recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Bulbulderski potok - latinicom
**Булбулдерски поток** је водоток који је некада текао данашњим градским подручјем Београда.

Извирао је са западне стране брда које ће касније бити прозвано Звездара, текао је правцем данашњих улица Димитрија Туцовића и Цвијићевом и уливао се у Дунав близу данашњег Дунавског пристаништа. 

"Булбулдер" потиче од турских речи и може се превести као "Славујева долина", јер је тих птица изгледа било доста у овом крају. Булбулдер је такође један од београдских крајева, приближно на средини тока бившег потока, а ту се налази и крај и улица Славујев венац. Административно, долина потока до Рузвелтове улице припада општини Звездара (месне заједнице Звездара, Славујев Поток, Вуков Споменик, Булбулдер), а остатак углавном општини Палилула.

У 18. веку, за време аустријске окупације (1717-1739), у овом крају се налазило излетиште, а могуће да је тако било и у ранијем периоду турске владавине (17. век) а и у ослобођеној Србији, у 19. веку. Такође је било и стамбених кућа. У турско доба, на Булбулдеру се вероватно налазила и једна текија - могуће да се ради о Субашиној бекташијској текији, коју помиње и Евлија Челебија, говорећи о београдским излетиштима.

Извори
------

* Шта то беше Булбулдер[*mrtav link*] (о старим називима неких градских крајева, преузето из Данаса)
* Дервиши у Београду
*Za ostala značenja, v. Dekret (razvrstavanje).*

**Dekret** (od latinskog: *decretum*, *decerno* = "dosuđeno") je naredba, odluka, ukaz o imenovanju ili bilo koje rješenje vlasti o nekom pitanju, koji izdaje viša vlast (predsjednik, resorni ministar). 

Dekret danas u većini zemalja, koje imaju ustav -najčešće nema trajni zakonodavni karakter, jer nije izglasan u parlamentu, već je samo privremena mjera vlasti.

Historija i karakter
--------------------

Dekreti su bili uobičajena forma još od antike, kao i u apsolutističkim monarhijama, tako je u Francuskoj u 18. i 19. vijeku *Dekret* imao snagu zakona. Dekret je imao snagu zakona i u revolucionarnom SSSRu sve do 1936. i donošenja Ustava (Dekret o miru, Dekret o zemlji, Dekret o radničkoj kontroli).

Dekreti su i danas prilično česti u svim državama sa predsjedničkim sistemima; Francuska, Rusija, Sjedinjene Američke Države ...  

U Sjedinjenim Američkim Državama predsjednički dekreti, su uobičajena mjera vlasti, njih donose predsjednici u slučaju kad im neki zakoni ne uspiju proći redovnu proceduru kroz kongres i senat.
Tako je predsjednik Barack Obama martu 2012. potpisao dekret **National Defense Resources Preparedness Executive Order** koji mu daje ovlasti da u ime nacionalne sigurnosti - proglašava izvanredno stanje i uvodi vojnu vlast u zemlji.

Dekret kao dio crkvenog prava
-----------------------------

U slučaju Katoličke crkve, svaka papina bula, pismo ili javno izgovorena i dokumentirana odluka ima snagu dekreta. 

Isto tako i svaka dijeceza i biskupija može donositi vlastite dekrete, oni se najčešće odnose na imenovanja ili smjenjivanja pojedinih župnika.

Dekret kao dio građanskog prava
-------------------------------

*Dekret* u nekim zemljama (Italija) postoji kao dio građanskog prava, to je poseban skraćeni sudski postupak koji ima za cilj pružiti jednostavniji oblik procesa protiv dužnika izdavanjem - sudskih zabrana i naredbi.

Izvori
------

1. 1 2  „*Decreto*" (talijanski). Enciclopedia Italiana. Pristupljeno 07. 07. 2012.
2. ↑  „*SAD klizi u diktaturu*" (hrvatski). Index.hr. Pristupljeno 07. 07. 2012.
3. 1 2  „*Decree*" (engleski). Catholic Encyclopedia. Pristupljeno 07. 07. 2012.

