recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Državni amblem Ruskog carstva, (centr) 1882
**Državni amblemi Ruskog carstva** (1721-1917) su postojali u tri varijante, kao veliki, srednji i osnovni.

Državni amblem
--------------

Državni amblem Ruskog carstva (*rus. Герб Российской Империи*) se sastojao od zlatnog štita na kome je crni dvoglavi orao sa dve carske krune nad glavama, nad kojima je treća ista takva carska kruna ali uvećana, sa dve trake Reda Svetog Andreja. Dvoglavi orao u kandžama drži zlatni skiptar i zlatni globus sa krstom. Na grudima orla je mali štit sa grbom Moskve na kome je prikazan Sveti Georgije na konju kako ubija aždaju.

Veliki državni amblem
---------------------

Veliki državni amblem Ruskog carstva iz 1882, sa državnim grbom u centru.
Osnovni državni amblem Ruskog carstva (finalna verzija, 1883.)
Prikazani Veliki državni amblem Ruskog carstva (*rus. Большой государственный герб Российской Империи*) je usvojen 1882, zamenjujući prethodnu verziju iz 1857. godine. Car Aleksandar III je prvo odobrio prvu verziju od 24. jula, koja je, uz manje izmene, i zvanično usvojena 3. novembra.

Galerija
--------

* Pečat Ivana Trećeg (1472).Pečat Ivana Trećeg (1472).
* Grb Ruskog carstva, 1539.Grb Ruskog carstva, 1539.
* Grb Ruskog carstva, 1582.Grb Ruskog carstva, 1582.
* Grb Ruskog carstva, 1589.Grb Ruskog carstva, 1589.
* Grb Ruskog carstva, 1599.Grb Ruskog carstva, 1599.
* Grb Ruskog carstva, 1605.Grb Ruskog carstva, 1605.
* Grb Ruskog carstva, 1667.Grb Ruskog carstva, 1667.
* Grb Ruskog carstva, 1699.Grb Ruskog carstva, 1699.
* Grb Ruskog carstva, 1799.Grb Ruskog carstva, 1799.
* Grb Ruskog carstva, 1825.Grb Ruskog carstva, 1825.
* Grb Ruskog carstva, 1830.Grb Ruskog carstva, 1830.
* Grb Ruskog carstva, 1856.Grb Ruskog carstva, 1856.

Vidi još
--------

* Istorija Rusije
* Rusko carstvo
* Sveti Georgije u heraldici
* Dvoglavi orao u heraldici
* Grb Sovjetskog Saveza
* Grb Ruske federacije

Literatura
----------

* The Greater Coat of Arms of the Russian Empire with Full Blazon Arhivirano 2015-08-20 na Wayback Machine-u, Russian College of Heraldry
* The evolution of the National Emblem of Russia Arhivirano 2006-09-09 na Wayback Machine-u
* Heraldry of the Russian Empire ((ru))
* The Code of Principal Laws of the Russian Empire (Svod Osnovnыh Gosudarstvennыh Zakonov, 1906) ((ru))

***Grb Ruskog Carstva*** na Wikimedijinoj ostavi
*za album Riblje Čorbe pogledajte Trilogija (album)*
**Trilogija** je umjetničko djelo objavljeno u tri dijela, ili tri djela koja zajedno čine jednu cjelinu. Najčešće je u pitanju književno ili filmsko djelo.

Najpoznatije su Danteova Božanstvena komedija: "Pakao", "Čistilište" i "Raj" (tri knjige povezane temom), Tolkinov Gospodar prstenova (jedna priča u tri dijela), Piter Džeksonovi filmovi po tim knjigama, filmska trilogija Kum Maria Puzoa i Frensisa Forda Kopole i tri prvobitna filma Ratova zvijezda ("Star Wars Trilogy")

Ovaj način objavljivanja umjetničkog djela se ponekad koristi i u muzici. Najpoznatiji primjer kod nas je album Riblje Čorbe Trilogija. Jedan album je podjeljen na tri diska koji su objavljivani jedan po jedan. Riblja Čorba se na ovo odlučila u nadi da će oslabiti pirateriju, jer je ovaj način objavljivanja utrostručio troškove piratizovanja albuma, ali je cijena legalno kupljenog albuma ostala ista.

Poznate trilogije
-----------------

Lubeka Trilogija, Poznata (Poljska) Trilogija

### Književnost

* Eshil - "*Orestija*" (Agamemnon, Hoefore (Pokajnice), Eumenide)
* Dante Aligijeri - "*Božanstvena komedija*" (Pakao, Čistilište, Raj)
* Johan Volfgang Gete - "*Trilogija strasti*"
* Johan Fridrih Šiler - "*Valenštajn*"
* Henrik Sjenkjevič - "*Ognjem i mačem*","*Potip*", "*Pan Volodijovski*"
* Ivo Vojnović - "*Dubrovačka trilogija*" (Allons enfants, Suton, Na taraci)
* Stevan Jakovljević - "*Srpska trilogija*" (Deveststočetrnaesta, Pod krstom, Kapija slobode)
* Dobrica Ćosić - "*Vreme zla*" (Grešnik, Otpadnik, Vernik)
* Žan Pol Sartr - "*Putevi slobode*" (Zrelo doba, Odlaganje, Ubijene duše)

### Film

* Trilogija dolari (1964-1966), režija Serđio Leone
* Ratovi zvezda (1977-1983), režija Džordž Lukas
* Indiana Džouns (1981-1989), režija Stiven Spilberg
* Trilogija Kum (1972-1990), režija Frensis Ford Kopola
* Povratak u budućnost (1985-1990), režija Robert Zemekis
* Tri boje (1993-1994), režija: Krzysztof Kieślowski
* Gospodar prstenova (2001-2003), režija Piter Džekson
**Gustave Eiffel**
**Alexandre Gustave Eiffel** [alɛkˈsɑ̃dʁ gysˈtaːv ɛˈfɛl] (pravo prezime **Bonickhausen dit Eiffel** [ˈbøːnɪkhaʊzən dit aɪfl̩]) (Dijon, 15. prosinca 1832. – Pariz, 27. prosinca 1923.), francuski konstruktor. Poznat po konstrukciji Eiffelova tornja u Parizu.

Karijera
--------

Nakon studija kemije posvetio se graditeljstvu. Bio je autor brojnih umjetničkih građevina, među kojima se posebno ističu Kip slobode u New Yorku (1886. - bio je konstruktor armature, Frédéric Bartholdi je autor skulpture), potom željeznički vijadukti Garabit preko rijeke Truyère kraj St. Floura u Francuskoj (1880. – 1884.) te Maria Pia preko rijeke Duero kraj Porta u Portugalu (1878.), mostovi preko rijeke Tise kraj Szegeda u Mađarskoj (1881.), rijeke Garonne u Bordeauxu i naposlijetku skladište Bon-Marché u Parizu (1876.), paviljon grada Pariza za izložbu 1878. godine te kolodvor u Budimpešti.

Za Svjetsku izložbu u Parizu 1889. godine, Eiffel je konstruirao toranj koji je postao zaštitnim znakom Pariza. Eiffelov toranj je do 1931. godine bio najveća građevina na svijetu (300,5 m; s antenom 320,8 m).

