recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jezero Tisa** (mađarski: *Tisza-tó*, zvano i *Kiskörei-víztározó*) je najveće akumulaciono jezero u Mađarskoj na rijeci Tisi.

Karakteristike
--------------

Jezero leži u Velikoj mađarskoj ravnici na istoku Županije Heves i dio je nacionalnog parka Hortobágy, koji je 1999. uvršten na UNESCO-vu Listu mjesta svjetske baštine u Evropi.

Jezero ima površinu od 127 km², dugo je 27 km a maksimalno široko do 4 km i prosječno duboko 1,3 metara. Ono je drugo po veličini jezero u 
Mađarskoj nakon Jezera Baloton, pa ga ljeti posjećuje puno turista.

Jezero je nastalo izgradnjom brane na rijeci između 1973. - 1978. kod sela Kiskore. Njegovo formiranje dovršeno je 1990-ih kad se dokraja napunilo vodom, njime je reguliran Tisin tok, 
koja je inače dotad često plavila. Odtad je postalo velika turistička atrakcija.

Na jezeru ima puno otočića ukupne površine od oko 43 km².

Na sjeverozapadnoj obali jezera leži selo Poroszló, a na južnoj obali grad Abádszalók.

Jezero je prirodni rezervat i dom preko 200 vrsti za mnoge barske ptica.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Lake Tisza*" (engleski). Funiq. Pristupljeno 29. 05. 2016.
2. ↑  „*Hortobágy*" (engleski). UNESCO. Pristupljeno 29. 05. 2016.
3. 1 2  „*Lake Tisza*" (engleski). Puszta. Arhivirano iz originala na datum 2016-07-30. Pristupljeno 29. 05. 2016.

Vanjske veze
------------

***Tisa (jezero)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lake Tisza (`en`)
**Saudijci** ili **saudijski Arapi**, kolektivno ime za dvije glavne arapske skupine nastanjene na području današnje Saudijske Arabije. Brojnija skupina su nadždanski Arapi živi na cijelom području Saudijske Arabije, osim uz Crveno more, gdje žive Hijazi Arapi. Svaka od ove dvije skupine govori vlastitim jezikom i sastoji se od raznih beduinskih plemena sa vlastitim dijalektima. Sjeverni Najdi (Shammari, Bani Khaalid, Dafiir), Centralni Najdi (Rwala, Haayil, Al-Qasiim, Sudair, Riyadh, Hofuf, Biishah, Najraan, Wild `Ali, `Awaazim, Rashaayda, Mutair, `Utaiba, `Ajmaan), južni najdi (Aal Murrah, Najran). Hijazi govore dijalektima sjeverni hijazi (sa 4 podnarječja), južni hijazi (16 podnarječja), dolinski tihaamah i obalni tihaamah.

Beduini se temeljno sastoje od dvije socijalne klase. jedna su pravi 'beduini', stočari i nomadi, dok su drugi nazivani fellahin (sing. fellah), koji u kontrastu pravim beduinima, žive sjedilačkim životom ratara. 

Nomadi nemaju stalnih naselja i kreću se sa svojim karavanama na kojima prenose svoje crne šatore od kozje dlake, unnutra podijeljen ukrasnom gatom (gata) na dva dijela, od kojih je jedan namijenjen ženama i djeci. 

Populacija Saudijskih Arapa iznosi oko 13,672.000 (za Najdi Arape ) i 8,042,000 (za Hijazi )

Plemenske skupine
-----------------

Tameem, ruralni ne-beduini, rašireni po cijelom poluotoku i širom svijeta; Otaibah beduini, u zapadnom Najdu i Taifu; Qahtan, jugozapadni i južni Najd, neki su nomadi; Mutair, središnji i istični Najd, većina nomadi; Subai, središnji i zapadni Najd, većina nomadi; Harb, sjeverozapadni Najd i Medina; Anazah, sjeverna Arabija; Ad-Dawaser, većina u južnom Najdu (poznata im je obitelj al-Sudari); Shammar, sjeverni Najd (njihova je kuća al-Rasheed); Ya'am, Najran i Najd; Bani Shihr, Bani Amr, Balhmar i Balsmar, u planinskom području (as-Sarawat) u jugozapadnoj Arabiji. Žive po selima i gradovima; Ghamed i Zahran, sjeverni Sarawat. Svi žive u seoskim i gradskim zajednicama; Shamran i Balgarn, planine as-Sarawat, žive po selima i gradovima.

Izvori
------

1. ↑  Arab, Saudi - Najdi
2. ↑  Arab, Saudi - Hijazi
**Étienne-Jules Marey** (Beaune, Côte-d'Or 5. mart 1830 – Pariz, 21. maj 1904) bio je francuski naučnik, najpoznatiji kao pionir kronofotografije. Započevši proučavanje cirkulacije krvi u ljudskom tijelu, prebacio se na proučavanje pokreta životinja te je koristio medij fotografije kako bi ih zabilježio. Zbog svojih dostignuća se smatra važnom osobom za razvoj kardiologije, medicinskih mjernih instrumenata, avijacije ali i za historiju filma.

Kronofotografija
----------------

Mareyeva fotografska puška
Godine 1882. je Marey izradio kronofotografsku "puškju", odnosno uređaj koji je bio u stanju napaviti 12 uzastopnih fotografija u sekundi. Za taj uređaj je zanimljivo da su se snimke radile na jednoj te istoj slici, a što je Marey koristio kako bi detaljno proučavao pokrete konja, ptica, pasa, ovaca, magaraca, slonova, riba, insekata, reptila i mikroskopskih stvorenja. Marey je pomoću nje izradio studiju o tome da se mačke uvijek dočekuju na noge. Slične je studije radio o kokošima i psima. Marey je također proučavao ljudske pokrete te je 1894. izdao knjigu *Le Mouvement* 1894.

Vanjske veze
------------

* Étienne-Jules Marey na IMDb-u (`en`)
* "Bodies Against Time," an essay by Zoe Beloff in online magazine Triple Canopy.

***Étienne-Jules Marey*** na Wikimedijinoj ostavi
**Charles Bonaventure de Longueval, grof od Bucquoya** (češki: , španski: , puno ime francuski: , njemački: ) (Arras, 9. januar 1571 – Nové Zámky, 10. jul 1621) bio je vojskovođa u habsburškoj službi rodom iz današnje Francuske, koji se istakao u Osamdesetogodišnjem i Tridesetogodišnjem ratu.

Rodio se u Arrasu, koji je tada pripadao Španskoj Nizozemskoj i kao adolescent priključio tamošnjim španskim vojnim formacijama poznatim kao Fladnrijska armija. U Osamdsesetogodišnjem ratu se istakao kao zapovjednik artiljerije pod znamenitim vojskovođomn Spinolom. Po sklapanju primirja je obavljao nekoliko diplomatskih funkcija za Španiju i bio imenovan guvernerom Grofovije Hainaut.

