recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Stara željeznička stanica
**Zgrada stare željezničke stanice** u Sanskom Mostu je sagrađena tokom vladavine Austrougarske Monarhije 1913. godine. Na sastanku Komisije za očuvanje nacionalnih spomenika održanom od 6. do 8. novembra 2013. zgrada je proglašena za Nacionalni spomenik BiH

Historija
---------

Izgradnja šumskih željeznica u Bosni i Hercegovini za vrijeme austrougarske uprave najuže je povezana sa eksploatacijom bosanskih šuma i razvitkom drvne industrije. Austrougarska uprava vidjela je u šumskom bogatstvu Bosne i Hercegovine važan izvor javnih prihoda. U početku se nije moglo pristupiti eksploataciji šuma u većim razmjerama zbog nedostatka potrebnih komunikacija. Da bi se to postiglo, bile su potrebne velike investicije za postrojenja za preradu drveta i izgradnju šumskih komunikacija, odnosno šumskih željezničkih kolosijeka. Pred kraj austrougarske uprave, krajem 1916. godine u Bosni i Hercegovini bilo je oko 1220 km šumskih pruga. Najveće su bile pruge bečkog industrijalca Ota Štajnbasa u zapadnoj Bosni koje će se kasnije nazivati "Šipadove pruge". Njima su pripadale i pruge Prijedor – Sanski Most - Srnetica – Drvar – Lička Kaldrma i Srnetica – Mliništa – Jajce. Ove pruge imale su vlastiti vozni i vučni park i ložionice.

Izgrađena je 1913. godine u sklopu projekta produženja uskotračne šumske pruge od Srnetice do Prijedora. Ukinuta je 1976. godine. Zgrada danas služi kao alternativni smještaj.

Opis
----

Zgrada Stare željezničke stanice u Sanskom Mostu je pravougaone osnove 18,48 x 10,30 m. Građevinski je u lošem stanju. Tokom rata u BiH znatno je oštećena. Danas se prizemlje objekta ne koristi pošto se nalazi u ruševnom stanju, i praktično je neupotrebljivo, dok se sprat koristi za stambenu namjenu.

Zgrada je većim dijelom zadržala svoju autentičnost, drveni trijem, prozori, vrata, dekoracija iznad prozora i vrata kao i vertikalna dekoracija na uglovima zgrade, zatim natpisi Sanski Most na zabatnim fasadama i na istočnoj fasadi. Pored velikog procenta autentičnosti, historijske i arhitektonske vrijednost, veliki značaj ovog objekta je to što on predstavlja jedan od simbola Sanskog Mosta, kao jednog od rijetkih objekata iz perioda austrougarske vladavine u BiH koji je sačuvan do danas. Dana 25. januara 2019. godine je izbio požar u zgradi, čime je još dodatno oštećena.

Literatura
----------

* Ajdin Fevzija - Historija željeznica Bosne i Hercegovine - Nacionalna univerzitetska biblioteka Bosne i Hercegovine, Sarajevo, 2006.
* Dževad Juzbašić - Izgradnja željeznica u BiH u svijetlu austrougarske politike od okupacije do kraja Kallayeve ere. - Akademija nauka i umjetnosti BiH Sarajevo, 1974.
*Za ostala značenja, v. Valencia (razvrstavanje).*

**Taifa Valencia** (španski: ) ponekad navođen i kao **Balansijski Emirat** (katalonski: ) bila je srednjovjekovno maursko kraljevstvo (*taifa*) u al-Andalusu sa sjedištem u Valenciji, koje je, s prekidima, postojalo od 1010. do 1238. Nastalo je kao upravna jedinica Kordopskog Kalifata od koga se 1021. otcijepilo u kaosu izazvanom građanskim ratovima za omejadsko prijestolje. Godine 1065. ju je pripojila Taifa Toledo, ali se od nje oslobodila 1075. i nezavisnost očuvala sve do 1099. Pred kraj tog perioda je njom nekoliko godina vladao znameniti španski junak El Cid. Nakon njegove smrti je Valenciju preuzela Kraljevina Kastilja, ali ju je već 1102. morala prepustiti Almoravidima. Valencia je nezavisnost ponovno nakratko stekla 1145. godine, ali ju je 1147. pokorila Taifa Murcia, da bi od 1172. bila pod vlašću Almohada. Nezavisnost je ponovno stekla 1229. ali je Valenciju 1238. konačno osvojila kršćanska Kraljevina Aragon.

Vanjske veze
------------

*
**Wenatchee** (Winatshipum, Wina't:ca, Piskwaus).- Naziv za više bandi i par malenih plemena Američkih Indijanaca porodice Salishan u područjima rijeke Wenatchee, Methow i područja uz jezero Chelan u Washingtonu. Pleme 1855. sudjeluje u potpisivanju ugovora 'Yakima', ali ne odlaze na rezervate. Po jeziku su im najsrodniji Columbia Indijanci (Sinkiuse). Negdje 1780. (prema Mooneyu), pleme je brojalo oko 1,400 duša.

Ime
---

Sami sebe ovi Indijanci nazivaju **.s.npeskwau'zux**, od čega su druga plemena napravila naziv Pisquow, odnosno Pisquouse ili Piskwaus. Imenom Wenatchee nazvali su ih Wasco Indijanci, što je postalo i popularan naziv za njih. Naziv Winatshipum izgleda ima isto porijeklo kao i Wenatchee. Yakima naziv *winätshi*, označava 'rijeku što izvire iz kanjona' (odnosno 'river issuing from a canyon,'). Naziv Wenatchee, pa stoga i Winatshipum, označavali bi 'narod na izvoru /rijeke Wenatchee', pritoke Columbije na kojoj žive Yakima Indijanci. Ovo potvrđuje i naziv Klickitat Indijanaca Awena'tchela, to jest "people at the coming- out or source," još je jedna varijanta istog imena, te nam ukazuje na lokaciju plemena u susjedstvu Yakima na izvorima rijeke Wenatchee.

Podjela
-------

*Plemena*

* *Sinia'lkumuk*, na Columbiji, između Entiat Creeka i rijeke Wenatchee.
* *Sinkumchi'muk*, na ušću Wenatcheeja.
* *Sinpusko'isok*, na pritokama Wenatcheeja, na mjestu Leavenwortha.
* *Sintia'tkumuk*, duž Entiat Creek.
* *Stske'tamihu*, 6 milja nizvodno od grada Wenatchee.

Bande

* Camiltpaw, na istočnoj obali Columbije.
* Shanwappom, na izvorima Klickitata
* Siapkat, zapadna obala Columbije, oko Bishop Rocka.
* Skaddal, rijeka Klickitat, zapadna obala Yakime, a kasnije nasuprot ušća Selah Creeka.