Izvori
------

1. Povijest, biblioteka Jutarnjeg lista, 15. knjiga (Kolonijalna carstva i imperijalizam 1871. – 1914.)

Poveznice
---------

* Eiffelov toranj
* Svjetska izložba
**Petar Bošković** (18. kolovoza 1706. - 8. rujna 1727.) je bio hrvatski književnik i prevoditelj iz Dubrovnika. Pisao je pjesme, a neka od djela su mu pisana i na hrvatskom jeziku.  

Poznat je kao stariji brat Ruđera Boškovića, a brat je i hrvatskog latinista Bara Boškovića i pjesnice Anice Bošković.

Bošković je rođen u od roditelja majke Paule Bettera, kćerke jedne talijanske bogate obitelji, i oca Nikole Boškovića, trgovca podrijetlom iz Orahovog Dola.

Preveo je Corneilleovo djelo *Le Cid*, a prevodio je i Ovidija.  

Po tvrdnjama mlađega brata Ruđera, postoje indicije koje govore da je Petar Bošković prevodio i Molierea (izravnih dokaza nema).

Od njegovih djela, poznato je *Hvale duhovne kojese pivaju u vrime od svetoga poslanya illi missioni, po slovinski i Dalmatinskih derxavah*. Doživilo je barem tri izdanja (treće je bilo 1752.).  

Autor je nekih vjerskih pjesama koje se i danas pjevaju u hrvatskim crkvama.

Literatura
----------

* Ivan Bošković: *Litteraria, musicalia et theatralia : književne teme : 1*, Matica hrvatska, Split, 2003.
|  |
| --- |
|  *Ovo je glavno značenje pojma **Petar Jovanović (geograf)**. Za druga značenja, v. Petar Jovanović.* |

**Petar S. Jovanović** (Dobrača, 25. februar/9. mart 1893 — Beograd, 15. novembar 1957) je bio srpski geograf, profesor Univerziteta u Beogradu, akademik SANU.

Biografija
----------

Rođen je u selu Dobrači od oca Svetozara i majke Rose. Gimnaziju je završio 1912. u Kragujevcu, a zatim je upisao studije na Filozofskom fakultetu u Beogradu. Učestvovao je u Prvom svetskom ratu, prvo kao đak-narednik, a zatim kao oficir. Studirao je u Rimu, Firenci i Parizu. Diplomirao je 1920. u Beogradu. Bio je asistent Jovana Cvijića od 1919. godine. Odbranio je 1922. doktorsku tezu „Pribrežni jezerski reljef beogradske okoline". Predavao je na Univerzitetu u Skoplju, gde je bio docent, vanredni profesor i redovni profesor od 1932. godine. Iz Skoplja su ga 1941. proterali bugarski okupatori. Penzionisan je u Beogradu decembra 1942. godine, pa je posle Drugog svetskog rata vraćen kao redovni profesor geografije na Filozofskom fakultetu u Beogradu.Simo C. Ćirković: Ko je ko u Nedićevoj Srbiji 1941-1944, izd. Prosveta, Beograd 2009, odrednica „Jovanović, Petar S." str. 241. 

Bio je šef Katedre za geografiju Prirodno-matematičkog fakulteta Univerziteta u Beogradu, osnivač i upravnik Geografskog instituta „Jovan Cvijić" pri SANU.Dragutin Petrović: Pola veka od smrti Petra S. Jovanovića[*mrtav link*], Pristupljeno 23. 4. 2013.

Dopisni član Srpske akademije nauka i umetnosti postao je 1946. godine, a redovni 1948. Bio je sekretar SANU u periodu 1948-1957. Bio je oženjen i imao jednog sina.

U okviru projekta „Život i delo srpskih naučnika" njegovu biografiju je napisao Miloš Zeremski, objavljeno 2000. godine u 6. knjizi ove edicije, strane 265-293.Izdanja SANU[*mrtav link*], Pristupljeno 5. 4. 2013.

Vanjski linkovi
---------------

* Biografija na sajtu SANU[*mrtav link*]
Ženske sandale
Muške sandale
Sandale /lat. *sandalia*; od grč *sandalion*, izvorno »obuća [lidijskog boga] Sandala«; ostali izrazi: campagi, caligae »čizmice«/. Vrsta otvorene obuće koja se od veoma starih vremena nosila širom svijeta, i proizvedena od raznog prirodnog materijala, obično kože, drveta i raznih biljnih vlakana. Poznate su još u Mezopotamiji 1600-1200 pne. nadalje u Egiptu, Rimu, starim američkim civilizacijama, a danas su uobičajena svakodnevna obuća meksičkih Indijanaca, gdje su poznate kao huarache. 

Sandale su i svečana obuća biskupa kod pontifikalne mise. Posebna obuća pape i njegovih đakona (*campagi*) spominje se u VI. stoljeću, a preuzeta je od rimskih senatora. U IX. stoljeću spominju se sandalia, koje nose svi klerici. To su isprva otvorene, a od XI—XIII. stoljeća zatvorene cipele raznovrsna oblika. Od XIV. stoljeća posebne cipele u liturgijskim činima postale su privilegij biskupa, a nazivaju se caligae. Izrađuju se od svile i kožnog potplata, a iste su boje kao i ostalo liturgijsko ruho tog dana.

Literatura
----------

* Greg Riello, *Shoes : A History from Sandals to Sneakers*, 2006

Vanjske poveznice
-----------------

* The History of Footwear - Sandals Arhivirano 2006-09-27 na Wayback Machine-u

***Sandale*** na Wikimedijinoj ostavi

Šablon:Obuća
**Petar Milatović** (Beograd 12. decembar 1949.) je srpski novinar.

Život
-----

Rođen 12. decembra 1949. godine u Beogradu. Ranu mladost proveo u Nikšiću, gde je izučio osnovnu školu i gimnaziju. Takođe se isticao kao perspektivni fudbaler. Godine 1968. u Beogradu upisuje Filološki fakultet, Grupa za srpskohrvatski jezik i jugoslovensku književnost.

Otac dve ćerke i deda dvojice unuka.

Karijera
--------

U "Politici", odnosno "Politikinom Zabavniku" radi od 1975. godine kao lektor da bi vremenom postao i novinar. Od 2008. do 2009. godine bio glavni i odgovorni urednik u listu "Ilustrovana Politika". Onda se vraća u Zabavnik, gde je zamenik glavnog i odgovornog urednika do dana današnjeg.

Sarađivao u brojnim uglednim novinama i časopisima "one" Jugoslavije, kao novinar i urednik ("Ratne novine", "Mobilart", "Misterije"... )

Autor specijalnih priloga "Upoznajte Srbiju" koje je objavljivala "Politika" 2009. godine.

Autor knjige "100 dobrih razloga da posetite Srbiju".

Autor je i predloška teksta pozorišne predstave "Tobelije" u izvodjenju titogradskog pozorišta "Dodest".

Autor i koautor nekoliko zapaženih specijalnih izdanja u Politikinom Zabavniku ("Srce od lubenice" s Vladom Bulatovićem Vibom, 1984; "Život piše drame" 1990. godine; "Prvi srpski ustanak" 2004. godine;"Život piše drame", četiri sveske, 2009. godine)

"Večiti" član žirija Zabavnikove književne nagrade

Dela
----

* "Upoznajte Srbiju" 2009.
* "100 dobrih razloga da posetite Srbiju". 2007.
* "Srce od lubenice" 1984.
* "Život piše drame" 1990.
* "Prvi srpski ustanak" 2004.
* "Život piše drame", četiri sveske 2010.
**Petar Preradović** (Grabrovnica kraj Pitomače, 19.3. 1818. - Fahrafeld kraj Beča, 18.8. 1872.), hrvatski pjesnik i važan član Ilirskog pokreta.