Godine 1614. ga je rimsko-njemački car Matija imenovao zapovjednikom carske vojske. Na tom mjestu ga je zatekao ustanak u Češkoj 1618. godine, kojim je počeo Tridesetogodišnji rat. Ispočetka nije imao uspjeha protiv čeških ustanika, ali je njegova pobjeda u bitci kod Sablata 1619, godine preokrenula tok sukoba. Sudjelovao je u bitci na Biloj hori kojom je ustanak skršen, a potom zajedno sa carskom vojskom otišao u Mađarsku kako bi ugušio ustanak transilvanijskog princa Gabora Bethlena. Poginuo je prilikom pokušaja da od Bethlena preotme grad Nove Zamky u današnjoj Slovačkoj. Tom prilikom je njegov zamjenik Torquato Conti pokušao preoteti njegovo truplo od pobunjenika, ali je zarobljen i naknadno pušten.

Njegov sin Charles Albert je poslije služio kao guverner Hainauta.

Literazura
----------

* Rahl, Charles. *Les Belges en Bohême* (Brussels, Leipzig and Ghent, 1850).

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 77109699
* LCCN: nr93008855
* ISNI: 0000 0000 6129 9713
* GND: 118666061
* SUDOC: 188923217
* NKC: xx0278946

 |
**Dom hrvatskih likovnih umjetnika**, poznat i kao *Meštrovićev paviljon* ili *Džamija*, zgrada je na Trgu žrtava fašizma u središtu Zagreba. Arhitekt mu je bio Ivan Meštrović, a sagrađen je 1938. godine kada se nazivao »Dom likovnih umjetnosti kralja Petra I. Velikoga Oslobodioca«.

Namjena paviljona se mijenjala više puta tijekom njegovog životnog vijeka: izvorno je sagrađen za umjetničku galeriju. Za vrijeme NDH-a je služio kao džamija. Pregradnja je započela 1942. godine prema planovima Stjepana Planića i Zvonimira Požgaja i dovršena je 1944. godine. Godine 1947. u socijalističkoj Jugoslaviji srušena su tri minareta (preostao je samo zdenac pred glavnim ulazom), a paviljon je postao *Muzej revolucije*, dok se džamija preselila na Borovje. Poslije Domovinskoga rata vraćena mu je izvorna funkcija. Danas se u njemu održavaju izložbe i koncerti.

Slikovni prikazi
----------------

* Pogled iz zraka.Pogled iz zraka.

Izvori
------

1. ↑  Povijest zgrade | HDLU – Hrvatsko društvo likovnih umjetnika
2. ↑  HDLU - Dom hrvatskih likovnih umjetnika :: Turistička zajednica grada Zagreba
3. ↑  Kontakt | HDLU – Hrvatsko društvo likovnih umjetnika
4. ↑  Krizman, Tomislav; Šrepel, Ivo; Tadijanović, Dragutin (urednici) *Izložba : Pola vijeka hrvatske umjetnosti : Priredilo Hrvatsko društvo umjetnosti o šezdesetoj godišnjici svoga opstanka 18-XII-1938 — 31-I-1939*, »Tipografija«, Zagreb, 1938.

Vanjske veze
------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Dom hrvatskih likovnih umjetnika** |

* HDLU – Hrvatsko društvo likovnih umjetnika | Neprofitna i nestranačka strukovna udruga

Koordinate: 45°48′35″N 15°59′14″E﻿ / ﻿45.8098221761482°N 15.9871727228165°E﻿ / 45.8098221761482; 15.9871727228165
**Ñuble** (španjolski: *Río\_Ñuble*) je rijeka u sredini Čilea duga 155 km najveća pritoka rijeke Itata.

Hidrologija
-----------

Rijeka izvire na istočnim padinama Vulkana Chillán. Ispočetka teče prema sjeveru i prima više manjih pritoka. Nakon toka od 40 km uskim, stmim koritom prima veću pritoku Sauces, i skreće prema jugozapadu u Centralnu dolinu.
Nešto prije nego što prođe mostove Panameričkog autoputa, prima sa juga rijeku Cato.

Desetak km prije ušća u Itatu, prima još jednu važnu pritoku sa juga, - Chillán, i odmah zatim najveću pritoku sa sjevera - Changaral.

Nakon toka od 155 km, Ñuble na istočnom rubu Obalnih Kordiljera dotiče do ušća u Itatu, kod lokaliteta Confluencia.

Sliv rijeke velik je 5.097 km² i proteže se po Regiji Ñuble, po provincijama; Itata, Diguillín i Punilla.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9   „Cuenca del Rio Itata" (španjolski). Ministerio de Obras Públicas. Pristupljeno 24.10. 2020.

Vanjske veze
------------

***Ñuble (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Cuenca del Rio Itata* (`es`)
Koordinate: 45°54′00″N 16°50′38″E﻿ / ﻿45.900118474079°N 16.8438112735748°E﻿ / 45.900118474079; 16.8438112735748

Dom kulture, nekada sinagoga
**Dom kulture** (nekada **bjelovarska sinagoga**) je secesijska građevina u kojoj se održavaju kulturna događanja u Bjelovaru.

Prvotno je izgrađena kao židovska sinagoga. Ideja o gradnji potječe iz 1913. godine. U to vrijeme u Bjelovaru je bilo oko 500 Židova. Lokalni tjednik "Nezavisnost" objavio je vijest o ideji projekta 25. srpnja 1913. godine: "...služiti će na ures našem gradu jer će svojom vanjštinom i untrašnjim uređenjem pa i veličinom spadati među veće moderne hramove u Hrvatskoj". Izgradnja je povjerena zagrebačkim arhitektima Deutschu i Hönigsbergu no ipak je prepuštena arhitektu Ottu Goldscheideru. Stil je secesijski. 

U Drugom svjetskom ratu, tragično su stradali gotovi svi bjelovarski Židovi pa je sinagoga preinačena 1951. godine za potrebe kazališta, tako da su uklonjene kupole i vjerska obilježja. Ostala je samo velika Davidova zvijezda u unutrašnjosti na katu. Još jedna obnova bila je 1989. godine. 

Danas se zove "Dom kulture" i u njemu se održavaju razne kulturne manifestacije poput DOKUarta – festivala dokumentarnih filmova i IPEW-a (Međunarodni tjedan udaraljkaša) te raznih koncerata, kazališnih predstava, filmskih projekcija, društvenih događanja, tribina i sl. Zgradu koristi i glazbena škola "Vatroslav Lisinski" iz Bjelovara.

***Dom kulture u Bjelovaru*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Sinagoge u Hrvatskoj |
| --- |
|  | Bjelovarska sinagoga • Dubrovačka sinagoga • Karlovačka sinagoga • Koprivnička sinagoga • Križevačka sinagoga • Riječka sinagoga • Sisačka sinagoga • Slavonskobrodska sinagoga |  |
Zlatko Tomčić
**Zlatko Tomčić** (1945 - ) je hrvatski političar, najpoznatiji po tome što je bio predsjednik Hrvatske seljačke stranke, odnosno Sabora za vrijeme Trećesiječanjske vlasti. 

