recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jugofobija** je izraz koji u svom najširem značenju označava mržnju, antipatiju ili neprijateljski stav prema Jugoslaviji, Jugoslavenima, jugoslavenskoj ideji ili Južnim Slavenima općenito. Pojavljuje se u tri glavna oblika/značenja. 

U svom najširem smislu se pojavljuje u evropskim državama i odražava kroz negativan stav prema Južnim Slavenima koji se opisuju kao "primitivci", "barbari", lijenčine i kriminalci, odnosno "zaostali" narodi skloni anakronim tribalističkim sukobima, nacionalizmu, nasilju i svim negativnim pojavama koje je "civilizirana" Evropa prerasla. Najkarakterističniji oblik takve predrasude je korištenje izraza *Jugosi* ili *jugomafija*.

U užem smislu se koristi kako bi se opisao kao negativan stav prema Jugoslaviji i Jugoslavenima u državama nastalim raspadom bivše Jugoslavije. Pod time se podrazumijevaju fenomeni koji su svoj najekstremnije oblike imali u vrijeme i neposredno nakon raspada; jedan od primjera je sama zabrana spominjanja naziva "Jugoslavija" u službenim historijama. U današnje vrijeme se tumači kao svojevrsna reakcija na jugonostalgiju.

U trećem, još užem smislu, jugofobija služi kao pežorativni izraz, kojim se iz lijevih i liberalnih krugova opisuju radikalni nacionalisti koji u obnovi bilo kakvih veza među državama bivše Jugoslavije vide put prema obnovi Jugoslavije, odnosno gubitku suvereniteta novostvorenih država.

Povezano
--------

* Srbofobija
* Kroatofobija

| * p
* r
* u
Kulturne, nacionalne i etničke ksenofobije |
| --- |
| 
* Albanci
* Amerikanci
* Arapi
* Armenci
* Australci
* Bugari
* Englezi
* Evropljani
* Filipinci
* Francuzi
* Grci
* Hinduisti
* Hispanjolci
* Hrvati
* Indijci
* Iranci
* Irci
* Italijani
* Japanci
* Jevreji
* Jugoslaveni
* Katalonci
* Kinezi
* Korejci
* Kršćani
* Mađari
* Malajci
* Muslimani
* Nijemci
* Paštuni
* Poljaci
* Portugalci
* Romi
* Rumuni
* Rusi
* Slaveni
* Srbi
* Škoti
* Turci
* Ukrajinci

 |
**Kanopusov dekret**, **Kanopusov ukaz** ili **Kanopusov edikt** je naziv za dokument koga su objavili staroegipatski svećenici godine 239. pne. i 238. pne. kako bi iskazali štovanje tadašnjem ptolomejskom kralju Ptolomeju III Euergetu i njegovoj supruzi Bereniki, koja je proglašena za boginju. Tekst, isklesan na stijeni, podsjeća na Ptolemejeva dobra djela, njegovo štovanje drevnih egipatskih bogova kao što su Apis i Mnevis te povratak u egipatske hramove statua i blaga koje je bio prije nepuna dva vijeka bio opljačkao perzijski kralj Kambiz II. Najvažniji detalj teksta se odnosi na reformu kalendara, odnosno kraljevo nastojanje da dotadašnji egipatski zamijeni s novim solarnim kalendarom koji je bio najprecizniji od svih takvih kalendara u antici. Reforma nije zaživjela, ali je kasnije poslužila kao podloga za julijanski i koptski kalendar.

Tekst je postao važan historičarima i egiptolozima zahvaljujući tome što je bio dvojezičan - ispisan na egipatskom i starogrčkom - odnosno na tri pisma - hijeroglifima, demotskom i grčkim alfabetom. Zajedno s dva Ptolemejska dekreta, uključujući znameniti Kamen iz Rosette, predstavljao je ključ za dešifriranje hijeroglifa.

Eksterni linkovi
----------------

* The Canopus Decree, full translation by S. Birch (about 1800 words—25 paragraphs)
* Stele of Canopus and the Rosetta Stone
Koordinate: 41° 53′ 60" SGŠ, 22° 30′ 44" IGD

**Jakimovo** (mak. *Jakimovo*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Jakimovo je u sastavu opštine Vinica.

Prirodni uslovi
---------------

Jakimovo je smešteno u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kočana, naselje je udaljeno 15 kilometara istočno.

Naselje Jakimovo se nalazi na istočnom obodu Kočanskog polja, plodne doline koju gradi reka Bregalnica. Naselje je položeno na približno 390 metara nadmorske visine. Istočno od naselja izdiže se planina Golak. 

Mesna klima je kontinentalna.

Istorija
--------

Po statistici sekretara Bugarske egzarhije, 1905. godine Jakimovo je nacionalno mešovito selo sa 210 pravoslavnih Slovena i 50 Turaka.

Stanovništvo
------------

Jakimovo je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 1.101 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Vlasi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

1. ↑  Brancoff, D.M. "La Macedoine et sa Population Chretienne". Paris, 1905, r.118-119.

Spoljašnje veze
---------------

***Jakimovo*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.opstinavinica.gov.mk Zvanična stranica opštine Vinica

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Vinica |
| --- |
| **Vinica** • 
Blatec •
Vinička Kršla •
Gradec •
Grljani •
Dragobrašte •
Istibanja •
Jakimovo •
Kalamanci •
Kruševo •
Laki •
Leski •
Lipec •
Pekljani •
Trsino •
Crn Kamen |  |
**London Eye** (prevedeno *Londonsko oko*) je panoramski vrtuljak u samom centru Londona visok 135 metara podignut 2000. u sklopu obilježavanja milenija.

Opis i historija
----------------

London Eye se nalazi preko puta londonskog Westminstera na južnoj obali Temze (South Bank) u Boroughu Lambeth.

Prvobitno je bio podignut kao privremena građevina koja se može rastaviti i prevesti na novu lokaciju, pa je dobio dozvolu na samo pet godina. Ali kako je postao popularan među turistima i donosio velik prihod, ugovor mu je produžen. Danas je stalna vizura londonskog horizonta i simbol modernog Londona.

Kad je podignut bio je najviši takav objekt na svijetu.

Gradnja panoramskih vrtuljaka počela je od Svjetske izložbe održane 1893. u Chicagu kad je George Washington Gale Ferris podigao prvi.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*London Eye*" (engleski). Coca-Cola London Eye. Pristupljeno 26. 01. 2017.

Vanjske veze
------------

***London Eye*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene starnice (`en`)
**Kay Swift** (19. april 1897 - 28. januar 1993) bila je američka kompozitorka i tekstopisac iz doba Tin Pan Alleya. Odrasla je u porodici uglednog muzičkog kritičara i školovala se na Institutu za muzičku umjetnost (današnji Juilliard School). Ispočetka je pisala i svirala isključivo klasičnu muziku. Godine 1918. se udala za bankara Jamesa Warburga, prkoseći svojoj porodici kojoj je smetalo to što je Warburg Jevrej. Između 1919. i 1924. mu je rodila dvoje djece. Godine 1925. se srela sa kompozitorom Georgeom Gershwinom koju je zainteresirao za jazz; njih dvoje su počeli dugu i plodnu suradnju, ali i vanbračnu vezu koja je na krau dovela do razvoda s Warburgom. Godine 1939. je na jednom rodeo natjecanju upoznala lokalnog kauboja i s njime se vjenčala. Život na oregonskoj farmi je poslije opisala u knjizi "Who Could Ask For Anything More?" pretvorenoj 1950. u film *Never a Dull Moment* gdje je njen lik tumačila Irene Dunne.