Rođen u srpskoj obitelji, Djetinjstvo i školske dane proveo je u Grubišnom Polju odakle mu je bio otac, vojni dočasnik. Nakon očeve smrti, brigu o Petrovom školovanju preuzima vojna uprava te pohađa vojnu akademiju u Bjelovaru, zatim u Bečkom Novom Mjestu, gdje je pisao njemačke stihove s izrazitim obilježjima romantizma i dobio poticaje za rad na narodnom osvješćivanju. U međuvremenu je prešao iz pravoslavlja na katolicizam. Susret s Ivanom Kukuljevićem Sakcinskim znatno je utjecao na "povratak" materinskom jeziku i pobudio zanimanje za hrvatsku kulturu te političku i gospodarsku situaciju. Gotovo čitav život proveo izvan domovine, a književnošću se bavio koliko mu je dopuštala časnička služba (generalski čin). Svoj entuzijazam posvetio je ilirizmu, u čijoj je "drugoj fazi", uz Stanka Vraza i Ivana Mažuranića, postao najutjecajniji pjesnik. Pjesmama izražava brigu za srpskohrvatski jezik, privrženost slavenskoj koncepciji i iskreno domoljublje. Pokopan je u Beču, a 1879. godine posmrtni ostaci preneseni su na arkade Mirogoja.

Djela
-----

* "Prvenci" (1846.)
* "Nove pjesme" (1851.)
* "Prvi ljudi" (1862.)
* "Pustinjak"

Izvori
------

1. ↑  „Petar Preradović". Arhivirano iz originala na datum 2010-01-17. Pristupljeno 2010-07-02.

Galerija
--------

* spomenik Petru Preradoviću na Mirogojuspomenik Petru Preradoviću na Mirogoju
* kip Petra Preradovića na Preradovićevom (Cvjetnom) trgu u Zagrebukip Petra Preradovića na Preradovićevom (Cvjetnom) trgu u Zagrebu



  


***Petar Preradović*** na Wikimedijinoj ostavi
***Captain Kangaroo*** je američka TV-emisija za djecu koja se originalno emitirala svakim radnim danom na mreži CBS do 3. oktobra 1955. do 1984, što ju je učinilo najdugovječnijom dječjom TV-emisijom svog doba. Godine 1986. je javna mreža American Program Service (današnji American Public Television sa sjedištem u Bostonu) integrirao neke od njenih materijala u novu verziju koja se emitirala do 1993.

Emisija je imala voditelja/glavnog junaka po imenu Captain Kangaroo (doslovno "Kapetan Kengur") a kloga je tumačio Bob Keeshan. Imala je raznovrsnu strukturu i bavila se životom u "Kući s blagom" (kasnije "Kapetanovo mjesto"), gdje bi Kapetan pričao priče, sretao goste i izvodio razne točke zajedno s glumcima i lutkama. Emisija se prve četiri godine emitirala uživo, a do 1968. je bila u crno-bijeloj tehnici. CBS ju je godine 1983. skratio na pola sata, a snimanje je obustavljeno 1984.

Tvrtka Saban Entertainment je za sezonu 1997/98. pokušala napraviti novu verziju pod imenom *All New Captain Kangaroo*, koja se snimala u Tampi. U njoj je lik Kapetana tumačio John McDonough. Keeshan, kome je ponuđeno da pod imenom Admiral nastupi u seriji, je to odbio. Snimanje je obustavljeno nakon jedne sezone, ali je kasnije snimljen spin-off pod nazivom *Mister Moose's Fun Time.*

Izvori
------

1. ↑  Classic TV Shows - Captain Kangaroo, Tom Terrific and Mighty Manfred the Wonder Dog
2. ↑  "Bob Keesha". *Encyclopedia Britannica Online*. pristuo 2. januar 2010.
3. ↑  "Keeshan, Robert James."*The Scribner Encyclopedia of American Lives*. Ed. Arnold Markoe, Karen Markoe, and Kenneth T. Jackson. Vol. 7: 2003-2005. Detroit: Charles Scribner's Sons, 2007. Retrieved 2 January 2010.

Vanjske veze
------------

* *Captain Kangaroo* na sajtu IMDb
**Miša Barton** (engl. ; rođena u Londonu, 24. januara 1986) je britansko-irska glumica.

Miša je rođena u Londonu, Engleska. Njen otac je iz Mančestera, a majka iz Irske. Njena porodica se preselila u Njujork kada je Miša imala pet godina. Ima dve sestre, Hania i Zoi. Gimnaziju (*Professional Children's School*) završila 2004. godine na Menhetnu.

Glumački karijeru je počela sa devet godina u Njujorškom pozorištu, gde je glumila u dosta predstava. Prvu ulogu u filmu, *Lawn Dogs*, koji je nagrađivan sa dosta nagrada. Od tada se pojavila u nekoliko filmova, *Šesto čulo*, *Noting Hil*, *Lost and Delirious*. Na televiziji je dobila ulogu Lili, u seriji *Sva moja deca* (*All My Children*). Miša je takođe glumila nekoliko kratkih uloga u nekoliko serija. Od 2003. glupi u popularnoj američkoj seriji *The O.C.*. Takođe se pojavljivala u spotovima Džejmsa Blanta *„Goodbye My Lover"* i Enrikea Inglesiasa *„Addicted"*.

filmografija
------------

|  |
| --- |
| **Filmografija glumice Miše Barton**  |
| God. | Srpskohrvatski naziv | Originalni naziv | Uloga |
| 2007. |  | *Malice in Sunderland* |  |
| 2007. |  | *Don't Fade Away* |  |
| 2007. |  | *Virgin Territory* |  |
| 2007. |  | *Closing the Ring* |  |
| 2006. |  | *The OH in Ohio* |  |
| 2003. |  | *Octane* |  |
| 2001. |  | *Lost and Delirious* |  |
| 2001. |  | *Tart* |  |
| 2001. |  | *Julie Johnson* |  |
| 2000. |  | *Paranoid* |  |
| 2000. |  | *Skipped Parts* |  |
| 1999. | Šesto čulo | The Sixth Sense |  |
| 1999. | Ja u ljubav verujem | Notting Hill | devojčica |
| 1999. |  | *Pups* |  |
| 1997. |  | *Lawn Dogs* |  |
| 1995. |  | *Polio Water* |  |

Vanjske veze
------------

***Mischa Barton*** na Wikimedijinoj ostavi

* Miša Barton na sajtu IMDb
**Sveti Heribert** (cca. 970 – 16. mart 1021) bio je nadbiskup Kölna i kancelar rimsko-njemačkog cara Otona III, kanoniziran kao svetac Rimokatoličke crkve oko 1074.

Rođen je u Wormsu kao sin grofa po imenu Hugo. Obrazovao se u wormskoj katedralnoj školi i opatiji Gorze u Lotaringiji. 994. je zaređen. Iste godine ga je Oton imenovao kancelarom za Italiju. Godine 999. je imenovan za nadbiskupa, ali je ostao u Italiji. Kada je Oton III umro, pri povratku ga je zarobio, a potom pustio bavarski vojvoda Heinrich, budući car. Heribert je potom postao vjerni podanik cara. Godine 1003. je osnovao Opatija Deutz.

