recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Laitila** (švedski: *Letala*) je grad i općina na zapadu Finske od 8,542 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Laitila leži u Regiji Prava Finska u dolini rijeci Härinänjoki, udaljena 60 km sjeverno od od administrativnog centra regije Turkua, na križanju cesta E8 i 43.

Laitila je udaljena svega 18 km od Baltičkog mora i Uusikaupunkia.

Historija
---------

Laitilaa je za srednjeg vijeka bila parohija, čije se naselje Untamala prvi put spominje u dokumentima početkom 15. vijeka. Kako se nalazila na povoljnom položaju za prodor u unutrašnjost, postala je trgovište, i prostor za širenje kršćanstva.

Crkva sv. Mihovila dovršena je 1468. i dugo vremena je bila središte širenja vjere za puno veći kraj.

Općina Laitila osnovana je 1868. a status grada dobila je 1986.

Privreda
--------

U Laitila djeluje 600 poduzeća a bave se od proizvodnje vjetrobranskih stakla za autobuse, plastike do obrade metala i drva.

Grad je najpoznatiji po pivovari i tvornici bezalkoholnih pića *Wirvoitusjuomatehdas*.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Southwest Finland" (engleski). City population. Pristupljeno 28. 11. 2015.
2. 1 2 3  „LAITILA - KEHITTYVÄ SEUTUKAUPUNKI" (finski). Laitilan kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-02-01. Pristupljeno 28. 11. 2015.
3. 1 2  „Historia" (finski). Laitilan kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-04. Pristupljeno 27. 11. 2015.

Vanjske veze
------------

***Laitila*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Laitila* ()
**Pudasjärvi**  je grad i općina na istoku Finske od 8,399 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pudasjärvi leži u Regiji Sjeverna Ostrobotnija, na Rijeci Iijoki, nedaleko od njena na ušća u Jezero Pudasjärvi udaljen 87,3 km sjeveroistočno od administrativnog centra regije grada Oulua.

Općina Pudasjärvi u kojoj leži 15 većih naselja ima površinu od 5 867 km² (od toga 229 km² pod vodom) a to dva puta više od teritorija Luxembourga.

Historija
---------

Historija Pudasjärvija počela je oko 1570 kad se desetak porodica iz Savonije naselilo na Rijeci Iijoki. 
Pudasjärvi je 1639 postao samostalni Vikarijat.

Tokom 18. vijeka izrasla su sva današnja naselja u općini.
Općina Pudasjärvi osnovana je 1865. za reforme državne uprave i razdvajanja crkvene od svjetovne vlasti. Prva škola osnovana je 1872. a 1903. uvedeni su prvi telefoni.

Sve do 20. vijeka poljoprivreda, lov, stočarstvo i proizvodnja katrana bili su osnovne privrede.
Čak i početkom 20. vijeka jedini industrijski pogoni bile su pilane i mlinovi.
Tokom 1960-ih bio je val iseljavanja stanovništva, jer nije bilo posla.

Pudasjärvi je status grada dobio 2004.

Privreda
--------

Privreda Pudasjärvija bazira se na turizmu, drvnoj industriji, bioenergetici i poljoprivredi.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „About Pudasjärvi" (engleski). Pudasjärven kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-08-29. Pristupljeno 17. 12. 2015.
2. 1 2 3  „Finland: North Ostrobothnia" (engleski). City population. Pristupljeno 17. 12. 2015.
3. ↑  „Pudasjärvi - blue dream, green adventure" (engleski). Pudasjärven kaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2015-11-07. Pristupljeno 17. 12. 2015.

Vanjske veze
------------

***Pudasjärvi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada Pudasjärvi* ()
**Pukkila** (švedski: *Buckila*) je općina na jugu Finske od 2,013 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Pukkila leži u Regiji Uusimaa (u podregiji Porvoo) na rijeci Porvoonjoki, udaljena 43 km sjeverno od 
Porvooa i 81 km istočno od administrativnog 
centra regije i glavnog grada države Helsinkija.

Historija
---------

Pukkilaa je za srednjeg vijeka bila feud čiji je prvi poznati vlasnik bio neki Sipi Laurinpoika, evidentiran oko 1540.
Između 1615. - 1683. pripadala je porodici Munck (Fulkila), kasnije je imanje podjeljeno na više porodica.

Teren Pukkile bio je močvorni kraj pun jezera i bara, sve do 1837, kad je započelo njihovo isušivanje. Danas se na njihovom mjestu nalaze oranice.

Općina Pukkila osnovana je 1898. u vrijeme reformi za Velikog Vojvodstva Finska.

Nekadašnji stanovnik Pukkile - Onni Nurmi ostavio je 1959. oporučno svojih 800 dionica kompanije Nokia (koje je kupio kad je ona osnovana kao tvornica gumenih čizama) općini da ih upotrijebi za njegu starijih ljudi. One su 1997. vrijedile - 56 872 dionica, a dvije godine kasnije - 1999. vrijedile su 227 488 dionica.
Nakon dugotrajne pravne bitke dionice su pripale općini koja njihovim prihodom financira starački dom.

Privreda
--------

Poljoprivreda i šumarstvo su glavni izvori prihoda stanovnika.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Uusimaa" (engleski). City population. Pristupljeno 27. 11. 2015.
2. ↑  „Yhteystiedot ja opasteet" (finski). Pukkilan kunta. Arhivirano iz originala na datum 2015-10-23. Pristupljeno 27. 11. 2015.
3. 1 2 3  „Pukkilan kartanon historia" (finski). Pukkilan Kartano. Pristupljeno 27. 11. 2015.
4. ↑  „Onni Nurmen elämästä" (finski). Pukkilan kunta. Pristupljeno 27. 11. 2015. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Pukkila*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Pukkila* ()
**Prvi perzijsko-turkijski rat** je bio oružani sukob koji se od 588. do 589. vodio u Centralnoj Aziji između Sasanidskog (Perzijskog) Carstva na jednoj te Zapadnog Turkijskog (Turskog) Kaganata i njemu vazalnih heftalitskih kneževina na drugoj strani. Trideset godina ranije je perzijski kralj Hozroje I sklopio savez sa Gok (Nebeskim) Turcima koji su napali i pokorile Heftalite i tako osigurali mir na sjevernoj perzijskoj granici. Međutim, oko 580. su Gok Turci sklopili savez sa Bizantincima protiv Perzije te počeli napadati i pljačkati karavane na Putu svile, da bi 588. napali i samu Perziju. Stoga je protiv Turaka i Heftalita pokrenut veliki pohod na čelu sa Bahramom Čobinom. U njemu su Perzijanci ostvarili veliku pobjedu i osvojili današnji Balh i Herat u Afganistanu i potisnuvši Turke natrag preko rijeke Amu Darje. Tom prilikom je poginuo turkijski kagan Baga, što kasniji Firdusijev ep *Šahname* pripusuje samom Bahramu Čobinu.