Eksterni linkovi
----------------

* KaySwift.com
* Kay Swift Papers at Irving S. Gilmore Music Library, Yale University
* 1923 passport photo of Kay Swift

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 55038215
* LCCN: n85138021
* ISNI: 0000 0000 5938 1419
* GND: 122775309
* SELIBR: 241847
* BNF: cb150727419 (podaci)
* BIBSYS: 2045975
* MusicBrainz: af7c5bcb-a1bf-4c38-a55a-ac00fda4d9f0
* NLA: 49783798
* BNE: XX1569249

 |
**Londonski sporazum o Međunarodnom vojnom tribunalu** (poznat i kao **Londonska povelja** ili **Nirnberška povelja**) bio je dekret izdat 8. avgusta 1945. godine koji je odredio propise i procedure po kojima je trebalo da se odvijaju Nirnberška suđenja.

Sporazum je predvideo da samo zločini sila Osovine budu procesuirani. Definisane su tri kategorije zločina: ratni zločini, zločini protiv čovečnosti i zločini protiv mira. Takođe je predviđeno da obavljanje zvanične funkcije ne oslobađa samo po sebi odgovornosti za ratne zločine. Izvršavanje naređenja je samo moglo biti od značaja kod odmeravanja kazne, ako bi Tribunal to našao za shodno.

Krivična procedura koju je sprovodio Tribunal bila je bliža evropsko-kontinentalnom pravu nego anglosaksonskom, usled suđenja pred sudijskim većem (a ne porotom) i širokim dopuštanjem tzv. rekla-kazala dokaza. Okrivljeni koji su osuđeni mogli su se žaliti Savezničkom kontrolnom veću kao drugostepenoj instanci. Takođe, okrivljenima je bilo dopušteno da iznose dokaze u svoju odbranu i da unakrsno ispituju svedoke. 

Sporazum je nastao pod uticajem Moskovske deklaracije o zločinima, koja je donešena posle Moskovske konferencije 1943. godine. Nacrt sporazuma izrađen je u Londonu, neposredno posle kapitulacije Nemačke. Sam nacrt izradili su Robert Džekson, Robert Falko i Jona Nikičenko.

Sporazum i definicija zločina protiv mira bili su osnov za finsko pravo u ovoj oblasti i, posle usvajanja osnovnih principa od strane parlamenta Finske, omogućili su suđenja za odgovorne u ratu u Finskoj.

Povezano
--------

* Nirnberški principi

Vanjske veze
------------

* Dokumenta konferencije u Londonu:
	+ Ed-Memoar sovjetske vlade Arhivirano 2006-12-31 na Wayback Machine-u(engleski)
	+ Amandmani UK Arhivirano 2007-01-02 na Wayback Machine-u (engleski)

---

* Tekst Sporazuma Arhivirano 2014-02-14 na Wayback Machine-u (engleski)
* Pravni izvori Arhivirano 2016-09-08 na Wayback Machine-u (engleski)

| * p
* r
* u
Međunarodno krivično pravo |
| --- |
| Izvori | 
* Međunarodno običajno pravo
* Peremptorna norma
* Haške konvencije
* Ženevske konvencije
* Nirnberška povelja
* Nirnberška načela
* Povelja Ujedinjenih nacija
* Konvencija o genocidu
* Konvencija protiv torture
* Rimski statut

 |
| Zločini protivmeđunarodnog prava | 
* Zločin protiv čovječnosti
* Zločin protiv mira
* Zločin apartheida
* Genocid
* Piratstvo
* Trgovanje robljem
* Ratni zločin
* Zločin agresije

 |
| Međunarodni sudovi(po datumu osnivanja) | 
* Međunarodni vojni sud (Nirnberški proces)
* Međunarodni vojni sud za Daleki Istok
* Međunarodni krivični sud za bivšu Jugoslaviju
* Međunarodni krivični sud za Ruandu
* Specijalni sud za Sijera Leone
* Međunarodni krivični sud
* Izvanredna sudska vijeća pri kambodžanskim sudovima
* Posebna sudska vijeća pri Okružnom sudu u Diliju
* Specijalni sud za Libanon
* Mehanizam za međunarodne krivične sudove

 |
| Historija | 
* Spisak ratnih zločina
* Spisak osuđenih ratnih zločinaca
* Suđenja za ratne zločine u Leipzigu

 |
| Povezani koncepti | 
* Zapovjedna odgovornost
* Djelovanje po naređenju
* Udruženi zločinački pothvat
* Ratno pravo
* Univerzalna jurisdikcija

 |
kancelarijska stolica
**Kancelarijska stolica** je stolica dizajnirana tako da omogući što udobnije sedenje u kancelariji ili za računarom. Odlikuje se pokretnim naslonom i mogućnošću da se okreće za 360°.

Istorijat
---------

Prema nekim izvorima, jedan od najpoznatijih najranijih izumitelja ove stolice je prirodnjak Čarls Darvin koji je namontirao točkiće na svoju stolicu kako bi mogao da brže pristupi svojim uzorcima.

U 20. veku javila se potreba modernog čoveka, bilo u kancelariji, bilo u neformalnim situacijama, za udobnom stolicom koja je dovela do razvoja industrijskog dizajna. Smatra se da je Herman Miler () napravio revoluciju u dizajnu kancelarijskih stolica, sa svojom tzv. Aeron stolicom iz 1994. U izradi ove stolice je učestvovala ekipa stručnjaka, koja je uključivala dizajnere i ortopede, a učestvovalo je i preko dve stotine ljudi prema čijem položaju tela je stolica pravljena.

Zanimljivosti
-------------

U avgustu 2008. nemačka policija u gradu Gros Cimern je zaplenila vrlo neobičnu napravu, koja je ličila na vozilo za karting, a koju su izumela dvojica sedamnaestogodišnjaka. U pitanju je bila kancelarijska stolica sa pridodatim motorom kosilice, kočnicama bicikla i metalnim okvirom.
Henri Felix Emmanuel Philippoteaux: *Lamartine ispred Gradske vijećnice u Parizu odbacuje crvenu zastavu, 25. veljače 1848. godine*, ulje na platnu
**Francuska revolucija 1848.** godine, znana još i kao **Februarska revolucija** (fr. *révolution de Février*), bila je treća po redu velika revolucija u Francuskoj te jedna od brojnih revolucija koje su pogodile Europu u događaju znanom kao Proljeće naroda. Februarska revolucija dovela je do rušenja Julske Monarhije i uspostave Druge Republike. 

Do 1848. godine, velik dio europskog puka bio je nezadovoljan svojim vladarima, tražeći veću participaciju u državnoj politici. Uz političke probleme, velike poteškoće predstavljali su nedostatak radnih mjesta i sve veća glad među europskim pukom. Sjetivši se Francuske revolucije 1789. godine, europski narodi su 1848. godine pronašli moguću soluciju svojim problemima i ta je reakcija dovela do Proljeća naroda. 

