recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kor** ponekad i *prezbiterij* (od latinskog: *chorus*, od starogrčkog: *khorós* = ples, grupa plesača, 
pjevačkih hor) je prostor u crkvenoj arhitekturi, namjenjen izvođačima liturgije, svećenicima i pjevačima, 
koji se nalazi u apsidi.

Najčešće je povišen i odvojen od broda i vjernika, dekorativnom pregradom, a u sredini mu se nalazi oltar.

Karakteristike i historija
--------------------------

U najstarijim crkvama nije bilo nikakvog posebnog prostora za svećenike, ali kako se crkvena liturgija sve više razrađivala od 10. vijeka, sa sve više sudionika, počeo se oblikovati specijalni prostor za njih sa pripadajućim inventarom.

U početku je kor imao jednostavne, nepričvršćene stolice, koje su se od gotike razvile u korske klupe, razmještene iza oltara, jer su i mise sve duže trajale, pa je bilo naporno dugo stajati.

Korske klupe obično su bile raspoređene u dva reda (stražnje su bile na povišenom postolju), duž ruba kora, okrenute pod pravim kutom prema oltaru.
Gotički majstori rezbari ukrašavali su drvene korska sjedala prizorima iz biblije, ali i motivima
životinja i geometrijskim ornamentalnim motivima.
Često su im ugrađivali i drvene nadstrešnice sa visokim rukokvatima između svakog sjedala, stvarajući od svakog sjedećeg mjesta zaseban 
objekt (malu zgradu).

Od baroka, kad su se počele ugrađivati velike orgulje a u liturgiju uvoditi laički pjevački horovi, prostor za njih koji se također zove - kor, počeo se graditi iznad ulaza u crkvu, na balkonu nasuprot oltara.

Izvori
------

1. 1 2   „*Kor*" (hrvatski). Hrvatski jezički portal - Novi liber. Pristupljeno 31. 01. 2016.
2. 1 2 3 4   „*Choir, Church architecture*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 31. 01. 2016.

Vanjske veze
------------

***Kor (arhitektura)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Choir, Church architecture* (`en`)
Helenistička civilizacija
**Helenistička civilizacija** je izraz kojim se opisuju kulturna dostignuća država Antičke Grčke, Bliskog Istoka i Jugozapadne Azije u helenističkom periodu Starog vijeka, odnosno od oko 330. pne. do 30. pne. Pod time se podrazumijevaju kako kultura polisa i drugih područja Stare Grčke, tako i država nastalih osvajanjima Aleksandra Velikog, odnosno koje su nakon tog perioda bile posredno izložene helenizaciji. Za helenističku civilizaciju je karakteristično da je predstavljala svojevrsni spoj dotadašnje starogrčke, odnosno "zapadne" kulture koje su na novosvojena područja donosili grčki vladari i kolonisti te utjecaja starosjedilačkih kultura (prvenstveno mezopotamske i iranske).

Helenistički vladari su u tom periodu, nastojeći ojačati vlast nad noovosvojenim područjima, poticali kolonizaciju, a što se odrazilo na stvaranje novih gradova kao što su Seleukija, Antiohija i Aleksandrija, od kojih će potonja postati kulturno središte antičkog svijeta. Kolonisti, pak, više nisu dolazili iz jednog "matičnog" grada, nego i iz različitih područja, što je podsticalo razvoj novog zajedničkog grčkog dijalekta poznatog kao helenistički grčki.

Vidi još
--------

* Helenizam


***Helenistička civilizacija*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostala značenja, v. I Have a Dream (razvrstavanje).*
Martin Luther King, Jr. drži povijesni govor na Maršu na Washington 1963. godine
"**Ja imam san**" (en. ***I Have a Dream***) je znameniti sedamnaestominutni javni govor američkog svećenika Martina Luthera Kinga u kojem je govorio o svom zalaganju za rasnu jednakost i okončanje diskriminacije u SAD. "San" o kome govori King se odnosio na budućnost u kome bi američki crnci i bijelci skladno koegzistirali kao potpuno ravnopravni građani. Govor je održan 28. kolovoza 1963. godine u Washingtonu na stepenicama Lincolnovog memorijalnog kompleksa tokom Marša na Washington za posao i slobodu. Taj se govor smatra jednim od ključnih trenutaka američkog pokreta za građanska prava. Govor je slušalo preko 200.000 sudionika marša, a istovremeno je prenošen na američkim radio i TV-stanicama. Zbog toga se smatra jednim od najvećih i najznamenitijih govora u povijesti. U anketi američkih stručnjaka za retoriku iz 1999. godine je proglašen najvećim američkim govorom 20. stoljeća. 

Govor je imao izuzetan učinak kako na reputaciju samog Kinga, tako i na razvoj njegovog pokreta. Časopis *Time* ga je za samo nekoliko mjeseci proglasio "ličnošću godine" 1963. a sljedeće godine je dobio Nobelovu nagradu za mir, postavši njenim najmlađim dobitnikom u historiji. Dio historičara smatra kako je govor i pozitivna reakcija koju je izazvao ozbiljno uticao na administraciju tadašnjeg predsjednika Johna F. Kennedyja da počne ozbiljno raditi na ukidanju rasne segregacije u SAD, a što će kulminirati sa Zakonom o glasačkim pravima izglasanim za vrijeme njegovog nasljednika Lyndona B. Johnsona.

Izvori
------

1. ↑  Stephen Lucas and Martin Medhurst (15. 12. 1999.). [
/releases/3504.html „"I Have a Dream" Speech Leads Top 100 Speeches of the Century"]. University of Wisconsin–Madison. Pristupljeno 18. VII 2006.

Vanjske veze
------------

* Video zapis govora "I Have a Dream"
* Audio zapis govora "I Have a Dream"
* Tekstualni zapis govora "I Have a Dream"
HTC logo
**HTC** ili **HTC korporacija** je tajvanska kompanija osnovana 15 maja 1997. godine od strane Šer Vang. Bavi se proizvodnjom *pametnih* (smartphone) uređaja. Kompanija je prvo počela da proizvodi telefone sa majkrosoft vindous mobile softverom ali je u 2009. godini počela da proizvodi uređaje sa Android operativnim sistemom.  HTC ima veliku popularnost u celoj Evropi. U Srbiji su najviše zapaženi HTC wildfire i HTC Desire.

Dostignuća
----------

Poznati su po svojim inovativnim uređajima. Među prvima su proizveli pametne telefone:

* Prvi palm-sajz uređaj u boji (1999)
* Prvi Majkrosoft džepni PC (2000)
* Prvi Majkrosoft bežični džepni PC (2002)
* Prvi Majkrosoft pametni telefon (2002)
* Prvi Majkrosoft pametni muzički teleon (2004)
* Prvi TFT uređaj velikih dimenzija 2.8 inča ekran osetljiv na dodir
* Prvi Majkrosoft 3G telefon (2005)
* Prvi telefon sa Majkrosoft Vindovz mobajl 5.0 platformom (2005)
* Prvi tri-band UMTS 3G pametni uređaj sa Majkrosoft Vindovz mobajl platformom (2006)
* Prvi Majkrosoft Vindovz 5.0 pametni telefon (2006)
* Prvi Tri-band UMTS PDA-personalni digitalni asistent
* Prvi intuitivni ekran osetljiv na dodir koji je dozvoljavao navigaciju prstom (Jun 2007)

  

HTC je 14. Aprila 2010. godine objavio da radi na sopstvenom operativnom sistemu za mobilne uređaje u konkurenciji sa Eplovim ajfone OS, guglovim Android i Majkrosoftovim vindovz phone 7.

