recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Konrad Lovrenčić** (Slavonski Brod, 19. rujna 1980.) hrvatski je samouki basist i producent.

Životopis
---------

Konrad Lovrenčić Rođen je 19. rujna 1980. u Slavonskom Brodu. Basist, samouk. 

Nakon odsluženja vojnog roka, 2000. dolazi u Zagreb, gdje svira s Brain Holidays (roots reggae) 2001.-2004. Lexsaurinima (Edo Maajka, HC, hip-hop) od 2004. - 2007. Natalie Dizdar 2006. - 2007. i sudjeluje u mnogim jamm sessionima i koncertima s prijateljima glazbenicima (Elemental, Fini sapuni, 80°)

Istražuje zvuk bas gitare kombinirajući efekte kako bi definirao svoj zvuk. Uz iskustvo u hip-hopu, hard coreu, reggeu, također je drum'n'bass basist.

Trenutačno svira u bendu LessThanAMinute, Elemental, etno/world music sastavu Kries i Toboganu, prvom bendu u Hrvatskoj koji izvodi drum'n'bass live.

Od 2004. zaposlen je kao producent u studiju RadioKazetoFon production, gdje su nastali projekti poput radioemisije „Radio Vibrator" i Beat Busters projekta. Naime, jedan je od osnivača Beat Busters ekipe, čiji je cilj stvaranje scene elektroničke glazbe koja se izvodi uživo.

Diskografija
------------

* 2008. Kries - *Kocijani*
* 2010. LessThanAMinute - *To Be*
* 2010. Elemental - *Vertigo*

Vanjske poveznice
-----------------

* http://www.vibe[*mrtav link*].hr
* Arhivirano 2009-02-16 na Wayback Machine-u
* 
* 
* 
* Arhivirano 2014-05-16 na Wayback Machine-u
* Arhivirano 2014-12-22 na Wayback Machine-u
**Java Virtualna Mašina** (obično skraćeno na **JVM**) je virtualna mašina koja može izvršavati Java kompajlirani *byte* kod, tkz. Javin bytecode. JVM je osnovna komponenta Java platforme, te implementacija JVM-a na različitim hardver i softver platformama omogućava Javu da funkcioniše na tim platformama, tj. zadovoljava jedan od Javinih osnovnih ciljeva da se kod piše na jednom operativnom sistemu, a izvršava na više ((`en`)).

Način Izvršavanja
-----------------

Programi, da bi se izvršavali na JVM-u, moraju biti kompajlirani u standardni binarni format, tkz. bytecode, gdje je svaka `.java` datoteka kompajlirana u odgovarajuću `.class` datoteku. Ako program sadrži više `.class` datoteka, one se mogu staviti u jedan JAR datoteku (ili Javinu Arhivu), što olakšava distribuciju tog programa.

Binarny bytecode se izvršava u JVM-u emulacijom JVM-ovih instrukcija putem interpretacije ili primjenom tkz. *just-in-time kompajler* (JIT), poput Sun-ovog HotSpot JIT-a.

Javin bytecode je napravljen na bazi staka (en. stack - gomila), tj. JVM-ov *interpreter* koristi stak-baziranu arhitekturu pri izvršavanju. Za razliku, JIT kompajlira bytcode u mašinski kod (te je brži u toku izvršavanja). Svaka *thread* ima svoj stak i programski računar.
**Gat** je naselje u Hrvatskoj, regiji Slavoniji u Osječko-baranjskoj županiji i nalazi se u sastavu grada Belišća.

Geografija
----------

Gat se nalazi na 94 metara nadmorske visine u nizini istočnohrvatske ravnice, a nedaleko sela protječu rijeke Karašice i Drava. Selo se nalazi na državnoj cesti D34 Valpovo- Donji Miholjac. Susjedna naselja: jugoistočno Belišće i Kitišanci, a južno Veliškovci (granica između ova dva naselja je državna cesta D34) i Tiborjanci, te zapadno Črnkovci naselje u općini Marijanci. Pripadajući poštanski broj je 31554 Belišće, telefonski pozivni 031 i registarska pločica vozila OS (Osijek). Površina katastarske jedinice naselja Gat je 17,22 km2.

Stanovništvo
------------

U Gatu živi 705 stanovnika prema zadnjem popisu stanovništva koji je bio 2011. Broj stanovnika se smanjio za 59 u odnosu na popis iz 2001. kada je selo imalo 764 stanovnika.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***

Crkva
-----

U selu se nalazi rimokatolička crkva Sv. Preobraženja Gospodinovoga koja pripada katoličkoj župi Sv. Roka u Veliškovcima i donjomiholjačkom dekanatu Đakovačko-osječke nadbiskupije. Crkveni god (proštenje) ili kirvaj slavi se 6. kolovoza.

Kultura
-------

Kulturno umjetničko društvo "Ante Evetović Miroljub" Veliškovci, Gat i Tiborjanci.

Sport
-----

NK Gat natječe se u sklopu 2.ŽNL NS Valpovo- Donji Miholjac. Klub je osnovan 1978.

Ostalo
------

U selu djeluje Dobrovoljno vatrogasno društvo Gat, osnovano 1924. te Udruga športskih ribolovaca "Virje" Gat.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

Vanjske veze
------------

* 

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Gat** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Belišća |
| --- |
| Belišće • Bistrinci • Bocanjevci • Gat • Gorica Valpovačka • Kitišanci • Tiborjanci • Veliškovci • Vinogradci |
KVN-49 kao eksponat u kući-muzeju Borisa Pasternaka.
**KVN-49** (rus. *КВН-49*; skraćenica od **K**enigson, **V**aršavski, **N**ikolajevski - 49) je crno-bijeli televizor koji se od 1949. do 1967. godine proizvodio u SSSR-u. Predstavljao je prvi masovno proizvođeni televizijski aparat u SSSR-u, i jedan od prvih u svijetu koji je koristio standard slike od 625 linija. Prema službenim podacima, proizvedeno je oko 2,5 miliona primjeraka. Bio je poznat kao "narodni televizor", ali i predmet šala, pri čemu se skraćenica KVN tumačila kao *Купил—Включил—Не работает* ("kupio, uključio, ne radi" na ruskom). Godine 1961. je Sovjetska centralna televizija pokrenula *Klub veselih i domišljatih* (rus. *Клуб весёлых и находчивых*, KVN), popularni humoristički TV-kviz čije je ime bilo djelomično inspirirano upravo skraćenicom za televizor. Od 1962. je proizvodnja smanjena, odnosno zamijenjena suvremenijim modelom Rekord.

Vanjske veze
------------

* Экспонат в музее
* Обобщённо-ознакомительная статья о КВН-49 Arhivirano 2013-05-17 na Wayback Machine-u
**Kaspijski pohodi Rusa** (ruski: ) je naziv za pohode koje su drevni Rusi (Varjazi) poduzimali između 864. i 1041. na obale Kaspijskog mora.

