vanjske veze
------------

***Bocas del Toro (grad)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *El distrito de Bocas del Toro* (`es`)
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Mosor**. Za druga značenja, v. Mosor (razvrstavanje).* |

Panorama Mosora s Bračkog kanala
**Mosor** je planina u Dalmaciji. Proteže se uz more, na potezu od Splita do Omiša.

Etimologija
-----------

Podrijetlo naziva Mosor ima nekoliko tumačenja:

1. od fra. *mons d'or* = zlatna planina;
2. od ilirskih riječi *mol* = brdo i *sor* = izvor;
3. od lat. naziva *Massarum*.

Vrhovi
------

Planina Mosor, pogled sa Zvjezdanog sela Mosor
Najviši vrh je Veliki Kabal (1339 m), a jedan od posjećenijih vrhova je Vickov stup (1325 m). Na vrhu Sveti Jure (1319 m) nalazi se istoimena rimokatolička kapelica.

Klima
-----

S obzirom na visinu od preko 1000 m Mosor ima planinsku klimu.

Flora
-----

Biljni svijet Mosora dijeli se u nekoliko pojaseva. Na podnožju nalazimo mediteranske kulture i zimzelenu vegetaciju (zelenika, trslja, žuka, mirta, smrika, businj). Do visine 1000 m prostire se pojas bijeli graba, u kojem rastu i hrast medunac, crni jasen, maklen, rašeljka, smrdljika i drijen. Najviši je pojas bijeloga graba, koji seže do vrhova Mosora, a sadrži i bijeli jasen, tisu, gorski javor, mušmulicu, mokljavi likovac, planinski brijest. Biljni plast je kržljav, a u višim predjelima vide se tek ostaci šuma. Svojim mirisom goletima posebnu čar daju kadulja, smilje i pelin.

Fauna
-----

Životinjski svijet na Mosoru je raznolik. Nekoliko neočekivanih pronalazaka je nađeno na Mosoru, kao što su čovječja ribica (*Proteus anguinus*), koja je pronađena 1979. godine u Đuderinoj jami kod Dugopolja, te endemska mosorska gušterica (*Lacerta mosorensis Kolombatović*) koja živi na višim predjelima. Brojne su zmije i gušteri kao oštroglava gušterica, pomorska gušterica, obični zelembać, zidna tarantela, smeđi blavor, pepeljasti poskok, šarulja, ljuta crnokapica, obični modraš, pjegava crvenkapica, šara poljarica i bjelouška. Od relativno malog broja vodozemaca tu se mogu naći siva gubavica (Bombina variegata) te pjegavi daždevnjak,samo i uvijek blizu vode. Od glodavaca tu se može naći: miš stjenar, šumski miš, puh i smeđasta rovka. Od divljači na Mosoru žive zec, jazavac, tvor, lisica, lasica, kuna, vuk, divlja svinja, muflon i divokoza. Brojne su i ptičje vrste kao što su jarebica kamenjarka, fazan, galica čolica, gavran, sovoljuga buljina, sokol, jastreb, orao zmijar.

Hidrografija
------------

Mosor oskudjeva vodom što se pripisuje njegovoj vapnenačkoj građi. Na Mosoru postoje sljedeći izvori:

* Živica
* Sedernik
* Ljuvač
* Studenac
* Trpošnjik

Špilje i jame na Mosoru
-----------------------

Na Mosoru i u njegovom podnožju nalaze se mnogobrojne špije i jame:

* špilja Vranjača
* špilja Malo razdolje
* Miličevića špilja
* jama Snižnica
* jama Ledenica
* jama Javorska 1
* jama Javorska 2
* Strmička jama 1
* Strmička jama 2
* Gajina jama
* Đuderina jama

Folklor
-------

Nekada je postojalo vjerovanje da na planini postoji "zlatna jama" sa zakopanim blagom cara Dioklecijana.

Vanjske veze
------------

***Mosor*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mosor - www.plsavez.hr
* Žrnovnica on-line Arhivirano 2013-11-12 na Wayback Machine-u
**Barsina** ili **Barzina** (grč. *Βαρσίνη*, 363. - 309. pne.) je bila kćer Artabaza II. satrapa perzijske pokrajine Frigije, te žena Mentora s Rodosa. Nakon Mentorove smrti 340. pne. Barsina se udala za njegovog brata Memnona. Kada je 334. pne. Aleksandar Makedonski krenuo u pohod na Aziju, Memnon je poslao Barsinu i njenu djecu kod perzijskog vladara Darija III. Kodomana, no kada je iduće godine Damask pao u makedonske ruke Brasinu je zarobio Aleksandar, kojem je rodila sina kome je dala ime Heraklo od Makedonije. Nakon Aleksandrove smrti 323. pne. makedonski general Nearh neuspješno se zalagao da Heraklo naslijedi oca na mjestu makedonskog vladara. Sudeći prema djelima antičkih historičara Diodora i Justina, čini se kako je dječak odrastao u Pergamu pod skrbništvom Barsine, no oboje su ubijeni 309. pne. od strane Poliperhona na zahtjev makedonskog kralja Kasandara.

Popularna kultura
-----------------

U filmu *Alexander the Great* iz 1956. njen je lik tumačila Claire Bloom.

Veze
----

* Perzijska Monarhija
* Artabaz II.
* Mentor sa Rodosa
* Memnon sa Rodosa
* Aleksandar Makedonski

Izvori
------

1. ↑  Diodor Sicilski: „Biblioteka", 17.23.1
2. ↑  Plutarh: „Paralelne biografije - Aleksandar", 21.1

Vanjske veze
------------

* Barsina (Barsine), AncientLibrary.com
* Memnon i Mentor (enciklopedija Iranica)
**Nacionalni univerzitet Uzbekistana** (uzbečki: ; ruski: ) je najstariji i najveći univerzitet u Taškentu u Uzbekistanu, turkijskoj državi u centralnoj Aziji koja je do 1991. bila u sastavu Sovjetskog Saveza. U dosadašnjoj istoriji institucija je nekoliko puta mijenjala naziv. Pri osnivanju ponijela je naziv Turkestanski narodni univerzitet (ruski: ), zatim od 1920. do 1923. naziv Turkestanski državni univerzitet (ruski: ). Univerzitet je ponovo preimenovan 1923. kada je ponio ime Državni univerzitet u Centralnoj Aziji (ruski: ) i to je ime nosio do kraja 1950-ih kada je preimenova u Državni univerzitet u Taškentu (ruski: ). Današnji naziv institucija nosi od 2000. godine.