Nagrada za inovaciju
--------------------

Do nedavno, ime HTC značilo je malo potrošača. Sada tajvanski proizvođač gugl-telefona je u centru pažnje. HTC je iznenada postao istaknuti igrač u mobilnim tehnologijama. Predsednca i saosnivač Šer Vang primila je nagradu za inovaciju 17. februara 2010. godine u ime cele kompanije gde se HTC nalazi na 31 mestu u svetu.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvaničan sajt
* htcwiki.com
**Hythe** je grad od 20,275 stanovnika na jugoistoku Engleske u grofoviji Kent.

Administrativno podpada pod distrikt Shepway.

Geografske karakteristike
-------------------------

Hythe leži duž obale Kanala La Manche, na istočnom rubu tresetišta Romney, na mjestu gdje je za napoleonskih ratova prokopan Kraljevski vojni kanal, kao dio obranbenih mjera protiv potencijalne Napoleonove invazije.

Historija
---------

Stari grad leži na brežuljcima u unutrašnjosti, udaljen od obale Kanala La Manche, a moderni dio grada, sa hotelima i ladanjskim kućama, spustio se duž obale sve do kanala.

Kad se tokom srednjeg vijeka - ušće rijeke Rother zatrpalo šljunkom i rijeka promjenila tok i potekla dalje prema istoku, - luka u Hytheu zamijenila je rimsku luku - *Portus Lemanis*. Ona se nalazila tamo gdje se danas nalaze kvartovi Lympne i West Hythe 3 km zapadno od centra grada.

Hythe (što znači *pristanište*) bio je luka još za saksonskih vremena, pa je kraljevska povelja o statusu grada iz 1205. bila samo potvrda njegovih ranijih privilegija. Luka je prosperirala u vrijeme konfederacije Cinque Ports, u kojoj je Hythe bio jedan od osnivača, ali je propala kad ju je zatrpao šljunak.

Hythe je više puta stradao od od francuskih napada.

Znamenitosti
------------

Crkva u Lympneu ima normanski zvonik podignut od rimskog materijal.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 11. 03. 2017.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Hythe*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 11. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Hythe, Kent*** na Wikimedijinoj ostavi

* Hythe, Kent (`en`)
**Horley** je grad od 24,539 stanovnika na jugoistoku Engleske u Grofoviji Surrey.

Administrativno podpada pod Distrikt Reigate and Banstead.

Geografske karakteristike
-------------------------

Horley je jedno od londonskih predgrađa koje leži na granici Surreya i West Sussexa, južno od gradova blizanaca Reigate i Redhill, nedaleko od aerodroma Gatwick i grada Crawleya.

Od centra Londona je udaljen nekih tridesetak km.

Historija
---------

Horley je izrastao u 19. vijeku u dotad vrlo slabo naseljenom Wealdu

Željeznica je došla do Horleya na liniji za Brighton 1841. od tad je počeo ubrzano rasti kao stambeno predgrađe Londona. 

Rastu Horleya pomogla je i blizina Aerodroma Gatwick, jer se podiglo puno hotela, pansiona i ugostiteljskih objekata.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: South East England" (engleski). City population. Pristupljeno 20. 03. 2017.
2. ↑  „Horley" (engleski). Visit Surrey. Pristupljeno 20. 03. 2017.

Vanjske veze
------------

***Horley*** na Wikimedijinoj ostavi

* Horley na portalu Reigate and Banstead Borough Council (`en`)
**Hajós** čita se *Hajoš* (hrvatskosrpski: *Ajoš*, njemački: *Hajosch*) je grad na jugu Mađarske od 3,053 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Bács-Kiskun.

Geografske karakteristike
-------------------------

Hajós leži 30 km jugoistočno od Kalocse i oko 30 km sjeveroistočno od Baje.

Historija
---------

Ime mjesta - Hajós, potječe od riječi *hajo*, a ona je značila čamac ili brod, pretpostavlja se da je to zato što je u srednjem vijeku 
naselje ležalo na dunavskom rukavcu, koji se kasnije zatrpao.

To najstarije naselje razoreno je za turskih ratova. Novo naselje naseljeno je njemačkim kolonistima. Ono je 1756. dobilo status trgovište.

Hajós od 1970. ima status Velikog sela, a status grada dobio je 2008.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka, Hirrlingen
* Austrija, Lengenfeld

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Bács-Kiskun" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 05. 2016.

Vanjske veze
------------

***Hajós*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Hajósa* (`hu`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Mazatenango** je općina od 84,186 i grad od 77,431 stanovnikana jugozapadu Gvatemale u Departmanu Suchitepéquez u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Mazatenango se prostire po pacifičkoj obalnoj ravnici, na nadmorskoj visini od 371 m.
Od glavnog grada Ciudad Guatemale je udaljen 160 km zapadno.

Historija
---------

Mazatenango je zauzeo španjolski konkvistador Pedro de Alvarado u 16. vijeku, a definitivno pokorio njegov brat Pedro.

Za kolonijalnih vremena Generalne kapetanije Gvatemala taj kraj bio je naročito važan zbog plodnog tla na kom se sadio vrlo unosni kakaovac.

U novembru 1815. dekretom je proglašen villom i svega par dana kasnije gradom.
Od 1825. je dobio status općine, tad je postao i sjedište okružnog suda, a od 1851. je i administrativni centar.

Početkom 20. vijeka bio je važna raskrsnica željezničkih pruga prema pacifičkim lukama.

Privreda i transport
--------------------

Mazatenango je važan trgovački i industrijski centar obalne ravnice.

Prvenstveno je grad prehrambene industrije koja prerađuje proizvode ratarske okolice (šećernu trsku, kavu, kakaovac, rižu, pamuk, duhan, voće, grah, čili, kasavu, kaučuk, palmino ulje.
Pored tog ima cementaru, pilane i tvornice obuće i namještaja.

Pored grada ima velikih rančeva koji uzgajaju goveda i konje.
Poznat je po rukotvorinama tkanine, keramičke pločice, nakit za turiste.

Mazatenango je dobro povezan sa ostatkom zemlje Panameričkim autoputem CA-2.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Mazatenango Municipality in Guatemala*" (engleski). City population. Pristupljeno 7.3.2023.
2. 1 2 3  „*Mazatenango*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 7.3.2023.
3. 1 2  „*Mazatenango in Suchitepéquez*" (engleski). City population. Pristupljeno 7.3.2023.
4. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Monografia*" (španjolski). Municipalidad de Mazatenango. Pristupljeno 7.3.2023.

