recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Ovo je članak o tvrđavi u Paramaribu, Surinam.  Za druge tvrđave istog imena, vidi Fort Zeelandia (razvrstavanje).  
Fort Zeelandia u Paramaribu.
**Fort Zeelandia** je tvrđava u Paramaribu, glavnom gradu Surinama. Muzej Surinama, nacionalni etnografski muzej s nizom raznovrsnih izložaka, danas se nalazi u For Zeelandiji, kao i Umjetnička akademija Nola Hatterman, čije je sjedište u bivšoj zgradi zapovjednika tvrđave.

Historijski gledano, drvena tvrđava koja je prethodila suvremenoj izgrađena je još 1640. godine od strane francuskih doseljenika, koji su je ubrzo napustili. Godine 1650. major Anthony Rowse utemeljio je, na području Surinama, englesku koloniju po nalogu tadašnjeg guvernera Barbadosa, Francisa Willoughbyja. Englezi su utvrdili napuštenu francusku tvrđavu, koja je u čast osnivača kolonije preimenovana u **Fort Willoughby** te je ubrzo postala sjedište nove kolonije. Međutim, engleska je uprava trajala samo do 1667. godine, kada je preuzimaju Nizozemci, koji utemeljuju vlastitu koloniju i mijenjaju ime utvrde u **Fort Zeelandia**. Kasnije iste godine, Englezi su nakratko vratili kontrolu nad tvrđavom i ponovo vratili staro ime, ali ona je ubrzo ponovo predana Nizozemcima, koji su opet vratili svoje ime. 

Tijekom godina, Fort Zeelandia izgubila je svoju vojnu funkciju te su 1772. godine čak postojali planovi da se potpuni sruši. Nakon sticanja nezavisnosti 1975. godine, surinamski diktator Dési Bouterse koristio je tvrđavu kao mjesto za zatvaranje i mučenje političkih oponenata, a u njoj su se dogodila i zloglasna Decembarska ubojstva.

Vanjske veze
------------

***Fort Zeelandia (Surinam)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Fort Zeelandia at the City of Paramaribo Arhivirano 2021-02-26 na Wayback Machine-u
* Surinamese Museum (in Dutch)
**Crkva svetog Đorđa** je srpska pravoslavna crkva u Kneževu u Baranji (Hrvatska) koja pripada Popovačkoj parohiji Eparhije osječkopoljske i baranjske. Naziva se još: *Crkva svetog Georgija* / *Hram svetog Georgija* ili *Crkva (hram) svetog velikomučenika Georgija*.

Ime
---

Kao zadužbina kraljevske porodice Karađorđević, crkva je posvećena svetom Georgiju, odn. svetom Đorđu. Zato se ta dva imena pojavljuju i u imenu crkve. Baranjski pravoslavci, međutim, tog sveca obično zovu **sveti Đurađ** pa i njegov spomen-dan - koji pada na 6. maj - nazivaju **Đurđevo**, koje je mnogima od njih i krsna slava.

Historijat
----------

Crkva je izgrađena odlukom kralja Aleksandra Karađorđevića 1929. godine u neovizantijskom stilu. U hramu se nalaze dva trona, za kralja i kraljicu, koji su izrađeni od orahovine i ukrašeni duborezom. Hram je sedamdesetih godina XX. stoljeća vraćem Srpskoj pravoslavnoj crkvi. Tih godina slikar Ivan Bens oslikao je ikone na ikonostasu, što je bila i prva dorada od izgradnje toga vjerskog objekta.

Godine 2019. započela je obnova crkve, za koju su značajna sredstva izdvojili Općina Popovac te druge institucije i pojedinci.

Izvori i vanjske veze
---------------------

1. 1 2  Sekulić, Srđan (July 2013). „Православни храмови источне Славоније, Барање и западног Срема /2/" (Serbian). *Извор, Zajedničko veće opština* (Vukovar) **VII** (70). Arhivirano iz originala na datum 2013-12-08. Pristupljeno 2013-08-09.

* Zoran Popović: *Slava u Kneževu*. portalnovosti.com – Zagreb, 22. X. 2019.
* Jadranka Jaćimović-Ivan. *"Zadužbina kralja Aleksandra Karađorđevića u Kneževu"*. srbi.hr – Vukovar, 3. XII. 2019.
**Boško Đurovski** (makedonski: ; rođen 28. decembra, 1961. u Tetovu, u Makedoniji) je nekadašnji jugoslovenski reprezentativac i današnji fudbalski trener. Fudbal je počeo da igra u klubu „Teteks iz Tetova".

Sportska biografija
-------------------

Fudbalom je počeo da se bavi još kao pionir u FK „Teteks", odakle je kao omladinac sa nepunih četrnaest godina otišao u beogradsku „Crvenu zvezdu". Za prvi tim „Zvezde" debitovao je 1978. godine, sa sedamnaest godina, gde je ostao punih devet sezona, do 1989. godine. Za Crvenu zvezdu je odigrao 509 utakmica i postigao 103 gola. Internacionalac je postao 1989. kada je iz „Zvezde" prešao u švajcarski „Servet" u kojem je ostao sve do 1995. godine gde je završio svoju fudbalsku karijeru. Sa „Servetom" je postao prvak Švajcarske i kao igrač i kao trener.

Za reprezentaciju Jugoslavije odigrao je 4 utakmice. U dresu omladinske reprezentacije odigrao je 25 mečeva, a u mladoj i olimpiskoj 20. Igrao je i za reprezentaciju Makedonije - 8 utakmica i dao 3 gola. Nosio je dres selekcije sveta 1989. na oproštaju legendarnog Zika.

Po završetku švajcarske karijere, vraća se u Srbiju, gde je kao prvi trener vodio obrenovački Radnički Obrenovac, Rad, Srem iz Sremske Mitrovice, PSK Pančevo i Radnički Niš, sa ne baš zapaženim uspehom. 

U martu 2007. preuzima funkciju šefa stručnog štaba FK Crvena zvezda (Beograd), nakon ostavke Dušana Bajevića – za vreme utakmice sa novosadskom Vojvodinom (0:3). i sa "crveno-belima" osvaja "duplu krunu" - prvu titulu prvaka Srbije (2006/07), i Kup Srbije 2006/07.Nakon toga dobija otkaz zbog loših igara u Evropi i zajedno sa tadašnjim predsednikom Draganom Stojkovićem odlazi u Japan, gde je i danas pomoćni trener u ekipi Nagoje.

| * p
* r
* u
Treneri Crvene zvezde |
| --- |
| Glišović (1946-48) | Tomašević (1948-50) | Broćić (1951) | Mihajlović (1952-53) | Sekulić (1953) | Broćić (1953) | Ralić (1953-54) | Ćirić (1954-57) | Pavić (1957-64) | Toplak (1964-66) | Miljanić (1966-74) | Mihić (1974-75) | Ćirić (1975-76) | Zec (1976-78) | Stanković (1978-81) | Ostojić (1981-83) | Zec (1983-86) | Vasović (1986-88) | Stanković (1988-89) | Šekularac (1989-90) | Lj. Petrović (1990-91) | Popović (1991-92) | Živadinović (1992-94) | Lj. Petrović (1994-96) | V. Petrović (1996-97) | Lazarević (1997) | Kosanović (1997-98) | Lazarević (1998-99) | Ostojić (1999) | Radić (1999p) | Muslin (1999-01) | Filipović (2001-03) | Muslin (2003-04) | Lj. Petrović (2004) | Rajevacp (2004) | Dostanić (2004-05) | Zenga (2005-06) | Bajević (2006-07) | Đurovski (2007) | Kosanović (2007) | Janković (2007-08) | Zeman (2008) | Janevski (2008-09) | V. Petrović (2009-10) | Dostanić (2010) | Kristić (2010) | Prosinečki (2010-12) | Janković (2012-13) | Sá Pinto (2013) | Stojanovič (2013-14) | Lalatović (2014-15) | Božović (2015-17) | Đurovskip (2017) | Milojević (2017-)

