recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Ovaj članak se odnosi na organ u anatomskom smislu. Za ostala značenja riječi, pogledajte članak organ.*
**Organ** (od grčkog, *organon*, na latinskom, *organum*, "oruđe, instrument") je skupina tkiva koja vrši specifičnu funkciju ili grupu funkcija. Organi koji su zajednički životinjama su: srce, pluća, mozak, oči, stomak, slezena, gušterača (pankreas), bubrezi, jetra, crijeva, koža, materica, mokraćna bešika, kosti. Skupina povezanih organa čini organski sistem.

Vitalni ljudski organi
----------------------

Vitalni ljudski organi su unutrašnji organi ljudskog tijela koji su neophodni za održavanje života. Bez svih vitalnih organa i njihovog normalnog rada u ljudskom tijelu, normalni život i njegovo normalno održavanje su nemogući. U ove organe spadaju:

* **mozak**, koji reguliše bioritam disanja, srčanog pulsa, proizvodnje hormona, čulnih informacija i pokreta mišića
* **srce**, koje održava tok kiseonikom obogaćene krvi kroz tijelo
* **pluća**, koja udišu vazduh i prenose kiseonik u krv
* **jetra**, koja otklanja celularne otpatke iz krvi i prebacuje ih u mokraćnu bešiku
* drugi organi povezani s probavom hrane i njenog odstranjivanja iz tijela su takođe vitalni u smislu dugoročnog opstanka. Međutim postoji mnogo ljudi koji žive bez važnih tjelesnih organa, poput bubrega, slezene ili crijeva.

***Organ (anatomija)*** na Wikimedijinoj ostavi

| **Stranica Šablon:Hlist/styles.css nema sadržaj.*** p
* r
* u
Građa materije |
| --- |
| organizam → sistem organa → organ → tkivo → stanica → organela → molekula → atom → subatomska čestica |
**Otrantski mučenici** ili **Antonio Primaldo i njegovi prijatelji mučenici** naziv je za 813 stanovnika iz gradića Otranta koji su prema kršćanskoj predaji masakrirani nakon što je mjesto 14. kolovoza 1480. godine palo u ruke osmanskog admirala Gedika Ahmed-paše.

Kršćanska predaja
-----------------

*Glavni članak: Osmanska invazija Otranta*
Turska armada u 150 plovila sa 18.000 vojnika krenula je 28. srpnja 1480. godine pod zidine Otranta, gradića od 6000 stanovnika. Grad su branili vojnici i civili 15 dana te 11. kolovoza grad biva osvojen.

Osmanlije su tada sve starije od 15 godina ubili, a žene i djeca su odvedeni u ropstvo. Po ulasku je Gedik Ahmed-paša zapovjedio odricanje kršćanstva i prelazak na islam. Nakon što su oni to odbili, Ahmed-paša sa vojnicima ulazi u katedralu i pretvara je u konjušnicu. Nadbiskupu su odrubili glavu i nabili je na kolac te poubijali ostalo svećenstvo.

Među 800 stanovnika koji su preživjeli bio je i krojač Antonio Pezzulla "Primaldo". Svi su odvedeni na brežuljak Minervu, gdje su im odrubljene glave. Prvi je ubijen bio Antonio Primaldo. Iz Otranta je Turke nakon 13 mjeseci protjerala vojska kojoj je na čelu bio Alfonso II zajedno sa Matijom Korvinom.

Kanonizacija
------------

Godine 1539. biskup Antonio de Beccaris otvorio je kanonski proces njihove beatifikacije. 14. prosinca 1771. papa Klement XIV. priznao ih je kao blaženike.

Godine 1994. je priznat rad povijesne biskupske komisije od strane Kongregacije za pitanje svetaca. Časna sestra Francesce Levote je zagovarala 800 otrantskih blaženika da zagovaraju njezino ozdravljenje od raka. Papa Benedikt XVI. dana 20. prosinca 2012. odobrava dekret o čudu, a 11. veljače 2013. je objavljeno kako će otrantski mučenici biti proglašeni svecima.

Papa Franjo u je 12. svibnja 2013. na Trgu sv. Petra u Rimu predvodio misu kanonizacije 800 mučenika proglašenih blaženicima.

Povezano
--------

* Osmanska invazija Otranta
* *Nostra Signora dei Turchi*
* Kordopski mučenici

Izvori
------

1. ↑  Novi papa rekorde po proglašenju svetih, pristupljeno 11. travnja 2015.
2. 1 2  Papa Franjo proglašava svetima 800 otrantskih mučenika, pristupljeno 11. travnja 2015.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 89326169
* ISNI: 0000 0000 6278 9458
* GND: 1114192082

 |
Palata Ješue D. Saloma
**Palata Ješue D. Saloma** nalazi se u općini Centar u Sarajevu, Bosna i Hercegovina. Komisija za očuvanje nacionalnih spomenika, na sjednici održanoj od 4. do 11. novembra 2008. godine, donijela je odluku da se palata proglasi za nacionalni spomenik BiH. Ovu odluku Komisija je donijela u sljedećem sastavu: Zeynep Ahunbay, Martin Cherry, Amra Hadžimuhamedović, Dubravko Lovrenović (predsjedavajući) i Ljiljana Ševo.

Lokacija
--------

Nalazi se desnoj obali rijeke Miljacke, na Obali Kulina bana broj 20 u nizu između objekata građenih tokom austrougarskog perioda, a sa suprotne obale Miljacke pozicioniran je objekat Aškenaskog hrama.

Historija
---------

Palata Ješue D. Saloma izgrađena je 1901. godine. Autor projekta je arhitekt Josip Vancaš. Gradnja ovog objekta predstavlja jedan od najranijih primjera reprezentativne gradnje u stilu secesije floralnih motiva, a za potrebe porodičnog stanovanja.

U vrijeme građenja ove palate na snazi je bio novi Građevinski red za „Zemaljski glavni grad Sarajevo", objavljen 5. augusta 1893. godine. Ovim građevinskim redom vodi se računa o budućem izgledu grada, pa su u pogledu građenja i primjene građevinskog materijala postavljeni novi standardi.‎ 

Godine 1922. objekat je prodat Simi Krstiću, a 1931. godine palatu preuzima Zemaljska banka za Bosnu i Hercegovinu, koja iste godine prodaje zgradu Jacques-u Salomu, direktoru prve bosanske fabrike šibica Dolac.

Od 1962. godine objekat postaje društvena svojina, i u njega je smješteno sjedište Društvo inženjera i tehničara Bosne i Hercegovine. Nakon završetka rata pristupilo se sanaciji enterijera i u objekat je smješten kantonalni odbor političke stranke SDA.
Godine 2008. godine Kantonalni zavod za zaštitu kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa Sarajevo obnovio je palaču.

Opis
----

Dimenzije iznose 27,70 x 16,55 m. Spratnost iznosi Podrum+P+1+Atika, a ukupna visina 18,20 m. 