Vanjske veze
------------

***Mazatenango*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalidad de Mazatenango* (službene stranice) (`es`)
Koordinate: 41° 46′ 32" SGŠ, 22° 44′ 22" IGD

**Mačevo** (mak. *Мачево*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Mačevo je u sastavu opštine Berovo.

Prirodni uslovi
---------------

Mačevo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije.

Od najbližeg grada, Berova, naselje je udaljeno 8 kilometara severozapadno.

Naselje Mačevo se nalazi u istorijskoj oblasti Maleševo. U oblasti Maleševskih planina, na zapadnom obodu od Berovskog polja.

Kroz naselje teče reka Bregalnica gornjim delom svog toka.

Nadmorska visina naselja je približno 800 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Mačevo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 206 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.berovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Berovo
* Mape, aerodromi i vremenska situacija lokacija (Fallingrain)[*mrtav link*]

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Berovo |
| --- |
| **Berovo** • 
Budinarci •
Vladimirovo •
Dvorište •
Mačevo •
Mitrašinci •
Ratevo •
Rusinovo •
Smojmirovo |  |
**Gajo Bulat** (Supetar, 4. siječnja 1836. - Beč, 9. lipnja 1900.), bio je hrvatski odvjetnik, općinski načelnik u Splitu, zastupnik u Dalmatinskom saboru i bečkom Carevinskom vijeću.

U Supetru mu je otac, Franjo, bio sudac. Gajo Bulat gimnaziju je polazio u Zadru, a sveučilište u Grazu i Padovi. Stekavši doktorat prava, postao je tajnikom trgovačke komore u Zadru, a zatim se posvetio odvjetničkom zvanju i od godine 1865. do 1879. bio najglasovitiji odvjetnik u Splitu.

Premda je bio odgajan u talijanskoj kulturi, zahvaljujući Mihi Klaiću postao je pobornikom hrvatskih nacionalnih ideja, te vođom hrvatske stranke, splitskih narodnjaka, žestok protivnik autonomaške talijanske stranke. Narodna stranka uspjela je pobijediti na izborima načelnika Bajamontija, čija se talijanaška stranka služila svakojakim sredstvima, da održi vlast. 

28. listopada 1882. je ustoličen za gradonačelnika na konstituirajućoj sjednici splitskog Općinskog vijeća Dujam Rendić-Miočević, koji je na tom položaju ostao do 1885, kad ga je naslijedio Gajo Bulat.

Od godine 1885. do 1893. bio je općinski načelnik u Splitu, zastupnik u Dalmatinskom saboru i bečkom Carevinskom vijeću. 

Borio se za uvođenje hrvatskog jezika u škole, za željezničko povezivanje Splita s Hrvatskom i Slavonijom i, kako piše povjesničar dr. Rudolf Horvat, »njegova je zasluga što u Spljetu pohrvatiše: općinsku upravu, škole i društvo, te što je ondje sagrađeno hrvatsko kazalište«. Bulat je pokrenuo list »Narod« i bio je jedan od najpoduzetnijih podupiratelja kulturno-prosvjetnih društava »Slavjanski napredak« i »Zvonimir«. Njegova narodna stranka mnogo je pridonijela buđenju hrvatske narodne svijesti, pobijedivši autonomaše.

Gajo Bulat umro je od kljenuti srca u Beču, 9. lipnja 1900. godine, usred parlamentarnog rada, a pokopan je u Splitu uz velike počasti, kao veliki borac za hrvatske ideje i jedinstvo svih hrvatskih prostora od Jadrana do Drave.

Dana 4. prosinca 1890. godine je Gajo Bulat svečano je otvorio Monumentalnu fontanu, poznatiju u Splitu kao Bajamontijeva fontana.

Vanjske veze
------------

***Gajo Bulat*** na Wikimedijinoj ostavi

* Slobodna Dalmacija Sjećanje na slavnu pobjedu narodnjaka

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 170030806
* GND: 143917242

 |
**Meje** su splitski gradski kotar smješten uz more od Matejuške na zapad, podno južne padine brda Marjan. Na području kotara, koji ima reputaciju elitne četvrti, živi oko 4.000 stanovnika.

Područje kotara pokriva i poluotok Sustipan na kojem se nekoć nalazio drevni samostan sv. Stjepana pod borovima, a kasnije staro gradsko groblje. Uz more nalazi se park Zvončac, te slikovite plaže Kaštelet, Kašjuni i Ježinac.

Od kulturnih i znanstvenih ustanova ističu se Muzej hrvatskih arheoloških spomenika, Galerija Ivana Meštrovića, Institut za oceanografiju i ribarstvo i Mediteranski institut za istraživanje života.

Obrazovanje
-----------

* Osnovna škola Meje


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Hrvatska***  |

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Meje** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Splitski gradski kotarevi |
| --- |
| 
Bačvice  •
Blatine-Škrape  •
Bol  •
Brda  •
Firule  •
Grad  •
Gripe  •
Kman  •
Kocunar  •
Lokve  •
Lora  •
Lovret  •
Lučac-Manuš  •
Mejaši  •
Meje  •
Mertojak  •
Neslanovac  •
Plokite  •
Pujanke  •
Ravne njive  •
Sirobuja  •
Split 3  •
Sućidar  •
Šine  •
Špinut  •
Trstenik  •
Varoš  •
Visoka  •
Žnjan-Pazdigrad
 | Grb Grada Splita |
**Gaj Ver** (*Gaius Verres*, cca. 120. pne. – 43. pne.) bio je rimski političar, poznat po svojoj korumpiranosti. Ispočetka je bio popular, ali je potom prešao optimatima, zbog čega ga je Sula učinio kvestorom u Aziji 80. pne. Kada je zajedno sa svojim pretpostavljenim Gnejem Kornelijem Dolabelom optužen za korupciju 78. pne. osigurao je oslobađajuću presudu svjedočeći protiv Dolabele. Godine 74. pne. je mitom isposlovao mjesto pretora na Siciliji, gdje je njegova pohlepa izazvala ekonomsku propast žitnice Rimske Republike. Kada se godine 70. pne. vratio u Rim, protiv njega je pokrenut još jedan postupak koji je vodio Ciceron. Ver je, shvativši da će biti osuđen, dobrovoljno otišao u egzil u Masiliju. Tamo je ubijen po proskripcijama koje je izdao Marko Antonije, nakon odbijanja da mu preda dio svog umjetničkog blaga.