Revolucija u Francuskoj započela je 23. veljače 1848. godine. Direktan povod za revoluciju bila je zabrana pariških banketa u siječnju 1848. godine od strane premijera Françoisa Guizota. Dakako, revolucija je bila posljedica godinama akumuliranog nezadovoljstva kraljevom politikom, ali je Guizotov potez bio kap koja je prelila čašu. Na dan revolucije, Guizot je podnio ostavku, a kraljev pokušaj da Louis-Mathieu Molé sastavi vladu je neslavno propao. Sljedećega dana, Louis-Philippe I je svrgnut i Julska Monarhija je u konačnici dokinuta. Pod pritiskom rulje, Zastupnički dom izabrao je privremenu upravu u čije je ime pjesnik Alphonse de Lamartine proglasio Drugu Republiku. Ipak, nova vlada je u narednim mjesecima skrenula u konzervativne vode i na taj način revitalizirala srušenu politiku Julske Monarhije. To je dovelo do novog vala nezadovoljstva koji je 23. lipnja 1848. godine doveo do novog ustanka u Parizu znanog kao Dani juna. Ustanak su predvodili nezadovoljni pariški radnici, ogorčeni konzervativnom politikom republikanskog vodstva, no isti je propao i ostao zapamćen kao veliko krvoproliće. Zapovjednik Nacionalne garde koja je ugušila ustanak bio je Louis Eugène Cavaignac. 

Ipak, lipanjsi ustanak imao je pozitivne posljedice tako da će Francuska u studenom dobiti izrazito demokratski ustav. Isto tako, revolucija je izrodila "pravo na rad" (*droit au travail*) kao i dovela do formiranja Nacionalnih radionica za nezaposlene, koje su bile direktna posljedica djelovanja socijalista koje je predvodio Louis Blanc. 

Revolucija je završena početkom prosinca 1848. godine, a ubrzo nakon su održani i predsjednički izbori na kojima je pobijedio Louis Bonaparte. Ipak, ni Druga Republika nije bila dugoga vijeka. Četiri godine od svog izbora za predsjednika, Bonaparte je izveo državni udar i proglasio se carem, čime je Drugu Republiku zamijenilo Drugo Carstvo.
Marble statue of naked woman eating a human leg with a child watching at her feet Leonhard Kern: *Kanibalizam*, 1650
**Kanibalizam** je u užem smislu naziv za čin kojim ljudska bića kao hranu konzumiraju meso i druge dijelove tijela drugih ljudskih bića. Originalni naziv potječe od riječi *Caníbalis*, kojom su Španci opisivali Karaibe, narod u Zapadnim Indijama poznat po prakticiranju kanibalizma. U užem smislu se za kanibalizam koristi i izraz **antropofagija**, odnosno **ljudožderstvo**.

Kanibalizam se kao izraz proširio i u zoologiju gdje označava čin kojim neke životinje proždiru pripadnike vlastite vrste, uključujući i konzumaciju seksualnih partnera.

Kanibalizam se kod ljudi pojavljuje gotovo kroz cijelu historiju, a najčešći razlog je glad. Ponekad se prakticira kod pojedinaca kojima donosi gurmanski užitak ili ispunjava seksualne i druge fantazije, kao što je slučaj kod serijskih ubica Jeffreya Dahmera i Alberta Fisha. Neke zajednice, pak, prakticiraju kanibalizam iz religijskih razloga, pri čemu starija antropološka literatura zna razlikovati *endokanibalizam* - odnosno konzumaciju mesa preminulih pripadnika vlastite zajednice u svrhu "stapanja s njihovim duhovima" te *egzokanibalizma* - konzumaciju mesa pripadnika drugih zajednica, najčešće neprijatelja ubijenih u ratu, kojima se tako "preuzima snaga".

Povezano
--------

* Vorofilija

Izvori
------

1. ↑  „Cannibalism Definition". Dictionary.com.
2. ↑  "Cannibalism (human behaviour)", Encyclopædia Britannica.

Eksterni linkovi
----------------

***Kanibalizam*** na Wikimedijinoj ostavi

* All about Cannibalism: The Ancient Taboo in Modern Times (Cannibalism Psychology) Arhivirano 2005-07-14 na Wayback Machine-u at CrimeLibrary.com
* The Straight Dope Arhivirano 2009-01-06 na Wayback Machine-u Notes arguing that routine cannibalism is myth
* Did a mob of angry Dutch kill and eat their prime minister? Arhivirano 2008-11-20 na Wayback Machine-u (from The Straight Dope)
* Harry J. Brown, 'Hans Staden among the Tupinambas.'
**Francuska intervencija u Meksiku**, poznata i kao **Francusko-meksički rat** i **Maksimilijanova afera**, je bila intervencija europskih država na čelu s Francuskom koje su zaratile s Meksikom, nakon što je meksički predsjednik Benito Juárez 1861. proglasio sve vanjske dugove Meksika ukinutima. Francuska, Velika Britanija i Španjolska poslale su svoje vojske u Meksiko da silom utjeraju dugove. Iako su se Španjolska i Velika Britanija povukle iz sukoba, Francuska predvođena Napoleonom III. je nastavila s borbom te do 1863. osvojila Mexico City, te je slijedeće godine proglašeno Drugo Meksičko Carstvo, kojem je za vladara postavljen austrijski nadvojvoda Maksimilijan, od tada zvan **Maksimilijan I. meksički**. Juárez se tada okrenuo gerilskom ratovanju protiv Francuza i njihovih meksičkih suradnika.

Maksimilijanova vlast bila je preliberalna da bi dobila širu podršku meksičkih monarhista, a ipak prerojalistička da bi dobila potporu meksičkih liberala i republikanaca. Po završetku Američkog građanskog rata u travnju 1865. Juárezom predvođeni republikanci počeli su dobivati aktivnu vojnu pomoć od SAD-a. 1866. francuska se vojska povukla iz Meksika. 1867. Maksimilijanova Meksička carska vojska je poražena a Maksimilijan je zarobljen. 19. lipnja 1867. Maksimilijan je strijeljan što označava konačnu pobjedu republikanaca u ratu.

Vanjske veze
------------

***Francuska intervencija u Meksiku*** na Wikimedijinoj ostavi

* Chronology of the Mexican Adventure 1861–1867 Arhivirano 2011-06-13 na Wayback Machine-u
* Bibliography for the French intervention in Mexico Arhivirano 2020-02-22 na Wayback Machine-u
**Londonac** je popularni naziv za "Hrvatski pravopis" Stjepana Babića, Božidara Finke i Milana Moguša objavljen 1971. godine, koji je politički zabranjen, ali u fototipskom izdanju pojavljuje se u Londonu.