Nakon smrti mu se pripisivalo čudesno prizivanje kiše kojom je okončana suša. Kanonizirao ga je papa Grgur VII.

Vanjske veze
------------

***Heribert od Kölna*** na Wikimedijinoj ostavi

* Heribert von Köln ()

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Ebergar**  |  **Nadbiskupi Kölna** 999–1021 | Slijedi: **Pilgrim**  |


|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 56274397
* LCCN: no2002014541
* ISNI: 0000 0003 8828 9875
* GND: 118549618
* SUDOC: 061634352
* NKC: xx0031058

 |
**Kuldīga** (njemački: *Goldingen*) je grad od 10,124 stanovnika na zapadu Latvije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kuldīga leži duž rijeke Vente, udaljena 55 km Jelgave i 90 km od prijestolnice Rige.

Historijski centar grada uvršten je 2008. u krugevropske baštine a 2011. je stavljen na latvijski popis kanditata svjetske baštine Unesca. Nakon tog je 2007. dobio titulu najbolje evropske ruralne destinacije.

Historija
---------

Most preko Vente
U vrijeme historijske Kurlandije tu se nalazilo srce plemenskog saveza Kurša-*Bandava*. Gradina Veckuldīga, koja se nalazi 
pored današnjeg grada na lijevoj obali rijeke Vente, bila je najveća kurška fortifikacija. Tokom 9. vijeka uz nju je izraslo naselje. 
U prvoj polovici 13. vijeka na teritorij Kurša napali su vitezi Livonsko bratstvo mača i spalili gradinu, ali su naselje ostavili.

Kako bi učvrstili svoju poziciju, vitezi su počeli graditi kamene zamkove. Jedan od njih sagrađen je na obali rijeke Vente nasuprot vodopada. 
Izgradnja je počela 1242. i to je godina kada se Kuldīga prvi put spominje u službenim dokumentima.

Početkom 14. vijeka uz zamak je izrastao grad, koji je 1368. postao član Hanzeatskog saveza. Između 1596. - 1616. Kuldīga je bila prijestolnica historijske Kneževine Kurlandije i Semigalije.

Za vladavine kneza Jakoba Kettlera (1642.-1682.) ta Kneževina je doživjela procvat. 
U vrijeme Velikog sjevernog rata 1702. švedska vojska je opljačkala i razorila zamak koji je od tad napušten.

Tako da je danas najstarija građevina crkva sv. Katarine podignuta 1252..

Kuldīga se počela brže razvijati za Ruskog Carstva kad je 1878. podignuta tvornica šibica– Vulkāns’’. Uz nju je niklo i puno malih poduzeća koja su proizvodila igle, cigare, sapun, votku, likere i mineralnu vodu.

Svjetska baština
----------------

Stari grad Kuldiga je 2023. god. uvršten na listu UNESCO-ove svjetske baštine.

Privreda
--------

Kuldīga je danas grad tekstilne i drvne industrije i poznato lječilište.

Pobratimski gradovi
-------------------

Kuldīga ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;

* Njemačka Geesthacht, Njemačka
* Gruzija Mcheta, Gruzija
* Norveška Drøbak, Norveška

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*History*" (engleski). Kuldīga District Municipality. Pristupljeno 29.12.2021.
2. 1 2 3 4 5  „*Latvia: Regions, Cities and Towns*" (engleski). City population. Pristupljeno 29.12. 2021.
3. 1 2  „*Main industries*" (engleski). Kuldīga District Municipality. Pristupljeno 29.12.2021.
4. ↑  „*Town*" (engleski). Kuldīga District Municipality. Pristupljeno 29.12.2021.
5. ↑  „Letonija, spomenici upisani na listu svjetske baštine". *UNESCO: Svjetska baština*. Pristupljeno 19. 5. 2021.
6. ↑  „Stari grad Kuldiga". *UNESCO: Svjetska baština*. Pristupljeno 8. 1. 2024.
7. ↑  „*Twin Towns*" (engleski). Kuldīga District Municipality. Pristupljeno 29.12.2021.

Vanjske veze
------------

***Kuldīga*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Kuldīga* ()
**Madona** (njemački: *Modohn*) je grad od 6,790 stanovnika u sredini Latvije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Madona se nalazi u regiji Vidzema udaljena tridesetak km sjeverozapadno od Jezera Lubāns i 166 km od glavnog grada Rige.

Madona je jedan od najviših gradova u Latviji, jer leži na 122-193 metara nadmorske visine.
Poznata je i kao zimska prijestolnica Latvije, jer ima najviše snijega i uvjete za zimske sportove.

Historija
---------

Madona se prvi put spominje u dokumentima u 17. vijeku, kao mjesto u kom se nalazi kurija *Modohn*.

Krajem 19. početkom 20. vijeka građena je uskotračna željeznička pruga do Valke, koja je puštena u redovni promet 1903. sa stanicom u Madoni.
Uz tu stanicu izraslo je naselje koje su Latvijci zvali *Biržu*.

U proljeće 1921. Madona je nakupila više od 1000 stanovnika, pa je dobila pravo da postane samostalna administrativna jedinica. 
Prvi urbanistički plan napravljen je 1923. pa je uskoro - 1926. dobila i status grada.

Prva srednja škola (druga u Laviji) počela je s radom 1926. u to vrijeme podignute su i druge javne zgrade; vijećnica (1928.), pošta (1929.), bolnica (1933. dograđena 1937.).
Grad je do 1935. nakupio 2,500 stanovnika.

Novi urbanistički plan izrađen je 1951. pa se grad proširio, formirana je industrijska zona na sjeveroistoku. Veće firme bile su filijala tvornice iz Rige "Darba spars" i tvornica krmiva. 
Šezdesetih godina prošlog vijeka izgrađena je nova bolnica, srednja škola, a kasnije i hotel.

Pobratimski gradovi
-------------------

Madona ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Rusija Strugi Krasnije, Rusija
* Švedska Tranås, Švedska
* Njemačka Mettmann, Njemačka
 | * Njemačka Weyhe, Njemačka
* Belorusija Lagojsk, Belorusija
* Gruzija Boržomi, Gruzija
 | * Litvanija Anykščiai, Litvanija
* Estonija Rapla, Estonija
* Francuska Coulaines, Francuska
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Latvia: Regions, Cities and Towns*" (engleski). City population. Pristupljeno 31.12. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Madona and Madona district* "(engleski). Visit Madona. Pristupljeno 31.12.2021.
3. 1 2 3  „*Madona vēsturiskā skatījumā*" (latvijski). Madona. Pristupljeno 31.12.2021.
4. ↑  „*Ārzemju sadarbība*" (latvijski). Madona. Pristupljeno 31.12.2021.

Vanjske veze
------------

***Madona (grad)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Madona* ()
**Nikita Stifat** (grč. *Νικητας Στηθατος*) je bio pravoslavni monah, iguman Studitskog manastira, teolog, bogoslov i pisac. Bio je pobornik isihazma.

Biografija
----------

Nikita Stifat je rođen oko 1005. godine. U 14-toj godini odlazi u Studitski manastir. Bio je učenik svetog Simeona Novog Bogoslova. Od njega je primio učenje isihazma, a nakon njegove smrti nastavio da upražnjava. Nikita je dobio nadimak "Stifat" ("hrabar") zbog osudu Konstantina Monomaha za njegovu vezu sa Marijom Sklirenom .

