recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Za kraško polje na Kosovu, vidite članak Kosovo polje.

 *Za ostala značenja, vidi Kosovo Polje (razvrstavanje).*
**Kosovo Polje** (alb.  ili *Fushë Kosova*) je naselje na Kosovu, smještena 8 km jugozapadno od Prištine (42.63° North, 21.12° East). Prema podacima iz 2003. godine u njemu je ukupno živjelo 28.600. stanovnika.

Naselje je osnovano 1921. godine, u periodu Kraljevine Jugoslavije, kao srpska kolonija. Kosovo Polje je grad najbliži Gazimestanu, poprištu kosovske bitke 1389. godine iako sam nije imao neke historijske važnosti. To se promijenilo tokom 1980-ih kada Kosovo Polje postaje središte Srpskog pokreta otpora, a posebno u aprilu 1987. prilikom poznatog incidenta s lokalnim demonstrantima srpske nacionalnosti protiv lokalnih vlasti. Tada je Slobodan Milošević, poslan od strane srbijanske partijske organizacije da ih smiri, izjavio "Niko ne sme da vas bije" što je bio početak njegovog uspona na vlast. 

Grad, u kome su Srbi imali veliki udio u stanovništvu, je teško stradao za vrijeme kosovskog rata, kada su prvo Albanci bili izloženi progonu, a nakon dolaska snaga NATO na Kosovo je veliki broj lokalnih Srba izbjegao. Kosovo Polje je teško stradalo i za vrijeme nereda na Kosovu u proljeće 2004.

Izvori
------

1. ↑  „Aleksandar Pavlović, Prostorni raspored Srba i Crnogoraca kolonizovanih na Kosovo i Metohiju u periodu između 1918. i 1941. godine". Arhivirano iz originala na datum 2011-08-26. Pristupljeno 2009-11-17.
2. ↑  Deset godina od dolaska Slobodana Miloševića na Kosovo

Eksterni linkovi
----------------

***Kosovo Polje*** na Wikimedijinoj ostavi

* OSCE Profile of Fushë Kosovë
* SOK Kosovo and its population
* Kosova Kosovo Arhivirano 2007-03-15 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Naseljena mjesta u općini Kosovo Polje (Fushë Kosova) |
| --- |
| 
* Bardh i Madh
* Bardh i Vogël
* Bresje
* **Kosovo Polje (Fushë Kosovë)**
* Graboc i Epërm
* Harilaçi
* Henc
* Kuzmin
* Lismir
* Miradi e Epërme
* Miradi e Poshtme
* Nakaradë
* Pomazatin
* Sllatinë e Madhe
* Sllatinë e Vogël
* Vragoli

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 154987309
* LCCN: n2006072097
* NKC: ge769879

 |
Brana na Neretvi čijom izgradnjom je stvoreno Jablaničko jezero
**Hidroelektrana Jablanica** smještena je na obali rijeke Neretve, opština Jablanica, Bosna i Hercegovina. Predstavlja prvo i najveće hidroenergetsko postrojenje izgrađeno na rijeci Neretvi. Puštena je u rad 1955. godine.

Građena je u dvije faze, od 1947. do 1955, i od 1955. do 1958. Branu na Neretvi je gradilo 5.000 do 6.000 mladih brigadira iz cijele Jugoslavije i Evrope. Proizvodnja električne energije započela je u februaru 1955. Nakon izgradnje bila je najveći hidroenergetski objekat u bivšoj SFRJ.

### Karakteristike

Akumulacijom hidroelektrane (Jablaničko jezero) obuhvaćene su vode Neretve i svih njenih pritoka uzvodno od Jablanice. Podizanjem visoke lučno-gravitacione brane visoke 85 metara, stvoreno je akumulaciono jezero maksimalne dužine 30 kilometara, koje se proteže uz Neretvu do Konjica, a uz rijeku Ramu do sela Gračaca. Najkraćom trasom između jezera i mjesta gdje je smještena mašinska hala u Jablanici, voda se na turbine dovodi kroz dva tunela dužine oko dva kilometra i pri tome se koristi maksimalni pad od 111 metara.

* Elektrana je derivaciona, za sezonsko izravnanje
* Instalirana snaga - 196,98 MW ( 6 x 32,83 MW)
* Šest agregata s Francisovim turbinama).
* Prosječna godišnja proizvodnja – 770 GWh, na bazi 70% vjerovatnoće pojave dotoka iz aktuelnog hidrološkog niza (1989.-2018.godina)

Sveobuhvatna revitalizacija HE (šest agregata i dio prateće opreme) okončana je 2008. godine. Revitalizacijom je instalirani kapacitet povećan sa 150 MW na 180 MW i radni vijek HE produžen za narednih 30 do 40 godina.

Izvori
------

1. ↑  HE Jablanica
2. ↑  HE Jablanica - Pristupljeno 17.2.2024.
3. ↑  Hidroelektrane na Neretvi - EPBiH - Pristupljeno 17.2.2024.
*Za ostale upotrebe, v. Dobrotin.*

**Dobrotin** (alb. ) je naselje u opštini Lipljan koje se nalazi u centralnom delu Kosova. Naselje se nalazi na oko 5 km od Lipljana, mesto čijoj opštini pripada, a nedaleko je i Priština. Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, selo je imalo 623 stanovnika. Dobrotin je ušao u sastav novoformirane opštine Gračanica 20. februara 2008. godine.

U selu se nalazi Crkva Svetog Dimitrija, iz 19. veka, koja predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture, i koja je jedna od najlepše uređenih hramova na Kosovu i Metohiji. U neposrednoj blizini Dobrotina nalazi se i manastir Gračanica, a nekad se na ovim prostorima prostirao i rimski grad Ulpijana.

Danas se stanovništvo uglavnom bavi zemljoradnjom, ili je zaposleno u selu i u okolnim mestima.

Selo ima osnovnu školu sa četiri razreda, vrtić, ambulantu, dom kulture, dva frizerska salona, četiri prehrambene prodavnice, jedna auto-perionica-vulkanizer, dve mehaničarske radnje, kafana, dva restorana, dva kafića, kao i sportski poligon za fudbal i košarku.

Galerija
--------

* Dom kulture u DobrotinuDom kulture u Dobrotinu
* Osnovna škola „Knez Lazar"Osnovna škola „Knez Lazar"
* Predškolska ustanova „Sunce"Predškolska ustanova „Sunce"
* Dom Zdravlja - AmbulantaDom Zdravlja - Ambulanta
* Sportski poligon za fudbal i košarkuSportski poligon za fudbal i košarku
* Pejzaž sela - #1Pejzaž sela - #1

Poznate osobe
-------------

* Bojan Stojanović, osnivač i prvi predsednik opštine Gračanica.
* Nenad Rašić, od 1. decembra 2022. obavlja funkciju ministra za zajednice i povratak Republike Kosovo. Prethodno je bio ministar rada i socijalnog staranja (2008—2014) i narodni poslanik Skupštine Republike Kosovo (2014—2017).

Napomene
--------
**Potočna zlatovčica** (lat. *Salvelinus fontinalis*), slatkovodna je riba iz porodice pastrvki (lat. *Salmonidae*).