Povijest
--------

Suvremena pravopisna praksa, koja se primjenjuje i poučava u osnovnim i srednjim školama u Republici Hrvatskoj, utemeljena je na pravilima "Hrvatskoga pravopisa" Stjepana Babića, Božidara Finke i Milana Moguša iz 1996. godine. Riječ je o 4. izdanju toga priručnika, koji je pod istim naslovom tiskan 1971. godine. Do njegova objavljivanja 1971. godine vrijedila su pravopisna pravila tzv. "novosadskog" Pravopisa hrvatskosrpskog književnog jezika iz 1960. godine. U Predgovoru "Hrvatskom pravopisu" autori tumače kako dotadašnji pravopis "... nije mogao zadovoljiti ni svojim pravopisnim odredbama, ... a još manje svojim rječnikom". Stoga je, da bi se otklonio nesklad između pravopisne norme i pravopisne i jezične prakse, Matica hrvatska među članovima svoje Jezične komisije izabrala Pravopisnu komisiju. U njoj su bili Stjepan Babić, Dalibor Brozović, Željko Bujas, Božidar Finka, Ivo Frangeš, Ljudevit Jonke, Radoslav Katičić, Tomislav Ladan, Milan Moguš, Slavko Pavešić i Josip Silić.

Potom su Babić, Finka i Moguš izabrani za autore i povjerena im je izrada načela (općih i pojedinačnih) novoga pravopisa. Načela su zatim poslana Društvu književnika Hrvatske, Institutu za jezik JAZU, Katedri za suvremeni hrvatski književni jezik Filozofskog fakulteta u Zagrebu, Komisiji za udžbenike Zavoda za osnovno obrazovanje SRH i Komisiji za udžbenike Zavoda za stručno obrazovanje SRH. Sve su ustanove prihvatile načela, a autori su izradili rukopis.

Osnovom za izradu rukopisa poslužilo je deveto izdanje Boranićeva "Pravopisa hrvatskoga ili srpskoga jezika" iz 1947. godine. Zaključno, autori pišu: "*Nadamo se da je ovim pravopisom postavljena čvrsta osnovica hrvatske pravopisne norme, koja se u bitnome više neće mijenjati, što će svima nama kojima je hrvatski materinski jezik ili ga prihvaćamo kao svoj književni jezik omogućiti da odsad imamo ustaljen pravopis*".

Premda je tekst tiskan u rujnu 1971. godine, zbog političkih je razloga cijela naklada završila u tvornici papira, a samo je 600 primjeraka uvezano - bez "Predgovora", "Uvoda", "Kratica" i "Kazala" - te označeno sintagmom "samo za internu upotrebu". U cijelosti "Hrvatski pravopis" tiskan je tek 1990. godine, premda je u Londonu Nova Hrvatska izdala taj pravopis 1972. i 1984. godine, no sa svojom "Uvodnom riječi". Otuda potječe i njegov popularni naziv *Londonac*.

Izvori
------

* Institut za hrvatski jezik i jezkoslovlje; Babić-Finka-Moguš, Hrvatski pravopis (Londonac) Arhivirano 2008-08-20 na Wayback Machine-u
**Francuske prekomorske teritorije** (francuski: *Territoires d'outre-mer* akronim *TOM*) je naziv za administrativnu podjelu Francuske, taj status danas imaju samo **Francuske Južne Teritorije** (*Terres australes et antarctiques françaises* - TAAF), što je regulirano zakonskim aktom 6. augusta 1955.

Karakteristike
--------------

Francuzi imaju četiri vrste *prekomorskih teritorija*, pored gore navedonog postoje i Prekomorski departmani (francuski: *Département d'outre-mer* akronim *DOM*) i Francuske prekomorske zajednice (francuski: *Collectivité d'outre-mer* akronim *COM*).  Pored te tri postoji i četvrta vrsta a to je Nova Kaledonija koja je *zajednica sui generis* (collectivité sui generis).

Historija
---------

Status brojnih francuskih prekomorskih teritorija, - ostataka nekadašnjeg Francuskog kolonijalnog imperija radikalno se izmjenio početkom 1970-ih. Tad je arhipelag Komori u Indijskom oceanu prograsio nezavisnost - 1975. uz izuzetak otoka Mayotte, koji se odlučio ostati unutar Francuske, slijedio ga je 1977. Džibuti na Rogu Afrike, a 1980. anglo - francuski pacifički
kondominij Novi Hebridi, pod imenom - Vanuatu. 

Ustavnom reformom izglasanom 28. marta 2003. promijenjen je status većine bivših *Francuskih prekomorskih teritorija* (*Territoires d'outre-mer* - TOM) u Francuske prekomorske zajednice (Collectivité d'outre-mer- COM).

Nekadašnje prekomorske teritorije
---------------------------------

* Francuska Indija, od 1946. do 1954.
* Nova Kaledonija, od 1946. do 1999. godine, sada ima status *zajednice sui generis* (collectivité sui generis).
* Francuska Polinezija, od 1946. do 2003. godine, sada ima status *Francuske prekomorske zajednice*.
* Saint-Pierre i Miquelon, od 1946. do 1976. pa ponovno od 1985. do 2003.
* Wallis i Futuna, od 1961. do 2003. godine, sada ima status *Francuske prekomorske zajednice*.
* Mayotte, od 1976. do 2003. od 2011. ima status Francuske prekomorske zajednice

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Les Collectivités*" (francuski). Ministre des Outre-Mer. Pristupljeno 06. 05. 2013.
2. 1 2 3  „*The overseas territories*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 06. 05. 2013.

Vanjske veze
------------

* *The overseas territories* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)
* Službene stranice Arhivirano 2005-10-12 na Wayback Machine-u (`fr`)
**Gautier Golja** (francuski: ; doslovno "Gautier bez ičega"; također **Walter Sans Avoir**; ? - 21. oktobar 1096) bio je jedan od vođa tzv. Seljačkog ili Narodnog križarskog rata, pokrenutog početkom 1096. godine na poziv pape Urbana II sa Koncila u Clermontu prethodne godine. O njegovom porijeklu ili ranom životu se ne zna gotovo ništa, iako nadimak sugerira da je bio siromašan ili pripadao nižim klasama; neki izvori sugeriraju da je bio rodom iz sjeverne Francuske. U svakom slučaju se priključio vojsci sačinjenoj od siromašnih seljaka i nižih vitezova na čijem je čelu bio mistik Petar Pustinjak i koja je oslobađati Svetu Zemlju krenula bez koordinacije sa bogatim feudalcima i vojnički iskusnim vitezovima koji će voditi Prvi križarski rat. Gautier je postao jedan od komandanata u Petrovoj vojsci koja je kroz Njemačku i Mađarsku prošla bez nekih većih incidenata, ali koja se na bizantskoj teritoriji počela održavati kroz pljačku i stoga dolazila u stalne sukobe sa lokalnim vlastima i stanovništvom. Križari su u Carigrad konačno stigli 20. jula, gdje je car Aleksije I Komnen uredio njihov prijevoz preko Bospora u Malu Aziju. Iako je Petar htio da se tamo stane, odmori i dočekaju pojačanja iz Evrope, Gautier je zajedno sa 20.000 sljedbenika samovoljno krenuo osvojiti Nikeju, koja se nalazila pod muslimanskom vlašću. Oko 3 km od grada su mu trupe rumskog sultana Kilidž Arslana I postavile zasjedu i potpuno razbile njegovu vojsku. Od 20.000 ljudi, samo ih se 3000 uspjelo spasiti, dok su ostali, uključujući Gautiera, poginuli, odnosno zarobljeni. Usprkos neuspjeha, Gautier je u srednjovjekovnoj književnosti često navođen kao pozitivan primjer žrtvovanja za plemeniti cilj.