Godine 1054. u ime patrijarha Mihaila Kirularia, u kontekstu rastućeg raskola između istočne i zapadne crkae, koji je ubrzo doveo do Velikog raskola, Nikita je učestvovao u sporu o beskvasnom hlebu i napisao niz radova protiv latinskih običaja: posta u subotu, celibat i posebno bezkrvni hleb. Ovi radovi postali su poznati ne samo među Grcima, već i na Zapadu. Kardinal Humbert napisao je protest protiv njegovih spisa, i nakon što je ubrzo ušao u sastav latinske delegacije u Carigradu, on se sukobio s njim. Kada je Humbert posetio Studijski manastir zajedno sa svojim carem u sklopu putovanja u Vizantiju, između njega i Nikite je otvorena rasprava, koji je on napustio nezadovoljan argumentima Nikite.

Nikita Stifat je umro 1090. godine. Pred kraj života, izabran je za igumana Studistskog manastira. Njegovi radovi delom su sačuvani u Krmčiji Svetoga Save.

Izvori
------

1. ↑  SVЯЩENNIK NIKOLAЙ KIM Prepodobnый Nikita Stifat i ego traktat «O rae»
2. ↑  G.E.H. Palmer; Philip Sherrard; Kallistos Ware (31 January 1999). The Philokalia, Volume 4: The Complete Text; Compiled by St. Nikodimos of the Holy Mountain & St. Markarios of Corinth

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 54503554
* LCCN: no00082638
* ISNI: 0000 0000 7975 6353
* GND: 100954596
* SUDOC: 027048217
* BNF: cb130915858 (podaci)
* BIBSYS: 90825128
* NKC: xx0030212
* BNE: XX1325777
* CiNii: DA12515824
* CONOR.SI: 206261091

 |
***The Dick Powell Show*** je američka TV-antologija koja se emitirala na programu mreže NBC od 1961. do 1963. i čiji je voditelj bio Dick Powell. On je na mjestu voditelja ostao do smrti u januaru 1963. kada su ga zamijenili gostujući glumci, a antologija promijenila naslov u ***Dick Powell Theater***. Sadržaj su joj predstavljale 60-minutne TV-drame od kojih je jedna pod naslovom *Who Killed Judy Greer?* - a u kojoj je sam Powell tumačio lik policijskog kapetana Amosa Burkea - poslužila kao podloga za TV-seriju *Burke's Law* (1963-65) sa Geneom Barryjem u glavnoj ulozi.

Dick Powell je prije ove serije bio voditelj TV-antologije *Dick Powell's Zane Grey Theater* koja se emitirala od 1956. i 1961. i sastojala od epizoda vestern žanra.

Gost zvezdica za premijeru epizodu, "Ko je ubio Julie Greer?". Stoji, s lijeva: Ronald Reagan, Nick Adams, Lloyd Bridges, Mickey Rooney, Edgar Bergen, Jack Carson, Ralph Bellamy, Kay Thompson, Dean Jones. Sjedeći, s lijeva: Carolyn Jones and Dick Powell.

Eksterni linkovi
----------------

* *The Dick Powell Show* na sajtu IMDb
* *The Dick Powell Show* na TV.com
**Rēzekne** (let. *Rēzekne*, rus. *Режица*, nem. *Rositten*, polj. *Rzeżyca*) je značajan grad u Letoniji, smešten u istočnom delu države. Grad čini i samostalnu gradsku opštinu.

Rēzekne je poznat kao važno železničko raskršće pruga Moskva - Riga i Sankt Peterburg - Varšava.

Prirodni uslovi
---------------

Grad Rēzekne je smešten na istoku Letonije. Od glavnog grada Rige grad je udaljen 242 km istočno, a od ruske granice 63 km zapadno.

**Reljef**: Rezekne se nalazi u istorijskoj pokrajini Latgale, čije je istorijsko središte. Grad se na omanjem bregu u ravničarskom području, na približno 145 metara nadmorske visine. 

**Klima**: U Rēzekneu vlada kontinentalna klima.

**Vode**: Kroz Rēzekne teče istoimena reka Rēzekne, koja deli grad stariji, južni i severni, noviji deo. Oko grada ima više manjih jezera ledničkog porekla.

Istorija
--------

Područje Rēzeknea bilo je naseljeno još u vreme praistorije. Današnje naselje osnovali su nemački vitezovi teutonci 1285. godine, kao utvrđenje prema Rusima. 1582. godine grad je priključen Državnoj zajednici Poljske i Litvanije. 1667. godine grad zauzima Rusko carstvo i menja naziv u *Režica*. U 19. veku grad doživljava privredni procvrat, posebno posle dolaska železnice.

1920. godine Rēzekne je priključen novoosnovanoj Letoniji. 1940. godine priključen je SSSR-u, ali je uskoro pala u ruke Trećeg Reicha (1941-44.). Grad je teško stradao u ratu - preko 90% građevina bilo je potpuno uništeno. Posle rata grad je bio u sastavu Letonske SSR, da bi se ponovnim uspostavljanjem letonske nezavisnosti 1991. Rezekne godine našao u granicama Letonije.

Stanovništvo
------------

Rēzekne sa početka 20. veka
Sa približno 36 hiljada stanovnika Rēzekne je sedmi grad po veličini u Letoniji. Međutim, od vremena nezavisnosti (1991. godina) broj stanovnika je osetno opao (1989. - oko 44 hiljada st.). Razloga za ovo je nekoliko - iseljavanje Rusa i drugim „sovjetskih" naroda u matice, odlazak mladih u inostrastvo ili Rigu zbog besperspektivnosti i nezaposlenosti, negativan priraštaj.

**Etnički sastav**: Slovensko stanovništvo čini više od polovine stanovništva grada, po čemu je Rēzekne među prvima u državi. Matični Letonci čine veći deo ostalog stanovništva. Nacionalni sastav je sledeći:

* Rusi: 50,65% (19.873 st.)
* Letonci: 42,59% (16.710 st.)
* Poljaci: 2,69% (1.026 st.)
* Belorusi: 1,73% (680 st.)
* Ukrajinci: 1,26% (494 st.)

Znamenitosti
------------

Rēzekne je poznat kao kulturno i obrazovno središte istočne Letonije. U gradu postoji čuveni spomenik Ujedinjenja Letonije.

Galerija slika
--------------

* Ruska pravoslavna crkvaRuska pravoslavna crkva
* Rimokatolička Crkva svete TrojiceRimokatolička Crkva svete Trojice
* Univerzitet u RēzekneuUniverzitet u Rēzekneu
* Gradski dom kultureGradski dom kulture

Spoljašnje veze
---------------

***Rēzekne*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična stranica grada Rēzeknea
**Opole** (njemački: *Oppeln*) je grad od 128,035 stanovnika na jugu Poljske.

Opole je administrativni centar Opoljskog vojvodstva, grad sa dva univerziteta i nekoliko teatara.

Geografske karakteristike
-------------------------

Opole leži u doline rijeke Odre na pola puta između Wrocława (zapad) i Katowica (istok) od kojih je udaljen stotinjak km. 
Grad je važna riječna luka i raskršće željezničkih pruga između Wrocława i Gornje Šleske.

Historija
---------

Centar grada
Opole je jedan od najstarijih poljskih gradova, jer je status grada dobio još 1217.

