recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Za ostale osobe s istim imenom, v. Branko Ružić.

**Branko Ružić** (Slavonski Brod, 4. mart 1919 — Zagreb, 27. novembar 1997) je bio jugoslavenski i hrvatski vajar i slikar .

Biografija
----------

Rođen je 4. marta 1919. godine u Slavonskom Brodu. U Vinkovcima je završio srednju školu, a u Zagrebu diplomirao na Akademiji likovnih umjetnosti, 1944. godine, u klasi vajara Frane Kršinića. Godine 1948, na istoj je akademiji završio slikarstvo. Putovao je i stvarao po Italiji, Francuskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu.

Od 1961. do 1985. godine, bio je profesor na Akademiji likovnih umjetnosti. Od 1993. godine, učestvovao je u pripremama za otvaranje galerije „Ružić i suvremenici" u Slavonskom Brodu.

Dobitnik je petnaestak nagrada, od kojih su neke Nagrada opštine Rovinj (1967, 1972), Nagrada grada Zagreba (1968) i Republička nagrada za životno delo „Vladimir Nazor" (1986).

Umro je 27. novembra 1997. godine u Zagrebu.

Stvaralaštvo
------------

Autor je brojnih spomenika i skulptura u Zagrebu, Osijeku, Vinkovcima, Sarajevu, Beogradu, Falerslebenu, Volfsburgu i Kerčeti. Neka od njegovih dela su:

* Spomenik „Moša Pijade", Beograd 1969.
* Spomenik „Ljudi" (poznat kao „Skupina građana"), Osijek 1977.
* Spomenik palim Zagrepčanima, Zagreb-Dotršćina, 1981.

Galerija
--------

* Spomenik Moši Pijade pred zagradom „Politike" u BeograduSpomenik Moši Pijade pred zagradom „Politike" u Beogradu
* Skulptura „Ljudi", OsijekSkulptura „Ljudi", Osijek
* Spomenik palim Zagrepčanima u NOB-u, DotršćinaSpomenik palim Zagrepčanima u NOB-u, Dotršćina

Izvori
------

1. ↑  „Branko Ružić biografija". .

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija na stranici grada Slavonskog Broda
*Za ostale upotrebe, v. Belgrejd (razvrstavanje).*

**Belgrejd teatar** (engl. ) je pozorišna hala sa 866 sedišta u gradu Koventriju u Engleskoj.

Pozorište je dobilo ime po glavnom gradu Srbije (tada i Jugoslavije), Beogradu, u znak zahvalnosti za poklonjenu drvnu građu koja je intenzivno korištena u izgradnji auditorijuma. Od otvaranja 1958. godine, teatar se smatra centrom nove i inovativne produkcije.

Teatar je renoviran i ponovno otvoren septembra 2007. godine. Renoviranje i dodatna izgradnja 7 novih spratova je koštala £12 miliona. Petog februara 2008, na pedesetogodišnjicu postojanja, princ Endru je otvorio preuređeni studio B2 u okviru ovog pozorišta.

Zanimljivosti
-------------

31. januara 1971. godine u ovom teatru komičarska grupa "Leteći cirkus Montija Pajtona" (engl. ), koja je već stekla popularnost emitovanjem nekoliko serijala svog programa preko britanske televizijske mreže BBC, nastupila je po prvi put na pozorišnoj bini. Uspeh tri predstave koje su se održale 31.1.1971, 1.2.1971. i 2.2.1971, u okviru Lančester art festivala (engl. ) je bio uvod u niz njihovih brilijantnih pojavljivanja na pozorišnoj sceni širom Engleske, Kanade i Sjedinjenih Američkih Država.

Vanjske veze
------------

***Belgrade Theatre*** na Wikimedijinoj ostavi

* Belgrejd teatar - zvanični sajt
**Ponte dell'Accademia** (hrvatskosrpski jezik: **Akademijin most**) je jedan od četiri mosta koji premošćuju Kanal Grande u Veneciji (Italija). To je najužniji venecijanski most koji povezuje sestiere San Marco i Dorsoduro te omogućuje dostupnost do Akademijine Galerije.

Historija
---------

Za posljednjih 18 godina austrijske marionetske tvorevine Kraljevstva Lombardija-Venecija (1848–1866) zbile su se značajne urbanističke promjene u Veneciji. Punih 300 godina Ponte di Rialto je bio jedini most koji je premošćivao Canal Grande, upravo tad iskrsla je potreba da se naprave novi mostovi preko kanala, jedan prema novoj željezničkoj stanici Santa Lucia i drugi prema jugu do Akademije i Galerije.

Venecijanski arhitekt Giuseppe Salvadori je još 1838. predlagao različita rješenja, čak i izgradnju tunela, sve zbog toga da se ne ugrozi plovidba žilom kucavicom grada. Nakon neuspjelog ustanka protiv austrijske vlasti 1848. godine, austrijski inženjer Alfred Neville projektirao je 1852. jedan jednostavni lučni željezni most od 50 metara. Taj most nazvan po obližnjoj crkvi Ponte della Carità (Most Milosrđa) u koju se uselila Akademija. Most je brzo sagrađen i svečano otvoren za promet 20. novembra 1854. godine.

Neville je sličan most napravio i kod željezničke stanice, no njegovi ravni industrijski mostovi nikako se nisu dopali Venecijancima i imali su također jednu bitnu manu, visinu od svega 4,0 metra, tako da su otežavali promet po kanalu. Za perioda fašizma most je već ozbiljno korodirao, a pokazivao je i statičke probleme. Tad je napravljen natječaj za novi kameni most na kojem su pobjedili arhitekti Torres i Briazza. Međutim, umjesto njihovog podignut je za svega 37 dana provizorni drveni most arhitekta Eugenia Miozzija i otvoren za javnost 15. februara 1933. godine. Temeljna obnova tog mosta napravljena je 1986. kada su umjesto drva umetnuti čelični djelovi na nosivoj konstrukciji mosta.

Izvori
------

1. 1 2 3  *Ponte dell'Accademia (Ponti di Venezia)* (pristupljeno 17. 4. 2011) (`it`)

Vanjske veze
------------

***Ponte dell'Accademia*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Accademia Bridge* (`en`)
* *Ponte dell'Accademia (Ponti di Venezia)* (`it`)

| * p
* r
* u
Venecijanski mostovi preko Kanala Grande |
| --- |
| Ponte di Rialto  •  Ponte dell'Accademia  •  Ponte degli Scalzi  •  Ponte della Costituzione |
**Bitka kod Quiévraina** ili **Boj kod Quiévraina** (fr. *Combat de Quiévrain*) označava dva međusobno povezana događaja, koji su se zbili kod belgijskog mjesta Quiévrain krajem aprila 1792. godine na samom početku Rata Prve koalicije, odnosno Francuskih revolucionarnih ratova. Do njih je došlo kada su francuske trupe na čelu sa generalom Bironom prešle granicu tadašnje austrijske Belgije. Biron je djelovao u skladu sa planom prema kome je trebao zauzeti Mons, a potom Brisel i tako zbaciti austrijsku vlast u Belgiji. 28. aprila su se kod Quiévraina Bironu suprostavile austrijske trupe pod generalom Beaulieuom. Biron je na lijevom krilu i centru uspio potisnuti neprijatelja, ali ne i na desnom, koje nije stiglo na vrijeme. To je omogućilo Austrijancima da se sljedeći dan utvrde. Nakon dana bez borbe ili značajnijih incidenata, u noći 29/30. aprila su na Bironove dragune Austrijanci otvorili vatru. Iako draguni nisu pretrpili niakkve gubitke, među njima je zavladala panika, te su se počeli povlačiti sa bojište, izazvavši lančanu reakciju među ostatkom trupa. Bironova vojska se, tako, iako zapravo i nije imala nekih značajnijih kontakata s neprijateljem, u rasulu povukla preko granice. Taj je događaj, zajedno sa još spektakularnijim francuskim porazom kod Marquiana, označio kraj francuske ofenzive na Belgiju te imao značajne posljedice, izazvavši sumnju francuskih revolucionara prema oficirama kraljevske vojske.