Vanjske veze
------------

* University of Missouri-Kansas City (UMKC) School of Law, The Trial of Gaius Verres Arhivirano 2009-05-20 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 476149106008168490515
* LCCN: nr94030462
* ISNI: 0000 0003 5438 1614
* GND: 118626671
* SUDOC: 084652179
* NKC: jn20040226013

 |
**Hamamelididae** zastarjeli biljni podreazred u razredu Rosopsida.
Redovi koji su se klasificirali u nju su: Balanopales, Barbeyales, Casuarinales, Cercidiphyllales, Corylales, Daphniphyllales, Didymelales, Eupteleales, Fagales, Hamamelidales, Juglandales, Myricales, Myrothamnales, Rhoipteleales, Simmondsiales, Trochodendrales.
Cronquistov sustav iz 1981. navodi redove:

* Trochodendrales
* Hamamelidales
* Daphniphyllales
* Didymelales
* Eucommiales
* Urticales
* Leitneriales, jedini jew rod Leitneria koja se danas uključuje u porodicu Simaroubaceae ili gorkuničevke
* Juglandales
* Myricales
* Fagales
* Casuarinales

Hamamelididae su anemogamne bezlatičnice s resastim cvatovima i plodovima u obliku oraha. Poznate du od krede do danas. Ime dobiva po redu danas neprizntom redu Hamamelidales kojem se klasificiraju i visoka stabla koja rastu u SAD-u i Meksiku, kao što su platane sa loptastim cvatovima i cvjetovima odvojenog spola.

Red fagales karakteriziraju jednospolni, jednodomni cvjetovi bez ocvijeća, glavni predstavnik je porodica Fagaceae sa jestivim plodovima obavijenim kupulom, a poznata je od krede.

Izvori
------

1. ↑  Compleat Botanica
2. ↑  „cormophyta". Arhivirano iz originala na datum 2014-12-14. Pristupljeno 2015-04-14.
**Melioracija** predstavlja skup mera koje se sprovode sa ciljem popravljanja fizičkih, hemijskih i bioloških osobina zemljišta, kao i stvaranje i održavanje optimalnog vodno-vazdušnog režima zemljišta, radi obezbeđenja povoljnih uslova za rast i razvoj gajenih biljaka i postizanje stabilnih prinosa u poljoprivrednoj proizvodnji. 

Reč **melioracija** potiče od latinske reči *meliorare*, što znači popraviti, poboljšati.

Podela
------

Postoje tri osnovne vrste melioracije:

* **Hidromelioracija** - odvodnjavanje suvišne vode ili natapenje tla.
* **Kulturnotehnička melioracija** - krčenje šuma i(li) šikara, zemljani radovi.
* **Agromelioracija** - okretanje mase tla, dubinsko preoravanje, đubrenje.

Hidromelioracija
----------------

Hidromelioracija ili **hidrotehnička melioracija** je skup hidrotehničkih mera, aktivnosti i građevina kojima se ostvaruju optimalni uslovi za razvoj biljaka.

Hidrotehnička melioracija sastoji se od:

* odbrane od visokih voda,
* površinskog odvodnjavanja,
* podzemnog odvodnjavanja,
* navodnjavanja.

Površine koje su opremnjene uređajima za odvodnjavanje ili uređajima za odvodnjavanje i navodnjavanje nazivamo **melioracijskim površinama**.

U sedećim slučajevima se javlja potreba za površinskim odvodnjavanjem:

* prirodne depresije bez mogućnosti gravitacionog odvodnjavanja,
* površine koje su često ili povremeno pod uticajem stagnirajuće oborinske vode ili neregulisanih vodotoka,
* površine pod uticajem priticanja podzemnih voda,
* površine slabo propusnog zemljišta,
* učestalost intenzivnih oborina.

Kulturnotehnička melioracija
----------------------------

Kulturnotehnička melioracija predstavlja proces promene osnovne kulture zemljišta. Najčešće je to krčenje šuma, šikara, džungli.

Podizanjem brana i nasipa takođe se može ostvariti kulturnotehnička melioracija.

Agromelioracija
---------------

Agromelioracija ili **agrotehnička melioracija** je skup agrotehničkih mera i aktivnosti kojima se ostvaruju optimalni uslovi za razvoj biljaka.

Mere agromelioracije uključuju sve vrste tretiranja zemljišta različitim vrstama đubriva i zaštitnih sredstava. 

Agromelioracione mere se po potrebi koriste u kombinaciji sa merama hidromelioracije kako bi se postigla bolja plodnost zemljišta i bolji prinos.

***Melioracija*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* GND: 4038544-9
* HDS: 007847
* NKC: ph122745

 |
***La trastienda*** (sh. *Stražnja soba*) je španski igrani film snimljen 1975. godine u režiji Jorgea Graua. Protagonist, koga tumači Frederick Stafford, je pamplonski ljekar koji osjeća požudu prema svojoj bolničarki (čiji lik tumači María José Cantudo), ali kome njegova stroga katolička vjera, bračni status i članstvo u Opus deiju priječe da sa njom započne vezu. Radnja prikazuje kako je zbog toga premjesti u drugu ordinaciju, ali kako ona ne odustaje od namjere da sa njim svejedno završi u krevetu.

*La trastienda* je napravljena u doba tranzicije na demokratski poredak, odnosno kada je dotadašnji Francov režim počeo dodatno labaviti dotadašnju cenzuru. Zbog toga je postao prvi film u historiji španske kinematografije u kome se protagonistica u jednoj sceni pojavljuje potpuno gola; Grau je dozvolu od za film nadležnog Ministarstva informacija i turizma dobio pod obrazloženjem da je kratka scena golotinje "potrebna za film". Današnja kritika ga uglavnom smatra neuspjelim, mada je izazvao pažnju zbog dokumentarnih snimaka koje prikazuju zadašnje svetkovine Sanfermines u Pamploni, kao i dotada nezamislivi kritički stav prema Opus deiju.

Izvori
------

1. ↑ . str. 422. ISBN 9788483078945.
2. ↑  Nancy Berthier, Jean-Claude Seguin. str. 205. ISBN 9788496820050.
3. ↑  Víctor García Ruiz, Gregorio Torres Nebrera. ISBN 9788424509965.

Vanjske veze
------------

* *La trastienda* na IMDb-u (`en`)
**Mali Tunb** (perz. تنب کوچک) je otok smješten u Perzijskom zaljevu odnosno iranskoj pokrajini Hormuzgan. Geografski je smješten 11,2 km zapadno od Velikog Tunba, te 38,4 km od luke Bandar-e Lengeh. Otok je trokutastog oblika i proteže se 1,6 km u smjeru sjever-jug odnosno 1,2 na naširem južnom dijelu. Površina mu iznosi približno 2,0 km², a najveća visina 36 m. Flora se sastoji od bujne trave i grmlja, dok fauna uključuje ptice i zmije. Mali Tunb lišen je izvora vode. Historijski, otok je bio pod iranskom kontrolom do sredine 1900-ih godina kada ga zauzimaju Britanci i upravljaju njime iz današnjih Emirata. Prilikom britanskog povlačenja s ovih protektorata Iran je Veliki i Mali Tunb zaposjeo vojskom, a nakon proglašenja nezavisnosti Ujedinjeni Arapski Emirati počinju svojatati otoke čime započinje dugogodišnji spor. Mali Tunb je nenaseljen otok, no na njemu se nalazi stalna vojna baza s pomorskom lukom na istoku odnosno Aerodromom Mali Tunb na sjeveru.