Nastao je kao naselje zapadnoslavenskog plemena Opolanie. Prvi put je dokumentiran u 9. vijeku, a 1202. postao je prijestolnica pjastovske Opolske kneževine koja je obuhvaćala cijelu Gornju Šlesku.

Opole je 1327. podpao pod Kraljevinu Češku, a od 16. vijeka je dio Šleske jedne od Habsburških nasljednih zemalja.

Nakon Rata za austrijsko naslijeđe Maria Theresia morala je 1742. prepustiti Šlesku Kraljevini Pruskoj. Odtada se pa sve do kraja Drugog svjetskog rata Opole razvijao pod snažnim njemačkim utjecajem što se vidi u arhitekturi historijskog centra grada.

Godine 1945. grad Opole je pripojen Poljskoj i tamo su se naselili mnogi Poljaci.

Ulica Rynek
U Opolu (i okolici) još uvjek živi dosta ljudi kojima je maternji jezik -njemački, jer nisu nasilno protjerani kao njihovi sunarodnjaci iz Donje Šleske. Iako u samom Opolu njemačko stanovništvo čini samo 2% stanovništva grada.

Znamenitosti i atrakcije
------------------------

Najpoznatiji spomenik grada je srednjovjekovna obrambena kula Piast iz 14. vijeka, u kojoj je danas smještena stalna izložba posvećena historiji grada i vidikovac na vrhu.
Grad je poznat i po velikom zoološkom vrtu smještenom na dva riječna otoka Bolko i Pasieka.

Opole je poznat i po godišnjem festivalu poljske muzike (*Krajowy Festiwal Piosenki Polskiej w Opolu*), kog prati nacionalna televizija.

Privreda
--------

Opole je snažan industrijski centar još od Prvog svjetskog rata, grad velike cementare i željezare.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| * Litvanija Alytus, Litvanija
* Rusija Belgorod, Rusija
* Češka Bruntál, Češka
* Italija Carrara, Italija
 | * Francuska Grasse, Francuska
* Njemačka Ingolstadt, Njemačka
* Ukrajina Ivano-Frankovsk, Ukrajina
* Finska Kuopio, Finska
 | * Njemačka Mülheim an der Ruhr, Njemačka
* Njemačka Potsdam, Njemačka
* Sjedinjene Američke Države Roanoke, Sjedinjene Američke Države
* Mađarska Székesfehérvár, Mađarska
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Poland: Major Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.12.2020.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Opole, Poland*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 30.12.2020.
3. 1 2  „*Opole, Poland*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 30.12.2020.

Vanjske veze
------------

***Opole*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Opole* (službene stranice) ()
**Radmila Milentijević** (Azanja, 27. oktobar 1931) je srpski pisac i istoričar, profesor emeritus na Siti koledžu u Njujorku, bila je ministar u SR Jugoslaviji i Srbiji.

Biografija
----------

Rođena u tadašnjem zaseoku Vlaški Do varošice Azanje, veći deo života provela je u Americi. Studirala je na Ekonomskom fakultetu u Beogradu, da bi 1970. godine doktorirala na Kolumbija univerzitetu u SAD. Bila je profesor na Siti koledžu u Njujorku, gde je predavala savremenu evropsku istoriju. Bila je ministarka bez portfelja 1992. u Vladi Savezne Republike Jugoslavije u vreme Milana Panića i ministarka informisanja 1997-1998 u Vladi Srbije koju je vodio Mirko Marjanović.

Literatura
----------

* Srbi u svetu: Radmila Milentijević Arhivirano 2011-11-11 na Wayback Machine-u

Spoljašnje veze
---------------

* Srbima tri medalje časti („Vesti", 10. maj 2011)
* Radmila Milentijević: Pravo lice Mileve Ajnštajn („Pravda", 9. decembar 2010)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 185387262
* LCCN: n2007013495
* ISNI: 0000 0003 5631 8504
* GND: 1080277412
* SUDOC: 171651855
* BNF: cb16704059t (podaci)

 |
**Holger-Madsen** (Kopenhagen, 11. april 1878 - Kopenhagen, 30. novembar 1943) bio je danski teatarski i filmski glumac, scenarist i režiser, koji se smatra jednim od najznačajnijih ličnosti ranog perioda danske kinematografije. Karijeru je započeo u teatru, gdje je stvorio reputaciju zbog kreativnog korištenja šminke i maski, a 1907. je počeo kao glumac surađivati sa kompanijom Nordisk Film, za koju će potom i režirati. Na opus mu je, pogotovo za vrijeme prvog svjetskog rata snažno uticao pacifizam zbog koga je 1917. snimio dramu *Pax æterna*. Godine 1918. je, pak, snimio *Himmelskibet*, science fiction film o putovanju na Mars koji se smatra prvom space operom u historiji filma. Nakon rata je neko vrijeme radio u Njemačkoj. Nije se najbolje prilagodio dolasku zvučnog filma, te je posljednje godine života proveo kao upravnik kino-dvorane.

Vanjske veze
------------

* Holger-Madsen na Danmarks Nationalfilmografi ()
* Holger-Madsen na danskefilm.dk ()
* () Dansk filmhistorie 1910 – 1914 den store tid del 1: Nordisk Films Kompagni
* () Holger-Madsen på Film Reference
* Holger-Madsen na sajtu IMDb
* () Holger-Madsen på Filmportal.de

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 24925200
* LCCN: nr2004030956
* ISNI: 0000 0000 8104 0805
* GND: 141911395
* BIBSYS: 10080889

 |
**Radovan Jelašić** (Baja,Mađarska, 19. februar 1968.) je srpski i mađarski ekonomista i bivši guverner Narodne banke Srbije. Prve godine života je proveo u selu Santovu odakle potiče i njegova porodica.

Biografija
----------

Školovanje je započeo u Santovu, a gimnaziju je na srpskom jeziku završio u Budimpešti. Diplomirao je 1992. na Ekonomskom fakultetu u Beogradu i magistrirao finansije 1995. na Univerzitetu u Ilinoisu, Čikago, SAD.

Bankarsku karijeru je otpočeo u Dojče bank (*Deutsche Bank*) u Frankfurtu, gde je četiri godine radio kao regionalni menadžer u Odeljenju za centralnu i istočnu Evropu. Od 1999. godine, kada prelazi u *McKinsey & Company Inc.* u Frankfurtu, radi na projektima u bankarskom sektoru u Nemačkoj, Poljskoj i Bugarskoj vezanim za kreditno finansiranje, privatizaciju, preuzimanje kompanija, organizaciono restrukturiranje, finansiranje korporacija i izradu strategije za hipotekarno poslovanje.

Na funkciji viceguvernera Narodne banke Jugoslavije - Srbije radi od decembra 2000. do jula 2003. godine. Za to vreme rukovodi razvojem i sprovođenjem restrukturiranja bankarskog sektora, reformom sektora kontrole, pregovorima o svim programima vezanim za finansijski sektor sa Međunarodnim monetarnim fondom, Svetskom bankom i Evropskom unijom, reorganizovanjem sektora za informacionu tehnologiju, osnivanjem odeljenja za finansiranje srednjih i malih preduzeća i organizacijom tehničke pomoći u Narodnoj banci.