Kultura
-------

Područje Platoa rijeke Columbije poznato je po posebnom tipu kulture koju su razvila sva tamošnja plemena. Ona pripadaju po porijeklu u više porodica a najveće su Shahaptian, sa spomenutim plemenima Klickitat i Yakima, te plemena Salishan koja dijelom isto živi na Platou, među ostalima pripadaju im i pleme ili plemena Wenatchee, Indijanci Columbia, Chelan i drugi. Svi imaju kulturu vezanu uz ribolov i kopanje korijenja. Rani izvještaji spominju ova plemena kao prave ihtiofage (ichtiophagia) s veoma slabim zubima.

Wenatchee danas
---------------

Wenatchee danas žive na rezervatu Colville u konfederaciji 'Confederated Tribes of the Colville Reservation' koju čine zajedno s plemenima: Chelan, Colville, Entiat, Lake, Methow, Moses-Columbia, Nespelem, Nez Perce of Chief Joseph’s Band, Palus, Sanpoil i Sinkaietk. Rezervat se prostire na 2,100 četvornih milja. Takozvani 'Confederated Tribes of the Colville Reservation' vode su kao suvereni narod i frderalno su priznato pleme s preko 9,000 pripadnika. Vidi Colville Indian Reservation.

Vanjske veze
------------

* Wenatchee, Swanton
**Woccon**.- /Ime je nepoznatog značenja./ Pleme Siouan Indijanaca, srodno Catawbama, nastanjeno u ranom 18. stoljeću u području rijeke Neuse u Sjevernoj Karolini, vjerojatno blizu današnjeg Goldsboroa na mjestu današnjeg okruga Wayne. 
Prve vijesti o Wocconima dolaze od Lawsona oko 1701. koji je popisao nekih 150 riječi iz njihovog jezika, što ukazuje na činjenicu da su jezično najsrodniji plemenu Catawaba. Prema Dr. Douglas L. Rightsu njihovo porijeklo moglo bi biti od plemena Waccamaw. Wocconi učestvuju u ustanku Tuscarora protiv bijelih naseljenika, ali su uništeni. Ostaci plemena pridružili su se Catawbama i drugim Siouan plemenima, i moguće ušli u sastav današnjih Croatana. 
Prema Mooneyu (1928), populacija Woccona iznosila je oko 600 (1600); 120 ratnika (1709). Od njihovih sela pozmnata su nam Tooptatmeer i Yupwauremau u okrugu Greene.

Vanjske poveznice
-----------------

* Woccon Indian Tribe History
* Bladen Journal - Elizabethtown, North Carolina[*mrtav link*]
* Woccon Arhivirano 2007-09-29 na Wayback Machine-u
**Tributarna država** je izraz kojim se opisuje država kojoj je druga, u pravilu snažnija država, obavezala ne miješati u unutrašnje stvari, ali isključivo pod uvjetom da joj se redovno isplaćuje danak (latinski: ) koji je mogao biti u novcu, robama, ali ponekad i čisto simboličke prirode.

Koncept tributarne države je veliku važnost imao u istočnoj Aziji, gdje je je kineski car sebe smatrao gospodarom cijelog civiliziranog svijeta te je kupovina robe koje su donosili trgovci iz stranih zemalja bile tumačene kao plaćanje danka, odnosno priznanje njegove ovlasti, a prodaja kineske robe na strana tržišta tumačena kao prodaja. Time se, između ostalog, zaobilazila konfucijanska zabrana bavljenja trgovinom. 

Danas je koncept tributarne države napušten u međunarodnim odnosima, ali se zadržao na simboličkoj razini gdje četiri države današnje Malezije - Terengganu, Kelantan, Kedah i Pattani - svake godine šalju bunga mas, simbolički dar kralju Tajlanda, svom nekadašnjem sizerenu.

Uz pojmove tributarna država su danas vezani pojmovi država klijent, satelitska država, marionetska država.

V. također
----------

  

* Popis tributarnih država Carske Kine
**Taika Reforme (大化の改新, *Taika no Kaishin*?)** je naziv za skup doktrina koju je u Japanu, odnosno službenu ideologiju koju je godine 645. u Japanu uspostavio tadašnji car Kōtoku (孝徳天皇 Kōtoku-tennō). Riječ je o ukazima napisanima nedugo nakon smrti uglednog državnika princa Shotokua i puča u kome je likvidiran dotada dominantni Klan Soga (蘇我氏 Soga no uji). Krunski princ Naka no Ōe (koji će kasnije zavladati Emperor Tenji), njegov suradnik Nakatomi no Kamatari te car Kōtoku su zajedno radili na detaljima reformu. Car Kōtoku je zbog toga svoju vladavinu proglasio erom "Taika" (大化) ili "Velike reforme".

Reforme su započele sa agrarnom reformom, temeljenom na konfucijanskim idejama i filozofijom iz susjedne Kine, ali je njihov cilj bila veća centralizacija države i jačanje carskog dvora, i to kineskom modelu. Zbog toga su u Kinu poslani diplomati i nadareni učenici kako bi stekli što je moguće više znanja o oblastima kao što su kinesko pismo, književnost, religija i arhitektura, pa čak i načinu prehrane Kineza. Efekti Taika reformi su bili dalekosežni, pa se i danas mogu vidjeti u japanskoj kulturi i načinu života.

Izvori
------

### Napomene

Literatura
----------

* Sansom, George .(1958). *A History of Japan to 1334.* Stanford: Stanford University Press.
* Asakawa, Kan'ichi. (1903). *The Early Institutional Life of Japan.* Tokyo: Shueisha. OCLC 4427686; *see* online, multi-formated, full-text book at openlibrary.org

V. također
----------

* Shōen -- oblik japanskog feudalnog lena temeljen na Taika reformama.
* Japanska imena era -- Taika era
* Man'yōshū -- Književnost ere Taika
*Za ostale upotrebe, v. Trstenik (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 28′ 30" SGŠ, 21° 55′ 09" IGD

**Trstenik** (mak. *Trstenik*) je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Trstenik je naselje u okviru opštine Rosoman.

Prirodni uslovi
---------------

Trstenik je smešten u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 15 kilometara zapadno.

Naselje Trstenik se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini Crne reke, pritoke Vardara, u jugozapadnom obodu Tikveške kotline. Naselje je položeno na približno 150 metara nadmorske visine, na prvim bregovima iznad reke.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Trstenik je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imao 246 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (97%), a ostalo su Srbi.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinarosoman.gov.mk Zvanična stranica opštine Rosoman

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Rosoman |
| --- |
| **Rosoman** • 
Debrište •
Kamen Dol •
Kruševica •
Manastirec •
Mrzen Oraovec •
Palikura •
Ribarci •
Sirkovo •
Trstenik |  |
Ovo je članak o pripadnici dinastije Billung.  Za kćer Heinricha Lava, v. Gertrude od Bavarske.  Za njegovu majku, v. Gertrude od Süpplingenburga.  

**Gertrude od Saksonije** (nizozemski: ; o. 1030 – 4. august 1113), također poznata i kao **Gertrude Billung** bila je njemačka plemkinja koja je bila grofica Holandije, a potom Flandrije, odnosno regentica Holandije za vrijeme malodbnosti njenog sina.