 (p) privremeni  |
Amblem jugoslavenske republike s ispisanim datumom 29. XI. 1943.
**Dan republike** (sh. i slov. mak. **Денот на републиката**), državni praznik u Drugoj i Trećoj Jugoslaviji obilježavan u spomen na Drugo zasjedanje AVNOJ-a u Jajcu (29. XI. 1943) i proglašenje republike (29. XI. 1945). Prva proslava održana je 29. XI. 1944. nakon što je prethodnoga dana Odlukom Predsjedništva AVNOJ-a br. 70 određeno da se prva godišnjica dostojno obilježi. Odluku je 2. XI. 1946. zakonom potvrdila Savezna narodna skupština, čime je Dan republike proglašen državnim praznikom. Ukazom iz 1949. odlučeno je da se slavi dvodnevno, što je 1955. potvrđeno Zakonom o državnim praznicima. Disolucijom SFRJ početkom 1990-ih prestao se obilježavati u novonastalim državama, osim u SR Jugoslaviji gdje se nastavio obilježavati do ukidanja 14. XI. 2002.

Vidi još
--------

* praznici u socijalističkoj Jugoslaviji
* Dan republike
* Savez pionira Jugoslavije

Izvori
------

1. 1 2  Haramina, M. (1980), *Velike godišnjice – naši praznici*, Zagreb: Školska knjiga, str. 253.
2. ↑  „Danas je bio Dan Republike". Arhivirano iz originala na datum 2009-12-03. Pristupljeno 2017-11-30.
**Cascade de Gavarnie**, znan i kao **Grande Cascade de Gavarnie** (francuski: *(Velika) kaskada kod Gavarniea*) je kaskadni vodopad u blizini sela Gavarnie u Francuskoj. Vodopad je dio lokaliteta znanog kao *Cirque de Gavarnie*, glacijalnog cirka koji se nalazi u središnjem dijelu francuskih Pirineja, a koji spada u Nacionalni park Pirineji. 

Sa svoja 423 metra visine, Cascade de Gavarnie je najviši vodopad u metropolitanskoj Francuskoj te jedan od najimpresivnijih u cijeloj Europi. Zajedno s tokovima rijeka gave de Gavarnie i gave de Pau, nekoliko stotina metara od izvora, te okolnim planinama tvori impresivni prirodni zid znan kao *paroi de la Grande Cascade*. Cascade de Gavarnie se sastoji od ukupno dva pada, od kojih veći ima visinu od 281 metar. Tok zraka samoga vodopada stvara hladnu mikroklimu na svom dnu, koja u hladnijem razdoblju stvara sniježni most (koji se, dakako, topi s porastom temperature). Sam protok varira; dok je prosječna količina 6 m³/s, tokom perioda s više padalina isti zna doseći i 200 m³/s.

* 
* 
* 
*

Vanjske veze
------------

* World Waterfall Database Arhivirano 2011-07-12 na Wayback Machine-u
Karta Vlaške nizije
Reka Timok na samom zapadu nizije
**Vlaška nizija** (rum. *Câmpia Română*, bug. *Дунавска равнина*) je ravničarsko područje Evrope smešteno u donjem delu reke Dunav. Vlaška nizija se danas najvećim delom nalazi u Rumuniji (sever i sredina), manjim u Bugarskoj (jug) i sasvim malim delom u Srbiji (krajnji istok).

Prirodne odlike
---------------

### Reljef

Vlaška nizija predstavlja jasno ravničarsko područje sa jasnim granicama, okruženo planinama i morem. Ona se prostire na prelazu iz srednje Evrope u južnu Evropu (Balkansko poluostrvo). Prostire se na oko 550 km dužine u smeru zapad-istok, od krajnje južnog dela Karpata (deo u Srbiji), pa do Crnog mora na istoku. Ravnica je sa juga zatvorena planinom Balkan, dok je sa severa zatvorena glavnim bilom Karpata. Njena širina je oko 200 kilometara. Nadmorska visina Padske nizije kreće se od 0-4 m u oblasti delte Dunava, do oko 150 m na severnom i južnom obodu. Unutar ravnice nema izolovanih planina.

### Klima

Vlaška nizija se nalazi u oblasti umereno kontinentalne klime sa nešto oštrijim crtama zbog otvorenosti ka severu i severoistoku. Stoga su leta sušna i topla, a zime oštre i vlažne.

### Vode

Reka Dunav svojom južnom trećinom protiče uporedničkim pravcem kroz Vlašku niziju i predstavlja njenu okosnicu. Na krajnjem istoku nizije Dunav stvara poznatu deltu. Njegove pritoke teku meridijanski. Sa severa se spušta reke Žiju, Olt, Dimbovica i Siret, dok se sa juga spuštaju Timok, Jantra i Iskar.

Oblasti i gradovi
-----------------

U okviru Vlaške nizije nalaze se sledeći gradovi:

* **Rumunija** - Bukurešt\*, Ploješti, Braila, Pitešti, Buzau (u Munteniji), Krajova, Drobeta Turnu Severin (u Olteniji), Konstanca, Tulča (u Dobrudži);
* **Bugarska** - Ruse, Pleven, Dobrič, Vidin
* **Srbija** - Negotin, Kladovo

Gotovo sva važnija naselja se nalaze na obodu nizije, na mestima gde ona prelazi u pobrđe. Posebnost je grad Bukurešt, koji je najveći i jedini glavni grad u Vlaškoj niziji, smešten u gotovo samoj sredini nizije.

Galerija
--------

* Vlaška nizija u užnom delu okruga ArđešVlaška nizija u užnom delu okruga Arđeš
* Vlaška nizija u BugarskojVlaška nizija u Bugarskoj
* Stepska vegetacija u Vlaškoj nizijiStepska vegetacija u Vlaškoj niziji
* Ruse, najveći grad bugarskog dela Vlaške nizijeRuse, najveći grad bugarskog dela Vlaške nizije
**Borough** (čita se *boro*, od starogermanskog *burg* = utvrda) je ime za administrativnu jedinicu po anglosaksonskim zemljama, a to može biti naselje, grad ili samo kvart nekog grada, koji ima vlastitu upravu.

Karakteristike
--------------

### Borough u Britaniji

Borough u Britaniji prvenstveno znači samoorganizirani (*incorporated*) grad sa specijalnim privilegijama ili distrikt - okrug s pravom da bira zastupnika u parlament.