U periodu Drugog svjetskog rata sovjetske su vlasti profesore iz evropskih sovjetskih republika i evropskog dijela Rusije poslali u centralnu Aziju. Uz Alma Atu, Taškent je bio najčešća destinacija što je pomoglo daljnji razvoj visokog obrazovanja u regiji.

Vanjske veze
------------

***Nacionalni univerzitet Uzbekistana*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.nuu.uz

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 129948625
* LCCN: n80150310
* ISNI: 0000 0001 0941 3766
* SUDOC: 02778035X
* BNF: cb14573378h (podaci)

 |
Jhum čestica dobivena paljenjem šume, Arunachal Pradesh, Indija
**Posijeci-i-spali** (slash-and-burn, swidden;  *'shifting cultivation'* ), najznačajnija metoda dobivanja obradivog tla raširen kod većine agrarnih plemena tropskog pojasa kišnih šuma. Nalazimo ga napose u kišnim šumama Amazone u Južnoj Americi, i kod brojnih plemena Nove Gvineje, Afrike, Filipina i drugdje gdje je poznat pod raznim nazivima. U Africi se naziva swidden, caingin na Filipinima, i milpa Srednjoj Americi. Ovisno o vrsti tla i vegetacije, varira period odležavanja tla tijekom kojega tlo mora ostat neobrađeno. Za kišnu šumu zemljište za obradu koje je dobiveno postupkom sječe i paljenja vegetacije, nakon jedne do tri godine obrade mora ostat neobrađeno 20 ili više godina. U području buša sadnja traje do 8 godina nakon čega tlo mora odležat šest do deset godina. Paljenjem travnatih površina tlo se sadi nekoliko godina između kojih jednu do dvije godine mora odležati.

Kod polunomadskih plemena Indijanaca u šumama Amazone iskrči se manja površina u šumi, nakon čega se porušena vegetacija zapali, a pepeo koji ostane, plodno je gnojivo za budućih najviše tri godine. Nakon što se tlo iscrpi i postane jalovo, pleme napušta taj dio džungle i odlazi dalje, da bi ponovno na drugom mjestu iskrčili novu česticu zemlje. Pripremu tla rade muškarci, dok su žene, u večini slučajeva, zadužene za sadnju i berbu uz pratnju i zaštitu ratnika. 

Sistem swidden ili posijeci-i-spali bio je prisutan i u pred-povijesnoj Europi. Njegove glavne karakteristike su :

a) malena površina iskrčene šume ili buša;
b. Obradivo tlo dobiva se paljenjem
c) sadnja u tlo vrši se upotrebom sadilice (dibble stick) ili motike;
d) jedino gnojivo koje se koristi je pepeo drveća
e) nema nikakvog navodnjavanja, isključivo je ovisno o kiši.
f) period obrade je do tri godine.
g) vrtovi su pod različitim kulturama.

Izvori
------

1. ↑   Arhivirano 2009-04-20 na Wayback Machine-u Agricultural Intensification

Vanjske poveznice
-----------------

* Slash and Burn Agriculture Arhivirano 2010-12-25 na Wayback Machine-u
**NAMD** (**NA**noskalna **M**olekulska **D**inamika) je besplatan molekularno dinamički simulacioni paket koji je napisan koristeći Charm++ paralelni programski model. On je poznat po svojoj efikasnosti paralelizacije i često je korišćen u simulacijama velikih sistema koji sadrže milione atoma. Ovaj program je razvijen kroz kolaboraciju grupe za Teoretsku i Računsku Biofiziku i laboratorije za paralelno programiranje na Univerzitetu Ilinoja u Urbana-Champaignu.

Nelson *et al.* su predstavili ovaj program 1995. godine kao paralelni molekularno dinamčki kod, koji omogućava interaktivne simulacije kroz povezivanje sa kodom za vizuelizaciju (VMD). NAMD se od tada razvio uvođenjem mnogih dodatnih svojstava i proširenjem CPU skale da obuhvati hiljade procesora.

Vidi još
--------

* CHARMM
* GROMACS
* Grace (alat za prikazivanje diagrama)
* VMD
* Charm++
* MDynaMix
* Yasara
* BOSS

Spoljašnje veze
---------------

* NAMD strana na TCB web saitu
* NAMD strana na PPL web saitu
* NAMD on GPU-ima
**Morena** (od francuskog: *Moraine*) je naziv za sav akomulirani materijal kojeg ledenjak svojim klizanjem povlači sa sobom i nosi dalje do doline. Obično su to krhotine stijena koje ledenjaci često razmrve do pijeska. 

Taj izraz koristili su stanovnici francuskog Chamonixa za označavanje stijena koje su stvorili ledenjaci, a u nauku ga je uveo Švicarac Horace Benedict de Saussure 1799. godine.

Karakteristike
--------------

Po obliku i načinu nastanka, razlikuje se nekoliko vrsti morena; 

**Prizemne morene** ili zemljane, leže ispod ledenjaka, nepravilnog su oblika i uglavnom se sastoje od gline i pijeska, a to je najrašireniji depozit kontinentalnih ledenjaka. Taj sloj obično ima debljinu do 5 metara, iako mada rijetko može doseći debljinu i do 20 metara. 

**Završne morene** ili terminalne, sastoje se od grebenastog sloja krhotina stijena koje gura prema naprijed čelo ledenjaka, koji se u luku svija niz dolinu, tako da se taj sloj širi sve do rubnih morena. One se javljaju na valovitom ili brdovitom terenu punom neravnina. 