Rodila se u porodici Billung kao kćer vojvode Bernarda II od Saksonije i Eilike od Schweinfurta. Oko 1050. se udala za grofa Florisa I od Holandije kome je rodila tri sina (među kojima i budućeg grofa Dirka V) i četvoro kćeri (među kojima i Berthu, buduću francusku kraljicu). Muž joj je umro 1061. što je iskoristio utrechtski biskup Willem I te napao i zauzeo veliki dio Grofovije Holandije. Gertrude, koja je tada vladala kao regent, bila je prisiljena povući se u Friziju.

Godine 1063. se Gertrude preudala za flandrijskog plemića Roberta koji je naslijedio njene zemlje i dobio nadimak "Frizijac". Neko vrijeme su oboje vladali kao ko-regenti za mladog Dirka. Sa Robertom je imala još petoro djece - dva sina (među kojima i budućeg flandrijskog grofa Roberta II) i tri kćeri (među kojima i buduću dansku kraljicu Adelu).

Vanjske veze
------------

* Genealogy A-Z Arhivirano 2006-03-22 na Wayback Machine-u
* Medieval Lands Project on Gertrude of Saxony

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Upražnjen/a**Titulu posljednji imao/la**Othelhilde** | **Grofica Holandije**1049–1061 | **Upražnjen/a**Titulu preuzeo/la**Othelhilde** |
| **Upražnjen/a**Titulu posljednji imao/la**Richilde, grofica Hainauta** | **Grofica Flandrije**1071–1093 | **Upražnjen/a**Titulu preuzeo/la**Clemence od Burgundije** |
Koordinate: 41° 49′ 41" SGŠ, 21° 52′ 34" IGD

**Đuzemelci** (mak. *Đuzemelci*) su naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Đuzemelci su selo u sastavu opštine Lozovo.

Prirodni uslovi
---------------

Đuzemelci su smešteni u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Velesa, naselje je udaljeno 25 kilometara seeveroistočno.

Naselje Đuzemelci se nalazi u zapadnom delu istorijske oblasti Ovče polje. Ono je smešteno u ravničarskom predelu, koji je dobro obrađen. Severno od naselja se izdižu najjužnije padine Gradištanske planine. Nadmorska visina naselja je približno 380 metara.

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Đuzemelci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 40 stanovnika.

Većinsko stanovništvo su etnički Makedonci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinalozovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Lozovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Lozovo |
| --- |
| **Lozovo** • 
Adžibegovo •
Adžimatovo •
Bekirlija •
Dorfulija •
Đuzemelci •
Karatmanovo •
Kišino •
Milino •
Saramzalino •
Ćoselari |
**Farnborough Airshow** prevedeno *Sajam avijacije Farnborough* je internacionalni sajam avijacije, koji se održava svake druge godine u engleskom gradu Farnborough na istoimenom aerodromu u Grofoviji Berkshire.

Historija
---------

Farnborough je bio prvi aerodrom podignut 1906. na britanskom tlu, sa njega je 1908. poletio i prvi britanski avion.

Od svog otvaranja 1948. Internacionalni sajam Farnborough postao je jedan od najznačajnijih događaja u svijetu avijacije. 
Genezu vuče od izložbi aviona koje je priređivao RAF i Udruženje britanskih proizvođača aviona.

Sajam održan 2014. okupio 1501 izlagača i 100 000 posjetitelja, koji su mogli vidjeti 179 novih aviona i letjelica. Na sajam je došla 81 vojna delegacija iz 50 država i 13 civilnih delegacija iz 9 zemalja.

Za vrijeme sajma održanog 1952. poginulo je 31 ljudi kad je na njih pao britanski lovački avion de Havilland Sea Vixen.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*History*" (engleski). TAG Farnborough Airport Limited. Arhivirano iz originala na datum 2016-07-11. Pristupljeno 23. 1. 2018.

Vanjske veze
------------

***Farnborough Airshow*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice sajma (`en`)
**Tesalonika** (grčki: ) (352 ili 345. pne. - 295. pne.) bila je drevna makedonska princeza, a kasnije i kraljica. Rođena je kao nezakonita kći kralja Filipa II i njegove tesalijske priležnice Nikesipolis. Otac je na dan njenog rođenja izvopjevao veliku pobjedu u Tesaliji, pa ju je zato nazvao "Tesalijska pobjeda" ("Thessaly" i "niki"). Ubrzo nakon rođenja joj je majka umrla, ali ju je pod svoje uzela kraljica Olimpijada, koja je s Nikesipolis bila dobra prijateljica. S obzirom da nije bila zakonito dijete, Tesalonika je bila uglavnom pošteđena dinastijskih spletki.

To se, međutim, promijenilo kada je 323. pne. umro njen polubrat Aleksandar Veliki, a dijadosi se počeli zanimati za njenu ruku smatrajući da će kroz brak legitmirati preuzimanje Aleksandrovog carstva. Tesalonika je sve vrijeme ostala vjerna svojoj pomajci, koju je godine 317. pne. pratila u Pidnu, gdje je poslije morala izdržati dugotrajnu opsadu od strane Kasandra. Godine 315. pne. Pidna je pala, a Olimpijada je pogubljena. Kasandar se potom oženio za Tesaloniku, te mu je rodila tri sina - Filipa, Antipatera i Aleksandra. Kasandar je svojoj supruzi odao počast tako što je novu makedonsku prijestolnicu Termu nazvao po njoj, pa se ona tako danas zove Thessaloniki ili Solun.

Nakon što je Kasandar umro 297. pne. a odmah iza njega i Filip, Tesalonika je pokušala nagovoriti Antipatera i Aleksandra da zajednički vladaju. Antipater je umjesto toga Aleksandra protjerao, a majku ubio.

U antičko vrijeme je Tesalonika bila predmetom legende prema kojoj joj je Aleksandar Veliki sa svojih putovanja u Aziji donio eliksir besmrtnosti. Kada je Tesalonika čula za Aleksandrovu smrt, bacila se u more, ali se nije mogla utopiti nego je postala morska sirena koja opsjeda brodove s pitanjem da li je njen brat živ. Ako bi čula vijest da je njen brat mrtav, pretvarala se u Gorgonu i proždirala brodove.