Pozicija guvernera NBS
----------------------

Narodna skupština Republike Srbije, na predlog stranke G17+, imenovala ga je za guvernera Narodne banke Srbije 25. februara 2004. godine, a na tu funkciju stupa 1. marta iste godine. Posle donošenja novog Ustava i Ustavnog zakona, 26. septembra 2007. izabran je za guvernera Narodne banke Srbije sa novim mandatom od pet godina.

Podneo je neopozivu ostavku na mesto guvernera 23. marta 2010.

Vidi još
--------

* Spisak guvernera narodnih banaka Srbije i Jugoslavije
* Narodna banka Srbije

Vanjske veze
------------

* Narodna banka Srbije

Vanjske veze
------------

***Radovan Jelašić*** na Wikimedijinoj ostavi
**Valka** (njemački: *Walk*) je grad od 4,490 stanovnika na sjeveru Latvije u Općini Valka.

Geografske karakteristike
-------------------------

Valka se prostire na latvijsko-estonskoj granici duž rijeke rijeke Pedeli, udaljena 158 km sjeveroistočno od Rige.
S druge strane granice prostire se estonski grad - Valga.

Sve do teritorijalnog razgraničenja između Estonije i Latvije 1920. današnja Valka i Valga u Estoniji bili su jedinstveni grad - **Walk**.
Nakon što su obje zemlje pristupile Šengenskom sporazumu od 1. januara 2009. granica je uklonjena i stanovnici se ponovno mogu slobodno kretati u oba grada.

Historija
---------

{{main|[[Valga, Estonija}}
Historija Valke ista je kao historija Valge nastala je kao *Walk*, koji je status grada dobio 11. juna 1584. od kralja Stefana Batorya, jer je od kraja 16. do početka 17. vijeka bio dio 
Poljsko-Litvanske Unije.

Privreda
--------

Nakon osamostaljenja Latvije, većina nekadašnjih velikih industrijskih poduzeća iz sovjetskih vremena je propala, tako da su danas najveći poslodavci poduzeća; *Valkas meliorācija* (građevinarstvo), *Pepi Rer* (plastika), *efn Nord* (elektro materijal za automobile), *Enefit Power & Heat Valka* (energetika) i *Servilats* (prehrana).

Pobratimski gradovi
-------------------

Valka ima ugovore o prijateljstvu sa sljedećim gradovima;

|  |  |
| --- | --- |
| * Estonija Valga, Estonija
* Estonija Okrug Valga, Estonija
* Rusija Novoje Devjatkino, Rusija
* Izrael I'billin, Izrael
* Belorusija Braslav, Belorusija
 | * Gruzija Kutaisi, Gruzija
* Litvanija Marijampolė, Litvanija
* Španija Valga, Španjolska
* Turska Çamlıyayla, Turska
* Švedska Östhammar, Švedska
 |

Izvori
------

1. 1 2   „History" (engleski). Valga and Valka municipalities. Pristupljeno 20.09. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Estonia: Counties, Cities and Towns*" (engleski). City population. Pristupljeno 20.09. 2021.
3. 1 2   „Sister cities of Valga" (engleski). Sister cities. Pristupljeno 20.09. 2021.
4. ↑  „Entrepreneurs" (engleski). Valka. Arhivirano iz originala na datum 2021-09-27. Pristupljeno 20.09. 2021.
5. ↑  „International cooperation" (engleski). Valka. Arhivirano iz originala na datum 2021-09-27. Pristupljeno 20.09. 2021.

Vanjske veze
------------

***Valka*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Valka* (službene stranice) ()
**Rafaela Ottiano** (4. mart 1888 - 18. august 1942) bila je američka teatarska i filmska glumica rodom iz Italije. Rođena je u Veneciji, a s roditeljima se doselila u SAD 1910. godine. Kada je 1924. snimila svoj prvi hollywoodski film bila je već etablirana zahvaljujući kazališnim nastupima u Evropi, a potom je imala i zapažene nastupe na Broadwayu. Specijalnost su joj bile uloge negativki, ali joj je najpoznatija uloga požrtvovna sobarica Suzette u filmu *Grand Hotel*. Ottiano se nikada nije udavala, a umrla je u kući svojih roditelja od raka želuca. Kada je 1989. na Broadwayu postavljena predstava Grand Hotel, lik Suzette je, njoj u čast, preimenovan u "Rafaela Ottiano".

Izvori
------

1. ↑  „MSN Movies". Arhivirano iz originala na datum 2007-08-14. Pristupljeno 2014-02-07.

Vanjske veze
------------

***Rafaela Ottiano*** na Wikimedijinoj ostavi

* Rafaela Ottiano na sajtu IMDb
* Rafaela Ottiano at Internet Broadway Database
* Rafaela Ottiano: The Venetian who Played the Villainess Arhivirano 2009-02-10 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 35935088
* LCCN: n86075511
* ISNI: 0000 0000 2669 8196
* GND: 106233602X

 |
**Barbary Coast** je američka western - spy fi TV-serija koja se originalno emitirala na programu mreže ABC od 1975. do 1976. Radnja je bila smještena u SAD u 19. vijeku, a protagonisti su bili tajni vladin agent Jeff Cable (koga je tumačio William Shatner) i njegov partner, kockar i varalica Cash Conover (koga je tumačio Doug McClure); njih dvojica su se borili protiv zločina i stranih agenata koristeći kao svoj štab kockarnicu u Barbary Coastu, zloglasnoj četvrti San Francisca. Serija je, između ostalog, predstavljala pokušaj Williama Shatnera da se ponovno etablira kao televizijska zvijezda nakon uloge Jamesa T. Kirka u *Zvjezdanim stazama* šest godina ranije. Međutim, publika nije pokazala neki veliki interes - što kritičari objašnjavaju korištenjem zapleta, narativnih formula i ugođaja ranijih popularnih serija *Wild Wild West* i *Nemoguća misija* za koje novija publika nije imala ukusa. Snimanje je tako prekinuto u prvoj sezoni, a Shatner je poslije na predavanjima i intervjuima govorio da je "trajala pet minuta".

Vanjske veze
------------

* *Barbary Coast (TV film,)* na sajtu IMDb
* *Barbary Coast* na sajtu IMDb
* *Barbary Coast* na TV.com
***Ifigenija u Auldii*** (grčki:  / *Iphigeneia en Aulidi*) je posljednje sačuvano djelo znamenitog starogrčkog dramatičara Euripida. Napisana između 408. pne. - iza *Oresta* - i 406. pne. kada je Euripid umro, praizvedena je u Ateni sljedeće godine u režiji njegovog nećaka ili sina Euripida Mlađeg, kada je osvojila prvu nagradu na Dionizijskom festivalu.

Radnja se vrti oko Agamemnona, vođe grčkog saveza okupljenog da bi se vodio trojanski rat, te odluke da žrtvuje kći Ifigeniju kako bi vojska mogla otploviti, odnosno sačuvati čast u borbi za Troju. Glavni sukob u drami je između Agamnenona i Ahileja oko sudbine mlade žene, prilično sličan sukobu opisanom na početku *Ilijade*.

