recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Wikeno** (Wuikinuvx, Oweekeno, Oowekeeno).- Pleme Heiltsuk Indijanaca, porodica Wakashan, sa Rivers Inleta u Britanskoj Kolumbiji, Kanada. Prema arheološkim nalazima ovdje bi se mogli nalaziti kojih 9,000 godina. Swanton navodi sela: *Niltala*, *Nuhitsomk*, *Somhotnechau*, *Tlaik*, *Tsiomhau* i *Wikeno*. 

Prema antropologu Boasu njihovi klanovi su bili Koikaktenok, Gyigyilkam, Waokuitem, Wawikem, Guetela i Nalekuitk.

Danas su Wikeno Indijanci naseljeni na 3 reezrvata: Katit 1 (Oweekeno Village), na sjevernoj obali Wannock Rivera između jezera Oweekeno Lake i Rivers Inleta; Kiltala 2 (*Gidala 2*), šest milja zapadno od sela Oweekeno; i *Cockmi #3*, 30 milja jugozapadno od ušća Rivers Inleta. Pleme broji preko preko 400 duša, od toga oko 100 u selu na Wannock Riveru. 

Oweekeeno Nation, kako se službeno vode članovi su plemenskog vijeća *Oweekeno Kitasoo Nuxalk Tribal Council*.

Jezik
-----

Wikeno Indijanci govore dijalektom oowekyala.

Izvori
------

1. ↑

Vanjske poveznice
-----------------

* An Introduction to Oweekeno Arhivirano 2006-09-14 na Wayback Machine-u
* Oweekeno (Wuikinuvx) Nation Arhivirano 2007-02-12 na Wayback Machine-u
* Bellabella Indians of Canada
* Oweekeno/Wuikinuxv Nation[*mrtav link*]
Današnji izgled Karakalinih termi
**Karakaline terme** (italijanski: ) je naziv za kompleks javnih kupališta ili termi u Rimu, koje su sagrađene između 212. i 216. za vrijeme vladavine cara Karakale po kome su dobile ime. Površina kompleksa je iznosila oko 25 hektara, a sama zgrada je bila duga 228 m, široka 116 i visoka 38,5 m, te mogla istovremeno primati 1600 kupača. Osim kupanja, posjetiocima su na rasploganju stajale i dvije javne biblioteke – jedna sa latinskim, druga sa grčkim tekstovima. Terme su u upotrebi ostale sve do 6. vijeka kada su ih uništili Ostrogoti za vrijeme Gotskog rata. Ruševine su, međutim, dugo vremena ostale kao značajna rimska znamenitost, a za vrijeme Olimpijade 1960. su u njima održana gimnastička natjecanja.

Eksterni linkovi
----------------

***Karakaline terme*** na Wikimedijinoj ostavi

* 1960 Summer Olympics official report. Volume 1. pp. 76, 79.
* 1960 Summer Olympic official report. Volume 2. Part 1. p. 345.
* History Channel website for *ROME: Engineering an Empire* Arhivirano 2006-08-27 na Wayback Machine-u Take the video tour and see the Flash presentation on the Baths. Also see the Video Gallery for a short movie on the Baths.
* Baths of Caracalla Virtual 360° panorama and photos of the ruins.

Koordinate: 41°52′46″N 12°29′35″E﻿ / ﻿41.879444°N 12.493056°E﻿ / 41.879444; 12.493056

* Caracalla Thermal Baths Arhivirano 2016-06-17 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 169274945
* GND: 4131683-6

 |
Zarobljenici žakerije u rukopisu Jeana Froissarta
**Žakerija** je ustanak seljaka 1358. u Francuskoj, tokom Stogodišnjeg rata. Pobuna je poznata pod nazivom Žakerija po nadimku vođe seljačke pobune Žaku Bonomu ili Kaleu.
Kasnije se reč žakerija koristi kao sinonim za pobunu francuskih seljaka, a plemstvo se plašilo vekovima posle toga ponavljanja žakerije.

Socijalna i politička pozadina
------------------------------

Nakon bitke kod Poatjea 1356. u kojoj je zarobljen francuski kralj Jovan II Dobri, vlast preuzima skupština staleža. Izostanak kralja u periodu unutrašnje nestabilnosti bio je poguban za državu.
Skupština staleža je bila previše podeljena da bi obezbedila efikasnu vlast. Da bi osigurali svoja prava privilegovani slojevi Francuske prisilili su seljake da plaćaju sve veće poreze i da popravljaju ratom uništena imanja bez kompenzacija.

Obični ljudi su već krivili plemstvo da je svojom korupcijom izazvalo poraz kod Poatjea. Pored ostalog bande engleskih, gaskonjskih, nemačkih i španskih razbojnika pljačkale su, silovale i palile po severnoj Francuskoj, gotovo gde su hteli, a da francuska skupština staleža nije bila sposobna da ih zaustavi. Seljaci su se počeli pitati zašto da rade za vlast i plemstvo, ako ono ne može zaštititi svoje građane. Kombinacija tih problema dovodi do pobune 1358. godine.

Pobuna
------

Poraz žakerije u "Kronikama" Jeana Froissarta
Pobuna je počela 21. maja 1358. i raširila se po Remsu i Ruanu. Pobuna je bila koncentrisana oko doline Oazo severno od Pariza.
Pobunjeni seljaci su verovatno bili bez prave organizacije. Delovali su kao bezlična masa. Želeli su da se reše plemstva, koje su okrivljavali za sve svoje nevolje. Palili su kuće i dvorce i ubijali su plemiće na zastrašujuće načine. Vođu seljačke pobune Žaka Bonoma ili Kalea seljaci su proglasili svojim kraljem.

Seljaci se udružuju sa pariskim pobunjenicima pod vodstvom plemića Etjena Marsela. Pariski pobunjenici su poraženi 9. juna 1358. tako da seljaci više nisu imali saveznika.

Gušenje pobune
--------------

Pobunu su krvavo ugušili francuski plemići predvođeni Karlom II od Navare. Vođu pobune Kalea su pozvali na pregovore 10. juna i tu ga zarobili, prekršivši viteška pravila. Smatrali su da viteška pravila ne važe za seljake.
Kaje je mučen do smrti užarenim gvozdenim šipkama.
Njegova vojska od 20.000 seljaka pregažena je od strane vitezova. Posle toga sledila je krvava osveta nad seljacima Buve područja. Hiljade seljaka je pobijeno u osveti, koja je usledila.

Vidi još
--------

* Stogodišnji rat
*Za ostale ličnosti s istim imenom v. Eochaid.*
U irskoj mitologiji **Eochaid** (moderni ispis: **Eochaidh**), sin Erca, sina Rinnala od Fir Bolga, postao je veliki kralj Irske nakon što je svrgnuo Fodbgena. Bio je prvi kralj koji je dijelio pravdu u Irsku. Za vrijeme njegove vladavine nikad nije pala kiša, nego samo rosa, a svake godine je bila žetva.