Eksterni linkovi
----------------

* Ancient Worlds - Thessalonike The Tragic Queen
* Lysimachos Biographies - Thessalonike Arhivirano 2007-07-20 na Wayback Machine-u
* The pedigree of Thessalonice of Macedonia Arhivirano 2008-04-05 na Wayback Machine-u
* Smith, William (ed.); *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, "Thessalonice", Boston, (1867)
**Deadose** (Agdoza, Doxsa, Igodosa, Jacdoas, Judosa, Yacdossa).- Attacapan pleme, srodno Bidaima, u ranom 18. stoljeću naseljeno u području gdje se spajaju rijeke Angelina i Neches u Teksasu, kao i kod zaljeva Galveston. Nešto iza 1720. godine Deadose se pokreću prema zapadu u područje između Brazosa i Trinityja, gdje se danas nalaze okruzi Leon, Madison, i Robertson. Između 1749. i 1751. Deadose zajedno sa Attacapan plemenima Akokisas, Bidais, i Patiris kraće vrijeme žive na misiji San Ildefonso kod današnjeg Rockdalea u okrugu Milam. Nešto ih malo kasnije, pod imenom Yacdossa, odlazi na misiju San Antonio de Valero. U drugoj polovici 18 stoljeća Deadose se s vremenom priključuju Tonkawan plemenima Ervipiames, Mayeyes, i Yojuanes, što Thomas N. Campbella navodi na pomisao da bi mogli biti i Tonkawansko pleme , no ovo nije prihvaćeno. Deadose su kontakti sa bijelcima doveli do istrebljenja zbog raznih zaraza (boginja, etc.). Nešto preživjelih se u devetnaestom stoljeću priključilo Bidaima, a dio je apsorbiran od Tonkawa. ' *Swanton griješi* ', kaže Thomas N. Campbell , kada Yacdossa Indijance iz misije San Antonio de Valero drži Coahuiltecanima.

Literatura
----------

* *Herbert Eugene Bolton*, ed. and trans. Athanase de Mézières and the Louisiana-Texas Frontier, 1768-1780 (2 vols. Cleveland: Arthur H. Clark, 1914).
* *Herbert Eugene Bolton*, Texas in the Middle Eighteenth Century (Berkeley: University of California Press, 1915; rpt. Austin: University of Texas Press, 1970).
* *Peter P. Forrestal*, trans. The Solís Diary of 1767, ed. Paul J. Foik (Preliminary Studies of the Texas Catholic Historical Society 1.6 [March 1931]).
* *Andre Sjoberg*, The Bidai Indians of Southeastern Texas (M.A. thesis, University of Texas, 1951).
* *J. R. Swanton*, Linguistic Material from the Tribes of Southern Texas and Northeastern Mexico (Washington: Smithsonian Institution, 1940).
* *John R. Swanton*, The Indians of the Southeastern United States (Washington: GPO, 1946).

Vanjske poveznice
-----------------

* Deadose Indians
Gaj Marije Mlađi u "Promptuarii Iconum Insigniorum "
**Gaj Marije Mlađi** (*Gaius Marius Minor*, također poznat kao **Marije Mlađi** (110. pne. ili 108. pne. - 82. pne.) bio je rimski političar, poznat prije svega kao sin proslavljenog vojskovođe, političara i reformatora Gaja Marija. Njegova strina Julija bila je strina diktatoru Juliju Cezaru.

U mladosti se Marije obrazovao zajedno s Titom Pomponijem Atikom i Ciceronom od strane grčkih tutora. Kao i njegov otac, Marije je svoju političku karijeru gradio kao pripadnik popularske stranke. Kada mu je otac umro godine 86. pne. preuzeo je njeno vodstvo. Antički izvori tvrde da mu je nedostajala očeva karizma, te da je popularnost temeljio prije svega na porodičnom imenu.

Godine 82. pne. je izabran za konzula. To je bio prije svega politički manevar njegovog kolege Karbona, kako bi stvorio narodnu podršku za rat protiv Sule; Marije je inače bio premlad da bi se mogao izabrati za konzula. Stranka populara je imala dvojicu kvalificiranijih kandidata - njegovog rođaka Marija Gratidijana i Kvinta Sertorija, ali se odlučila za simbolički izbor. Marije je oženio Muciju, kći Kvinta Mucija Scevole Augura.

U građanskom ratu godine 82. pne. je Sula sa svojom vojskjom uspio poraziti Marijevu vojsku u bitci kod Sakraportuma. Marije se sa 7000 preživjelih vojnika sklonio u tvrđavu Praeneste. Tamo ga je opsjeo Sulin legat Kvint Lukrecije Ofela koristeći brzo sagrađene barikade. Pred kraj opsade je Marije počinio samoubistvo.

V. također
----------

* Maria (gens)

Izvori
------

1. ↑  C.F. Conrad, "Notes on Roman Also-Rans," in *Imperium sine fine: T. Robert S. Broughton and the Roman Republic* (Franz Steiner, 1996), pp. 104–105 online, citing also G.V. Sumner, *The Orators in Cicero's Brutus* (Toronto, 1973), pp. 118–119.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Cornelius Scipio Asiaticus Asiagenus i Gaius Norbanus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Gnejem Papirijem Karbonom* 82. pne. | Slijedi: **Gnaeus Cornelius Dolabella i Marcus Tullius Decula**  |
**Gaj Naucije Rutil** (latinski: ), bio je rimski političar iz prve polovice 5. vijeka pne. dva puta izabran za konzula. Otac mu je bio Spurije Naucije Rutil, izabran za konzula 488. pne.

Za konzula je prvi put izabran godine 475. pne. zajedno s Publijem Valerijem Publikolom.

Konzulom je drugi put postao godine 458. pne. zajedno s Lucijem Minucijem Eskvilinom Augurinom. Za vrijeme mandata je vodio uspješan rat protiv Sabinjana. Iste godine su Ekvi napali saveznički grad *Tusculum* i porazili njegovog kolegu Minucija. Tada se Rutil vratio u Rim kako bi pod njegovim nadzorom Senat izabrao *diktatora* Cincinata da se obračuna s napadačima.

Izvori =
--------

* Gaius Nautius Rutilus in Smith's *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*[*mrtav link*]

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Aulus Verginius Tricostus Rutilus i Spurius Servilius Structus**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Publijem Valerijem Poplikolom* 475. pne. | Slijedi: **Lucius Furius Medullinus i Aulus Manlius Vulso**  |
| Prethodi: **Quintus Fabius Vibulanus i Lucius Cornelius Maluginensis**  |  **Konzul Rimske Republike** *zajedno s Lucijem Minucijem Eskvilinom Augurinom* 458. pne. | Slijedi: **Marcus Horatius Pulvillus i Quintus Minucius Esquilinus Augurinus**  |
|  |
| --- |
| ***Talir*** |
|  |
| '***, 1484. - 1486.*** |
| srebro |
| ,  |
| , Grofovija Tirol |

**Talir** ili **thaler** je ime za veliku srebrenu kovanicu - koja se orginalno zvala njemački
**joachimsthaler**, po češkom gradu Jáchymov gdje je iskovana 1517.

Historija
---------

Krajem 15. vijeka pala je vrijednosti malih srebrnih kovanica, i narasla potreba za kovanjem većih nominala. Nakon povećanja proizvodnje srebra i usavršavanja kovanja, moglo se početiti sa kovanjem većih srebrenih kovanica. 
Prve kovanice u tom stilu, počeo je kovati tirolski vojvoda Siegmund između 1484.- 1486. One su nazvane 
*guldengroschen*, zato jer su imale istu vrijednost kao i zlatni gulden.

Od 1517. grofovi Šlik (njemački: *Schlick*) vlasnici rudnika srebra u Jáchymovu počeli su sistematski kovati srebrene kavanice po uzoru na guldene, koje su nazvali 
**iochims -taler münz**, a kasnije samo *taler*.