Izvori
------

1. ↑  Connelly, Owen (2012). *The Wars of the French Revolution and Napoleon, 1792-1815*. London: Routledge. str. 23. ISBN 9781134552894. Pristupljeno 3. VII 2018.
DNK oštećenje koje je proizvelo višestruke oštećene hromozome
**Popravka DNK** je kolekcija procesa kojima ćelija identifikuje i koriguje oštećenje DNK molekula koji kodiraju njen genom. Kod ljudskih ćelija, normalne metaboličke aktivnosti i faktori sredine kao što su UV svetlo i radijacija mogu da uzrokuju DNK oštećenje, proizvodeći i do milion individualnih molekulskih oštećenja po ćeliji na dan. Mnoga od tih oštećenja uzrokuju strukturne poremećaje DNK molekula, koja mogu da promene ili eliminišu ćelijsku sposobnost da transkribuje gen koji oštećeni DNK segment kodira. Druga oštećenja indukuju potencijalno štetne mutacije ćelijskog genoma, koje utiču na preživljavanje ćelija ćerki nakon mitoze. Konsekventno, proces DNK popravke je konstantno aktivan. Kad je normalni proces popravke neuspešan, i kad dođe do ćelijske apoptoze, javljaju se nepovratna DNK oštećenja, uključujući prekide dvostrukih lanaca i njihova unakrsna povezivanja.

Brzina popravke DNK zavisi od mnogih faktora, uključujući ćelijski tip, starost, i ekstracelularno okruženje. Ćelija koja je akumulirala velike količine DNK oštećenja, ili ćelija koja nema više sposobnost efektivne popravke oštećenja može da poprimi jedno od sledećih mogućih stanja:

1. nepovratno stanje mirovanja, poznata kao starenje
2. ćelijsko samoubistvo, takođe poznato kao apoptoza ili programirana ćelijska smrt
3. nekontrolisana ćelijska deoba, koja može da dovede do formiranja tumora koji su kancerogeni

Sposobnost ćelijske popravke DNK je vitalna za integritet njenog genoma i stoga za njeno normalno funkcionisanje. Mnogi geni za koje je inicijalno pokazano da utiču na životni vek zapravo učestvuju u popravci i zaštiti DNK. Propust ispravljanja molekularnih lezija u ćelijama koje čine gamete može da unese mutacije u genomima potomstva i da time utiče na stopu evolucije.

Vidi još
--------

* Ćelijski ciklus
* Replikacija DNK

Spoljašnje veze
---------------

* 3D strukture enzima za popravku DNK Arhivirano 2008-05-03 na Wayback Machine-u
* Ljudske bolesti uzrokovane poremećajima popravke DNK
**Miljenik** u najširem smislu označava osobu koja se ističe ljubavlju, simpatijama ili općom naklonošću koju ima kod neke osobe, grupe ili društva u cjelini. Za najdraže dijete se tako kaže da je roditeljski miljenik, najpopularniji igrač nekog sportskog kluba je miljenik publike, a najhvaljeniji pisac miljenik kritike.

U užem smislu se pod miljenikom podrazumijeva osoba koja je stekla politički uticaj ili vlast isključivo na temelju bliskog prijateljstva ili ljubavne veze s monarhom ili nekim drugim autoritarnim vlastodršcem.

Ponekad se za miljenike koristi i izraz **favoriti**.

Poznati miljenici kroz historiju
--------------------------------

* Hefestion, drug Aleksandra Velikog;
* Piers Gaveston, drug (i mogući ljubavnik) engleskog kralja Edwarda II
* Robert Dudley, prvi earl od Leicestera, dugogodišnji prijatelj (i mogući ljubavnik) engleske kraljice Elizabete I;
* Aleksandar Menšikov, prijatelj i suradnik ruskog cara Petra Velikog;

Izvori
------

* J.H. Elliott and LWB Brockliss, eds, *The World of the Favourite*,1999, Yale UP, ISBN 0-300-07644-4

Vidi još
--------

* Kućni ljubimac
**Baćin Dol** je naseljeno mjesto u Republici Hrvatskoj u općini Cernik u Brodsko-posavskoj županiji.

O naselju
---------

U Baćin Dolu se nalazi katolička crkva Sv. Marije Magdalene, a kirvaj je 3. veljače na blagdan sv. Blaža. na taj se dan svake godine dijeli blagoslov grla, svećenik s dvjema svijećama pristupi vjerniku i moli.

Zemljopis
---------

Baćin Dol se nalazi sjevernoistočno od Cernika i Nove Gradiške na južnim padinama Psunja na cesti prema Požegi, susjedna sela su Opatovac i Banićevac na sjeveru te Bukovica na jugu.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2011. godine Baćin Dol je imao 381. 

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***  

  

* Napomena: Baćin Dol se do 1971. iskazivo pod imenom Baćin-Dol.

Izvori
------

1. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
2. ↑   Popis stanovništva Republik Hrvatske 2011. www.dzs.hr]

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Baćin Dol** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Cernik |
| --- |
| Baćin Dol • Banićevac • Cernik • Giletinci • Golobrdac • Opatovac • Opršinac • Podvrško • Sinlije • Šagovina Cernička • Šumetlica |
Kapetanova kula u kojoj je smješten muzej
**Muzej Unsko-sanskog kantona** u Bihaću predstavlja nastavak plodne muzeološke djelatnosti u kontinuiranom trajanju od preko pola stoljeća. Smješten je u Kapetanovoj kuli.

Historija
---------

Osnovan je 30. 3. 1953.kao Gradski muzej. Proširivanjem djelovanja mijenja se naziv ustanove najprije u Zavičajni muzej Bihać, a naziv se po drugi put mijenja u Muzej Pounja u Bihaću. U istom periodu, čak i u istim prostorijama djeluje i drugi muzej u Bihaću – Spomen muzej I. zasjedanja AVNOJ-a. Tokom 1964 dva muzeja spojaju se u jednu zajedničku ustanovu pod nazivom Muzej AVNOJ-a i Pounja.

Tokom vremena, naročito razvijanjem djelovanja Muzeja Pounja dolazi do razdvajanja dvaju muzeja i osniva se Regionalni muzej Pounja i Spomen muzej I. zasjedanja AVNOJ-a.

Nakon završetka rata u Bosni i Hercegovini (1992.–1995.), Općinsko vijeće Bihać donijelo je odluku o osnivanju Javne Ustanove Muzej Unsko-sanskog kantona.