Opis i građa
------------

Leđa su joj maslinasta do tamnozelene prekrivena gustim žutim okruglim mrljama, bokovi su žutobijeli sa svjetlijim točkama, a trbuh je bijel ili crvenkast. U razdoblju mrijesta, trbuh je izrazito crven. Na leđima i repnoj peraji nalaze se tamne pjege, dok se na tijelu može naći manji broj crvenih pjega, koje mogu biti sa svjetlim obrubom ili bez njega. Zlatovčice se razlikuju od drugih pastrvki koje žive na području Balkana. Dužina im je od 20 do 30 cm, iznimno mogu narasti do 50 cm i težiti oko 1,0 kg.

Navike i stanište
-----------------

Potočna zlatovčica je alohtona vrsta uvezena u Evropu iz Sjeverne Amerike još u 19. vijeku, pa je poznata i kao kanadska pastrva. Raširila je svoje stanište u hladne, kisikom bogate europske vode. Ova je vrsta nastanila vode na Balkanu pokusnim puštanjem od strane ribolovaca ili bijegom iz uzgoja. Stanje tih populacija nije dobro istraženo, pronađene su samo u Plitvičkim jezerima i Neretvi. Jedinke u Neretvi najvjerojatnije dolaze iz BiH gdje se pojedine rijeke još poribljavaju ovom vrstom.

Ova se vrsta hrani planktonima, puževima i školjkama, a veći se primjerci hrane ribama.

Razmnožavanje
-------------

Potočne zlatovčice se mrijeste od septembra do marta. Spolno su zrele između druge i treće godine, kad dosegne duljinu od 15 – 30 cm. Polaže jaja u brzim vodama na dno između kamenja.

Izvori
------

1. 1 2 3  Potočna zlatovčica na stranicama "Ribe Hrvatske" Arhivirano 2014-08-10 na Wayback Machine-u, pristupljeno 5. 1. 2015.
2. ↑  Behnke, Robert J.. „Brook Trout". *About Trout-The Best of Robert J. Behnke from* Trout *Magazine*. Guilford, CT: The Lyons Press. str. 85. – 90.. ISBN 978-1-59921-203-6.

Vanjske veze
------------

* FishBase Salvelinus fontinalis

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Potočna zlatovčica** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Potočna zlatovčica** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Potočna zlatovčica** |
Stranica Griesbachovog *Synopsis Evangeliorum*, sa grčkim tekstovima tri sinoptička evanđelja poredanim u stupce.
**Sinopsis** ili pregled, nacrt, skica, uporedni pregled većeg broja sličnih stvari, poređenje spisa koji govore o istom predmetu. 

Na primjer *sinopsa evanđelja* je poređenje glava iz evanđelja koja isto ili slično pričaju život Isusa Krista, naročito iz evanđelja Matije, Marka i Luke, a koja se, za razliku od Jovanovog, zovu *sinoptična evanđelja*.

Sinopsis književnog teksta je kompendij ili sažetak jednog književnog djela, čiji je cilj razjasniti središnju strukturu i njezine temeljne artikulacije. Historijski sinopsis je historiografski tekst u kojem se izlaganje odvija istodobnim sučeljavanjem – uglavnom u različitim stupcima – historijskih događaja iz istog razdoblja, ali koji su se dogodili na različitim mjestima, na način da se čitatelju nudi neposredna usporedba i mogućnost uspostavljanja korelacija, afinitetom ili kontrastom.

Na kinematografskom području sinopsis je prvi nacrt teme filma, odnosno vrlo kratak sažetak radnje sveden čak na jednu otipkanu stranicu, čime se lako pronalaze glavne točke. 

U vojnom žargonu, sinopsis je svaki od sintetičkih i praktičnih tekstova za učenje specifičnih disciplina predviđenih programom obuke učenika škola ili pojedinačnih specijalističkih tečajeva. Obično se, sa obzirom na formalno povjerljivu prirodu teme, svaki sinopsis posuđuje studentu i preuzima na kraju tečaja.

Također možemo pronaći sinopsise na području organizacijske teorije, kao što je rješavanje problema, te u istraživanju za usporedbu izjava i uzoraka u slučajevima utemeljenim na dokazima.

Bilješke
--------

1. ↑  Iz latinskog *synopsis*, „skupni pregled"; iz grčkog σύν (zajendno) i ὄψις (vid, pregled).

Bibliografija
-------------

* „Sinopsis". *Proleksis Enciklopedija*. Pristupljeno 22. 2. 2024.
*Za ostala značenja, vidi Sana (razvrstavanje).*

**Sana** je rijeka u Bosanskoj Krajini i desna pritoka Une, na krajnjem zapadu Bosne i Hercegovine. Ime rijeke je nastala od latinske riječi "Aqua Sanus", sa značenjem "zdrava voda".

Sana izvire iz tri jaka kraška vrela na kraškoj visoravni kod sela Donja Pecka i Jasenovi Potoci, opština Mrkonjić Grad. Nakon otprilike 1,5 km ova tri vrela se spajaju u jedan tok. Izvori rijeke Sane se nalaze najbliže selu Vrbljani, u opštini Ribnik, i tu je Sana u svom gornjem toku i predstavlja izuzetno važan turistički potencijal.

U njenim vodama žive ribe iz porodica Salamonidae (lipljen, pastrmka, mladica), što dovoljno govori o njenoj nezagađenosti. Posebno se ističe svojim brzacima u kanjonu, nedaleko od sela Slatina, na čijim se liticama nalaze ostaci starog Prizren grada.

U mjesecu junu se održava manifestacija "Dan rijeke Sane", ekološka manifestacija koja ima za cilj zaštitu i očuvanje rijeke. U centru zbivanja ove manifestacije je ekološka štafeta koja ide od Ribnika do ušća rijeke.

Mini hidroelektrana Medna
-------------------------

Austrijsko - njemačka kompanija Kelag počela je 2014. godine da gradi hidroelektranu Medna na rijeci Sani, na samom izvoru, uz proteste **Koalicije za zaštitu Sane**, koja broji 22 udruženja građana predvođenih općinom Ribnik. Iz Koalicije tvrde da se hidroelektrana ne treba graditi, ne samo iz ekoloških (uništenje jednog od najvažnijih vodotokova ribe mladice), nego i iz ekonomskih razloga.

### Puštanje u pogon

Mini hidroelektrana „Medna", instalisane snage 4,9 MW, koja se nalazi na rijeci Sani u Donjim Vrbljanima, na području općine Ribnik, puštena je u rad. Investitor ovog projekta, vrijednog 40 miliona KM, je kompanija „LSB Elektrane" Banja Luka koji je u vlasništvu slovenskog „Interenerga", člana austrijske grupacije "Kelag". Planirana godišnja proizvodnja MHE „Medna" je 21 GWh, što je dovoljno električne energije za potrebe snabdijevanja 5.000 domaćinstva.