Fina čistoća srebra, težina od oko 27,20 gr, a kasnije 26,39 gr i dobra estetska obrada, pridonijeli su tome da se talir proširio po svim njemačkim zemljama, a vrlo brzo i izvan tog kruga, pa je postao uzorak za kovanje sličnih kovanica. 
U samom početku je talir imao vrijednost od 60 krajcara, nešto kasnije 68 reichstalera, a ubrzo i 72. Od 1580. vrijednost mu je bila 90 krajcara, ali je sadržaj srebra varirao.
Nakon što je 1857. formiran monetarni savez južnonjemačkih zemalja, za talir je dogovorena jedinstvena težina, i sadržaj čistog srebra koji je morao iznositi najmanje - 16,67 gr.

Nakon monetarne reforme koja je provedena između 1871.- 1873. vrijednost talira ie fiksirana na tri zlatne marke, ali je istovremeno počelo i njegovo povlačenie iz prometa. Potpuno povlačenje iz prometa desilo se 1907. ali se ime talir - iako u nešto izmijenjenom obliku, zadržalo u nazivu moneta brojnih država, od Skandinavije; daaler, riksdaler, Holandije - daalder, Italije - tallero, sve do Sjedinjenih Američkih Država - dollar.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Hrvatska numizmatika". Numizmatika. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-08. Pristupljeno 31.03.2016.
2. ↑  „*Thaler*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 31. 03. 2016.

Vanjske veze
------------

***Talir*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Thaler* (`en`)
**Félix Couchoro** (Ouidah, 30. siječnja 1900. – Lomé, 5. travnja 1968.) bio je beninsko-togoanski pisac, koji se smatra začetnikom beninske književnosti; njegov roman *L'Esclave* iz 1929. godine se smatra prvim romanom beninske nacionalne književnosti. 

Couchoro je rođen u brazilskoj četvrti u mjestu Ouidah, u današnjem Beninu, koji je tada bio dio Francuskog Dahomeja. Školovao se, od 1915. do 1919. godine, pri katoličkim misijama i školama u Grand-Popu i Ouidi. Od 1919. do 1924. je predavao u Grand-Popu, nakon čega je preuzeo mjesto voditelja ogranka Zapadnoafričkog trgovačkog društva (*Société Commerciale de l’Ouest Africain*, SCOA), gdje je radio sve do 1939. godine. U međuvremenu se počeo baviti spisateljskim radom te je 1929. godine u Parizu objavio svoj debitantski roman, *L'Esclave*, koji se danas smatra prvim romanom beninske, odnosno tada dahomejske književnosti; Couchoro je postao tek drugi Afrikanac s objavljenim romanom na francuskom jeziku, mada je samo djelo godinama bilo prilično opskurno. Od 30-ih godina se bavi i uređivačkim radom u novinama te se zalaže za veće slobode u trgovini između Benina i Toga. 

Paralelno s pisanjem, Couchoro se vrlo rano aktivirao u politici, mada togoanskoj, jer je Francuski Togoland u to doba uživao više sloboda nego Francuski Dahomej, s obzirom da se radilo o mandatu Lige naroda, a ne o koloniji. Nakon što je bio izložen maltretiranju od strane policije, Couchoro se 1939. godine preselio u Anecho, u Togu, gdje je radio kao poslovni agent i ubrzo postao borac za nezavisnost Toga pri stranci Sylvanusa Olympija, kasnijeg prvog predsjednika Toga. U tom se periodu ponovo posvećuje pisanju te počinje u novinama serijski izdavati svoja djela, počevši s romanom *Amour de féticheuse* (1941.). Poovo je bio urednik novina i glasni zagovornik dekolonizacije, što mu je ponovo donijelo probleme s policijom; nakon pobune u Voganu 1952. godine, Couchoro je pobjegao u Aflao, u Gani, kako bi izbjegao zatvor. Zbog propasti posla, u Gani je uglavnom imao velikih problema s novcem.

U Togo se vratio tek 1958. godine te se zaposlio u Loméu; kada je Togo 1960. godine stekao nezavisnost, dobio je posao u državnoj službi, odakle se umirovio 1965. godine. Za života je napisao 20-ak knjiga, ali je ostao praktički nepoznat izvan vlastite regije. Umro je 5. travnja 1968. godine u Loméu.

Izabrana bibliografija
----------------------

* *L'Esclave*, 1929.
* *Amour de féticheuse*, 1941.
* *Drama d'amour à Anecho*, 1950.
* *L'héritage cette peste*, 1963.

Vanjske veze
------------

* (`fr`) « Félix Couchoro » sur larousse.fr

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 27075619
* LCCN: n85327677
* ISNI: 0000 0000 3534 068X
* GND: 118903594
* SUDOC: 028247345
* BNF: cb12012259b (podaci)
* BIBSYS: 6078274
* NLA: 48864091

 |
*Ovo je kinesko ime; porodično ime je* Tsai*.*

**Tsai Ing-wen** (Grad Fangshan, Okrug Pingtung, 31. august 1956 -) je trenutna predsjednica Demokratske progresivne partije (DPP) na Tajvanu. Nakon studija na Tajvanu, SAD i Ujedinjenom kraljevstvu Tsai je stekla diplomu LL.B. sa Nacionalnog tajvanskog univerziteta, LL.M. sa Pravnog fakulteta Univerziteta Cornell i Ph.D. sa Londonske škole ekonomije.. Tsai je poslije povrataka sa studija 1984. predavala kao profesor na nekoliko domaćih univerziteta. Od 1993. je bila imenovana na nekoliko političkih funkcija od strane tada vladajuće stranke Kuomintang (KMT) te bila jedan od glavnih arhitekata doktrine specijalnih odnosa između države i države na kojoj je inzistirao tadašnji predsjednik Lee Teng-hui.

Nakon što je Chen Shui-bian iz stranke DPP preuzeo predsjedničku dužnost 2000. godine, Tsai je pozvana da kao nestranačka ličnost služi u Savjetu za poslove sa kopnenom Kinom. Godine 2004. je postala član DPP i nakraktko služila kao ne-konstitutivna članica Zakonodavnog Yuana. Otamo je imenovana za vicepremijerku od strane premijera Su Tseng-changa sve do masovne ostavke kabineta 2007 godine. Izabrana je za predsjednicu DPP 2008. godine, nakon što je stranka poražena na predsjedničkim izborima 2008. godine.

Tsai se natjecala za mjesto gradonačelnika New Taipei Cityja u novembru 2010. na općinskim izborima ali ju je poražio bivši vicepremijer Eric Chu (KMT). U aprilu 2011. Tsai je postala prva žena predsjednički kandidat u historiji Republike Kine nakon što je svog bivšeg pretpostavljenog, Su Tseng-changa, tijesno porazila na stranačkim predizborima. Predjednik Ma Ying-jeou iz stranke Kuomintang ju je porazio na 5. neposrednim predsjedničkim izborima 2012.

Izvori
------

1. ↑
2. ↑  .