Pažnju javnosti je na sebe skrenuo nakon što je 1992. godine HSS ušla u Sabor, a on stao na njeno čelo. Iako je HSS bila u opoziciji, Tomčić je služio kao ministar u HDZ-ovoj vladi Hrvoja Šarinića (1992-1993).

Usprkos toga, HSS je pod njegovim rukovodstvom brzo rasla, uglavnom vezivajući se uz stranke centra kao što su HSLS, HNS, HKDU i Istarski demokratski sabor. 

Posljednja takva koalicija - u kojoj se uz i HNS, IDS našla i Liberalna stranka (LS) - je formirana 1999. godine pod neformalnim nazivom *Četvorka*, nakon što su Ivica Račan i Dražen Budiša odlučili da SDP i HSLS idu s vlastitom koalicijom umjesto velike "šestorke". Kada su nakon smrti predsjednika Tuđmana raspisani predsjednički izbori, Tomčić je na sastanku čelnika Četvorke sebe predložio kao predsjedničkog kandidata, procijenivši da će u prvom krugu dobiti oko 10 % glasova, ali da će svojom kampanjom daleko više pomoći prikupljanju glasova na parlamentarnim izborima. Čelnici Četvorke su na kraju ipak odlučili da njihov kandidat bude Stjepan Mesić, koji je na kraju izabran za predsjednika.

Nakon parlamentarnih izbora SDP, HSLS i Četvorka je ipak formirala vlast, a Tomčić je dobio mjesto predsjednika Sabora. Njega je preuzeo 2.2. 2000. od Vlatka Pavletića, a s njim privremeno i dužnost predsjednika Republike Hrvatske do Mesićeve inauguracije dva tjedna kasnije.

Tomčić se s vremenom priključio Račanu nakon njegovog raskola s Budišom, te ostao na mjestu predsjednika Sabora do izbora 2003. godine. HSS je na tim izborima išla samostalno, odbivši se izjasniti hoće li nakon izbora u koaliciju sa SDP-om ili HDZ-om. Izbore je na kraju dobio HDZ, ali i sastavio vladu bez HSS-a, koji je dobio daleko manje više saborskih mjesta nego 2000. Tomčića je na mjestu predsjednika Sabora zamijenio Vladimir Šeks iz pobjedničkog HDZ-a,

Godine 2005. je stranačko nezadovoljstvo izbornim rezultatima kulminiralo Tomčićevim smjenjivanjem. Zamjenio ga je Josip Friščić.
|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |
| --- |
| Db - **Sg** - Bh |
| W**Sg**   |
| periodni sistem |

 |
| **Važniji podaci** |
| Ime, simbol, atomski broj | Siborgijum, Sg, 106 |
| Pripadnost skupu | prelaznih metala |
| grupa, perioda | VIB, 7 |
| atomska masa | 263 u |
| elektronska konfiguracija | [Rn]5f146d47s2 |
| e- na energetskim nivoima | 2, 8, 18, 32, 32, 12, 2 |
| oksidacioni broj | bez podataka |
| agregatno stanje | bez podataka |
| elektronegativnost | bez podataka |
| **Najstabilniji izotopi** |
| 

| izotop | zast. | v.p.r. | n.r. | e.r. MeV | p.r. |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 261Db | (veš.) | 0,230 s | α | 9,810 | 257Rf |
| 263Db | (veš.) | 0,800 s | α | 9,690 | 259Rf |

 |
| Tamo gde drugačije nije naznačeno,upotrebljene su SI jedinice i normalni uslovi. 
 |
| Objašnjenja skraćenica:zast.=zastupljenost u prirodi,v.p.r.=vreme polu raspada,n.r.=način raspada,e.r.=energija raspada,p.r.=proizvod raspada,z.e=zarobljavanje elektrona 
 |

**Siborgijum** (**Sg**, latinski - *seaborgium*),prethodno je nosio ime **Unnilhexium** (**Unh**) - je prelazni metal. Naziv je dobio po prezimenu američkog hemičara Glenna T. Seaborga.

Verovatno poseduje izotope čije se atomske mase nalaze između 258-264.

Izotop 264 je dobien 1986. godine bombardovanjem izotopa 249 Cf jedrima izotopa 16 oksida.

Ovaj element se ne javlja u prirodi. Do sada je dobijeno samo nekoliko njegovih atoma. Pretpostavlja se da se siborgijum nalazi na Suncu i na još nekim zvezdama srednje veličine.

Njegove fizičke i hemijske osobine nisu poznate, ali pretpostavlja se da je on metal sličnih osobina kao i hrom.

Njegova elektronska konfiguracija takođe nije poznata jer je dobijen u obliku plazme. Po pravilima ona bi trebala da bude: radon + 5f146d47s2

***Siborgijum*** na Wikimedijinoj ostavi
*Ne zamijeniti sa Charlesom Francisom Jenkinsom (1865-1951), američkim izdavačem.*

**Charles Francis Jenkins** (22. august 1867 – 6. jun 1934) bio je američki inženjer i pronalazač, poznat kao jedan od pionira filma te pronalazača televizije. Iako nije imao formalnog obrazovanja te ispočetka radio kao stenograf, već 1894. je razvio prvi filmski projektor pokretan električnom strujom, na temelju koga će kasnije Thomas Edison razviti svoj mnogo poznatiji sistem Vitascope. Kasnije je osnovao Charles Jenkins Laboratories, a 1928. i Jenkins Television Corporation. Iste godine su Laboratories dobile prvu komercijalnu dozvolu za emitiranje televizijskog programa koji se od 1928. do 1932. emitirao iz stanice [W3XK]]. Njegov televizijski sistem je koristio elektromehanički, umjesto danas uobičajene elektronske televizije, te je 1930-ih uglavnom napušten. Jenkinsa je imao preko 400 patenata vezanih uz film i televiziju.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Charles Francis Jenkins na IMDb-u (`en`)
* Case Files from the Franklin Institute on Jenkins's Phantoscope Arhivirano 2009-04-30 na Wayback Machine-u
* Biography emphasizing his movie projector development.
* Biography Arhivirano 2009-08-23 na Wayback Machine-u emphasizing his television endeavours.
* W3XK Arhivirano 2012-03-04 na Wayback Machine-u
* Various biographic excerpts
* Some images Arhivirano 2013-04-28 na Wayback Machine-u
* Jenkins marriage Arhivirano 2013-05-21 na Wayback Machine-u
* Charles Francis Jenkins na Find a Grave
Za stranku nastalu u doba Austro-Ugarske, v. Socijaldemokratska stranka Bosne i Hercegovine.

**Socijaldemokratska partija Bosne i Hercegovine** je politička stranka u Bosni i Hercegovini.

Nastala je 27. decembra 1992. godine od tadašnjeg Saveza komunista Bosne i Hercegovine, a na prvim demokratskim izborima je poražena od koalicije nacionalnih stranaka. 

Zbog građanske orijentacije, kao i zalaganja za BiH kao građansku državu, za vrijeme rata je podržavala SDA, odnosno zastupala Hrvate i Srbe na područjima pod kontrolom vlade Alije Izetbegovića.