Izvori
------

1. 1 2  Kaveh Farrokh (Author), Angus McBride (Illustrator), *Sassanian Elite Cavalry AD 224-642*, ISBN 978-1-84176-713-0, Osprey Publishing (July 13, 2005), p.53
2. ↑  Muhammad ibn Jarir al-Tabari, translation of History of the Prophets and Kings by Bal'ami, section "The Sasanids"
3. ↑  Shahbazi, A. Sh.. „BAHRĀM (2) , (Section vii. Bahrām VI Čōbīn)". *Encyclopædia Iranica*. Pristupljeno 25. 06. 2011.  Arhivirano 2010-12-08 na Wayback Machine-u

* Kaveh Farroukh, *Sassanian Elite Cavalry AD 224-642*
**Saint-Maurice** je grad i općina od 4,538 stanovnika na jugozapadu Švicarske u Kantonu Valais.

Geografske karakteristike
-------------------------

Saint-Maurice se prostire na lijevoj obali Rhône na putu za Italiju preko alpskih prijevoja udaljen od Ženevskog jezera 23 km južno.

Historija
---------

Historija tog mjesta povezana je rimskim **Agaunumom** castellumom podignutom za carinike.

### Antički Agaunum

Prema legendi u Agaunumu se dogodilo mučeništvo Svetog Mauricija (Mavrikija) i njegovih drugova iz Tebanske legije za vladavine cara Maksimijana (286.-310.). U Agaunumu je između 360.-370. biskup Teodul podigao je baziliku u njihovu čast, koja je postala mjesto 
hodočašća.

Nakon tog je 515. godine Sigismond (budući burgundski kralj), osnovao 
Opatiju Saint Maurice i poklonio joj brojne feude. U toj opatiji je 888. okrunjen Rudolf I za burgundskog kralja.

Rimski Agaunum preživio je invaziju Franaka - 523. Langobarda - 574. i Saracena oko 950.

### Saint-Maurice

Ime naselja Saint-Maurice prvi put je dokumentirano 1003. Tokom 11. vijeka bio je kastelanija. 
Prvi most uzvodno od Ženevskog jezera, koji premošćuje Rhônu podignut je u 12. vijeku. 
Saint-Maurice je gradska prava dobio krajem 13. vijeka, kad je opasan bedemima.
Ona su potvrđena 1317. kad je imao oko 1,400 -1,800 stanovnika.
Od 1475. pa sve do 1798. bio je lokalni administrativni centar u Kantonu Valais, a od 1802. do 1810. istoimenog okruga Helvetske Republike.

Kako kanjon Rhône olakšava odbranu, i Saint-Maurice je odvajkada vezan uz vojsku, zbog tog je bio poligon za obuku brdske pješadije, a nakon reforme vojske vojne policije.
Čitav sistem fortifikacija podignut je u etapama od 1848. do 1892. ali su one napuštene 1995. odtad se grad preorjentirao na turizam.

Privreda
--------

Od kad je željeznica došla do grada 1860. postao je važan ranžirni kolodvor, ali je prvi industrijski pogon - cementara, podignut tek 1950. (1986. zatvoren).

Pobratimski gradovi
-------------------

Saint-Maurice ima ugovore o pobratimstvu sa slijedećim gradovima;

* Francuska Saint-Maurice, Val-de-Marne, Francuska
* Francuska Saint-Alban-les-Eaux, Francuska
* Švicarska Obersiggenthal, Švicarska

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Saint-Maurice n District de Saint-Maurice (Valais)*" (engleski). City population. Pristupljeno 4.11.2022.
2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9  „*Saint-Maurice (commune)*" (francuski). Dictionnaire historique de la Suisse. Pristupljeno 04.11.2022.
3. ↑  „*Jumelage*" (francuski). Municipalité de St-Maurice. Pristupljeno 04.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Saint-Maurice, Švicarska*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalité de St-Maurice* (službene stranice) ()
**Tavannes** je grad i općina od 3,460 stanovnika na sjeverozapadu Švicarske u Kantonu Bern.

Geografske karakteristike
-------------------------

Tavannes se nalazi u Masivu Jura, udaljen oko šesnaestak km sjeverno od Biel/Bienna. Poznat je kao mjesto gdje kod planinskog prijevoja
Pierre-Pertuis izvire Rijeka Birs.

Historija
---------

Centar grada
Historija Tavannesa usko je povezana sa prijevojem Pierre-Pertuis i nedalekom Opatijom Moutier-Grandval koju su oko 630. 
osnovali redovnici iz Opatije Luxeuil.

Prvi put je dokumentiran 866. pod imenom - *Theisvenna*, tokom vijekova ime mu je variralo i različito je pisano od; Thasvanne, Tasvenne, Thasuenna, Taffennas, Tasueno...
Pretpostavlja se potječe od keltske riječi -tavan, koja je značila deblo.

Posljednji burgundski kralj 999. Rudolf III poklonio je 999. Baselskoj biskupiji Opatiju Moutier-Grandval 
sa svim njezinim domenama, među kojima je bio i Tavannes. Kad je Rudolf III umro 1032. Kneževina-biskupija Basel postala 
je dio Svetog Rimskog Carstva. Tako je Tavannes narednih 760 godina sve do 1792. bio feud grofova Tava, čiji je grb koristio od 13. vijeka.

Reformacija je zahvatila Tavannes 1530. koji je odtad pretežno protestanski.

U vrijeme Francuske revolucije vojska Prve Francuske Republike okupirala je 1797. 
Kneževinu-biskupiju Basel i Tavannes, koji dotad nije imao lokalnu samoupravu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Tavannes in Arrondissement administratif Jura bernois (Bern)*" (engleski). City population. Pristupljeno 28.10.2022.
2. 1 2 3 4  „*Historique*" (francuski). Municipalité de Tavannes. Pristupljeno 02.11.2022.

Vanjske veze
------------

***Tavannes*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Municipalité de Tavannes* (službene stranice) ()
**Püssi** (njemački: *Neu-Isenhof)*) je grad od 863 stanovnika u srcu zone poznate kao veliko nalazište uljnih škriljavaca.

Geografske karakteristike
-------------------------

Püssi se nalazi u Okrugu Ida-Viru, udaljen desetak km od Finskog zaljeva i 18 km od svog nekadašnjeg administrativnog centra Kohtla-Järve, sa kojim je bio spojen u jedinstveni grad sve do 1993.

Prostire se na trasi željezničke pruge Tallinn-Narva, između rijeke Purtse na istoku i riječice -Kohtla na zapadu.

Historija
---------

Stara zatvorena termoelektrana
Püssi je prvi put dokumentiran 1472. kao lokalitet na feudu *Neu-Isenhof*, pod imenom - *Püssz*. 
Naselje je počelo izrastati pored željezničke stanice podignute dvadesetih prošlog vijeka.

U početku se glavna aktivnost stanovnika svodila na transport i bazičnu obradu drva. Krajem 1930-ih podignuta je termoelektrana, koja je radila od 1937. do 1973. Nakon tog je 1974. jugoistočno od centra grada otvoren kamenolom (dnevni kop) uljnih škriljavaca -*Oktoobri*.

Püssi je postao općina 1954. a status grada dobio je 1993.