Rusi su se na obalama Kaspijskog mora prvi put pojavili kao trgovci, koristeći Volški trgovački put i prodajući narodima na jugu krzno, med i robove. Prvi manji pljačkaški prepadi datiraju iz kasnog 9. i početka 10. vijeka. Prvi značajniji pohod se zbio 913. kada su Rusi sa 500 brodova napali grad Gorgan u današnjem Iranu; pri povratku su ih presreli i masakrirali Hazari, a potom i lokalna plemena. Sljedeća velika ekspedicija se zbila 943. kada su Rusi uspjeli zauzeti grad Barda u današnjem Azerbejdžanu. Međutim, taj pohod nije imao trajne posljedice.

Godine 965. se zbio najvažniji pohod, koga je pokrenuo kijevski knez Svjatoslav. On je tada uspio uništiti Hazare, a što je Rusima omogućilo kontrolu nad tadašnjim trgovačkim putevima kao i postepenu promjenu demografske strukture značajnih dijelova današnje Rusije, prije svega u obliku njihove slavizacije.

Manji pohodi su se nastavili i nakon tog doba. Posljednji od njih je poduzeo Ingvar Putnik 1041. godine, a koji je opisan u nordijskim sagama.
Nastup KUD-a Dučec na Božićnom koncertu u crkvi Sv. Vida u Mraclinu.
**Kulturno - umjetničko društvo "Dučec" Mraclin** je udruga sa ciljem očuvanja starih narodnih plesova i običaja, prvenstveno sa prostora Turopolja, ali i šire. Sjedište društva je u naselju kraj Velike Gorice, Mraclinu. Mnogi stanovnici Mraclina bili su kroz povijest članovi KUD-a, te je tako *Dučec* postao jednim dijelom zaštitni znak sela. Osnovan je 20. srpnja 1952. godine pod imenom Kulturno - prosvjetno društvo Ivan Goran Kovačić, a prvi predsjednik je bio Antun Galeković Pepičov. Danas KUD *Dučec* nastupa na brojnim natjecanjima po cijeloj Hrvatskoj, ali i Kanadi, SAD-u, Makedoniji i mnogim državama svijeta. 2007. godine društvo je proslavilo 85. obljetnicu postojanja.

Povijest
--------

20. srpnja 1952. godine na incijativu nekih studenata, učenika gimnazije i seoske mladeži osnovano je Kulturno - prosvjetno društvo Ivan Goran Kovačić (danas KUD *Dučec*). Prvi predsjednik je bio Antun Galeković Pepičov, student tehnike. Društvo održava predavanja za javnost.

1961. godine KPD Ivan Goran Kovačić je prestalo djelovati.

29. siječnja 1966. godine održana je obnavljačka skupština KPD-a Ivan Goran Kovačić u *Općinskoj hiži* u Mraclinu. Za predsjednicu je izabrana Božica Zrnčić - Krznarić.

2. srpnja 1968. godine KUD Ivan Goran Kovačić je preimenovan u KUD Dučec. Predsjednicom je postala Ana Galeković Načelnikova.

1968. godine Josip Galeković Joškec otvara Međunarodnu smotru folklora u Zagrebu, na kojoj sudjeluju i mraclinci.

1971. godine buknućem Hrvatskog proljeća stvara se grupa žestokih *proljećara* u Mraclinu. KUD Dučec je žarište Proljeća.

18. veljače 1973. godine društvo je u krizi jer članovi ne dolaze na probe, a 1974. je ponovno prestalo djelovati.

U lipnju 1979. godine KUD je obnovljeno pod imenom KUD Josip Galeković. Predsjenik je Josip Matanović Joska.

Za vrijeme Domovniskog rata 90-ih godina 20. stoljeća za društvo skrbi Sandra Crnić.

1996. godine KUD Josip Galeković ponovno postaje KUD Dučec, a to ime zadržava do danas.

2002. godine KUD Dučec proslavlja 80. obljetnicu kulturno - umjetničkog stvaralaštva u Mraclinu.

10. i 11. lipnja 2008. godine velikom manifestacijom proslavljena je 85. godišnjica KUD-a Dučec. Događaj je svojim nastupom dodatno uveličao Folklorni ansambl LADO iz Zagreba.

Poveznice
---------

* Mraclin
* Crkva sv. Vida, Mraclin

Vanjske poveznice
-----------------

* Web stranice KUD-a "Dučec" Mraclin Arhivirano 2010-05-25 na Wayback Machine-u
**Karel Dončec**, mađ. **Doncsecz Károly** (Andovci, Mađarska oko 30. maja 1918. - Körmend, Mađarska 12. novembra 2002.), je bio mađarski zanatlija slovenačkog porekla koji se bavio lončarstvom. Rođen je u seljačkoj porodici u mestu Andovci (mađ. *Orfalu*) kod Monoštra (mađ. *Szentgotthárd*) u Mađarskoj od oca Karela Dančeca i majke Ane Talaber. Živeo je i radio u mađarskom mestu slovenačkog imena Verica-Ritkarovci (mađ. *Kétvölgy*).

Od 1933. godine živi i radi u Soboškoj Vesi. Četiri godine kasnije odlazi u Zalaegerszeg, gde ostaje godinu dana. Potom ide u Sümeg, da bi se napokon skrasio u Verici-Ritkarovcima 1940. gde otvara lončarsku radionu.

Borio se u Drugom svetskom ratu, na frontama u Ukrajini i Poljskoj (1942.-1944.) Od 1970. godine jedini je slovenački vajar u Mađarskoj. Svoje radove izlagao je na mnogim izložbama u Mađarskoj i Sloveniji. 1984. godine je dobio nagradu "Mojster ljudske obrti".

Grob mu se nalazi u Števanovcima, a spomenik u Andovcima, kod njegove rodne kuće.
**Vilajet Gafsa** (arapski: ڨفصة) je jedan od 24 Tuniskih vilajeta na koji je Tunis administrativno 
podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vilajet Gafsa prostire se na jugozapadu Tunisa na površini od 7,807 km² u kojoj živi 349,385 stanovnika.

Gafsa leži u južnom sektoru Saharskog Atlasa, prostoru na granici visoke stepe i Saharske pustinje, koji je raskršće puteva prema zemljama Magreba i Afrike.

Vilajet je administrativno podjeljen na 13 tamadijada (distrikta).

Historija
---------

Vilajet je osnovan 1956. za administrativni centar je proglašen istoimeni grad Gafsa.

Gafsa (antička *Capsa*) je prvi put dokumentirana za Jugurtinog rata, između Rimske republike i Numidije.
Salustij je opisao kao veliki i moćan grad, smješten usred pustinje, o njoj je pisao i Strabon kao mjestu koje je Jugurta odabrao da sakrije svoje blago.

Privreda
--------

Za privredu Gafse najvažnije je rudarstvo (fosfati, koji se izvoze), a ima i nešto industrije koja proizvodi kablove za automobile, sanitarije, tekstil, eksplozive i municiju.