U engleskoj za srednjeg vijeka borough je bio urbani centar, koji je dobio status grada, autonomiju i ostale privilegije, a kasnije i pravo na samoorganiziranje (*incorporation*). Kao samostalno udruženje (korporacija) borough je djelovao izvan generalne administrativne hijerarhije countya. Počevši od 16. vijeka, značaj borougha, kao jedinice lokalne uprave počeo je opadati, ali je dobio novu težinu kao izborna jedinica za parlament. Do kraja 17. vijeka, otprilike 4 / 5 zastupnika Donjeg doma parlamenta bilo je izabrano u nekih dvjestotinjak engleskih borougha.

Početkom 19. vijeka postao je očigledan jaz između slabo naseljenih borougha (zvanih džepni ili loši) koje je kontrolirala aristokracija i onih iz brzo rastućih iz industrijskih gradova, koji su u parlamentu unatoč brojnijem stanovništvu, bili podzastupljeni, pa je postalo očigledno, da je taj sistem zastario i da ga treba mijenjati. Zbog tog je 1832. donesen Reformski zakon (*Reform Act*) kao prvi od tri glavna reformska zakona iz 19. vijeka. Njime su ukinuti brojni stari i osnovani novi boroughsi po industrijskim gradovima. Nakon reforme općinskih udruženja (korporacija) 1835. zakonski je ujednačen statut borougha, pa su se oni transformirali u 
moderne jedinice lokalne samouprave. 

Nakon donošenja zakona o Lokalnoj upravi (*Local Government Act*) 1888. formirani su County boroughs, koji su za razliku od općinskih (*municipal boroughs*) mogli djelovati nezavisno od administracije vlastitog countya. Oni su ukinuti nakon reorganizacije lokalne uprave 1974. Daljnje reforme uslijedile su 1990-ih kad je po Engleskoj osnovano 36 metropolitanskih vijeća borougha (metropolitan borough councils) i 33 isto takvih u Londonu. Slična vijeća (Borough county councils) osnovana su i po Walesu.

### Borough u Sjedinjenim Američkim Državama

U Sjedinjenim Američkim Državama se termin borough povremeno koristio u Koloniji Virginia, ali se nakon Američke revolucije (1775. - 1783.), njegova primjena prorjedila.
Amerikanci za administrativnu jedinicu najčešće koriste termine; *village*, *town* i *city*, s tim da city najviše odgovara engleskom *boroughsu*, kao punopravna urbana cjelina.

U nekoliko saveznih država u kojima je borough službeno priznat, on se primjenjuje na gradiće i sela, dakle na naselja nižeg statusa od citya. Vlasti New Yorka primjenile su 1897. termin borough kad su tako nazvale pet velikih urbanih cjelina (kvartove); Manhattan, Brooklyn, Queens, Bronx, i Staten Island, koji formiraju New York.

U New Jerseyu i Minnesoti se termin borough odnosi na općinske korporacije (udruženja), a na Aljasci za okruge na koje je podjeljena.

Vanjske veze
------------

* *Borough* ()
**Provincija San Luis** (španjolski: *Provincia de San Luis*) je jedna od 23 provincija Argentine.

Karakteristike
--------------

Prostire se u sredini zemlje, na prosječnoj nadmorskoj visini od 592 metara.

Sa sjevera graniči sa Provincijom La Riojom, na istoku sa Provincijom Córdobom, 
sa juga i jugoistoka sa Provincijom La Pampa. Na zapadu ga Rijeka Desaguadero razdvaja od Provincije Mendoze, 
a sa sjeverozapada od San Juana.

San Luis ima površinu od 76,748 km², na kojoj živi 540,905 stanovnika.

Teren provincije San Luis je prelazni od sušne stepe Pampe na jugu i istoku, sve do obronaka Anda i slaništa na sjeveru.
Planinski masiv San Luis, sa planinama višim od 2,100 metara, dominira centrom od sjevera prema jugu.

Historija
---------

Španjolski kolonisti počeli su naseljavati taj kraj od 1594. dolazeći iz Generalne kapetanije Čile, ali su sve do sredine 18. vijeka nailazili na snažan otpor Indijanaca, pa je stalnih naselja bilo malo. Tek kad je kraj 1776. pripao Ujedinjenim Provincijama Río de la Plate kolonizacija 
se ubrzala.

Provincija San Luis je osnovana 1855.

Administrativna podjela
-----------------------

Administrativni centar provincije je grad San Luis koji ima 169,947 stanovnika.
Administrativno je podjeljena na 9 departmana i 65 općina.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*San Luis Province in Argentina*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.10.2023.
2. 1 2  „*San Luis province, Argentina*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 30.10.2023.
3. ↑  „*San Luis in La Capital (San Luis)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 30.10.2023.

Vanjske veze
------------

***San Luis (provincija, Argentina)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno de la Provincia de San Luis* ()
*Za ostala značenja, vidi Tajfun (razvrstavanje).*
**Tajfun** je izraz za tropski ciklon koji se javlja na području sjeverozapadnog Pacifika, između 180. i 100. meridijana istočne geografske dužine. Za sjeverozapadni Pacifik je karakteristično da ne postoje službene sezone tropskih ciklona, te se tajfuni mogu javiti tokom cijele godine. Većina tajfuna pogađa Filipine, te Japan i obalu Kine.

Etimologija
-----------

Izraz tajfun dolazi iz kineskog jezika odnosno riječi "Veliki vjetar" (大風; "Dai-fung"), koje se na Hakka i kantonskom dijalektu izgovaraju kao "tajfun". Postoji i alternativna teorija, prema kojoj je riječ "tajfun" nastala od grčke riječi τύφειν (typhein) za "dimiti", a koja je potom prešla u arapski (ن Tufân) i koristila se za ciklone na Indijskom oceanu.

Izvori
------

1. ↑  Anatoly Liberman (2009). *Word Origins And How We Know Them: Etymology for Everyone*. Oxford University Press. str. 141–142. ISBN 9780195387070. Pristupljeno 06. 03. 2011.

Eksterni linkovi
----------------

***Tajfun*** na Wikimedijinoj ostavi

* Japan Meteorological Agency
* China Meteorological Agency Arhivirano 2012-05-16 na Wayback Machine-u
* National Weather Service Guam
* Hong Kong Observatory
* Korea Meteorological Administration
* Philippine Atmospheric, Geophysical and Astronomical Services Administration
* Taiwan Central Weather Bureau
* Taiwan Typhoon Information Center Arhivirano 2010-06-02 na Wayback Machine-u
* Thai Meteorological Department Arhivirano 2007-05-02 na Wayback Machine-u
* Vietnam's National Hydro-Meterological Service Arhivirano 2015-08-09 na Wayback Machine-u
* Joint Typhoon Warning Center Arhivirano 2010-03-01 na Wayback Machine-u
| Sudetsko gorje |
| --- |
| Dio |
| Pogled na masivPogled na masivPogled na masiv |
| Dužina masiva: | 310 km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Sněžka (1.602 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Njemačka Češka Poljska |

**Sudetsko gorje** (poljski: *Sudety*, njemački: *Sudeten*, češki: *Krkonošsko-jesenická subprovincie*) je planinski masiv u Centralnoj Evropi koji se proteže od Njemačke preko Češke do Poljske.

Geografske karakteristike
-------------------------

Sudeti se protežu od istoka prema zapadu u dužinu od nekih 310 km, od sjeverne Moravske duž poljske granice sjeverozapadne Češke do Dresdena u Njemačkoj. 