Nakon raspada socijalisičke ekonomije, porastao je broj nezaposlenih, pa se smanjio i broj stanovnika. Püssi je 1989. imao 2532 stanovnika, 
2010 -1802, a danas samo 863.

Privreda
--------

Danas je najveći poslodavac drvnoprerađivačka firma *AS Repo Vabrikud* podignuta još za 
Estonske Sovjetske Socijalističke Republike - 1974. koja proizvodi ivericu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*Estonia: Counties, Cities and Towns*" (engleski). City population. Pristupljeno 24.09. 2021.
2. 1 2 3 4 5 6  „Püssi" (estonski). Eesti Entsüklopeedia. Pristupljeno 24.09. 2021.

Vanjske veze
------------

***Püssi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Püssi Linnavalitsus* (službene stranice) ()

| * p
* r
* u
Gradovi u Estoniji |
| --- |
| 
* Abja-Paluoja
* Antsla
* Elva
* Haapsalu
* Jõgeva
* Jõhvi
* Kallaste
* Kärdla
* Karksi-Nuia
* Kehra
* Keila
* Kilingi-Nõmme
* Kiviõli
* Kohtla-Järve
* Kunda
* Kuressaare
* Lihula
* Loksa
* Maardu
* Mõisaküla
* Mustvee
* Narva
* Narva-Jõesuu
* Otepää
* Paide
* Paldiski
* Pärnu
* Põltsamaa
* Põlva
* Püssi
* Rakvere
* Räpina
* Rapla
* Saue
* Sillamäe
* Sindi
* Suure-Jaani
* Tallinn
* Tamsalu
* Tapa
* Tartu
* Tõrva
* Türi
* Valga
* Viljandi
* Võhma
* Võru

 | Coat of arms of Estonia |
| Jaanilinn (Ivangorod) i Petseri (Pečori) anektirani su od strane Sovjetskog Saveza 1945. godine te su danas dio Rusije. |
Scena u kojoj britanski vojnik prenosi ranjenog suborca, jedan od najpoznatijih prizora iz filma.
***The Battle of the Somme*** (sh. *Bitka na Sommi*) je britanski crno-bijeli nijemi dokumentarni film snimljen 1916. godine u produkciji konzorcija filmskih kompanija pod pokroviteljskom Ministarstva rata. Film prikazuje veliku bitku na Sommi koja je još uvijek trajala kada se film pojavio u kinima. Sastoji se od pet dijelova, koji prikazuju pripreme za bitku, njen prvi dan i neposredne posljedice. Film je snimljen prvenstveno u propagandne svrhe, pa su neke od "problematičnih" scena izbačene u montaži, a neke rekonstruirane u pozadini fronte; usprkos toga je na prilično realističan način prikazao događaje na bojištu, uključujući prizore velikog broja ubijenih i ranjenih vojnika. Film je imao izuzetnu gledanost te se smatra jednim od komercijalno nauspješnijih u historiji britanske kinematografije; osim u Britaniji je prikazan i u zemljama Commonwealtha, savezničkim i neutralnim državama. Godine 1917. je snimljen njegov "nastavak" *The Battle of the Ancre and the Advance of Tanks*. koji prikazuje kasniju fazu bitke.

Godine 1920. su kopije predane Imperijalnom ratnom muzeju, zbog čega se smatra jednim od najbolje sačuvanih filmova iz doba prvog svjetskog rata. Njegovi dijelovi su često korišteni za dokumentarne filmove i TV-serije posvećene prvom svjetskom ratu, među kojima se najviše ističe *The Great War* iz 1964. godine.

Izvori
------

Literatura
----------

* 
* Smither, Roger (2002). „'Watch the Picture Carefully, and See If You Can Identify Anyone': Recognition in Factual Film of the First World War Period". *Film History* **14** (3/4): 390–404. JSTOR 3815439.
* McKernan, Luke (2002). „Propaganda, Patriotism and Profit: Charles Urban and British Official War Films in America during the First World War". *Film History* **14** (3/4): 369–389. JSTOR 3815438.
* Smither, Roger (1993). „"A Wonderful Idea of the Fighting": The question of fakes in 'The Battle of the Somme'". *Historical Journal of Film, Radio and Television* **13** (2): 149–168.
* Tookey, Chris and Walsh, David (20 October 2006) *The Film Programme'* RealPlayer Audio interview from 14:38. BBC Radio 4. Accessed 27 October 2010.

***The Battle of the Somme*** na Wikimedijinoj ostavi

Vanjske veze
------------

* Authenticity of *The Battle of the Somme* Arhivirano 2012-11-06 na Wayback Machine-u
* *The Battle of the Somme* na sajtu IMDb
* Battle of the Somme  the complete film at YouTube

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316974150
* LCCN: no99080852
* GND: 7673300-2

 |
**Uusikaupunki** (švedski: *Nystad*) je grad i općina na jugozapadu Finske od 15,567 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Uusikaupunki leži u Regiji Prava Finska, duž obale Baltičkog mora, udaljen 70 km sjeverozapadno od administrativnog centra regije Turkua.

Historija
---------

Današnji Uusikaupunki osnovao je švedski kralj Gustav Adolf 19. aprila 1617. pod imenom Novigrad - Nystad.
Pod tim imenom ušao je u evropsku historiju kad je u njemu 1721. potpisan Ništatski mir, kojim je završen Veliki sjeverni rat.

Uusikaupunki je grad u kom je proradila prva finska tvornica stakla, ali i grad koji je dvaput izgorio gotovo do temelja, ali se oba puta obnovio.

Uusikaupunki ima slavnu pomorsku historiju, tokom 19. vijeka imao je drugu najveću flotu u Finskoj, danas se dokumenti iz tog vremena mogu vidjeti u lokalnom pomorskom muzeju.

Znamenitosti i atrakcije
------------------------

Historijski centar grada poznat je po brojnim drvenim kućama iz 19. vijeka, i crkvama od kojih je najstarija podignuta u 15. vijeku, a najnovija 1863.

Velika atrakcija grada je park vjetrenjača Myllymäki.

Privreda
--------

Uusikaupunki je centar finske automobilske industrije to je tvornica - Valmet koja je od 1960. proizvela više od milijun automobila u koperaciji sa poznatim proizvođačima Opel, Lada, Saab, a danas je to Porsche.
Pored tog u Uusikaupunkiju radi petrokemijska tvornica i brodogradilište uz nekoliko drugih manjih poduzeća koja se bave preradom ribe.

Za privredu grada značajna je i luka sa stalnim brodskim vezama prema Švedskoj i Njemačkoj.

Gradovi prijatelji
------------------

* Estonija, Antsla
* Danska, Općina Haderslev
* Rusija, Veliki Novgorod
* Norveška, Sandefjord
* Mađarska, Szentendre
* Švedska, Varberg

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Finland: Southwest Finland" (engleski). City population. Pristupljeno 28. 11. 2015.
2. 1 2 3 4  „Business" (engleski). Uusikaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-31. Pristupljeno 30. 11. 2015.
3. 1 2  „Business" (engleski). Uusikaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-05. Pristupljeno 30. 11. 2015.
4. 1 2 3 4 5  „History" (engleski). Uusikaupunki. Arhivirano iz originala na datum 2016-03-05. Pristupljeno 30. 11. 2015.