Vanjske veze
------------

* Decree na portalu Catholic Encyclopedia (`en`)
* Decreto na portalu Enciclopedia Italiana (`en`)
| Eilerts de Haangebergte |
| --- |
| Dio |
| Dužina masiva: | 120 km |
| Širina masiva: | Eilerts de Haangebergte na karti SurinamaEilerts de HaangebergteEilerts de HaangebergtePozicija masiva u Surinamu km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | (1,000 m) |
| Zaštićene oblasti: |  |
| Država: |  Surinam |

**Eilerts de Haangebergte** je planinski masiv u Surinamu, koji se proteže u dužini od nekih 120 km od Masiva Wilhelminagebergte prema jugoistoku do brazilske granice.

Karakteristike
--------------

Masiv je dio Rezervata prirode centralnog Surinama u Distriktu Sipaliwini. 
Planine masiva dosežu do visine od 1,000 metara.

Masiv je vododjelnica između porječja rijeka Surinam i Maroni i rijeke Corantijn koja teče prema zapadu.

Masiv je ime dobio po nizozemskom istraživaču Johanu Eilertsu de Haanu, koji je 1908. prvi došao do njega tražeći izvor rijeke Surinam.

Na obroncima masiva izvire Rijeka Lucie.

Izvori
------

1. 1 2 3  „*Eilerts de haangebergte*" (nizozemski). Ensie Encyclopedie. Pristupljeno 29.11.2022.
2. 1 2  „*Johan Eilerts de Haan (1865-1910)*" (nizozemski). IsGeschiedenis. Pristupljeno 29.11.2022.

Vanjske veze
------------

* *Eilerts de Haan Mountains* (na portalu Mapcarta) (`en`)
Stranica *Devet poglavlja o matematičkoj vještini*
***Devet poglavlja o matematičkoj vještini*** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ; pinyin: *Jiǔzhāng Suànshù*) je kineska matematička knjiga koju je sastavljalo nekoliko generacija učenjaka od 10. do 2. vijeka pne. a posljednja sekciju u 1. vijeku n.e. Ova knjiga predstavlja jedan od najstarijih očuvanih matematičkih tekstova u Kini, uz *Suàn shù shū* (202. pne. – 186. pne.) i *Zhou Bi Suan Jing* (sabran za vrijeme dinastije Han do kraja 2. vijeka n.e.). On predstavlja pristup matematici kome je temelj pronalaženje najopćenitijih metoda rješavanja problema, što se razlikuje od pristupa uobičajenog za starogrčke matematičare, koji su nastojali probleme rješavati dedukcijom na temelju unaprijed postavljenih aksioma.

Tekstovi u knjizi obično imaju oblik prikaza problema, zatim prikaza rješenja te objašnjenja postupka kojim se došlo do rješenja. U 3. vijeku im je dao komentar Liu Hui.

Izvori
------

* Needham, Joseph (1986). *Science and Civilization in China: Volume 3, Mathematics and the Sciences of the Heavens and the Earth*. Taipei: Caves Books, Ltd.
* Straffin, Philip D. "Liu Hui and the First Golden Age of Chinese Mathematics," *Mathematics Magazine* (Volume 71, Number 3, 1998): 163–181.

Eksterni linkovi
----------------

* Full text of the book (Chinese)
Rorik na slici koju je izradio Hermanus Willem Koekkoek
**Rorik** ili **Hrørek** (9. vijek) bio je danski vikinški vođa koji je između 841. i 873. vladao različitim dijelovima Frizije.

Imao je brata po imenu Harald, a kasniji historičari su ga pokušali povezati sa danskim kraljem Haraldom Klakom, a smatra se da je Godfrid Haraldsson vjerojatno njegov vođa. U slučaju da je uistinu nećak Haralda Klaka, njegov sin Hemming Halfdansson se navodi kao najvjerojatniji Rorikov otac među trojicom braće Haralda Klaka.