Veze
----

* Veliki Tunb
* Perzijski zaljev
* Popis iranskih otoka

Literatura
----------

* (`en`) Mirfendereski, Guive (20. srpnja 2005.). *Tonb*, Encyclopædia Iranica. New York: Columbia University.
* (`en`) Mojtahed Zadeh, Pirouz (2006.). *Boundary Politics and International Boundaries of Iran*. Boca Raton, Florida: Universal Publishers, ISBN 9781581129335, OCLC 182432238.

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Veliki i Mali Tunb** |
**Matija Radivojević Kotromanić** poznat kao Matija Šabančić (poslije 1450 - poslije 1490 ) je bio prvi od dva osmanska kralja Bosne i jedan od posljednjenih poznatih Kotromanića.

Biografija
----------

Bio je sin Radivoja Ostojića, vanbračnog sina kralja Stjepana Ostoje, i Margarite od Velike, kćerke Nikole od Velike, koji su se vjenčali 2. juna 1449. godine. Njegov otac se neuspješno borio za bosansku krunu između 1432. i 1435. godine. Matija je imao dva brata,Tvrtka Radivojević Kotromanića i Đurđa Radivojevića Kotromanića.

Godine 1463. Bosansko kraljevstvo je palo, a Bosna postala dio Osmanskog carstva. Matijin otac, brat Tvrtko i rođak, kralj Stjepan Tomašević, pogubljeni su po naredbi sultana Mehmeda II. Krajem 1465.Matija je nakon pada Bosne bio poslan u Carigrad. Mehmed je Matiju proglasio kraljem Bosne. Međutim, Matija nije dobio mnogo više od titule, budući da pravo kraljevstvo više nije postojalo. Njegova teritorija se najvjerovatnije nalazila u dolini rijeke Lašve. Cilj proglašavanja Matije kraljem Bosne bilo je osiguravanje lojalnosti Bosanaca u vrijeme kad su Mađari pokušavali sebi pripojiti ostatke kraljevstva. Jedini izvori koji ga spominju su dubrovački i vezani su za izdavanje darova. Bio je oženjen izvjesnom Turkinjom.Također bosansko stanovništvo u to doba nije voljelo Matiju , a i nije se puno zanimao za vladanje u državi .

Matija se posljednji put spominje 1471. godine. Već sljedeće godine kao osmanski kralj Bosne se spominje Matija Vojsalić, dok je ugarski kralj Matija Korvin za ugarskog kralja Bosne imenovao Nikolu Iločkog.Umro je nakon 1490. godine.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Kralj Bosne5. juni 1463 - 1471** | Nasljednik: |
| **Stjepan Tomašević** | **Matija Vojsalić** |
Različiti kljunovi obično imaju različitu namjenu (npr. kod tukana, koji svojim kljunom lako može skidati voće)
**Kljunom** se u zoologiji naziva prema naprijed, često šiljasta, izraslina kojom završava usni otvor kod ptica, a služi za uzimanje hrane.

Kljun se dijeli na gornji (pokljunica) i donji dio. Najčešće, gornji je pokretan, dok je donji čvrsti sastavni dio kostura glave, no i to nije jednako kod svih vrsta. Koštana podloga prevučena je rožnatom tvari. Nosni otvori su najčešće smešteni uz korijen kljuna, osim kod kivija, kod kojeg su otvori na vrhu.

Od vrste do vrste prilagođen je upravo specifičnim načinima ishrane ptica, pa je stoga i vrlo različitih oblika. Kod nekih su rubovi vrlo oštri, kod nekih nazubljeni, dok su neki kljunovi građeni na način da filtriraju hranu iz vode. Kod nekih vrsta su gornji i donji dio prekriženi, neki su vrlo šiljasti, dok su neki, opet, zaobljeni. No, uvek su vrlo efikasno oruđe, prilagođeno potrebama vrste.

Kod držanja ukrasnih ptica u zatočeništvu, čest je slučaj da se, uslijed neodgovarajuće ishrane, kljunovi ptica deformišu. Ako zbog nedovoljnog trošenja narastu predugački, mogu, bez odgovarajuće pomoći, dovesti do uginuća ptice od gladi. Slično se može dogoditi i kod neke drugog deformisanja radi koje onda ptica više ne može uzimati hranu.

***Kljun*** na Wikimedijinoj ostavi
Mapa manastira Srpske pravoslavne crkve na Fruškoj gori
Manastir Ravanica u Vrdniku
Ulazne vratnice u manastir Grgeteg
Unutrašnjost manastira Krušedol
Manastir Kuveždin sa okolinom
Šišatovac, glavni prilaz manastirskoj crkvi
Na prostoru 50 kilometara dužine i 10 kilometara širine na sremskoj planini Fruška gora, smešteno je šesnaest srpskih pravoslavnih manastira, od kojih je većina vaspostavljena kao živeća. Ova jedinstvena kulturno-istorijska celina utvrđena je za kulturno dobro od izuzetnog značaja za Republiku Srbiju 1990. godine, a predložena je i za upis na listu svetske baštine UNESKO-a.

Šire područje Fruške gore od davnina je bilo bogato svetilištima, a tokom 16. i 17. veka na ovom prostoru je zabeleženo 35 manastira. Od vremena nastanka ovi manastiri nebrojeno puta su pljačkani, rušeni i napuštani, a najozbiljnije su stradali tokom Drugog svetskog rata. Nekoliko manastira je teško oštećeno i tokom NATO bombardovanja 1999.

Manastiri Srpske pravoslavne crkve
----------------------------------

Od zapada ka istoku nalaze se manastiri:

* Privina Glava
* Divša
* Kuveždin
* Petkovica
* Šišatovac
* Bešenovo
* Mala Remeta
* Beočin
* Rakovac
* Jazak
* Vrdnik
* Staro Hopovo
* Novo Hopovo
* Grgeteg
* Velika Remeta
* Manastir Krušedol
* Manastir Sveta Petka - Šid.

Istraživači srpske novovekovne umetnosti u Podunavlju utvrdili su izvesnu pravilnost u prostornom sklopu manastirskih hramova, te su one sagrađene u 16. veku povezali sa moravskom arhitekturom srednjovekovne Srbije.

Manastirski hramovi sagrađeni tokom 18. veka predstavljju zanimljivu kombinaciju tradicionalne arhitekture, po ugledu na Novo Hopovo, i baroknog modela preuzetog iz repertoara zapadnoevropske arhitekture.