Vanjske veze
------------

***Uusikaupunki*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Općine Uusikaupunki* Arhivirano 2015-11-30 na Wayback Machine-u ()
*Za ostale upotrebe, v. Hiawatha (razvrstavanje).*

*Hiawatha i Minnehaha*, skulptura Jacoba Fieldea kraj Minnehaha Fallsa u Minneapolisu.
***The Song of Hiawatha*** (doslovno: Pjesma o Hiawathi) je ep koga je 1855. napisao američki književnik Henry Wadsworth Longfellow. Njegova radnja, čiji je protagonist legedarni indijanski poglavica, se temelji na legendama Ojibwea (Chippewa, Anishinaabeg) i drugim etnografskim materijalima koje je u *Algic Researches* i drugim spisima prikupio Henry Rowe Schoolcraft.. Naslovni protagonist se zove Hiawatha, ali u stvarnosti nema gotovo nikakve historijske veze s polulegendarnim osnivačem Irokeške konfederacije. Ep je doživio ogroman uspjeh, i u mnogo čemu uticao na prikaz Indijanaca u američkoj i zapadnoj kulturi od 19. vijeka nadalje.

Između 1898. i 1900. kompozitor Samuel Coleridge-Taylor je napisao tri kantate inspirirane Longfellowljevim epom, a koje čine trilogiju *Song of Hiawatha*.

Eksterni linkovi
----------------

***The Song of Hiawatha*** na Wikimedijinoj ostavi

* The Song of Hiawatha
* Unabridged audiobook at LibriVox
* 2 short radio segments of Linen's writing from **California Legacy Project Radio Anthology** (scripts and audio) including *San Francisco (in imitation of Hiawatha)*. Arhivirano 2012-02-19 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 186175693
* LCCN: no2008088430
* GND: 4529225-5
* SUDOC: 192075888
* BNF: cb12553594m (podaci)
* NLA: 35312178

 |
**Houegbadja** (alternativno i **Wegbaja** ili **Aho**) bio je prvi službeni kralj Dahomeja i prema predaji formalni utemeljitelj Kraljevstva Dahomej, a vladao je od 1645. do 1685. godine. Houegbadja je bio sin vladara Dakodonoua i naslijedio je prijestolje nakon očeve smrti 1645. godine. 

Prema usmenoj predaji naroda Fon, Houegbadja inicijalno nije imao dobre odnose sa svojim ocem (prema nekim teorijama mu je bio u usvojeni sin), nakon što je napravio dijete lokalnoj ženi imena Adanon, koja je bila obećana njegovom ocu. Bijesan, Dakodonou je razbaštinio Houegbadju i nisu se pomirili sve dok Houegbadja kasnije nije pobijedio Dakodonouovog snažnog rivala, nakon čega ga je otac imenovao prijestolonasljednikom. Kada je Dakodonou umro 1645. godine, Houegbadja je preuzeo prijestolje i formalno utemeljio Kraljevstvo Dahomej. Houegbadja se danas smatra velikim reformatorom te se vjeruje da je postavio temelje dahomejske monarhije, iako je vjerojatno da sve te elemente nije uspostavio sam; dovršio je izgradnju kraljevske palače, uveo poreze i izvršio prve ekspanzije Dahomeja na obližnja područja.

Tokom ceremonije godišnjih običaja, Houegbadja je službeno okrunjen i priznat kao prvi kralj Dahomeja. Nakon četrdeset godina vladavine, godine 1685. naslijedio ga je njegov najstariji sin, Akaba.

Literatura
----------

* « Oueckbadia (1650-1680) » (Victor-Louis Maire, *Dahomey : Abomey, décembre 1893 – Hyères, décembre 1903*, A. Cariage, Besançon, 1905, p. 19-20, en ligne sur Gallica)

|  |
| --- |
| Houegbadja **dinastija Aladaxonou****Rođen/a:** *nepoznato*    **Umro/la:** 1685.   |
| Kraljevske titule |
| Prethodi:**Dakodonou** | **Kralj Dahomeja**1645. – 1685. | Slijedi:**Akaba** |

| * p
* r
* u
Kraljevi Dahomeja |
| --- |
| Vladari Dahomeja(u Abomeyu) | 
* Gangnihessou (cca. 1600. – cca. 1620.)
* Dakodonou (cca. 1620. – 1645.)

 |
| Kraljevstvo Dahomej | 
* Houegbadja (1645. – 1685.)
* Akaba (1685. – 1716.)
* Hangbè (1716. – 1718.)
* Agaja (1718. – 1740.)
* Tegbessou (1740. – 1774.)
* Kpengla (1774. – 1789.)
* Agonglo (1789. – 1797.)
* Adandozan (1797. – 1818.)
* Ghézo (1818. – 1858.)
* Glélé (1858. – 1889.)
* Béhanzin (1889. – 1894.)
* *Agoli-Agbo* (1894. – 1900.)

 |
Savet za ljudska prava Ujedinjenih nacija.
**Savet za ljudska prava Ujedinjenih nacija** (HRC) je međuvladin organ u okviru sistema Ujedinjenih nacija. HRC je naslednik Komisije za ljudska prava Ujedinjenih nacija (HCR, ovde CHR), i podorgan Generalne skupštine Ujedinjenih nacija. Savet blisko sarađuje sa Kancelarijom Visokog komesara za ljudska prava (OHCHR) i izvršava *posebne procedure* Ujedinjenih nacija.

Generalna skupština je osnovala HRC usvajanjem rezolucije (A/RES/60/251) 15. marta 2006, u cilju zamene prethodnog CHR-a, koji je bio veoma kritikovan jer je dozvoljavao članstvo zemljama sa slabom reputacijom u pogledu ljudskih prava.

Generalni sekretar Ban Ki Mun i bivši visoki komesar za ljudska prava Meri Robinson su kritikovali Savet za delovanje u skladu sa političkim interesima suprotno ljudskim pravima. Tačnije, generalni sekretari Kofi Anan i Ban Ki Mun, predsednica Saveta Doru Kostea, Evropska unija, Kanada i SAD optužile su Savet za nesrazmerno fokusiranje na izraelsko-palestinski sukob. Sjedinjene Države su bojkotovali Savet za vreme Džordža V. Buša, ali su promenile stav tokom Obamine administracije.

Struktura
---------

Članovi Generalne skupštine biraju četrdeset i sedam članova koji zasedaju HRC-om. Mandat svakog člana je tri godine, a nijedan član na može da ima više od dva uzastopna mandata. Mandati su raspoređeni po regionalnim grupama UN-a i to: 13 mesta za Afriku, 13 za Aziju, 6 za istočnu Evropu, 8 za Latinsku Ameriku i Karibe i 7 za zapadnu Evrope i ostale grupe. Prethodno je CHR imao članstvo od 53 člana koje je birao Ekonomski i socijalni savet (ECOSOC) većinskim izborom prisutnh i sa pravom glasa. Članovi Saveta prolaze novi univerzalni mehanizam za preispitivanje tokom svog mandata članstva. Generalna skupština može da suspenduje prava i privilegije bilo kog člana Saveta za kojeg je utrvđeno uporno i sistematsko kršenje ljudskih prava u vreme svog mandata. Proces suspenzije zahteva dvotrećinsku većinu glasova od strane Generalne skupštine. Rezolucija o osnivanju HRC navodi da će se „članovi izabrani u Savet pridržavati najviših standarda u promociji i zaštiti ljudskih prava."