Opis
----

Odjeljenja muzeja: Historijsko, arheološko, informaciono-dokumentaciono, etnološko i umjetničko.
Zbirke muzeja: fototeka, etnološka, hemeroteka, arheološka i umjetnička. Dvije umjetničke zbirke su nacionalni spomenik BiH

**Zbirka umjetničkih djela Dževada Hoze**  Nacionalni spomenik čini 30 grafika akademskog grafičara Dževada Hoze.

**Zbirka umjetničkih djela Jovana Bijelića**  U zbirci Muzeja pohranjeno je 18 kompozicija koje pripadaju pojedinim fazama umjetnikovog rada i stvaralaštva. 

**Prahistorijski eksponati** iz vremena ilirskog plemena Japodi.

Vanjski linkovi
---------------

* IPA programi EU-a
* Muzej USK
Zastava Bretanje
**Bretonci** (bret. *Bretoned*) je naziv za keltsku etničku grupu koja živi u francuskoj regiji Bretanji.

Bretonci, na što sugerira i ime, potječu od britskih naseljenika koji su se od 4. do 6. vijeka n.e. naselili na Bretanju s obližnjeg otoka Britanije. Sličnost bretonskog jezika s kornvolskim i nešto manje s velškim jezikom, sugerira da su preci Bretonaca živjeli u jugozapadnim krajevima Britanije.

Pretpostavlja se da su drevni Bretonci zbog relativne izoliranosti u odnosu na ostale dijelove tadašnje Galije bili daleko manje prijemčljiviji na romansku i germansku asimilaciju u usporedbi s domorodačkim keltskim plemenima. Zbog toga su, prilikom stvaranja francuske nacije uspjeli očuvati svoj kulturni i jezični identitet. Tome je doprinijelo i postojanje nezavisnog vojvodstva Bretanje, koje je igralo važnu ulogu u stogodišnjem ratu. 

Uz bretonski jezik, u istočnim dijelovima Bretanje se razvio i dijalekt Gallo kao mješavina francuskog i bretonskog jezika.

Uz etničko porijeklo, Bretonce je od ostatka Francuske dijelila i snažna privrženost Katoličkoj crkvi, koja je posebno do izražaja došla za vrijeme francuske revolucije, kojoj su se Bretonci žestoko odupirali kao pristaše kralja. Kasnije francuske svjetovne vlade su na to reagirale nastojanjem da se zatre bretonski nacionalni identitet, ali je ta politika krajem 20. vijeka postupno ublažena u sklopu trendova regionalizma, isto kao što je i bretonski nacionalizam postupno izgubio na značaju.
**Muzej moderne umjetnosti Jesús Soto** (španjolski: *Museo de Arte Moderno Jesús Soto*) je muzej moderne umjetnosti koji se nalazi u Ciudad Bolívaru u Venezueli. Službeno je otvoren 1973. godine, a njime upravlja istoimena fondacija. Muzej je nazvan u čast uglednog venezuelanskog umjetnika, Jesúsa Rafaela Sota, jednog od pionira op arta i kinetičke umjetnosti, koji je rođen u tom gradu. 

Muzej je još 1970. godine dizajnirao ugledni arhitekt Carlos Raúl Villanueva, a radilo se o njegovom posljednjem velikom projektu; za prvog ravnatelja doveden je talijanski op artist Getulio Alviani. Za razliku od konvencionalnih galerija, mnogi eksponati u ovom muzeju spojeni su na struju kako bi se njihova kinetička priroda bolje realizirala. Izuzev Sotovih djela, u muzeju je predstavljeno još 130 međunarodnih umjetnika.

***Muzej moderne umjetnosti Jesús Soto*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 143517138
* LCCN: nr94020571

 |
Umjetnički prikaz plinijske erupcije
**Plinijska erupcija** je tip vulkanske erupcije karakterističan po sličnosti sa erupcijom Vezuva iz 79. godine naše ere, koju je opisao Plinije Mlađi. Plinijske erupcije karakterišu kolone gasa i vulkanskog pepela, koje se protežu do stratosfere. Glavne karakteristike su izbacivanje velike količine plovućca i veoma snažne i kontinuirane erupcije eksplodirajućeg gasa.

Kratke erupcije mogu se završiti i za jedan dan, ali duže erupcije mogu potrajati od nekoliko dana do nekoliko meseci. Duže erupcije započinju stvaranjem oblaka vulkanskog pepela, ponekad sa piroklastičnim tokovima. Količina izbačene magme može biti toliko velika da vrh vulkana može da kolabira, čime nastaje kaldera. Finozrn pepeo može se deponovati na velikoj površini oko vulkana. Plinijske erupcije su obično praćene velikom bukom, kao što je bila stvorena tokom erupcije vulkana Krakatau.

Lava je obično riolitskog sastava i bogata je silikatima. Bazaltna lava nije uobičajena za ovaj tip erupcije.

Vanjski linkovi
---------------

* Plinijska erupcija - opis
*Za ostale upotrebe, v. Bigla (planina).*

  
Koordinate: 41° 57′ 39" SGŠ, 22° 40′ 39" IGD

**Bigla** (mak. *Bigla*) je naselje u Republici Makedoniji, u istočnom delu države. Bigla je u sastavu opštine Delčevo.

Prirodni uslovi
---------------

Bigla je smeštena u istočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Delčeva, naselje je udaljeno 15 kilometara zapadno.

Naselje Bigla se nalazi u istorijskoj oblasti Pijanec. Naselje se razvilo na seveozapadnim padinama planine Golak, dok severno od nje protiče reka Bregalnica. Nadmorska visina naselja je približno 780 metara. 

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Bigla je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 274 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su Srbi.

Većinska veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.delcevo.gov.mk Zvanična stranica opštine Delčevo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Delčevo |
| --- |
| **Delčevo** • 
Bigla •
Vetren •
Virče •
Vratislavci •
Gabrovo •
Grad •
Dramče •
Zvegor •
Ilijovo •
Kiselica •
Kosovo Dablje •
Novi Istevnik •
Očipala •
Poleto •
Razlovci •
Selnik •
Stamer •
Stari Istevnik •
Trabotivište •
Turija •
Čiflik |  |
Blagodatni oganj u Hramu Vaskrsenja Hristovog (crkva Svetog groba) u Jerusalimu
**Blagodatni oganj** je vatra koja se po vjerovanju nekih hrišćana na čudotvoran način spušta sa nebesa na dan Velike subote u Jeruzalemu. Pravoslavni jeruzalemski patrijarh uđe u prostoriju za koju se vjeruje da je bila na mjestu Hristovog groba i nakon priziva ognja, on navodno čini da se svijeće same upale.

Čudo ili manipulacija
---------------------

Izraelska policija prije ceremonijala pregleda grob da se ne radi o kakvoj prevari, i to je argument nekim pravoslavnim vjernicima za stav prema ovom događaju, da se radi o čudu. Činjenica da se u Izraelu živi i od vjerskog turizma osporava ovaj argument kao opravdan. Istorijat ovog događaja također ne može biti relevantan dokaz jer srednji vijek obiluje sličnim "čudima". Činjenica je da patrijarh uđe u grob i izađe sa zapaljenim svijećama.