**Rubne morene** ili bočne morene sastoje se od krhotina formiranih erozijama i lavinama, koje ledenjak svojim klizanjem vuče do doline uz svoje rubove, kad se konačno zaustavi taj sloj se oblikuje u obliku izduljenog grebena. 

**Središnje morene** imaju dugu usku liniju ili zonu nakupljenih krhotina, koja nastaje kad se spoje dva ledenjaka i njihove rubne morene, rezultat tog spoja je kombinacija tih dviju ledenjaka. On se taloži u obliku grebena, otprilike paralelno sa smjerom kretanja ledenjaka. 

**Usporene morene** imaju u sebi i još poneku završnu morenu, koja se nakupila tokom privremenog zastoja klizanja ledenjaka. Takvi depoziti otkrivaju historiju klizanja ledenjaka prema dolini, a u pojedinim slučajevima nađe se i do desetak takvih morena nataloženih jedna na drugu, po dolinama uz rubove stabala koja tu rastu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „*Moraine*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 26. 01. 2014.

Vanjske veze
------------

***Morena*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Moraine* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
**Posavski Bregi** su naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u Zagrebačkoj županiji. Nalazi se u sastavu grada Ivanić-Grada.

Zemljopis
---------

Naselje se proteže na površini od 18,11 km².

Stanovništvo
------------

Prema zadnjem popisu stanovništva iz 2001. godine Posavski Bregi imaju 783 stanovnika koji žive u 254 kućanstava. Gustoća naseljenosti iznosi 43,24 st./km².

Povijest
--------

Od kuda dolazi naziv Posavski Bregi.
Sačuvana je legenda o tome kako je naselje Posavski Bregi dobilo ime.Bregi(ima zapisa i Beregi) označava blago uzvišenje,obalu,zaštitu,breg.Pošto se nalazi u savskoj nizini koju su vode Save često poplavile,naselje se formiralo na blagoj uzvišici prirodnoj zaštitnici od nabujalih voda Save.U zapisima iz prošlog vijeka najčešće se nalazi samo Bregi.Kasnije se pisalo Bregi uz dodatak bližeg određivanja: Posavski.

Spomenici i znamenitosti
------------------------

Spomenik palim borcima i žrtvama fašističkog terora u Posavskim Bregima svečano je otkriven 3.rujna 1961 godine. Nosioc aktivnosti oko podizanja spomenika bila je Mjesna organizacija saveza boraca. U spomen ploču uklesana su imena palih boraca i žrtava.

Kultura
-------

Vanjske poveznice
-----------------

* www.posavski-bregi.com

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Posavski Bregi** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Gradska naselja Ivanić-Grada |
| --- |
| Caginec • Deanovec • Derežani • Donji Šarampov • Graberje Ivaničko • Greda Breška • Jalševec Breški • Lepšić • Lijevi Dubrovčak • Opatinec • Posavski Bregi • Prečno • Prerovec • Prkos Ivanićki • Šemovec Breški • Šumećani • Tarno • Topolje • Trebovec • Zaklepica • Zelina Breška |
**Muratina puška** (村田銃, *Murata jyū*?) je bila standardna puška japanske japanske carske vojske od 1880. do 1905. godine, odnosno prva standardna puška u historiji Japana.

Originalno je nastala kao sporometna puška ostraguša pod službenim nazivom *Muratina puška Tip 13* (pri čemu se broj "13" odnosio na 13. godinu vladavine cara Meijia), a dizajnirao ju je major Murata Tsuneyoshi po kome je dobila ime. Prije Muratine puške, japanske carske snage su se koristile puškama uvezenim uz zapadnih država kao što su francuska Chassepot, britanska Snider-Enfield i američka Spencerova repetirka. Iskustva iz Bošinskog rata, odnosno logistički problemi vezani uz različitu municiju i dijelove, su japanske vlasti potakle da standardiziraju naoružanje, odnosno stvore vlastitu pušku koja bi se mogla proizvoditi u samom Japanu. Kao uzor je, pak, poslužila francuska Grasova puška uvedena 1874. godine. Prvotna verzija je koristila municiju kalibra 11 mm sa crnim barutom.

Kao i mnoge druge tadašnje države, i Japan se 1880-ih odlučio sa sporometnih prijeći na brzometne puške. U tu je svrhu poslužila upravo Muratina puška, koja je 1889. godine dobila novu verziju pod imenom "Tip 22". Ona ne samo što je dobila cijevni magazin sa 8 metaka (5 u karabinskoj verziji), nego i novi metak kalibra 8x53 mm sa bezdimnim barutom.

Tip 22 su japanske snage sa uspjehom koristile u Prvom japansko-kineskom ratu te gušenju Bokserskog ustanka. Krajem 1890-ih je, pak, bilo odlučeno da se stvori nova, suvremenija puška koja će postati poznati pod imenom Arisaka i služiti kao standardno oružje japanskih snaga sve do kraja Drugog svjetskog rata. Usprkos toga, u Rusko-japanskom ratu su, uslijed nedovoljne proizvodnje, rezervne i pozadinske japanske jedinice još uvijek koristile Muratinu pušku umjesto Arisake.

Literatura
----------

* Honeycutt Jr. Fred L. and Anthony, Patt F. *Military Rifles of Japan*. Fifth Edition, 2006. Julin Books, U.S.A. ISBN 0-9623208-7-0.
**Posavsko hribovje** prevedeno sa slovenskog **Posavska brda** je brdoviti predalpski pojas zemlje velik 1909 km², pa je površinom i najveća regija Slovenije

Geografske karakteristike
-------------------------

Taj pojas zemlje prostire se s obje strane Save, od Ljubljanske kotline na zapadu, sve do hrvatske granice i rijeke Sutle na istoku, od alpskih visova na sjeveru do dinarskog krasa na jugu.
Najviši vrh Posavskog hribovja je Kum sa svojih 1220 metara koji leži južno od Save.

Preko 63,3 % Posavskog hribovja je pod šumom, a prosječna nadmorska visina regije je 483,7 metara.