Harald Mlađi je oko 830-ih prognan iz rodne Danske, te je sa svojim sljedbenicima i bratom počeo pustošiti Friziju, ali je s vremenom ušao u savez sa franačkim princom Lotarom I koji se pobunio protiv svog oca Louisa Pobožnog. Lotar je od Frizije učinio svoju bazu, pri čemu je Harald držao otok Walcheren, a Rorik otok Wieringen. Nakon sklapanja Verdunskog sporazuma je Lotar svoje nordijske saveznike smatrao nepotrebnim, pa je pokrenuo pohod u kome je 844. Harald uhvaćen, a Rorik uspio pobjeći.

Rorik je utočište pronašao u Istočnoj Franačkoj, odnosno kod kralja Ludwiga Njemačkog. Tamo je među Saksoncima, ali i sunarodnjacima, skupio veliku vojsku i krenuo na pohod na Friziju. Lotar je bio preslab da bi mu se suprostavio te mu je oko 850. predao vlast nad Dorestadom, odnosno priznao kao svog vazala. Iz Dorestada je Rorik pokušao 854. preuzeti vlast u Danskoj, ali bez uspjeha.
Oko godine 857. je za račun Lotara pokrenuo pohod na Dansku pri čemu je osvojio određene teritorije (uključujući i strateško trgovište Hedeby) za Carstvo; međutim, njegovo odsudstvo su iskoristili drugi vikinški vođe kako bi opustošili Dorestad i Utrecht, a oko 873. su danski monarsi vratili Hedeby i druge teritorije.

Oko 860-ih se Rorik preobratio na kršćanstvo, ali je njegov odnos sa kršćanskim monarsima iz dinastije Karolinga zakompliciralo pružanje utočišta ekskomuniciranom grofu Balduinu I Flandrijskom i njegovoj karolinškoj nevjesti Judith. Oko 867. je Rorik protjeran iz Dorestada u ustanku izvjesnih "Cokinga", ali se 869. vratio te sa Karlom Ćelavim razgovarao o primjeni Sporazuma u Meerssenu. Godine 873. je položio zakletvu Ludwigu Nijemcu.

Rorik je umro oko 882. a njegove teritorije je naslijedio vikinški vođa Godfrid.

Kasnija historiografija bilježi pokušaje da se Rorik dovede u vezu sa Rjurikom, praosnivačem ruske države, odnosno dinastije Rjurikovića.

Povezano
--------

* Rjurik
* Rjurikovići
* Šum-gora
* Rikiwulf
* Godfrid, vojvoda od Frizije

Literatura
----------

* Website about the Vikings in the Netherlands
* Simon Coupland (1998), „From poachers to gamekeepers: Scandinavian warlords and Carolingian kings", *Early Medieval Europe* **7**: 85–114, DOI:10.1111/1468-0254.00019

Eksterni linkovi
----------------

* Chapter of "Carolingian Coinage and the Vikings" which covers the life of Rorik
**Univerzitet Emory** (engl. ) je privatni istraživački univerzitet u Atlanti u američkoj saveznoj državi Džordžiji. Instituciju je 1836. godine osnovala Metodistička episkopalna crkva kao dvogodišnji koledž u Oxfordu i nazvala ju po biskupu Johnu Emoryju.

1915. godine koledž je preseljen na svoju sadašnju lokaciju u Druid Hillsu i tada je reorganizovan kao Univerzitet Emory. Preseljenje koledža je financirao osnivač kompanije Coca-Cola Asa Griggs Candler koji je želeo da se u gradu otvori značajan univerzitet. Univerzitet je i nakon preseljenja nastavio da deluje i u Oxfordu gde do danas deluje dvogodišnji Oxford koledž koji je deo univerziteta. Univerzitet Emory drugi je najstariji privatni univerzitet u Džordžiji i među 50 je najstarijih privatnih univerziteta u SAD-u.

Institucija je podeljena na devet akademskih divizija koje pohađaju studenti iz svih 50 američkih saveznih država, glavnog grada SAD-a, svih 5 naseljenih prekomorskih teritorija SAD-a kao i inostrani studenti iz preko 100 zemalja. Zdravstveni sistem Univerziteta Emory najveći je u Džordžiji.