Supruga mu je bila Teia Tephi. Po njoj je Eochaid nazvao svoju prijestolnicu Tailtiu (današnji Teltown, County Meath) i tamo držao svetkovine svakog augusta. Vladao je deset godina, sve dok Fir Bolg nisu poraženi od Tuatha Dé Dananna u prvoj bitci kod Magh Tuiredha. Za vrijeme bitke je Eochaida obuzela žeđ, ali su druidi Tuatha Déa sa svojom magijom sakrili sve izvore vode. Dok je tražio vodu, ubilia ga je Morrígan.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Fodbgen**  |  **Veliki kralj Irske** AFM 1907-1897. pne.FFE 1487-1477. pne. | Slijedi: **Bres**  |

Literatura
----------

* *Lebor Gabála Érenn*
* Annals of the Four Masters
* Seathrún Céitinn's *Foras Feasa ar Érinn*
**Čiček Hatun** (tur. *Çiçek Hatun*; 1431 — 1498) je bila supruga sultana Mehmeda II i majka Princa Džema.

Život
-----

Njeno poreklo se ne zna. Tvrdi se da je bila Srpkinja, Grkinja ili Francuskinja. 
Njen brat, po imenu Ali, bio je u sultanovoj službi. U harem je stigla 1457. godine, a 1459. godine rodila princa Džema. Posle smrti princa Mustafe, Džem je iz provincije Kastamonu prebačen u provinciju Konja, te je i ona otišla s njim. Džemu je kao lala bio dodeljen Gedik Ahmet-paša, koji je radio sve kako bi više istakao Bajazita, a ne Džema.

Trudila se da Džema otrgne od evropskog uticaja, ali nije uspela. Džem se oženio Elenom, koja je bila ćerka Nikole di Pitigliana. Posle smrti sultana Mehmeda Džem se, ne časeći časa, proglasio sultanom Anadolije zahvaljujući tadašnjem velikom veziru, Karamnli Mehmet-paši, koji je vest o padišahovoj smrti poslao prvo njemu, pa Princu Bajazitu. Međutim, njega su ubili janičari, koji su podržavali Bajazita. Bajazit je nakon 6 dana došao u prestonicu i preuzeo vlast. 
Posle smrti Princa Džema, Čiček Hatun je izbegla u Kairo, gde je i umrla 1498, u 67. godini života.
**Tyrone Edmund Power, Jr.** (5. maj 1914 – 15. novembar 1958), najčešće na špici navođen kao **Tyrone Power** a ponekad i kao "**Ty Power**", bio je američki filmski i kazališni glumac poznat kao jedna od najvećih i najuspješnijih zvijezda klasičnog Hollywooda. Zahvaljujući svom markantnom fizičkom izgledu od 1930-ih dobijao je uloge romantičnih junaka i pustolova u spektaklima kao što su *The Mark of Zorro*, *The Black Swan*, *Prince of Foxes*, *The Black Rose*, i *Captain from Castile*. Iako enormno popularan i hvaljen kao jedan od najboljih mačevalaca u historiji Hollywooda, Power je 1940-ih inzistirao na tome da ga se shvati kao ozbiljnog glumca, te je nastojao glumiti u dramama i film noirima, a za što nije imao razumijevanja od strane matičnog studija 20th Century Fox. Zbog toga je nastupao u kazalištu, da bi krajem 1950-ih imao hvaljenu ulogu manipulatora u Wilderovoj sudskoj drami Witness for the Prosecution. Power, koji je bio strastveni pušač i čiji je otac podlegao srčanom udarom, i sam je za vrijeme snimanja filma *Solomon and Sheba* umro od srčanog udara u dobi od 44 godine.

Power je bio oženjen tri puta. S prvom suprugom, francuskom glumicom Annabellom, bio je u braku od 1939. do 1948. godine. S drugom suprugom, Lindom Christian, bio je u braku od 1949. do 1956. godine, a u njemu su se rodile dvije kćeri - Romina Francesca Power, danas poznata italijanska pop pjevačica, te glumica Taryn Power. S posljednjom suprugom Deborah Ann Montgomery Minardos se vjenčao nedugo prije smrti te imao sina Tyronea Williama Powera IV, koji je i sam postao glumac.

Eksterni linkovi
----------------

***Tyrone Power*** na Wikimedijinoj ostavi

* Tyrone Power na IMDb-u (`en`)
* Tyrone Power, Jr. na Internet Broadway Database (`en`)
* Tyrone Power, King of 20th Century-Fox
* The Tyrone Power Pages Arhivirano 2010-04-13 na Wayback Machine-u
* Tyrone Power na Find a Grave
* (`fr`) Tyrone POWER : Biographie, filmographie, galerie, etc.
* Djela čiji je autor ili tema Tyrone Power u bibliotekama (WorldCat katalog)
**Enio Sacilotto** (1959.) umirovljeni je kanadski hokejaš na ledu i današnji trener. Trenutačno je pomoćni trener Chilliwack Bruins, nakon što je u studenome 2009. dobio otkaz na mjestu glavnog trenera prve momčadi KHL Medveščak. Vodio je Hrvatsku reprezentaciju do 18 godina na Svjetskom prvenstvu Divizije II do brončane medalje.Ima preko 20 godina trenerskog iskustva u Europi. Uz trenerske vještine Sacilotto izvrsno govori četiri svjetska jezika te uspješno upravlja vlastitom tvrtkom International Ice Hockey System Inc. koja organizira ljetne kampove i trenerske seminare.

Karijera
--------

### Početci i inozemstvo

Sacilotto je rodom iz kanadskog Vancouvera. Aktivno je igrao hokej za sveučilišta Brandon i British Colombia. 1983. godine diplomirao je Sportske znanosti i fizičku kulturu, a u svojoj bogatoj trenerskoj karijeri trenirao je mnoge klubove u Kanadi i Europi. Sacilotto je bio proglašen trenerom godine u kanadskoj West Coast Junior ligi u sezoni 1982./83. Sezone 1994./95. bio je prvak BCHL Kanadske lige i All-Star trener, a isto ponavlja u sezoni 1995./96. kada osvaja drugo mjesto, no i dalje ostaje na poziciji All-Star trenera. Sezone 1998./99.. kao prvi pomoćni trener osvaja naslov prvaka švicarske A lige s klubom HC Luganom, a sljedeće sezone s istom ekipom ostavio je trag i na međunarodnoj sceni, doguravši do četvrtog mjesta u Europi. U sezoni 2006./07. osvaja dansku titulu Pokal Cup Champions sa klubom Rødovre M. B.

### Medveščak

Nakon ulaska hrvatskog Medveščaka u prestižnu austrijsku EBEL ligu, 1. kolovoza 2009. preuzeo je mjesto novog službenog trenera zagrebačkih "Medvjeda". Zajedno s novopridošlim direktorom hokejaških operacija Douglasom Bradleyem složio je potpuno novu momčad. Početkom sezone najavio je borbu "Medvjeda" za ulazak u doigravanje. Od 24. studenog 2009. Sacilotto više nije trener hokejaša Medveščaka. Razlozi otkaza leže u četiri uzastopna poraza kojima je kompromitirana veoma dobra pozicija koju su "Medvjedi" imali, što je bila kap koja je prelila čašu strpljenja Uprave. Na njegovo mjesto uprava kluba dovela je negdašnjeg šefa struke NY Rangersa Teda Satora, no nije ga i potpuno izbacila iz kluba i, prije svega, hrvatskoga hokeja. Sacilotto će, naime, ostati na funkciji trenera Medveščaka II, a uz to će voditi i mladu hrvatsku U20 reprezentaciju.