Karta podjele masiva
Sudetsko gorje je zapravo razlomljeni kompleks nekadašnjeg jedinstvenog masiva, što se najbolje vidi na njegovim vrhovima, kao što je Sněžka (1.602 m) u Krkonošama, koja ima blagi zaravnjeni vrh.

Zbog tog je fizički podjeljeno na tri grupe masiva; *Zapadne*, *Srednje* i *Istočne Sudete*.;

### Zapadni Sudeti

Zapadni Sudeti se sastoje od; Lužičkih planina, Jizerskog gorja i Krkonoša.

### Srednji Sudeti

Srednji Sudeti se sastoje od; Orlickog i Broumovskog gorja.

### Istočni Sudeti

Istočni Sudeti se sastoje od tri grupe Visokog Jeseníka.

Privreda
--------

Sudeti su bili bogati kojekakvim rudama, ali su ti rudnici danas manje više iscrpljeni pa rudarstvo više nije toliko značajno za ekonomiju.

Zbog neravnog terena ratarstvo nikad nije bilo dobro razvijeno, pa je zanatstvo i izrada rukotvorina u kućnoj radinosti još uvijek aktivnost koja zapošljava najveći broj ljudi.
Sudeti su svojevremeno bili poznati po tekstilnoj industriji (predionice pamuka) koja se razvila iz manufaktura podignutih duž planinskih brzaka koji 
su pokretali razboje.
I danas su poznati po manufakturnoj proizvodnji stakla i porculana, koji se izvoze.

Najveći urbani centri su Jablonec nad Nisou i Liberec.

Turizam je razvijen u Krkonošama.

Izvori
------

1. 1 2  „Mountains Atlas: Sudetes - Sudeten, Sudety" (engleski). Euratlas. Pristupljeno 1.02. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „Sudeten, mountain ranges" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 1.02. 2021.

Vanjske veze
------------

***Sudetsko gorje*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Sudeten, mountain ranges* ()
* *Sudetes* ()
Prekinute državne teritorije su slučaj u 10 država sveta. Ne računaju se ostrva i arhipelagi, koliko god bili udaljeni od glavnog dela (dela na kojem je glavni grad). Ne računaju se ni posedi na Antarktici.

Evropa
------

* Hrvatska

Hrvatska je prekinuta Neumom, teritorijom Bosne i Hercegovine površine 226 km2. Na nju se nadovezuje preostali deo Hrvatske, donji Dubrovačko-neretvanske županije, u kojem se nalaze Pelješac, ostrva, Dubrovačko primorje, Dubrovnik, Župa dubrovačka i Konavle. Ova ispresecanost postoji od 1992. godine, a koreni joj sežu od 1699.

* Rusija

Rusija je čitavom teritorijom Belorusije (207 600 km2) prekinuta, da bi preko Kalinjingradske oblasti izašla na Baltičko more. Ova ispresecanost postoji od 1993. a koreni joj sežu u Drugi svetski rat.

* Francuska

Francuska je jedina koja ima teritorije na dva kontinenta: glavni deo u Evropi i Francusku Gvajanu (83 534 km2) u Južnoj Americi, između Surinama i Brazila. Ova ispresecanost se razvijala od 17. veka.

Amerika
-------

* Sjedinjene Američke Države

SAD su čitavom teritorijom Kanade (9 984 670 km2) prekinute, da bi preko Aljaske izašli na Beringov prolaz. Ova ispresecanost 1867.

* Argentina

Argentina je prekinuta delom Čilea, da bi preko Magelanova prolaza imala istočni deo Ognjene zemlje. Ova ispresecanost postoji od 1881.

Afrika
------

* Angola

Angola je prekinuta Kongom, da bi imala Kabindu, izdvojenu teritoriju.

Portugal je sa prinčevima Kabinde sklopio sporazume 1883. — 1885. Ovim sporazumima teritorija je postala portugalski Protektorat Kakongo, Luango i Ngojo. Na Konferenciji o Kongu 1885. u Berlinu, ove sporazume su potvrdile i druge kolonijalne sile.

Nezvanična separatistička zastava Kabinda bi umanjila administrativne troškove u prekomorskim regionima, Portugal je 1956. stavio Protektorat Kabindu i prekomorsku provinciju Angolu pod vlast istog generalnog guvernera. Slično je uradila Francuska sa Gabonom, Kongom, Centralnom Afrikom i Čadom, koje je objedinila u Francusku istočnu Afriku.

Kada je došlo do razmatranja pitanja nezavisnosti portugalskih afričkih kolonija, Kabinda je trebalo da bude zasebna država, ali je Angola tražila ovu eksklavu za sebe. Organizacija afričkog jedinstva je 1974. označila Kabindu kao 39. afričku državu. Novembra 1975. nezavisna Angola je okupirala Kabindu. Od tada traje sukob između secesionističke grupe „Front za oslobođenje enklave Kabinde" (*Frente para a Libertação do Enclave de Cabinda*, skraćeno *FLEC*) i vojske Angole.

Azija
-----

* Jermenija

Jermenija je prekinuta Azerbejdžanom da bi imala mali deo Baškend potpuno okružen njime. Ova ispresecanost seže u okupaciju koja traje od 1992.

* Azerbejdžan

Azerbejdžan je prekinut dobrim delom Jermenije da bi imao Nahčivan, nekad zasebnu pokrajinu SSSR-a. Ova ispresecanost postoji od 1992. a koreni joj sežu u 1990.

* Brunej

Brunej je prekinut delom Malezije, da bi imao distrikt Temburong. Ova ispresecanost postoji od nastanka modernog Bruneja, 1984.

* Istočni Timor

Istočni Timor je prekinut delom Indonezije, da bi imao distrikt Okusi-Ambeno. Ova ispresecanost postoji od nastanka Istočnog Timora, 2002.
*Za ostale upotrebe, v. Čalije (razvrstavanje).*

  

Čalije je otmeno stambeno naselje u Nišu, u Nišavskom upravnom okrugu. Administrativno pripada Gradskoj opštini Pantelej, najstarijoj opštini u Nišu. Sagrađeno je početkom 1990-ih godina 20. veka. U samom naselju nalaze se brojne privatne klinike i državni vrtić. Takođe, tip naselja se bazira na rezidencijalnoj osnovi.

Čalije je deo Niša u kojem žive mnoge poznate ličnosti, političari i preduzetnici.

Ime i postanak
--------------

U prošlosti na mestu današnjeg naselja bilo je puno njiva, a zbog blizine auto-puta, često su tu odmarali putnici. Naziv Čalije potiče od naziva biljke čalija koja je pokrivala celu površinu naselja. Tom biljkom su ljudi ograđivali obore sa stokom da bi je spasili od divljači. I dan danas u naselju postoji deo gde se nalaze Čalije, kao znak sećanja na istoriju naselja. Nakon izgradnje naselja sve ulice dobijaju nazive po biljkama. Najpoznatije ulice su: Borova, Mirisnih Vrba, Ružina itd. U prošlosti je pored samog naselja proticala Brenička reka, koja je vremenom presušila, a na njenom mestu nikle su velelepne zgrade i rezidencije.