Prema klasifikaciji volumena i kvaliteta istraživačkih aktivnosti koje izrađuje *Carnegijeva fondacije za napredak obrazovanja* (engl. ), Unverzitet Emory spada u grupu R1 institucija sa veoma visokim istraživačkim aktivnostima. Prema rangiranju koje je 2020. godine izradio *U.S. News & World Report* Univerziteta Emory našao se na 27. mestu u SAD-u i 73. mestu na svetu.

Povezano
--------

* Visoko obrazovanje u Sjedinjenim Američkim Državama
* Akreditacija institucija za visoko obrazovanje u SAD-u

Vanjske veze
------------

***Univerzitet Emory*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.emory.edu

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 133470738
* LCCN: n79091860
* ISNI: 0000 0001 0941 6502
* GND: 25822-2
* SUDOC: 03107829X
* BNF: cb12236522j (podaci)
* BIBSYS: 90711119
* NLA: 35064342
* NKC: kn20071023006
* CiNii: DA10416162

 |
**Dom Valpovo-Belišće**, "informativni list za dom i obitelj", izlazio utorkom, četvrtkom i subotom.

Sadržaj
-------

Bio je namijenjen svim stanovnicima Valpova, Belišća i okolnih sela i većinom pisao o lokalnoj tematici. Izdavač "Doma Valpovo-Belišće" izdavao je i Osječki dom (izlazio od IX. 2000. do 21-22. XI. 2006) te Baranjski dom (izlazio od III. 2006. do 23. XI. 2006). Jedan dio sadržaja (npr. televizijski program, križaljka i sl.) bio je isti u svim izdanjima, dok je drugi, veći dio sadržaja bio je vezan za sredinu u kojoj je list izlazio.

Period izlaženja
----------------

Nulti broj "Doma Valpovo-Belišće" nosio je datum 1. i 2. XI. 2005, a prvi je broj objavljen s datumom 8. i 9. XI. 2005. godine. List je u tom obliku prestao izlaziti sa 159. brojem od 21. i 22. XI. 2006, a nastavio se pojavljivati kao posebni dodatak s nazivom "Valpovo-Belišće" u regionalnim dnevnim novinama Slavonski dom.

Enigmatika
----------

U svakom broju objavljivana je po jedna skandi-križaljka: utorkom i četvrtkom manja, a subotom veća, i to ista kao u "Osječkom domu" i "Baranjskom domu".

Impresum
--------

* Glavni urednik: **Dario Topić**
* Izvršni urednik: **Vladimir Vazdar**; od 138. broja **Saša Matijević**
* Direktor: **Anđelko Balikić**
* Direktor marketinga: **Tihomir Jelavić** (do 129. broja)
* Jedan od novinara bio je: Stjepan Najman
* Nakladnik: Datapress d.o.o. za izdavaštvo i usluge, Osijek; od 146. broja Paolo d.o.o.
* Adresa redakcije: Valpovo, Trg kralja Tomislava 11a/1
* Tiskar: Spajić d.o.o. Osijek
U Zagrebu djeluju ova športska društva i klubovi:

### Američki nogomet

Zagreb Thunder(Gromovi Zagreb), Zagreb Capitals, Zagreb Raiders, Zagreb Patriots

### Automobilizam

Šablon:Velika slova
AAMK „SVEUČILIŠTE", AK „BRZINA", AK "CRONO SPORT", AK "CRO DAKAR TEAM,AK"DELTA",
AK „DELTA TEAM",
AK "DELTA SPORT",
AK "DELTA TIMING",
AK „DINAMO",
AK "DUBRAVA",
AK "FM TEAM",
AK „HERMES-ANALITICA",
AK "INA",
AK "INFO KART",
Auto klub "SCHNEE OFF ROAD",
AK "SIGET",
AK "SESVETE",
AK "SLJEME",
AK „SPUTNIK",
AK "ZG OFF ROAD KLUB",
AKK "FRIDGE RACING",
AKK "ZANATLIJA",
AMD "FORMULA R",
AMD "ZANATLIJA-CASTROL",
Auto moto klub "DINAMO",
Karting klub "GB",
KK "1",
„Drift klub",

### Bejzbol

HAŠK Zagreb, Gajnice, Kaptol lions, Medvednica, Novi Zagreb river pirates, Purger, Zagreb