Izvori
------

1. ↑   *Благодатни огањ*. Arhivirano iz originala na datum 2015-04-11. Pristupljeno 2015-04-10.
**Miran Erceg** (Ljubljana, 21. IV. 1958. - Ljubljana, 15. V. 2012), slovenski enigmat.

Enigmatski rad
--------------

Prvi enigmatski rad objavio je 1982. godine u enigmatskoj reviji KIH. Enigmatikom se počeo baviti u osnovnoj školi, najprije kao odgonetač, a kasnije i kao sastavljač. U početku bavljenja enigmatikom bio je samouk, bez mentora.

Objavio je oko 6.000 radova, najviše križaljki, skandinavki, rebusa, šarada, magičnih kvadrata 7x7, mozaika… Sastavljao je sve vrste enigmatskih radova osim osmosmjerki.

Iako se enigmatikom počeo baviti u vrijeme dok je Slovenija još bila dio bivše Jugoslavije, nije – kao neki drugi slovenski enigmati - sastavljao radove na srpskohrvatskom jeziku.

Saradnja u listovima
--------------------

Svoje radove objavljivao je u slovenskim enigmatskim revijama KIH, Križemkražem, Mini skandi, Superpipu, Ugankarski izziv te u neenigmatskim listovima: "Slovenec" (dnevne novine), "Antena" (nedjeljne novine), "Radenski vestnik". Godine 2011. (pred smrt) redovito je objavljivao u enigmatskoj reviji za mlade "Duhec", nedjeljnim novinama "Demokracija" te u mjesečnim novinama "Vzajemna". Povremeno je objavljivao i u enigmatskim revijama KIH i "Ugankarski izziv".

Pseudonimi
----------

Svoje radove potpisivao je pravim imenom i prezimenom te vlastitim anagramima svoga imena i prezimena: **Meri Cegnar** ili **Ingemar Cer** (u "Superpipu"). Potpisivao se i anagramom **German Irec** autora Jožeta Stabeja.

"Palindromna rečenica u krugu" Mirana Ercega

Primjer zagonetke
-----------------

Svojim najboljim radom drži palindromnu rečenicu u krugu od dvanaest slova: ŠE NI TELETINE (*Još nema teletine*). Ako se u krug u obliku sata na mjestu broja 12 upiše slovo Š, a ostala slova na mjesta gdje stoje brojevi od 1 do 11, onda se gornja rečenica može pročitati bilo u smjeru kretanja kazaljke na satu, bilo u suprotnom smjeru. To je jedan od rijetkih sastava toga oblika u slovenskoj enigmatici.

Izvori
------

* Jože Berdon, *"Miran Erceg 1958-2014"*, "Ugankarski Izziv", juni 2012.
Koordinate: 41° 09′ 45" SGŠ, 22° 30′ 26" IGD

**Mrzenci** (mak. *Mrzenci*) su naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Mrzenci su naselje u okviru opštine Đevđelija.

Prirodni uslovi
---------------

Mrzenci su smešteni u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Đevđelije, selo je udaljeno 2 kilometara severno.

Selo Mrzenci se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Selo je na desnoj obali Vardara, u ravnici. Nadmorska visina naselja je oko 60 m.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Mrzenci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 461 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (99%), a ostalo su mahom Srbi.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Spoljašnje veze
---------------

***Mrzenci*** na Wikimedijinoj ostavi

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

* gevgelija.gov.mk Zvanična stranica opštine Đevđelija

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Đevđelija |
| --- |
| **Đevđelija** • 
Bogorodica • 
Gabrovo • 
Davidovo • 
Kovanci • 
Konjsko • 
Mojin • 
Miletkovo • 
Miravci • 
Mrzenci • 
Negorci • 
Novo Konjsko • 
Petrovo • 
Prdejci • 
Sermenin • 
Smokvica • 
Huma |  |
**Blago Zadro** (Donji Mamići-Ledinac kraj Gruda, 31.3. 1944. - Vukovar, 16.10. 1991.) bio je vojnik i branitelj Vukovara tijekom bitke za grad 1991.

Životopis
---------

Rođen u Bosni i Hercegovini, kao desetogodišnjak doselio se iz rodne Hercegovine zajedno s obitelji u Borovo Naselje, gdje je završio školu, zaposlio se u tvornici "Borovo" i osnovao obitelj. 1990-ih aktivno se uključio u politički život toga kraja i postao prvi dopredsjednik HDZ-a u Vukovaru te se aktivno uključuje u organiziranje obrane. 
Po izbijanju Bitke za Vukovar zbog svojih izuzetnih organizacijskih sposobnosti i hrabrosti preuzima zapovijedanje obranom čitavog Borova Naselja. Iako nije bio vojno školovan, kao zapovjednik 3. bojne legendarne 204. vukovarske brigade pokazao se izvrsnim organizatorom obrane Borova Naselja. Pod njegovim vodstvom na Trpinjskoj cesti, koja je zbog toga i prozvana "Groblje tenkova", zaustavljena je oklopna sila JNA i uništeno na desetke srpskih tenkova i oklopnih transportera. Bio je odlučan zapovjednik koji je u borbu kretao prvi, no iz jedne se nije vratio. Poginuo je 16. listopada 1991. godine blizu Trpinjske ceste, pokošen rafalom iz puškostrojnice dok je junački vodio svoje suborce u akciju.

Od trojice sinova dvojica najstarijih također su se uključili u obranu, najstariji Robert (1969.) kasnije je poginuo u borbama kod Kupresa, upavši sa suborcima u tenkovsku zamku. Kasnije je kod Kupresa podignut spomenik "petorici Vukovaraca".

Blago Zadro pokopan je na vukovarskom Novom groblju 16.10. 1998. nakon što su njegovi posmrtni ostaci ekshumirani u ljeto '98. Njegov sin Robert godinu dana poslije, identificiran je iz zajedničke grobnice u Zagrebu nakon što je godinama njegova sudbina bila nepoznata. Otac i sin Zadro počivaju na vukovarskom Memorijalnom groblju žrtava iz Domovinskog rata, u Aleji hrvatskih branitelja.

Naslijeđe
---------

Ime Blage Zadre nosi Zapovjedno stožerna škola 'Blago Zadro' te Osnovna škola 'Blago Zadro' u Borovom naselju.

Po njemu je imenovana i jedna ulica u Grudama, Splitu i Zagrebu.

Dužnosti
--------

* 1991. - Predsjednik MZ "Bratstvo i jedinstvo"
* 1991. - Zapovjednik obrane Borovog Naselja
* 1991. - Zapovjednik 3. bojne 204. brigade HV za Borovo Naselje i Trpinjsku cestu

### Činovi

* General bojnik, posmrtno

Vanjske poveznice
-----------------

* Prije 21 godinu poginuo je Blago Zadro Jutarnji list
* Blago Zadro na Vojska.net

***Blago Zadro*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 17′ 22" SGŠ, 21° 24′ 04" IGD

**Borotino** (mak. *Боротино*) je naselje u Republici Makedoniji, u središnjem delu države. Borotino pripada opštini Krivogaštani.

Prirodni uslovi
---------------

Naselje Borotino je smešteno u središnjem delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Prilepa, naselje je udaljeno 20 km zapadno.