Južno pročelje usmjereno ka rijeci Miljacki predstavlja primjer reprezentativne gradske fasade riješene u duhu secesije. Dekoracija pročelja razvija se odozdo prema gore, a glavni akcenat je dat na centralno postavljeni široki ispust u obliku lože iznad kojeg se nalazi balkon i kupola.

Ulaz u objekat predstavlja dvokrilni drveni portal dimenzija 2,15 m x 3,30 m, od kvalitetnog hrastovog drveta premazanog smeđom zaštitnom farbom. Gornji dio portala je ustakljen i zaštićen je originalnom kovanom bravarijom sa elementima u secesijskom stilu.
Na bočnim dijelovima atike je dekorisani pojas širine od 110 cm, sa motivom naizmjeničnog nizanja većeg kruga prečnika 50 cm i manjeg kruga prečnika 25 cm. Na uglovima atike su stupci, na kojima se nalaze likovi flore. Ovi stubovi su završeni stilizovanim motivom globusa. Slični elementi se nalaze i na uglovima doksata..

Kompletna kompozicija je završena dvovodnim krovom iz kojeg izrasta jajolika kupola prečnika od oko 3,70 m i visine od 5,10 m.

Literatura
----------

* Krzović, Ibrahim (2004). *Arhitektura secesije u Bosni i Hercegovini*. Kulturno naslijeđe, Sarajevo.
* Nedžad Kurto - Sarajevo 1492-1992, Oko, Sarajevo.

Vanjski linkovi
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
Grčki pravoslavni đakon u Crkvi rođenja u Vitlejemu nosi orar preko stihara
 *Za ostala značenja, v. Orar (razvrstavanje).*
**Orar** je deo đakonske odežde. To je duga, široka traka koju đakon nosi na levom ramenu, a desnom rukom pridržava drugi kraj. Nosi se preko stihara.

Kada đakon podigne orar time daje znak vernima da je vreme da se moli određena molitva ili da se izvrši neka bogoslužbena radnja. Orar predstavlja anđeoska krila i simboliše gotovost đakona da brzo vrši volju Božju. Na orarima su često izvezeni šestokrili serafimi, čiji položaj krila prikazuje krst. 

Sam naziv orar tumači se na više načina: prema latinskom *os*, *oris* - *usta, orarijum* jer đakon briše usta vernih posle pričešća. Grci izvode tu reč od *horio - gledam, posmatram* jer đakon prati službu i daje znak kada šta treba da se uradi ili kaže. Takođe postoji mišljenje da potiče od *horos - čas* jer đakon, držeći kraj orara s tri prsta, poziva narod na molitvu u određenim momentima.

Eksterni linkovi
----------------

* Одежде
*Za ostale upotrebe, v. Orao (razvrstavanje).*

**Orao** je prva posleratna visokosposobna jedrilica proizvedena u Srbiji, po konstrukciji jednoseda visokosposobna jedrilica drvene konstrukcije sa neuvlačivom amortizovanom skijom za sletanje ispod trupa. Konstruisali su inženjeri Boris Cijan i Stanko Obad, a dva uporedo građena prototipa u fabrici Ikarus u Zemunu završena su 1949. godine. Već naredne, 1950. godine na Svetskom prvenstvu u Švedskoj jedriličar Milan Borišek osvojio je drugo mesto u generalnom plasmanu leteći na ovoj jedrilici, a tokom sledećih godina na njoj su obarani mnogi državni rekordi.

Osnovna verzija je rađena u dve varijante - Orao IIb i IIc koje su se međusobno razlikovale po obliku krila, horizontalnog i vertikalnog repa. Obe varijante napravljene su u malom broju komada.

Jedina sačuvana jedrilica ovog tipa (registracija YU-4096, fabrički broj 185) izložena je u Muzeju vazduhoplovstva — Beograd. Napravljena je 1954. godine u preduzeću Letov u Ljubljani, a potom je predata Saveznom vazduhoplovnom centru u Vršcu gde su na njoj postizani brojni rekordi. Po rashodovanju u Vazduhoplovnoj školi u Beogradu uvršćena je u muzejsku zbirku novembra 1972. godine.

Karakteristike
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| Finesa | 1 : 36 pri brzini 85 km/h |
| Performanse | * minimalna brzina 70 km/h
* maksimalna brzina 220 km/h
* minimalno propadanje 0,6 m/s pri brzini 75 km/h
 |
| Dimenzije | * razmah krila 19,00 m
* dužina 7,75 m
* visina 2,05 m
* površina krila 17,80 m2
 |
| Masa | * sopstvena 356 kg
* poletna 455 kg
 |

Upotreba
--------

* SFR Jugoslavija

Povezano
--------

* Fabrika Ikarus
* Jedrilica

Izvor
-----

* Ikarus Orao IIc
**Otto Habsburgški** zvan *Otto Fröhliche* - Otto Veseli (?, 1301.- ? 17. februar 1339.), bio je austrijski i štajerski vojvoda od 1330. do svoje smrti 1339. zajedno s bratom 
Albrechtom II, a od 1335. do 1339. i Koruški vojvoda.

Biografija
----------

Otto rođen je kao najmlađi sin austrijskog vojvode Albrechta I i njegove žene Elisabeth od Koruške, Goriške i Tirola (Meinhardiner) uz stariju braću Friedricha III i 
Albrechta II.

Otto je zajedno s Albrechtom II uspio proširiti vlast 1335. i na Korušku, koju su u skladu sa tadašnjim običajima pretvorili u vojvodstvo.

Otto je osnovao Cistercitsku Opatiju Neuberg u Štajerskoj i kapelu sv. Georgija u augustinskoj crkvi u Beču, u kojoj je 1337. osnovao viteško udruženje -*Societas Templois* za Križarski rat protiv pogana u Prusiji i Litvi.

Svoj nadimak - *Fröhliche* (Veseli) dobio je tek nakon 1460. zahvaljujući pisanju Philippa Frankfurtera, koji ga je na osnovu glasina, opisao kao ljubitelja kaplice i veselog dvorskog života.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Otto der Fröhliche*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 21. 03. 2016.

Vanjske veze
------------

***Otto Habsburški*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Otto der Fröhliche* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Austrijski i Štajerski vojvoda 1330.-1339.(zajedno s bratom Albrechtom II)** | Nasljednik: |
| **Friedrich III** | **Albrecht II** |

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Koruški vojvoda 1335.-1339.(zajedno s bratom Albrechtom II)** | Nasljednik: |
| **Heinrich** | **Albrecht II** |
**Otto Antonini** (Zagreb, 1892. – Zagreb, 1959), hrvatski likovni umjetnik, pionir grafičkog dizajna, oblikovalac poštanskih maraka, slikar-portretist i ilustrator.

Životopis
---------

Otto Antonini potječe iz umjetničke obitelji. Njegov otac je bio fresko-slikar, koji se doselio u Zagreb iz Italije zbog angažmana u Zagrebu. I Otto se školovao za fresko-slikara. Kao stipendist Društva umjetnosti boravio je godinu dana u Sieni, gdje je pohađao Akademiju lijepih umjetnosti (*Accademia di Belle Arti*).