### Biciklizam

### Boćanje

dr Ante Starčević, Zagreb, Telekom, Siget Osvit, Prečko, Novi Retkovec, Hrvatski dragovoljac, Kijevo, HEP, Flora, Dubrava, Dubec, Zrinjevac

### Boks

### Hokej na ledu

Zagreb, Grič, HAŠK, Medveščak, Mladost, Šalata

### Hokej na travi, dvoranski hokej i hokej na koturaljkama

### Hrvanje

Inas, Metalac

### Košarka

Cibona, Zagreb, KK Zapad, KK Vučići

### Nogomet

Akademičar, Blato, Botinec, Brezovica, Bubamara, Centar, Croatia, Concordia, Croatia Sesvete, Čehi, Čulinec, Dinamo (OO), Dubrava, Gavran, Dinamo, HAŠK, Horvati 1975, Hrašće, Hrvatski Dragovoljac, Hrvatski Leskovac, Ivanja Reka, Jarun, Kašina, Kustošija, Lokomotiva, Lučko, Maksimir, Mala Mlaka, Mladost (DD), Mladost Buzin, Most, Nur, Odra, Omladinac, Podsused, Polet, Ponikve, Posavina, Prečko, Prigorje (M), Prigorje (Ž), Radnik, Retkovec, Rudeš, Sava (Z), Sava (J), Sesvetski Kraljevec, Sloboština, Sloga - Gredelj, Studentski Grad, Špansko, Šparta Elektra, Tekstilac Ravnice, Travno, Trešnjevka, Trnje, Uljanik, Utrina, Vocor, Vrapče, Zagreb, Zapruđe, Zelengaj, ZET

#### Ženski nogomet

Agram, Dinamo-Maksimir

#### Mali nogomet

Uspinjača, Orkan-Zagreb, Zagreb-Puljić, Martinovka, Selekcija katoličke malonogometna lige, Zagreb 92, Zagreb Zapad, Petar, Zagreb 1, AS Roma, OVB Allfinanz, Nacional Zagreb, Malešnica, Petar Malešnica

### Odbojka

Mladost,

### Plivanje

### Ragbi

Zagreb, Lokomotiva, Viktorija, Policijska akademija (isto što i Srednja policijska škola Zagreb?), Rudeš, Zvrk, Mladost

### Rukomet

Zagreb, Medveščak

### Stolni tenis

### Tenis

### Vaterpolo

Mladost, Medveščak, Agram, Stara Sava, Zagreb, ZPK

### Veslanje

Mladost,

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Nedovršeni članak* **Sport u Zagrebu** *je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Thoth
**Tot** je egipatski bog koji se predstavlja s glavom ibisa ili majmuna. On je bog Mjeseca i mudrosti. Ponekad su ga Egipćani prikazivali i s papirusom i "tintom" za pisanje. Prema Theodoru Hopfneru, Egipćani su pisali Thothovo ime ḏḥwty. To znači "onaj koji nalikuje ibisu". Druga su mu imena **Thoth**, **Tahuti**, **Tehuti**, **Zehuti**, **Techu**,**Tethu**, **Thot** i **Thout**.

Uloga Thotha
------------

Egipćani su vjerovali da je Thoth izumio egipatsko pismo te ga smatraju zaštitnikom pisara. Rođen je iz Setove glave, iako neki mitovi kažu da mu je otac Geb, ili Ra. Bog je mudrosti, znanja, astronomije, geometrije, matematike i umjetnosti. 

Noću Thoth zamjenjuje Raa, boga Sunca, Mjesecom. Nakon smrti Egipćanina, on mjeri srce s nojevim perom da bi točno procijenio pravednost smrtnika prije njegove smrti, odnosno Anubis nadgleda razliku težine srca i nojeva pera, a Thoth ga zapisuje, a poslije toga Anubis ili Thoth prihvaćaju pokojnika koji najprije treba prođi suđenje da bi potom, ako je cijelog svog života bio pravedan te dobar, otišao u raj, no, ako je bio nepravedan i zao, ide u svijet gdje ga čeka Neman, koja će ga pojesti. Spasio je Izidina sina Horusa od smrti. Jedan mit govori da je Thoth izumio kalendar sa 365 dana. Grci su Thotha smatrali Hermesom. Vjerovalo se u postojanje udruženog Hermesa i Thotha.