Izvori
------
**Karauzijev ustanak** je bio ustanak rimskih provincija u Britaniji i sjeverozapadnoj Galiji protiv cara Dioklecijana i njegovih tetrarha i koji je trajao od oko 286. do 296. Zapadni dijelovi Carstva, oslabljenog krizom 3. vijeka, već su bili otcijepili od Rima i formirali kratkotrajno Galsko Carstvo, koje je 273/274. vraćeno pod centralnu vlast. U međuvremenu su rimsku slabost počeli koristiti Franci i Saksonci poduzimajući pljačkaške pohode duž obala Sjevernog mora i Atlantika. Zbog toga je novoformirana rimska eksadra pod nazivom *Classis Britannica* čiji je komandant oko 286. suzbio pirate, ali je od strane cara Maksimijana optužen za pronevjeru plijena i osuđen na smrt. Karauzije je na to reagirao podigavši ustanak kome su osim mornarice prišle legije stacionirane u Britaniji kao i u sjeverozapadnoj Galiji. Oko 288/289. Karauzije je uspješno suzbio Maksimijanov pokušaj da uguši pobunu, a potom se proglasio vladarom Britanije, osnovavši kratkotrajno Britansko Carstvo. Godine 293. je Konstancije Klor uspio poraziti Karauzija u Galiji, nakon čega je Karauzija ubio njegov potčinjeni Alekto i preuzeo vlast, sada ograničenu samo na Britaniju. Godine 296. je Konstancije pokrenuo još jedan pohod, iskrcavši se u Britaniji i porazivši Alektoa. Time je ustanak ugušen.

Ustanak je kasnije poslužio kao materijal za brojne legende u srednjovjekovnoj Engleskoj koje je Geoffrey iz Monmoutha obradio u svom djelu *Historia Regum Britanniae*.
**Vilajet Kasserine** (arapski: ڨصرين / Wilāyat al-Gaṣrīn) je jedan od 24 Tuniskih vilajeta na koji je Tunis administrativno podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vilajet Kasserine prostire se na zapadu Tunisa na površini od 8,260 km² na kojoj živi 455,193 stanovnika.

Kasserine se nalazi pored alžirske granice u stepskom kraju, znanom po najvišoj planini u Tunisu Djebel Chambi. To je kraj koji ima relativno dosta padavina oko 335 mm, pa je pored stočarstva razvijeno i ratarstvo (žitarice). Temperature se ljeti kreću od 30 do 40 °C, a zimi od 2 do 12 °C.

Historija
---------

Vilajet je osnovan u 1956. sa administrativnim centrom u istoimenom gradu Kasserine. Administrativno je podjeljen na 13 distrikta (tamadijada) i 19 općina.

Kasserine je poznat kao neformalna prijestolnica tuniske stepe. On je još antičkih vremena bio raskršće između sjevera i juga sa jedne i istoka i zapada sa druge strane. Mjesto iz kojeg su kretale invazije od prahistorije, antike do srednjeg vijeka.

Ostali veći urbani centri su Thala, Sbeitla i Feriana.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 11. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5  „*Gouvernorat de Kasserine*" (francuski). API Tunisia. Pristupljeno 11. 11. 2019.
3. ↑  „*Kasserine*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 11. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Gouvernorat de Kasserine* (`fr`)

| * p
* r
* u
Tunis Tuniski vilajeti |
| --- |
| Ariana · Béja · Ben Arous · Bizerta · Gabes · Gafsa · Jendouba · Kairuan · Kasserine · Kébili · Kef · Mahdia · Manouba · Médenine · Monastir · Nabeul · Sfax · Sidi Bouzid · Siliana · Sousse · Tataouine · Tozeur · Tunis · Zaghouan |
**Kaspar Zehnder** (Riggisberg, 27. kolovoza 1970.) švicarski je dirigent i flautist. Studirao je klasične jezike (latinski, starogrčki) u Bernu i glazbene umjetnosti na Bernskoj umjetničkoj akademiji. Među važnijim profesorima na akademiji, koji su kasnije ostavili i utjecaj na njega, ističu se Heidi Indermühle (flauta), Ewald Körner (dirigiranje), Agathe Rytz-Jaggi (glasovir), Peter Streiff i Arthur Furer (glazbena teorija). Na akademiji je pohađao i dodatne sate dirigentskog usavršavanja kod austrijskih i njemačkih dirigenta Ralfa Weikerta, Wernera-Andreasa Alberta i Horsta Steina. Studirao je i komornu glazbu te bio član Mozartove europske akademije, gdje mu je mentor bio švicarski flautist Aurèle Nicolet.

Svoj prvi dirigentski angažman ostvario je u švicarskim orkestrima *Kammerorchester Neufeld Bern* i *Burgdorfer Kammerorchester*. Od 1997. do 2006. bio je stalni profesor i dirigent Orkestra Bernske umjetničke akademije (*Hochschule der Künste Bern*), gdje je prakticirao suvremenu glazbu.

Bio je šef dirigent Praške filharmonije od 2005. do 2008. Trenutačno je umjetnički voditelj Murtenskog festivala klasične glazbe i Centra Paul Klee u Bernu, gdje je dirigent Ansambla "Paul Klee".

Izvori
------

1. ↑  (`de`) (`fr`) (`en`) The Ensemble Paul Klee Arhivirano 2016-03-09 na Wayback Machine-u, "Centar Paul Klee", pristupljeno 22. veljače 2016.

Vanjske veze
------------

* (`de`) (`en`) Kaspar Zehnder - službene stranice

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Umjetnički voditelji (šefovi dirigenti) Praške filharmonije Kaspar Zehnder (2005. - 2008.)** | Nasljednik: |
| **Jiří Bělohlávek (1994. - 2005.)** | **Jakub Hrůša (2008. - 2015.)** |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 84239339
* LCCN: no2012004405
* ISNI: 0000 0000 5764 4094
* GND: 1022130013
* MusicBrainz: 3b9f8ecb-eafe-4176-93bf-434dae66ab2e
* NKC: js20051003029

 |
**Jerry Denny** na bejzbolskoj karti Goodwin & Company 1887-90 (Old Judge (N172)).
**Jeremiah Dennis Denny**, rođen kao **Jeremiah Dennis Eldridge** (New York, 16.3. 1859 - Houston, 16.8. 1927) bio je američki profesionalni igrač bejzbola iz 19. vijeka. Igrao je na položaju trećeg basemana. Nastupao je za *Providence Grays* (1881-1885), *St. Louis Maroons* (1886), *Indianapolis Hoosiers* (1888-1889), *New York Giants* (1890-1891), *Cleveland Spiders* (1891), **Philadelphia Phillies** (1891) i *Louisville Colonels* (1893-1894).

Najveće dostignuće karijere mu je Worlds Series 1884. koga je osvojio s Graysima, a najbolje sezone 1881. i 1888.

U 13 sezona je igrao u 1.237 utakmica, bio za palicom 4.946 puta. Napravio je 714 runa, 1.286 pogotka, 238 doubla, 76 triplea, 74 home runa, 667 RBI, 130 ukradenih baza, 173 waljkov i imao prosjek .260.