U regiji Posavsko hribovje živi 136 773 stanovnika, a najveći centri su Trbovlje, Hrastnik, Zagorje ob Savi, Litija, Laško, Radeče i Moravče. Od prve polovice 19. vijeka bila je poznata po brojnim rudnicima uglja, koji su se tad otvarali. Danas je poznata po brojnim termoelektranama i poljoprivredi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Posavsko hribovje" (slovenski). ZRC SAZU. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-03. Pristupljeno 02. 06. 2014.

Vanjske veze
------------

* *Posavsko hribovje* Arhivirano 2016-03-03 na Wayback Machine-u (`sl`)}
**Petar Gorša** (Bjelovar, 11. siječnja 1988.), hrvatski streljač. Osvajač srebrne medalje na Evropskom prvenstvu u streljaštvu za 2015. u Arnhemu. 
Svjetski juniorski viceprvak u streljaštvu.

Petar Gorša, rođen je u Bjelovaru, živi u bjelovarskom predgrađu Mlinovac. Završio je Gimnaziju u Bjelovaru, studira na Ekonomskom fakultetu u Bjelovaru. Član je Streljaškog kluba "Bjelovar 1874".

Višestruki je prvak Hrvatske u streljaštvu i aktualni europski juniorski prvak te svjetski juniorski viceprvak u gađanju zračnom puškom.

Ostvario je 7. i 10. mjesto na Svjetskom prvenstvu u gađanju malokalibarskom puškom. Najbolji rezultat postignut na natjecanju mu je 597 krugova, i to je trenutno hrvatski rekord u gađanju zračnom puškom.
Na Velikom danu hrvatskog sporta, 16. siječnja 2007. proglašen je najvećom nadom hrvatskog sporta (po izboru Hrvatskog olimpijskog odbora).

Dana 5. svibnja 2007. ostvario je najveći uspjeh u životu. Na ISSF-ovom Svjetskom kupu u Bangkoku (Tajland) osvojio je 4. mjesto i rezultatom od 595 krugova osigurao kvotu za nastup na Olimpijskim igrama u Pekingu 2008. godine.

U svojoj posljednjoj juniorskoj godini, osvojio je po drugi put naslov prvaka Europe, u švicarskom Winterthuru, 25. veljače 2008.
**Ponte Sisto** (prevedeno s talijanskog: *Sikstov most* je jedan od rimskih mostova, preko rijeke Tibar koji povezuje trg Triluss (Rione Trastevere) sa ulicom Pettinari (Rione Regola). Danas je promet preko mosta dozvoljen samo pješacima.

Historija
---------

Most je podigao između 1473. i 1479. arhitekt Baccio Pontelli, po nalogu pape Siksta IV. po kojem je dobio ime. Baccio Pontelli je iskoristio temelje rimskog Aurelijanova mosta, koji je srušen za srednjeg vijeka.

Prvi most na tom mjestu podigao je Marko Vipsanije Agripa, to je bio Agrippae Pons (Agripin most), nakon tog se zvao Pons Aurelius, pa Pons Antonini i Pons Valentinians, što je zavisilo od restauracija i rekonstrukcija.

U Nacionalnom muzeju Rima, čuvaju se skulpture, reljefi i dekoracije sa tih mostova pronađeni u Tiberu.
Sikstov most je dosad nekoliko puta restauriran, od strane nekih od vodećeh talijanskih arhitekata, a posljednji put za milenijski jubilej 2000. godine.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Ponte Sisto*" (engleski). Welcome to Rome. Arhivirano iz originala na datum 2020-11-26. Pristupljeno 11. 5. 2018.

Vanjske veze
------------

***Ponte Sisto*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ponte Sisto* Arhivirano 2020-11-26 na Wayback Machine-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 242321459

 |
**Mjölby** (čita se **Mjelbi**) je grad od 12,245 stanovnika u sredini Švedske, on je i 
administrativni centar Općine Mjölby od 25,856 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mjölby leži Grofoviji Östergötland, duž rijeke 
- Svartån udaljen tridesetak km jugozapadno od Linköpinga.

Historija
---------

Mjolby se počeo formirati kao gradsko naselje u posljednjim dekadama 19. vijeka, kao snažno željezničko čvorište na glavnoj 
pruzi Stockholm - Malmö i sporednoj Mjölby- Krylbo. Prvi gradski statut mu je izdan 1899. , a 1900. dobio je status općine, kad je imao nešto više od 2.000 stanovnika.

Povelju o status grada dobio je 1920. kada je imao 5 800 stanovnika.

Nakon Drugog svjetskog rata razvio se u Industrijski grad, i značajno povećao broj stanovnika, 
ali još uvijek ima karakter grada vrta.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Sweden: Östergötland" (engleski). City population. Pristupljeno 03. 05. 2015.
2. 1 2 3  „*Mjölbys historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 03. 06. 2015.

Vanjske veze
------------

***Mjölby*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice općine Mjölby* (`sv`)
**ITS Giuseppe Garibaldi** (551) je talijanski laki nosač zrakoplova. Ime je dobio po talijanskom generalu zaslužnom za ujedinjenje Italije Giuseppe Garibaldiju.

Nosač je gradila tvrtka Fanacantieri. Kobilica je položena u ožujku 1981. a nosač je porinut nakon dvije godine, 11. lipnja 1983. godine. U službu je uveden 30. rujna 1985. klasificiran kao CVS-ASW *(**A**nti-**S**ubmarine **W**arfare **A**ircraft **C**arrier)* nosač za protupodmorničku borbu. Matična luka mu je Taranto. U vrijeme ulaska u službu bio je najmanji nosač zrakoplova u aktivnoj službi na svijetu.

Brod pokreću četiri Fiat COGAG plinske turbine izgrađene pod licencom od General Electric-a, koje razvijaju ukupno 80.461 konjsku snagu (60 MW). Snaga sa te četiri turbine se prenose na dva brodska vijka. Najveća brzina nosača je 30 čvorova (56 km/h) a domet plovidbe 7.000 nautičkih milja (13.000 km) pri brzini oko 20 čvorova (37 km/h).