Povezano
--------

* Ljudska prava

Vanjske veze
------------

***Savet za ljudska prava Organizacije ujedinjenih nacija*** na Wikimedijinoj ostavi

* Savet za ljudska prava UN-a
Katalog s izložbe
**Tradicionalna kultura Srba u Srpskoj krajini i u Hrvatskoj**, naziv izložbe koju je 2000. godine pripremio i postavio Etnografski muzej u Beogradu te naslov studijskog kataloga koji je pratio tu izložbu i koji je objavljen na 216 stranica formata 21 x 21 cm u tiražu od 500 primjeraka.

Izložba
-------

Izložba je organizovana radi upoznavanja šire javnosti s tradicionalnom baštinom kao i njegovanjem i čuvanjem kulturnog i nacionalnog identiteta Srba iz Dalmacije, Like, Gorskog kotara, Korduna, Banije, Žumberka, Slavonije, zapadnog Srema i Baranje.

Na toj je izložbi prikazan etnografski materijal iz 19. i 20. stoljeća koji osvjetljava privredne odlike, razvoj kuća i stanovanja, karakteristike tekstilne radinosti i odijevanja, kao i neka izrazita društvena i duhovna obilježja. Izloženi materijal ne pruža samo sliku narodnog života i kulture u 19. i 20. stoljeću, nego dokumentovano ukazuje na višestoljetno postojanje i kulturu Srba na prostoru Hrvatske.

Katalog
-------

U studijskom katalogu, s mnoštvom crteža te crnobijelih i fotografija u boji, objavljeni su sljedeći tekstovi: 

* dr. Đorđe Janković: *"Srednjovjekovna kultura Srba na granici prema zapadnoj Evropi"*,
* Andrej Vujnović: *"Kratak pregled istorije Srba na području današnje Republike Hrvatske"*,
* mr Slobodan Mileusnić: *"Kratak pregled istorije Srpske pravoslavne crkve na tlu Krajine i Hrvatske"*,
* dr. Jovan Ilić: *"Broj i teritorijalni razmeštaj Srba u Srpskoj krajini i Hrvatskoj. Izgon Srba iz tih prostora"*,
* Velibor Stojaković: *"Odlike tradicionalne privrede kod Srba u Hrvatskoj, Slavoniji i Dalmaciji od kraja XVIII do početka XX veka"*,
* Zoran Rodić: *"Razvoj kuće i stanovanja na srpskim etničkim prostorima u Krajini i Hrvatskoj"*,
* dr. Bratislava Vladić-Krstić: *"tekstilna radinost Srba u Srpskoj krajini i Hrvatskoj"*,
* Vjera Medić: *"Srpska narodna nošnja u Dalmaciji, Lici, baniji i Kordunu"*,
* Vera Šarac-Momčilović: *"Srpske narodne nošnje u Slavoniji, Baranji i zapadnom Sremu"*,
* mr. Slavica Garonja-Radovanac: *"Narodna književnost Srba sa Vojne krajine / Srba iz Hrvatske"*.

Izložbu su pripremili dr. Branislava Vladić-Krstić, Zora Rodić, Velibor Stojaković, Vera Momčilović-Šarac i Vjera Medić, dok je studijski katalog uredila Jasna Bjeladinović-Jergić

Slike iz Baranje
----------------

U katalogu su objavljene i četiri fotografije iz Baranje:

* "Stupa i trlica za lan i konoplju; Kneževi Vinogradi - Beli Manastir (Baranja); 1929. godina Foto: P. Ž. Petrović" (str. 102)
* "Ćilim iverani; Baranja; XIX vek" (138)
* "Momačka nošnja iz Popovca; Beli Manastir, Baranja; inv. br. 15114" (str. 187)
* "Ženska nošnja iz Popovca; Beli Manastir, Baranja; 1935. godina; snimio M. S. Vlahović, inv. br. 15116." (str. 194)
***Transport z raje*** (sh. *Transport iz raja*) je čehoslovački crno-bijeli igrani film snimljen 1963. godine u režiji Zbyneka Brynycha. Po žanru je drama, a temelji se na istoimenoj priči Arnosta Lustiga. Radnja se događa u posljednjih godinu dana Drugog svjetskog rata u logoru Theresienstadt, koga su nacisti zamislili kao logor kojim će svjetskoj javnosti demonstrirati svoju navodnu humanost i tako je zavarati o svojoj politici Konačnog rješenja. Protagonisti su logoraši prisiljeni sudjelovati u šaradi koja uključuje dokumentarni film, ali i suočeni s brutalnom odmazdom, kada nacisti, reagirajući na simbolički čin otpora, odluče veliki broj njih "deportirati" u logor smrti Auschwitz. *Transport iz raja* je bio prikazan na filmskom festivalu u Locarnu gdje je osvojio Zlatni leopard. Često se navodi da je zbog tada nekonvencionalnih tehnika naracije i stila bio preteča, odnosno prvo ostvarenje tzv. čehoslovačkog novog vala.

Vanjske veze
------------

* *Transport iz raja* na Kinoboxu.cz ()
* *Transport iz raja* na sajtu IMDb
* Záznam na cine-holocaust.de Arhivirano 2006-03-10 na Wayback Machine-u (anglicky)
* Rozhovor s Iljou Prachařem o Brynychovi a filmu[*mrtav link*]
* Fdb.cz

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 241910751
* GND: 7842585-2
* BNF: cb17035490v (podaci)

 |
**South Lakeland** (prevedeno *Južna jezerska zemlja*) je distrikt na sjeverozapadu Engleske od 103,454 stanovnika.

Administrativni centar distrikta je grad Kendal koji ima 28,958 stanovnika.

Geografske karakteristike
-------------------------

Distrikt se prostire na jugu Grofovije Cumbria, sve do plitkog Zaljeva Morecambe u Irskom moru, koji mu je južna granica.

South Lakeland je uglavnom brdovit kraj, popularan među izletnicima. Centralni dio South Lakelanda je niži, to je kraj brdskih livada i plodnih dolina rijeka Kent i Lune. Po višem zapadu i istoku leže dijelovi nacionalnih parkova Lake District i Yorkshire Dales, tu se brda penju od 450 do 900 metara nadmorske visine.

U jednoj od uskih dolina leži najveće britansko slatkovodno jezero Windermere.
Yorkshire Dales je valovita močvarna visoravan crnih bara. Ovčarstvo i govedarstvo prevladava po svim brdima, a uzgoj zob i krmnog bilja po dolinama.
Gradovi Kendal i Ulverston su lokalni centri lake i prehrambene industrije, a Windermere, Grasmere i Coniston su ljetovališta u Lake Districtu.