Izvori
------

1. ↑  Medveščak dobio novog trenera i još jednog napadača za prvu sezonu EBEL lige[*mrtav link*]
2. ↑  Iskusni Enio Sacilotto novi trener Medveščaka, T.J. Guidarelli pojačao napad
3. ↑  Medveščak doveo novog trenera!
4. ↑  Sacilotto na kormilu M2 i U20 reprezentacije

Vanjske poveznice
-----------------

* Službena stranica
* Profil na The Internet Hockey Database
***Il Popolo d'Italia*** (sh. Narod Italije) su novine koje je osnovao Benito Mussolini 15. novembra 1914. u Milanu nakon što je izbačen iz novina *Avanti!* i iz Socialističke stranke Italije (PSI). List će biti glavno glasilo iredentizma, nacionalizma i ratnih veterana sve do osnivanja Fašističke stranke (PNF) 9. novembra 1921. kada će postati prvi list pokreta a nakon Marša na Rim u oktobru 1922. i prvi list novog režima. *Il Popolo d'Italia* je prestao rad 26. jula 1943. kada su tzv. *gerarchi* zajedno sa kraljem izglasali otpuštanje vlade i hapšenje Mussolinija. To je uzrokovalo pad fašizma, građanski rat u Italiji i promjenu ravnoteža na europskim bojišnicama.

Urednici
--------

* Benito Mussolini (15. 11. 1914 – 30. 10. 1922)
* Arnaldo Mussolini (01. 11. 1922 – 21. 12. 1931)
* Vito Mussolini (22. 12. 1931 – 26. 07. 1943)

Sandro Giuliani, glavni urednik s izvršnim nadležnostima (1932 – decembar 1936.)
Giorgio Pini, glavni urednik s izvršnim nadležnostima (januar 1937 – 26. 97. 1943.)

Sjedišta
--------

* via Paolo da Cannobio, 35 - Milano (1914-?)
* via Lovanio, 10 - Milano (1923-1943)

Galerija slika
--------------

* Izdanje 24. 05. 1915.Izdanje 24. 05. 1915.
* Izdanje 11. 06. 1940.Izdanje 11. 06. 1940.
* Sjedište listaSjedište lista

***Il Popolo d'Italia*** na Wikimedijinoj ostavi
**Gradine u Trebinju** su ostaci i svjedočanstvo života iz ilirskog perioda na prostoru općine Trebinje, Bosna i Hercegovina. U I. mileniju prije naše ere i u antičko doba na ovom području je živjelo ilirsko pleme Plereja. Jedan dio gradina proglašen je za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

Gradine
-------

**Gradina Brijeg u Mostaćima**, nalazi se sjeverozapadno od zadnjih kuća u gradskog naselja Mostaći. Na sredini brda je veliki tumul od nasutog kamenja (bastion), dug 30, a širok oko 20 m. 

**Gradina Varina gruda u Dživaru**, nalazi se na brijegu u Dživarskom polju, južno od Trebinja, na udaljenosti od oko 4 km.  Gradina je eliptične osnove, veličine 70 x 50 m. Zapadna polovina je viša od istočne. Skoro u sredini brda, na najisturenijem mjestu, nalazi se najviša kota na kojoj se nalazi gomila kamenja za koje se predpostavlja da je tumul, a možda i ostaci nekog antičkog svetilišta. Oko uništene gomile pronađeno je i ulomaka keramike željeznog doba i nešto ostataka antičke cigle i keramike. Na zapadnoj nižoj polovini brda su temeljni ostaci crkve, koja se u narodu pripisuje sv. Varvari, pa po njoj brijeg nosi ime. 

**Gradina Kličanj u Krajkovićima** zajedno sa ostacima crkve, nekropole sa osamdeset stećaka i pokretnim nasljeđem (koje se nalazi u muzeju Hercegovine u Trebinju), nalazi se u neposrednoj blizini sela Krajkovići, 20 km jugozapadno od Trebinja. Arheološkim iskopavanjima pronađeno je malo fragmenata keramike, kućnog lijepa i kulturni sloj debljine 20 cm iz bronzanog ili željeznog doba. Većina fragmenata na ovom lokalitetu pripada dobro pečenim velikim posudama grube fakture svjetlocrvene boje i lošije izrade.

Literatura
----------

* Đorđo Odavić, Praistorijska nalazišta na području Trebinja (gomile i gradine), Tribunia 4, Trebinje 1978.
* Ivo Bojanovski, Rimska cesta Narona-Leusinium kao primjer saobraćajnog kontinuiteta. Akademija nauka i umjetnosti Bosne i Hercegovine, Godišnjak, knjiga X, Centar za balkanološka ispitivanja, knjiga 8. Sarajevo, 1973. 165.

Vanjski linkovi
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
*Za ostale upotrebe, v. Gradec (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 50′ 53" SGŠ, 22° 30′ 34" IGD

**Gradec** (mak. *Gradec*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Gradec je u sastavu opštine Vinica.

Prirodni uslovi
---------------

Gradec je smešten u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 15 kilometara južno.

Naselje Gradec se nalazi na južnom obodu Kočanskog polja, plodne doline koju gradi reka Bregalnica. Naselje je položeno na približno 550 metara nadmorske visine. Južno od naselja izdiže se Plačkovica. 

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Po statistici sekretara Bugarske egzarhije, 1905. godine mešovito selo sa 700 stanovnika (polovina Turci, polovina Sloveni), što je i ostao sve do masovnih selidbi Turaka u maticu tokom 20. veka.

Stanovništvo
------------

Gradec je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 1.245 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Cigani.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

1. ↑  Brancoff, D.M. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, r.118-119.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinavinica.gov.mk Zvanična stranica opštine Vinica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Vinica |
| --- |
| **Vinica** • 
Blatec •
Vinička Kršla •
Gradec •
Grljani •
Dragobrašte •
Istibanja •
Jakimovo •
Kalamanci •
Kruševo •
Laki •
Leski •
Lipec •
Pekljani •
Trsino •
Crn Kamen |  |
**Kalambaka** (grčki: Καλαμπάκα, izgovara se i *Kalampaka*) je manji grčki grad u Prefekturi Trikala u Tesaliji.

Na području grada uzdižu se stijene na kojima se nalaze manastiri iz kompleksa Meteora, koji su svjetska kulturna baština na popisu UNESC-a.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad Kalambaka je smješten u dolini koju je oblikovala rijeka Penej koji teče iz smjera sjeverozapada prema jugoistoku, u pravcu grada Trikale, na sjeverozapadu Tesalije.
Zapadno od grada protežu se planinski vrhunci *Koziakasa*, koji tvore granicu Tesalije i Pindskog gorja.
Kalambaka je udaljena od grada Trikale 22 km, od grada Larise 82 km i od prijestolnice Atene 415 km.