Karakteristike
--------------

Jedan od najlepših i našumovitijih delova Niša. Naselje uglavnom čine privatne kuće, među kojima je dvadesetak vila izuzetne arhitektonske vrednosti. Na obodima naselja, tokom 2000-ih izgrađene su savremene stambene zgrade. U naselju živi dosta preduzetnika, političara i javnih ličnosti. Glavne i najprometnije ulice su: Matejevački put, ulica Mirisnih Vrba i Borova ulica. Svojevrstan centar naselja predstavlja Borova ulica u sklopu koje se nalaze brojne privatne klinike i restorani. Po planu razvoja u samom centru naselja u planu je izgradnja Pravoslavne crkve, kao i škole. Urbanistička slika naselja je donekle narušena nelegalnom gradnjom početkom 2000-ih godina.

Saobraćaj
---------

Do Čalija se može doći gradskom autobuskom linijom Bubanj—Čalije (linija br. 4) koja ima više stajališta u naselju, kao i prigradskim linijama PAS Niš—Knez Selo (linija br. 15) i PAS Niš—Gornji Matejevac (linija br. 15L) koje imaju stajalište kod samog ulaza u naselje. Neposredno pored naselja sa severne strane od naselja prolazi međunarodni autoput E80.

Vanjske veze
------------

***Čalije*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kako su Niška naselja dobila imena?

  


| * p
* r
* u
**Naseljena mesta** Grada Niša |
| --- |
| 
Berbatovo •
Berčinac •
Brenica •
Brzi Brod •
Bubanj •
Vele Polje •
Vrelo •
Vrtište •
Vukmanovo •
Gabrovac •
Gornja Vrežina •
Gornja Toponica •
Gornja Trnava •
Gornje Međurovo •
Gornji Komren •
Gornji Matejevac •
Deveti Maj •
Donja Vrežina •
Donja Toponica •
Donja Trnava •
Donje Vlase •
Donje Međurovo •
Donji Komren •
Donji Matejevac •
Jasenovik •
Kamenica •
Knez Selo •
Kravlje •
Krušce •
Lalinac •
Leskovik •
Malča •
Medoševac •
Mezgraja •
Miljkovac •
Mramor •
Mramorski Potok •
**Niš** •
Oreovac •
Paligrace •
Paljina •
Pasi Poljana •
Pasjača •
Popovac •
Rujnik •
Sečanica •
Suvi Do •
Supovac •
Trupale •
Hum •
Cerje •
Čamurlija •
Čokot
 |
Srpska crkva u Egeru
**Crkva Svetog Nikole** u Jegri / Egeru (mađ. *Szent Miklós Görögkeleti Szerb templom, Rác templom*) je srpska pravoslavna crkva posvećena Svetom Nikoli. Grad Jegra se nalazi na severu Mađarske.

Istorija
--------

Ikonostas u crkvi
Tokom ratova sa Turcima mnogi Srbi su izbegli u Mađarsku, pa i u Jegru. Od 17. veka koristili su avgustinsku crkvu. Patrijarh Čarnojević je 1690. doveo 35.000 srpskih porodica u Jegru. Crkva je izgrađena od 1729. do 1732. ali uz značajno protivljenje grada. Tek je 1785. car Jozef II dozvolio izgradnju današnje crkve u stilu kasnog rokokoa (copf stil). Građena je po planu Janoša Povolnog (-{*János Povolni*}-). Ikonostas je izrezbario Nikola Janković 1789-91. slike je izradio bečki umetnik Anton Kuhlmajster, a južni ulaz Italijan Đovani Adami. 

Unutrašnja dekoracija crkve Svetog Nikole je jedna od najbogatijih u celoj današnjoj Mađarskoj. Danas je ova crkva pretvorena u muzej, jer u Jegri nema više pravoslavnih vernika.

Vanjske veze
------------

* -{*Die serbische Kirche (Ráctemplom) von Eger*}- na stranici *Kodeks - nemački server za srednjevekovnu slavistiku*
* -{*ÖrökSéta - EGER*}- Članak o crkvi Svetog Nikole Arhivirano 2011-08-10 na Wayback Machine-u

  
Koordinate: 47° 54' 29" SGŠ, 20° 22' 13,5" IGD

Vanjske veze
------------

***Crkva Svetog Nikole u Jegri*** na Wikimedijinoj ostavi
Koptska ikona Svetog Antonija Velikog.
**Pustinjski** oci su bili pustinjaci, asketi, redovnici i redovnice (Pustinjske majke) koji su živjeli, uglavnom u Sketskoj pustinji u Egiptu počevši od 3. vijeka. Najpoznatiji od njih je Antonije Veliki, koji se preselio u pustinju 270–271 postavši otac i osnivač pustinjskog monasticizma. Do Antonijeve smrti 356 su hiljade redovnika i redovnica došle u pustinju slijediti njegov primjer pa je njegov biograf Atanazije Aleksandrijski napisao kako je "pustinja postala grad".

Pustinjski oci su imali snažan uticaj na razvoj ranog kršćanstva. Pustinjske monastičke zajednice su narasle od neformalnih okupljanja pustinjaka-redovnika te su kasnije poslužili kao uzor kršćanskom monasticizmu. Istočna monastička tradicija na Svetoj gori i zapadna pravila sv. Benedikta su bila pod snažnim uticajem tradicija nastalih u pustinji. Sve monastički preporodi u srednjem vijeku su također gledali u pustinju kao inspiraciju i uzor. Veliki dio istočnokršćanske duhovnosti, uključujući isihastički pokret, imao je svoje korijene kod Pustinjskih otaca. Čak i protestantski religijski preporodi poput njemačkih evangelika, pensilvanijskih pijetista i Metodističkog preporoda u Engleskoj se od strane suvremenih historičara religije smatraju djelomično inspirirani Pustinjskim ocima.

Izvori
------

1. ↑  Chryssavgis 2008, str. 15.
2. ↑  Burton-Christie 1993, str. 7–9.

Vanjske veze
------------

* Desert Fathers apothegms examples at OrthodoxWiki
* Excerpts from the Apophthegmata Patrum Arhivirano 2016-07-22 na Wayback Machine-u
Crkva prenosa moštiju svetog Nikole u Krčedinu
**Crkva prenosa moštiju svetog oca Nikolaja u Krčedinu** srpska je pravoslavna crkva u općini Inđija, Srem, Vojvodina, Srbija, podignuta 1781. godine.  Predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture od velikog značaja.

Arhitektura
-----------

Crkva u Krčedinu pripada sremskom vladičanstvu. Posvećena je svetom Nikoli (ljetnom, prijenos njegovih moštiju u Bari), podignuta je kao jednobrodna građevina sa oltarskom apsidom na istočnoj i zvonikom na zapadnoj strani, sa krovom na dvije vode. Fasade su raščlanjene niskim soklom, pilastrima i profilisanim krovnim vencem.

Pjevnice su rad drvorezbara Marka Vujatovića iz 1806. godine, na kojima stoje slike Teodora Vitkovića i Dimitrija Lazarevića iz 1810. godine. Visoka, višekatna oltarska pregrada, ukrašena bogatim drvorezbarskim ukrasom, klasicistički je rad Eduarda Vladarša iz 1843. godine. Prestone ikone su flankirane kaneliranim stupovima obavijenim vijencima ruža sa kompozitnim kapitelima. Motivi su biljni: hrastovo lišće, ruže, grozdovi i grančice. Ikone na ikonostasu slikao je Petar Kamber 1853. godine. Konzervatorsko-restauratorski radovi na arhitekturi obavljeni su 1973. godine, a radovi u unutrašnjosti hrama i na čišćenju rezbarenih dijelova ikonostasa 1981. godine.