Nakon rata se nametnula kao jedna od vodećih opozicionih stranaka. Iako djeluje na cijelom teritoriju BiH, većina glasačke baze joj se nalazi među Bošnjacima, kao i urbanim područjima Federacije BiH.

Godine 2006. njen je kandidat Željko Komšić izabran za hrvatskog člana Predsjedništva BiH.
12.10.2014. doživjeli su izborni debakl, i time su postali prva stranka u BIH koja je u samo četiri godine uspjela izgubiti više od 2/3 biračkog tijela.
**Socijaldemokratska partija** (portugalski: , PSD) je liberalno-konzervativna politička stranka koja djeluje u Portugalu. Osnovana je godine 1974. neposredno nakon Revolucije karanfila pod imenom **Demokratska narodna partija** (portugalski: , PPD). Prvi put je na vlast došla 1979. godine, a od 1983. do 1987. bila u velikoj koaliciji sa svojim tradicionalnim suparnicima iz Socijalističke partije; od 1987. do 1995. je ponovno vladala sama, a od 1995. do 2002. bila u opoziciji. Od 2002. do 2005. je bila na vlasti, kada ju je vodio Jose Manuel Barroso, današnji predsjednik Evropske komisije. Tada su je opet smijenili socijalisti.

Usprkos imena, Socijaldemokratska partija se u ideološkom smislu tradicionalno smješta u desni centar, odnosno uglavnom okuplja pristaše liberalne i konzervativne ideologije, ali i desne populiste. PSD je od kraja 1990-ih član Evropske narodne partije (EPP).

Eksterni linkovi
----------------

* Socijaldemokratska partija službena stranica (`pt`)

***Socijaldemokratska partija (Portugal)*** na Wikimedijinoj ostavi
**Charles F. Urschel** (7. mart 1890 - 16. septembar 1970) bio je američki poduzetnik i naftni tajkun, najpoznatiji kao žrtva otmice od strane gangstera George "Machine Gun Kelly" Barnesa koja je početkom 1930-ih potakla tzv. "Rat protiv kriminala" od strane FBI.

Urschel je svoje bogatstvo velikim dijelom dugovao ženidbi za Flored Slick, sestru Thomasa Slicka Seniora tajkuna koji se 1920-ih obogatio na naftnim izvorima u Oklahomi. Nakon što je Slick 1930. umro, Urschel je postao skrbnik njegove ostavine. Nakon što je Flored umrla 1931. godine, Urschel se oženio za Thomasovu udovicu Berenice.

22. jula 1933. je u njegov dom u Oklahoma Cityju, dok je igrao partiju bridža sa prijateljem Walterom Jarrettom, provalio Barnes i njegov pomoćnik Albert L. Bates te ga oteo uz prijetnju vatrenim oružjem. Urschel je s povezom na očima odveden na farmu u gradu Paradise u Teksasu. Osam dana kasnije je pušten nakon što je Urschelova porodica platila otkupninu u iznosu od 200.000 dolara. U međuvremenu je, pak, Berenice stupila u kontakt sa FBI, čiji je energični šef J. Edgar Hoover rukovodio istragom, nastojeći skrenuti pažnju javnosti na svoju dotada nepoznatu agenciju odnosno iskoristiti federalne zakone protiv otmice nedavno donesene nakon slučaja Lindbergh. Tome je dosta pomogao sam Urschel, koji se, iako sve vrijeme vezanih očiju, pobrinuo zapamtiti zvukove, mirise i druge detalje, odnosno ostaviti tragove koji bi se naknadno pronašli. Tako je identificirana farma na kojoj se skrivao, potom njeni vlasnici, a preko njih i počinitelji. 26. septembra su agenti FBI uhapsili Barnesa i njegovu suprugu, a 12. oktobra su oboje osuđeni na doživotni zatvor.

Vanjske veze
------------

* „Charles F. Urschel". *Oklahoma Oilman*. Find a Grave. December 16, 2012. Pristupljeno May 11, 2013.
**Slovenska akademija znanosti in umetnosti** (**SAZU**), najviša znanstvena ustanova za znanost i umjetnost u Republici Sloveniji. Njeno osnivanje datira u vrijeme poslije Prvog svjetskog rata; 1921. osnovano je Znanstveno društvo za humanistične vede, koje je bilo jezgra buduće Akademije, koja je osnovana 1937. a 1938. je imenovano prvih 18 redovnih članova. Prvi predsjednik je bio Rajko Nahtigal, a tajnik Gregor Krek. Prema uredbi iz 1938. Akademija je imala 4 razreda: filozofsko-filološko-historijski, pravni, matematičko-prirodnoznanstveni i umjetnički.Članovi su počasni, redoviti i dopisni. Godine 1948. Akademija znanosti in umetnosti promijenila je ime u Slovenska akademija znanosti in umetnosti. 

Akademija danas ima 6 razreda:

1. za povijesne i društvene znanosti
2. za filološke i literarne znanosti
3. za matematičke, fizikalne i tehničke znanosti
4. za prirodoslovne znanosti
5. za umjetnosti
6. za medicinske znanosti

Vanjske poveznice
-----------------

* Slovenska akademija znanosti i umjetnosti
**Charles Edward Stuart** poznat i kao *Mladi pretendent* ili *Bonnie princ Charlie*, punim imenom *Charles Edward Louis Philip Casimir Stuart* 
(Rim (Papinska Država), 31. decembar 1720. - Rim (Papinska Država), 31. januar 1788.) bio je posljednji ozbiljni 
pretendent na škotsko - englesko - irski tron iz Dinastije Stuart.

Jakobitski favorit kog su oni htjeli instalirati za kralja kao - Charlesa III i vođa neuspjele jakobitske bune vođene od 
1745. - 1746.

Biografija
----------

Charles Edward Stuart bio je sin Jamesa Francisa Edwarda i Marije Clementine Sobieske, 
rođen u Rimu, gdje mu je papa Klement XI. pružio gostoprimstvo i podupirao ga. Njegov otac - *Stari stuartski pretendent* bio je sin posljednjeg 
engleskog katoličkog kralja Jamesa II koji je svrgnut s vlasti i protjeran 1690.

Charles Edward Stuart vodio je od 1745. - 1746. posljednju jakobitsku bunu zvanu *Četrdesetpeta*, koja je kasnije jako opjevana i 
romantizirana. Prilike te 1745. godine izgledale su beznadno, jer se druga francuska invazija, planirana za godinu prije toga nije izvela, pa se mala 
pomoć mogla očekivati ​​od te strane.

Broj škotskih gorštaka po Highlandsu spremnih da se odazovu ustanku bio manji nego 1715. a stanovnici Lowlandsa (ravnice) apatični ili čak neprijateljski raspoloženi. Ali su prevagnuli šarm i hrabrost mladog princa Charlesa Edwarda Stuarta i odsutnost vladinih vojnika, koji su se upravo tad borili po evropskom kontinentu pa se taj ustanak pretvorio u najopasniji. 
U roku od samo nekoliko tjedana, Charles je ovladao Škotskom pobjedivši vladine snage u Bitci kod Prestonpansa 21. septembra.
Iako je bio potpuno razočaran, razvojem bune po Engleskoj, on se svejedno uputio prema jugu i do 4. decembra domarširao do engleskog Derbya. Tu je u Bitci kod Falkirka, 17. januara 1746. uspio još jednom poraziti vladine snage, prije nego se povukao u Highlands.