Centar grada

Historija
---------

Pogled na Kalambaku iz sela Kastraki
Grad je podignut na istom mjestu gdje se nalazio antički **Aiginion**, koji je egzistirao sve do 10. vijeka, - tad je bio poznat kao **Stagoi** (Στάγοι) - bizantska utvrda i sjedište episkopa. Od njegovih srednjovijekovnih spomenika nije ostalo mnogo, jedino saborna crkva Uspenja Bogorodice podignuta na kraju 11. i početku 12. vijeka na mjestu starije ranokršćanske crkve.

Grad je dobio ime *Kalabaka* za Otomanskog carstva prije 5-6 vjekova, Kalabaka na turskom znači "snažna utvrda", kasnije je to ime izgovarano kojekako, kao; Kalampaka, Kalambaka, Kalabaki, Kalabak...
Kalambaka je oslobođena turske vlasti 27. augusta 1881. kad je postala dio Kraljevine Grčke. Za Drugi svjetski rat 23. april 1943. se zbila bitka između grčkih partizana i talijanskih vojnika, - u kojoj je poginulo 70 talijanskih vojnika.

Pogled na grad Kalambaka sa stijena Meteora
Kod Kalambake je 1995 pronađen grob iz 20. vijeka pne.

Gradovi prijatelji
------------------

* Njemačka, Schwabach

Izvori
------

1. ↑  Δείτε τη Διοικητική Διαίρεση. Grčko ministarstvo unutrašnjih poslova (pristupljeno 9. 09. 2009.) (`el`)
2. ↑  Alexander Kazhdan: Oxford Dictionary of Byzantium, Oxford University Press 1991. str. 1941, ISBN 978-0-19-504652-6
3. ↑  Kalabackacity.gr Arhivirano 2011-05-13 na Wayback Machine-u, the official town website.
4. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2011-05-13. Pristupljeno 2010-11-11.

Eksterni linkovi
----------------

***Kalambaka*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada[*mrtav link*]
**Eksona** (starogrčki: Αἰξωνή / *Aixōné*) bila je jedna od atičkih dema. Nalazila se južno od same Atine i otprilike je obuhvatala područje današnje Glifade. Prema antičkoj tradiciji, stanovnici ove deme važili su za svađalice. Eksona se spominje kao jedna od atičkih dema gde su održavane seoske Dionisije i, u okviru njih, komičke pozorišne predstave.

Zemljište u Eksoni
------------------

Činjenica da uzgajanje vinove loze zahteva mnogo nege bez sumnje objašnjava visoko usmereni karakter zakupa parcela zasađenih vinovom lozom: na primer, pronađen je jedan ugovor o zakupu parcele u Eksoni na četrdeset godina, koji predviđa da vinar tokom poslednjih pet godina zakupa stekne kontrolu nad parcelom, ako je zakupac ispravno brinuo o parceli, a u suprotnom ponovo će se uspostaviti pređašnje stanje kako bi se parcela mogla iznajmiti nekom novom zakupcu. Na početku zakupa u Eksoni postavljaju se ovi uslovi: postojeća stabla se moraju potkresati, a njihove izrasline se moraju održavati na takav načlin da na kraju zakupa, četrdeset godina kasnije, vlasnik ima na raspolaganju stabla u punoj u zrelosti, nakon što ih je jednu ili dve decenije eksploatisao zakupac. Kad je stablo previše staro ili se smrznulo, seče se da bi se od njega dobile mlade sadnice, čime se obezbeđuje maksimalna proizvodnja za dva puta manje vremena nego prostom setvom: upravo je to omogućilo proizvođačima maslinovog ulja u Atici da u roku od dvadedet godina obnove uzgoj nakon pustošenja koje je zemljište pretrpelo tokom peloponeskog rata.
**Washa** (francuski Ouacha).- Pleme američkih Indijanaca, srodno Chawashama, nastanjeni na delti rijeke Mississippi u južnoj Louisiani, na Bayou La Fourche kod sadašnjeg Labadievillea, župa (parish) Assumption.

Ime
---

Znmačenje imena nije poznato (Swanton).

Etnografija
-----------

Kultura Chitimachan plemena stara je u dolini donjeg Mississippija najmanje 6,000 godina ,a prisutnost čovjeka najmanje 12,000. Kada su 1699 pristigli Francuzi Washa, Chawasha, Chitimacha i Yagenechito bili su najsnažnija plemena do nje doline Mississippija, veza ni u konfederaciju sa nekih 15 polu-autonomnih sela ,i vrhovnim Grand Chiefom u selu kod današnjeg Charentona. 

Živjeli su od agrikulture i uzgoj kukuruza, graha i tikava, te lova i ribolova, što je bio muški posao. Od lovnih životinja tu je živio jelen, puran i aligator, te razne vrste riba i školjaka. Svako selo imalo je i hambare koji su bili podignuti iznad zemlje, kako bi se sačuvali od raznih životinja i druge gamadi. –Za pleme Washa i Chawasha može se reći da su poznavali upotrebu atl-atla, i za razliku od susjednih plemena Chitimachan govornici nisu imali svetišta, kao susjedni Natchezi i Muskhogeani. Puhaljku sa strelicama od trske, inače rijetka u Sjevernoj Americi, takođewr su poznavali ,a služila im je za lov na ptice i drugu manju divljač Po rijekama i jezerima kretali su se dugout-kanuima koji je služio i za transport.

Povijest
--------

Prvi kontakt Washa sa bijelcima bio je napad koji su sa Chawashama izveli 1543. na flotu Luis Moscoso de Alvardo, članom Bernando de Sotove ekspedicije na ušću Mississippija. Sa Francuzima Washe žive u dobrom odnosima, a 1718. smješteni su u blizini New Orleansa, na južnoj strani Mississippija. U Les Allemandsu na zapadnoj obali Mississippija nalazimo ih 1739. (njih oko 200 po Swantonu) a žive zajedno sa Chawashama. Godine 1758. ova dva plemena imaju tek jedno selo i svega 10 do 12 ratnika. Prema Sibleyu (1832) preostalo je svega 5 ljudi (dva muškarca i 3 žene) koje žive među francuskim obiteljima.

Vanjske poveznice
-----------------

* The Louisiana Indians
* Frederick Webb Hodge, Washa Indian Tribe History[*mrtav link*]
**Vatreni pojas Pacifika** (**Pacifički vatreni pojas**, **Tihookeanski vatreni prsten**) je pojas vulkana koji okružuje Tihi ocean. Tu se nalazi 40% svih aktivnih vulkana koji su uz to, kao stratovulkani ili sivi vulkani, imaju ogromnu eksplozivnu snagu. 

Vatreni pojas Pacifika se najvećim delom sastoji od niza ostrvskih lukova kao što su Aleuti, Kurili ili japanska ostrva Ryukyu. Samo na nekoliko zapadno pacifičkih ostrvskih lukova otpada 45% svih vulkana na svetu.