Zilotski manastir
-----------------

Pored manastira Srpske pravoslavne crkve, na Fruškoj Gori se nalazi i pravoslavni zilotski manastir na Ugaru.  Arhivirano 2010-02-03 na Wayback Machine-u

Literatura
----------

* Branka Kulić, Nedeljka Srećkov, "Manastiri Fruške Gore", Novi Sad 1994.
* Miroslav Timotijević, "Manastir Krušedol", I-II, Beograd 2008.
* Bojana Ibrajter, istoričar umetnosti (NIN, 29.9.2005)

Vanjske veze
------------

* Fruškogorski manastiri Kompletan vodič kroz Srbiju
* Fruškogorski manastiri

| * p
* r
* u
**Fruškogorski manastiri** |
| --- |
| Beočin • Bešenovo • Velika Remeta • Vrdnik (Mala Ravanica) • Grgeteg • Divša (Đipša) • Jazak • Krušedol • Kuveždin • Mala Remeta • Novo Hopovo • Petkovica • Privina Glava • Rakovac • Staro Hopovo • Šišatovac |


| * p
* r
* u
Nepokretna kulturna dobra Srbije Zastava Srbije |
| --- |
| Arheološka nalazišta | Arheološka nalazišta od izuzetnog značaja • Arheološka nalazišta od velikog značaja • Zaštićeno arheološko nalazište | Kulturna dobra |
| Spomenici kulture | Spomenici kulture od izuzetnog značaja • Spomenici kulture od velikog značaja • Zaštićeni spomenici kulture |
| Znamenita mesta | Znamenita mesta od izuzetnog značaja • Znamenita mesta od velikog značaja • Zaštićena znamenita mesta |
| Prostorno kulturno istorijske celine | Prostorno kulturno istorijske celine od izuzetnog značaja • Prostorno kulturno istorijske celine od velikog značaja • Zaštićene prostorno kulturno istorijske celine |
"Pečat" (*tughra*) sultana Bajazida, sina Gülçiçek
**Gospa Gülçiçek** („cvijet ruže"; osmanski turski: گلچیچک خاتون‎ , turski: *Gülçiçek Hatun*, grčki: Γκιουλτσιτσέκ Χατούν; umrla u Bursi) bila je prva supruga trećeg osmanskog sultana, Murata I te majka sultana Bajazida I Yıldırıma.

Biografija
----------

Prema turskoj tradiciji, Gülçiçek je isprva bila konkubina jednog anatolskog princa, Aclan-bega, ali ju je osmanlijski sultan Orhan oteo oko 1344. te se ona udala 1359. za Orhanova sina, princa Murata, koji je naslijedio oca 1362.

Sinovi Gülçiçek i Murata bili su sultan Bajazid I i princ Yahşi-beg.

Gülçiçek je dala sagraditi džamiju u Bursi, gdje je i pokopana.

Izvori
------

1. ↑  Leslie P. Peirce (1993). "Wives and Concubines: The Fourteenth and Fifteenth Centuries". *The Imperial Harem: Women and Sovereignty in the Ottoman Empire*. *Oxford University Press*. Str. 36. ISBN 978-0-195-08677-5.
2. ↑  Heath W. Lowry. *The Nature of the Early Ottoman State*. State University of New York Press (SUNY Press). Str. 153.
3. ↑  Stanford Jay Shaw. *History of the Ottoman Empire and Modern Turkey*. Cambridge University Press. Str. 28.

* Yavuz Bahadıroğlu, *Resimli Osmanlı Tarihi*. Nesil Yayınları, 2009. ISBN 978-975-269-299-2.
**Freistadt** je grad na sjeveru Austrije od 7,495 stanovnika.

Freistadt administrativni centar Okruga Freistadt.

Geografske karakteristike
-------------------------

Freistadt leži u Gornjoj Austriji, udaljen 35 km sjeverno od Linza.
On je najveći grad donjeg Muehlviertela, kraja na nekadašnjem putu soli za Češku.

Historija
---------

Postoji više teorija o tome kad je osnovan Freistadt, ali je izgleda najvjerojatnije da se to desilo u prvoj trećini 13. vijeka.

Freistadt je od srednjeg vijeka pa sve do kraja 18. vijeka bio trgovište za sol i željezo na putu između Podunavlja i Češke. U 18. vijeku bio je jedna od prvih željezničkih stanica na pruzi
České Budějovice - Linz, u vrijeme dok su vagone vukli još konji.

Znamenitosti
------------

Freistadt ima dobro očuvanu srednjovjekovnu jezgru, sa fortifikacijama, više, tornjeva s vratima (Linzer, Böhmertor, Dechanthofturm, Scheiblingturm) i primjer je planski izgrađenog grada sa ortogonalnim tlocrtom. Centar grada je pun kasnogotičkih građanskih kuća sa baroknim fasadama.

Od znamenitosti Freistadt ima kasnogotičku parohijsku crkvu, koja je rekonstruirana 1690. u baroknom stilu, pa nakon 
tog ponovno 1877. ali ovaj put u neogotičkom stilu, gotičku crkvu sv. Marije iz sredine 15. vijeka i nekadašnji knežev dvor, srednjovjekovni zamak koji je drastično izmjenjen i unakažen rekonstrukcijama izvedenim od 1801. - 1806. i ponovno 1880.

Privreda
--------

Od Industrije Freistadt ima pivovaru i punionu gaziranih pića, tvornicu suhomesnatih proizvoda, namještaja (naročito kuhinjskog). Za ekonomiju grada značajan je i turizam.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Austria: Oberösterreich" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 02. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Freistadt*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 10. 02. 2016.
3. ↑  „*Geschichte der Stadt Freistadt*" (njemački). Die Welt. Pristupljeno 10. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Freistadt*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Freistadta* (`de`)
Sveti Stefan
**Manastir Slanci** nalazi se pored istoimenog naselja Slanci istočno od Beograda, i pripada Arhiepiskopiji beogradsko-karlovačkoj Srpske pravoslavne crkve.

Zvaničan naziv manastira je Manastir Arhiđakona Stefana u Slancima, prema svetitelju kome je manastir posvećen. Manastir je po jednoj verziji narodnog predanja osnovao Sveti Sava početkom 13. veka, dok je po drugoj osnivač manastira kralj Dragutin krajem istog veka. Manastir je posebno oživeo u periodu srpske depotovine pod Despotom Stefanom Lazarevićem i Despotom Đurađom Brankovićem, kada se našao u neposrednoj blizini nove prestonice, Beograda. Zahvaljujući velikom ktitorstvu despotske kuće Brankovića manastir je promenio dotadašnju krsnu slavu praznik Vavedenja Presvete Bogorodice i prihvatio novu, Arhiđakona Stefana, slavu porodice Branković, koji se slavi 9. januara po novom, odnosno 28. decembra po starom kalendaru. Zbog svog značaja u ovom periodu manastir Slanci u narodu je nazvan „Velikim manastirom".

Posle pada Depotovine 1459. godine Slanački manastir je bio opljačkan i razrušen, a monaštvo pobijeno od strane Turaka. Manastir je pod turskom vlašću delio sudbinu naroda i više puta je stradao (1690. 1739. 1787.). Međutim, monaštvo se uvek vraćalo i manastir je više puta obnavljan.