Poslije završetka školovanja posvetio se tada novim tiskanim medijima - **ilustriranim časopisima**, radeći crteže za litografije u boji. 
U razdoblju od 1915. do 1917. pokrenuo je i uređivao humorističko-satirički časopis **Šišmiš** te je pod pseudonimom **Strihnini** objavljivao otrovne ilustracije i karikature. Najplodnije godine njegovog stvaralaštva bile su 1926-1932, kada djeluje kao likovni urednik i glavni crtač ilustriranog tjednika **Svijet** (čiji je prvi broj izašao 6. II. 1926). Autor je brojnih rješenja za poštanske marke, koje intenzivno radi u periodu 1918-1952.

Eksterni linkovi
----------------

* Prikaz izložbe *Otto Antonini - Zagreb i "Svijet"/ "Svijet" i Zagreb dvadesetih…*
Skulptura Leonarda Foscola u predvorju muzeja grada Splita
**Leonardo Foscolo** (1588. - 1660.), mletački general u Dalmaciji.

Biografija
----------

Živio je u 17. stoljeću. Obnašao je dužnost generalnog providura Dalmacije od 1645. do 1652. godine, naslijedivši na toj dužnosti Andreu Vendramina. Foscola je na dužnosti naslijedio Girolamo Foscarini. Pored dužnosti generalnog providura, postavlje je za glavnog zapovjednika mletačke vojske u Dalmaciji u vremenima pred Kandijski rat. U ratu se pokazao uspješnim. Godine 1646. porazio je Osmanlije i preuzeo Obrovac, Novigrad, Zemunik, Nadin, Karin, Vranu i Solin. Sljedeće je godine zauzeo još Drniš, Knin i Klis.

Razbio je tursku opsadu Šibenika, najveći osmanski napad na Šibenik u povijesti, bitku koja je po dramatičnosti bila je jedna od najvećih u šibenskoj povijesti.

Iz te godine datira stradavanje ostataka amfiteatra u Saloni. Foscolo ih jedao porušiti zbog straha da Turcima ne posluže kao uporište.
Surađivao s poznatim lokalcima, poput Stipana Sorića. Na Foscolovu su zapovijed harambaše Vuk Mandušić i Ilija Smiljanić krenuli prema Zečevu za ondje dočekati Turke i oteti im plijen. Uslijedila je bitka 31. srpnja 1648. u kojoj je poginuo Vuk Mandušić. Foscolo dao velikim dijelom porušiti drnišku utvrdu, ali je ubrzo opet obnovili, budući da je Drniš u dva navrata vraćala od Turaka Drniš i sve do 1715. postojala je opasnost od prodora Turaka. 
Osim rada na utvrdnim objektima, radio je na tome kako pojačati obrambenu spremnost utvrda u mletačkoj Dalmaciji. Radi toga je podupirao da se stvori vojska koju će se popuniti od domaćeg stanovništva.

Izvori
------

1. ↑
2. 1 2 3 4  *Hrvatski leksikon A-K*, Naklada Leksikon d.o.o. Zagreb, 1996. ISBN 9539672813, str. 358.
3. ↑  Ivica Poljičak: 365 godina kasnije... Šibenski portal, 8. lipnja 2012. pristupljeno 14. studenoga 2015.
4. ↑  Redakcija (1983): Marin Bizza, Hrvatski biografski leksikon, Leksikografski zavod Miroslav Krleža. Pristupljeno 22. travnja 2016.
5. ↑  TZ Tribunj: Povijesno naslijeđe[*mrtav link*]

Literatura
----------

* Marin Buovac: *O sudbini, značaju i ulozi salonitanskog amfiteatra u razdoblju kasne antike, srednjega i novoga vijeka / The destiny, significance and role of the amphitheatre of Salona in Late Antiquity, Middle Ages and Modern Times*, Zbornik radova "Lucius" - god. XII. sv. 18.-19. Zagreb 2013, str. 61 - 70.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 1174145857104022921856
* LCCN: n2016011639
* ISNI: 0000 0004 5405 459X

 |
Antoninijan iskovan za Karausija. Na reversu je lav, simbol legije, i legenda LEG IIII FL.
**Legio IIII *Flavia Felix*** odn. **Legija IV Flavija Feliks** ("srećna Flavijevska legija"), bila je rimska legija koju je 70. godine regrutovao Vespazijan, od ostataka Legije IV Makedonike. Legija je bila aktivna u Gornjoj Meziji do 4. veka. Simbol legije je bio lav.

Legija *IIII Macedonica* se loše pokazala tokom Batavske pobune, a osim toga je podržavala Vitelija par godina ranije. Zato Vespazijan raspušta Makedoniku i formira novu Četvrtu legiju i naziva je *Flavia Felix* po svom nomenu, *Flavia*. Na osnovu toga što je simbol legije lav, verovatno je formirana u julu ili avgustu 70.

IIII *Flavia Felix* je prvo bila ulogorena u Burnumu, u Dalmaciji (kod današnjih Kistanja), gde je smenila XI Klaudiju. Posle dačanske invazije 86, car Domicijan je premestio legiju u Gornju Meziju, u Singidunum, ali ima nekih dokaza o prisustvu ove legije, tj. jedne njene *veksilacije* u Viminaciju (Stari Kostolac kod Požarevca), inače bazi VII Klaudije. Četvrta legija je 88. učestvovala u uzvratnoj invaziji na Dakiju; takođe je učestvovala u Trajanovim Dačanskim ratovima, koji su se završili pobedom u bici kod Tape. Opet se borila 165. protiv Parćanskog carstva, pod Lucijem Verom, suvladarom Marka Aurelija. 

Tokom Markomanskih ratova (166-180), Četvrta se borila na Dunavu protiv germanskih plemena.

Posle Pertinaksove smrti, IIII *Flavia Felix* je podržala Septimija Severa, protiv njegovih rivala (Pescenije Niger i Klodije Albin).

Legija se mogla boriti i u nekom od ratova protiv Sasanida, ali je ostala u Gornjoj Meziji bar do prve polovine 4. veka.

Takođe pogledati
----------------

* Spisak rimskih legija
* Rimska legija
* Legio IIII Macedonica

Vanjske veze
------------

***Legio IIII Flavia Felix*** na Wikimedijinoj ostavi

(na engleskom)

* livius.org account of Legio IIII Flavia Felix Arhivirano 2014-10-08 na Wayback Machine-u

U popularnoj kulturi
--------------------

U filmu Gladijator, general *Maximus Decimus Meridius* se predstavlja kao "zapovednik legije Feliks".
**Legio secunda *Parthica*** ('*Druga* partska *legija*) bila je rimska legija koju je car Septimije Sever formirao 197. radi pohoda na Partsko Carstvo, po čemu je dobila nadimak (*cognomen*) *Parthica*. Simboli su joj bili bik i kentaur.