Istorija
--------

Područje rijeke Sane bilo je naseljeno u doba eneolita (bakarno doba). Iz tog vremena potiče nekoliko nalazišta: pećina Hrustovača, Dabarska pećina i Zecovi kod Prijedora. Nalazi sa ovih nalazišta su pokazali njihovu pripadnost vremenu Vučedolske kulture, na osnovu čega je ustanovljeno da su se nosioci ove kulture iz Slavonije, krećući se dolinom Vrbasa, doselili na područje rijeke Sane. Zbog obilja materijala ovaj oblik Vučedolske kulture dobio je naziv Zapadnobosanski ili Hrustovački tip.

Izvori
------

1. ↑  Puštena u rad MHE Medna na rijeci Sani - Privredna štampa Sarajevo, 2018 - Pristupljeno 21.2.2024

Vanjske poveznice
-----------------

* Rijeka Sana Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u

***Sana*** na Wikimedijinoj ostavi
**Sagartija** (između Drangijane, Medije i Partije) na karti Perzijske Monarhije oko 500. pne.
**Sagartija** (*Asagartiya*, staroperz. *Aš-šá-kar-ti-ia*, grč. Σαγαρτιοι) historijska je regija odnosno pokrajina Perzijske Monarhije iz doba iranske dinastije Ahemenida, a danas dio istočnog Irana. Zemlja je bila naseljena iranskim plemenima Sagartijanaca, čiji su susjedi bili Parti na sjeveru i Medijci na zapadu. Prema Herodotu, dijelili su podrijetlo s Perzijancima, a bili su u političkoj zajednici s Medijcima. Klaudije Ptolomej tvrdi kako su živjeli u Mediji, dok ih leksikograf Stjepan Bizantski smješta na poluotok uz obalu Kaspijskog mora koji se naziva Sagartía. Sagartijanci su bili nomadski pastiri, a njihovo glavno oružje bio je laso. Godine 550. pne. priključili su se Kiru Velikom u njegovoj pobuni protiv Medijske Monarhije, i od tada su postali dijelom Ahemenidske Perzijske Monarhije.

Vanjske veze
------------

* Sagartija, Livius.org Arhivirano 2009-03-03 na Wayback Machine-u
* Iranica enciklopedija: Sagartija

| * p
* r
* u
Ahemenidske satrapije |
| --- |
|  | Perzija • Elam • Babilonija • Medija • Saka • Jonija • Pamfilija • Paflagonija • Kapadokija • Karija • Lidija • Likija • Frigija • Skudra • Cipar • Armenija • Asirija • Kilikija • Taksila • Egipat • Gandara • Satagidija • Gedrozija • Karmanija • Maka • Sagartija • Drangijana • Arahozija • Baktrija • Partija • Arija • Horezmija • Sogdijana • Kuš • Arabija • Hirkanija • Margijana • Dahe • Libija | Ahemenidska perzijska zastava |
Koordinate: 42° 37′ 60" SGŠ, 20° 22′ 00" IGD

**Goraždevac** je selo koje se nalazi kod Peći.

Geografija
----------

Goraždevac je najveće srpsko selo u Metohiji, koji prema izjavama tamošnjih meštana ima oko 1000 stanovnika srpske nacionalnosti. U naselju se nalazi i sedište SO Peć i Pećkog Okruga izmešteno posle građanskog rata u pokrajni 1999. godine. Do 1999. godine postojala je i tekstilna fabrika kao projekat fabrike u Peći „ KOPEKS", ali je od 2000 do 2008. godine služila kao baza mirovnoj misiji NATO-a na Kosmetu KFOR-u. Ali od 2008 ostala je pusta kada su se vojnici KFOR-a premestili u najveću bazu u Pećkom okrugu u Belom Polju. U selu sada se nalazi Dom Zdravlja u kome se nalazi medicinsko osoblje: doktor opšte prakse, zubar, laborant i nekoliko medicinskih sestara. Nalazi se i Dom kulture, OŠ „Janko Jovićević", Gimnazija „Sveti Sava" (izmeštena iz Peći), Ekonomsko-trgovinska škola „Mileva Vuković" (izmeštena iz Peći), Elektro-tehnička škola i Mašinska Škola (takođe izmeštene iz Peći), Pošta (pod upravom privremenih vlasti Kosova), Policijska Stanica (u kojoj se nalaze policajci KPS).

Istorija
--------

Goraždevac se prvi put pominje u povelji kralja Stefana Prvovenčanog izdatoj oko 1220. godine manastiru Žiči. Po turskom popisu iz 1485. godine zabeleženo je da u selu ima 28 srpskih kuća, među kojima i dom srpskog popa. Selo je više puta bilo napadano od strane Albanaca, ali uvek bezuspešno. Sve do 13. avgusta 2003. godine kada su ubili dvoje, a ranili četvoro dece dok su se kupala na inprovizovanoj plaži reke Bistrici. Sve do dana današnjeg krivci nisu pronađeni. U selu postoje nekoliko izvora pijaće vode, spomenik stradalima u ratu na Kosovu, i deci kojoj je presečena mladost na Bistrici.

Kultura
-------

U selu se nalazi najstarija crkva brvnara u Srbiji, podignuta u 16. veku. Posvećena je Sv. Jeremiji. Na ikonostasu su sačuvane dveri iz 16. veka, a u crkvi nekoliko ikona, knjiga i sveštenih sasuda. Godine 1926. u blizini stare crkve je sagrađena nova crkva, posvećena Pokrovu Sv. Bogorodice.

Pokraj sela protiče Pećka Bistrica, rečica Birka, i takozvani „jaz" u kome se svakog 14. maja okupa veći deo sela zbog običaja i dugovekone tradicije, kako bi im zaštitnik sela sv. prorok Jeremija podario plodnu i zdravu godinu. Istog dana litije kruže selom pevajući pesme o postojbini svog naroda.

U Goraždevcu od 2000. godine. funkcioniše jedini srpski medij u Metohiji koji predstavlja centar okupljanja mladih i informiše srpsko stanovništvo. Zahvaljujući KOSMA mreži i ostalih medijskih partnera radio Goraždevac plasira informacije iz ovog kraja i u ostale delove Srbije i regiona.

Sport
-----

FK Omladinac koji je osnovan 1966. Klub je funkcionisao sve do 1999 a nastavio je sa radom 2008. godine, najveći uspesi kluba su šesnaestine kupa SFR Jugoslavije gde je izgubio od FK Borac Čačak rezultatom 2:1 utakmici u Goraždevcu i učešće u trećoj državnoj ligi.
**Afonso III** (Coimbra, 5. maj, 1210.- Lisabon, 16. februar 1279.) bio je peti Portugalski kralj koji je vladao od 1248.do 
1279. Za svoje vladavine dovršio je rekonkvistu i istjerao Maure iz posljednje taife na jugu - Algarve.

Biografija
----------

Rođen je kao mlađi sin kralja Afonsa II, kao je znao da nema šanse na tron, otišao je u Francusku, gdje je ženidbom postao Grof Boulogne. Kad je po instrukcijama pape Inocenta IV svrgnut njegov brat Sancho II, vratio se u Portugal, gdje je srdačno dočekan kao novi kralj od gradova i crkve.

Nakon što je 1249. zauzeo Faro od Maura 1249. podijelio je Algarve sa Kraljevinom Kastiljom.