Neka područja zapadno od Jezera Windermere su pošumljena crnogoričnim šumama.

Historija
---------

Distrikt South Lakeland osnovan je - 1974. nakon donošenja zakona o lokalnoj upravi 1972. ujedinjenjem dotadašnjih devet administrativnih jedinica.

Zapadni dio distrikta sjeverno od Jezera Windermere, nekad je bio dio historijske grofovije Lancashire. Istočni dio uključujući brda Penninesa i Yorkshire Dales, bio je dio historijskog Yorkshira, a centralni dio sa gradom Kendal, pripadao je historijskoj Grofoviji Westmorland.

Romantičarski pjesnik William Wordsworth i književnica za djecu Beatrix Potter svoju kreativnu inspiraciju pronašli su u prirodi South Lakelanda.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „South Lakeland (District, Cumbria)" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 01. 2017.
2. ↑  „United Kingdom: North West England" (engleski). City population. Pristupljeno 15. 01. 2017.
3. 1 2 3 4 5 6 7 8  „*South Lakeland*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 15. 01. 2017.

Vanjske veze
------------

***South Lakeland*** na Wikimedijinoj ostavi

* South Lakeland District Council Arhivirano 2013-04-30 na Wayback Machine-u ()
Koordinate: 41° 16′ 34" SGŠ, 22° 34′ 23" IGD
**Kazandol** (mak. *Казандол*, tur. *Kızıldoğan*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Kazandol je naselje u okviru opštine Valandovo.

Prirodni uslovi
---------------

Kazandol je smešten u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Valandova, naselje je udaljeno 7 kilometara južno.

Naselje Kazandol se nalazi u istorijskoj oblasti Bojmija. Naselje je položeno u na brdima istočno od doline Vardara, na približno 370 metara nadmorske visine. 

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Dedelija je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 147 stanovnika. Po popisu iz 1994. godine naselje je imalo 151 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su Turci.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je islam.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.valandovo.gov.mk Zvanična stranica opštine Valandovo

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Valandovo |
| --- |
| **Valandovo** • 
Ajranlija • 
Arazlija • 
Bajrambos • 
Balinci • 
Baraklija • 
Bašalija • 
Bašibos • 
Brajkovci • 
Buluntulija • 
Vejselija • 
Gradec • 
Grčište • 
Dedeli • 
Đulelija • 
Josifovo • 
Kazandol • 
Kočulija • 
Marvinci • 
Pirava • 
Plavuš • 
Prsten • 
Rabrovo • 
Sobrija • 
Tatarlija • 
Terzelija • 
Udovo • 
Čalaklija • 
Čestevo |  |
***Tri muškarca Melite Žganjer*** hrvatska je komedija iz 1998. godine koju je napisala i režirala Snježana Tribuson. Glavne uloge tumače Mirjana Rogina, Goran Navojec, Suzana Nikolić, Sanja Vejnović, Ena Begović, Filip Šovagović i Ivo Gregurević. Radnja se odvija oko stidljive, debeljuškaste naslovne junakinje koja ima ljubavnih problema te razmišlja o trojici muškaraca koji bi mogli biti potencijalni kandidati za njenog ljubavnika.

Festival igranog filma u Puli nagradio je film sa Zlatnom arenom za scenarij, scenografiju, montažu, epizodnu žensku (S. Nikolić) te epizodnu mušku ulogu (I. Gregurević), kao i nagradu kritike Oktavijan, a Mirjana Rogina dobila je nagradu Breza za najbolje debitantsko ostvarenje.

Radnja
------

Melita je stidljiva i debeljuškasta slastičarka koja obožava tv sapunicu *Robinja ljubavi* ali privatno nikako nema sreće u ljubavi. Dostavljaču kolača Janku, povučenom zbog problema s mucanjem, Melita se sviđa, ali je previše smušen da napravi prvi korak. Uz pomoć prijateljica, Melita će okušati sreću s policajcem Jurom, ali je on samo prihvaća jer ga je žena izbacila iz stana te želi negdje prespavati. Ubrzo se javlja i treći kandidat: u grad na koprodukcijsko snimanje dolazi Juan iz *Robinje ljubavi*, dok Janko planira popraviti loš dojam.

Glavne uloge
------------

* Mirjana Rogina - Melita Žganjer
* Goran Navojec - Janko
* Sanja Vejnović - Eva
* Filip Šovagović - Juan
* Suzana Nikolić - Višnja
* Ivo Gregurević - Jura
* Ljubomir Kerekeš - Zec
* Ena Begović - Maria

Kritike
-------

> *Melita Žganjer* izrazito je urbana komedija, čiji operetski, kičasti štih podsjeća na filmove Pedra Almodovara ili, u našem podneblju, Kreše Golika. Melitinim karakterom određen je fin, šarmantan i ugodan ton filma, s tim da su pojedine scene naprosto urnebesno smiješne, posebno u dijelovima gdje Snježana Tribuson režira sapunicu...pravi su junaci nevjerojatni Ivo Gregurović koji pokazuje da ima smisla i za izrazite komedije (scena zavođenja Melite na autobusnoj stanici i njezinoga sna u kojem on kesi umjetne snježnobijele zube su antologijske) i Filip Šovagović koji je ulogom hirovite zvijezde, zapravo jednoga neotesanoga klipana, napravio posao vrijedan bilo kojega svjetskoga filma.
> 
> – Arsen Oremović

Izvori
------

1. ↑  „Hrvatski filmski arhiv: Popis hrvatskih dugometražnih filmova 1944. - 2006.". Arhivirano iz originala na datum 2011-01-05. Pristupljeno 2013-11-16.
2. ↑  „Tri muškarca Melite Žganjer". Filmski leksikon. 2003.
3. ↑  Ilinčić, Oremović & Heidl 1999, str. 112-113

Literatura
----------

* Ilinčić, Dražen; Oremović, Arsen; Heidl, Janko (1999). *Kino i video vodič '99*. Zagreb: Večernji list. ISBN 9789539770202.

Vanjske poveznice
-----------------

* *Tri muškarca Melite Žganjer* na Internet Movie Databaseu
Rezultati pretraživanja za »lunar eclipse« na web search engineu za slike.
**Web search engine** [wɛb sɜːt͡ʃ ˈɛndʒɪn] (od engl. *web*: mreža + *search engine*: stroj za pretraživanje), softverski sistem dizajniran za pretraživanje informacija na World Wide Webu. Katkad se za nj upotrebljavaju još nazivi *web tražilica* i *web pretraživač*, posljednje često istovremeno za web browser. Rezultati pretraživanja općenito su predstavljeni linijom rezultatâ, odnosno stranicama tražilice s rezultatima ili SERP-ovima (akr. od engl. *search engine results page*). Informacije mogu biti mješavina web stranica, slika i drugih tipova datoteka. Neke tražilice često kopaju podatke dostupne u bazama podataka ili otvorenim direktorijima. Za razliku od web direktorijâ, koje održavaju tek humani urednici, tražilice također održavaju informacije u realnom vremenu tako što pokreću algoritam na web crawleru.