Zanimljivosti
-------------

Adam Pribićević je u Srpskom Kolu 1911. godine objavio tekst pod naslovom *Kako Srbi slave crkvenu slavu*. Sa osudom je opisao plan višednevne (8 dana) proslave crkvene slave svetog Nikole u Krčedinu. U porti crkve je podignut šator, iskopana je rupa da se napravi zahod od dasaka, jelo se, pilo, zvonilo, pucalo (ispucali su 20 kila baruta)... Pribićević zaključuje: *Gde se ovako slavi crkvena slava, tu ne može biti govora o dobru. Onda nije čudo što su Krčedinci posrnuli i uzmakli ispred tuđinaca, što su ih potisli Mađari i drugi stranci...*
**Frančesko Ajez** (Francesco Hayez; Venecija, 10. februar 1791. – Milano, 21. decembar 1882) bio je jedan od glavnih slikara romantizma sredinom 19. veka. Poznat je po svojim slikkama istorije, političke alegorije, kao i finim portretima. 

Ajez dolazi iz relativno siromašne porodice. Njegov otac je bio Francuskog porekla, a majka mu je bila Italijanka. Frančesko, je najmađi od petoro sinova koliko ih je ukupno imala njegova majka. 
Od detinjstva pokazuje dar za crtanje, što njegov ujak najviše podstiče. Kasnije postaje student umetnosti i uči od slikara Franciska Magiota sa kojim ostaje tokom tri godine studiranja. Kasnije biva primljen u novu akademiju finih umetnosti godine 1806, gde studira pod učiteljen Teodoro Mateinijem. Godine 1809 pobeđuje na takmičenju i osvaja nagradu koja finansira jednu godinu studiranja u Akademiji Svetog Luke u Rimu. U Rimu ostaje do 1814, a onda se seli u Napulj gde slika veliko delo "Ulysses at the court of Alcinous". Godine 1850 postaje direktor Akademije Brera.

Godine 1882. umire u Milanu i ostavlja iza sebe brojne radove.

Poznati radovi:

* *Petro Rosso Imprisoned by the Scaligeri* (c1820)
* *The Sicillian Vespers* (1822)
* *Uništenje jerusalimskog hrama* (c1867)
* *Portret Marin Faliero* (1867)
* *Vaza sa cvećem na prozoru harema* (c1881)
* *Poljubac (1859)*

Galerija slika
--------------

* Poljubac od Frančeska Ajeza*Poljubac* od Frančeska Ajeza
* Uništenje jerusalimskog hrama*Uništenje jerusalimskog hrama*
* The Sicilian Vespers (Roma,Gall.Naz.d'Arte Moderna)*The Sicilian Vespers* (Roma,Gall.Naz.d'Arte Moderna)

***Francesco Hayez*** na Wikimedijinoj ostavi

Eksterni linkovi
----------------

* More information

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 283001
* LCCN: n83140462
* ISNI: 0000 0000 8079 7902
* GND: 119262290
* SUDOC: 035604069
* BNF: cb14968334k (podaci)
* ULAN: 500019066
* CiNii: DA04481217
* RKD: 252879

 |
**Ivan Mečar - Dugi** (Zagreb, 27. prosinca 1909. — Zagreb, 19. ožujka 1943.) bio je sindikalni radnik, sudionik Narodnooslobodilačke borbe i narodni heroj Jugoslavije.

Životopis
---------

Rođen je 1909. godine u Zagrebu, u obitelji bravarskog radnika. Završio je osnovnu školu i šest razreda gimnazije. Od 1935. godine potpuno se posvetio radu u organizaciji Ujedinjenog radničkog sindikalnog saveza Jugoslavije, kao profesionalni sindikalni radnik. Pored toga je bio i aktivan u kulturno-umjetničkim radničkim društvima, osobito u pekarskom društvu „Živežar". Član Komunističke partije Jugoslavije postao je 1938. ili 1939. godine.

Nakon proglašenja Nezavisne Države Hrvatske 1941. bio je izabran za člana Četvrtog rajonskog komiteta KP Hrvatske (područje centra grada). Policija mu je bila na tragu, pa je u jesen 1941. godine prešao u ilegalnost. Tada je bio uključen u rad Mjesnog komiteta KPH za Zagreb, isprva kao njegov član. U siječnju 1942. godine, preuzeo je dužnost organizacijskog sekretara, au prosincu iste godine, političkog sekretara Mjesnog komiteta. Tu je dužnost vršio sve do svoje pogibije.

Bio je organizator udarnih grupa s kojima je i osobno rukovodio kada se radilo o likvidiranju pojedinih neprijateljskih agenata i provokatora. Osim toga, radio je i na organiziranju kanala kojima se odlazilo iz okupiranog Zagreba na teren. U vezi s tim zadatkom nekoliko je puta odlazio i u okolicu Zagreba, gdje je sa tamošnjim rukovodstvom Narodnooslobodilačke borbe uspostavljao točke i veze, budući da se mobilizacija za partizanske postrojbe i po tempu i po broju dobrovoljaca iz Zagreba znatno povećavala.

U veljači 1943. godine, bio je ranjen u Kušlanovoj ulici u jednom okršaju udarne grupe kojom je rukovodio. Ta je grupa trebala likvidirati jednog ubačenog agenta, koji je otkrio veze zagrebačke organizacije KPH sa organizacijama na terenu preko kojih se odlazilo u partizane. Pošto se nije mogao kretati, sklonio se u ilegalni stan. Iako se još uvijek teško kretao, 19. ožujka 1943. godine, napustio je ilegalni stan u Boškovićevoj ulici i krenuo zajedno sa Stjepanom Bubanićem, rukovoditeljem tiskarnice KPH u Zagrebu, na jedan sastanak na Novoj Vesi. Tamo su ih u zasjedi čekala dva policijska agenta i očekivali dolazak njih dvojice. Mečar i Bubanić primjetili su agente u Mlinarskoj ulici i pošli prema Medveščaku. Bijeg im je bio otežan, jer Mečar nije mogao trčati zbog ranjene noge. U Gregorjančevoj ulici ih je presreo stražar, koji je čuvao kuću nekog ustaškog dužnosnika. Tada su se njih dvojica pokušali probiti oružjem, ali su poginuli u okršaju.

Ukazom predsjednika Federativne Narodne Republike Jugoslavije Josipa Broza Tita, 24. srpnja 1953. godine, proglašen je za narodnog heroja.

Izvori
------

1. 1 2 3  Biografija na portalu *Deseti korpus*
2. 1 2 3  *Narodni heroji Jugoslavije*. „Mladost", Beograd 1975. godina, 506. str.
**Quasarr** je hrvatski rock i alternativni rock bend iz Rijeke, osnovan početkom 2000. godine. Quasarr je danas jedan od najcjenjenijih alternativnih bendova u Hrvatskoj, posebice zbog specifičnog izričaja i vokala te vizualno atraktivnih spotova. Naziv benda nastao je prema riječi kvazar, koji označava udaljena nebeska tijela slična zvijezdama koja emitiraju intenzivnu plavu i ultraljubičastu svjetlost te snažne radiovalove.