Tokom Prvog srpskog ustanka započeli su prvi radovi na njegovoj obnovi. Međutim, dolaskom na vlast Kneza Miloša, nastojalo se da se pomogne mnogim crkvava i manastirima, ali za oronuo, trošan i napušten manastir u Slancima nije bilo spasa. Tako je 1833. godine manastir srušen, a od datog građevinskog materijala sazidane su crkve u okolnim selima Mirijevu i Velikom Selu. Sve pokretne vrednosti manastira Slanaca bile su posle rušenja prenete u crkvu Velikog Sela, među njima i tri ikone sa nedovršenog ikonostasa iz 1812. godine. Lokalitet porušene svetinje narod je obeležio ogradom, dok je mesto Časne trpeze pokrio nadstrešnicom.

1900. godine na mestu manastira podignuta je kapela, koju je okolno stanovništvo posećivalo. 1961. započeta je ponovna obnova manastira Slanci od strane tadašnjeg srpskog patrijarha Germana (Đorića). Radovi na izgradnji manastirske crkve završeni su 1971. godine, da bi se radovi nastavili na uređenju konaka i imanja, koji do danas nisu okončani. 

Danas je manastir muški. Manastir Slanci ima važnu ulogu u u životu srpske crkve - u njegovom bratstvu se pripremaju monasi koji će popunjavati neveliko bratstvo manastira Hilandara. Manastir je zaštićen kao spomenik kulture i arheološko nalazište. Dalja obnova i proširenje manastira tek predstoje.
Koordinate: 41° 29′ 23" SGŠ, 22° 44′ 35" IGD

**Hamzalija** (mak. *Hamzali*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Hamzalija je u sastavu opštine Bosiljovo.

Prirodni uslovi
---------------

Hamzalija je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 11 kilometara severoistočno.

Naselje Hamzalija se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno na severnom obodu plodnog Strumičkog polja. Severno od naselja izdiže se planina Ogražden. Nadmorska visina naselja je približno 300 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Hamzalija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 22 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su Makedonci (54%), a manjine su Turci (36%) i Srbi (9%). Turci su činili ogromnu većinu stanovništva naselja do sredine 20. veka, kada su se spontano iselili u maticu.

|  |  |
| --- | --- |
| **Nacionalnost** | **Stanovnika** |
| Makedonci | 12 |
| Albanci | 0 |
| Turci | 8 |
| Romi | 0 |
| Vlasi | 0 |
| Srbi | 2 |
| ostali | 0 |
|

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.opstinabosilovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Bosiljovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Bosiljovo |
| --- |
| **Bosiljovo** • 
Borijevo • 
Gečerlija • 
Drvoš • 
Ednokućevo • 
Ilovica • 
Monospitovo • 
Petralinci • 
Radovo • 
Robovo • 
Saraj • 
Sekirnik • 
Stari Baldovci • 
Turnovo • 
Hamzalija • 
Štuka |  |
**Manastir Vitovnica**, muški manastir, spomenik kulture od velikog značaja, sa crkvom posvećenom Uspenju Bogorodice smešten je na desnoj obali istoimene reke, u blizini Kučeva, istočno od Petrovca na Mlavi. Prema predanju, manastir je izgradio srpski kralj Milutin posle pobede nad bugarskim odmetnicima Drmanom i Kudelinom, između 1289. i 1291. godine. Prvi pisani pomen o Vitovnici potiče iz 1537. godine iz vremena turske vlasti. Delio je sudbinu ovog naroda i ovih prostora a to znači da je više puta rušen, spaljivan i ponovo iz pepela podizan. Kao i svi srpski manastiri nalazi se skrajnut sa glavnih puteva, u prelepoj okolini koja omogućuje duhovni mir. Paljen od Turaka, najznačajnije restauracije su se desile u 19. veku. Obnovljena je 1856. godine trudom igumana Hadži Stefana Bojovića. Tom prilikom, braća Ivan i Milija Marković izvela su živopis i slikanu dekoraciju ikonostasne pregrade. Pod je popločan kamenom, dozidana spoljna priprata i zvonik.

Uspenjska crkva, građena u stilu moravske arhitekture, malih je i skladnih proporcija, sažete trikonhalne osnove, sa konhama spolja poligonalnim, a iznutra polukružnim i kupolom koju nose pilastri. Naknadno su dozidane spoljna priprata i kula-zvonik. Duž severne, istočne i južne fasade, ispod profilisanog krovnog venca, teče friz slepih arkada. Iznad severnih vrata nalazi se kamena ploča iz 1218. godine sa natpisom na starojermenskom i staroslovenskom jeziku, preneta iz crkve u Oreškovici, poznate kao Jermenska.

U središnjem delu hrama nalazi se grob nepoznatog monaha sinaita, jednog od mnogih koji su u doba Kneza Lazara i Despota Stefana Lazarevića, njegovog sina, došli u Srbiju pred najezdom Turaka. Pored manastira je i izvor Svetoga Jovana za koji se smatra da ima lekovitu moć i da pomaže u ozdravljenju od bolesti.

Literatura
----------

* Regionalna privredna komora Požarevac, priredila dr Radmila Novaković Kostić, 2005. godina.
* Politika Magazin

Vidi još
--------

* Otac Tadej


| * p
* r
* u
Manastiri Eparhije braničevske |
| --- |
| Vitovnica • Bradača • Gornjak • Zaova • Zlatenac • Koporin • Manasija • Miljkovo • Nimnik • Sveta Petka • Lešje • Pokajnica • Ravanica • Rukumija • Sestroljin • Sisojevac • Trška crkva • Tuman • Reškovica |


  
Koordinate: 44° 22‘ S. 21° 32‘ I.
**Manastir Tresije** je pravoslavni muški manastir koji pripada Eparhiji šumadijskoj Srpske pravoslavne crkve.

Manastir je osnovan 1309. godine i u vreme kralja Dragutina. Nalazi se na Kosmaju, blizu današnjeg puta Sopot - Mladenovac, od Sopota je udaljen 6-7 kilometara, a od Mladenovca oko 15. Posvećen je svetim arhangelima Mihailu i Gavrilu. Naziv Tresije je dobio po potoku koji izvire pored manastira.

Manastir je rušen i obnavljan više puta. Prva obnova po dolasku Turaka bila je 1709. godine kada ga je obnovilo bratstvo Manastira Rakovica. Srušen je ponovo krajem 18. veka i obnovljen 1936. Tada je počela izgradnja konaka ali je Drugi svetski rat to prekinuo i kasnije je kamen utrošen na izgradnju hotela *Hajdučica*.

Novi konak počet je 14. septembra 1991. kada je osveštan kamen temeljac donet sa Svete gore, koji je položila kneginja Jelisaveta Karađorđević.

Pod pokroviteljstvom manastira održavaju se manifestacije *Pod lipama manastira Tresije* i *Dani Milovana Vidakovića*.

Starešina manastira je arhimandrit Jovan Maričić koji tu živi već šest decenija. On je bio jedinac i sve svoje imanje zaveštao manastiru.

Manastir Tresije je svečano 13. i 14. septembra 2009. obeležio sedam vekova postojanja.

Izvori
------

1. 1 2 3  Manastir Tresije - Www.Pravoslavlje.Nl
2. 1 2 3 4 5  Sedam vekova manastira Tresije („Politika", 12. septembar 2009.)