Na pohodu protiv Parta se istakla zauzimanjem Ktesifona, a nakon čega ju je Sever povukao u Italiju, gdje je za nju podigao logor poznat kao *Castra Albana*. Tamo je trebala služiti i kao strateška rezerva rimske vojske, ali i sredstvo za odvraćanje potencijalnih uzurpatora i zavođenje reda u samog Rimu. Sever ju je poslije doveo u Britaniju gdje je sudjelovala u pohodima na sjeveru, a potom se vratila na Istok gdje je 217. njen komandant Makrin ubio Karakalu i proglasio se za cara. Međutim, već sljedeće godine se odmetnula od Makrina i prebjegla Elagabalu, olakšavši njegov dolazak na vlast. 230-ih je bila smještena u Germaniji gdje je 235. ubijen Aleksandar Sever. Poslije toga se opredijelila za Maksimina Tračanina i sudjelovala u njegovom maršu na Rim; međutim, čim su vojnici zaključili da protiv sebe imaju superiorne snage, ubili su Maksimina i na taj način dobili pomilovanje od Senata. Poslije toga je u 4. vijeku služila na Istoku. Posljednji put se spominje godine 400.

Izvori
------

* livius.org account of Legio II Parthica Arhivirano 2014-07-19 na Wayback Machine-u

***Legio II Parthica*** na Wikimedijinoj ostavi
*Historiae adversus paganos*, 1561
**Pavle Orozije** (*Paulus Orosius*, cca. 375 - iza 418) je bio kršćanski teolog i historičar rodom iz Galecije u Hispaniji, poznat kao učenik sv. Augustina. Njegovo najpoznatije djelo je *Historiarum Adversum Paganos Libri VII* ("Sedam knjiga historije protiv pagana") u kojima je nastojao opovrgnuti tvrdnje pagana kako su nedaće u kojima se u njegovo doba našlo Rimsko Carstvo posljedica uvođenja kršćanstva kao službene religije; prema Oroziju su nedaće u kojima se čovječanstvo nalazilo prije kršćanstva bile daleko gore. Tu je djelo, između ostalih, kao jedan od svojih izvora koristio i Ibn Khaldoun.

Eksterni linkovi
----------------

* Orosius' *Historiarum Adversum Paganos Libri VII* at The Latin Library (latinski)
* Orosius' *Historiae Adversum Paganos* at Attalus (latinski)
* Orosius' *History against the pagans* Arhivirano 2013-03-08 na Wayback Machine-u (engleski)
* Orosius as a source for Ibn Khaldun
* A collection of links on Orosius
* Opera Omnia by Migne Patrologia Latina with Analytical Indexes
| Primorske Alpe |
| --- |
| Dio Zapadnih Alpa |
| Karta masivaKarta masivaKarta masiva |
| Dužina masiva: | 190 km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Punta Argentera (3,297 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Italija Francuska Monako |

**Primorske Alpe** (talijanski: *Alpi Marittime*, francuski: *Alpes maritimes*) je planinski masiv dio Zapadnih Alpa, koji se u dužinu od 190 km proteže duž francusko-talijanske granice između dva planinska prijevoja Colle di Cadibona na istoku i 
Colle della Maddalena na zapadu.

Geografske karakteristike
-------------------------

Masiv se prostire po italijanskim regijama Piemonte i Ligurija i francuskoj regiji Provansa-Alpe-Azurna obala.

Najviši vrh masiva je Punta Argentera sa svojih 3.297 metara.

Primorske Alpe na istoku graniče sa Ligurskim Apeninima a sa sjever]]a Kotijskim Alpama, koje uključuju Ligurijske Alpe (između prijevoja Colle di Cadibona i Colle di Tenda) i Provansalske Alpe (donji zapadni krak koji se širi prema dolini rijeke Rhône.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Maritime Alps*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 7.3. 2019.

Vanjske veze
------------

***Primorske Alpe*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Maritime Alps* (`en`)
**Louis Seymour Bazett Leakey** (Kabete, 7. kolovoza 1903. – London, 1. rujna 1972.) bio je britanski paleontolog. Svojim dugogodišnjim radom na različitim nalazištima čovječjih fosila, posebno u klancu Olduvai, dao je nemjerljiv doprinos razumijevanju čovječje evolucije u Africi.

Zalagao se i za osnivanje organizacija za istraživanje i očuvanje faune na afričkom kontinentu. Tijekom svojih istraživanja na terenu i znanstvenog rada, uvijek je zastupao Darwinovu teoriju evolucije u razvoju čovjeka, pokušavajući pronaći dokaze da su se prvi pripadnici roda *Homo* pojavili u Africi.

Životopis
---------

Louis Leakey je rođen u Keniji od oca Harryja i majke Mary Bazett, dvoje engleskih misionara Anglikanske crkve. Studirao je na Sveučilištu Cambridge i diplomirao je arheologiju i antropologiju 1926. s diplomskim radom na determiniranju novih tehnika i metodologije morfometrijske i biometrijske analize u proučavanju fosilnih kostiju u antropologiji i arheologiji. Svojim dugogodišnjim istraživanjima otkrio je mnoge fosilne ostatke čovječjih evolucijskih predaka, posebno na fosilnim nalazištima u klancu Olduvai i otoku Rusinga.

Svoju ljubav prema paleoantropologiji prenio je i na suprugu Mary Leakey (prije braka Mary Douglas Nicol) i sina Richarda, koji su svojim istraživanjem na terenu došli di važnih otkrića fosilnih ostataka čovječjih predaka.

Louis Leakey umire 1. rujna 1972. u Londonu od srčanog infarkta u dobi od 69 godina. Njegovi su posmrtni ostaci prevezeni u Keniju gdje je pokopan u malom gradiću Limuru u Velikoj rasjednoj dolini.

Literatura
----------

1. ↑  Virginia Morell, *Ancestral Passions: The Leakey Family and the Quest for Humankind's Beginnings* , 1995.
2. ↑  Mary Bowman-Kruhm, *The Leakeys: a Biography*,2005. Greenwood Press, ISBN 0-313-32985-0.

Vanjske poveznice
-----------------

* LeakeyFoundation.org – Zaklada Leakey, pristupljeno 14. lipnja 2014.
* Arhiv TalkOrigins – Louis Leakey, pristupljeno 14. lipnja 2014.
* Životopis Louisa S. B. Leakeya, pristupljeno 14. lipnja 2014.
* Louis Leakey, članak Briana M. Fagana, pristupljeno 14. lipnja 2014.
* Louis Seymour Bazett Leakey (1903-1972), pristupljeno 14. lipnja 2014.
Polja hvarske lavande
**Lavande** su rod biljaka iz porodice Lamiaceae. Rasprostranjene su diljem Mediterana, pa sve do Afrike i jugoistočnih predjela Indije. 