Kraj njegove pobune zbio se 16. aprila, kada ga je William August, vojvoda od Cumberlanda, pobijedio u Bitci kod Cullodena, pored 
Invernessa.

Odmah nakon bitke pogubljeno je oko 80 pobunjenika, a puno njih koji su se razbježali, pohvatano je kasnije i bezobzirno pobijeno ili prognano iz Škotske.
Sam Charles Stuart skrivao se i bježao od vladinih vojnika po brdima Highlandsa, punih pet mjeseci sve do 20. septembra kad je uspio pobjeći u Francusku, uz pomoć Flore Macdonald.

Nakon tog je Charles Edward bezupješno pokušavao po evropskim dvorovima pronaći saveznike koji bi mu pomogli da povrati krunu. Od 1766. živi u Rimu gdje je i umro.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „*Charles Edward, the Young Pretender*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 18. 12. 2014.
2. 1 2 3 4  „*Jacobite*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 18. 12. 2014.

Vanjske veze
------------

***Charles Edward Stuart*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Charles Edward, the Young Pretender* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
Image du manuscrit médiéval intitulé Commentariorum in Somnium Scipionis de MacrobeSrednjovekovni rukopis Makrobijevih *Komentara Scipionovog sna*.
***Scipionov san*** (latinski: ) naziv je za završni deo inače izgubljene šeste knjige Ciceronovog filozofskog dela *Država* *(De re publica)*. *Scipionov san* ima oblik priče koju pripoveda Scipion Emilijan. On priča kako je 148. pne. dve godine pre pada Kartagine, posetio dvor numidskog kralja Masinise u Africi. Nakon što su se pogostili na gozbi i otišli na počinak, Scipionu Emilijanu u snu se ukazao Scipion Afrikanac, njegov adoptivni deda, pobednik nad Hanibalom u drugom punskom ratu. On mu predskazuje budućnost, podstiče ga da se pridržava ideala vrline i patriotizma te da ne obraća pa nju na zemaljsku slavu, budući da duše onih koji su predano služili domovini nakon smrti čeka nebesko stanište. U spisu se daje i Ciceronovo viđenje kosmosa, koje je preuzeo od grčkih filozofa, posebno od pitagorejaca za podelu kosmosa na nebeske sfere i za podelu Zemlje na klimatske zone. Tako je Ciceron, osim što je na pesnički način u jednu celinu povezao učenja o duši raznih filozofskih škola, u *Scipionovom snu* dao i prvi prikaz astronomskih znanja onoga doba na latinskom jeziku.

Ciceron je *Scipionov san* napisao po ugledu na Platona, koji je svoju *Državu* završio viđenjem Era, sina Armenijevog, gde se takođe pokazuje kako časni ljudi nakon smrti bivaju nagrađeni i time se idealnoj državi, kakvu je zamislio filozof, daje neka natprirodna i sudbinska potvrda. Naime, na kraju svoje *Države* Platon raspravlja o besmrtnosti duše i opisuje kako je neki vojnik po imenu Er iz Pamfilije poginuo u boju; nakon deset dana, dok se po bojnom polju skupljaju leševi da bi se spalili na lomači, on ustaje iz mrtvih i priča šta je sve video na onom svetu. Na isti način temi besmrtnosti duše prilazi i Ciceron, ali da bi izbegao kritiku i podsmeh koju je još ranije Platonova priča izazvala kod mnogih, naročito kod epikurejaca, Ciceron svoju viziju onog sveta prikazuje kroz san koji se usnio Scipion Emilijan i koji ovaj potom saopštava svojim prijateljima okupljenim na njegovom imanju za vreme Latinskih ferija 129. pne. Trećeg dana razgovora, kad se pričalo o religiji, Scipion priča o svom snu, koji je usnio dvadaset godina ranije, 149. pne. kad je bio gost numidskog kralja Masinise.

*Scipionov san* sačuvan je u komentaru koji je uz taj deo 6. knjige Ciceronove države napisao poznoantički latinski pisac Makrobije. *Scipionov san* već se tada objavljivao kao zasebno delo i izvršio je veliki uticaj na poznoantičku i srednjovekovnu vizionarsku književnost, a na grčki ga je još u 14. veku prevodio vizantijski monah Maksim Planud.

Literatura
----------

* Budimir, Milan; Flašar, Miron (1991). *Pregled rimske književnosti*. Beograd: Naučna knjiga.
* Gavela, Branko; Tomović, Vasilije (1987). *Ciceron: Filozofski spisi*. Beograd: Matica srpska.
* Howatson, M. C. (1997). *The Oxford Companion to Classical Literature*. Oxford. New York: Oxford University Press.
**Zagonetački starina** (doajen enigmatike, zagonetački doajen), počasni naslov koji je EUB dodjeljivao svom članu-zagonetaču s najduljim zagonetačkim stažom.

Prvim starinom proglašen je 14. IX. 1969. u Vinkovcima, na **Danu zagonetača**, zagrebački enigmat Zlatan Čop (1905-1977). Nakon njegove smrti (26. XI. 1977) taj je naslov službeno upražnjen pa je Savjet EUČ-a 4. II. 1979. godine za drugog zagonetačkog starinu proglasio splitskog enigmata Božidara Vranickog (1903-1980), poznatog pod pseudonimom Boživran, koji je u to vrijeme imao aktivan enigmatski staž od 60 godina (1918-1978).

Nakon smrti B. Vranickog (11. XII. 1980) naslov je opet postao upražnjen pa je Predsjedništvo EUČ-a 31. I. 1981. za doajena proglasilo splitskog zagonetača i odgonetača Niku Marianija (1909-1984), koji je tada imao 55-ogodišnji zagonetačko-odgonetački staž.

Prema članku Slavka Peleha iz *"Zagonetača"* broj 307 Niko Mariani je bio prvi nosilac novoustanovljene titule **vicedoajena** zagonetaštva, koja mu je dodijeljena 4. II. 1979. godine.