ITS Giuseppe Garibaldi može nositi 16 zrakoplova AV-8B Harrier II ili 18 helikoptera AgustaWestland AW101. Letna paluba je duga 174 metra, široka 30,4 metra i ima ski-jump platformu postavljenu pod kut od 4o za STOL avione.

Izvori
------

1. ↑
2. 1 2 3 4 5  Military-today.com

Vanjske veze
------------

***Nosač aviona Giuseppe Garibaldi*** na Wikimedijinoj ostavi

*
**Borka Vučić** (Komirić, 4. april 1926 — auto-put Beograd-Niš kod Lapova, 1. avgust 2009) je bila istaknuta srpska bankara.

Biografija
----------

Rođena je u Komiriću kao treće od petoro dece učitelja Vojislava Mucića (1897 - ?) i Milice, rođ. Jevtić (1900 - 1955). Njen deda po ocu je bio Dragić Mucić (1858–1938), narodni poslanik u vreme kralja Aleksandra Obrenovića. Borka je odrastala u Komiriću, Krupnju, Vrelu kod Uba, Pančevu i Beogradu, prema mestima službovanja svog oca. Priključila se partizanskom pokretu kao bolničarka.

Pravni fakultet završila je u Beogradu 1951. godine. Specijalizovala je bankarstvo u SAD, Holandiji, i Engleskoj.

Radila je u Ekonomskom institutu bivše SFRJ, a zatim je obavljala dužnosti šefa kabineta saveznog sekretara za spoljnu trgovinu u tadašnjem SIV-u, šefa kabineta direktora Saveznog zavoda za planiranje i saveznog sekretara za industriju i građevinarstvo u tadašnjem SIV-u.
Godine 1979. postaje predsednik Upravnog odbora Anglo - Jugoslovenske banke u Londonu.

Bankarstvom se počela baviti u Privrednoj banci Srbije, od koje je kasnije nastala Beogradska banka. Tu je radila zajedno sa Slobodanom Miloševićem, pod čijim će režimom, tokom 1990-ih, rukovoditi Beogradskom bankom (1997–2001) i njenom ispostavom na Kipru. Sa dužnosti predsednika Beogradske banke smenjena je nakon pada Miloševićevog režima, oktobra 2000. godine.

Bila je savezni ministar za saradnju sa međunarodnim finansijskim organizacijama (1999–2001).

Januara 2007. godine izabrana je, na listi SPS-a, za poslanika u Narodnoj Skupštini Republike Srbije. U periodu februar - maj 2007. godine, predsedavala je sednicama parlamenta kao najstariji poslanik.

Poslednjih godina osniva Fond za doškolovavanje mladih poljoprivrednika.

Poginula je u saobraćajnoj nesreći 1. avgusta 2009. godine na auto-putu Beograd-Niš, pored Lapova.

U Komiriću je 2011. godine podignut spomenik njoj u čast.

Spoljašnje veze
---------------

* Optužen vozač „škode" u kojoj je poginula Borka Vučić („Pres", 2. septembar 2010) Arhivirano 2010-09-03 na Wayback Machine-u
**Mladen Naletilić Tuta** (Široki Brijeg, 1. prosinca 1946. - 2021.), bosanskohercegovački paravojni zapovjednik hrvatskog porijekla, osnivač „Kažnjeničke bojne" (KB) – paravojne jedinice Hrvatskog vijeća obrane (HVO) tijekom Bošnjačko-hrvatskog sukoba od otprilike 200 do 300 vojnika stacionirane u okolici Mostara u jugoistočnoj Bosni i Hercegovini. Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju (MKSJ) osudio ga je 2003. na 20 godina zatvora zbog ratnih zločina.

Životopis
---------

Mladen Naletilić rođen je 1. 12. 1946. u Širokom Brijegu, u NR Bosni i Hercegovini, FNR Jugoslavija. Kao mladić emigrirao je u Austriju u potrazi za azilom, a potom u Njemačku, gdje je bio vlasnik restorana. Vratio se u rodnu Hercegovinu 1990. prema nekim nagađanjima nakon dogovora sa Emigracijom. 1991. organizirao je "Kažnjeničku bojnu" (KB), paravojnu sastavljenu od ljudi koji su bili proganjani ili kažnjeni zbog političkih stavova tijekom Jugoslavije, a koja se borila zajedno sa Armijom BiH i obranila Mostar u proljeće 1992. od napada JNA. Međutim, od 1993. nakon izbijanja Bošnjačko-hrvatskog sukoba, KB se okrenuo protiv Bošnjaka te ih protjerivao iz Mostara i okolice te tjerao na prisilni rad tijekom druge opsade Mostara.

1997. uhitile su ga hrvatske vlasti zbog navodnih kriminalnih radnji. MKSJ je podignuo optužnicu protiv njega i Vinka Martinovića 1998. zbog zločina protiv Bošnjaka. Prebačeni su u Haag gdje im se počelo suditi. 2003. osuđen je za mučenje; namjerno nanošenje velikih patnji ili teških povreda tijela ili zdravlja; protupravno preseljenje civila; protupravni rad; bezobzirno razaranje koje nije opravdano vojnom potrebom; pljačkanje javne ili privatne imovine; progone na političkoj, rasnoj ili vjerskoj osnovi. Dobio je 20 godina zatvora.

Odlučeno je da će biti pušten iz zatvora 18. veljače 2013. nakon odsluženja dvije trećine kazne.

Literatura
----------

* „Tužitelj protiv Mladena Naletilića i Vinka Martinovića - Presuda". Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju. 31. ožujka 2003. Pristupljeno 20. prosinca 2012.

Vanjske poveznice
-----------------

* Intervju Mladena Naletilića za Nacional Arhivirano 2013-10-05 na Wayback Machine-u
* Sažetak presude MKSJ
*Za ostale upotrebe, v. Borisovo (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 22′ 46" SGŠ, 22° 49′ 34" IGD

**Borisovo** (mak. *Borisovo*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Borisovo je u sastavu opštine Novo Selo.

Prirodni uslovi
---------------

Borisovo je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (7 km južno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 18 kilometra istočno.