Borotino se nalazi u središnjem delu Pelagonije, najveće visoravni Republike Makedonije. Naseljski atar je mahom ravničarski, bez većih vodotoka, dok se dalje ka zapadu izdižu prva brda planine Baba. Nadmorska visina naselja je približno 600 metara.

Klima u naselju je kontinentalna.

Istorija
--------

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2002. godine, Borotino je imalo 277 stanovnika.

Pretežno stanovništvo u etnički Makedonci (100%).

Većinska veroispovest u naselju je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Krivogaštani

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.krivogastani.gov.mk Zvanična stranica opštine Krivogaštani Arhivirano 2015-03-21 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Krivogaštani |
| --- |
| **Krivogaštani** • 
Bela Crkva • 
Borotino • 
Vođani • 
Vrbljani • 
Godivlje • 
Korenica • 
Krušejani • 
Mirče Acev • 
Obršani • 
Pašini Ruvci • 
Podvis • 
Slavej |  |
Logotip Mreže društveno-kulturnih centaraLogotip Mreže DKC-HR
**Mreža društveno-kulturnih centara** (skraćeno **DKC-HR** ili **Mreža DKC-HR**) je nacionalna mreža platformi, udruga i saveza udruga u Republici Hrvatskoj koje zagovaraju za društveno-kulturne centre kao ustanove kojima zajedno upravlja civilno društvo i javni sektor. DKC-i lokalnoj zajednici pružaju veći osjećaj pripadnosti i solidarnosti te su često nekonvencionalna mjesta susreta, druženja, ali i produkcije, prezentacije, edukacije, savjetovanja i informiranja.

Povijest
--------

Mreža društveno-kulturnih centara osnovana je 28. svibnja 2020. godine u Zagrebu. Osnovana je na inicijativu devet članica (udruga, saveza udruga i platformi) koje suupravljaju postojećim društveno-kulturnim centrima u Hrvatskoj po načelu sudioničkog upravljanja i razvijaju modele civilno-javnih partnerstava u kulturi. Članice Mreže DKC-a su nakon višegodišnjih napora u desetak gradova u Hrvatskoj odlučile osnovati nacionalnu mrežu iz potrebe za jačanjem uloge društveno-kulturnih centara. 

Hibridna panel diskusija na konferenciji "DKC-HR: Mreža društveno-kulturnih centara", POGON, Zagreb, 2020. godine
Jedan od prvih uzora za društveno-kulturne centre u Hrvatskoj je POGON – Zagrebački centar za nezavisnu kulturu i mlade koji je osnovan 2008. godine, a model te javne neprofitne ustanove postavio je primjeren okvir i za osnivanje društveno-kulturnih centara i u drugim gradovima.

Savez udruga Klubtura je 23. rujna 2020. godine, na koncu projekta *"DKC-HR: Mreža društveno-kulturnih centara",* organizirao konferenciju sa predstavljanjem rezultata projekta i panelima o praksama sudioničkog upravljanja i civilno-javnog partnerstva u DKC-ima u Hrvatskoj i regiji.

Osnivači
--------

Osnivači Mreže DKC-a su: Art radionica Lazareti iz Dubrovnika, Forum udruga nezavisne kulture – FUNK iz Koprivnice, Platforma Doma mladih iz Splita, Platforma Hvar s Hvara, Savez udruga KAoperativa iz Karlovca, Savez udruga Klubtura iz Zagreba, Savez udruga Molekula iz Rijeke, Savez udruga Operacija Grad iz Zagreba te Savez udruga Rojca iz Pule.

Ustroj
------

Mreža DKC-a ima Skupštinu te Upravni odbor. Skupština je najviše tijelo upravljanja udrugom. Upravni odbor ima 5 članova/ica. Na čelu udruge je predsjednik/ca. Sjedište udruge je u Zagrebu, na adresi Baruna Trenka 11. Predsjednica Mreže DKC-a je Mirela Travar iz Saveza udruga Operacija Grad.

Izvori
------

1. ↑  DKC = Društveno-kulturni centar.
2. ↑  Osnovana nacionalna Mreža društveno-kulturnih centara – DKC-HR.
3. ↑  Osnažiti prostore kulture i društvenosti.
4. ↑  Održana konferencija "DKC-HR: Mreža društveno-kulturnih centara".
5. ↑  Članice.

Vanjske poveznice
-----------------

* Mrežna stranica *Mreže društveno-kulturnih centara*
**Naučni univerzitet Eötvösa Loránda** (mađ. *Eötvös Loránd Tudományegyetem*; lat. *Alma Universitas Humboldtiana Berolinensis*; nem. *Eötvös-Loránd-Universität*; rus. *Университет имени Ло́ранда Э́твёша*; engl. ) je javni univerzitet u Budimpešti koji je osnovan 1635. godine.

Univerzitet je originalno osnovan u Nagyszombatu (tada u sastavu Ugarske), gradu u današnjoj Republici Slovačkoj čiji je savremeni slavenski naziv Trnava. Danas se na naslijeđe ovog isusovačkog učilišta uz Univerzitet Eötvösa Loránda u Budimpešti poziva i suvremeni Univerzitet u Trnavi iako ta institucija nije direktni nasljednik. Nakon privremenog ukidanja isusovačkog reda institucija je 1777. preseljena u Budim, a 1784. i na svoju finalnu destinaciju u Peštu. Oba ova grada danas čine Budimpeštu, glavni grad Mađarske. Sve do 1844. predavanja su se odvijala na latinskom jeziku, a nakon toga se prešlo na mađarski jezik. Od 1895. univerzitet je svoja vrata otvorio i studenticama. 1949. iz sastava univerziteta izdvojen je Teološki fakultet koji od tada funkcioniše kao neovisni Katolički univerzitet Pázmány Péter i također se poziva na tradiciju originalog isusovačkog učilišta iz Trnave. Od 1950. univerzitet nosi ime Loránda Eötvösa, austrougarskog fiziča mađarskog porijekla.

Izvori
------

1. ↑  Study in Hungary: ELTE
2. ↑

Vidi još
--------

* Lista univerziteta u Mađarskoj

Spoljašnje veze
---------------

* (`hu`) Eötvös Loránd Tudományegyetem

***Naučni univerzitet Eötvösa Loránda*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Institucionalna mreža univerziteta u evropskim glavnim gradovima |
| --- |
| 
* Nizozemska Amsterdam
* Turska Ankara (AU)
* Turska Ankara (ODTU)
* Grčka Atena
* Austrija Beč
* Srbija Beograd
* Njemačka Berlin (Freie)
* Njemačka Berlin (Humbolt)
* Slovačka Bratislava
* Belgija Bruxelles (francuski)
* Belgija Bruxelles (nizozemski)
* Rumunija Bukurešt
* Mađarska Budimpešta
* Danska Kopenhagen
* Irska Dublin
* Finska Helsinki
* Švicarska Lausanne
* Portugal Lisabon
* Slovenija Ljubljana
* Ujedinjeno Kraljevstvo London
* Španija Madrid (UAM)
* Španija Madrid (UAC)
* Rusija Moskva
* Kipar Nikozija
* Norveška Oslo
* Francuska Pariz I
* Francuska Pariz III
* Francuska Pariz VI
* Francuska Pariz-Dauphine
* Češka Prag
* Latvija Riga
* Italija Rim III
* Italija Rim-Sapienza
* Italija Rim-Tor Vergata
* Severna Makedonija Skopje
* Bugarska Sofija
* Švedska Štokholm
* Estonija Tallinn (TU)
* Estonija Tallinn (TTU)
* Albanija Tirana
* Litvanija Vilnius
* Poljska Varšava
* Hrvatska Zagreb

 |
**Nevali Cori** je rano neolitsko naselje u gornjem toku Eufrata, u istočnoj Turskoj. Nalazi se na oko 490 nadmorske visine, u blizini strmih obala Kantara Caya, pritoke Eufrata.