Izvori
------

* S(lavko) P(eleh): *"Skice za Zagonetački leksikon"*, Zagonetač (Čvor-razbibriga, 171) , ... 42, 3 - Bjelovar, 15. XII. 1973.
* vm Slavko Peleh: *"Boživran doajen našeg zagonetaštva, a..."*, Zagonetač (Čvor-razbibriga, 332), ... 192, 1 - Bjelovar, 17. III. 1979.
* Stjepan Horvat: *Leksikon zagonetača Jugoslavije*, Bjelovar, 1979. (s. v. ČOP, Zlatan)
* vm Slavko Peleh: *"Niko Mariani vicedoajen?"*, Zagonetač (Čvor-razbibriga, 367), ... 227, 3 - Bjelovar, 19. VII. 1980.
* vm Slavko Peleh: *"Doajen sastavljača i odgonetača"* (Niko Mariani), Zagonetač (Čvor-razbibriga, 383), ... 243 (greškom 343!), 1-2 - Bjelovar, 28. II. 1981.
* Slavko Peleh: *"Niko Mariani (1909-1984"* (Niko Mariani), Zagonetač, XVI, 307 (16), 7 - Bjelovar, I-II. 1985.
* Željko Bilankov: *"In memoriam doajenima!"* (Vranicki, Mariani), Zagonetač, XX, 323 (32), 13 - Bjelovar, 1. VII. 1989.
**Charles Edmund Lazar Horman** (15. maj 1942 – 18. septembar 1973) bio je američki novinar i sineast, poznat po tome što je neposredno nakon državnog udara u Čileu bio uhapšen i likvidiran od u puču uspostavljenog desničarskog pro-američkog režima. Hormanova je sudbina postala poznata zahvaljujući naporima njegove supruge Joyce i oca, poslovnog čovjeka Edmunda Hormana, koji je bio doletio u Čile kako bi istraživao nestanak svog sina koga je vojska bila dovela u zloglasni improvizirani zatvor na Nacionalnom stadionu. Hormanovi su postali uvjereni da je u nestanku i likvidaciji važnu ulogu igrala američka vlada, zabrinuta da bi Charles Horman mogao imati dokaze o američkom učešću u puču i krvavim događajima koji su uslijedili. Ti su navodi bili djelomično potvrđeni kada je 1999. godine sa nekoliko dokumenata State Departmenta skinuta oznaka tajnosti. Čileanski sud je 2015. dvojicu oficira osudio na višegodišnje zatvorske kazne zbog uloge u Hormanovom ubistvu.

Slučaj Horman je 1978. opisan u knjizi *The Execution of Charles Horman: An American Sacrifice* američkog publicista Thomasa Hausera, a ona je četiri godine kasnije postala predloškom za igrani film *Nestali* u kome je Hormanov lik tumačio John Shea.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* Charles Horman Truth Foundation
* State Dept. Memos regarding Horman (both the blacked-out version given to the family and the more complete version released in 1999)
* Was U.S. Journalist Charles Horman Killed by Chile’s Coup Regime With Aid of His Own Government? (interview with widow Joyce Horman)
* *Missing* na IMDb-u (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 23396659
* LCCN: n78027130
* ISNI: 0000 0000 2447 6477
* GND: 1179825934
* SUDOC: 027484580
* BNF: cb119514216 (podaci)
* NKC: jo20231186523

 |
**Demokratski front** je bila politička koalicija u Crnoj Gori, na čijem se čelu nalazio bivši ministar spoljnih poslova Crne Gore i ambasador Savezne Republike Jugoslavije u Italiji Miodrag Lekić. Koaliciju čine tri političke partije: 

* Nova srpska demokratija (lider Andrija Mandić)
* Pokret za promjene (lider Nebojša Medojević)
* grupa nestranačkih ljudi, bivše krilo Socijalističke narodne partije Crne Gore pod vođstvom nekadašnjeg partijskog lidera i vođe opozicije Predragom Bulatovićem
* Demokratska stranka jedinstva (lider Zoran Žižić)
* niz nestranačkih intelektualaca i javnih ličnosti

Demokratski front predstavlja koaliciju koja je nastupila na parlamentarnim izborima u Crnoj Gori, krajem 2012. godine, kao oponent vladajućoj Demokratskoj partiji socijalista.

Socijalistička narodna partija je izašla 5. avgusta 2012. godine na konferenciju, sa saopštenjem da će pristupiti Demokratskom frontu, samo ukoliko se toj partiji omogući da na izbornoj listi ima 40 svojih kandidata, odnosno jednu polovinu, a da ostalih 40 mesta podele Nova srpska demokratija i Pokret za promjene. Socijalistička narodna partija je posle razgovora na kraju odbila učešće u DF-u ali je jedan deo njenih članova pod vođstvom Predraga Bulatovića odlučilo da samostalno pristupi ovoj koaliciji.

Na parlamentarnim izborima 2012. DF osvaja 22,8% glasova, 20 poslanika i time je postala najjača opoziciona snaga u crnogorskom parlamentu.

Program
-------

Demokratski front sebe definiše kao „asocijaciju slobodnih ljudi, političkih i društvenih subjekata, okupljenih oko cilja demokratske promjene i dostojanstvenog života u Crnoj Gori".

Demokratski front kao svoje osnovne ciljeve navodi „zaustavljanje tragičnih međunacionalnih podjela, spriječavanje daljeg moralnog razaranja Crne Gore, obnavljanje ekonomske snage zemlje, izgradnju modernih demokratskih institucija i podizanje građanskog povjerenja u iste, odbranu i očuvanje još neotuđenih i nepotrošenih resursa za budućnost generacijama koje će tek doći".

Kontroverze
-----------

Lideri ove partije su osumnjičeni da su u toku izbora u oktobru 2016. godine učestvovali u pokušaju državnog udara. Međutim, lideri partije su odbacili ovakve optužbe kao neosnovane, a čitav proces nazvali montiranim.

Spoljašnje veze
---------------

* Internet stranica Demokratskog fronta Arhivirano 2014-04-24 na Wayback Machine-u
* Fejsbuk stranica Demokratskog fronta
**Vladičanski dvor** se nalazi samom kraju Zmaj Jovine ulice u Novom Sadu. Dvor predstavlja jedno od najvrednijih arhitektonskih dela u Novom Sadu.

Prvi episkopski dvor u Novom Sadu sagradio je vladika Visarion Pavlović 1741. godine u neposrednoj blizini tek izgrađene Saborne crkve. Glavna fasada bila je okrenuta ka jednom zabarenom rukavcu Dunava, u pravcu današnje Riblje pijace. O velikom «smradu i dreki» mnogobrojnih žaba i nedostatku čistog vazduha i Sunca, kao o velikom problemu gospode bačkih episkopa, pisao je kasnije, krajem 19. veka, u svojim sećanjima, hroničar varoši Mihajlo Polit-Desančić. Utisak je da upravo zbog navedenih problema i nije bilo nekog većeg žaljenja kada je dvor srušen u bombardovanju juna 1849. godine.

Pitanje gradnje novog dvora pokrenuto je odmah 1849. godine. Projekat je izradio čuveni arhitekta Vladimir Nikolić 1899. godine, ali ga nije potpisao, što umesto njega čini Ferenc Rajhl. Ovo je urađeno zbog prašine koja se digla oko toga što je navodno patrijarh Georgije Branković protežirao svoje kumče Nikolića. Da bi se prašina slegla, Nikolić je ustupio svoj plan Rajhlu. Sam je to vrlo jednostavno prokomentarisao: «Napravio sam plan, Rajhl je potpisao, dvor se gradi i mirna Bačka».