Eksterni linkovi
----------------

| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi:**Su Chi** | **Ministar u Savjetu za poslove Kopnene Kine**2000–2004 | Slijedi:**Joseph Wu** |
| Prethodi:**Wu Rong-i** | **Vicepremijer Republike Kine**2006–2007 | Slijedi:**Chiou I-jen** |
| Stranačke/partijske dužnosti |
| Prethodi:**Frank Hsiehv.d.** | **Vođa Demokratske progresivne partije**2008– | **Trenutno na položaju** |

***Tsai Ing-wen*** na Wikimedijinoj ostavi
**Tsonga jezik** (gwamba, shitsonga, thonga, tonga, xitsonga; ISO 639-3: tso), nigersko-kongoanski jezik centralne skupine pravih bantu jezika, kojim govori oko 3.669.000 ljudi, poglavito u Južnoafričkoj Republici 1.940.000 (2006.) i Mozambiku 1.710.000 (2006). U Svazilandu ga govori 19.000 (Johnstone 1993) i nešto u Zimbabveu uz mozambički granicu.

Tsonga ima nekoliko dijalekata: bila (vila), changana (xichangana, changa, shangaan, hlanganu, hanganu, langanu, shilanganu, shangana), jonga (djonga, dzonga) i ngwalungu (shingwalungu), luleke (xiluleke), gwamba (gwapa), hlave, kande, xonga, nkuma, songa, nhlanganu (shihlanganu).

U Južnoafričkoj Republici službeni jezik; pismo: latinica.

**Oče naš** (Tsonga):

Tata wa hina la nge matilweni,
vito ra wena a ri hlawuleke;
a ku te ku fuma ka wena;
ku rhandza ka wena a ku endliwe misaveni,
tanihi loko ku endliwa tilweni.
U hi nyika namuntlha vuswa bya hina bya siku rin'wana ni rin'wana;
u hi rivalela swidyoho swa hina,
tanihi loko na hina hi rivalela lava hi dyohelaka;
u nga hi yisi emiringweni,
kambe u hi ponisa eka Lowo biha,
Amen.

Izvori
------

1. ↑  Ethnologue (16th)

Vanjske veze
------------

* Ethnologue (14th)
* Ethnologue (15th)
**Geografski fakultet Univerziteta u Beogradu** je nastao 1994. godine odvajanjem od Prirodno-matematičkog fakulteta. Sedište je na Studentskom trgom u Beogradu, na trećem spratu zgrade Filiološkog fakulteta. Jedan deo se nalazi na Crvenom krstu, gde je smešten Institut za demografiju i informatičke laboratorije. Fakultet ima svoje prostorije i na Prirodno-matematičkom fakultetu. Do 2011. godine je koristio i prostorije Fizičkom fakultetu, a od 2011. za tim više nema potrebe s obzirom da je Geografski fakultet dobio zgradu bivše osnovne škole Desanka Maksimović u Zemunu.

Istorijat
---------

Njegovi koreni sežu čak u 1893. godinu kada je poznati geograf Jovan Cvijić formirao Geografski zavod. Najstarije izvođenje nastave geografije bilo je 1853. godine na Liceju u Kragujevcu, ova godina se, kao važna za geografiju u Srbiji, nalazi i na logou Geografskog fakulteta. Nastava geografije na akademskom nivou je bila organizovana na Filozofskom fakultetu, kasnije na Prirodno-matematičkom fakultetu, a 1990-1994 fakultet je nosio naziv *Geografski fakultet Prirodno-matematičkog fakulteta*. Fakultet na osnovnim studijama ima 5 smerova: geografiju, prostorno planiranje (od 1977. godine), demografiju (od 1999. godine), geoprostorne osnove životne sredine (od 2000. godine) i turizmologiju (koja je postojala kao smer koji je bio ugašen i ponovo uveden 2007. godine).

Instituti i katedre
-------------------

Na fakultetu se organizuju specijalističke (2 smera) i magistarske studije (10 smerova). Nastavno-naučne oblasti su podeljene na 5 instituta i 10 katedri:

1. **Institut za geografiju**:
	1. katedra za fizičku geografiju
	2. katedra za društvenu geografiju
	3. katedra za regionalnu geografiju
	4. katedra za kartografiju
	5. katedra za metodiku nastave geografije
2. **Institut za prostorno planiranje**:
	1. katedra za prostorno planiranje
3. **Institut za demografiju**:
	1. katedra za demografiju
4. **Institut za životnu sredinu i GIS**:
	1. katedra za životnu sredinu
	2. katedra za geografske informacione sisteme
5. **Institut za turizmologiju**:
	1. katedra za turizmologiju

Izdanja
-------

Fakultet izdaje sledeće publikacije i časopise: Zbornik radova Geografskog fakulteta, The environment časopis za ekološka istraživanja, Demografija časopis za demografska i društvena istraživanja, Territorium izdanje Instituta za prostorno planiranje, Prostor časopis prostornih planera i studenata prostornog planiranja.

Spoljašnje veze
---------------

* Geografski fakultet Univerziteta u Beogradu

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Zastava Srbije | Fakulteti Univerziteta u Beogradu |  |
| Arhitektonski •
Bezbednosti •
Biološki •
Veterinarske medicine •
Geografski •
Građevinski •
Defektološki •
Ekonomski •
Elektrotehnički •
Matematički •
Mašinski •
Medicinski •
Organizacionih nauka •
Političkih nauka •
Poljoprivredni •
Pravni •
Pravoslavni bogoslovski •
Rudarsko-geološki •
Saobraćajni •
Sporta i fizičkog vaspitanja •
Stomatološki •
Tehnološko-metalurški •
Učiteljski •
Farmaceutski •
Fizički •
za Fizičku hemiju •
Filozofski •
Filološki •
Hemijski •
Šumarski |
Država **Brazil** 5. je po veličini država svijeta. Zauzima otprilike polovicu Južne Amerike, a ujedno je najveća i najmnogoljudnija država na tom kontinentu. Ukupna površina Brazila iznosi 8,514,215 km² od čega je površina kopna 8,456,510 km², a provršina mora 55,455 km². Najviši vrh Brazila je Pico da Neblina (2 994 m). Država graniči s Argentinom, Kolumbijom, Francuskom Gvajanom, Gvajanom, Paragvajem, Peruom, Surinamom, Urugvajem i Venezuelom.

Klima je većinom tropska, ali južni je dio zemlje većim dijelom u umjerenoj klimi. Brazil većinom prekriva tropska šuma, dok na istočnoj strani izlazi na Atlantski ocean. Kroz državu protječe jedna od najvećih rijeka na svijetu Amazona. Amazona ima najveću količinu vode od svih rijeka na svijetu. Glavne rijeke koje protječu kroz Brazil su: Amazona, São Francisco, Tocantins.
Uvjerljivo je najveća zemlja Južne Amerike. U Brazilu se znatno razlikuje slabo naseljena i pretežno nerazvijene unutrašnjost od gusto naseljenog i razvijenog priobalja. Najveći dio unutrašnjosti Brazila pripada Amazoniji.