On počinje na zapadnom obodu Tihog okeana sa Kamčatkom na kojoj ima 28 aktivnih vulkana. Najznačajniji među njima je Ključevskaja Sopka. Od Kamčatke ka jugu vatreni pojas Pacifika se pruža preko Kurilskih ostrva gde ima 39 aktivnih vulkana. Najaktivniji i najviši vulkan je Alaid na istoimenom ostrvu. Od Kurilskih ostrva vulkanska zona se nastavlja na Japanska ostrva gde ima 49 aktivnih vulkana. Najpoznatiji su Fudžijama, Bandaj-san, Asama i Kirišima. On se dalje nastavlja preko Filipinskih ostrva sa 12 aktivnih vulkana, Celebesa (4 vulkana), Nove Gvineje (10 vulkana), pa preko Nove Britanije, Solomonskih ostrva, Novih Hebrida, ostrva Karmedek i Novog Zelanda (5 vulkana) do Antarktika.

Istočni obod vatrenog pojasa Pacifika počinje Aleutskim ostrvima (25 vulkana), odakle se prostire preko Aljaske na Kordiljere (Stenovite planine i Ande). Veliki sistem planinskih venaca Anda i Kordiljera ima preko 80 aktivnih vulkana. Od kojih su najznačajniji Lasen Pik (3181 m) u Kaskadskim planinama, Popokatepetl (5452 m), Orizaba(5.700m) i Kolima (3846 m) sva tri u Meksiku. U Južnoj Americi najznačajniji su Kotopaksi (5.896m)u Ekvadoru, koji je najviši aktivni vulkan na svetu, Misti (5842 m) u Peruu i Domujo (4708 m) i Akonkagva (7035 m) u Argentini.

U Tihom okeanu se nalaze i Havajska ostrva sa vulkanima, Mauna Loa (4170 m), Mauna Kea (4202 m), Hualalaj (2520 m) i Kilauea (1247 m).

Taj pojas živih vulkanskih aktivnosti obuhvata gotovo celu pacifičku tektonsku ploču. Duž njenih rubova usled tektonike ploča dolazi do subdukcije koje stvaraju slaba područja u litosferi koja pogoduju izlasku tekuće magme.

Vidi još nečega
---------------

* Pacifički obruč

***Vatreni pojas Pacifika*** na Wikimedijinoj ostavi
| Kalahumoku I. |
| --- |
| Otac | Kanipahu |
| Majka | Hualani |
| Supruga | Laʻamea |
| Djeca | Iki-a-Laʻamea |
|

**Kalahumoku I.** (**Kalahuimoku**) bio je havajski plemić, princ otoka Molokaija na drevnim Havajima. Bio je i vladar Hāne, iz dinastije Pili.

Njegov otac je bio kralj Havaja (Hawaiʻi), Kanipahu. (Dinastija Pili bila je zapravo ogranak dinastije Paumakue.) Kalahumoku je bio povezan s kraljevima otoka Mauija.

Njegova majka je bila princeza Hualani od Molokaija, koja je možda bila kraljica (pogledajte članak o njoj za daljnja objašnjenja). 

Njegov je brat bio princ Kanaloa, otac kralja Kalape.

Kanipahua je svrgnuo Kamaiole, koji bi vjerojatno dao ubiti Kanalou i Kalahumokua, no njih su dvojica odgojeni daleko od dvora.

Kalahumoku je postao kralj Hāne na Mauiju.

Potomstvo
---------

Kalahumoku je oženio ženu zvanu Laʻamea; njihov je sin bio princ Iki-a-Laʻamea, koji je oženio Kalameju; ona mu je rodila sina zvanog Kamanawa-a-Kalamea, koji je oženio Kainu (Kaiʻua), od koje je dobio dijete zvano Onakaina, čiji je supružnik bio/bila Kuamakani. Njihovo je dijete bilo nazvano Kanahae-a-Kuamakani, čije je dijete bilo prozvano Kuleana-a-Kapiko. Dijete te osobe bila je Akahiakuleana, čiji je sin bio kralj ʻUmi-a-Liloa.
Vatrogasci, Finska
Vatrogasci, Kanada, 2006.
**Vatrogastvo** je zanimanje čiji je cilj zaustavljanje nekontrolisane vatre (požara). Vatrogasci se bore protiv vatre kako bi spasili ljudske živote, materijalna dobra i zaštitili životnu sredinu. Vatrogastvo je zanimanje koje zahteva dosta veštine. Vatrogasci su profesionalci koji provode godine vežbajući.

U osnovi, da bi došlo do požara, potrebno je da se ispune tri uslova (tzv. „trougao paljenja") :

* goriva, odnosno zapaljiva materija (sve ono što se može zapaliti, prirodnim ili neprirodnim putem)
* izvor toplote (sunce, zagrejano okruženje)
* kiseonik.

Eliminisanjem samo jednog od ovih uslova prekida se proces sagorevanja.

Drevni Rim
----------

U starom Rimu nije bilo gradskih vatrogasaca. Umesto toga, građani su bili zavisni od robova ili pristalica. Vatrogasna služba se prvi put javlja u Avgustovom dobu.

Literatura
----------

***Vatrogastvo*** na Wikimedijinoj ostavi

* Dillon, Matthew; Garland, Lynda (2005). *Ancient Rome: From the Early Republic to the Assassination of Julius Caesar*. Taylor & Francis. str. 54-. ISBN 978-0-415-22458-1.
* *Essentials of Fire Fighting and Fire Department Operations 5th Edition*. 2008.
Manastir Vatoped
**Manastir Vatoped** (grč. *Ιερα Μεγιστη Μονη Βατοπεδιου*) je drugi u hijerarhiji manastira Svete gore, Grčka. Sagradili su ga u drugoj polovini 10. veka tri monaha - Atanasije, Nikolaj i Antonije, učenici Atanasija Atonskog. Prema drugom predanju, manastir je sagradio vizantijski car Arkadije u spomen Presvetoj Bogorodici koja mu je na čudesan način spasla sina od brodoloma. Dete je pronađeno u grmu kupine u blizini plaže, po čemu je manastir dobio ime (grč. *Βατο* - kupina grm i grč. *παιδι* - dete). 

Od tog vremena, se mnogo gradilo u ovom manastiru, naročito tokom vizantijskog perioda. U manastiru živi oko 100 monaha. 

 Porta manastira Vatoped

Skitovi pri manastiru
---------------------

Manastir ima veliki broj skitova. Najveće su skitovi posvećeni Svetom Apostolu Andreju i Svetom Dimitriju.

Osnovne karakteristike manastirskih građevina
---------------------------------------------

* Glavna crkva posvećena je Blagovestima Presvete Bogorodice
* Sahat kula
* Tvrđava iz 10. veka - danas zgrada Biblioteke

Blago koje se čuva u manastiru
------------------------------

x Ikona Svete Trojice
Vatopedski manastir je veruje se po posebnom zaštitom Presvete Bogorodice, koja je na njegovoj zemlji živela do svoje smrti i vaznesenja na nebo.

Manastirska riznica čuva pehar za pričešće izrađen od dragog kamena jaspisa i mnoštvo vrednih ikona. 