Tako Novi Sad dobija jednu veoma atraktivnu, ali za građane i danas tajnovitu, palatu. Njen neobičan izgled nastao je kao posledica uticaja pravila koja su bila uspostavljena u bečkom klubu profesora Teofila Nanzena čiji je Nikolić bio član. Tako je fasada pored simbioze vizantijskih i istočnjačkih arhitektonskih i dekorativnih elemenata, poprimila i elementa srpskih srednjovekovnih manastira (bifore i trifore). 

Vladičanski dvor
Velika rezidencija bačkog episkopa završena je 1901. godine prilikom čega je vladika Mitrofan Šević upriličio prigodnu svečanost. Kao gosti, pored mnogih uvaženih ličnosti, bili su i patrijarh srpski, njegovo prvosveštenstvo gospodin Georgije Branković, zatim Pavle Peter kao predstavnik austrougarskih vlasti i Ilarion Ruvarac, veliki srpski književnik, duhovnik i istoričar.

Danas fasada Vladičanskog dvora privlači poglede prolaznika. Bifore na prozorima podsećaju na one čuvene studeničke, a romantični duh fasade upotpunjuje ambijent starog gradskog jezgra. Danas se u ovom zdanju nalazi sedište episkopa bačkog gospodina Irineja Bulovića, jednog od najškolovanijih sveštenika Srpske pravoslavne crkve i profesora na Bogoslovskom fakultetu u Beogradu. 

Spomenik Jovana Jovanovića Zmaja ispred Vladičanskog dvora
Ispred dvora, na mestu nekadašnjeg krsta od ružičastog mermera (premešten u portu Saborne crkve) nalazi se spomenik Jovanu Jovanoviću Zmaju postavljen 1984. godine. Pesnik je predstavljen u prirodnoj veličini u trenutku svoje šetnje koju je za života obavljao rutinski svaki dan baš ovim sokakom. Danas se oko spomenika organizuje centralna poslava Zmajevih dečjih igara.

Spoljašnje veze
---------------

***Vladičanski dvor u Novom Sadu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Vladičanski dvor u Novom Sadu
**Sedma beogradska gimnazija** je gimnazija koja se nalazi na opštini Zvezdara u naselju Mirijevo. Smeštena je u objektu nekadašnje osnovne škole „Vukica Mitrović". 
Ima 746 učenika raspoređenih 25 odeljenja društevno-jezičkog i prirodno-matematičkog smera. Funckiju direktora gimnazije vrši profesor Miroslav Markićević.

Istorijat
---------

Sedma gimnazija osnovana je prvi put školske godine 1953/54. spajanjem *Šeste muške* i *Treće ženske gimnazije*. Već 1958. spojena je sa Devetom beogradskom gimnazijom pod novim nazivom — Šesta beogradska gimnazija. Drugi put se osniva 1960. godine, a prestaje sa radom školske 1986/87..

Treći put, na dan 25. aprila 2002. godine osniva se ponovo, ali ovaj put u Mirijevu u prostorijama bivše osnovne škole. U septembru mesecu prima prvu grupu gimnazijalaca, po četiri odeljenja prirodnog i društvenog smera. Danas se u gimnaziji odvija kabinetska nastava u dve smene sa oko 750 učenika u 25 odeljenja..

Vidi još
--------

* Šesta beogradska gimnazija
* Deveta beogradska gimnazija

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanična prezentacija Sedme beogradske gimnazije (`sh`)
*Za ostala značenja, v. Tir (razvrstavanje).*
Tirska trijumfalna kapija
**Tir** (arapski **صور** *Ṣūr*, fenički **Ṣur**, hebrejski **צור** *Tzor*, Tiberijski hebrejski **צר** *Ṣōr*, akadski **Ṣurru**, grčki **Τύρος** *Týros*) je grad u Južnom guvernatoratu Libanona. U njemu živi oko 140.000 stanovnika. Tir se nalazi na obali Mediterana, odnosno 80 km (50 mi) južno od Beiruta. Naziv grada znači *"stijena"*. 

Tir je drevni feničanski grad i legendarno rodno mjesto Evrope i Didone. Danas je četvrti po velični grad u Libanonzu  i jedna od najvažnijih pomorskih luka, koja je na francuskom pozata koa Soûr. Tir je popularno turističko odredište. U njemu se nalaze brojna arheološka nalazišta i znamenitosti, uključujući rimski Hipodrom koji je unesen u UNESCO-v popis Svjetske baštine 1979 (Rezolucija 459).

Povezano
--------

* Popis tirskih kraljeva

Vanjske veze
------------

***Tir*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lebanon, the Cedars' Land: Tyre
* Tyre On EarthSpots.com View Tyre and surrounding area via satellite images & maps
* Tyre entry in historical sourcebook by Mahlon H. Smith with picture of Tyrian silver shekel.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 124395803
* LCCN: n85064197
* GND: 4061314-8
* SUDOC: 027763781
* BNF: cb11973663k (podaci)

 |

| * p
* r
* u
Svjetska baština u Libanonu |
| --- |
|  | 
Omejidske ruševine kod Andžara  • Antički Baalbek  • Drevni grad Byblos  • Sveta Dolina Kadiša (*Quadi Qadisha*) i Božji cedrovi (*Horsh Arz el-Rab*)  • Drevni grad Tir
 | Libanonska zastava |
**Tjedan** ili **sedmica mržnje** (engleski: ) je naziv za fiktivni godišnji period javnih manifestacija opisan u Orwellovom romanu *1984*. U njemu građani države Oceanije - prolovi i članovi Vanjske partije - sudjeluju u masovnim manifestacijama u kojima se kroz skandiranje parola, pjevanje pjesama i nošenje trasnparenata iskazuje mržnja prema državni neprijateljima, bilo unutrašnjim, bilo vanjskim. Prema navodima romana, takve se manifestacije obično održavaju kasnog ljeta.

U romanu je objašnjeno da takva manifestacija služi u iste svrhe kao svakodnevni javni ritual poznat kao Dva minuta mržnje.

Kao i drugi izrazi iz romana, i on je ušao u rječnike. Prvi je put korišten kako bi se, na pežorativan način, opisala slične javne manifestacije u SSSR-u i drugim državama Istočnog bloka na samom početku hladnog rata.

Napomene
--------



| * p
* r
* u
*Hiljadu devetsto osamdeset četvrta* Georgea Orwella |
| --- |
| Likovi | 
* Winston Smith
* Julia
* O'Brien
* Big Brother
* Emmanuel Goldstein

 |
| Mjesta | 
* Države u *1984*
* Oceanija
* Eurazija
* Istazija
* Aerodromska pista Jedan
* Soba 101

 |
| Klase | 
* Uža Partija
* Šira Partija
* Prolovi
* Bratstvo

 |
| Ministarstva | 
* Ministarstvo ljubavi
* Ministarstvo mira
* Ministarstvo obilja
* Ministarstvo istine

 |
| Koncepti | 
* Ingsoc
* Novogovor
* Dvomisao
* Dobromisao
* Dva + dva = pet
* Zlomisao
* Policija misli
* Telekran
* *Teorija i praksa oligarhijskog kolektivizma*
* Dva minuta mržnje
* Tjedan mržnje
* Prolefeed
* Ne-ličnost

 |
| Adaptacije | 
* američka TV-drama 1953.
* BBC-jeva TV-drama 1954.
* film iz 1956.
* Diamond Dogs
* Appleova reklama
* film iz 1984.
* parodija iz 1999.
* opera iz 2005.

 |
| Uticaj | *Nineteen Eighty-Four* u popularnim medijima |
Koordinate: 41° 42′ 36" SGŠ, 22° 47′ 34" IGD

**Vladimirovo** (mak. *Владимирово*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Vladimirovo je u sastavu opštine Berovo.