Rude, vodena snaga, šume i plodno tlo su bili osnova gospodarskog razvoja. Tijekom 20. st. od poljoprivredne zemlje postao je industrijska zemlja. 

Sirotinjske četvrti u Brazilu nazivaju se favele.

***Geografija Brazila*** na Wikimedijinoj ostavi
**Unije** - **Unie** (tal.) istarski otok u Kvarnerskom zaljevu u sjevernom dijelu Jadranskog mora, jugozapadno od Cresa, istočno od istarskog poluotoka, zapadno od Lošinja i sjeverno od Sansega. Administrativno potpada pod grad Mali Lošinj i dio je Kvarnersko-goranske regije (tzv. Primorsko-goranska županija.). Ime otoka dolazi od st.grč. ***Oenoe*** (Οίνόη) koje je prešlo na istrovenetsko Unie i hrv. Unije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Unije su svojom površinom od 16,88 km², dvadeseti po veličini otok na Jadranu, najviši vrh je brdo Kalk visoko 132 metra, a dužina njegove obale iznosi 38,059 km. .

Otok s pripadajućim otočićima; Školjić (Scoglietto), Mišnjak (isoloto dei Sorci) i Samunčel (Samuncel) pripada katastarskoj općini Unije.

Sjeveroistočno od Unija leži otok Cres, istočno otok Lošinj, a odvaja ih Unijski kanal (canal di Unie) širok 4,3 km. a južno otok Susak, a sa zapada otvoreno more. Jugozapadno leže otočići Vele Srakane (Canidole Grande) od koga ga razdvaja prola Veli Žapal (Stretto Zapal Grande) i Male Srakane (Canidole). Od Punta Marlere na istarskom poluotoku udaljen je 24,5 km. 

Na sjeveru otoka je punta Lokunj (Sottile), na istoku punta Pejni (Pesni ili Limaran), na jugu punta Arbit (ili punta Grossa), a na zapadu punta Nart (Art). 

Na otoku postoji samo jedno istoimeno naselje, koje leži na blagoj padini uz istoimenu najveću uvalu zapadne obale.

Povijest
--------

Unije su naseljene još od paleolita, a o neolitskom i brončanodobnim naseljima kašteljerske kulture svjedoče arheološka nalazišta (kašteljeri na lokalitetima Arbit, Turan i Malendro). Arhelozi su u dilemi jesu li Unije naselili Histri ili lirsko leme Liburni. Iz rimskih vremena otkrivena je *villa rustica* u uvali Urulje. Na otoku je do XVI. st. živjelo autohtono stanovništa, kada, zbog pomora od kuge, Venecija doseljava Slavene iz Dalmacije.

Stanovništvo
------------

Unijski klif
Prema posljednjem Popisu stanovništva provedenom 2011. na Unijama je živjelo 88 stanovnika. Unije su bile najnapučenije 1921. kad su imale 783 stanovnika.. Nakon pripojenja Hrvatskoj 1945.g dolazi do velikog egzodusa. Malobrojni stanovnici se bave turizmom i poljoprivredom.

Transport
---------

Otok je povezan dnevnom brodskom linijom s Malim Lošinjem i katamaranom s Rijekom i Zadrom koji ljeti ide češće, a zimi rjeđe. Od 1996. ima i mali poljski aerodrom (momentalno zatvoren).

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Naše Unije*" (hrvatski). Otok Unije - Udruga Riba ribi. Pristupljeno 06. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Unije*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Unije* (`sh`)

| * p
* r
* u
Naseljeni otoci u Hrvatskoj |
| --- |
| 
Biševo • 
Brač • 
Cres • 
Čiovo • 
Drvenik Mali • 
Drvenik Veli • 
Dugi otok • 
Hvar • 
Ilovik • 
Ist • 
Iž • 
Kaprije • 
Koločep • 
Kornat • 
Korčula • 
Krapanj • 
Krk • 
Lastovo • 
Lopud • 
Lošinj • 
Male Srakane • 
Mljet • 
Molat • 
Murter • 
Olib • 
Ošljak • 
Pag • 
Pašman • 
Premuda • 
Prvić • 
Rab • 
Rava • 
Rivanj • 
Sestrunj • 
Silba • 
Susak • 
Šipan • 
Šolta • 
Ugljan • 
Unije • 
Vele Srakane • 
Vir • 
Vis • 
Vrgada • 
Zlarin • 
Zverinac • 
Žirje
 |
Feldmaršal Humberto Castelo Branco postao je jedan od predvodnika puča iz 1964. godine.
**Državni udar u Brazilu 1964. godine** (portugalski: *Golpe de estado no Brasil*, poznatiji samo kao *Golpe de 64*) započeo je 31. ožujka 1964. godine, a završen je 1. travnja 1964. godine svrgavanjem tadašnjeg predsjednika Joãa Goularta i uvođenjem desničarske vojne diktature. Uz pomoć Sjedinjenih Država, Oružane snage Brazila su uspješno svrgnule Goularta, koji je bio demokratski izabrani potpredsjednik iz redova Radničke partije, a koji je predsjedništvo preuzeo nakon što je konzervativac Jânio Quadros podnio ostavku. Quadros je ostavku podnio kako bi si povećao popularnost, što se pokazalo kao loš politički potez. Prema odredbama ustava iz 1946. koji je bio na snazi u to doba, Goulart je automatski trebao preuzeti predsjedništvo, no kako je on bio na službenom posjetu NR Kini, Pascoal Ranieri Mazzilli je bio v.d. predsjednika do njegova povratka. 

Iako je Goulart bio umjereni nacionalist, desni vojni krugovi optuživali su ga da je komunist te su mu priječili preuzimanje vlasti. Nakon dugih pregovora, koje je primarno vodio Tancredo Neves, Goulart i desnica su postigli sporazum prema kojem bi dotadašnji predsjednički sustav bio zamijenjen parlamentarnim, s Goulartom kao predsjednikom, a Nevesom kao premijerom. Ipak, 1963. godine, Gouler je preko referenduma uspješno vratio prezidencijalizam. Tada je konačno preuzeo predsjedništvo u punom opsegu, no tek su se tada pojavili brojni interni problemi, kao i vanjskopolitičke situacije u kontekstu Hladnog rata koje su dodatno destabilizirale njegovu vladu. Njegov Plan o bazičnim reformama (*Reformas de Base*) temeljio se na socijalizaciji profita velikih stranih kompanija s ciljem osiguravanja boljeg životnog standarda za Brazilce, ali je od strane vojske i desnice prikazan kao "socijalistička prijetnja". To je dovelo do masovnih demonstracija znanih kao Marševi obitelji s Bogom za slobodu (*Marchas da Família com Deus pela Liberdade*). 

Puč je uspješno proveden u kratkom periodu, a Goulart je 4. travnja konačno napustio zemlju za Urugvaj, odnosno kasnije Argentinu, gdje je živio u egzilu sve do svoje smrti. Pučem je ukinuta Druga Republika, a Brazil je ušao u period represivne desničarske vojne diktature koja će trajati sve do 1985. godine. 