Vatopedska biblioteka sadrži preko 2000 rukopisa i više od 35000 štampanih knjiga.

Čudotvorne ikone
----------------

Postoji nekoliko čudotvornih ikona u manastiru. Postoje 4 ikone Presvete Bogorodice, koje smatraju čudotvornim. to su: Eleovritisa, Vimatarisa, Esfagmenisa i Paramitisa.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Vatoped na Svetoj gori Aton
* Manastir Vatoped - biser Svete gore Arhivirano 2007-09-30 na Wayback Machine-u
* Vatoped na Svetoj gori Arhivirano 2014-07-15 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |
Grb Moldavske SSR
**Grb Moldavske SSR** je usvojen 10. veljače 1941. godine, od strane vlade Moldavske SSR. Grb se temelji na grbu SSSR-a. Prikazuje simbole poljoprivrede (pšenica, kukuruz, grožđe i djetelina). U pozadini se nalazi izlazeće sunce, simbol budućnosti moldavske nacije. Na grbu se nalaze crvena zvijezda i srp i čekić, simboli komunizma. U sklopu grba se nalazi i moto SSSR-a "*Proleteri svih zemalja, ujedinite se!*" napisan na moldavskom i ruskom jeziku. U dnu grba se nalaze natpis "*РССМ*" (moldavska skraćenica za "*Moldavska Sovjetska Socijalistička Republika*").

Grb je bio na snazi do 3. studenog 1990. kada je zamjenjen današnjim grbom Moldavije.

Povezano
--------

* Grb Moldavije
* Zastava Moldavske SSR

***Grb Moldavske Sovjetske Socijalističke Republike*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Grbovi saveznih republika Sovjetskog Saveza |
| --- |
| **Grb Sovjetskog Saveza** |
| Glavne | 
* Armenska SSR
* Azerbejdžanska SSR
* Beloruska SSR
* Estonska SSR
* Gruzijska SSR
* Kazaška SSR
* Kirgiska SSR
* Latvijska SSR
* Litvanska SSR
* Moldavska SSR
* Ruska SFSR
* Tadžička SSR
* Turkmenska SSR
* Ukrajinska SSR
* Uzbečka SSR

 |
| Kratkotrajne | 
* Karelo-Finska SSR (1940–1956)
* Zakavkaska SFSR (1922–1936)

 |
| Nesavezne republike | 
* SSR Abhazija (1921–1931)
* Buharska NSR (1920–1925)
* Horezmanska NSR (1920–1925)
* Nahičevska ASSR (1920–1923)
* Pridnjestrovska Moldavska SSR (1990–1991)

 |
Lamont Dozier
**Holland–Dozier–Holland** je naziv za američki kompozitorsko-producentski tim koga su činili Lamont Dozier i braća Brian Holland i Edward Holland, Jr. Trio je napisao, aranžirao i producirao brojne hit pjesme koje se smatraju najboljima i najvažnijima u produkciji znamenite diskografske kuće Motown 1960-ih. 

Braća Holland su u Motownu radili od 1958. godine, a Dozier im se priključio 1962. Tokom sljedećih pet godina su stvorili niz uspješnih pjesama, ali je plodnu suradnju s Motownom 1967. prekinuo spor s Motownovim osnivačem Berryjem Gordyem oko isplate tantijema. Godinu dana kasnije su napustili Motown i osnovali vlastite diskografske kuće, a tužba Motowna zbog povrede ugovora je dovela do jednog od najdužih i najskupljih sudskih procesa u historiji američke muzičke industrije. Početkom 1970-ih je Dozier napustio tim, te se H-D-H konačno raspao. Ponovno je okupljen tek 2003. kada je zajedno producirao mjuzikl *The First Wives Club*.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* HDH Records Official Site
* Rock and Roll Hall of Fame inductee article

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 168169433
* LCCN: no2016089806
* ISNI: 0000 0001 2201 9544
* MusicBrainz: 09b8a2f8-f5b2-4e9f-a5a5-bc93b938d51b

 |
**Washington, Tyne and Wear** je grad od 67,019 stanovnika na sjeveroistoku Engleske u Metropolitanskoj grofoviji Tyne and Wear. 

Grad administrativno podpada pod Metropolitanski borough City of Sunderland.

Srednjovjekovni Washington, bio je mjesto u kom je živio prvi poznati predak američkog predjednika Georga Washingtona - William koji si je 1180. dodao sufiks De Washington. Stara vijećnica bila je dom davnih predaka Washingtona.

Geografske karakteristike
-------------------------

Washington leži podjednako udaljen od Newcastla, Durhama i Sunderlanda, tako da ima veze sa sva tri grada.

Historija
---------

Washington je podignut kao novi grad 1964. za tadašnjih 20,000 stanovnika, ubrzo je progutao sva okolna naselja i porastao do današnjih brojki.

Inače je bio selo sve do 18. vijeka, kad se počeo iskapati ugljen, tokom 19. i 20. vijeka razvio se u rudarsko naselje sa preko 27 jama u okolici.

Današnji Washington poznat je kao mjesto u kom japanski Nissan ima tvornicu automobila. Kao uspomena na rudarsku baštinu, nekadašnji rudnik Washington F (zatvoren 1968.) pretvoren je 1976. u muzej.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Washington (Tyne and Wear in North East England)" (engleski). City Population. Pristupljeno 28. 05. 2017.
2. 1 2  „*Washington*" (engleski). David Simpson. Pristupljeno 28. 05. 2017.
3. ↑  „*Washington Village*" (engleski). Sunderland. Pristupljeno 28. 05. 2017. [*mrtav link*]
4. ↑  „*Washington F Pit*" (engleski). Pastscape. Pristupljeno 28. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Washington, Tyne and Wear*** na Wikimedijinoj ostavi

* Washington Area[*mrtav link*] (`en`)
**Jutiapa** znana i kao **Jutiapa de la Sierra** je općina od 167,049 i grad od 145,880 stanovnikana jugoistoku Gvatemale u Departmanu Jutiapa u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Grad se prostire u kotlini na nadmorskoj visini od 892 m, udaljen 117 km od glavnog grada Ciudad Guatemale.
Ima tropsku klimu, koja tek zimi postaje nešto ugodnija.

Velika većina današnjih stanovnika su mestici (94,90 %) a samo 5,10% su domorodački indijanci.

Historija
---------

Jutiapa je nastala za kolonijalnih vremena a njeno ime na nahuatlanskom znači - *Rijeka cvijeća*.

Kad je Savezna Republika Centralne Amerike postala nezavisna, Gvatemala je podijelila svoj teritorij na 7 departmana radi sudovanja i efikasnijeg upravljanja.
Jutiapa je pripala Departmanu Chiquimula, točnije njegovom okrugu Mitu u kom je dobila ulogu sjedišta suda.

Satus ville dobila je 1847. a status grada u maju 1852. kad je postao administrativni centar Departmana Jutiapa.
Taj status mu je potvrđen vladinim dekretom 1921.