Poljoprivreda je vezana uz maslinarstvo i povrće.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 4. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Gouvernorat de Gafsa*" (francuski). API Tunisia. Pristupljeno 4. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Gouvernorat de Gafsa* (`fr`)

| * p
* r
* u
Tunis Tuniski vilajeti |
| --- |
| Ariana · Béja · Ben Arous · Bizerta · Gabes · Gafsa · Jendouba · Kairuan · Kasserine · Kébili · Kef · Mahdia · Manouba · Médenine · Monastir · Nabeul · Sfax · Sidi Bouzid · Siliana · Sousse · Tataouine · Tozeur · Tunis · Zaghouan |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 140796928
* LCCN: n85346717

 |
**Katukina do Juruá** (Katukína, Catuquina, Catukina, Katukina do Juruá, Katukina do Acre), pleme ili grupa plemena američkih Indijanaca porodice Panoan u tropskim šumama doline rijeke rio Juruá brazilskih države Acre i Amazonas. Catuquine se ne smiju pobrkati sa plemenom Katukina porodice Arawakan i Katukinama porodice Catuquinean i pleme Catuquinarú (porodica Tupian). Danas su smješteni na dva rezervata Terra Indígena do rio Gregório i Terra Indígena do rio Campinas.

Ime
---

Ime Katukina prema Paul Rivetu (1920) označava pet različitih plemena koja pripadaju u nekoliko različitih porodica. Dva plemena koja pripadaju porodici Panoan ovim imenom sebe ne nazivaju, već su im ga dale brazilske vlasti. Njihoih 6 lokalnih skupina (često nazivanim klanovima) sebe nazivaju Wanináwa, Varinawa, Satanawa, Kamanawa, Numanawa i Nainawa i žive na rio Grégório. Ostale srodne skupine Yawanaua, Iskunaua, Rununaua, Vanunaua, Eskinaua, Viunawa žive na gornjoj Juruá, na rio Catuquina pritoci rijeke Tarauacá i na gornjoj Envira".

Jezik
-----

Jezik katukina-pano član je porodice panoan a ima nekoliko dijalekata kojima se služe, ili su se služili, to su: Arara (s Shawanawa), Ararapina, Araráwa (Araraua), Saninawa (Saninaua), Saninauaca. Po jeziku se razlikuju Katukína od Shanenawa (Katukina de Feijó), sa rijeke rio Envira u općini Feijó na aldeji Morada Nova.

Klan
----

* Varinawa (povo do Sol, ili narod sunca),
* Kamanawa (povo da Onça, ili jaguarov narod), ili Katukína do Acre;
* Satanawa (povo da Lontra, ili vidrin narod),
* Wanináwa (povo da Pupunha; narod palme Bactris gasipaes. Španjolci je nazivaju chonta),
* Nainawa (povo do Céu, ili nebeski narod)
* Numanawa (povo da Juriti, narod-/ptice/juriti. jedna je vrsta goluba (porodica Columbinae) latinskog naziva Leptotila verreauxi, u engleskom poznata kao white-tipped Dove, a u španjolskom paloma arroyera).

Literatura
----------

* CUNHA, Manuela Carneiro da; ALMEIDA, Mauro Barbosa de (Orgs.). Enciclopédia da floresta - o Alto Juruá : práticas e conhecimentos das populações. São Paulo : Companhia das Letras, 2002. 736 p.
* LIMA, Edilene Coffaci de. Katukina : história e organização social de um grupo pano do Alto Juruá. São Paulo : USP, 1994. (Dissertação de Mestrado)
* RIVET, Paul. Les Katukina, étude linguistique. Journal de la Société des Américanistes, Paris : Société des Américanistes, v. 18, p. 55-63, 1920.

Izvori
------

1. ↑  „Katukina". Arhivirano iz originala na datum 2008-11-17. Pristupljeno 2014-08-06.

Vanjske poveznice
-----------------

* Katukina Arhivirano 2008-05-13 na Wayback Machine-u
|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
|  |  |  |  |  |
| Značajni pripadnici francuskog novog vala: režiseri Jean-Luc Godard (lijevo), François Truffaut i Claude Chabrol (desno) |

**Francuski novi val** (francuski *La Nouvelle Vague*) je skupni naziv za skupinu francuskih filmskih režisera koji su djelovali razdoblju od kasnih 1950-ih do 1960-ih. Iako nije bio formalno organizirani pokret, filmaši "novog vala" su bili povezani svjesnim odbijanjem književnih djela u Francuskoj koje su pisali romanopisci, zajedno uz duh mladog ikonoklazma, želje za snimanjem društveno relevantnih tema za svoje razdoblje i namjere da eksperimentiraju sa filmskom formom. "Novi val" je primjer europskog art filma. Mnogi su eksperimentirali sa političkim porukama, montažom, vizualnim stilom i naracijom, kao i napuštanjem konzervativnih paradigmi filma tog razdoblja. Spoj objektivnog i subjetkivnog realizma, te autorovog komentara stvorio je narativnu podijeljenost u smislu da pitanja koja postavlja film ne moraju biti nužno odgovorena na kraju.

Časopis *Cahiers du cinéma* je postavio temelje za pokret kada su se polovicom 1950-ih mladi kritičari, koji su pisali za isti, zauzimali za temeljite promjene u shvaćanju filma, poglavito na učinkovitiju i jeftiniju proizvodnju filma, što se može povezati sa nezavisnim filmom. Najznačajniji režiseri tog razdoblja su André Bazin, Jean-Luc Godard, François Truffaut, Éric Rohmer, Claude Chabrol, Jacques Rivette, Agnès Varda, Louis Malle i Jacques Demy.

Vanjske veze
------------

* Francuski novi val na Leksikografskom zavodu Miroslav Krleža
* Fan site
**Gaetano "Tommy" Reina** (27. septembar 1889 – 26. februar 1930) bio je američki gangster rodom sa Sicilije, poznat kao osnivač i bos (šef) mafijaške porodice Lucchese u New Yorku.

Rođen je u mjestu Corleone na Siciliji, a sa roditeljima se 1890-ih doselio u New York, te odrastao u Istočnom (Italijanskom) Harlemu. Karijeru je otpočeo kao adolescent, priključivši se porodici Morello, jednoj od najranijih mafijaških organizacija u New Yorku, gdje je postao jedan od vodećih članova. 1910-ih se zajedno sa još nekoliko suradnika odvojio od nje i vodio zasebnu organizaciju, koja je uglavnom djelovala u Bronxu. Krajem 1920-ih je stupio u savez sa sicilijanskim mafijaškim bosom Giuseppeom "Joe the Boss" Masserijom, koji je nastojao objediniti sve njujorške mafijaše pod svoju kontrolu. Masseria se pri tome sukobio sa grupacijom koju je vodio Salvatore Maranzano, a što je 1930. eskaliralo u tzv. Kastelamareški rat. Reina se nakon nekoliko mjeseci odlučio prikloniti Maranzano, a nakon čega je Masseria svom pomoćniku Luckyju Lucianu naložio njegovu likvidaciju. 26. februara 1930. je ubijen hicima iz sačmarice dok se vraćao iz stana svoje ljubavnice Marie Ennis u Bronxu; počinitelji nikada nisu pronađeni.

Reina je bio oženjen za Angelinu Oliveru, sa kojom je imao tri sina i kćer Mildred, koja se nedugo nakon njegove smrti udala za mafijaša i budućeg svjedoka-pokajnika Josepha Valachija.