Eksterni linkovi
----------------

* Baseball-Reference.com - statistike i analiza karijere
* BaseballLibrary.com Arhivirano 2004-05-11 na Wayback Machine-u
* Bio at ProvidenceGrays.org Arhivirano 2004-07-13 na Wayback Machine-u
Područje porodice Karankawan.
**Karankawan**, porodica indijanskih jezika i plemena iz južnog Teksasa u području oko zaljeva Matagorda. Jezici i plemena ovih Indijanaca su nestali a predstavnici su bili Karankawa i njima srodna plemena. Rani lingvisti dovodili su ih u vezu sa jezicima Tonkawa i Coahuilteca Indijanaca, danas čine izoliranu porodicu. 

Karankawan plemenima klasificiraju se pet glavnih plemena (prema Swantonu): Coaque (ili Coco, Capoque), Coapite, Karankawa (Carancaquacas), Kohani (Cujanes) i Kopano (Copanes, Kopanes). On osim njih drži da bi im trebalo pridodati i plemena Tup i Tiopane. Hodge nadalje pripisuje u ovu grupu i: Ebahamo, Kouyam, Meracouman, Quara, Quinet, Toyal. Sa rezervom bi trebalo uzeti i plemena koja su živjela na njihovom području: Ahehouen, Ahouerhopiheim, Arhau, Chorruco, Doguene, Kabaye, Kiabaha, Las Mulas Indijanci, Mariame, Mendica, Mora, Ointemarhen, Omenaosse, Pataquilla, Quevene, San Francisco Indijanci i Spichehat.

Vanjske poveznice
-----------------

* Karankawan Family
**Katuvelauni** (latinski: ) je bilo britsko, odnosno keltsko pleme koje je živjelo u antičkoj Britaniji. Područje na kome su živjeli odgovara današnjem Hertfordshireu, Bedfordshireu i južnom Cambridgeshireu u Engleskoj. Sjeverno od njihove teritorije su živjeli Iceni i Corietaulvi, na istoku Trinovanti, na zapadu Dobuni i Atrebati, a na jugu Regnensi i Kantijaci.

Većina historičara smatra da su se u decenijama pred rimsko osvajanje Katuvelauni borili za prevlast nad Britanijom sa Trinovantima. Na osnovu navoda u Cezarovim *Galskim ratovima*, većina historičara smatra da je Kasivelaun, vođa otpora protiv Cezarove invazije, bio poglavar Katuvelauna. Prvi vladar koji se povezuje s tim plemenom je Tasciovan, koji je oko 20. pne. kovao novac. Njegov sin Kunobelin je bio najuspješniji od svih britskih vladara, i njegova vladavina od preko tri decenije je Katuvelaune učinila najmoćnijim britskim narodom. Godine 43. je Kunobelinov sin Karatak vodio otpor protiv rimske invazije, ali je on slomljen, a teritorija Katuvelauna postala nukleus rimske Britanije. Sami Katuvelauni su se relativno brzo romanizirali, te se njihovo područje navodi kao civitas, odnosno grad danas poznat kao St. Albans.

Eksterni linkovi
----------------

* Catuvellauni at Roman Britain.org
* Catuvellauni Arhivirano 2005-11-08 na Wayback Machine-u at Romans in Britain
* Verulamium Roman Town
* The Roman Theatre of Verulamium

| * p
* r
* u
Plemena Željeznog doba u Britaniji |
| --- |
| Atrebates • Belgae • Brigantes • Caereni • Caledonii • Cantiaci • Carnonacae • Carvetii • Catuvellauni • Coritani • Corionotatae • Cornovii (Centralna) • Cornovii (Sjeverni) • Creones • Damnonii • Decantae • Deceangi • Demetae • Dobunni • Dumnonii • Durotriges • Epidii • Gabrantovices • Iceni • Lopocares • Lugi • Novantae • Ordovices • Parisii • Regnenses • Selgovae • Setantii • Silures • Smertae • Taexali • Textoverdi • Trinovantes • Vacomagi • Venicones • Votadini |
| *Dio:* Keltskih plemena u Evropi |
**Junus-Bek Bamatgirejevič Jevkurov** (ruski: , rođen 23. 7. 1963) je trenutni predsjednik Republike Ingušetije u južnoj Rusiji, imenovan od predsednika Dmitrija Medvedeva, 30. oktobra 2008. Sledećeg dana, Skupština Ingušetije glasala je u korist Jevkurovog imenovanja, što ga je načinilo 3. predsednikom Ingušetije. On je profesionalni vojnik, padobranac, i heroj Rusije koji je bio uključen u brojne konflikte u kojima je Rusija odigrala ključnu ulogu, uključujući Kosovo (1999) i Čečeniju.

Rani život
----------

Jevkurov, etnički Inguš, rođen je 23. jula 1963. u seljačkoj porodici, kao jedno od 12 dece. Završio je istu školu koja je kasnije bila poprište Beslanskog masakra.

Vojna služba
------------

Jevkurova je regrutovala sovjetska armija u 1982, na službu u mornaričkoj pešadiji Tihookeanske flote. 1989, diplomirao je na Rjazanjskoj školi padobranskih trupa. Jevkurov je nastavio svoje vojno obrazovanje, završivši Vojnu akademiju Frunzea u 1997. i Vojnu akademiju Generalštaba u 2004.

U junu 1999, Jevkurov je bio stacioniran u Bosni kod Ugljevika sa ruskim mirovnjacima SFOR-a. 12. juna, on je poveo četu u 500 km dug brzi marš, sa ciljem da zauzme Prištinski međunarodni aerodrom pre NATO trupa, tako obezbedivši rusko prisustvo u Kosovu nakon NATO bombardovanja Jugoslavije.

Politička karijera
------------------

  

30. oktobra 2008, Jevkurov je zamenio vrlo nepopularnog Murata Zjazikova kao predsednik Ingušetije. Inguško stanovništvo je sa puno entuzijazma primilo razrešenje Zjazikova i imenovanje Jevkurova.

Atentat
-------

Dana 22. juna 2009, Jevkurov je ozbiljno povređen nakon napada auto-bombom napad na njegov automobil u gradu Nazranu oko 8 i 20 po lokalnom vremenu (4 i 20 po Griniču).

Izvori
------


***Junus-Bek Jevkurov*** na Wikimedijinoj ostavi
Keto-enolni tautomerizam.  
Levo je keto forma; desno je enolna.
U organskoj hemiji, **keto-enolni tautomerizam** se odnosi na hemijski ekvilibrijum između **keto** forme (ketona ili aldehida) i **enola** (alkohola). Enolna i keto forma su tautomeri. Prelaz iz jedne forme u drugu je praćen kretanjem protona i premeštanjem vezujućih elektrona.

Jedinjenje koje sadrži karbonilnu grupu (C=O) je normalno u ravnoteži sa enolnim tautomerom, koji sadrži par dvostruko vezanih atoma ugljenika pored hidroksilne (−OH) grupe, C=C-OH. Keto forma je predominatna u ravnoteži za većinu ketona. Međutim, enolna forma je važna za pojedine reakcije. Deprotonisani intermedijar u interkonverziji dve forme, enolatni anjon, je značajan u karbonilnoj hemiji, zato što je jak nukleofil. 