Rod lavandi uključuje jednogodišnje i višegodišnje vrste, travolike vrste i grmove. Kako se radi o vrlo široko rasprostranjenoj kulturi, koja se diljem svijeta uzgaja mahom u dekorativne svrhe, ali i za komercijalnu upotrebu, lavandu nerijetko srećemo kako samoniklo raste u prirodi. 

Postoje brojni kultivari lavande, koji su nastali međusobnim oprašivanjem zbog sadnje više vrsta unutar istog vrta ili nasada.

Povijest
--------

Lavanda se koristi više od 2000 godina. Pretpostavlja se da riječ lavanda dolazi od rimske riječi **lavare**, što znači **prati**.

Stari su se Rimljani kupali u mirisnim kupkama u koje su dodavali lavandino ulje. Koristili su i sušenu lavandu kod crkvenih obreda i kod poroda.

Grci su isto koristili lavandu, ali više u medicinske svrhe. Poznati je grčki liječnik i botaničar Dioscorides koristio njezine ljekovite sposobnosti u ublažavanju smetnji pri disanju i kao prirodni laksativ.
Mnogi su svećenici u samostanima uzgajali razne ljekovite biljke, a među njima posebno je mjesto imala lavanda.
Lavanda je za vrijeme londonske kuge u 18. stoljeću korištena kao zaštita od infekcije na taj način da su je ljudi stavljali ispod nosa i tako disali. Lavanda je također bila korisna za vrijeme prvog i drugog svjetskog rata, gdje se je koristila kao sredstvo protiv boli i kod previjanja rana kao zaštita od infekcija.

Vrste
-----

Postoji 25-30 različitih vrsta lavande, a neke od njih su:

*Lavandula abrotanoides*  

*Lavandula angustifolia*  

*Lavandula canariensis*  

*Lavandula dentata*  

*Lavandula lanata*  

*Lavandula latifolia*  

*Lavandula multifida*  

*Lavandula pinnata*  

*Lavandula stoechas*  

*Lavandula viridis*  

*Lavandula x intermedia*

Najčešće vrste lavandi čija se eterična ulja mogu naći na tržištu su:

* prava lavanda (Lavandula officinalis, sinonimi: L. vera, L. angustifolia)
* širokolisna lavanda (Lavandula spica, sinonim: L. latifolia)
* španjolska lavanda (Lavandula stoechas, čita se "stehas")
* lavandini (Lavandula x hybrida), npr hvarski lavandin

Poveznice
---------

* Hvarski lavandin, križanac prave i širokolisne lavande

Izvori
------

1. ↑  „Uzgoj lavande u Hrvatskoj". Arhivirano iz originala na datum 2014-02-28. Pristupljeno 2021-08-30.
2. ↑  „Lavanda ili lavande?". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 2014-02-01.

Vanjske poveznice
-----------------

* (`sh`) Lavanda ili lavande Arhivirano 2007-06-09 na Wayback Machine-u
**Lavant** (slovenski: *Labotnica*) je rijeka u Koruškoj duga 64 km, sjeverna pritoka rijeke Drave.

Karakteristike
--------------

Rijeka Lavant izvire na obroncima planine Zirbitzkogel (2396 m, Seetalerske Alpe) u Štajerskoj, 
Od tamo teče kroz istočni dio Koruške između planinskih masiva Saualpe i Koralpe, a ulijeva se u rijeku Dravu u blizini Lavamünda.

U svom gornjem dijelu Lavant je planinska rijeka, sa uskom dolinom, tu ima 10 km dugu klisuru koja se proteže od Twimberga sve do Sankt Gertrauda (503 m). To je kraj bogat je šumama i travnjacima, tu se nalazi Reichenfels (809 m) 
bivši rudarski grad. 

U svom donjem dijelu Lavant teče kroz široku otvorenu , gusto naseljenu dolinu, koju zovu - **Koruški raj** zbog blage [[dolina|klime i cvjetajuće
poljoprivrede (pšenica, voće). 
Grad Wolfsberg koji leži na nadmorskoj visini od 463 metara, je ekonomski centar doline. 

Jedna od rijetkih austrijskih konusnih bazaltnih planina leži pored Sankt Paula (412 m). 

Dolina Lavanta je dio Okruga Wolfsberg, a to je područje od 973 km², u kom živi 53,464 stanovnika.) 

Željeznička pruga Zeltweg - Lavamünd u Lavantskoj dolini povezuje korušku željezničku mrežu sa prugom - Sankt Paul - Bleiburg u Dolini Jaunt. 
Austrijski Južni autoput A2 jednim dijelom prolazi kroz Lavantsku dolinu od Twimberga do Sankt Andrä.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Lavant, Fluss*" (engleski). Austria-Forum. Pristupljeno 24. 02. 2016.
2. ↑  „Austria: Steiermark" (engleski). City population. Pristupljeno 24. 02. 2016.

Vanjske veze
------------

***Lavant (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lavant, Fluss* (`en`)
Koordinate: 41° 57′ 25" SGŠ, 21° 36′ 07" IGD

**Mralino** (mak. *Mralino*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Mralino je naselje u okviru opštine Ilinden, koja pripada prigradskom delu Oblasti Grada Skoplja.

Mralino ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine značajnu manjinu u naselju.

Prirodni uslovi
---------------

Mralino je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Skoplja, selo je udaljeno 25 kilometara istočno.

Selo Mralino se nalazi u istorijskoj oblasti Skopsko polje. Selo je položeno u istočnom delu Skopske kotline, koje je ravničarsko, poljoprivredno područje. Par kilometara južnije protiče Vardar. Istočno od naselja izdiže se brežuljkast kraj Kotorci. Nadmorska visina naselja je približno 225 metara.

Mesna klima je kontinentalna sa uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Mralino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 821 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (75%), a manjina su Srbi (20%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Ilinden

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Mralino*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.ilinden.gov.mk Zvanična stranica opštine Ilinden

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Ilinden |
| --- |
| **Ilinden** •
Ajvatovci •
Bujkovci •
Bunardžik •
Bučinci •
Deljadrovci •
Kadino •
Marino •
Miladinovci •
Mralino •
Mrševci •
Tekija |  |
**Televizija B92** je televizija koja je nastala 6. oktobra 2000. godine osnivač je bio televizija B92. Gašenjem BK Televizije B92 postaje treća najgledanija televizija u regionu 92 označava 92,5 megagerca dok slovo B označava Beograd.

### 2010-2015

7. aprila 2010. B92 unosi nov vizuelni identitet koji je doneo dosta toga novog televiziji. Novo što je emitovano tad na televiziji je Larin Izbor hrvatska serija sa Nove TV, a takođe poznati kviz Želite Li da Postanete Milioner se opet emituje na B92.
13.avgusta 2012. počinju Nindža Ratnici japanska emisija sa poligonom sa preprekama koje vode Igor Brakus i Vladimir Đorđević, a zatim je emitovan završetkom Nindža Ratnika Nepobedivi Banzuke sa istim voditeljima. Takođe je emitovana 2013. sredinom februara serija Internat koja je jedna od najuspešnijih serija.