Vanjske veze
------------

* May, Allan. *Gaetano Gagliano: The Quiet Don*. June 19, 2000.
* The American Mafia: Gaetano Reina Arhivirano 2006-05-26 na Wayback Machine-u
* "La Cosa Nostra: Gaetano Reina" (2007-2015) lacndb.com Reina
* Gaetano Reina na Find a Grave

| Poslovne funkcije |
| --- |
| **Nova titula**Porodica koju je osnovao Reina | **Šefporodice Lucchese**1920-e-1930 | Slijedi:**Bonaventura "Joseph" Pinzolo** |
| **Nova titula**Porodica koju je osnovao Reina | **šef Ekipe iz Jerseya**1920-e-1930 | Slijedi:**Tommy Lucchese** |
**Kronologija Asirije** u povijesnoj je znanosti temelj za određivanje kronologije čitave Mezopotamije, a kronologija Bliskog istoka, uključujući Anatoliju, Siriju i Palestinu, te drevni Egipat određuje se prema kronologiji Mezopotamije.

Pomrčina sunca 763. pne.
------------------------

Razlog je tome precizan datum što ga imamo za asirsku povijest, zahvaljujući tamošnjem astronomskim promatranjima. Taj datum je jutro 15. lipnja 763. pne. kad je došlo do pomrčine sunca. Ovaj je događaj zabilježen u asirskim dokumentima koji slijede relativnu kronologiju. Uz pomoć toga datuma, moglo se utvrditi apsolutne datume i ostalih događaja asirske povijesti za cijelo 1. tisućljeće pne.

Izvori relativne kronologije
----------------------------

Izvore za relativnu kronologiju predstavljaju *popisi eponima* i *Popis asirskih kraljeva*. Asirci su svaku kalendarsku godinu nazivali prema nekom državnom službeniku kojega se naziva *eponim*. Popisi eponima složeni su kronološkim redom i obuhvaćaju cijelo 1. tisućljeće pne. Zakonski dokumenti, a često i ljetopisi, datirani su prema tim eponimima. Tako je, zahvaljujući astronomskom podatku iz 763. moguće ustanoviti apsolutne datume za svaki od događaja zabilježenih u dokumentima datiranim pomoću eponima.

Drugačija je situacija s drugom polovicom 2. tisućljeća pne. za koje ne postoje kompletni popisi eponima. Ni popis asirskih kraljeva ne omogućuje ovdje utvrđivanje apsolutnih datuma, nego samo relativan slijed. Prije 1500. pne. kronologija Asirije još je nejasnija, budući da su popisi eponima tek u fragmentima, a popis kraljeva je nesiguran s obzirom na točnost brojeva i slijeda vladara. Ne pomaže ovdje ni usporedba s babilonskom kronologijom, budući da je i ona u tom razdoblju nesigurna.

Način računanja godina
----------------------

Asiriski su drevni povjesničari godinu u kojoj je kralj umro računali kao posljednju punu godinu njegove vlasti. Premda je novi kralj odmah preuzimao vlast, godina stupanja na vlast računana je kao nulta. Kako je asirska godina počinjala u proljeću (mjesecom koji se zvao *nisan*), ona se protezala kroz dvije naše suvremene godine, pa bi se asirski datumi uvijek morali navoditi u obliku dvije godine prema suvremenom računanju (npr. 759./758. pne.), no povjesničari to obično izbjegavaju.

Vidi još
--------

* Asirija
* Asirski vladari
* Popis asirskih kraljeva
Gaučo
Gaučosi pripitomljuju konje
**Gaučo** (šp. *Gaucho*, port. *Gaúcho*) je naziv koji se često koristi za stanovnika pampa u Južnoj Americi. Područje u kojima žive gaučosi su delovi Argentine, Urugvaja, nekih regiona u Čileu i u državi Rio Grande do Sul u južnom Brazilu.

Pojam "Gaučo" je sličan pojmu "kauboj" u Severnoj Americi. Sličnost se sastoji u tome što im je zanimanje isto - stočarstvo - te i jedni i drugi imaju sličan, donekle nomadski način života.

Jedna od bitnijih razlika je što su kauboji po pravilu bili belci tj. evropskog porekla dok su gaučosi mahom bili potomci lokalnog stanovništva ili su pak bili mešanog porekla. Bilo je i gaučosa čisto evropskog porekla ali oni su bili relativno retki

Oprema i oblačenje
------------------

*Boladoras*  
 Laso Gaušosa 
Tipična odeća Gaučosa se sastojala od ponča (koji se koristio za sedlanje konja i za spavanje) i širokih pantalona zvanih bombačas. Pantalone su se prvobitno uvozile iz Turske. Sastavni deo opreme Gaučosa je bio i Boladoras, laso sa, uglavnom kuglama na kraju. Nepostoji jedinstveni dizajn boladorasa. Neki imaju samo jednu ili dve kugle, a neki čak do osam. Najčešće se ipak koriste oni sa manje kugli (dve ili tri). Boladoras su najverojatnije koristili stanovnici Latinske Amerike znatno pre dolaska Evropljana. Tipično bi se još u opremi Gaučosa našao i dugi nož zvan fakon i bič

Zanimljivosti
-------------

predstava za turiste Gaučosima
"Gaučosi" je i popularan nadimak argentinske reprezentacije.

Eksterni linkovi
----------------

***Gaučo*** na Wikimedijinoj ostavi

* Confederacion Gaucha Argentina
* Folklore del Norte Argentino (in Spanish)
* Movimento Tradionalista Gaúcho (in Portuguese) Arhivirano 2007-09-18 na Wayback Machine-u
* Página do Gaúcho (in Portuguese)
* Aldo Sessas - Gauchos

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85053528
* GND: 4156093-0
* BNF: cb11934362t (podaci)
* NKC: ph172866

 |
Ovo je članak o tiraninu Klearhu.  Za za ostale osobe s istim imenom, v. Klearh.  
**Klearh** (grčki: ; cca. 401 – 353. pne.) je bio građanin, a kasnije tiranin grčke kolonije Herakleja na obali Crnog mora. Zbog protivljenja vlastima je prognan, ali su ga potom gradski plemići da zajedno s najamničkom vojskom smiri buntovni narod. Prema Justinu je Klearh tom prigodom sklopio dogovor s Mitridatom od Kija da će uz njegovu pomoć preuzeti vlast u gradu, a potom ga predati Mitridatu, a sam vladati kao guverener. Međutim, kada je shvatio da vlast može preuzeti sam, prekršio je dogovor i na prevaru zarobio Mitridata, pustivši ga tek uiz veliku otkupninu. Potom je preuzeo vlast, izdao soje oligarhijske prijatelje i ispočetka vladao kao "prijatelj naroda", da bi brzo na vidjelo došla njegova tiranska narav. Ne samo što je bio okrutan, nego je bogohulnički sebe obdario titulama boga Zeusa, a jednom od sinova dao ime *Keraunos* ("gromovnik"). Vladao je dvanaest godina u stalnom strahu od atentata. Međutim, godine 353. pne. ga je ubio Hion, učenik Platona i Izokrata, a nakon toga je na vlast došao njegov još okrutniji brat Satir.
**Korzikanska Republika** (ital. *Repubblica Corsa*) bila je samoproglašena i međunarodno nepriznata država koja je postojala na najvećem dijelu teritorija Korzike od 1755. do 1769. godine. Proglasio ju je Pasquale Paoli, vođa pobunjenika koji su nastojali Korziku osloboditi od tadašnje đenoveške vlasti. Nova je država dobila pisani ustav, napravljen u duhu liberalnih ideja Prosvjetiteljstva, te je uvela opće pravo glasa (prema nekim tumačenjima prošireno čak i na žene); Paoli je postao njen predsjednik. Paolijevi su pobunjenici uspjeli istjerati đenoveške trupe sa skoro cijelog otoka, sa izuzetkom nekoliko utvrđenih obalnih uporišta. Nova država, međutim, nije bila međunarodno priznata, sa izuzetkom tuniskih bejova. Godine 1768. su Đenovežani, shvativši da nemaju financijske ni vojne resurse za kontrolu otoka, odlučili Korziku u zamjenu za novac prepustiti susjednoj Kraljevini Francuskoj. Francuske su se trupe nakon toga u kratkoj ali žestokoj kampanji slomile otpor Korzikanaca i uspostavile francusku vlast.