Najpoznatiji današnji web search engine jest Google Search, a od drugih su poznati Yahoo! Search i Bing.

Historija
---------

Same internetske tražilice postojale su prije debija weba u decembru 1990. Pretraživanje korisnika WHOIS postoji od 1982. a mnogomrežno pretraživanje korisnika Knowbot Information Service (KIS) prvi put je implementirano 1989. Prva dobro dokumentirana tražilica koja je pretraživala sadržajne datoteke, prije svega datoteke FTP-a, bio je Archie, koji je debitirao 10. septembra 1990.

Vidi još
--------

* najpopularnije internetske tražilice
* usporedba web tražilica
* dohvaćanje informacija
* lista tražilica
* question answering
	+ Quora
	+ True Knowledge
	+ Wolfram Alpha
* Googleov efekt
* upotreba web tražilica u bibliotekama
* semantički web
* spell checker
* alati za razvoj weba
* efekt manipulacije tražilicom

Eksterni linkovi
----------------

***Veb-pretraživač*** na Wikimedijinoj ostavi

* tražilice Arhivirano 2015-11-25 na Wayback Machine-u na DMOZ-u
**Village-Neuf** (njemački: *Neudorf*) prevedeno *Novo selo* je općina od 4,421 stanovnika na istoku Francuske u Deparmanu Haut-Rhin.

Geografske karakteristike
-------------------------

Village-Neuf se prostire pored Rajne, na mjestu gdje počinje Veliki alzaški kanal i most Palmrain koji povezuje južni dio Deparmana Haut-Rhin sa Baden-Badenom.
Nalazi se u srcu aglomeracije Tromeđa (*Trois Frontières*), 3 km od švicarskog Basela i manje od 10 km od njemačkog Lörracha.

Odličan geografski položaj dopunjen je blizinom glavnih prometnica (autoput A35 na francuskoj i A5 na njemačkoj strani), EuroAirport, Basel-Mulhouse-Freiburg u Saint-Louisu, željeznička pruga Basel-Strasbourg i luka Huningue na Rajni.

Historija
---------

Karta Novog sela
Village-Neuf je nastao dekretom kralja Louisa XIV 1684. nakon Westfalskog mira i francuske aneksije Alzasa. Tim dekretom dozvoljeno je stanovnicima sela *Grand-Huningue*, da se nasele na teritoriju smještenom sjeverno od fortifikacije koju je izgradio Vauban, da se i fizički zaposjedne prostor između fortifikacije i grada Basela.

Novi stanovnici nastanili su se na bivšem otoku u Rajni, prvo krštenom kao *Bourg Neuf d'Aoust*, a nakon tog 1704. - *Village-Neuf*.

Sve do 1928. bio je selo u kom su se stanovnici uglavnom bavili povrtlarstvom, ono je zamrlo tek krajem 1960-ih.

Tad su počeli radovi na Velikog alzaškom kanalu izgradnom ustave na Rajni kod Village-Neufa. Ta ustava sa 5 zapornica od po 30 m, razdvaja vode Rajne na dva dijela, na novi i širi i dublji Alzaški kanal i staro uže i pliće korito Rajne.

Industrijski razvoj zahvatio je općinu 1970-ih, tako da industrija danas zapošljava oko 800 ljudi.

Village-Neuf je od 2017. član Aglomeracije Saint-Louis, koja okuplja 40 općina i mjesta po Alzasu. Ona se uglavnom bavi suradnjom u obrazovanju, sportu i turizmu.

Pobratimski gradovi
-------------------

Village-Neuf ima ugovore o pobratimstvu sa gradovima;

* Njemačka Lörrach, Njemačka
* Francuska Geaune, Francuska

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Village-Neuf in Mulhouse (Haut-Rhin)*" (engleski). City population. Pristupljeno 03.10.2022.
2. 1 2  „*Situation géographique*" (francuski). Village-Neuf. Pristupljeno 02.10.2022.
3. 1 2  „*Fondation de Village-Neuf*" (francuski). Village-Neuf. Pristupljeno 03.10.2022.
4. 1 2  „*Présentation en allemand*" (njemački). Village-Neuf. Pristupljeno 03.10.2022.
5. ↑  „*Grand Canal d’Alsace waterway, France*" (engleski). Encyclopaedia Britannica.. Pristupljeno 03.10.2022.
6. ↑  „*Présentation*" (francuski). Village-Neuf. Pristupljeno 03.10.2022.
7. ↑  „*La municipalité*" (francuski). Village-Neuf. Pristupljeno 03.10.2022.

Vanjske veze
------------

***Village-Neuf*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Village-Neuf* (službene stranice) ()
***The Clansman: An Historical Romance of the Ku Klux Klan*** (sh. *Čovjek iz Klana: Historijska romansa Ku Klux Klana*) je historijski roman američkog književnika i publicista Thomasa F. Dixona Juniora objavljen 1905. godine. Predstavlja drugi dio trilogije posvećen Rekonstrukciji američkog Juga nakon poraza u građanskom ratu. U njemu je Dixon taj period predstavio kao pokušaj republikanskih sjevernjaka da silom nametnu vlast demokratskim Južnjacima koristeći mase bivših crnih robova kao kolaboracioniste, a Ku Klux Klan kao svojevrsni pokret otpora koji je uspio osujetiti taj plan. Roman je izazvao veliku pažnju, ali i kontroverze u američkoj javnosti; često se navodi kao svojevrsni antipod *Čiča Tomine kolibe* Harriet Beecher Stowe, s obzirom na njegov rasistički opis crnih Amerikanaca kao i veličanje predratnog Juga. Dixon je roman odmah adaptirao u kazališni komad koji je stekao veliku popularnost ne samo na Jugu, nego i na Sjeveru te potakao ponovno osnivanje Ku Klux Klana, koji je do 1920-ih postao jedna od najuticajnijih organizacija u SAD. Današnjim generacijama je najpoznatiji kao podloga za drugi dio znamenitog, ali kontroverznog filma *Rađanje nacije* iz 1915. godine.

V. također
----------

* Paljenje križa, prvi put kao običaj KKK prikazan u romanu
* Izgubljena stvar Konfederacije

Vanjske veze
------------

* Full Text with Illustrations
* Full book at Google Book search
***Two Down and One to Go*** (sh. *Dva gotova i jedan preostao*) je američki crno-bijeli kratki dokumentarni film snimljen 1945. godine u režiji Franka Capre. Napravljen je za vrijeme Drugog svjetskog rata po narudžbi američke vlade u propagandne svrhe, a premijeru je imao neposredno nakon kapitulacije Njemačke, odnosno završetka rata u Evropi. Osim što je gledatelje i sam svojim naslovom podsjećao na tu činjenicu ("dva" su se odnosila na Benita Mussolinija i Adolfa Hitlera, vođe fašističke Italije i nacističke Njemačke, koji su poraženi i izbačeni rata), nastojao ih podsjetiti da još uvijek nije završen rat na Pacifiku, odnosno da se SAD moraju konačno obračunati sa militarističkim Japanom. Film je svojim sadržajem također nastojao opravdati, u dijelu američke javnosti tada još kontroverznu, odluku da se rat prvo završi u Evropi, a ne na Pacifiku. U tu su se svrhu koristile animacije ali i naracija načelnika Generalštaba Georgea Marshalla.