Bend je osnovan početkom 2000. godine u Rijeci. Iste godine bilježe i prve nastupe, svirajući mahom obrade. Autorskog materijala ispočetka je bilo malo, ali ubrzo se bend posvetio samo autorskim radovima te počeo nastupati po klubovima diljem Hrvatske (Zagreb, Pula, Rijeka, Zadar), ali i u Sloveniji. Nakon osvajanja drugog mjesta na natjecanju *Inkubator - Aquarius Records* u zagrebačkom klubu Aquarius, bend je prepoznatljivom glazbom afirmirao interes publike, ali i izazvao interes izdavača. 

Tokom 2003. zbog osobnih razloga članova benda, dolazi do jednogodišnje pauze koja je prekinuta 2004. godine. Osim autorskog dvojca Frank-Štrok, bend se ponovo okupio u novom sastavu. Ubrzo izdaju svoj prvi singl, "Ti", koji je ujedno i bio prvi najavni singl debitantskog albuma *Quasarr* iz 2007. godine. Quasarr je vrlo rano etablirao specifičan muzički izričaj, varijantu alternativnog rocka/indie popa koja je kombinirala elektroniku i akustiku. Nakon uspjeha singla "Ti", Vlado Simčić iz Laufera je potpomogao bendu tako što ih je preporučio producentu. Posljedica toga bila su još dva singla i već spomenuti debitantski album. 

Suradnja s kućama DOP Records, odnosno Menart, dovela je 2010. godine do drugog studijskog albuma, naslova *Propaganda*. Godine 2013. Quasarr postpisuje za Croatia Records. Ubrzo snimaju singl "Ljubav" u suradnji s Josipom Lisac, koji najavljuje njihov treći studijski album i za kojeg dobivaju Porina za najbolju vokalnu suradnju 2014. godine. Dana 24. veljače 2015. objavili su singl "Prije tebe".

U studenom 2016. pjevač Boris Štok napušta band radi ostvarenja solo karijere. Novi vokal još nije predstavljen te nije poznato hoće li band nastaviti daljnju karijeru.

Članovi
-------

* Filip Frank - gitara,orkestracije, programiranje
* Sergej Hofman - bas
* Hrvoje Šćulac - klavijature, programiranje
* Jelena Fabijan - back vokal

Bivši članovi
-------------

* Boris Štok - vokal, tekstovi
* Alisa Šepić - violina
* Mia Dugandžić-Marić - violina
* Alberto Surina - violina

Diskografija
------------

### Albumi

Studijski albumi Quasarra| Album | Podaci | Ljestvice | Certifikacije |
| --- | --- | --- | --- |
| HDU |
| ***Quasarr*** | * Izdanje: 7. svibnja 2007.
* Izdavač: DOP Records/Menart (HRV)
 | — |  |
| ***Propaganda*** | * Izdanje: 28. svibnja 2010.
* Izdavač: Menart (HRV)
 | — |  |
| ***Sjene*** | * Izdanje: 20. studeni 2015.
* Izdavač: Croatia Records (HRV)
 | — |  |

Vanjske poveznice
-----------------

* quasarr.com
Bosna za vrijeme Tvrtka I.
**Pečati Tvrtka I** bili su izraz ličnog i pravnog identiteta Tvrtka I. kao bana i kralja srednjovjekovne Bosne. Njihov izgled i izrada odražavali su norme i stil tadašnjeg vremena. Pečati bosanskih vladara su najobimnija skupina pečata u odnosu na ostale balkanske države tog vremena. Pečate su imale i istaknute plemićke porodice (Hrvatinići, Pavlovići, Kosače), koje su upravljale pojedinim oblastima.

Banski pečat
------------

Pečat bana Tvrtka I
Pečat bana Tvrtka I je s konjaničkim portretom u krstaškoj opremi je s promjerom od 5  cm. Pečatna slika sastoji se od pečatnog simbola bana na konju koja zauzima središnje kružno polje, u kojem je i ćirilični tekst Гн бн Tвртко. Oko srednjeg polja je obrubna kružna traka sa tekstom na latinskom jeziku, ispisanom prefinjenim pismom epigrafske gotičke uncijale.

Isti ovaj pečat koristio je njegov predhodnik, ban Stjepan I Kotromanić, s tim što je umjesto Tvrtkova imena bilo urezano ime njegovog strica Stjepana.

Pečat kralja Tvrtka I Rekonstrukciju je sačinio Pavao Anđelić

Kraljevski pečati
-----------------

### Veliki pečat

Pečat nije sačuvan, a sama povelja svjedoči (*po naš visuče duplene pečati učinjene*), da je kralj Tvrtko I Kotromanić prvi dao izraditi veliki dvostruki kraljevski prijestolni pečat, veličine 11 cm. Njegovu rekonstrukciju sačinio je Pavao Anđelić. To je bio najveći pečat svoga vremena u Evropi. Kao najbogatije kićen pečat predstavljao je pravo remek-djelo srednjovjekovne graverske umjetnosti i nadmašivao je sve svjetske produkte te vrste. Tvrtko je polagao pravo na državu Nemanjića, pa se na njegovom vladarskom pečatu, sa jedne strane prijestola nalazi štit sa dvoglavim orlom, grb Nemanjića, a sa druge strane štit podijeljen kosom gredom sa po tri ljiljana na svakom polju, grb Kotromanića. Grbovi su predstavljali sugubi vijenac ili dvostruku krunu kojom je Tvrtko krunisan 1377. godine.

### Pečatni prsten

Jedina sačuvana matica, od svi Tvrtkovih pečata, otisnuta 1389. god, je mali pečatni prsten s osmougaonim poljem promjera 1,2-1,3  cm, s kraljevim portretom, pronađen u kraljevoj grobnici u Milama. Pečatni lik je kraljevo ovalno lice, s naglašenim crtama, jakim brkovima, kratkom bradom i kosom koja se ispod krune sa ljiljanima spušta do vrata.

### Tajni pečat

Pečat je male veličine, s legendom na latinskom jeziku ispisanom gotičkom fakturom. Pečatni simbol je srcoliki štit, pomalo izdužen, bez vidljivih detalja. Oko štita je šest rozeta sa ljiljanima.

Izvori
------

1. 1 2  „Miroslav Palameta: Srednjovjekovni gotički pečati u Bosni i Humu". *Motrišta br.28, Mostar, 2003*. Pristupljeno 9. 2. 2023.
2. ↑  „Dženan Dautović, Enes Dedić: Povelja kralja Tvrtka I Kotromanića Dubrovniku". *ANUBiH, Godišnjak knjiga 45, Sarajevo, 2016.*. Pristupljeno 9. 2. 2023.

|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Jegra** (mađarski: *Eger*, njemački: *Erlau*, latinski: *Agria*, slovački: *Jáger*, srpskohrvatski: *Jegra*, *Jegar*) je grad na sjeveroistoku
Mađarske od 54,609 stanovnika

Jegra je uz Miskolc najveći grad mađarskog sjevera i administrativni centar Županije Heves.

Geografske karakteristike
-------------------------

Jegra leži u kotlini rijeke Eger (pritoka Tise), između masiva Mátra i Bükk.

Historija
---------

Eger je jedno od najstarijih ugarskih naselja, nastao u vrijeme dok su oni živjeli plemenskim životom, koje je od 11. vijeka
biskupsko sjedište.
Za ranog srednjeg vijeka bio je jedan od najbogatijih mađarskih gradova, iz tih vremena nije ostalo bog zna što, jer su 
Tatari za svoje invazije u 13. vijeku, sravnili sa zemljom većinu grada.