Godine 1794. su korzikanski separatisti, koristeći postrevolucionarni kaos i Rat Prve koalicije, uz britansku podršku svrgunli francusku vlast i proglasili kratroktrajno Korzikansko Kraljevstvo u personalnoj uniji sa Velikom Britaniji. Dvije godine kasnije je nakon povlačenja britanskih snaga na Korzici obnovljena francuska vlast koja se održala do današnjih dana.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Prvi korzikanski ustav (1755) (`fr`)
**Džija Meri Karandži** (engl. ; 29. januar 1960 — 18. novembar 1986) je bila američka manekenka tokom kasnih sedamdesetih i početkom osamdesetih godina 20. veka. Mnogi je smatraju prvim supermodelom, premda je ta titula pripisivana i drugima, uključujući Dženis Dikinson, Dorijan Li i Džin Šrimpton.

Karandžijeva se pojavljivala na naslovnicama modnih magazina, uključujući i Voug (Vogue), kao i nekoliko izdanja Kosmopolitana između 1979. i 1982.

Karijera je počela naglo da opada kada je postala zavisnik od heroina. Kasnije se zarazila HIV virusom i umrla u 26. godini. Njena smrt nije bila objavljena i mali broj ljudi u modnoj industriji je znao za to. Karandži se smatra jednom od prvih poznatih žena koja je umrla od side. *Džija*, biografski film u kome je glume Andželina Žoli i Mila Kunis, premijerno je prikazan na HBO tokom 1998.

Vanjske veze
------------

* Carangi, Gia na Projektu Open Directory
* Gia Carangi na Fashion Model Directory
* Gia Carangi na IMDb-u (`en`)
* Gia Carangi Foundation Arhivirano 2020-05-21 na Wayback Machine-u
* Gia Carangi na Find a Grave

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 27878375
* LCCN: n92069926
* ISNI: 0000 0000 3075 6301
* GND: 119292750

 |
**Karel Apel** (25. april 1921 — 3. maj 2006) bio je holandski slikar i vajar, poreklom iz Amsterdama. Slikarstvo je studirao od 1940. do 1943. a već godine 1946. imao je svoju samostalnu izložbu. Na njegov rad naviše su uticali slikari Pablo Pikaso i Anri Matis. Apel se ubrzo pridružio jednoj eksperimentalnoj grupi stvarajući avangardni pokret KOBRA godine 1948, zajedno sa slikarima Kornej Gijom van Beverlo - zvan Kornej, i Konstantom Nijenhajsom - zvani Konstant. Najpoznatiji rad Apela je freska koju je nacrtao 1949. u amsterdamskoj skupštini, Freska je izazvala razne kontroverzne komentare i zbog toga je bila prekrivena sve do 1959. godine.

*Žaba sa kišobranom*
Godine 1950. preselio se u Pariz, zatim razvio internacionalnu reputaciju putujući po Meksiku, SAD, Jugoslaviji i Brazilu. Njegova popuralnost je rasla i zbog sve veće potrebe za muralima. Živeo je, bukvalno, između Njujorka i Firence. Umro je u Cirihu, gde je do tada živeo, a sahranjen je u Parizu.

Spoljašnje veze
---------------

***Karel Appel*** na Wikimedijinoj ostavi

* Trenutne izložbe u muzejuma i galerijima
* Memorijalna stranica (na nemačkom jeziku) Arhivirano 2007-09-29 na Wayback Machine-u
**Katolička crkva svete Ane** nalazi se u naselju Gradac, opština Neum. Crkva je posvećena svetoj Ani, majci Blažene Djevice Marije. Poštivanje svete Ane na istoku je počelo već sa prvim danima kršćanstva, dok se kult na zapadu proširio tek u XVI. stoljeću.

Podignuta je oko 1619. Pripada tipu jednobrodne crkve sa svodom kao krovnom konstrukcijom.

Tip jednobrodne crkve sa svodom kao krovnom konstrukcijom, sa svim svojim varijantama, se u primorskim krajevima javlja početkom XIII. i krajem XIV. stoljeća. Posredovanjem dubrovačkih majstora, koji su od davnima bili graditelji na objektima sakralnog i profanog karaktera na tlu BiH, arhitektonski oblici jednobrodne crkve ulaze u arhitekturu stare Hercegovine XV. XVI. i XVII. stoljeća. 

Na području stare Hercegovine se u navedom periodu grade jednobrodne crkve pravoslavne i katoličke provinijencije, za čiju gradnju se angažiraju dubrovački majstori. Crkve su dosta sličnih dimenzija, a razlika među njima se javlja u načinu prenosa sila bočnog potiska. Naime, jednobrodne crkve pravoslavne provinijencije su građene kao jednobrodne crkve sa prislonjenim lucima. Za prenos sila bočnog potiska kod jednobrodnih crkava katoličke provinijencije se izvode deblji bočni zidovi. Proglašena je za nacionalni spomenik BiH.
**Crkva Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju** je rimokatolička crkva u Trebinjsko-mrkanskoj biskupiji. Nalazi se na sjevernoj periferiji grada Nevesinja, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 16. do 22. maja 2016. godine, donijela je odluku da se crkva proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović i Ljiljana Ševo (predsjedavajuća komisije).

Historija
---------

S obzirom na veliki broj doseljenika, službenika, vojnika i inženjera austrougarske vojske, oko 1880. godine na području Trebinjsko-mrkanske biskupije je bio znatan broj vjernika – katolika. U tom periodu su sagrađene ili se počelo sa gradnjom crkvi u Trebinju i Stocu, a sagrađeni su i brojni župni stanovi. U Nevesinju je u ovom periodu živjelo 250 katolika.

Župa Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju osnovana je od strane franjevaca 1899. godine, kada je i sagrađen župni stan. Župna crkva izgrađena je u periodu od 1901. do 1903. godine. Prostornim obuhvatom Nevesinje je predstavljalo najveću katoličku župu u Hercegovini koja je pokrivala gotovo dvije opštine, Kalinovik i Nevesinje. Župnici su svoju službu, od 1944. godine, najčešće vršili iz Mostara. Nakon II svjetskog rata raspolagali su sa tri prostorije u župnom uredu. Ostale prostorije župnog ureda opštna je predala stanarima, kada su useljene četiri porodice.

Za vrijeme II svjetskog rata crkva je oštećena. Popravljana je u periodu od 1958. do 1973. godine kada je potpuno obnovljena. Minirana je i u potpunosti srušena 1992. godine. Kameni ostaci crkve su odneseni u nepoznatom pravcu. Obnovljena je 2017. god.