Za njegove vladavine održana je prva skupština portugalskog Cortesa (parlament) sa delegatima iz općina. I pored tog što bez pomoći pape ne bi postao kralj, odbio je (kao i njegovi prethodnici) da vrati imanja oduzeta crkvi. Zbog tog je kao i oni eskomuniciran.

Kad je ubrzo nakon tog umro naslijedio ga je sin Dinis.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Afonso III king of Portugall*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 20.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Afonso III od Portugala*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Afonso III king of Portugall* ()
**Sam Neua** (lao: ຊຳເໜືອ, doslovce „sjeverna močvara") je grad u Laosu od 56.900 stanovnika (2015). Glavni je grad sjeveroistočne provincije Houaphanh.

Geografija
----------

Sam Neua leži u dolini koju je oblikovala rijeka Nam Sam na nadmorskoj visini od 1.200 metara. Grad je administrativni centar provincije Houaphanh.

Klima
-----

Klima je vlažna i suptropska. Prosječna godišnja temperatura području je 18 °C, najtopliji mjesec je april sa prosječnom temperaturom od 22°C, a najhladniji je januar sa 14 °C. Prosječna godišnja količina oborina je 1.986 milimetara. Najkišovitiji mjesec je juli sa prosječno 410 mm oborine, a najsušniji je februar sa 7 mm oborine.

Stanovništvo
------------

Etnički sastav Sam Neue čine Lao, Vijetnamci, Hmonzi, sa nešto Taj Dama, Taj Denga i Taj Lua. Francuskim govori jedna manjina kao naslijeđe francuskog kolonijalnog doba. Uči se u školama i koristi u javnim djelatnostima i u vladi.

Historija
---------

Kada su potpisani Ženevski sporazumi (1954), dogovoreno je da je stranka Pathet Lao mogla zadržati teritorije osvojene od Laoške narodne armije. Međutim, u samneuavskom kraju su komunističke trupe posjedovale brojne teritorije, ponekad i okolna sela koja su još uvijek bila pod kontrolom Kraljevske vojske. Za praćenje prekida sukoba osnovana je Međunarodna kontrolna komisija (ICC) koja se sastojla od indijskih, kanadskih i poljskih predstavnika. Ta komisija je zasjedala u gradu Sam Neua od 1955. do 1958. godine. Francuska, dobro uspostavljena u zemlji, bila je odgovorna za logistiku komisije (transport i zalihe).

Grad je bio glavno uporište stranke Laoškog naroda za vrijeme Laoškog građanskog rata (1959-1975) i Vijetnamskog rata. Grad i okolica su služili su kao sjedište vlade komunističke partije i bili su pod kontrolom sjevernovijetnamskih trupa. Područje oko Sam Neua smatra se jednim od najteže bombardiranih područja na svijetu.

Prema nekim izvorima, u blizini Sam Neua nalazi se danas jedan tzv. kamp za preodgoj.

Prijevoz
--------

Tri kilometra od centra grada nalazi se aerodrom sa neredovitim letovima iz Vientianea.

Znamenitosti
------------

U Sam Neui se nalazi „Wat Pho Xai", jedini samostan u gradu. U njemu stalno živi samo pet redovnika. Još jedna atrakcija je „Spomenik nezavisnosti", izgrađen 1979. godine. Nalazi se na brežuljku na sjeverozapadu grada.

Poznate osobe
-------------

* Phankham Viphavanh (r. 1951), političar, premijer Laosa;
* At Viengkham (r. 2000), fudbaler;

***Sam Neua*** na Wikimedijinoj ostavi

Galerija slika
--------------

* Wat Pho XaiWat Pho Xai
* Ulice Sam NeueUlice Sam Neue
* Ulice Sam NeueUlice Sam Neue
* Naselja u blizini Sam NeueNaselja u blizini Sam Neue

Povezano
--------

* Gradovi Laosa

Izvori
------
**Универзитет у Призрену** (алб. *Universiteti i Prizrenit*; енг. *University of Prizren*) је јавни универзитет у Призрену на Косовустатус предмет спора. Универзитет је основан 2006. године и нуди преддипломске и дипломске студијске програме. У мају 2013. Организација за европску безбедност и сарадњу увела је на институцији интерактивну наставу за будуће учитеље у основним школама у оквирима којега је организовано и стручно усавршавање у Агенцији за одгој и образовање у Загребу. У академској години 2016/2017 институција је уписала 180 студената на студијске програме на босанском и турском језику. Канцеларија повереника за језике при Влади Косова изразила је забринутост у вези са жалбама и лошом применом Закона о језицима на овој институцији.  На увинерзитету уз локалне предају и професори са албанског Универзитета у Приштини и неких других институција. Од његова оснивања постоје дилеме о сврси постојања посебног универзитета у Призрену иницијално састављеног од локалних факултету Универзитета у Приштини. Према *Webometrics Ranking of World Universities* униерзитет се у 2016. години налазио на 18,385 месту међу универзитетима у свету и на 5,036 месту међу универзитетима у Европи.

Извори
------

1. 1 2  „Univerzitet u Prizrenu objavio konkurs za upis studenata na bosanskom i turskom jeziku". info.ks.net. Pristupljeno 5. новембар 2016.
2. ↑  „OEBS uvodi interaktivnu nastavu na Univerzitetu u Prizrenu za buduće učitelje i nastavnike u osnovnim školama". Организација за европску безбедност и сарадњу. Pristupljeno 5. новембар 2016.
3. ↑  „Посета Универзитету у Призрену". Канцеларија повереника за језике. Pristupljeno 5. новембар 2016. [*mrtav link*]
4. ↑  „Nova mogućnost za upis na Univerzitet u Prizrenu". sandzakpress.net. Pristupljeno 5. новембар 2016.
5. ↑  „University of Prizren". Webometrics Ranking of World Universities. Pristupljeno 5. новембар 2016.

Вањске везе
-----------

* Службена страница Arhivirano 2015-09-16 na Wayback Machine-u
* Тачи отворио Универзитет у Призрену
**Farraposka revolucija** znana i **Farraposki ustanak** (portugalski: *Guerra dos Farrapos* ili *Revolução Farroupilha*) bila je pobuna stočara na jugoistoku Brazilskog Carstva, koja je trajala od 1835. do 1845. i ozbiljno zaprijetila teritorijalnom integritetu Carstva.

Historija
---------

Pobuna je izbila 20. septembra 1835. među rančerima Provincije Rio Grande do Sul, zbog visokih poreza na usoljenu govedinu, zbog kojih više nisu bili konkurentni prema uvoznoj iz Urugvaja, Argentine i Paragvaja.

Na samom početku zahtjevi pobunjenika su se svodili na smanjenje poreza i pomoć u borbi protiv nametnika zbog kojih je stoka crkavala. Ali kako borba sa carističkim trupama otegla, pobunjenici su 1836. proglasili *Republiku Rio Grandense*, znanu i kao Republiku Piratini.
Pobuna se proširila i na Provinciju Santa Catarina, koja je 1839. proglasila *Republiku Julianu*.