Normalno je keto-enolna tautomerizaciona ravnoteža u znatnoj meri uslovljena termodinamičkim faktorima, i na sobnoj temperaturi ona je pomerena ka keto formi. Klasični primer preferentnog formiranja keto forme se može videti u ravnoteži između vinil alkohola i acetaldehida (K = [enol]/[keto] ≈ 3 x10−7). Međutim, poznato je da u slučaju vinil alkohola, formiranje stabilizovane enolne forme moguće uz kontrolu koncentracije vode u sistemu i upotrebu kinetički povoljnog deuterijuma(*k*H+/*k*D+ = 4.75, *k*H2O/*k*D2O = 12). Deuterijumska stabilizacija se može ostvariti putem hidrolize ketenskog prekursora u prisustvu malog stoihiometrijskog viška teške vode (D2O). Studije su pokazale da je proces tautomerizacije znatno inhibiran na sobnoj temperaturi (*k*t ≈ 10−6 M/s), i da se poluživot enolne forme može lako produžiti do *t*1/2 = 42 minuta za hidrolize prvog kinetičkog reda.
**Karantanija** je bila kneževina, nastarija država koja je bila nastanjena pretežno južnim slovenima, nastala u VII veku.

Historijski prikaz
------------------

### Samostalna kneževina

Sloveni u istočnim Alpama bili su, kao i Sloveni u Panoniji, pod vlašću avarskih kagana. Slabljenjem avarske vlasti, na prostoru južne Koruške, početkom 7. veka formira se prilično samostalna „krajina Slovena" („marca Vinedorum"), sa svojim knezom na čelu. Godine 623. se verovatno pridružila alpskim Slovenima pod vođstvom kneza Sama. Po propasti Samovog plemenskog saveza 658. godine, »krajina Slovena« sa središtem u Krnskom gradu, severno od današnjeg Celovca, počela se nazivati Karantanijom. Oko stotinjak godina ona je bila samostalna kneževina. 

### Zavisnost od Bavaraca i Franaka

Kada su Karantanci oko 743. godine zamolili Bavarce za pomoć u odbrani od Avara, oni su morali priznati njihovu vrhovnu vlast, te je otada Karantanija vazalna kneževina u okviru Franačke države. Uz priznanje vazalstva kao zamenu za pomoć, Karantanci su morali Bavarcima dati kao taoca sina kneza Boruta, Gorazda, i kneževog nećaka Hotimira. Njih su Bavarci za vreme talaštva pokrstili. Godine 751, za vreme vladavine kneza Hotimira, počinje pokrštavanje Karantanaca. Pokrštavanje nije išlo glatko, došlo je čak do tri neuspela ustanka. Porazom bavarskog kneza Tasila III 788. godine, zajedno s Bavarskom i Karantanija ulazi u sastav Franačke države Karla Velikog. Kada je knez donjopanonskih Slovena Ljudevit Posavski 819. godine, zbog nasilja franačkog markgrofa Kadolaha, podigao ustanak, njemu su se priključili i Karantanci. Posle gušenja ustanka 828. godine Franci reorganizuju upravu u Karantaniji i domaće slovenske kneževe zamenjuju franački grofovi. Tragovi nekadašnje karantanske samouprave su se očuvali sve do 1414. godine u posebnom obredu ustoličavanja koruških vojvoda, koji je vršen na slovenačkom jeziku.

### Karantanski vladari

Karantanski vladari si slijede ovako: Samo (kralj); Valuk; Borut; Gorazd; Hotimir; Valtunk; Pribislav; Semik; Stojmir; Etgar. Među ovima postoji i jedan legendarni knez, to jest Ingo. Prema najnovijim otkrićima arheologa te historičara – a n.pr. Franca Glazera i Franca Nikolaša je bio istorijska ličnost također knez Domicijan, čije vladanje stavljaju iza Valtunka a ispred Pribislava, to jest do početka carevanja Karla Velikoga, dakle do oko godine 802.
U računarstvu, **ljuska** je program koji predstavlja korisničko okruženje kao interfejs za pristup ostalim uslugama računarskog sistema, poput pokretanja programa, kretanja kroz datotečni sistem, itd. Ovaj izraz se u širem smislu može primeniti i na aplikacije, i može da podrazumeva bilo koji softver koji je izgrađen „oko" određene komponente, kao što su ljuske veb-pretraživača koje omogućavaju pregled stranica napisanih u jeziku HTML. Reč „ljuska" potiče od engleske reči *shell*.

Ljuske operativnih sistema se obično dele u dve kategorije: ljuske koje pružaju okruženje u obliku komandne linije (engl. ), i grafičke ljuske, tj. ljuske koje pružaju grafičko korisničko okruženje (engl. ).

Relativne prednosti grafičkih i ljuski sa komandnom linijom su često predmet diskusija. Sa jedne strane se ističe da se mnoge operacije mogu obaviti brže u komandnoj liniji, poput premeštanja i kopiranja datoteka i direktorijuma, automatizacije pomoću jezika ljuske itd. dok se sa druge strane ističe jednostavnost i intuitivnost grafičkog okruženja, te lakoća učenja. Izbor uglavnom zavisi od potreba korisnika. Na serverima koji se najviše koriste za transfer podataka i procesiranja sa ekspertskom administracijom, verovatno je bolji izbor komandne linije. Sa druge strane, grafičko okruženje će ponekad biti korisnije na računaru koji se koristi za ručnu obradu slika, video-snimaka itd. Najčešće je najbolje napraviti dobru kombinaciju obe vrste ljuske.

Moderne verzije Mikrosoftovog operativnog sistema Vindouz zvanično isporučuju samo Vindouz eksplorer kao svoju ljusku. Eksplorer pruža uobičajenu radnu površinu, startni meni, traku sa procesima, kao i funkcije za rad sa datotekama i servisima operativnog sistema.

Mnogi korisnici koji su bili nezadovoljni interfejsom Vindouz eksplorera su razvili programe koji menjaju njegovu funkcionalnost i izgled, ili ga u potpunosti zamenjuju. Program WindowBlinds, proizvođača StarDock, je dobar primer programa koji menja izgled Vindouz eksplorera. LiteStep, GeoShell i BB4Win su primeri zamene za ovu ljusku.

Vidi još
--------

* Beš
* Born ljuska
* Juniks ljuska
* Dos ljuska
* Internet eksplorer
*Za ostala značenja, v. Karavan (razvrstavanje).*
Karavana
**Karavan** ili **karavana** (perz.: *kārwān* = zaštita trgovine, posla) je veća grupa trgovaca ili drugih putnika, koji se poradi uzajamne zaštite, kreću zajedno u dugim kolonama već ustaljenim karavanskim putovima, napose u područjima kroz prednju i srednju Aziju te sjevernu Afriku. Karavane su se još očuvale kod nomadskih berberskih plemena Sjeverne Afrike, kojima je sol glavni predmet trgovine. Sa sobom su karavane nekada znale voditi i po 1.000 ili više deva. Vođa karavane naziva se *kārwān-sālār* ili *kārwān-kash*, a uz putove su se nalazila svratišta karavansaraji, gdje bi se trgovci i putnici mogli osvježiti, prenoćiti i usput štogod prodati ili kupiti.