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Tot** |

| * p
* r
* u
Egipatska mitologija |
| --- |
| Eneada Heliopolisa | Atum • Šu • Tefnut • Geb • Nut • Oziris • Izida • Set • Neftis |
| Ostala veća božanstva | Amon • Anubis • Apop • Apis • Aton • Bat • Bast • Thoth • Hator • Horus • Khepri • Khonsu • Ma'at • Min • Neit • Ptah • Ra • Sekhmet • Set • Sobek • Uapuat • Heryshaf |
| Ogdoada Hermopolisa | Amon • Amaunet • Huh i Hauhet • Kuk i Kauket • Nun |
| Ratna božanstva | Anhur • Bast • Maahes • Pakhet • Sekhmet |
| Deificirani koncepti | Khonsu • Hapy • Ma'at • Min • Renenutet • Šai • Hu • Saa |
| Ostala božanstva | Bes • Hnum • Seker • Sešat • Tawaret |
Za istoimeni film, v. Džentlmenski sporazum (film).
Rukovanje se smatra simboličnim sklapanjem džentlmenskog sporazuma.
**Džentlmenski sporazum** (engl. ), rjeđe **kavalirski sporazum**, **viteški sporazum** ili **sporazum među gospodom** je izraz pod kojim se podrazumijeva neformalni i pravno nesankcionirani sporazum između dvije ili više stranaka. Obično se sklapa usmeno, prilično rijetko pismeno, a vrlo često i prešutno kao dio unaprijed ustaljenih običaja ili bontona. U svoj esenciji džentlmenski sporazum se oslanja na koncept časti, odnosno u slučaju njegovog kršenja, za razliku od ugovora, ne postoje nikakve pravne sankcije. 

Kao što samo ime sugerira, džentlemenski sporazum je vezan uz koncept džentlmena, odnosno uz pripadnost društvenoj klasi ili sloju uz koje se vezuju određene društvene vrijednosti. U praksi se džentlmenski sporazum obično vezuje uz pripadnike više ili srednje klase, odnosno relativno ograničene slojeve društva u većim ili manjim zajednicama; najbolji primjer bi mogli biti pripadnici lokalne džentrije ili "elite" u manjem gradu, gdje se svi međusobno dobro poznaju i gdje bi gubitak reputacije uslijed neispoštovanih obaveza mogao imati katastrofalne posljedice. U prošlosti se znalo događati da nepoštivanje džentlmenskog sporazuma sa sobom povlači nasilne posljedice, odnosno da je bio čest razlog za formalne izazove na dvoboj. 

Izraz "džentlmenski sporazum" je kasnije dobio i negativne konotacije, odnosno pod njime se podrazumijevaju sporazumi koji su neformalni ili prešutni prije svega zbog toga što je njihova primjena suprotna zakonu ili bi mogla imati negativne političke i/li propagandne posljedice. Klasični primjeri bi mogli sporazumi vodećih poduzeća o namještanju cijena kako bi se zaobišli antitrustovni propisi. U popularnoj kulturi su mnogo češći primjeri "džentlmenskih sporazuma" kojima se prešutno sprovodi diskriminacija na spolnoj, religijskoj, etničkoj ili nekoj drugoj osnovi - npr. dogovor stanodavaca u nekoj gradskoj četvrti da nitko od njih neće izdavati stanove crncima i sl.

Vidi još
--------

* Antitrust
* Mreža starih momaka
Viktor Šerbu
Crkva Sv. Vlaha, ulje na lesonitu
**Viktor Šerbu** (Dubrovnik, 15. rujna 1938.), hrvatski slikar.