Lider pobune bio je rančer *Bento Gonçalves*, koji je neko vrijeme bio i predsjednik Provicije Rio Grande do Sul. Aktivnu ulogu imao je Talijan Giuseppe Garibaldi koji je između 1836. - 1848. živio u Provinciji Rio Grande do Sul, u kojoj se kao prognanik pridružio ustanicima kao mornarički kapetan. Nakon niza pobjeda carske vojske (1839.-1840.) napustio je ustanike.

Nakon niza pregovora ustanici su položili oružje i potpisali mirovni ugovor (*Tratado de Poncho Verde*) sa vladom u gradu Dom Pedrito 1845.
Tim ugovorom vlada je garantirala da će za 25% povisti carinu na uvoznu govedinu, dati amnestiju svim ustanicima, a ustaničke oficire primiti u carsku vojsku, sa istim činom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Guerra dos Farrapos*" (portugalski). Brasile scola. Pristupljeno 20.02.2024.
2. ↑  „*Giuseppe Garibaldi*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 20.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Farraposka revolucija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Guerra dos Farrapos* ()
|  |
| --- |
|  |

**Kruna Kastilje** (latinski: *Corona Castellae*, kastiljski: *Corona de Castilla*) bila je srednjovjekovna kraljevina na Iberijskom poluotoku koja je egzistirala od 1230. do 1715.

Historija
---------

Kruna Kastilje nastala je kao posljedica treće i konačne unije Kraljevine Kastilje i Kraljevine Leon. Savezništvo između tih dviju kraljevina trajelo je već nekoliko dekada, ali je do formalnog ujedinjenja došlo 1230. kad je na upražnjeni leonski tron stupio tadašnji kastiljski kralj Fernando III.

Ta kraljevina nastavila je egzistirati kao zasebni entitet i nakon personalne unije Krune Aragona i Krune Kastilje 1469. nastale vjenčanjem Katoličkih kraljeva (Isabel I i Fernando II), pa čak i nakon dinastičke unije koja je nastala stupanjem na tron na osnovu nasljednog prava Karla V Habsburškog 1516. koji je vladao pod vladarskim naslovom **Carlos I od Španjolske**.

Nakon smrti kralja Fernanda II od Aragona sve dotadašnje señoríe (španjolska varijanta grofovije, od onih na iberijskom poluotoku, do onih po kolonijama (Indije, Karibi, Kanari...) su na osnovu ugovora iz Villafáfile, postale su 1506. nasljedna lena vladara Krune Kastilje.

S druge strane titulu - **Kralj Kastilje** nastavili su koristiti i habsburgški vladari tokom 16 i 17. vijeka, tako se Carlos I titulirao kao kralj Kastilje, Aragona, Mallorce, Valencie i Sicilije ali i kao knez Barcelone, Roussillona i Cerdanya.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Crown of Castile*" (engleski). On War. Arhivirano iz originala na datum 2019-07-15. Pristupljeno 16. 7. 2018.

Vanjske veze
------------

***Kruna Kastilje*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Crown of Castile* Arhivirano 2019-07-15 na Wayback Machine-u ()
**Ukšin Hoti** (*Ukshin Hoti*, 1943 Velika Kruša - † nepoznat) je bio profesor Prištinskog univerziteta i mirovni aktivista. Nestao je tokom rata na Kosovu 1999. godine.

Život
-----

Ukšin Hoti je rođen 1943. godine u mestu Velika Kruša, u opštini Orahovac. Studirao je Filozofski fakultet Univerziteta u Prištini. Po završetku obrazovanja, radio je kao univerzitetski profesor u Prištini. U vreme studenskih demonstraija 1981. godine u Pristini bio na dužnosti Pokrajinskog sekretara Socijalisticke Pokrajine Kosove [SAPK] za odnose sa inostratnstvo. On nije osudio demonstraije već je rekao da studenti imaju pravo da traže unapredjenje statusa Kosova u republiku. Kratko vreme je bio vođa Partije nacionalnog jedinstva (Unikomb), dok nije uhapšen 17. 05. 1994 od strane Miloševićevog režima, i osuđen na pet godina robije zbog političke deklaracije koju je nosio u džepu.[3] U završnici svog suđenja Uksin Hoti se obratio Sudskom veću rečima:

> „Vi ste osudili slobodno mišljenje."
> 
> 

Za vreme bombardovanja FRJ Hoti je bio na izdržavanju kazne u Sremskoj Mitrovici, međutim naredbom ministra unutrašnjih poslova Srbije, Dragoljuba Jankovića on i mnogi drugi zatvorenici za tkz. "politički delikt" su prebačeni u zatvor u Dubravi u blizini Istoka – Peć. Trebao je biti pušten iz zatvora 17. maja 1999. u ponedeljak, ali je otpušten 16. maja, u nedelju što je bio jako neuobičajen da za otpuštanje.
17. aprila 1999. godine njegov branilac dr. Husnia Bitić je obavestio nadležne organe u zatvoru Sremska Mitrovica da će na dan otpuštanja Hotija iz zatvora doći da ga odveze do kuće. Rečeno mu je da telefonira prvog radnog dana posle prvog maja. 4. maja advokatu je rečeno da je Hoti prebaćen u Niš. Kada je nazvao zatvor, rekli su mu da je on premešten u Dubravu, blizu Istoga kod Peći. Istog dana branilac je pisao Ministarstvu pravde da Hoti ne bude otpušten iz Dubrave, već da ga prebace u neki od zatvora u Srbiji, a da troškove prevoza fakturišu na račun branioca, jer je nameravao prevesti ga do Temerina kod Novog Sada gde će preivremeno boraviti do okončanja bombardovanja. Istog dana je sličan zahtev predao i kabinetu Predsednika Republike Srbije, gospodinu Milanu Milutonoviću, a sutradan pismo slične sadržine je u ime Ukšinove sestre branilac predao kabinetu predsednika Milutinovića. Nažalost svi su napori bili uzaludni.

Dela
----

Napisao je nekoliko knjiga i eseja, između ostalog:

* Od politike hladnog rata do detanta, 1976.
* Politička filozofija albanskog pitanja, 1998.

Izvori
------

1. ↑  Fate of Professor Ukshin Hoti
2. ↑  Ukshin Hoti (openlibrary)
**Hrčavka** je rijeka u jugoistočnom dijelu Bosne i Hercegovine i nalazi se na prostoru opštine Foča. Najveća je pritoka Sutjeske. Čitavim tokom protiče planinom Zelengorom i Nacionalnim parkom Sutjeska.

Izvire u šumovitim predjelima na nadmorskoj visini od 1.570 m, između planinskih grebena Zelengore: Planike (1.795 m), Ljubina groba (1.815 m), Orlovače (1.960 m) i Kozje strane (2.014 m). Prolazi kroz uski kanjon, a zatim se ulijeva u rijeku Sutjesku, na nadmorskoj visini od 530 metara i dužine toka od 13.5 km. Visinska razlika od izvora do ušća iznosi 1.030 metara, odnosno pad 76,3 m/km toka.

Na lijevoj obali rijeke Hrčavke naspram Milinklada na strmim liticama smještena je tvrđava Tođevac.