Početak naselja se datira na oko 8000 godina pne.. U ovom periodu ( PPN B) grnčarstvo je još bilo nepoznato, ali u Nevali Coriju je pronađeno nekoliko stotina malih **figurica (5 cm visokih) od ispečene gline** te se one tumače kao žrtve božanstvima. One su ispečene na **temperaturama između 500-600° C.** Zgrade i kuće u naselju su pravokutnog oblika, te imaju neožbukane kamene zidove i kamene podove od vapnenca. Najveća zgrada ima površinu 16m x 7m. Pravokutni kameni stupovi, 3 m visine, su stavljeni u zidove, a u nekim zgradama u sredini prostorije postoje kameni stupovi koji drže krov kuće. Kamene stele pokazuju **reljefe ljudskih ruku**. Način gradnje pokazuje sličnosti sa starijim okruglim zgradama koje su pronađene u Göbekli Tepeu. 

Naslage ljudskih lubanja su pronađene ispod poda jedne od zgrada.

*Stojeće antropomofrne figure* od vapnenca iskopane u Nevali Coriju se smatraju *najstarijim skuplturama u prirodnoj veličini*. Jedna pokazuje gologlavog muškarca sa sikhom. Postoji i *statua ptice*. Slične statue su pronađene i u Göbekli Tepeu.

1993. je tim njemačkog arheološkog instituta u Istanbulu je iskopao sve što se moglo naći na nalazištu prije nego što je dovršena Atatürkova brana, te neolitsko naselje i mnoga druga nalazišta poplavljena.
**Boing 2707 (*Boeing 2707*)** je bio projekat širokotrupnog putničkog supersoničnog aviona. 

Tokom 1960-tih u SSSR-u, Francuskoj i Ujedinjenom Kraljevstvu se radilo na izgradlji putničkih supersoničnih aviona Tupoljev Tu-144 i Konkord. Kako u SAD u to vreme nije postojao odgovarajući projekat vlada te države je raspisala konkurs za proizvođača koji bi bio u stanju da napravi takav avion. Međutim, za razliku od pomenutih projekata u Evropi vlada SAD je tražila da taj supersonični avion bude znatno veći, da može da primi najmanje 250 putnika, da bude brži (od 2,7 do 3 maha) i da bude širokotrupni.

Na konkurs su se javile dve fabrike, Lokid sa svojim L-2000 i Boing sa svojim Modelom 733 koji je u javnosti daleko poznatiji kao 2707 iako to ime sam Boing nikada nije zvanično koristio. 

U odnosu na L-2000 čiji je dizajn bio daleko konvencionalniji, Model 733 je bio zamišljen znatno ambicioznije. Karakteriše ga tzv. sving-ving (*swing-wing*) tehnologija, mogućnost da tokom leta promeni oblik krila iz konvencioanlnih (za vreme subsoničnog leta) u delta (za vreme supersoničnog) što bi omogućilo bolje performanse pri manjim brzinama. Takođe je predloženo da se nos aviona savija na dva mesta kako bi se omogućila bolja vidljivost pilotima prilikom sletanja i poletanja.

31. decembra 1966. Boing je prograšen za pobednika konkursa i data su mu finansijska sredstva kako bi projekat sproveo u delo. Planirano je da prvi let bude 1970. godine. 

Međutim, Boing je naišao na velike probleme, pre svega sa sving-ving mehanizmom koji se pokazao izuzetno komplikovanim i teškim. U oktobru 1968. Boing napušta tu ideju i okreće se konvencionalnom dizajnu sa fiksnim delta krilima, ironično potpuno isto što je ranije Lokid predložio sa svojim L-2000. 

Boing je započeo gradnju dva prototipa 1969. godine koji su nosili oznaku Model 733-300. 

Ali u to vreme je bilo puno protivnika supersoničnih letova koji su kao razloge navodili to da će takvi avioni oštetiti ozonski omotač. Takođe je bilo protivnika da država ulaže u projekte privatnih kompanija. Sve je to rezultiralo da vlada SAD prekine finansiranje u martu 1971.

Dva prototipa nikada nisu dovršena. Rasklopljeni su stajali na jednom otpadu na Floridi 19 godina pre nego što je jednog od njih otkupio jedan muzej u Kaliforniji gde se danas nalazi izložen prednji deo.

Vanjske veze
------------

***Boeing 2707*** na Wikimedijinoj ostavi

* Boeing

|  **Serija Boeinga 7x7**  |
| --- |
| 2707 | 707 | 717 | 720 | 727 | 737 | 747 | 757 | 7J7 | 767 | 777 | 787 |
**Brankovo kolo** je list za zabavu, pouku i književnost. Izlazio je u Sremskim Karlovcima od 18. jula 1895. do 30. juna 1914. godine.
Do kraja 1911. objavljivan je jedanput nedeljno na 16 stranica, a otada 1. i 15. u mesecu na 32 stranice.

Pokrenuo ga je i od 1895. do početka 1907. bio vlasnik i urednik, odnosno glavni urednik Paja Marković Adamov. Urednici su još bili M Budisavljević, D. J. Ilić, Dušan Kotur koji je bio od 1913, pa do kraja izlaženja bio vlasnik i odgovorni urednik.

U dvadest godina izlaženja list je uspeo da okupi književnike i kulturne radnike iz Kraljevine Srbije i Austrougarske.
Bio je dobro uređivan, sa raznovrsnim i dobrim prilozima iz domaćih i stranih književnosti, te je uživao ugled jednog od naših najboljih književnih listova.

Manifestacija
-------------

U Sremskim Karlovcima se tradicionalno održava pesnička manifestacija „Brankovo kolo". Godine 2011. je održano 40, jubilarno „Brankovo kolo".

Izvori
------

* Radio-televizija Republike Srpske: Reportaža: Pjesnička manifestacija 40. Brankovo kolo, 17.09.2011.[*mrtav link*] (`sh`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 313306453

 |
**Branko Životin** 8. februara 1960. god. u Novom Sadu je vojvođanski astrolog, hiromant i praktikant bele magije. Napisao je nekoliko knjiga u kojima se, između ostalog, bavi odnosom astrologije i hrišćanstva, odnosno astrologije i homoseksualnosti. Bavi se isključivo pravilnom astrologijom, sa 13 Zodijačkih znakova Ophiuchus. Učenik je pokojne Milje Vujanović "Regulus". Živi i radi u Beogradu.

Biografija
----------

Rođen 8. februara 1960. god. u Novom Sadu, otac pilot putničkog aviona Arif koji je bio muslimanskog porekla, i majka Lucija (Budimka). koja je bila katoličkog porekla. Nakon razvoda roditelja provodi živeći od svoje četvrte godine u hraniteljskoj porodici u Čortanovcima. a od svoje dvanaeste godine odrastao je u Domu za nezbrinutu decu u Zrenjaninu. Osnovnu školu do petog razreda završio je u Čortanovcima a od petog razreda do srednje u Zrenjaninu. Završio je višu školu (VSS) u Beogradu hotelijerstvo smer Gastronom.