Više sreće je imao sa invazijom Osmanlija 1551. jer su od nje ostali ostaci utvrde na brdu, iz koje se grad uspješno odbranio.
Osmanlije su se vratile i zauzele grad 1596. i vladale njime do 1687. Koristili su ga kao isturenu predstražu u ravnici, pa su zbog tog podigli 35 metara) visoki minaret, koji je danas jedna od atrakcija grada.

Nakon otklanjanja neposrednog osmanskog pritiska, grad je doživio procvat od početka 18. vijeka, kad je podignut velik broj crkvenih zdanja pa su ga zbog tog nazvali *Ugarski Rim*. Eger je od 1804. sjedište nadbiskupije.

Iz tih vremena je nekadašnja franjevačka crkva (1758. -1771.) jedno od najljepših arhitektonskih zdanja u Mađarskoj, i toranj kog su koristili i astronomi. Ispod Egera leži oko 96 km hodnika i tunela, ostataka iskapanja kamena iz vremena kad se grad branio od Osmanlija, ali iskapanih i kasnije za skladištenje vina. Kako Eger ne leži na tvrdom tlu, dobrom dijelu grada prijeti urušavanje pa i zgradama od historijske važnosti.

Privreda
--------

Vinogradarstvo u Egeru ima tradiciju još od 13. vijeka, jer su njegovi blagi brežuljci bili idealni za uzgoj vinove loze.
Najpoznatije vino iz Egera je crno vino - Bikavér (*Bikova krv*).

Eger je i industrijski grad u kom se proizvodi namještaj, cigarete, precizni instrumenti i građevinski materijal
On je i poznata turistička destinacija, kako zbog posjeta Masivu Mátra, tako i zbog brojnih termalnih kupališta u 
okolici.

Pobratimski gradovi
-------------------

|  |  |
| --- | --- |
| * Njemačka, Esslingen am Neckar
* Rusija, Čeboksari
* USA, Gainesville
* Rumunjska, Gheorgheni
* Češka, Kutná Hora
* Francuska, Mâcon
 | * Turska, Pamukkale
* Finska, Pori
* Poljska, Przemyśl
* Italija, Sarzana
* Slovačka, Dolni Kubin
 |

Galerija slika
--------------

* Bedemi zamkaBedemi zamka
* Ruševine srednjovjekovne katedraleRuševine srednjovjekovne katedrale
* Franjevačka crkvaFranjevačka crkva
* Osmanski minaretOsmanski minaret

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Major Cities & Towns" (engleski). City population. Pristupljeno 22. 04. 2016.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Eger, Hungary*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 22. 04. 2016.

Vanjske veze
------------

***Eger*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Egera* ()
* *Eger* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Provincija Misiones** (španjolski: *Provincia de Misiones*) je jedna od 23 provincija Argentine.

Karakteristike
--------------

Misiones se nalazi na sjeveroistoku zemlje, stisnut između rijeka Parane i Urugvaja. Parana ga razvaja od Paragvaja na zapadu. 
Rijeka Iguazú ga odvaja od Brazila na sjeveru, a Rijeka Urugvaj na istoku. 
Jedino na jugozapadu graniči sa argentinskom provincijom Corrientes.

Prostire se na površini od 29,801 km², na kojoj je 2022. živjelo 1,280,960 stanovnika.

Misiones je geološki uglavnom bazaltni nastavak brazilske visoravni, i leži na nadmorskoj visini od 200 do 800 metara. 
Neravni teren izbrazdan riječnim kanjonima i niskim planinskim masivima Victoria, Imán i Misiones, uglavnom je prekriven 
suptropskom prašumom. 
U Provinciji se nalazi Nacionalni park Iguazú površine od 492 km²), u kom se nalazi jedan dio spektakularnih Vodopada Iguazú. Park i njegov pandan u Brazilu Nacionalni park Iguaçu. uvršteni su 1984. (odnosno 1986.) na UNESCO-vu Listu svjetske baštine.

Historija
---------

Provincija je ime dobila po Jezuitskim misijama iz 17. i 18. vijeka za evangelizaciju Guarana indijanaca. 
One su 1983. uvrštene na UNESCO-vu Listu svjetske baštine (pet misija nalazi se u provinciji, a jedna u Brazilu).

Misiones je bio predmet višegodišnjeg graničnog spora sa Paragvajem i Brazilom, tek je nakon Paragvajskog rata (1864. - 1870.) postao dio Argentine, 

Nakon tog je 1882. dobio grad Posadas od Corrientesa i proglašen je *Nacionalnim teritorijem Misiones*. Kolonizacija je započela 1880-ih i trajala je do sredine 20. vijeka, u njoj su sudjelovali Poljaci, Ukrajinci, Japanci, Brazilci i Njemci.

Provincija Misones je osnovana 1953.

Administrativna podjela
-----------------------

Administrativni centar provincije je grad Posadas koji ima 102,860 stanovnika

Provincija je administrativno podjeljena na 17 departmana i 78 općina.

Izvori
------

1. 1 2  „*Misiones Province in Argentina*" (engleski). City population. Pristupljeno 30.10.2023.
2. 1 2 3 4 5  „*Misiones province, Argentina*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 30.10.2023.
3. ↑  „*Santa Rosa in Capital (Misiones)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 30.10.2023.

Vanjske veze
------------

***Misiones (provincija, Argentina)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno de la Provincia de Misiones* ()
**Provincija Salta** (španjolski: *Provincia de Salta*) je jedna od 23 provincija argentine.

Karakteristike
--------------

Provincija Salta se prostire na površini od 155,488 km², na kojoj živi 1,440,672 stanovnika.

Provincija Salta osnovana je 1814. nalazi se na sjeverozapadu zemlje.
Prostire se po planinama Anda na zapadu i manjim dijelom po sušnoj ravnici Gran Chaco na istoku, tako da ima prosječnu nadmorsku visinu od 1,246 metara.

Salta sa sjevera graniči sa Bolivijom i Paragvajem, sa istoka sa provincijama Formosa i Chaco, sa juga sa provincijama; Santiago del Estero, Tucumán i Catamarca 
i sa zapada sa Republikom Čile i Provincijom Jujuy.

Administrativna podjela
-----------------------

Administrativni centar provincije je grad Salta koji ima 520,683 stanovnika.

Provincija je administrativno podjeljena na 23 departmana i 60 općina.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Salta Province in Argentina*" (engleski). City population. Pristupljeno 14.10.2023.
2. ↑  „*Salta in Capital (Salta)*" (engleski). City Population. Pristupljeno 14.10.2023.

Vanjske veze
------------

***Salta (provincija, Argentina)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Gobierno de la Provincia de Salta* (službene stranice) ()

| * p
* r
* u
Argentinske provincije |
| --- |
| Provincije | 
* Buenos Aires
* Catamarca
* Chaco
* Chubut
* Córdoba
* Corrientes
* Entre Ríos
* Formosa
* Jujuy
* La Pampa
* La Rioja
* Mendoza
* Misiones
* Neuquén
* Río Negro
* Salta
* San Juan
* San Luis
* Santa Cruz
* Santa Fe
* Santiago del Estero
* Tierra del Fuego
* Tucumán

 |  |
| Autonomni grad | 
* Buenos Aires (Ciudad Autónoma de Buenos Aires)

 |