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Tresije (zvanična prezentacija)
* Manastir Tresije (šumadijska eparhija)
* Manastri Tresije - kosmajsko svetilo (SPC) Arhivirano 2020-08-19 na Wayback Machine-u
* 700 godina manastira Tresije (SPC) Arhivirano 2015-09-16 na Wayback Machine-u
* Manastir Tresije (www.manastiri.rs) Arhivirano 2009-02-21 na Wayback Machine-u
* Manastir Tresije (wikimapia.org)

***Manastir Tresije*** na Wikimedijinoj ostavi
**Hermerik** ili **Hermerih** (? - 441) je bio kralj Sveva, poznat kao osnivač svevskog kraljevstva na sjeverozapadu Pirinejskog poluotoka. O njemu, kao i narodu koji je vodio, postoje prilično oskudni i nepouzdani izvori, s izuzetkom njegovog suvremenika Hidacija. Većina se slaže da je bio i do kraja života ostao pagan, kao i da je zajedno sa Vandalima i Alanima sudjelovao 406. u znamenitom prelasku Rajne koji je označio kolaps rimskog Limesa i početak raspada Zapadnog Carstva. Hermerik se zajedno sa svojim narodom kretao na jug, prešao Pirineje i osnovao svoju državu na području tadašnje rimske provincije Galecije. Ne postoje nikakvi jasni dokazi da je Hermerik ikada formalno prihvatio status *federata*, odnosno zapadnorimske careve kao svoje sizerene. U svakom slučaju, oni, s obzirom na zabačenost i relativnu nevažnost područja pod svevskom kontrolom, na Sveve nisu obraćali veliku pažnju, i Hermerik je daleko više problema imao s drugim germanskim narodima i državama na području Hispanije, odnosno sa lokalnim hispanorimskim stanovništvom. Godine 438. je abdicirao i prepustio prijestolje svome sinu Rehili. Umro je 441. a njegova se kraljevska dinastija održala do 560.

Izvori
------

* Thompson, E. A. *Romans and Barbarians: The Decline of the Western Empire*. Madison: University of Wisconsin Press, 1982. ISBN 0-299-08700-X.
* Kulikowski, Michael. "The Career of the 'Comes Hispaniarum' Asterius." *Phoenix*, Vol. 54, No. 1/2. (Spring–Summer, 2000), pp. 123–141.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**none** | **Kralj Galicije**409–438 | Slijedi:**Rechila** |
**Institut za filozofiju** je naučna jedinica u sastavu Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Osnovao ga je prof. dr Mihailo Marković 1967. godine. Institut je počeo sa radom kao *organizaciona* jedinica Filozofskog fakulteta, da bi 1970. godine stekao status *naučne* jedinice fakulteta.

Institut za filozofiju obavlja svoju delatnost u saradnji sa Odeljenjem za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu. Na istraživačkim projektima Instituta po pravilu su angažovani nastavnici i saradnici Odeljenja za filozofiju, ali i manji broj spoljnih saradnika.

Publikacije
-----------

Od 1988. godine Institut objavljuje časopis *Filozofski godišnjak – glasnik Instituta za filozofiju Filozofskog fakulteta u Beogradu*, koji je finansiran od strane Ministarstva za nauku i tehnološki razvoj Republike Srbije.

Od 1997. godine Institut objavljuje niz monografskih publikacija.

Biblioteka
----------

Institut za filozofiju poseduje sopstvenu biblioteku koja sadrži oko 2500 knjiga iz istorije filozofije, savremene filozofije i logike. Pravo korišćenja knjiga imaju isključivo nastavnici i saradnici Odeljenja za filozofiju Filozofskog fakulteta Univerziteta u Beogradu, i to za pripremu nastave ili za naučni rad.

Eksterni linkovi
----------------

* Institut za filozofiju
* Filozofski fakultet Univerziteta u Beogradu
Koordinate: 52°12′17″N 0°06′59″E﻿ / ﻿52.2048°N 0.1165°E﻿ / 52.2048; 0.1165

King's College Chapel (pogled djelomično zaklonjen Gibbsovom zgradom), pogled iz *The Backsa*
Orgulje u kapeli
**King's College Chapel** (doslovno: *Kapela Kraljevog koledža*) je kapela u okviru Kraljevog koledža (King's College) - Univerziteta Cambridge u Engleskoj. Smatra se jednim od najboljih primjera kasne gotičke (perpendikularne) arhitekture u Engleskoj.

Kapelu je dao sagraditi kralj Henry VI, namjeravajući njome zasjeniti sličnu kapelu u Etonu. Kao glavni arhitekt je godine 1444. angažiran Reginald Ely, a kamen-temeljac postavljen 25.7. 1446. Izgradnju su, međutim, počeli ometati Ratovi ruža, tako da su posljednje radove morali nadgledati kraljevi Dinastije Tudor - Henry VII i njegov sin Henry VIII, pod kojim je zgrada konačno dovršena 1515. godine. Isti je kralj dao da se u sljedećih nekoliko godina u njene zidove ugrade znameniti zidovi.

Danas kapela osim za vjerske obrede zbog izvrsnih akustičnih svojstava služi i za koncerte ozbiljne muzike. U okviru nje djeluje i Zbor King's College Chapela, koga čine studenti koledža.

Eksterni linkovi
----------------

***King's College Chapel*** na Wikimedijinoj ostavi

* King's College: the Chapel
* 3D model of the chapel for use in Google Earth Arhivirano 2008-12-01 na Wayback Machine-u
* A history of the choristers of King's College Chapel Arhivirano 2011-07-20 na Wayback Machine-u
* Friends of King's College, Chapel and Choir Arhivirano 2009-11-07 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 156006285
* LCCN: n85177175
* GND: 4409927-7
* NKC: ko2018982782

 |
**Kostarikanski građanski rat** je bio oružani sukob koji se od 12. ožujka do 24. travnja 1948. vodio na području Kostarike, a koji se smatra najkrvavijim događajem moderne kostarikanske povijesti. Iako je rat trajao samo 44 dana, pretpostavlja se da je umrlo oko 2,000 ljudi. Građanskom ratu prethodilo je glasanje kostarikanskog zakonodvaca kojim su poništeni rezultati predsjedničkih izbora iz veljače, tvrdeći kako je izborna pobjeda opozicijskog kandidata, Otilija Ulatea Blanca, ostvarena prevarom. Takav rasplet događaja doveo je do organiziranja revolucionarne vojske pod vodstvom Joséa Figueresa Ferrera koja je vrlo brzo porazila državnu vojsku koju je predvodio Teodoro Picado Michalski. Nakon rata, Figueres je godinu i pol dana bio na čelu privremene vojne hunte koja je ukinula vojsku te nadzirala izbor Ustavotvorne skupštine u prosincu, čiji je rad 1949. godine rezultirao novim ustavom. Nakon donošenja ustava, hunta se povukla s vlasti, nakon čega nije bilo većeg nasilja u Kostariki.