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85016578

 |
**Gaj Licinije Stolon** (*Gaius Licinius Stolo*) bio je rimski državnik iz 4. vijeka pne. najpoznatiji po tome što je kao tribun, zajedno s Lucijem Sekstijem, donio zakon zvan *Lex Licinia Sextia* kojim se plebejcima omogućava da postanu konzuli.

Na mjestu tribuna je bio od 376. pne. do 367. pne.. Zakon koji je izglasao je određivao da jedan od dva rimska konzula uvijek mora biti plebejac, a također je i ograničavao veličinu novoosvojene zemlje koja se može dati u posjed pojedincu. Također je na njegov prijedlog donesen zakon prema kome *Sibliske knjige*, odnosno njihova proročanstva mora nadgledati komisija *decemvira*, od kojih su petorica uvijek morala biti plebejci, a sve zbog toga da se spriječi patricije da proročanstva krivotvore ili tumače u svoju korist. Licinije je godine 361. pne. i sam postao konzul.

Kasnije je prekršio vlastiti zakon, preuzevši više zemlje nego što je bilo dozvoiljeno, a za što je kažnjen globom.

  


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Lucius Genucius Aventinensis i Quintus Servilius Ahala**  |  **Konzul Rimske Republike** *sa Gajem Sulpicijem Petikom* 361. pne. | Slijedi: **Marcus Fabius Ambustus i Gaius Poetelius Libo Visolus**  |
**Đumbir** (ili Ingver) na tržište dolazi kao gomoljasti korijen, neoguljen ili oguljen, čitav, ili samljeven. Najkvalitetniji đumbir se uzgaja u Australiji, Jamajci, zatim u Indiji i Kini, koje su i najveći potrošači njegovog korijena. Sušeni đumbirov prah ima oštar okus, a sastojak je mnogih curry mješavina i najčešće se dodaje u tijesto. 

Možemo ga pronaći kandiranog u komadu, ili ušećerenog u sirupu pod nazivom "đumbirova šljiva". Svježim đumbirom možemo začinjati gotovo sva jela od mesa, peradi , ribe, juhe, variva i ukuhano voće. Komad oguljena korijena se kuha s jelom i naposljetku ukloni ili se sitno nariba. Aroma će biti intenzivnija ukoliko se korijen samo dobro opere četkom i neoguljen dodaje jelu (narezan ili nariban). Od naribanog đumbira se priprema čaj koji ugodno zagrijava cijelo tijelo, ili se dodaje slatkim jelima i tijestu za kolače. Osobita ljubav Engleza prema tom začinu potječe iz kolonijalnog doba, pa tako rado pripremaju mirisno pecivo "Ginger Bread" (đumbirni kruh) ili omiljeno fermentirano piće "Ginger Ale" (đumbirna piva).
Naslovnica Vrata percepcije

**Vrata percepcije** (en. *The Doors of Perception*) je knjiga Oldos Hakslija iz 1954. godine o njegovim iskustvima prilikom uzimanja meskalina. Knjiga ima formu Hakslijevih sećanja o meskalinskim "putovanja" (en. *trip*). Za naslov uzima izraz iz poeme Vilijama Blejka "*Brak neba i pakla*". Haksli opisuje uvide koje je doživeo, koji se kreću od "čisto estetskih" do "mističnih vizija". Knjiga takođe uključuje kasnije razmišljanja o smislu umetnosti i religije.

Po ovoj knjizi je čuveni američki sastav The Doors dobio ime.

1953. godine, engleski psihijatar Hemfri Osmond je snabdeo Hakslija sa dozom meskalina. Haksli je dobrovoljno eksperimentisao s psihodeličnim drogama pod nadzorom dr. Ozmonda, zaključivši da meskalin proširuje svest i omogućuje iskorak u alternativnu stvarnost. U knjizi "Vrata percepcije" Haksli ističe da ljudski um u svakodnevnom opažanju deluje kao filter koji selektivno propušta samo nužne informacije, dok meskalin uklanja ovaj filter i tako čini ključ za vrata spoznaje. Kad se ta vrata jednom otvore onda navali bujica utisaka, boja, zvukova i slika, svakodnevne stvari vide se drukčijima, javljaju se čudne vizije, a misli koje se obično smatraju banalnim sada se pokazuju kao stvari od velikoga značenja. To, po Haksliju, nije ništa drugo do mistična ekstaza, direktan ulaz u transcendentno.

Izvori
------

1. ↑  Huxley, Aldous (1954) *The Doors of Perception*, Chatto and Windus, p.15
2. ↑  Simmonds, Jeremy (2008). *The Encyclopedia of Dead Rock Stars: Heroin, Handguns, and Ham Sandwiches* (p. 45.). Chicago: Chicago Review Press. ISBN 1-55652-754-3.
3. ↑  Martin, Douglas. Friday, August 22, 2008 "Humphry Osmond, 86, Who Sought Medicinal Value in Psychedelic Drugs, Dies". New York: *New York Times*
4. 1 2  Branko Miloš, Druga strana rock'n'rolla (str. 84-93), Verbum, Split, 2002. ISBN 953-6197-43-X

Vanjske veze
------------

* (`sh`) Vrata percepcije(scribd) Arhivirano 2010-06-16 na Wayback Machine-u
* (`sh`) Vrata percepcije download(baneprevoz) Arhivirano 2011-03-24 na Wayback Machine-u
Unutrašnjost crkve
**Crkvica svetog Martina u Splitu** je mala crkva smještena uz sjeverno pročelje Dioklecijanove palače, na mjestu stražarskih prostora, poviše Zlatnih vrata (*Porta aurea*). U taj prostor uklopljena je već u 5.-6. stoljeću, a posvećena je svetom Martinu, zaštitniku vojnika, krojača i suknara, što se povezuje s dokumentiranim postojanjem carske radionice za izradu sukna i tkanina (*gynaeceum*) koja je postojala upravo u tom dijelu Palače.

Na ulazu u crkvicu nalazi se natpis koji spominje svećenika *Dominika*, dok se na oltarnoj pregradi, jedinoj sačuvanoj *in situ* u Dalmaciji, nalazi natpis s posvetom crkve Bogorodici, Svetom Grguru papi i blaženom Martinu.

Predromaničkoj fazi, vjerojatno 9. stoljeća, pripada bačvasti svod, oltar u apsidi s uklesanim križem starokršćanskih oznaka i male tranzene, postavljene po sredini velikih zazidanih antičkih otvora na južnom zidu. Kasnijoj predromaničkoj fazi 11. stoljeća pripada oltarna pregrada te zvonik, koji je kasnije porušen.

Crkvica je u vlasništvu sestara dominikanki koje uz nju imaju samostan.

Bilješke
--------

1. ↑  Marasović, Tomislav, Split u starohrvatsko doba, str. 16.
2. ↑  Marasović, Tomislav, Split u starohrvatsko doba, str. 16.-17.

Literatura
----------

***Crkva sv. Martina u Splitu*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Marasović, Tomislav, Split u starohrvatsko doba, Muzej hrvatskih arheoloških spomenika - Split, Split, 1996.*