Kanjon Hrčavke
--------------

Kanjon Hrčavke je jedan od najljepših divljih kanjona i jedno od najljepših mjesta za kanjoning u Evropi. Uski kanjon rijeke Hrčavke ima mnogo vertikala (do 10m.), vodopade, duboke prirodne bazene i vodene tobogane, što je odlično mjesto za ljubitelje avantura.

### Vodopad Skakavac

Na tom kratkom putovanju pridružuju joj se brojni manji vodeni tokovi. U gotovo nedostupnom kanjonu Hrčavke, nalazi se i vodopad Skakavac, istog naziva kao poznatiji vodopad Skakavac u prašumi Perućica. Iz nepristupačne stijene izvire voda koja pada u kanjon, sa visine od 20 m.

Pristup kanjonu Hrčavke je sa saobraćajnice Foča - Gacko, od koje se prije Tjentišta odvaja loša makadamska cesta koja vodi do jezera Donje Bare. Kanjon je tek nedavno istražen, a prve komercijalne ture započele su 2014. godine.

Pristup vodopadu je iz Tjentišta, udaljenog 2 km, pored sela Tođevac, uz određenu fizičku spremnost.

Ekologija
---------

Hrčavka je bogata ribom, naročito pastrmkom.

U avgustu 2014. godine Centar za životnu sredinu je sa Arbor Magnom i WWF-om angažovao eksperte i organizovao istraživačku ekspediciju u kanjonima Sutjeske i Hrčavke, gdje je za samo pet dana zabilježeno čak 403 biljnih vrsta. Vodeći se rezultatima ove ekspedicije, Okružni sud u Banjaluci je poništio ranije donešeno Rješenje o odobravanju Studije uticaja na životnu sredinu malih hidroelektrana planiranih u kanjonu rijeke Hrčavke u Nacionalnom parku Sutjeska, te presudio u korist Centra za životnu sredinu.
**Lagos** je grad i općina od 33,494 stanovnika na jugozapadu Portugala u Regiji Algarve.

Geografske karakteristike
-------------------------

Lagos se nalazi u estuariju Rijeka Bensafrim, udaljen 90 km zapadno od svog administrativnog centa.Fara i svega 20 od Portimãa.

Općina se sastoji od 5 freguesia; Barão de São João, Bensafrim; Luz, Odiaxere, Lagos (Santa Maria) i Lagos (São Sebastião).

Historija
---------

Prvo naselje na tlu današnjeg Lagosa bilo je keltska *Lacobriga* nastala u 3. vijeku pne.
Antički Grci zauzeli su Lacobrigu 550. a Mauri razorili u 7. vijeku.

Portugalski kralj Afonso III preoteo je taj kraj od Maura-1250.
Novoosnovani Lagos dobio je 1332 status grada. Od kralja Manuela I je 1504 dobio je povelju i titulu - *notabila* (značajan).

Iz luke u Lagosu krenuo je kralj Sebastião I 1578. u neuspješnu kampanju na Ksar el-Kebir
Od 1578. do 1755.bio je prijestolnica Provincije Algarve.

Katastofalni potres 1. novembra 1755. i valovi od 11 metra gotovo je potpuno uništio grad.
Potpuno se oporavio do 19. vijeka, danas je poznata turistička destinacija i marina.

Znamenitosti i atrakcije
------------------------

Poznati spomenici su; ostatci bedema i tornjeva utvrde Lagos, Tržnica robova iz 15. vijek, kapela *São João Batista* (15.-16. vijek) restaurirana u 18. vijeku, renesansna crkva *São Sebastião*, iz 16. vijeka i barokna crkva *Santo António*, podignuta od 17 do -18. vijeka.

Atrakcija Lagosa su klifovi *Ponta da Piedade* i plaža *Meia Praia* duga oko 4,5 km sa dinama.

Privreda i transport
--------------------

Ekonomija Lagosa se u prvom redu bazira na turizmu.
On je grad elektro i konditorske industrije, u okolici ima kamenoloma.

Oranice i pašnjaci zauzimaju oko 44,4% ukupne površine općine. Na tim površinama se uzgajaju žitarice, grožđe i voće i napasa ovce i goveda.

Lagos je obalnim autoputom A22 povezan sa Farom i Španjolskom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „Lagos" (portugalski). Infopedia. Pristupljeno 5.03.2024.
2. 1 2 3 4 5 6  „Lagoa Municipality in Faro (Portugal)" (engleski). City Population. Pristupljeno 5.03.2024.
3. ↑  „*Lagos – the complete guide*" (engleski). AlgarveTips. Pristupljeno 5.03.2024.

Vanjske veze
------------

***Lagos (Portugal)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipio de Lagos* ()
**Manuelinski stil** (portugalski: *Estilo manuelino*) je jedna varijanta kasnogotičke arhitekture u Portugalu

Historija i karakteristike
--------------------------

Taj stil pojavio se u Portugalu za vladavine kralja Joãa II. (vladao 1481.-1495.), a svoj vrhunac imao za vladavine kralja Manuel I (vladao 1495.-1521.), po kom je kasnije i nazvan. Koristio se i kasnije za vladavine kralja Joãa III (1521-1557).

Manuelinski stil proširio se u periodu kad je Portugal zahvaljujući otkriću novih pomorskih puteva prema Africi, Dalekom istoku i Južnoj Americi, zavladao unosnom trgovinom začinima i došao do velikog bogatsva.

To se dogodilo zahvaljujući viziji Henryja Moreplovca u Doba velikih geografskih otkrića kad je Vasco da Gama doplovio do Indije 1498. a Pedro Álvares Cabral do Brazila 1500.

Manuelinski stil je svoj fokus imao u raskošnoj skulpturalnoj ornamentici koja se vidi na portalima, biforama, svodovima i čipkastim lukovima.
To se najbolje ogleda kod građevina kao što su Torre de Belém i Mosteiro dos Jerónimos, koje je podigao arhitekt Diogo Boitaca u Belému.
Kako je portugalsko bogatstvo ovisilo o pomorskoj trgovini, i vokabular manuelske dekoracije bio je izrazito pomorski, a sastojao se od isklesanih korala, školjki, algi, brodskih užadi, sidra do navigacijskih instrumenata u nešto križeva i štitova.

Klaustar Samostana sv. Jeronima 
Izvrstan primjer za to je Samostan Kristovog reda iz Tomara (orginalno podignut u 12. vijeku) ponovno izgrađen između 1510.-14.

U svomu ostalom koristio je elemente tipične za gotičku arhitekturu, trobrodne crkve bez transepta.

Inspiracija za taj stil bila je francuska plamena gotika i španjolski Mudéjar.

Ostali značajni arhitekti tog stila bili su; Mateus Fernandes i braća Diogo i Francisco de Arruda.

Povezano
--------

* Torre de Belém
* Mosteiro dos Jerónimos

Galerija
--------

* Klaustar samostana BatalhaKlaustar samostana Batalha
* Detalj dekoracijeDetalj dekoracije
* Samostan BatalhaSamostan Batalha
* Kraljevska palača u EvoriKraljevska palača u Evori

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Manueline Architecture – What is the Manueline style*" (engleski). Citaliarestauro. Pristupljeno 05.03. 2024.
2. 1 2  „*Manueline architectural style*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 05. 03. 2024.
3. ↑  „*manuelski stil*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija LZMK. Pristupljeno 05.03. 2024.