Opis
----

Prema konceptu prostorne organizacije crkva pripada tipu jednobrodnih crkava pravougaonog tlocrta sa polukružnom apsidom i zvonikom »prislonjenim« uz pročelje crkve. Dimenzije stranica iznose 11,80 x 25,65 m, odnosno 15,80 x 28,75 m mjereno sa bočnim oltarima i prislonjenim zvonikom. Zasvedena apsida, na zapadnoj strani, u osnovi je izvedena kao polukružna (dio apside koji se prostorno izdvaja iz objekta crkve). Visina od nivoa terena do krovnog vijenca iznosi oko 11,00 m, a apside oko 8,90 m.

U osovini vanjskog zida istočne, ulazne fasade, izveden je zvonik pravougaone osnove, dimenzija 4,10 x 3,10 metra. Visina zvonika do krovnog vijenaca iznosi oko 20 m.

Vanjski linkovi
---------------

* Župa Uznesenja Blažene Djevice Marije u Nevesinju


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
Jovan Paču
 **Jovan Paču,**  (Aleksandrovo kraj Subotice, 17. III. 1847. - Zagreb, 30. X. 1902), kompozitor i pijanist.

Još za školovanja u Subotici istakao se kao nadareni pijanist, pa je već 1863. godine svirao na javnom koncertu. Paralelno sa studijem medicine u Pragu (koju je studirao i u Pešti) učio privatno kod Bedřicha Smetane. 

Godine 1866. nastupio je na Omladinskoj skupštini u Novom Sadu i od tada, uz liječnički poziv, redovito koncentrirao. Svirao je u Beču, Budimpešti, Kijevu (prvi srpski pijanist u carskoj Rusiji), Beogradu, Osijeku, Kikindi, Pančevu, Vršcu i mnogim mjestima Srbije i Vojvodine. Uz neizbježan salonski virtuozitet isticao se briljantnom tehnikom, a na koncertima je često izvodio djela srpskih kompozitora, svojih savremenika, kao i vlastite kompozicije i aranžmane narodnih melodija. Premda se služio veoma jednostavnom kompozicijskom tehnikom, ta su djela - na narodne teme ili u narodnom duhu - bila toliko omiljena da ih je narod prihvatio kao svoja (npr. *"Brankovo kolo"*, nastalo u povodu prenosa kostiju Branka Radičevića iz Beča na Stražilovo , 1883). Pačuovi koncerti imali su veliko patriotsko značenje, osobito u Ugarskoj, gdje su se Srbi borili za svoja nacionalna prava. U njegovim kompozicijama ogleda se, uz romantičarski patriotski izraz, i bidermajerski salonski stil briljantno virtuoznog karaktera. Mnoge narodne i gradske melodije harmonizirao je za hor i klavir, a napisima o muzici sarađivao je u više časopisa i dnevnih listova (*"Danica"*, *"Javor"*, *"Matica"*).

Glavna djela
------------

* *"Beseda za orkestar"*, 1875.
* *"Bez tebe, draga"* (za klavir)
* *"Brankovo kolo"*
* *"Chansonette serbe"* (za klavir)
* *"Čuj, Dušane"* (za klavir)
* *"Kolo"* za 2 klavira 8-ručno
* *"Onamo, onamo"* (za klavir)
* *"Prag je ovo milog Srpstva"* (za klavir)
* *"Srpska molitva"* za harmonij i 2 klavira
* *"Srpska rapsodija"* za 2 klavira 6-ručno, 1885.
* *"Svetosavska pesma"* (za klavir)
* muzika na kazališnu igru *"Naši seljani"* (M. Popović)

Izvori
------

* *"Leksikon jugoslavenske muzike"*, Zagreb, 1984.
* *"Mala enciklopedija Prosveta" (2 K - P)*, Beograd, 1978.
* *"Muzička enciklopedija" (3 Or - Ž)*, Zagreb, 1977.
**Los Esclavos** (španjolski: *Río Los Esclavos*, prevedeno *Rijeka robova*) je rijeka na jugu Gvatemale duga 144,8 km.

Hidrologija
-----------

Rijeka izvire u planinama Masiva Sierra Madre de Chiapas u Departmanu Jutiapa.
Od tamo teče prema jugozapadu pored predgrađa grada Cuilape. 
Tu se kod sela Los Esclavos nalazi se istoimeni most podignut za Generalne kapetanije Gvatemale 1592. na putu iz luke Acajutla do tadašnje prijestolnice Antigue Guatemale. 
Taj kameni most od 11 lukova dug 117, širok 16 m, još uvijek služi svrsi i nakon gotovo 500 godina.

Nešto uzvodnije 1966. podignuta hidroelektrana snage 14 MW. sa akumulacionim jezerom volumena 225,000 m³ vode.

Nekoliko metara južnije od starog mosta izgrađen je moderni jednolučni most Baltasar de Orena, na trasi Panameričkog autoputa.

Nakon tog rijeka protiče kanjonom dugim nekih 500 m, na kraju pada se obrušava vodopadom visokim 25 m, U svom donjem toku teče preko 
obalne ravnice uz velike meandre do ušća u Pacifik kod plaže El Ahumado.

Porječje rijeke prostire se na površini od 2,271 km² uglavnom po Departmanu Santa Rosa.
Prosječni protok na ušću je 8.7 m³/s.

Najveće pritoke su rijeke; San Antonio, San Juan i Los Chiotes.
Danas je rijeka popularna među raftašima.

Izvori
------

1. 1 2 3  Ana Lorena Escalante Perez. „*"La contaminacion del agua en la parte alta del Río Los Esclavos*" (španjolski). Universidad de San Carlos de Guatemala,. Pristupljeno 15.3. 2023.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Río Los Esclavos*" (španjolski). Rios del Planeta. Pristupljeno 15.3. 2023.

Vanjske veze
------------

***Los Esclavos (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Río Los Esclavos* (`en`)
Jedno od prvih kolektivnih gazdinstava u Rumuniji, osnovano 1949. godine u selu Răşcani, u okrugu Vaslui (čit. Vasluj)
**Kolektivizacija** (iz latinskog preko ruskog) proces je pretvaranja privatne svojine (nekretnina i sredstava za rad) u neki oblik zajedničke svojine - državnu svojinu ili društvenu svojinu, preko stvaranja kolektiva, kolektivnih gazdinstava, zadruge, kolhoza i sl. 

Kolektivizacija je najšešće vezana za ekstremne ideologije kao što su: komunizam, nacizam, fašizam i sl. koje privatnu svojinu smatraju preprekom za ostvarenje svojih idealističkih ciljeva.

Marksistička gledišta
---------------------

Od svih verzija socializma, marksizam je išao najdalje s teorijom ukidanja privatnog vlastinštva i uvođenja državnog. Likvidacija privatnog vlasništva u poljoprivredi uklapa se u opšte dogme marksizma. Ideolozi marksizma su smatrali seljake okorelim konzervativcima za revoluciju i preterano vezanim za njihovo poljoprivredno zemljište. Ukidanje privatne poljoprivredne imovine nazvano je kolektivizacijom, a prve takve kolektivne formule nazvane su kolhozima u Sovjetskom Savezu.