Privreda i transport
--------------------

Današnja Jutiapa je administrativno-trgovački centar i grad prehrambene industrije koja prerađuje proizvode svoje ratarsko- stočarske okolice.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Jutiapa Municipality in Guatemala*" (engleski). City population. Pristupljeno 14.3.2023.
2. 1 2 3  „*Jutiapa Guatemala*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 14.3.2023.
3. 1 2  „*Jutiapa in Jutiapa*" (engleski). City population. Pristupljeno 14.3.2023.
4. 1 2 3 4 5  „*Monografia de Jutiapa*" (španjolski). Municipalidad de Jutiapa. Pristupljeno 14.3.2023.

Vanjske veze
------------

***Jutiapa*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Jutiapa* (službene stranice) (`es`)
**Vép** je grad na sjeverozapadu Mađarske od 3,322 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Vas.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vép leži udaljen svega 8 km istočno od administrativnog centra Szombathelya.

Ime grada je slavenskog porijekla, od riječi vepar.

Historija
---------

Najstarije naselje prvi put je dokumentirano 1186. pod imenom *Wepy*. Od 1217. je kraljevski feud sa dvorcem pa je već 1240. kralj Bela IV. izdao povelju i dodjelio dvorjanima povlastice.

János Elderbach tadašnji vlasnik zamka i grada je 1496. prepustio nadbiskupu Esztergoma Tomi Bakaču Erdödyju.
Njegov nasljednik - Peter Erdödy ga je 1547. morao prepustiti Porodici Zrinski, a oni su ga 1612. morali prepustiti 
hrvatskom banu Tomi Erdődyju, koji je tako postao jedini vlasnik.

Vép je 1924. izgubio status grada, a ponovno ga je dobio 2009.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Vas" (engleski). City population. Pristupljeno 03. 06. 2016.

Vanjske veze
------------

***Vép*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Vépa* (`hu`)
**Wonseong od Sille** (? - 798) bio je 38. po redu vladar korejske države Silla koji je vladao od 785. do smrti 798. Bio je daleki potomak kralja Naemula. Pod vlašću kralja Hyegonga je služio njegovog *sangdaedeunga* (premijera) Kim Yangsanga. Kada se protiv Hyegonga digao ustanak, Kim i Wonseong su ga bez uspjeha pokušali ugušiti. Nakon kraljeve smrti je Kim preuzeo vlast kao kralj Seondeok, a Wonseong je postao njegov *sangdaedeung*. Kada je 785. Seondeok umro bez djece, plemići su izabrali Wonseonga za novog kralja.

Godine 787. je Wonseong poslao diplomatsku misiju u carsku Kinu. Godine 788. je pak, po kineskom uzoru, započeo sistem nacionalnih državnih ispita sa ciljem da se najbolji kandidati uvedu u državnu upravu.

S obzirom da je nadživio sina Kim In-gyeoma, nakon smrti 798. ga je naslijedio malodobni unuk Soseong.

Izvori
------

1. ↑  Il-yeon: *Samguk Yusa: Legends and History of the Three Kingdoms of Ancient Korea*, translated by Tae-Hung Ha and Grafton K. Mintz. Book Two, page 96. Silk Pagoda (2006). ISBN 1-59654-348-5
Vidni živac
**Vidni** ili **optički živac** ili **očni nerv** (lat. *nervus opticus*) je drugi kranijalni nerv, a grade ga aksoni nervnih ćelija koje se nalaze u ganglionarnom sloju mrežnjače oka.

Živac polazi od zadnjeg dela očne jabučice, tačnije od tzv. koluta ili papile optičkog živca (lat. *discus nervi optici*) na mrežnjači, i zatim se probija kroz sudovnjaču i beonjaču i ulazi u očnu duplju. Nakon toga, živac se prostire vijugavo unazad kroz masno tkivo očne duplje i u predelu njenog vrha ulazi u koštani optički kanal (lat. *canalis opticus*). Pre ulaska u kanal, u sastav nerva ulazi središnja arterija mrežnjače, a zajedno sa njim u kanal ulazi i oftalmična arterija.

Posle prolaska kroz optički kanal, živac ulazi u srednju lobanjsku jamu i pruža se unazad i unutra do optičke raskrsnice (lat. *chiasma opticum*). Na tom mestu se ukrštaju pojedina vlakna desnog i levog nerva.

Na svom putu kroz očnu duplju i kanal živac poseduje spoljašnji omotač (lat. *vagina externa nervi optici*), koga grade produžeci tvrde moždane opne, i unutrašnji omotač (lat. *vagina interna nervi optici*), koga izgrađuju paučinasta i sudovna moždana opna. Između omotača se nalaze tzv. međuvaginalni prostori.

Literatura
----------

* Dr Slavoljub V. Jovanović, dr Nadežda A. Jeličić: "Anatomija čoveka – glava i vrat" ("Savremena administracija" Beograd 2000.) ISBN 86-387-0604-9

Spoljašnje veze
---------------

* Wikimedia Commons ima još multimedijalnih datoteka vezanih za: ***Vidni živac***

  


| Moždani živci |
| --- |
| **0** krajnji živac | **I** mirisni živci | **II** vidni živac | **III** živac pokretač oka | **IV** trohlearni živac | **V** trograni živac (*oftalmični, gornjovilični, donjovilični živac*) | **VI** živac odvodilac | **VII** živac lica | **VIII** tremno-pužni živac | **IX** jezično-ždrelni živac | **X** živac lutalac | **XI** pomoćni živac | **XII** podjezični živac |



***Vidni živac*** na Wikimedijinoj ostavi
**Wintun** (Wintoon), zbirno ime Copehan plemenima Nomlaki, Wintu i Patwin. Nomlaki se često nazivaju imenom Wintun, a naseljavali su središnji dio copehanskog govornog područja. Južno od njih živjeli su River Patwin i Hill Patwin, a na sjeveru pleme Wintu. Nazivi *Wintu* ili *Wintun* u njihovim jezicima označava 'ljude'. Danas žive na rezervatima *Colusa Rancheria*, *Cortina Rancheria*, *Grindstone Creek Rancheria*, *Redding Rancheria*, *Round Valley* i *Rumsey Rancheria*.

Život i običaji Wintuna
-----------------------

Wintun Indijanci, ime za četiri etnički samostalne skupine koje se služe sa četiri skupine dijalekata za koje Alice Shepherd iz Kalifornije kaže su se razvili iz proto-wintunskog jezika. Ove skupine Penuta tisućama godina žive na području Kalifornije. Ovdje oni razvijaju tip kulture prilagođen kalifornijskom podneblju. Sezonski polugodišnji lov na lososa i sakupljanje žira univerzalne su i glavne aktivnosti svih wintunskih skupina, kao i ostalih plemena kalifornijskog kulturnog područja. Ipak, zbog geografskih odlika pojedinih predjela na kojima žive skupine Wintuna, ima nekih karakteristika po kojima se razlikuju jedni od drugih. Tako se kod Sjevernih Wintuna (poznati su i kao Wintu) javlja oregonski utjecaj na tip košare a kod njih je i najzastupljeniji lov na lososa, prosto zato što ga tamo najviše ima. zemlje Wintua prostire se u području velike doline Sacramenta, dok je za razilku od njih područje Južnih Wintuna (patwina prekriveno močvarama i brežuljcima. Nomlaki ili pravi Wintuni žive ravnicama i pod utjecajem su Pomo Indijanaca. Tipovi nastambi Wintuna također se razlikuju, za Wintu Indijance, nisu poznati, ali kod Hill Patwina nalazimo čunjastu kuću od kore, dok se kod njihovih rođaka River Patwina javlja kuća prewkrivena zemljom, oblika kupole. Južni Wintuni poznaju i Kuksu-kult, religiju tajnih društava i ezoteričnih obreda, kakvi se javljaju kod raznih kalifornijskih plemena. Kod ostalih Wintuna religija je jednobožačka, tu je stvaraoc Olelbis koji živi u Olelpanti (raju).