*Trgovačka karavana*: U takvim karavanama su se udruživali trgovci koji su se najčešće bavili robnom razmjenom. Voditelj karavane nazivao se *karavan-baši*. Jedna od najvažnijih karavanskih ruta bio je put tamjana sa juga Arabije do Sredozemlja. Još i danas se formiraju karavane za prijenos soli u Nigeru od oaze Bilma do najbližih naseljenih mjesta.

*Hodočasničke karavane* su služile za zaštitu hodočasnika na njihovom putovanju prema svetim mjestima (npr. Meka, Medina, Kerbela) na "hadžiluk". Najpoznatije takve karavane kretale su iz Kaira i Damaska.

***Karavan*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85020065
* GND: 4120546-7

 |
***Londonderry Air*** je tradicionalna irska melodija koja se danas koristi kao neslužbena himna Irske, odnosno irske dijaspore širom svijeta. Naziv dolazi od imena tradicionalne grofovije u Irskoj, odnosno izraza air, što je jedan od irskih formi vokalne muzike.

Prvi put je zabilježena godine 1855. ali svoju popularnost duguje prije svega šogorici engleskog tekstopisca Fredericka Weatherlyja, koja je melodiju čula među irskim rudarima u Coloradu. Nju je zabilježila i poslala Weatherlyju smatrajući kako bi ona bila savršena muzička podloga za tekst njegove pjesme *Danny Boy*. Iako se za nju ponekad koriste i drugi tekstovi, najpopularniji je upravo *Danny Boy*. Ta verzija služi i kao himna Sjeverne Irske na Komonveltskim igrama.

Vanjske veze
------------

***Londonderry Air*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Londonderry Air: facts and fiction - by Brian Audley
* The melody as a MIDI file
* "Londonderry Air" Arhivirano 2012-12-02 na Wayback Machine-u - Lead sheet at wikifonia.org

Audio-snimke
* Arrangement by Herbert Hamilton Harty performed by the Ulster Orchestra
* Arrangement by Philip Wilby and performed by the Williams Fairey Band in Peel Hall, Salford in July 1997
* Performed by the Sellers Engineering Band and recorded at Huddersfield Polytechnic in July 1991
* Arrangement for harmonica and harp and performed At St Silas The Martyr in Kentish Town in December 1987
* Arrangement with comical lyrics[*mrtav link*] for orchestra and solo baritone, performed by Kieran of the Potato Hermits, 2010

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* LCCN: no98007539

 |
Ljudmila Rudenko
**Ljudmila Vladimirovna Rudenko** (rus. *Людмила Владимировна Руденко*; Lubni, 27. jul 1904 — Lenjingrad, 4. mart 1986) je bila sovjetska šahistkinja i drugi ženski svetski šampion u šahu od 1950. do 1953. Rudenko je bila internacionalni majstor FIDE i ženski internacionalni majstor.

Rođena je u mestu Lubni u regionu Poltava (Ruska Imperija). Otac je naučio da igra šah kad je imala 10 godina iako ju je u početku više privlačilo plivanje. Posle srednje škole preselila se u Odesu gde je diplomirala ekonomiju. Ljudmila Rudenko je postala šampion Odese u plivanju na 400 m prsnim stilom. Njeno zanimanje bilo je *ekonomski planer za Sovjetski Savez*, a šah joj je bio samo hobi.

Počela je da igra na šahovskim turnirima 1925. pošto se preselila u Moskvu. Kasnije se preselila u Lenjingrad gde je srela naučnika Lava Davidoviča Goldštajna za koga se i udala; 1931. godine dobili su sina. U Lenjingradu je 1929. počela da trenira šah s šahovskim majstorom Petrom Romanovskim. U vrh svetskog ženskog šaha ušla je tek kad je imala oko 40 godina.

U Drugom svetskom ratu, Rudenko je organizovala voz za evakuaciju dece iz opsednutog Staljingrada. Ona će ovo opisati kao najvažniju stvar koju je postigla u životu.

Svetska šampionka u šahu Vera Menčik poginula je 1944. u Londonu za vreme vazdušnog napada, i tako je posle rata u zimu 1949-1950. Svetska šahovska federacija (FIDE) organizovala u Moskvi turnir da se dobije novi ženski šampion. Takmičilo se šesnaest žena iz dvanaest zemalja, a četiri sovjetske igračice zauzele su prva četiri mesta.

Pobedila je Ljudmila Rudenko i držala titulu svetske šampionke dok nije izgubila od Elizavete Bikove 1953. godine u sledećem ciklusu. Posle rata treneri Ljudmile Rudenko bili su Aleksandar Toluš i Grigorij Levenfiš.

Literatura
----------

* Graham, John (1987). *Women in Chess, Players of the Modern Age*. McFarland & Company.

Spoljašnje veze
---------------

* Šahovska gospodarica Ljudmila Rudenko Arhivirano 2005-10-30 na Wayback Machine-u
* E. Bišar o Ljudmili Rudenko u Petrogradu Arhivirano 2006-05-07 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Svjetski prvaci u šahu |
| --- |
| 
* Spisak Svjetskih šahovskih prvenstava
* Interregnum
* Izbacivanje (1998–2004)

 |
| Pred-FIDE | 
* Wilhelm Steinitz
* Emanuel Lasker
* José Raúl Capablanca
* Aleksandar Aljehin
* Max Euwe
* Aleksandar Aljehin

 |
| FIDE | 
* Mihail Botvinjik
* Vasilij Smislov
* Mihail Botvinjik
* Mihail Talj
* Mihail Botvinjik
* Tigran Petrosjan
* Boris Spaski
* Bobby Fischer
* Anatolij Karpov
* Gari Kasparov

 |
| Podijeljena | 

|  |  |
| --- | --- |
| PCA/Klasični | 
* Gari Kasparov
* Vladimir Kramnjik

 |
| FIDE | 
* Anatolij Karpov
* Aleksandar Haljifman
* Višvanatan Anand
* Ruslan Ponomarjov
* Rustam Kasimdžanov
* Veselin Topalov

 |

 |
| FIDE | 
* Vladimir Kramnjik
* Višvanatan Anand
* Magnus Carlsen

 |
| 
* Category Kategorija

 |
**KV-2** je bio sovjetski tenk koji se proizvodio 1940 i 1941. godine.

### Nastanak i rat

Osnovna zamisao koja stoji iza nastanka ovog tenka se krila u gradnji jače verzije godinu dana mlađeg tenkovskog brata KV-1. Masovno uništenje sovjetskih tenkovskih snaga u prvim mjesecima rata donosi opću reorganizaciju vojne strategije crvene armije. Po novoj koncepciji teško uništivi, ali i teško pokretljivi KV-2 je izgubio svoje mjesto bez i jednog ozbiljnog testiranja na ratištu.

Prije obustave proizvodnje 1941. godine iz tvornica je izašlo samo tristotinjak primjeraka ovog teškog čudovišta.

### Oprema

Glavno naoružanje ovog tenka je činio za masivni top od 152 mm koji je 1941. godine gotovo triput veći od najvećeg protivničkog tenkovskog naoružanja. Koliko i prednost taj top je bio i presudni nedostatak pošto je za njega bila potrebna velika kupola koja težinu tenka prebacuje preko 50 tona. Ti osnovni podaci su presudili da se KV-2 proglasi preteškim i preskupim za ratne uvjete masovne proizvodnje.

***KV-2*** na Wikimedijinoj ostavi