Karijera
--------

Astrolog je od 1982 god. Branka Životina je u medijske vode uvela tadašnji najbolji astrolog, hiromant Milja Vujanović "Regulus". U medije je prvi put nastupio tokom 1989.godine na Radio-televiziji Novi Sad (**RTNS**). Tokom 90-tih Branko Životin je na TV-u javno davao kratka tumačenja horoskopa. Poznat po izrazito direktnom i konkretnom izlaganju i jedan je od retkih astrologa koji se usudi govoriti bez dlake na jeziku. Napisao mnogo novinskih članaka i par originalnih knjiga.

Časopis
-------

Svoje prognoze je objavljivao u časopisima "Građanski List", "Dnevnik", "Eliksir", "Treće Oko", "Astrologos", "Magična Zona", "Revija D", "Bum", "Standard", "Horoskop", "Lisa", "Alo".

Zalaganja
---------

1997 – Preko  Novosadskog Humanitarnog Centra humano pomagao izbeglicama, starim i bolesnim licima.

2003 - Zalagao se za sankcionisanju određene dekadentne društvene pojave u medijama kao što su TV vidovnjaci, proroci, astrolozi. Obratio se lično Republičkom ministru pravde Vladanu Batiću.

2007 – Priključuje se humanitarno da radi u  Crvenom krstu Vojvodine u  Novom Sadu, prikupljao pomoć za Dečije selo u  Sremskoj Kamenici

2013 – Pružio azilantima u Obrenovcu humanitarnu pomoć u odeći, hrani i novcu.

Knjige
------

Branko je objavio šest knjiga. Najprodavanija knjiga mu je bila **"Istina o Gay Populaciji"** 2004. Sve knjige su mu stručne iz oblasti Astrologije

* 1990. - *"Zapis u Zvezde"*
* 1992. - *"Sudbina na Dlanu"*
* 1997. - *"Crna Magija" Knjiga zabranjena od Opštinskog suda u Novom Sadu*
* 2001. - *"Dete ulice" autobiografska.*
* 2004. - *"Istina O Gej Populaciji"*
* 2006. - *"S Ljubljavlju u Hrista"*

Vanjske veze
------------

* www.astrovojvodina.com Službena web stranica
* *Astrologija i hrišćanstvo*[*mrtav link*] na scribd.com
* *Kraljica Srpske astrologije* Arhivirano 2015-02-19 na Wayback Machine-u Milja Vujanović "Regulus.
* *Crna magija* Arhivirano 2010-03-08 na Wayback Machine-u na scribd.com
* *Okultno podzemlje obrće 100 milijardi*[*mrtav link*] na standardmagazin.com
* *Zvezde mi pomažu da otkrivam i skidam zle čini*[*mrtav link*] na astrovojvodina.com
**Prva bitka na rijeci Bach Dang** se odigrala u današnjem sjevernom Vijetnamu 938. između vijetnamskih ustanika na čelu sa Ngô Quyềnom, i vojske kineske države Južni Han pod kraljem Liu Yanom s druge strane. U njoj su ustanici izvojevali pobjedu te tako omogućili da Vijetnam kao novostvorena država Dai Viet stekne nezavisnost nakon više od hiljadu godina kineske vlasti.

Bitka se zbila u vrijeme tzv. Pet dinastija i Deset kraljevstva, odnosno kada se dotadašnje Kinesko Carstvo, koje je od vremena dinastije Han u 2. vijeku pne. držalo sjeverni Vijetnam, nakon pada dinastije Tang raspalo na nekoliko suparničkih država, od kojih je Vijetnam preuzela država Južni Tang. Domaće stanovništvo je iskoristilo slabost te države kako bi se oslobodilo kineske vlasti. Liu Yan je u više navrata pokušao ugušiti ustanak, ali je tek 938. organizirao veliki pohod. Njegova flota je došla u zaljev Halong, pa potom preko rijeke Bach Dang nastojala prodrijeti u središte sjevernog Vijetnama. Ngo Quyen je, pak, na dno rijeke postavio niz kolčeva sa zašiljenim željeznim vrhovima koje se nisu mogli zapaziti iz običnog čamca. Kada su kineski brodovi s dubokim gazom naletjeli na njih, nasukali su se. Vijetnamske snage su to iskoristile kako bi napale Kineze i razbili ih. U borbi je poginuo Liu Yanov sin Liu Hongcao, nakon čega se Liu Yanova flota povukla natrag u Kanton.

Na istom mjestu će Vijetnamci u dvije kasnije bitke poraziti napadače sa sjevera - kinesku dinastiju Song u 981. i Mongole 1288. godine.

Vanjske veze
------------

* Spears offer insight into early military strategy
**Bitka na Addi** se odigrala 11. augusta 490. u sjevernoj Italiji između ostrogotske vojske pod kraljem Teodorikom Velikim na jednoj, i trupa germanskog kralja Italije Odoakra na drugoj strani. Predstavljala je posljednji veliki okršaj u pohodu koga je Teodorik prethodne godine pokrenuo s ciljem da osvoji Italiju, u kojoj je Odoakar 476. godine bio svrgnuo posljednjeg zapadnorimskog cara te se proglasio kraljem. Prethodne je godine Teodorik bio porazio Odoakra Soči i Verone, te je uspio zauzeti najveći dio sjeverne Italije. U proljeće iste godine se Teodoriku predao Mediolanum, ali je Odoakar nešto kasnije iz svojih uporišta u centralnoj Italiji krenuo u protivnapad. Teodorik je prisiljen na povlačenje prema Ticinu, a do bitke je došlo na rijeci Addi. U njoj je Teodorik ostvario pobjedu te ponovno osvojio sjevernu Italiju. Odoakar se, međutim, povukao na jug i našao utočište u Ravenni, utvrđenoj carskoj prijestolnici koja se u to vrijeme smatrala neosvojivom. Rat se zbog toga nastavio sljedeće dvije godine, prije primirja i gozbe na kojoj je Teodorik 493. ubio Odoakra, riješivši se tako jedine prepreke za vlast nad Italijom.