Program B92 (2017/2018.)
------------------------

### Informativni program

* Vesti (svakog dana u 16:00 i 23:00 (samo radnim danima))
* Dobra zemlja (nedeljom u 08:00)

### Zabavni program

* Štoperica (radnim danima u 18:30)
* TV Čorba (radnim danima i subotom u 18:00)
* Galileo (vikendom u 17:00)
* Dnevni Red ( ponedeljkom u 20:00)
* Sulude vožnje (svakog dana u 16:40)

### Serijski program

* Lud, zbunjen, normalan (radnim danima u 19:00)
* Stalna meta (svakog dana u 20:00)
* Pevaj brate! (vikendom u 19:00)
* Dva i po muškarca (vikendom u 20:00)

Spoljašnje veze
---------------

* Raspored programa televizije O2[*mrtav link*]
Kraljevina Pamplona u trenutku smrti Sanchoa I
**Sancho I Garcés** (cca. 860 – 11. decembar 925) bio je kralj Pamplone od 905. do 925. Bio je sin Garcíje Jiméneza, koji je, prema šturim historijskim zapisima, bio kralj "drugog dijela" Pamplona te njegove druge supruge Dadildis de Pallars.

Na prijestolje je stupio zahvaljujuće tome što se protiv njegovog prethodnika, kralja Fortuna I, stvorila široka koalicija kojoj su pristupili kralj Alfonso III od Asturije, grof Galindo Aznar II od Aragona, muslimanski klan Banu Qasi na čelu sa Lubb ibn Muhammedom te Sanchov ujak Raymond I od Pallarsa i Ribagorze. Oni su prisilili Fortuna da abdicira i povuče se u samostan, a Sancho je došao na njegovo mjesto.

Sancho je tokom svoje vladavine nastojao proširiti teritorije koristeći sukobe među muslimanskim klanovima i velmožama na jugu. Godine 907. se okrenuo protiv svog bivšeg saveznika Lubb ibn Muhammada i ubio ga u borbi. Četiri godine kasnije se njegov bivši saveznik Galindo Aznar udružio sa svojim šurjakom Muhammad al-Tawilom i Abd Allah ibn Lubb ibn Qasijem protiv Sanchoa; njihov napad je završio porazom, nakon čega više nisu predstavljali prijetnju. Al-Tawil je pobjegao prije nego što je ubijen, čime je ozbiljno umanjena moć klana Banu Qasi; Galindo je prisiljen postati Sanchov vazal, čime je Grofovija Aragon postala dio Pamplonskog Kraljevstva. Godine 920. se Sancho udružio sa Bernardom I od Ribagorze i Amrus ibn Muhammedom, sinom Muhammad al-Tawila, kak bi napali Monzón, uporište klana Banu Qasi. U tome je uspio, što je omogućilo da oblast Ultra-Puertos ili Basse-Navarre (Baja Navarra) postane dio njegovih teritorija, koje su se proširile sve do Najere. U znak zahvalnosti za svoje vojne pobjede je 924. osnovao ženski samostan Albelda.

Sancho je, vjerojatno u nastojanju da legitimira svoju vlast, oženio Todu Aznarez, kćer Onnece Fortunez. Njihova djeca su tako postala članovi dinastije Arista - navarske vladarske kuće - ali i došli u rod sa moćnim kordopskim emirom Abd-ar-Rahhmanom II, Onnecinim unukom. Kada je godine 925. Sancho njegov sin jedinac je bio premlad da bi vladao. Zato ga je naslijedio brat Jimeno Garcés, nakon čije će se smrti Sanchov sin García preuzeti prijestolje pod Todim regentstvom. Ljetopisci Al-Andalusa su upravo njemu u počast vladajuću kuću Navare nazvali Banu Sanyo (arapski: , 'potomci Sanchoa').

Literatura
----------

* Salas Merino, Vicente (2008) (španski). La Genealogía de Los Reyes de España [The Genealogy of the Kings of Spain] (4th ed.). Madrid: Editorial Visión Libros. pp. 216–218. ISBN 978-84-9821-767-4. .

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Fortún Garcés** | **kralj Pamplone**905–925 | Slijedi:**Jimeno Garcés** |
Savremeni luk Rikrv
**Ratni luk** je tip oružja koji izbacuje strele pomoću njegove elastičnosti. Koristi se za lov, sport a kroz istoriju i za ratovanje.

Veština upotrebe luka se naziva streličarstvo. Pored praćke luk je jedno od prvih oružja namenjenih za upotrebu na daljinu.

Veoma različiti dizajni lukova se mogu sresti u različitim kulturama i kroz razne periode. Uobičajni oblici su napravljeni od čvrstog drveta ( engleski dugi luk ), od pločastog drveta ( Japanski i Sijamski) i kompozitni lukovi ( srednji istok, Indija i Mongolija ).

Istorija
--------

Smatra se da je luk nastao u kasnom Paleolitskom i ranom kamenom dobu. U Evropi se pojavio na prostoru današnje Nemačke i datira od kasnog paleolitskog perioda hamburške kulture ( 9000-8000 godina pne ). Strele su pravljene od Borovine, bile su duge 15-20 cm i imale su kameni vrh.

Prva upotreba lukova u ratne svrhe je opisana u Indiskim Epovima.

### Istorija izrade

Najstariji lukovi, za koje se sada zna, pronađeni su u močvarama na jugu ostrva Zeland u Danskoj. Tamo su nađena dva luka 1940-ih. Napravljeni su od brestovog drveta, rukohvat im je ravan i imaju oblik latiničnog slova d ( D ), dužine su 1,5 m. Ovakvi lukovi su se koristili sve do bronzanog doba.

Američki indijanci su koristili ravne lukove napravljene od američkog oraha.

### Razvoj

Ratni luk je postao glavno naoružanje starovjekovnih armija Egipta i Sirije, koji su izbacivali strele sa ratnih kočija, što je bilo jako efikasno. Dok Rimljani i Grci nisu našli za shodno da koriste ovo oružje, već su razvili drugačiju taktiku borbe i ojačali oklope koji su umanjili efikasnost strela. Ta dominantnost je trajala sve do dolaska na scenu naroda istočne azije (koji su imali strelce na konjima i mnogo bolje kompozitne lukove) i tada su oni postali dominante nacije tog vremena.

U Engleskoj se u srednjem veku pojavio dugi luk, koji je bio veoma kvalitetan sa svojim većim dometom i većom probojnom moći od ostalih lukova i od prvih vatrenih oruzja.Međutim za dobro rukovanje ovim lukom bilo je potrebno više godina treninga. Dugi luk je bio nacionalno oružje Engleza i početkom 14. veka 60% engleske armije su činili vojnici opremljeni dugim lukom.

Kasnije se razvila i posebna vrsta luka nazvana samostrel. Mana mu je bila da je bio spor za punjenje. Vrlina mu je bila da se lakše rukovalo sa njime i da već posle nekoliko nedelja treninga vojnik-strelac je bio potpuno spreman za borbu. Takođe, ono što je u ono vreme bilo veoma važno, imao je veću probojnu moć od bilo kog onovremenskog luka. 