Naselje Borisovo se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na južnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 330 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Borisovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 409 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Srbi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |
*Za ostale upotrebe, v. Mlada garda (razvrstavanje).*
Ukrajinska memorijalna poštanska omotnica iz 2007. godine
**Mlada garda** (rus. *Молодая гвардия*, ukr. *Молода гвардія*) je bila tajna antifašistička organizacija koja je djelovala kao pokret otpora u ukrajinskom gradu Krasnodon za vrijeme njemačke okupacije u Drugom svjetskom ratu od oktobra 1942. do januara 1943. godine. Brojala je oko 100-ak članova, od kojih su skoro svi bili adolescenti, te izvodili razne propagandne akcije i sabotaže protiv njemačkog okupatora. Početkom 1943. je zbog nikada razjašnjene izdaje organizacija provaljena, i oko 80-ak njenih članova uhapšeno, mučeno i likvidirano. Nakon oslobođenja su sovjetske vlasti pripadnike organizacije slavile kao mučenike - petoro ih je posthumno proglašeno herojima Sovjetskog Saveza, a godine 1945. je sovjetski pisac Aleksandar Fadejev napisao roman *Mlada garda* po kome je godine 1948. snimljen popularni istoimeni film. Godine 1961. je naselje u blizini Krasnodona proglašeno gradom pod imenom Molodogvardejsk.

Vanjske veze
------------

* (`ru`) Website dedicated to the **Young Guard** (in Russian) many photos, books and articles about the organization and its members
* Overview of Fadeyev's book in English
* Young Soviet Heroes Will Always Remain in People’s Memory (in English) article of February 6, 2003 on the official website of the Russian newspaper Pravda
* (`ru`) Materials about "Young Guard" Arhivirano 2007-05-19 na Wayback Machine-u
* (`ru`) Evgenie Shafransky. Secret of two commissars.[*mrtav link*]
* (`ru`) Grigory Nabojshchikov. File of "Young Guard" Arhivirano 2008-04-16 na Wayback Machine-u
* (`ru`) Olga Musafirova. Lubov Shevtsova was "pianist" of NKVD
**Navesti** (estonski: *Navesti jõgi*) je rijeka u sredini Estonije duga 100 km, najveća lijeva pritoke rijeke Pärnu.

Hidrologija
-----------

Navesti izvire u sredini Estonije sjeverno od sela Imavere u Okrugu Järva. Od tamo teče prema zapadu duž sjeverozapadnog ruba doline Jezera Võrtsjärv, a nakon tog se spušta do zapadnoestonske nizine kod Võhme.

Trinaest km prije ušća u Rijeku Pärnu kod selaa Jõesuu prima svoju najveću pritoku Halliste. Kako je njezin tok gotovo suprotan od rijeke Navesti, za visokog vodostaja dolazi do blokade i velikih poplava.

Najveće lijeve pritoke pored Halliste (91,5 km su; Räsna (19 km), Parika (17 km), Tääksi (12 km), Lõhavere (18 km i potok Arjadi (16 km), a sa desne; Retla (18 km), Räpu (21 km), Saarjõgi (38 km) i potok Siberi (14 km).

Porječje rijeke prostire se na površini od 3000 km² po okruzima; Järva, Viljandi i Pärnu, a to je 43,3% sliva Rijeke Pärnu, prosječni godišnji protok na ušću je 27,9 m³/s.

Korito rijeke je danas velikim dijelom kanalizirano i produbljeno.

U Kronici Henrika od Livonije iz 13. vijeka Navesti se zvao **Pala**, kasnije je pod njemačkim utjecajem to je postalo **Pahle**.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10   „Navesti jõgi" (estonski). Eesti Entsüklopeedia. Pristupljeno 8.12.2021.

Vanjske veze
------------

***Navesti (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Navesti jõgi* (`et`)
**Sensuntepeque** je općina od 44,546 i grad od 15,395 stanovnika na sjeveru Salvadora u Departmanu Cabañas u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Ime mjesta Sequechtepeque, na domorodačkom Jeziku Lenca znači *Mjesto brojnih brda*.
To mu i odgovara jer se nalazi u brdima, južno od doline Rijeke Lempa, udaljen 66 km od glavnog grada San Salvadora.

Historija
---------

Za Pretkolumbovskih vremana tu se nalazilo naselje Pipila osnovano 1550.

Nakon kolonizacije za Španjolskih kolonijalnih vremena Sensuntepeque je bio vodeći proizvođač indiga, tako da je
1799. postao regionalni administrativni centar.

Njegovi su stanovnici januaru 1811. ustali protiv španjolske kolonijalne vlasti. Nakon proglašenja nezavisnosti - 1821. dobio je status ville, a 1865. i status grada.

Privreda
--------

Danas se privreda bazira na proizvodnji žitarica, šećerne trske, sisala i kave.
U samom gradu ima nešto industrijskih pogona koji proizvode keramiku i žestoka pića.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Sensuntepeque Municipality in El Salvador*" (engleski). City population. Pristupljeno 25.3.2023.
2. 1 2  „*Sensuntepeque in Cabañas*" (engleski). City population. Pristupljeno 25.3.2023.
3. 1 2 3 4  „*Sensuntepeque*" (španjolski). Municipios de El Salvador. Pristupljeno 25.3.2023.
4. 1 2 3   „*Sensuntepeque*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 25.3.2023.

Vanjske veze
------------

***Sensuntepeque*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcaldía Municipal de Sensuntepeque* (`es`)
*Za ostala značenja, v. Neokonzervativizam.*
**Neokonzervativizam** (engleski: ) u kontekstu politike SAD označava pojedince, pokrete i organizacije kojima je zajedničko inzistiranje na američkoj vanjskoj politici koja bi za cilj imala pretvaranje svih država svijeta u liberalne demokracije, a u tu svrhu koristila sva sredstva, uključujući nasilno svrgavanje režima i vojnu okupaciju država koje tom cilju stoje na putu. Za pristaše takvih ideja se u SAD koristi skraćeni izrazi **neokoni** (engleski: ). Iako se najčešće smještaju na desno krilo američke politike, veliki dio neokona po pitanjima unutrašnje politike ima umjerene, pa i liberalne, progresivne ili čak stavove bliske ljevici.