Sprovođenje kolektivizacije
---------------------------

Kolektivizacija je u komunističkim zemljama, po pravilu, sprovođena nasilno uz jake represivne mere. U periodu od 1946. do 1962. godine seljaci su vodili teške borbe s vlastima oko pitanja kolektivizacije. Stotine hiljada seljaka bilo je zatvarano i premlaćivano jer su se opirali kolektivizacije, a neki su se, kao u Rumuniji, borili u planinama s oružjem u rukama protiv oduzimanja njihovog poljoprivrednog zemljišta. 

Stvaranjem državne svojine kroz nacionalizaciju i konfiskaciju, kao i privrednim planiranjem i kolektivizacijom, menjana je privredna i socijalna struktura i stvaran ekonomski ambijent u kom je, u etatizovanoj privredi, sve tokove kontrolisala partija na vlasti. Svi ti procesi u zemljama Istočnog bloka odvijali su se uz budan ideološko-politički nadzor SSSR-a, koji je delio kritike i određivao smernice razvoja pojedinih zemalja.

Zemlje u kojima je bilo kolektivizacije
---------------------------------------

Tokom 20. veka kolektivizacija je prinudno sprovedena u Sovjetskom Savezu, baltičkim državama, Bugarskoj, Čehoslovačkoj, Jugoslaviji, NR Kini, Kubi, Mađarskoj, Moldaviji, Rumuniji, Severnoj Koreji, Tanzaniji i Vijetnamu. Postoje primeri dobrovoljne kolektivizacije u Indiji, Izraelu i Meksiku.

***Kolektivizacija*** na Wikimedijinoj ostavi

Izvori i spoljašnje veze
------------------------

* *HOL*
* Srđan Cvetković, *Represija u Srbiji 1944-1953.*, Institut za savremenu istoriju, Beograd
* HRT, *Kolektivizacija u SFRJ*
* I. E. Zelenin, *«Revolюciя sverhu»: zaveršenie i tragičeskie posledstviя*
* Radio Romania International, *Teorija kolektivizacije poljoprivrede*[*mrtav link*]

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* NKC: ph134658

 |
**Drugi jevrejsko-rimski rat** ili **Kitosov rat** (hebrejski: : *mered ha'galuyot* ili *mered ha'tfutzot* (מרד התפוצות), "**Pobuna izgnanika**") je naziv za veliki ustanak Jevreja protiv rimske vlasti u istočnom dijelu Carstva, a koji je trajao od 115. do 117. 

Ustanak je započeo u jevrejskoj dijaspori, odnosno među jevrejskim zajednicama u Kireni, Egiptu i Cipru, a da bi se kasnije proširio i na samu Judeju te Mezopotamiju. Ustanak Jevreja je buknuo 116. godine u Mesopotamiji, a zatim je prenet i u Egipat.

Ustanici su ispočetka imali velike uspjehe, iskoristivši činjenicu da je glavnina rimske vojske u to vrijeme vodila veliki pohod protiv Parta. Jevrejski ustanici naročite uspehe ostvaruju u Kirineji, gde ih je predvodio izvesni Lukas, koji je sebe proglasio za cara. Pod njegovim vođstvom Jevreji napadaju Helene u svom gradu, a onda kreću u Aleksandriju. Egipatski prefekt Lup, sa nevelikom vojskom koja je bila uz njega, nije mogao da izdrži napad i povlači se iz Aleksandrije. Ustanici su nakratko osvojili Aleksandriju te veliki broj gradova, pobivši ogroman broj njihovih ne-jevrejskih žitelja, uglavnom Grka i Rimljana. 117. godine radi ugušenja ustanka poslat je Marcije Turbon sa vojskom i flotilom. On je opseo Aleksandriju i kroz nekoliko meseci zauzeo je grad.

Nakon što je rimski car Trajan poslao nove snage na čelu sa Lusijem Kvijetom, ustanak je ugušen i rimska vlast konsolidirana. Lucije Kvint, koji je ugušio ustanak, bio je Mavar; komandovao je berberijskom konjicom u Trajanovoj armiji. Nakon ugušenja ustanka naznačen je za prokuratora Judeje.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Eusebije, Istorija crkve (scribd)

Vanjske veze
------------

* "BAR KOKBA AND BAR KOKBA WAR" article from Jewish Encyclopedia Arhivirano 2011-06-28 na Wayback Machine-u (public domain)
* "Cyprus: In Roman Times" article from Jewish Encyclopedia Arhivirano 2011-06-28 na Wayback Machine-u (public domain)
* "Cyrene" article from Jewish Encyclopedia Arhivirano 2011-06-28 na Wayback Machine-u (public domain)
* "The revolt against Trajan Arhivirano 2011-06-29 na Wayback Machine-u", from livius.org
* , Eusebius, *Ecclesiastical History*, 4.2.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85070410

 |
Grkokatolička Saborna crkva Svete trojice u Križevcima
**Križevačka biskupija** je biskupija za grkokatolike u Hrvatskoj, Sloveniji i Bosni i Hercegovini, sa sedištem u Križevcima. U liturgiji se služi tzv. vizantijski istočni obred na crkevnoslovenskom jeziku.

Istorija
--------

Papa Pije VI je bulom  od 17. juna 1777. godine ustanovio samostalnu grkokatoličku eparhiju u Križevcima, kao naslednikom Marčanske eparhije.

Novi episkop na početku bio je jedan sufragan, tj. biskup podređen jednom nadbiskupu, a 1852. biskupija je postala deo Zagrebačke nadbiskupije.

Od 1966, sedište eparhije nalazi se u Zagrebu, gde je i grkokatolički seminar, koji je izgrađen 1681. godine.

Godine 1990, Križevačka eparhija brojala je širom sveta oko 50.000 vernika i 52 parohije. Danas ima oko 21.500 vernika u 32 parohije, od njih oko 15.600 u Hrvatskoj u 22 parohije. Razlog za opadanje broja vernika jeste asimilacija u rimokatolike, ali i izdvajanje grkokatoličkih egzarhata u Srbiji i Crnoj Gori i u Makedoniji.

Grkokatolike u Hrvatskoj danas čine oko 7.830 Rusina, 6.294 Hrvata i 2.295 Ukrajinaca. U Sloveniji broje se oko 1.298 vernika križevačke eparhije, u Bosni i Hercegovini oko 4.776 vernika.

Vidi još
--------

* Marčanska eparhija
* Apostolski egzarhat za grkokatolike u Srbiji i Crnoj Gori
* Makedonska grkokatolička crkva

Spoljašnje veze
---------------

* Slavomir Miklovs, vladika križevački
* Grkokatolička saborna crkva sv. Trojice u Križevcima Arhivirano 2012-05-24 na Wayback Machine-u
**Baja California Sur** jedna je od 31 saveznih država Meksika, smještena na sjeverozapadu države, i zauzima južnu polovicu poluotoka Baja California. Graniči sa saveznom državom Baja California koja se nalazi iznad 28º N. Na istoku je oplakuje Mar de Cortés, a na jugu i zapadu Tihi ocean. Glavni grad savezne države je La Paz. Država se prostire na 73 475 km², što je ukupno 3,8% od ukupne površine Meksika.