Ratni luk počinje polako da nestaje sa ratne scene pojavom baruta i musketa. 

Najpoznatiji korisnici ratnog luka su svakako Robin Hud i Vilijem Tel.

Vidi još
--------

* Spisak oružja u srednjem veku

Eksterni linkovi
----------------

***Luk (oružje)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Video, za pogledati ili presnimiti
*Za ostale upotrebe, v. Miloševo (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 18′ 32" SGŠ, 21° 18′ 46" IGD

**Miloševo** (mak. *Милошево*) je naselje u Republici Makedoniji, u zapadnom delu države. Miloševo pripada opštini Kruševo.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Miloševo je smešteno u zapadnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 30 km zapadno.

Miloševo se nalazi na zapadnom obodu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je na istoku ravničarski, dok se ka zapadu izdižu južna brda Buševe planine. Kroz naselje protiče Crna reka, koja na datom mestu iz planinskog ulazi u ravničarski predeo Pelagonije. Nadmorska visina naselja je približno 650 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine Miloševo je imalo 50 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su politički Makedonci (76%), a manjina su etnički Srbi (24%).

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Kruševo
* Srbi u Makedoniji

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.krusevo.gov.mk Zvanična stranica opštine Kruševo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kruševo |
| --- |
| **Kruševo** • 
Aldanci • 
Ariljevo • 
Belušino • 
Birino • 
Borino • 
Bučin • 
Vrbovec • 
Gornji Divljaci • 
Donji Divljaci • 
Jakrenovo • 
Miloševo • 
Norovo • 
Ostrilci • 
Presil • 
Pusta Reka • 
Saždevo • 
Sveto Mitrani • 
Selce |  |
**Međunarodna unija za čistu i primenjenu hemiju** (engl. ) je međunarodna, nevladina, naučna organizacija koja za cilj ima napredak hemijskih disciplina. IUPAC je najpriznatiji na polju postavljanja standarda u imenovanju jedinjenja (IUPAC nomenklatura).

Ideja o potrebi saradnje među hemičarima sveta kao i usvajanja zajedničkih standarda relativno je stara. Prvi u nizu ovakvih sastanaka (koji ujedno i predstavljaju preteču osnivanju Unije) održan je na inicijativu i u organizaciji Kekulea 1860. godine. Ovo će biti prvi u nizu sastanaka koji će za proizvod imati usvajanje Ženevske nomenklature 1892. koja predstavlja prvi pokušaj organizacije nomenklature organskih jedinjenja. Konkretnija preteča Unije, bilo je Međunarodno udruženje hemijskih društava, koje će na sastanku u Parizu 1911. jasno ukazati na zadatke i cinjeve delovanja ovakvog udruženja.

Unija je konačno osnovana 1919. godine i činili su je hemičari kako iz industrijskih tako i iz akademskih krugova. Od tada je Unija znatno porasla. Ima 45 nacionalnih tela (među kojima je i Srbija i Crna Gora) kao i 20 nacionalnih podružnih tela koja imaju status posmatrača. 

XX. kongres IUPAC-a, Moskva, 1965, sovjetska poštanska marka
Unija je unutrašnji organizovana na nekoliko odeljenja:

* fizička i biofizička hemija
* neorganska hemija
* organska i biomolekularna hemija
* polimeri
* analitička hemija
* hemija i okolina
* hemija i zdravlje ljudi
* hemijska nomenklatura i prikazivanje strukture

U ovim odeljenjima na dobrovoljnoj bazi radi oko 1.200 hemičara širom sveta.

Unija redovno objavljuje različite publikacije pretežno vezane za nomenklaturu i standarde.

Vidi još
--------

* Hanč-Vidmanova nomenklatura

Spoljašnje veze
---------------

* Međunarodna unija za čistu i primenjenu hemiju
**Međunarodna klarinetistička asocijacija** (**International Clarinet Association**, skrać. **I.C.A.**) je najznačajnije međunarodno udruženje klarinetista, koje okuplja profesionalne klarinetiste – soliste, orkestarske muzičare, profesore muzičkih škola i akademija, kao i studente klarineta iz celog sveta.

Istorijat
---------

Međunarodna klarinetistička asocijacija je osnovana 1973. godine u Denveru, SAD, pod nazivom Međunarodno klarinetističko udruženje (International Clarinet Society, skrać. I.C.S.). Prvi članovi Udruženja bili uglavnom profesori muzičkih akademija. Za prvog predsednika Udruženja bio je izabran klarinetista Ramon Kireilis. U toku 1981/82. osnovano je još jedno slično udruženje - ClariNetwork International, Inc. skrać. C.I. koje je okupljalo prvenstveno članove simfonijskih orkestara. Ova dva udruženja ujedinila su se 1988. godine u organizaciju pod imenom International Clarinet Society/ ClariNetwork International, Inc. Od 1991. godine organizacija deluje pod imenom International Clarinet Association.

Međunarodna klarinetistička asocijacija danas
---------------------------------------------

Međunarodnu klarinetističku asocijaciju čine hiljade članova sa svih kontinenata. Asocijacijom upravlja Bord direktora, koje članovi Asocijacije biraju na period od dve godine. Trenutno, rukovodstvo čine klarinetisti: dr Gary Whitman (predsednik), Lee Livengood, dr Keith Koons, dr Diane Barger, dr John Cipolla.

Udruženje svake godine organizuje međunarodnu manifestaciju ClarinetFest i izdaje časopis The Clarinet. Članovima je na raspolaganju i specijalna biblioteka koja sadrži bibliotečke jedinice u vezi sa klarinetom iz celog sveta.

Međunarodna klarinetistička asocijacija organizuje više takmičenja namenjenih učenicima, studentima i mladim profesionalcima, kao i konkurse za naučne radove u vezi sa klarinetom i kompozicije za klarinet.

Izvori
------

1. ↑  ICA History Arhivirano 2007-10-16 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
2. ↑  International Laisons Arhivirano 2008-05-11 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
3. ↑  National Chairpersons Arhivirano 2007-10-16 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
4. ↑  International Clarinet Association By-Laws Arhivirano 2010-10-16 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
5. ↑  Board of Directors Arhivirano 2009-05-05 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
6. ↑  „Mission Statement, Preuzeto [[20. 5.|20. maja]] [[2009]].". Arhivirano iz originala na datum 2009-05-05. Pristupljeno 2009-05-20.
7. ↑  International Clarinet Association By-Laws Arhivirano 2010-10-16 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
8. ↑  ICA History Arhivirano 2007-10-16 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
9. ↑  ClarinetFest Arhivirano 2009-04-14 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
10. ↑  The Clarinet Journal Arhivirano 2009-04-15 na Wayback Machine-u, Preuzeto 20. maja 2009.
11. ↑  Competitions, Preuzeto 20. maja 2009.