Literatura
----------

* Peter M. Knudston, The Wintun Indians of California and Their Neighbors
* Frederick Webb Hodge, Handbook of American Indians North of Mexico

Vanjske poveznice
-----------------

* Wintun Indian Tribe
* Wintun
**Vetranion** (lat. *Vetranio*; ponekad se pogrešno navodi kao ) je bio iskusni vojnik i oficir. Izgleda da je bio u položaju magister militum. Komandovao je nad trupama u Iliriku i Panoniji. Posle smrti Konstansa, Vetranion se našao u Sirmijumu. Sestra cara Konstancija II, avgusta Konstantina (kći Konstantina Velikog), zatražila od njega da se proglasi za cara. To je ovaj i učinio u Sirmijumu, 1. marta 350. godine. Konstantina je zatražila da se Vetranion proglasi za cara, zato što je Konstancijevog brata Konstansa ubio Magnencije, pa je smatrala da je Vetranion može zaštititi. 

Konstancije je u prvi čas izgleda prihvatio Vetraniona za cara, došlo je čak do zvaničnog susreta u Naisu (danas Niš), ali je kasnije, u decembru 350. godine, odustao od te politike. Vetranionu je pošteđen život i kao obični građanin je živeo u Maloj Aziji, primavši izdržavanje od države. Izgleda da je izvršio samoubistvo oko 360. godine. Kovanja sa Vetranionovim likom su relativno dragocena i mogu se naći na prostoru Srbije. Glavna kovnica bila je u Sisciji.

Amijan Marcelin predstavlja Vetraniona kao neobrazovanog vojnika i naivnu marionetu.
Koordinate: 42° 00′ 22" SGŠ, 22° 45′ 10" IGD

**Vetren** (mak. *Vetren*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Vetren je u sastavu opštine Delčevo.

Prirodni uslovi
---------------

Vetren je smešten u istočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Bugarskom - 6 km severno od naselja. Od najbližeg grada, Delčeva, naselje je udaljeno 5 kilometara severno.

Naselje Vetren se nalazi u istorijskoj oblasti Pijanec. Naselje se razvilo na severnom obodu Delčevske kotline. Severoistočno od naselja izdiže se planina Vlajna, dok južno od njega protiče reka Bregalnica. Nadmorska visina naselja je približno 690 metara. 

Mesna klima je kontinentalna.

Stanovništvo
------------

Vetren je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 114 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.delcevo.gov.mk Zvanična stranica opštine Delčevo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Delčevo |
| --- |
| **Delčevo** • 
Bigla •
Vetren •
Virče •
Vratislavci •
Gabrovo •
Grad •
Dramče •
Zvegor •
Ilijovo •
Kiselica •
Kosovo Dablje •
Novi Istevnik •
Očipala •
Poleto •
Razlovci •
Selnik •
Stamer •
Stari Istevnik •
Trabotivište •
Turija •
Čiflik |  |
**Huemul**.- Jedna od lokalnih skupinma Alacalufa (porodica Alacalufan) na zapadu Brunswicka, možda srodni sa Pecheré Indijancima u području Kanala Beagle (Mageljanov prolaz) u Čileu. Ime *huemul* dao im je Robert Fitz-Roy (1839), po čileanskim srndačima Hippocamelus bisulcus, od kojih su oni posjedovali kako kaže 'mnogo koža'. Robert Fitz-Roy Huemule smatra identičnim skupini Pecheré koje Bougainville naziva Pécherais. Julio Jueves (2004), razlikuje 4 tipa tamošnjih Indijanaca koje naziva Aliculip, Pecheray, Huemul i Chonos. U Fitz-Royevo doba bilo ih je (po njegovim podacima) stotinjak. Kultura im je tipična kanu-kulturi Alacaluf Indijanaca.

Literatura
----------

* *FITZ-ROY, Robert*, 1839: Narrative of the surveying voyages of H.M.S. Adventure and Beagle. Vol. II: Proceeding of the second expedition 1831-1836. London

Vanjske poveznice
-----------------

* Origen del nombre de la etnia
* Milodón City Cha Cha Cha
* Region Patagonica

| * p
* r
* u
Alacalufan |
| --- |
| Adwipliin • Alacaluf • Cálenches • Caucahues • Enoo • Huemul • Keyes • Lecheyeles • Pärri • Pecheré • Tayataf • Yekinauer |
| **Yongjia Wang** (永嘉王) |
| --- |
| Porodično ime: | Xiao (蕭, xiāo) |
| Osobno ime: | Zhuang (莊, zhuāng) |
| Posthumno ime: | Nema |
|

Ovo je članak o caru dinastije Liang. Za caricu majku iz dinastije Qing v. Velika carica majka Xiaozhuangwen.
**Xiao Zhuang** (蕭莊) (548-577?), često navođen kao **Princ od Yongjije** (永嘉王), bio je unuk cara Yuana od Lianga, koga je general Wang Lin 558. uz podršku sjevernokineske dinastije Sjeverni Qi proglasio legitimnim carem dinastije Liang. U tom trenutku je postao treći pretendent an prijestolje Južne dinastije - uz cara Xuana koji je uživao podršku države Sjeverni Zhou i cara Wua, koji je osnovao dinastiju Chen. Godine 560. Wang Lina su porazile trupe dinastije Chenm, te su Wang i Xiao Zhuang bili prisiljeni bježati u Sjeverni Qi, čime je u praktičnom smislu prestalo njihovo suparništvo s preostala dva vladara. Iako su vladari Sjevernog Qija obećavali Xiao Zhuangu da će ga postaviti na prijestolje, to nisu bili u stanju učiniti sve dok država Sjeverni Qi nije bila uništena 577. Nedugo potom Xiao Zhuang je umro.

| Kraljevske titule |
| --- |
| Prethodi:**Car Jing od Lianga** | **Car dinastije Liang (Zapadna)**558–560 | Slijedi:**Nema (prisizanje na prijestolje završeno)1** |
| **car Kine (Istočni Hubei/Sjeverni Jiangxi)**558–560 | Slijedi:**Car Wen od Chena** |
| **car Kine (Hunan)**558–560 | Slijedi:**Car Xuan od Zapadnog Lianga** |
| **Napomene i reference** |
| 1. Od ovog trenutka Car Xuan od Zapadnog Lianga je postao jedini pretendent na prijestolje Lianga. |