Vanjske veze
------------

***Manuelinski stil*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Manueline architectural style* (na portalu Encyclopædia Britannica Online) ()

Manuelinski stil
Pogled na današnji kompleks zgrada na mjestu nekadašnjih Dioklecijanovih termi
**Dioklecijanove terme** (latinski: , italijanski: ) je naziv za kompleks javnih kupališta (termi) koje su izgrađene u Rimu, na području brda Viminal, krajem 3. i početkom 4. vijeka. Iako su ime dobile po caru Dioklecijanu, izgradio ih je njegov suvladar Maksimijan u znak počasti svom kolegi i prijatelju. Dograđivane su za vrijeme Konstancija I i Konstantina.  Od svih rimskih termi se ističu svojom veličinom. 

Dio građevina se očuvao do današnjih dana zato što je kroz vijekove prenamjenjivan, tako da se u okviru kompleksa danas nalaze bazilika Santa Maria degli Angeli e dei Martiri, crkva San Bernardo alle Terme i dio Nacionalnog rimskog muzeja.

Izvori
------

1. ↑  Platner, Samuel Ball (1929). *A Topographical Dictionary of Ancient Rome* (First izd.). London: Oxford University Press. ISBN 0199256497.

Eksterni linkovi
----------------

***Dioklecijanove terme*** na Wikimedijinoj ostavi

* (Contains Latin translations of Historia Augusta and other primary sources)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 238771081
* GND: 4224548-5
* SUDOC: 160397057

 |
**Pećina izvora Mokranjske Miljacke** nalazi se u Kadinom Selu, opština Pale, Bosna i Hercegovina. Smještena je u zaseoku Vrelo, u podnožju krečnjačkog masiva Gradina, i jedan je od dva izvora rijeke Miljacke. Udaljena je 25 kilometara daleko od Sarajeva.

Prvi put se spominje u katastru napravljenom za potrebe Jugoslavenske narodne armije 1984. godine, u kome se nalazi opis ulaza i prvih 60 m dužine pećine.

Velika količina vode na samom ulazu u pećinu, koja je zahtijevala upotrebu čamaca ili posebne opreme, razlog je što je ova pećina dugo ostala neistražena. Kao rezultat višegodišnje saradnje italijanskih i bosansko-hercegovačkih speleologa, u 2007 -2009. godini obavljeno je zajedničko istraživanje pećine Izvora Mokranjske Miljacke. U istraživanju ove pećine učestvovali su članovi speleoloških udruženja "Gruppo Grotte Novara" i "Gruppo Speleologico Bolognese" iz Italije, "Atom" iz Zavidovića, "Speleo Dodo" iz Sarajeva, "Eko-Viking" iz Visokog, te "Netopir" i "Ponir" iz Banjaluke, kao i speleolozi iz Slovenije, Makedonije, Hrvatske i Crne Gore, Opsežna istraživanja uključila su i topografska mjerenja, biospeleološka i hidrološka istraživanja kao i ispitivanja tragova kulture čovjeka. Istraživanja su izvođena tokom 2007–2009. godine. Speleolozi su istražili 7.100 m, čime je ova pećina tada postala najduža dokumentovana pećina u cijeloj Bosni i Hercegovini.

Trenutno najznačajnije otkriće je nova vrsta, pećinskog pauka kosca, *Nemanela Lade* – (mala neman Mokranjske miljacke), čije je prve primjerke pronašla doktorica Lada Lukić-Bilela sa Instituta za genetičko inženjerstvo iz Sarajeva, po kojoj je vrsta i dobila ime.

Morfologija
-----------

Otvor je okrenut prema jugu, dimenzija 5x4 metra, na nadmorskoj visini 1100 metar. Ulaz u pećinu otežava voda. Na 35-om nalazi se jezero, ali se ono može proći lijevom plićom stranom. Poslije ovog dolazi drugo jezero, 6x5 metar i dubine 1,5, pa se može proći jedino čamcem.

Nakon toga nailazi se na treće jezero, odvojeno nasipom od predhodnog. Dugo je 11 metara. Poslije slijedi ulazak u fosilni dio pećine koji počinje impresivnom dvoranom prepunom nakita, širine oko 20 metara. Slijedi nova dvorana prepuna nakitom poput pizolita, a prevladavaju stalaktiti i stalagmiti koji prave nekoliko stubova. Kroz pećinu većim dijelom prolazi aktivni vodeni tok, a kanali su u pojedinim dionicama vrlo prostrani. Njeni kanali povezuju Dunavački ponor, Šemanski potok, Uvorski potok, ponor Vučije pećine, Ledenjače.

Ovo je opis početka pećine, a ovako ili slično izgleda opis svih 7.100 metara ove ljepotice.

Vanjske veze
------------

* Izvor Miljacke
* Najduža u BiH Arhivirano 2015-09-23 na Wayback Machine-u
**Pombal** je grad i općina od 51,170 stanovnika na zapadu Portugala u Distriktu Leiria.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pombal se prostire duž desne obale Rijeke Arunce, 27 km sjeveroistočno od svog administrativnog centra Leirije, 
44 km od Coimbre.

Historija
---------

Historija tog grada počela je 1147. kad je Gualdim Pais, Veliki majstor Templarskog reda podigao zamak, pored kog je izraslo naselje koje je prvu
povelju dobilo 1174. (obnovljena je dvije godine kasnije 1176.)

Zamak je obnovljen 1519. za vladavine kralja Manuela I, odtad je rezidencija gradonačelnika.

Između 1777. - 1782. Pombal je bio rezidencija Markiza de Pombala, koji je podigao brojne korisne građevine, kao što su
žitnica i manufaktura šešira.

Krajem 18. vijeka do Pombala je došla kraljevska cesta i podignut je most preko rijeke.
Napoleonova armija je 1811. zauzela, opljačkala i spalila Pombal. Krizu je pojačala epidemija kolere 1833. kad je pomrlo puno stanovnika.

Kriza je prevladana tek 1855. kad je do grada stigla željeznica, koja je omogućila komunikaciju sa centrima Portugala.
Pombal je status grada dobio 1991.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost je dobro očuvani templarski zamak, pored njega to je i župna crkva São Martinho, koja datira iz srednjeg vijeka i 
barokna crkva Cardal, u kojoj je pokopan markiz Pombal.

Privreda i transport
--------------------

Pombal je danas grad tekstilne i prehrambene industrije sa brojnim malim pogonima koji proizvode keramiku.
Okolica je ratarski kraj koji proizvodi; rižu, žitarice, voće i povrće.

Autoputom A1 povezan je sa Coimbrom, Portom i Lisabonom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „Pombal" (portugalski). Infopedia. Pristupljeno 7.03.2024.
2. 1 2 3 4 5  „Pombal Municipality in Leiria (Portugal)" (engleski). City Population. Pristupljeno 7.03.2024.