Eksterni linkovi
----------------

* Zvanična prezentacija
**Međunarodna gotika** je razdoblje i faza u gotskoj umetnosti koja se razvijala u Burgundiji, Bohemiji i Francuskoj kao i severnoj Italiji od kasnog 14. veka do ranog 15. veka.

*Roudnicka Madona*  1385.-1390. Majstor iz Trebonja Bohemija- Češka

Karakteristike i neki od najznačajnijih predstavnika
----------------------------------------------------

Slikarstvo u doba pozne gotike i rane renesanse razvijalo se glavnim centrima u Italiji; Đoto, Čimabue, Domeniko Girlandajo, Fra Anđeliko, Nizozemskoj; Jan van Ajk, Hijeronimus Boš, Rohir van der Vejden i njegov učenik Hans Memling kao i drugi poznati slikari iz doba gotike i rane renesanse.

Slikarstvo kasne gotike ili kako se još zove i međunarodna gotika ili, gotika „mekog stila" kao i „lepog stila" karakteriše se odlikama opšte važećeg stila, smislom za anegdotu, ljubavlju prema prirodi i studijama životinja i bilja, jevljaju se težnje za osetljivošću i prefinjanošću a pregibi na odorama postaju mekani, plastični tako da plastičnost prožima celu figuru koja se komponuje u blago povijenom „S"obliku dok su lica mekano modulisana a u figuri sveca dominira ljubazni izraz lica sa pogledom koji je zagledan u posmatrača ili u daljinu. Javljaju se sledeće karakteristike;

* mekani prelazi na odorama,
* smireni pokreti i gestovi figura,
* pojavljuje se ornamentalnost i
* fantastičnost forme,
* bogatstva formi i suptilnosti
* interes za prirodu.
* preciznost,
* javlja se lirički naboj.

Od slikara koji su bili predstavnici internacionalnog stila u poznoj gotici treba pomenuti;

* Braću Limburg i druge njima slične flandrijske minijaturiste
* Majstora oltara iz Oltenberga u Nemačkoj,
* Malstora oltara iz Trebonja iz Češke
* Đentile da Fabrijana i drugi slikari rane renesanse u Italiji

Vidi još
--------

* Gotika
* Gotska arhitektura
* Gotsko slikarstvo
* Jagelonska gotika

Literatura
----------

* Priručni slovnik naučni ČS Akademia vied, Praha 1966.
* Prehledny kulturni slovnik Mlada Fronta, Praha 1964.

Spoljašnje veze
---------------

***Međunarodna gotika*** na Wikimedijinoj ostavi

* Metropolitan exhibition *Prague, The Crown of Bohemia, 1347–1437*
**Mi Fu** (kineski: ; pinyin: *Mǐ Fú*, 1051–1107), također poznat i kao **Mi Fei** (米芾), bio je kineski slikar, pjesnik i kaligraf rodom iz Taiyuana koji je živio u doba dinastije Song. Kao slikar je stekao slavu svojim stilom slikanja pejzaža u magli koji je koristio točke tinte s pljosnatim kistom, a koji je postao poznat kao "Mi Fu" stil. Kao pjesnik je slijedio stil Li Baija, a u kaligrafiji Wang Xizhija. Zbog nesklonosti konvencijama nije uživao veliku popularnost na dvoru dinastije Song.

| Imena |
| --- |
| kineski: | 米黻 |
| Pinyin: |  *Mǐ Fú* |
| *Zi*: | Yuán Zhāng (元章) |
| također poznat kao: | Luđak Mi(米顛) |
|  |

Kao kaligraf je kasnije stekao reputaciju jednog od četiri najveća kaligrafa dinastije Song. Također je bio poznat i po ekscentričnom ponašanju, pa je stekao nadimak "Luđak Mi"; tome je pridonio njegov običaj da prikuplja kamenje i da jedan od kamena naziva svojim "bratom" i klanja mu se kao članu svoje porodice. Bio je sklon i piću. Njegov sin Mi Youren je kasnije postao poznat kao uspješni slikar.

Izvori
------

1. ↑  Barnhart: 373. Mi Fuovo stilsko ime je bilo Yuanzhang (元章) sa nekoliko nadimaka: Nangong (南宫), Lumen Jushi (鹿门居士), Xiangyang Manshi (襄阳漫士), i Haiyue Waishi (海岳外史)

Literatura
----------

* Rhonda and Jeffrey Cooper (1997). *Masterpieces of Chinese Art* (page 76), by Rhonda and Jeffrey Cooper, Todtri Productions. ISBN 1-57717-060-1.
* Xiao, Yanyi, "Mi Fu"[*mrtav link*]. *Encyclopedia of China* (Arts Edition), 1st ed.
* Barnhart, R. M. et al. *Three thousand years of Chinese painting*. New Haven, Yale University Press. (1997). Page 373. ISBN 0-300-07013-6

***Mi Fu*** na Wikimedijinoj ostavi
Mem
Mem na kraju riječi
**Mem** (מם) je 13. slovo hebrejskog pisma i ima brojčanu vrijednosti od 40. Ako je slovo na kraju riječi onda se Mem piše u drugom obliku. Ponekad se taj oblik koristi za broj 600.

Povijest
--------

Hebrejsko slovo Memima istu povijesnu pozadinu kao i fenički mem, iz kojeg je nastalo grčki Mi i latinsko slovo M.

Primjeri
--------

* משה Moshe: Mojsije
* משיח mashíah = Pomazanik: Mesija
* מתושלח Metushélah: Metuzalem
* מים mayim: Voda

Šifra znaka
-----------

|   | Unicode | HTML | izgledovisi o pregledniku | poveznice((eng.)) |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| k. točka | naziv | kod | entitet |
| slovo *מ* | U+05de | HEBREW LETTER MEM | `&#x05de;` | *nema* | מ | detaljni podacitest preglednika |
| slovo na kraju riječi *ם* | U+05dd | HEBREW LETTER FINAL MEM | `&#x05dd;` | *nema* | ם | detaljni podacitest preglednika |

 Moguće je da se slova u gornjoj tablici neće ispravno prikazati ako odgovarajući fontovi nisu instalirani na vašem računalu i preglednik (*browser*) nije ispravno podešen. Poveznice *test preglednika* omogućuju provjeru ispravnosti prikaza i postavki računala.

U standardu ISO 8859-8 simbol ima kod 0xee tj. Oxed.

| * p
* r
* u
Hebrejsko pismo |
| --- |
| 
Alef א ·
Bet ב ·
Gimel ג ·
Dalet ד ·
He ה ·
Vav ו ·
Zajin ז ·
Het ח ·
Tet ט ·
Jod י ·
Kaf כ ך ·
Lamed ל ·
Mem מ ם ·
Nun נ ן ·
Sameh ס ·
Ajin ע ·
Pe פ ף ·
Cade צ ץ ·
Kof ק ·
Reš ר ·
Šin ש ·
Tav ת
 |