Neokoni su kao pokret nastali 1970-ih u redovima američke Demokratske stranke, i to od nekadašnjih radikalnih ljevičara, uključujući i bivše trockiste, koji su se u okolnostima hladnog rata pretvorili u antisovjetski raspoložene antikomuniste. Tada su došli u sukob sa mlađim generacijama koje su pod uticajem Nove ljevice postali pacifistički rasploženi te promovirali detant i miroljubivu koegzistenciju. Kada je 1980-ih predsjednikom postao Ronald Reagan i započeo novu politiku beskompromisnog suprotstavljanja "carstvu zla", neokonzervativci su počeli sve više okretati njegovoj Republikanskoj stranci. Tradicionalno se smatra kako su vrhunac svog uticaja stekli za predsjednikovanja Georgea W. Busha, odnosno poslije napada 11. septembra, kada je uobličena Bushova vanjsku politiku, odnosno Bushova doktrina čiji je krajnji izraz bio rat u Iraku.

Zbog nepopularnosti rata u svjetskoj i velikom dijelu američke javnosti, izraz "neokon" je u dijelu javnosti dobio pežorativno značenje, odnosno neokone se smatralo imperijalistima, militaristima i ratnim huškačima. Posljednjih godina su neokoni dobili izuzetan uticaj u administraciji predsjednika Baracke Obame te se upravo njima pripisivalo novo veliko zaoštravanje rusko-američkih odnosa.

Istaknute ličnosti koje se vezuju uz američki neokonzervatizam
--------------------------------------------------------------

* Lindsey Graham, republikanski senator iz Južne Karoline
* Joe Lieberman, bivši demokratski senator iz Connecticuta
* Paul Wolfowiz, diplomat
* Robert Kagan, historičar i osnivač PANC
* Victoria Nuland, supruga Roberta Kagana i pomoćnica državnog sekretara u administraciji
* William Kristol, politički komentator i osnivač PANC

Organizacije
------------

* Project for New American Century (PANC), bivši trust mozgova koji se prvi smatrao isključivo "neokonskom" organizacijom
* American Enterprise Institute

Povezano
--------

* Jastreb (politika)
* Džingoizam
* Blitcon
* Liberalni intervencionizam
* *Sweet Neocon*, pjesma Rolling Stonesa iz 2005. godine

Eksterni linkovi
----------------

* Adam Curtis. *The Power of Nightmares*, BBC. Archive.
**Chiesa di San Moisè** ili **San Moisè Profeta** je barokna venecijanska crkva u sestieru San Marco na istoimenom trgu (Campo San Moisè). San Moisè je jedna od većih venecijanskih crkava koja ima status parohijalni status.

Historija
---------

Glavni oltar Heinricha Meyringa sa slikom Michelangela Morlaitera u pozadini
Po starim venecijanskim kronikama, San Vittore kao prva crkva na tom mjestu podignuta je krajem 8. vijeka, donacijama porodica Artigeri i Scopari. Crkvu je svojim prilogom 947. obnovio Moisè Valier, tada je nešto zbog njega, a nešto i zbog venecijanske želje da i oni poput bizantskih gradova imaju crkve posvećene starozavjetnim prorocima poput Mojsija. San Moisè je obnavljan 1105. nakon velikog požara koji je teško oštetio Veneciju, te 1632. kada je dobio baroknu fasadu i unutrašnjost u istom stilu. Za vrijeme napoleonske vlasti 1810. parohija je ukinuta i crkva je ušla pod parohiju Bazilike sv. Marka.

Umjetnička djela
----------------

Baroknu fasadu je projektirao i izveo 1668. Alessandro Tremignon, donacijom bogatog venecijanskog patricija Vincenza Finija, čija se bista i danas kroči iznad glavnog ulaza u crkvu. Unutrašnjost crkve ukrašena je slikama i skulpturama iz 17. i 18. vijeka, od kojih se ističu *Pranje nogu* Tintoretta i *Posljednja večera*, pripisana Palma Mlađem. Monumentalni barokni oltar rad je kipara Heinricha Meyringa i slikara Michelangela Morlaitera. U crkvi je pokopan škotski bankar John Law (1671–1729) poznat kao osnivač francuske Banque Générale, te Compagnie du Mississippi koji se nakon niza financijskih debakla po Americi skrasio u Veneciji i tu umro.

Izvori
------

1. ↑  Informazioni dal Sistema Informativo Unificato per le Soprintendenze Archivistiche (pristupljeno 15. 5. 2011.) Arhivirano 2015-01-02 na Wayback Machine-u(`it`)

***San Moisè*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 1146824407307630420
* GND: 7704523-3

 |
*Za ostale upotrebe, v. Bitka za Noirmoutier.*

**Prva bitka za Noirmoutier** se odigrala 29. septembra 1793. na atalntskoj obali Francuske za vrijeme Rata u Vandeji između snaga republikanske vlade na jednoj, i vandejskih kontrarevolucionarnih pobunjenika na drugoj strani. Do nje je došlo kada je pobunjenički vođa François Charette pokušao zauzeti Île de Noirmoutier, otok koji je branio republikanski garnizon. Charette je tu akciju izveo nakon što su mu to predložili mještani otočkog naselja Barbâtre, obećavši da će zarobiti republikanske topove koji su čuvali Passage du Gois, uski pojas kopna koji je za vrijeme oseke spajao otok sa ostatkom Francuske. Conrad Wieland, zapovjednik garnizona, doznao je za taj plan te pobunjenike, koji su nastojali prijeći Passage du Gois, dočekao artiljerijskom vatrom. Kada je shvatio da neće moći prijeći prolaz prije dolaska plime, Charette je odustao od daljeg napada. Charette je otok zauzeo nepuna dva tjedna kasnije u Drugoj bitci za Noirmoutier.

Izvori
------

1. ↑  Pierre-Suzanne Lucas de La Championnière, *Mémoires d'un officier vendéen*, p. 55-56.