Vanjske veze
------------

* *Two Down and One to Go* na sajtu IMDb
* Complete film na YouTube
**ResearcherID** je sistem za identifikaciju znanstvenih autora. Sistem je u januaru 2008. predstavila korporacija Thomson Reuters.

Ovaj jedinstveni identifikator ima za cilj rješavanje problema identifikacije autora i ispravnog pripisivanja djela. U znanstvenoj i akademskoj literaturi uobičajeno je navesti ime, prezime i inicijale autora članka. Ponekad, međutim, postoje autori s istim imenom, s istim inicijalima, ili časopis pogrešno napiše ime, što rezultira s nekoliko imena za istog autora ili istim imenom za različite autore.

Istraživači mogu koristiti ResearcherID kao svjedočanstvo za svoje objavljene radove i mogu korektno povezati svoj jedinstveni i trajni broj ResearcherID sa svojim radovima. Na taj način oni također mogu ažurirati svoju listu publikacija na internetu.
Kombinirana upotreba Digitalnog identifikatora objekta (DOI) s ResearcherID omogućuje jedinstvenu povezanost autora i istraživačkih članaka. Može se koristiti za povezivanje istraživača s registriranim ispitivanjima ili za identificiranje kolega i suradnika u istom polju istraživanja.

U aprilu 2019. godine ResearcherID je integriran s Publonsom, platformom u vlasništvu Clarivate Analytics, gdje istraživači mogu pratiti svoje publikacije, aktivnosti recenziranja i radove uređivanja časopisa. S ResearcherID-om sada smještenim na Publonsu istraživači mogu dobiti obuhvatniji pregled svojih rezultata istraživanja i doprinosa na jednom mjestu. To je posebno važno za istraživače u područjima koja pretežno koriste recenzirane konferencijske članke (računalne znanosti ) ili u područjima koja se bave izdavanjem knjiga i poglavlja u knjigama (humanističke znanosti i discipline u društvenim znanostima).

ResearcherID i Publons također su integrirani s Web of Science i ORCID, omogućujući razmjenu podataka između tih baza podataka.

ResearcherID su kritizirani kao komercijalni i vlasnički, ali i pohvaljeni kao "inicijativa koja se bavi zajedničkim problemom pogrešne identifikacije autora".

Vidi još
--------

* Hrvatska znanstvena bibliografija (CROSBI)
* Tko je tko u hrvatskoj znanosti
* Open Researcher and Contributor ID (ORCID)
* ResearchGate
* Google Scholar
* Virtualna međunarodna normativna datoteka (VIAF)
* Međunarodni standardni broj imena (ISNI)
* Bibliotečna klasifikacija
* Znanost

Izvori
------

1. ↑  Enserink, Martin (2009-03-27). „SCIENTIFIC PUBLISHING: Are You Ready to Become a Number?". *Science* **323** (5922): 1662–1664. DOI:10.1126/science.323.5922.1662. PMID 19325094.
2. ↑  „RID - ORCID Integration - IP & Science - Thomson Reuters". Arhivirano iz originala na datum 2015-09-12. Pristupljeno 2019-05-05.
3. ↑  Wolinsky, Howard (2008). „What's in a name?". *EMBO Reports* **9** (12): 1171–1174. DOI:10.1038/embor.2008.217. PMC 2603453. PMID 19047988.
4. ↑  Cals, Jochen WL; Daniel Kotz (2008-06-28). „Researcher identification: the right needle in the haystack". *The Lancet* **371** (9631): 2152–2153. DOI:10.1016/S0140-6736(08)60931-9. ISSN 0140-6736. PMID 18586158. Pristupljeno 2019-05-05.

Vanjske veze
------------

* Službena web stranica ResearcherID
* Hrvatska znanstvena bibliografija (CROSBI)
Za operu, vidite članak Die Teufel von Loudun.

***The Devils of Loudun*** (sh. *Đavoli Louduna*) je historijska knjiga britanskog književnika Aldousa Huxleya objavljena 1952. godine. U njoj se prikazuje tzv. afera loudunskih demona, odnosno slučaj navodne demonske opsjednutosti u francuskom gradu Loudun početkom 1630-ih, a za koga su lokalne uršulinske redovnice optužile lokalnog katoličkog župnika Urbaina Grandiera koji je na kraju bio uhapšen, osuđen za vještičarenje i živ spaljen na lomači. Huxley u knjizi donosi zaključak da je cijeli slučaj imao prije svega političku pozadinu, odnosno da je u pitanju bio montirani proces kojim je kardinal Richelieu uklonio slobodoumnog i popularnog svećenika koji je stajao na putu njegovoj politici pretvaranja Francuske u centraliziranu apsolutnu monarhiju.

Knjiga je kasnije inspirirala niz djela - dramu *The Devils* Johna Whitinga, kao i operu *Die Teufel von Loudun* poljskog kompozitora Krzystztofa Pendereckog. Whitingova je drama, pak, 1971. poslužila kao predložak za film *Demoni* Kena Russella, jedno od najkontroverznijih ostvarenja svog vremena.

Izvori
------
**Univerzitet Johns Hopkins** (engl. ) je privatni, istrživački univerzitet sa sjedištem u gradu Baltimore, u američkoj saveznoj državi Maryland. Osnovan je 1876. godine a nosi naziv u čast svog prvog dobrotvora, američkog preduzetnika, abolicioniste i filantropa Johnsa Hopkinsa. 
7.000.000 $, od čega je polovinom finansirano osnivanje Johns Hopkins bolnice, je bio najveći filantropski poklon u historiji SAD-a u tom trenutku.

Daniel Coit Gilman, koji je inauguriran za prvog predsjednika te institucije 22. februara 1876. godine, doveo je univerzitet do revolucije visokog obrazovanja u SAD-u, integrirajući nastavu i istraživački rad.

Historija
---------

1873. godine, nakon svoje smrti, Johns Hopkins, poduzetnik i neženja bez djece, ostavio je 7.000.000 $ za financiranje bolnica i univerziteta u Baltimoreu, Maryland. U to vrijeme ovo bogatstvo, stvareno prvenstveno preduzećem *Baltimore i Ohio željeznice*, je bio najveći filantropski poklon u historiji SAD-a.

Prvobitni odbor Univerziteta se odlučio za potpuno novi model univerziteta, model posvećen izučavanju na naprednom nivou. 
Univerzitet Johns Hopkins je time postao model modernog istraživačkog univerziteta u SAD-u. Njegov uspjeh je na kraju doveo do pomaka nivoa visokog obrazovanja u SAD-u sa fokusa o nastavi i/ili primijeni tog znanje na nivo naučnoistraživačkog rada.

Vanjski linkovi
---------------

***Univerzitet Johnsa Hopkinsa*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena web stranica
* Službena web stranica univerzitetskog atletskog kluba