Nepogodan vetar zadržava Ahejce u Aulidi, i oni ne mogu da otplove u Troju. Po savetu vrača Kalhanta, Agamemnon je poslao po svoju kćerku Ifigeniju da je tobože uda za Ahileja, a u stvari da je žrtvuje Artemidi kako bi ona poslala povoljan vetar. Međutim, pokaje se što je to učinio i po poverljivom sluzi šalje svojoj ženi, Klitemnestri, pismo da ne šalje Ifigeniju. Menelaj uhvati pismo, i uskoro dolazi Klitemnestra s Ifigenijom i malim Orestom. Kad je Ahilej sve saznao, moli ga Klitemnestra da joj brani dete od rođenog oca. Ahilej reši da brani Ifigeniju. Ali Agamemnon ne može da popusti. Ni Ahileju ne da vojska da učini šta je obećao. Kad je Ifigenija videla da ceo ratni pohod zavisi od nje, reši ona dati svoj život za slavu cele Helade. Pošto se oprostila od majke i brata, odvedu je ka žrtveniku, ali dolazi glasnik s vešću da je Artemida Ifigeniju sklonila, a umesto nje na žrtvenik podmetnula košutu.

Kasnije obrade
--------------

Godine 1977. grčki sineast Michael Cacoyannis je na temelju Euripidovog teksta režirao igrani film *Ifigenija* sa Irene Papas u ulozi Klitemnestre.

Britanski književnik Barry Unsworth je po motivima drame godine 2002. napisao roman *The Song of Kings*, a američki dramatičar Neil LaButte ju je iskoristio kao predložak za *Iphigenia in Orem*, jednu od drama iz ciklusa *Bash: Latter-Day Plays*.

Marija Klaić je režirala film s Davorkom Lokner u glavnoj ulozi.

Izvori
------

1. ↑  See Hans Christian Günther, *Euripides. Iphigenia Aulidensis*, Leipzig, Teubner, 1988, p. 1.
2. ↑  See Suda, s.v. Εὐριπίδες.

Eksterni linkovi
----------------

* Text at The Internet Classics Archive Arhivirano 2006-10-05 na Wayback Machine-u
* Text at The Perseus Digital Library, Tufts University}
*Za ostale upotrebe, v. Šerif u New Yorku.*
***McCloud*** je američka policijska TV-serija koja se originalno emitirala na programu mreže NBC od 1970. do 1977. godine. Naslovni junak je bio Sam McCloud, šerif iz grada Taosa u državi New Mexico koji je u New Yorku na "posebnom zadatku" radio zajedno s pripadnicima njujorške policije. Njegov lik je tumačio Dennis Weaver.

Kreator serije Herman Miller je istovjetni koncept - zapadnjačkog ruralnog policajca u modernom velegradu - koristio za scenarij filma *Coogan's Bluff* sa Clintom Eastwoodom u glavnoj ulozi iz 1968. godine. NBC je odlučila Millerov koncept iskoristiti za TV-seriju čiji je pilot emitiran početkom 1970. godine. Serija se emitirala kao dio tzv. kotač-serije *NBC Mystery Movie*, zajedno sa epizodama TV-serija *Columbo* i *McMillan & Wife*.

Serija je 1970-ih emitirana na programu JRT-a pod naslovom ***Šerif u New Yorku***.

Izvori
------

Eksterni linkovi
----------------

* *McCloud* na IMDb-u ()
* *McCloud: Who Killed Miss U.S.A.?* na IMDb-u ()
* *McCloud* na TV.com
* McCloud titles and air dates
* Episode Guide
* McCloud crew guide
* Museum of Broadcast Communication: NBC Mystery Movie Arhivirano 2008-12-16 na Wayback Machine-u
**Raymond Radiguet** (18.6.1903 – 12.12.1923.) bio je francuski pisac najpoznatiji po kontroverznom romanu *Le Diable au corps* (*Đavo u tijelu*).

Rođen je u mjestu Saint-Maur, blizu Pariza; njegov je otac bio karikaturist. Godine 1917. se preselio u Pariz da bi studirao u *Lycée Charlemagne*. Studije je vrlo brzo napustio kako bi se počeo baviti novinarstvom i književnošću. Brzo se sprijateljio s glavnim ličnostima modernističke scene, kao što su Picasso, Max Jacob, Juan Gris, a posebno Jean Cocteau, koji mu je postao mentor, a prema tadašnjim glasinama, i ljubavnik. Radiguet je istodobno imao ljubavne veze sa ženama, zbog čega je Cocteau postao predmetom Hemingwayevih zadirkivanja koji je svog poznanika upozoravao da se *"Monsieur Bébé"* (Radiguetov nadimak) odao porocima i "voli žene".

Početkom godine 1923. Radiguet je napisao svoj prvi i najpoznatiji roman, *Le Diable au corps* (*Đavo u tijelu*). Priča o mladoj ženi koja se upušta u ljubavnu vezu sa šesnaestogodišnjakom dok joj je suprug na fronti je izazvala skandal u zemlji koja se još oporavljala od posljedica Prvog svjetskog rata. Iako je Radiguet to poricao, naknadno je utvrđeno da je Radiguet zaplet temeljio na vlastitim iskustvima. Roman je osim toga mnoge kritičare ispočetka odbio agresivnom reklamnom kampanjom, ali su kasnije Radiguetu priznali književni talent.

Njegov drugi roman, *Le bal du Comte d'Orgel*, koji se također bavi preljubom, objavljen je posthumno 1924. Radiguet je prije toga umro u dobi od 20 godina od tifusa, kojim se zarazio putujući na izlet s Cocteauom.

Radiguetov magnum opus je još dva puta izazvao skandal. Godine 1947. Claude Autant-Lara je snimio filmsku adapataciju *Le diable au corps* s Gerardom Philipeom u glavnoj ulozi, a ona je izazvala zgražanje zbog toga što se pojavila nekom nakon Drugog svjetskog rata. Godine 1986. talijanski režiser Marco Bellocchio je snimio svoju adaptaciju pod nazivom *Il diavolo in corpo*, poznatu kao prvi *mainstream* film sa scenama nesimuliranog seksa.

Fusnote
-------

1. ↑  Thurston, Michael: "Genre, Gender, and Truth in Death in the Afternoon," *The Hemingway Review,* Spring 1998
2. ↑  Ernest Hemingway, *Death in the Afternoon,* p.71

V. također
----------

* Jean Cocteau

***Raymond Radiguet*** na Wikimedijinoj ostavi
**Ivan Adam Poch** (također *Joannes Adamus Potsch*, ili *Patsch*) (Austrija, oko 1732. - Varaždin, 13. siječnja 1796.), varaždinski graditelj.

Po školovanju je bio "murarius", odnosno zidarski majstor. Radio je projektne nacrte, vodio izgradnju i popravak zgrada, popločenje ulica, izmjere zemljišta i procjenu građevinskih radova. Došao je u Varaždin oko 1756. gdje je ostao do kraja života. Prvo se zaposlio kod graditelja Matije Mayerhoffera nakon čije je smrti 1758. preuzeo gradnju župne crkve sv. Nikole u Varaždinu.

Sagradio je u tom gradu župni dvor (1761.), vlastitu kuću (1763.) te palaču Chamaré de Harbuval (1779.). Vodio je pregradnju palače Czindery (1776.) i crkve sv. Florijana (oko 1777.), te obnovu crkve sv. Vida (1778.-82.). Sačuvani su njegovi projekti za opatiju u Preseki u Križevačkoj županiji (1766.) i za pročelje crkve sv. Florijana u Varaždinu. Njegova arhitektura nosi obilježja kasnobaroknog stila.

Literatura
----------

* Ivy Lentić Kugli: *Varaždinski graditelji i zidari od 1700. do 1850. godine*, Zagreb, 1981.