Na poluostrvu Donja Kalifornija mogu se videti neobične stene i pećine, koje su posledica vulkanskog porekla poluostrva. 

Klimatski, ovo je jedno od najsušnijih područja na svetu.

Općine (municipios)
-------------------

Baja California Sur sastoji se od 5 općina, to su: Comondú, La Paz, Loreto, Los Cabos i Mulegé.

Etnografija
-----------

Indijansko prastanovništvo Baja California Sura poglavito je istrijebljeno a pripada u najmanje dvije etno-lingvističke grupe, to su Yuman sa plemenom Cochimi nastanjeni u sjevernim predjelima države i Guaycuran u središnjim i južnim predjelima. Do danas se sačuvalo tek nešto Cochimi Indijanaca koji danas žive poglavito u sjevernijoj državi Baja California Norte. Porodica Guaycuran koja se od nekih lingvista vodi kao dio velike porodice Hokan obuhvaća nestala plemena koja se granaju u nekoliko srodnih skupina, to su: 
Guaycura ili Waicuri sa plemenima Callejue i Waicuri; Huchiti ili Uchití sa Cora (najjužnije pleme nastanjeno kod rta Cabo San Lucas), Uchití, Aripe ili Aripa i Periúe; Pericú Indijanci sa plemenima Pericú i Isleño; Didú; Edú; Ika; Monqui.

Eksterni linkovi
----------------

***Južna Donja Kalifornija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Internet prezentacija države Južna Donja Kalifornija Arhivirano 2006-06-13 na Wayback Machine-u (šp.)

| * p
* r
* u
Federalne jedinice Meksika |
| --- |
| 
Aguascalientes • Baja California • Baja California Sur • Campeche • Chiapas • Chihuahua • Coahuila • Colima • Durango • Distrito Federal • Guanajuato • Guerrero • Hidalgo • Jalisco • México • Michoacán • Morelos • Nayarit • Nuevo León • Oaxaca • Puebla • Querétaro • Quintana Roo • San Luis Potosí • Sinaloa • Sonora • Tabasco • Tamaulipas • Tlaxcala • Veracruz • Yucatán • Zacatecas
 | Zastava Meksika |
Novac Klodija Albina koji verovatno proslavlja jedno feničansko božanstvo iz Severne Afreke, otkuda je Klodije Albin poticao.
**Decim Klodije Albin** (oko 150. godine, izvršio samoubistvo 9. februara 197. godine) bio je rimski uzurpator, koga su vojnici iz Španije i Britanije izvikali za cara nakon ubistva Pertinaksa. Ime Albin znači "beli", dok je značenje kognomena njegovog rivala Pescenija Nigera bilo "crni". 

Albin je poticao iz aristokratske familije iz Severne Afrike i držao je upravu nad Britanijom od 192. godine. 

Kada je Pertinaks bio ubijen, pretorijanska garda na čelu sa pretorijanskim prefektom stavila je na prodaju presto rimskih careva. Presto je kupio bogati senator Didije Julijan, ali su pobune u provincijama značile da će sledeći car biti stvarno izabran daleko od Rima. 

U Građanskom ratu koji je izbio, Albin je u početku bio u savezu sa Semtimijem Severom, koji je osvojio Rim. Albin je čak prihvatio titulu cezara koju mu je Septimije Sever uručio. Tako je Albin u stvarnosti kontrolisao veći deo zapadnog dela Carstva, uz pomoć 3 britanske legije i jedne španske. No, kada je Sever porazio Pescenija Nigera, odnosi između njega i Albina su se pogoršali. Sever je čak poslao ubice da se reši Albina.

U jesen 196. godine, Albin se proglasio za cara, tj. avgusta, i prešao iz Britanije u Galiju, povevši sa sobom veći deo svojih britanskih trupa. Porazio je jednog Severovog legata, i time je ustvari uspostavio kontrolu nad Galijom.

Februara 197. godine, Albin i Sever su poveli direktnu bitku kod Lugdunuma. Bila je to velika bitka u kojoj je učestvovalo 150 000 ljudi sa svake strane. Albin je bio poražen i izvršio je samoubistvo.

Eksterni linkovi
----------------

***Klodije Albin*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 22′ 60" SGŠ, 22° 49′ 00" IGD

**Kolešino** (mak. *Kolešino*) je naselje u Republici Makedoniji, u krajnje jugoistočnom delu države. Kolešino je u sastavu opštine Novo Selo.

Prirodni uslovi
---------------

Kolešino je smešteno u krajnje jugoistočnom delu Republike Makedonije, blizu državne granice sa Grčkom (7 km južno od sela). Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 17 kilometra istočno.

Naselje Kolešino se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na južnom obodu Strumičkog polja, na mestu gde se ono izdiže u prva brda, koja ka jugu prelaze u planinu Belasicu. Nadmorska visina naselja je približno 280 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Kolešino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 845 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (98%), a ostalo su mahom Srbi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.novoselo.gov.mk Zvanična stranica opštine Novo Selo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Novo Selo |
| --- |
| **Novo Selo** • 
Badolen • 
Bajkovo • 
Barbarevo • 
Borisovo • 
Draževo • 
Zubovo • 
Kolešino • 
Mokrijevo • 
Mokrino • 
Novo Konjarevo • 
Samuilovo • 
Smolari • 
Staro Konjarevo • 
Stinik • 
Sušica |  |
Karta upravne strukture Bizantskog Carstva 1025. Na njoj su označeni regionalne istočne komande na čijem su čelu bili velikodostojnici pod titulima *douke* ili *katepano*. Južna Italija je u toj shemi bila poznata kao Katepanat Italija; jedan "katepano" je upravljao područjima današnje Bugarske, Srbije i Paristriona.
***Katepánō*** (grčki: , dosl. "[onaj] na vrhu" ili "vrhovni") je titula i čin koja se koristila za vodeće bizantske vojne oficire i službenike. Kasnije je latinizirana u riječ *capetanus/catepan*, i s vremenom se spojila s latinskim korijenom "caput" ("glava") te tako stvorila italijansku riječ "capitaneus" i *capitano* od koje potiče riječ kapetan koja se proširila po drugim jezicima.

Riječ se u bizantskim izvorima prvi put spominje u 9. vijeku kada je označavala prije svega najviše oficire bizantske vojske i mornarice. Od 960-ih, kada je Carstvo pod Makedonskom dinastijom počelo ekspanziju na nova područja, počela se koristiti za velikodostojnike/službenike zaduženih za šira područja, odnosno grupe dotadašnjih tema. Ta se područja nazivaju katepanatima. Od svih njih je bio najpoznatiji Katepanat Italija u današnjoj Južnoj Italiji.

Nakon katastrofalnih teritorijalnih gubitaka u 11. vijeku, pod dinastijom Komnena i Paleologa se izraz "katepanat" koristio za manje upravne jedinice, odnosno dijelove tema. Na njihovom je čelu bio kefale ili "glava". Tu strukturu je preuzelo Trapezuntsko Carstvo i Drugo bugarsko carstvo.

Literatura
----------

* Glykatzi-Ahrweiler, Hélène (1960). „Recherches sur l'administration de l'empire byzantin aux IX-XIème siècles" (French). *Bulletin de correspondance hellénique* **84** (1): 1–111. DOI:10.3406/bch.1960.1551.