Prirodni uslovi
---------------

Vladimirovo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije.

Od najbližeg grada, Berova, naselje je udaljeno 8 kilometara zapadno.

Naselje Vladimirovo se nalazi u istorijskoj oblasti Maleševo. U oblasti Maleševskih planina, na zapadnom obodu Berovskog polja. 

Istočno od naselja teče reka Bregalnica gornjim delom svog toka.

Nadmorska visina naselja je približno 850 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Vladimirovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 861 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.berovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Berovo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)[*mrtav link*]

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Berovo |
| --- |
| **Berovo** • 
Budinarci •
Vladimirovo •
Dvorište •
Mačevo •
Mitrašinci •
Ratevo •
Rusinovo •
Smojmirovo |  |
»Alegorija Čistilišta« (Giovanni Bellini, Firenca, Galleria degli Uffizi.)
**Čistilište** (latinski: *purgatorium*) je naziv za čišćenje duše nakon smrti, s ciljem postizanja svetosti potrebne za ulazak u raj. Pojam se pojavljuje gotovo isključivo u katoličanstvu kao dogma vjere.
U književnosti, talijanski pjesnik Dante Alighieri, napisao je istoimenu knjigu u trilogiji Božanstvene komedije. U Bibliji se postojanje Čistilišta nigdje izričito ne spominje.

Katolički nauk o čistilištu
---------------------------

Prema nauku Katoličke crkve, ljudi koji umiru u milosti i prijateljstvu s Bogom, a nisu potpuno čisti, iako su sigurni za svoje vječno spasenje, poslije smrti bit će podvrgnuti čišćenju kako bi mogli konačno ući u nebesku radost. Takvo čišćenje izabranih, koje ni počemu nije slično kazni za osuđene, Crkva naziva Čistilištem. 

S obzirom na Čistilište Katolička crkva je svoje vjerovanje izrazila na Firentinskom i Tridentskom saboru. Ova se crkvena predaja poziva na neka mjesta Svetoga pisma, te govori o čistilišnoj vatri. 

Usto, nauk o Čistilištu oslanja se na običaj molitve za pokojne, o čemu govori opet Sveto pismo: "Zato je (Juda Makabejac) za pokojne prinio žrtvu naknadnicu, da im se oproste grijesi" (2 Mak 12,46).

Katolički katekizam tako zaključuje: »Crkva je, od prvih vremena, častila spomen mrtvih i za njih prinosila molitve, poglavito misnu žrtvu, da bi, očišćeni, mogli prispjeti k blaženom gledanju Boga. Crkva također preporučuje milostinju, oproste i djela pokore u korist pokojnika« (usp. *Katekizam Katoličke Crkve*, 1030-1032).

Protestantski stav o čistilištu
-------------------------------

Protestanti odbacuju postojanje Čistilišta.

Židovski stav o čistilištu
--------------------------

Židovi ne vjeruju u postojanje čistilišta i pakla, jer kazna za grijeh nije život vječni, već smrt. Isto vjeruju i Adventisti sedmog dana.

Muslimanski stav o čistilištu
-----------------------------

Muslimani ne mogu imati stav o čistilištu jer ne vjeruju u čistilište. Kod muslimana postoji samo Dženet (raj) i Džehenem (pakao). Ništa nema između njih.

Pravoslavci
-----------

Pravoslavci također ne vjeruju u postojanje čistilišta, iako se mole za mrtve.

Stav ostalih religija o čistilištu
----------------------------------

Čistilište u književnosti
-------------------------

Čistilište je naziv druge knjige, iz trilogije Danteove Božanstvene komedije.

Postoji mišljenje, da Duh iz Shakespearovog Hamleta dolazi iz čistilišta. 

Pisac Piers Anthony u svojim knjigama, piše o Čistilištu, kao o mjestu između Raja i Pakla.

***Čistilište*** na Wikimedijinoj ostavi
**Sedma koalicija** je koalicija Austrije, Holandije, Pruske, Rusije, Švedske, Velike Britanije i brojnih nemačkih država. 

Sedma koalicija je nastala na brzinu kad se Napoleon vratio u Francusku, a pre njegovog ulaska u Pariz. Šest dana pre nego što je Napoleon došao do Pariza, na Bečkom kongresu je 13. marta 1815. bio proglašen pobunjenikom, a 17. marta 1815. četiri velike sile Velika Britanija, Pruska, Rusija i Austrija su se međusobno obavezale da će prikupiti 150.000 vojnika da bi svrgnuli Napoleona.
Napoleon nije uspeo u pokušajima da uveri nekoga od članova Sedme koalicije da odustane od koalicije. Zbog toga je smatrao da je njegova jedina šansa ako prvi napadne, pre nego što koalicija sakupi svu vojsku. Kad bi južno od Brisela uništio koalicijske snage, pre nego što dobiju pojačanja, tada bi Britance mogao da vrati na more, a Prusku izbaci iz rata.

Najveće bitke Sedme koalicije su bile:

* bitka kod Linjija 16. jun 1815.
* bitka kod Katr Bra 16. jun 1815.
* bitka kod Vavra 18. jun 1815. i 19. jun 1815.
* bitka kod Vaterloa 18. jun 1815.

Kod Linjija je francuska vojska pod Napoleonovim zapovedništvom naterala prusku vojsku u beg u neredu. Kod Katr Bra je istoga dana levo krilo francuske armije pod komandom maršala Neja blokiralo savezničku vojsku, koja je krenula da pomogne Prusima u bici kod Linjija. Najveća i odlučna bitka je bila bitka kod Vaterloa 18. juna 1815. Većinu toga dana malo veća francuska vojska napadala je savezničku vojsku, u kojoj su Englezi bili većina. Dolazak Prusa u kasno popodne preokrenuo je bitku, pa je omogućio odlučnu pobedu vojvode od Velingtona nad Napoleonom. Vavr je predstavljao francusku taktičku pobedu, ali ta bitka je odvukla francuske snage od mesta gde su bile potrebnije. Pruska zaštitnica se sukobila sa francuskom poterom i uspela je da veže dovoljno francuskih snaga, koje su mogle pomoći Napoleonu na Vaterlou.
Napoleonovih sto dana završilo je 28. juna 1815. kada je kralj Luj XVIII ponovo došao na vlast.

Vidi još
--------

* Napoleonovi ratovi
* Prva koalicija
* Druga koalicija
* Treća koalicija
* Četvrta koalicija
* Peta koalicija
* Šesta koalicija