Literatura
----------

* Ferdinand Lot, *De Germaansche invasies, De versmelting van de Barbaarsche en Romeinsche wereld*, Den Haag 1939, pag. 152.
* Jerzy Strzelczyk: *Goci. Rzeczywistość i legenda*. Wyd. PIW, Warszawa 1984.
**Bitka kod Xiakoua** se odigrala 203. u Kini između snaga gospodara rata Sun Quana na jednoj, i snaga gospodara rata Huang Zua na drugoj strani, te predstavljala jedan od okršaja karakterističnih za period kraja dinastije Han. Sun Quan, koji je prije bitke od svog rata Sun Cea naslijedio područje Jingdong u južnoj Kini, nastojao ga je proširiti na teritorije bogate provincije Jingzhou koje je tada držao gospodar rata Liu Biao. Na putu mu je stajao grad Jiangxia, koga je držao gospodar rata Huang Zu te ga je odlučio napasti, motiviran i osobnim razlozima, s obzirom da je Huang Zu 191. u bitci kod Xianyanga ubio Sunovog oca Sun Jiana. Huang Zu je sa svojom vojskom i rječnom flotilom zauzeo položaj kod grada Xiakou. Tamo ga je iznenada napala prethodnica Sunove vojske koju je vodio Ling Cao. Pri tome su Ling Caovi ljudi zauzeli Huangov admiralski brod natjeravši ga u bijeg i izazvavši potpuno rasulo u redovima njegovih snaga. Ling Cao je krenuo u potjeru, ali ga je strijelom ubio Huang Zuov komandant Gan Ning, zbog čega je Lingova vojska stala. Huang Zu je iskoristio priliku da konsolidira redove i vojsku povuče pod zaštitu bedema Jiangxije. Kada je tamo došao Sun sa glavninom snaga, ispostavilo se da nije u stanju održavati dugu opsadu, te je naredio povlačenje kako bi se obračunao sa narodom Shanyue na svojim južnim granicama. Sun se sa Huangom konačno obračunao tek pet godina kasnije u bitci kod Jiangxije.

Literatura
----------

* Wei, Zhao. *Ljetopisi Wua*.
* Yu, Huan. *Dian Lüe*
* Chen Shou (2002). *San Guo Zhi*. Yue Lu Shu She. ISBN 7-80665-198-5.
* de Crespigny, Rafe (2004), *Generals of the South: The foundation and early history of the Three Kingdoms state of Wu*, Canberra: Australian National University, arhivirano iz originala na datum 2007-06-07, pristupljeno 2011-01-09 . Internet Edition.
**Pivka** (**Piuca**, tal.) je druga po veličini rijeka ponornica na julijskom Krasu (na jugozapadu Slovenije) duga 27 km, koja teče u Pivskoj i Postojnskoj kotlini, poznata kao graditelj Postojnske jame u koju ponire.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pivka u Postojnskoj jami
Pivka izvire kod sela Zagorje u Općini Pivka ispod planine Gračišče (791 m n/v) na nadmorskoj visini od 555 metara , ali glavni dotok vode dolaze iz nižih izvora u okolici Pivke te izvora ispod Tabora. Ostali pritoci Pivke su sa zapadnih padina Javornika i Snežnika. Glavnina vodotoka se formira od Zagorja do Matenje Vasi. Na svom toku Pivka je izdubila jezerca nazvana po obližnjim mjestima: Kalško jezero, Zagorsko jezero, Drskovško jezero i Parsko jezero. Pivka kroz Pivsku dolinu protiče kroz brojne okuke pa su na tom području česte poplave.
Nakon 27 km toka po Pivskoj kotlini završava u Postojnskom kraškom polju gdje ispod brda Sovič ponire u Postojnsku jamu. 

Njen podzemni tok u jami (5,2 km) najbolje se vidi u dvije spilje Črnoj i Pivki. Njen kasniji tok je tajna, nestaje u Planini, pretpostavlja se da najveći dio njenih voda završava u rijeci Rak pritoci Ljubljanice, a kod većih vodostaja izlijeva se u Reki-Timava i Vipavi.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Reke dolge*" (slovenski). Statistički Ured Republike Slovenije. Pristupljeno 28. 04. 2014.

Vanjske veze
------------

***Pivka (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Pivka and Black Caves* (`en`)
**Pixie-bob** američka je pasmina domaće mačke.

Nastanak
--------

Prvi primjerci mačke pixie-bob nastali su 1986. godine u američkoj saveznoj državi Washingtonu kao potomci navodnih križanaca crvenog risa i domaće mačke. Jedan od mačića iz tog okota, Pixie, iskorišten je kao model za daljnje uzgajanje pasmine.

Pixie-bob je u potpunosti uvršten u TICA-in popis mačjih pasmina 1998. godine.

Izgled
------

Mačke pixie-bob najpoznatije su po svojem kratkom repu, sličnom onome manske mačke. Poput manskih mačaka i pixie-bob može u potpunosti izgubiti rep, ali postoje i primjerci s potpuno razvijenim repovima.

Prosječna masa ove pasmine je 5 kilograma, iako neke jedinke teže više. Mužjaci su u prosjeku veći od ženki.
Pixie-bob raste čak četiri godine, dok ostale domaće mačke punu veličinu dosegnu već u prvoj godini života.

Postoji dugodlaka i kratkodlaka verzija pasmine. Boja dlake varira, no najčešće je siva ili svijetlosmeđa s prugama.
Oči su plave kod mačića, ali mijenjaju boju u zelenu ili zlaćanu kod odraslih mačaka.

Kruškoliko lice ove mačke smatra se njezinom najvažnijom osobinom te je takav izgled lica potreban kako bi se mačka mogla klasificirati kao primjerak ove pasmine.

Bolesti
-------

Pixie-bob nije podložan genetskim bolestima zbog učestalog križanja s divljim hibridima risa i domaće mačke, ali ipak su zabilježeni rijetki slučajevi hipertrofične kardiomiopatije i kriptorhidizma.

Izvori
------

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2012-11-30. Pristupljeno 2014-12-30.
**Bitka kod Truillasa** se odigrala 22. septembra 1793. godine za vrijeme Pirinejskog rata na jugu Francuske između francuskih republikanskih snaga pod generalom Lucom Siméonom Dagobertom na jednoj, i španskih snaga pod generalom Antoniom Ricardosom na drugoj strani. Do nje je došlo nakon španske ofenzive kojom je Ricardos zauzeo veliki dio francuske granićne pokrajine Rousillon, ali ne i njen glavni grad Perpignan. Francuske snage, organizirane u Istočnopirinejsku armiju su Špance sa prilaza Perpiganana uspjele odbaciti nekoliko dana ranije u bitci kod Peyerstortesa te je pod novim zapovjednikom Dagobertom pokrenuta kontraofenziva. Glavna meta je bio španski utvrđeni logor kod mjesta Truillas. Dagobert je namjeravao, koristeći maklu brojčanu prednost svojih snaga, opkoliti Špance, ali je pod pritiskom političkih komesara republikanske valde iz Pariza umjesto toga naredio frontalni napad. Ricardos, koji je na obližnjem bojištu kod Mas Deua bio porazio Francuze nekoliko mjeseci ranije, iskoristio je svoje dobro poznavanje terena, kao i slabu organizaciju francuskog napada, te ga je odbio uz veliki broj mrtvih i zarobljenih te ih natjerao na povlačenje u Perpignan. Obje strane su zadržale svoje položaje na rijeci Tech, te većih operacija nije bilo do kraja godine i katastrofalnog francuskog poraza u bitci kod Colliourea.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  Smith, p 57
2. ↑  Prats, *Trouillas*

  

### Vanjske veze

* *17 Septembre 1793 La Bataille de Peyrestortes* de Bernard Prats Arhivirano 2011-07-21 na Wayback Machine-u
* *Mort pour la Bataille de Trouillas ou est ta Victoire* de Bernard Prats Arhivirano 2018-01-12 na Wayback Machine-u
* *La Revanche de Luc Simeon Auguste Dagobert de Fontenille* de Bernard Prats Arhivirano 2018-01-12 na Wayback Machine-u
* *Battle of Truillas* by J. Rickard