Literatura
----------

* Jean Julien Michel Savary. *Guerres des Vendéens et des Chouans contre la République*. Savary. , p. 197-198. tekst na Google Books.
* Pierre-Suzanne Lucas de La Championnière (1994). *Lucas de La Championnière, Mémoires d'un officier vendéen 1793-1796*. Les Éditions du Bocage. Lucas. , p.55-56.
„BBFC" preusmjerava ovdje. Za ostala značenja, v. BBFC (razvrstavanje).
**Britanski odbor filmske klasifikacije** (engl. ; skraćeno BBFC), u prošlosti poznat i kao **Britanski odbor filmskih cenzora** (engl. ) je britanska nevladina organizacija koju financira filmska industrija u Ujedinjenom Kraljevstvu, a čiji je zadatak nacionalna klasifikacija i cenzura filmova i, u manjoj mjeri, video igara. Osnovana je 1912. godine od strane britanskih filmskih producenata i kino-prikazivača kako bi se kroz vlastiti sistem cenzure preduhitirla, odnosno spriječila cenzura filmskih sadržaja od strane lokalnih i državnih vlasti koje je omogućio Zakon o kinematografima iz 1909. godine. Prvih decenija postojanja je kroz neformalne kontakte bila blisko povezana sa britanskom vladom, te su njegove odluke o zabrani pojedinih filmova bile često politički motivirani; kasnije je, međutim, BBFC postao daleko poznatiji zbog kontroverzi vezanih uz cenzuriranje erotskih i pornografskih sadržaja, a što uključuje prvo korištenje rejtinga X 1951. godine i znameniti Test Mull of Kyntirea.

Vanjske veze
------------

* BBFC parents website Arhivirano 2010-08-23 na Wayback Machine-u
* BBFC homepage
* BBFC students website Arhivirano 2008-09-06 na Wayback Machine-u
* Talking Pictures website: Article by Nigel Watson about film censorship issues accompanied by classroom activities for students
*Za ostala značenja, v. Bitka za Alžir (razvrstavanje).*

**Bitka za Alžir** (fr. *Bataille d'Alger*) je naziv za terorističku kampanju koju je za vrijeme Alžirskog rata za nezavisnost u gradu Alžiru, prijestolnici tadašnjeg francuskog Alžira, od 1956. do 1957. alžirski nacionalistički pokret Front nacionalnog oslobođenja vodio protiv francuskih kolonijalnih vlasti i doseljenika (*Pied-noir*), odnosno kontragerilsku i antiteroističku operaciju koju su protiv FLN vodile francuske vojne i paravojne formacije. Kampanju je pokrenuo Abane Ramdane, jedan od vođa FLN, u znak odmazde zbog giljotiniranja dvojice osuđenih FLN-ovih militanata; ona je započela nasumičnim napadima vatrenim oružjem na Evropljane u alžirskoj kazbi; ubrzo se ispostavilo kako francuska policija ne samo što nije u stanju zaustaviti FLN nego niti garantirati osnovni red i zakon, jer su Pied-noiri organizirani u vigilantske eskadrone smrti otpočeli sa nasumičnim likvidacijama muslimana i alžirskih domorodaca. Nasilje je sa svremenom sve više eskaliralo, a što je uključivalo bombaške napade na okupljališta Evropljana u njihovom dijelu grada. Francuske vlasti su zbog toga slamanje FLN povjerili elitnim padobranskim trupama pod vodstvom generala Jacquesa Massua koje su dobile široke ovlasti, odnosno "zeleno svjetlo" da Alžir pacificiraju svim mogućim sredstvima. Massu, koji je zajedno sa svojim ljudima stekao bogato iskustvo u Prvom indokineskom ratu, je protiv FLN izgradio široku mrežu doušnika, ali i masovno koristio mučenje, kao i likvidacije i "nestanke" svih osoba za koje se sumnjalo da podržavaju FLN. Pod udarom padobranaca se za nešto više od godinu dana organizacija FLN u gradu Alžiru u potpunosti slomila. Iako je francuska kampanja ostvarila svoj cilj, dugoročne političke posljedice tih događaja su bile negativne - dio javnosti u francuskoj metropoli je bio zgrožen metodama kojima je ostvarena, a FLN je stekao brojne simpatije u svjetskoj javnosti, što mu je omogućilo da nastavi borbu sve do francuske odluke da napusti Alžir pet godina kasnije.

Bitka za Alžir je poznata i po tome što je osam godina kasnije rekonstruirana u znamenitom ietoimenom filmu gdje su neki od učesnika, kao vođa FLN Saadi Yacef, glumili sami sebe.

Izvori
------

1. ↑  Horne: str. 571 harvnb error: no target: CITEREFHorne (help)
2. ↑  Horne: str. 188 harvnb error: no target: CITEREFHorne (help).

Vanjske veze
------------

* http://www.ina.fr/, Video-arhive INA o Bitci za Alžir
* Pacification in Algeria, RAND

Koordinate: 36°46′34″N 3°03′36″E﻿ / ﻿36.7761°N 3.0600°E﻿ / 36.7761; 3.0600
Koordinate: 41° 32′ 60" SGŠ, 22° 26′ 60" IGD

**Negrenovci** (mak. *Negrenovci*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Negrenovci u sastavu opštine Konče.

Prirodni uslovi
---------------

Negrenovci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 20 kilometara južno.

Naselje Negrenovci se nalazi u istorijskoj oblasti Lukavica. Naselje je položeno na zapadnim padinama planine Smrdeš, na približno 760 metara.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Negrenovci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine bili bez stanovnika.

Pretežno stanovništvo su bili etnički Makedonci.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva bila je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.konce.gov.mk Zvanična stranica opštine Konče

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Konče |
| --- |
| **Konče** • 
Gabrevci • 
Garvan • 
Gornja Vraštica • 
Gornji Lipović • 
Dedino • 
Donja Vraštica • 
Donji Lipović • 
Donji Radeš • 
Zagorci • 
Lubnica • 
Negrenovci • 
Rakitec • 
Skoruša |