Vanjske veze
------------

***Pombal (Portugal)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Município de Pomball* (službene stranice) ()
**CEEOL** (engl. ***C**entral and **E**astern **E**uropean **O**nline **L**ibrary***,** dosl. *Onlajn biblioteka za srednju i istočnu Evropu*) predstavlja sistem arhiviranja akademskih i znanstvenih publikacija iz područja društvenih i humanističkih znanosti iz i o srednjoj, istočnoj i jugoistočnoj Evropi. Zbirka uključuje tekstove na izvornom jeziku iz časopisa i sive literature. Najveći broj pristupačnih cjelovitih tekstova pisan je na nekom od (južno)slavenskih jezika. CEEOL je dostupan ustanovama koje imaju pretplatu.

Značajke
--------

Tematska područja CEEOL-a uključuju antropologiju, kulturu i društvo, ekonomiju, rodne studije, povijest, judaistiku, likovnu umjetnost, književnost, lingvistiku, političke znanosti i društvene znanosti, filozofiju, religiju, pravo.
Aktualizira se svakodnevno i raste svakog mjeseca za otprilike 4000 novouključenih članaka iz časopisa. Značajan broj uključenih časopisa zastupljen je kompletnom arhivskom zbirkom. Razvoj zbirke e-knjiga CEEOL je započeo 2016. godine nudeći sve veći broj e-knjiga, kao i popise izdavača. Projekt "CEEOL Gray Literature Collection" pruža istraživačima pristup u više od 4000 predmeta Sive literature.

Povijest
--------

CEEOL se može smatrati virtualnim nasljednikom Palais Jalta – Ost/West Europäisches Kulturzentrum eV (Istočno-zapadnoeuropski kulturni centar "Palais Jalta"), neprofitne organizacije, koja je organizirala značajan broj simpozija, političkih i kulturnih debata, i izložbi između 1989.-2003. s fokusom na kulturu i probleme u zemljama srednje, istočne i jugoistočne Europe.
CEEOL je nastao 1999. a do kraja 2015. vodio ga je "Questa.Soft GmbH" iz Frankfurta na Majni. Od početka 2016. vodi ga Central and Eastern European Online Library GmbH (CEEOL GmbH) u Frankfurtu na Majni.

Vidi još
--------

* Servis za društveno umrežavanje
* Google Scholar
* Znanost
* Open Researcher and Contributor ID (ORCID)
* ResearchGate
* ResearcherID
* SSRN
* Hrvatska znanstvena bibliografija (CROSBI)
* Tko je tko u hrvatskoj znanosti
* Bibliografska baza podataka

Literatura
----------

* Robert Murray Davis, East Goes West. New Ventures in Eastern European Publishing, u: World Literature Today, god. 78, br. 2, (May–Aug. 2004), str. 53–55, JSTOR 40158412

Vanjske veze
------------

* () Službena stranica CEEOL-a
**Univerzitet Cinhua** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ) je prestižni istraživački univerzitet u Pekinku u Narodnoj Republici Kini i dio *Lige C9* čiji su članovi devet najprestižnijih univerziteta u zemlji. Moto univerziteta je *Samodisciplina i društvena posvećenost*. Cinhua je jedna od najprestižnijih institucija visokog obrazovanja na cijelom azijskom kontinentu i jedna od najcitiranijih institucija globalno. Univerzitet je osnovan 1911. godine kao **Cinhua koledž**, naziv je već sljedeće 1912. promijenjen u **Škola Cinhua**, da bi 1928. godine bio usvojen naziv **Nacionalni Cinhua univerzitet**.

Istorija
--------

Po završetku Bokserskog ustanka, američki državni sekretar (de facto ministar inostranih poslova) John Hay je sugerirao kako je iznos od 30 miliona američkih dolara koji je Kina platila SAD-u prevelik. Nakon dugotrajnih pregovora sa kineskim ambasadorom Liang Čengom, američki predsjednik Theodore Roosevelt uspio je 1909. godine uvjeriti Kongres da se kineski dug umanji za 10,8 miliona dolara, pod uslovom da se ta sredstva utroše za stipendiranje kineskih studenata na studiju u Sjedinjenim Američkim Državama. Cinhua koledž je osnovan tim sredstvima 29. aprila 1911. godine u bivšim kraljevskim baštama kao pripremna škola za buduće studente upućene u SAD. Predavače u naučnim disciplinama slala je kršćanska organizacija YMCA, a diplomirani učenici koledža automatski su slani na američke institucije. Godine 1925. koledž je osnovao visokoškolsko odjeljenje i započeo sinološka istraživanja.

Izvori
------

1. ↑  „学校沿革". Tsinghua U. Arhivirano iz originala na datum 2016-08-30. Pristupljeno 14. 7. 2014.
2. ↑  „General Information". Tsinghua U. Arhivirano iz originala na datum 2014-07-15. Pristupljeno 14. 7. 2014.
3. ↑  „Tsinghua University". Arhivirano iz originala na datum 2014-07-15. Pristupljeno 7. 6. 2016.

Vanjske veze
------------

***Univerzitet Cinhua*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena stranica

| * p
* r
* u
Liga C9 |
| --- |
| 
* Univerzitet Fudan
* Tehnološki univerzitet u Harbinu
* Univerzitet u Nankingu
* Univerzitet u Pekingu
* Univerzitet Jiao Tong u Šangaju
* Univerzitet Cinhua
* Kineski univerzitet nauka i tehnologije
* Univerzitet Xi'an Jiao Tong
* Univerzitet u Džeđangu

 |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 151130293
* LCCN: n80118481
* ISNI: 0000 0001 2353 5022
* GND: 504488-1
* SUDOC: 152824111
* BNF: cb12364338p (podaci)
* BIBSYS: 90400231
* NLA: 36601755
* NDL: 00638398
* NKC: kn20140506004
* CiNii: DA04791859

 |
***Nema zabranjenih!*** je portal koji je pokrenut u Srbiji u aprilu 2017. godine, a bavi se estradnim temama kako u Srbiji, tako i u svetu. 

Slogan portala je "Sve javne ličnosti na jednom mestu!". Poruka portala je takva da ne postoji nijedna javna ličnost koja se nalazi na "crnoj listi" ovog portala, odnosno da će objavljivati vesti i informacije o svim ličnostima koje su interesantne za javnost. 

Veliku ekspaniju ovaj sajt je stekao zahvaljujući vestima iz regionalnih muzičkih takmičenja kao što su "Pinkove zvezde", "Pinkove zvezdice" i "Zvezde Granda", a u promociji sajta učestvovale su mnoge javne ličnosti kao što su Dragana Mirković, "Leksington bend", Dragan Stojković Bosanac, Ivana Selakov, Jelena Kostov, Ljubomir Perućica, pobednik rijalitija "VIP Veliki brat" Žarko Stojanović, voditeljka Ivana Savić, manekenka Dejana Živković, pevačica Katarina Živković, holivudska glumica Mila Kalađurđević, rijaliti zvezde Marko Miljković i Luna Đogani i mnogi drugi.

Vanjske veze
------------

* NemaZabranjenjih.rs