Životopis
---------

Već od rana zapažen je njegov dar za crtanje. U toku školovanja u dubrovačkoj gimnaziji, počinje njegovo razmišljanje o slikarstvu kao svojoj budućoj profesiji. Naročito voli prirodu i pejzaže. Ljetne praznike redovito od djetinjstva provodi na Korčuli, u mjestu Smokvica, odakle potječu njegovi korijeni po majci. Već kao šesnestogodišnjak počinje se vračati s Korčule s mapom punom skica i crteža, napravljenih tokom ljeta. Kao osamnaestogodišnjak dolazi u kontakt sa prof. Kostom Strajnićem, nezaobilaznim Spiritus Movens-om dubrovačkog modernog slikarstva sredinom stoljeća. 

Intenzivno se priprema za prijem na zagrebačku Akademiju Likovnih Umjetnosti, te uspijeva upisati smjer slikarstvo 1958. godine. Profesori su mu bili: V. Filakovac, K. Hegedušić, A. Mihičić, M. Peić, V. Parać, O. Postužnik, M. Detoni. Najduže je ostao kod prof. Postružnika.

Nakon diplomiranja 1963. (tada je akademija imala 10 semestara) vraća se nakratko u Dubrovnik. No želja da upozna djela svjetskog slikarstva nagnala ga je u svijet, gdje boravi 4 godine, upoznavši djela europskog slikarstva, najviše u muzejima Londona i Pariza. 

U Dubrovnik se vraća 1969. godine, gdje nekoliko godina radi kao nastavnik likovnog odgoja, a potom kao profesionalni slikar. Izlaže povremeno samostalno i skupno u Dubrovniku, Splitu i Zagrebu, te drugim mjestima u Hrvatskoj i inozemstvu. I dalje živi i radi u Dubrovniku.

U kolovozu 2007. godine sudjeluje u projektu "Dubrovački likovni umjetnici" tijekom kojega je o njegovu životu i stvaralaštvu snimljen dokumentarni film. Autori su Marin Ivanović i Nikša Spremić.

Vidi još
--------

Dubrovačko slikarstvo

Vanjske poveznice
-----------------

Službene stranice
**Torta** (od njemačkog: *torte*, koja je u njemački došla od kasnolatinskog imena za okrugli kruh - *torta*) je vrlo bogati kolač, od mnogo jaja, često sastavljen od brojnih slojeva, prhkog tijesta i raznolikih krema, vrlo različitog sastava (čokolada, marmelade, razno voće, šlag...). 

Recepti za torte su i danas u nekim slučajevima strogo čuvana tajna, pa se tako oko recepta za Sacher tortu, spore dvije bečke slastičarske kuće  Sacher i Demel.

Historija nastanka torti
------------------------

Pečenje kolača ima dugu tradiciju, još od antičkog Egipta, Grčke i Rima - ali torte su se prvi put pojavile tek krajem 16. vijeka i to u Srednjoj Evropi. Potkraj toga razdoblja nastale su najstarije danas poznate vrste torta; Schwartzwalder i Linzer. 
Od 18. vijeka torte se počinju peći kao i danas, povodom različitih svečanosti, ali isključivo po kućama bogate aristokracije, one su tek od 19. vijeka, kad su bijelo brašno i šećer postali jeftiniji - postale su dostupnije širem sloju stanovništva. 

Od polovice 19. vijeka, počinje val osnivanja kavana i slastičarnica po gradovima Evrope, tad nastaju i neke od najpopularnijih torti, koje su svoju slavu zadržale do današnjeg dana; Sacher torta (1832.) i Doboš torta (1885.). 

Za Linzer tortu se drži da je najstarija poznata torta na svijetu, iako je još uvijek nepoznato tko joj je dao ime i tko ju je prvi ispekao. Za nju se zna još od 1653. godine, kad je zabilježen njen recept (*Linzer Turdten zu machen*) u ručno napisanoj kuharici grofice Anne Margarite Sagramosa iz Kranja.

Način pripreme
--------------

Linzer torta pravi se od tijesta (brašno izmješano sa maslacom, šećerom, mljevenim prženim lješnjacima i jajima) kojem se dodaju začini; vanilija, naribana limunova korica, cimet i klinčići u prahu. Prije pečenja polovica tijesta stavlja se u okrugli -kalup i premazuje marmeladom od malina, a od druge polovice se izrađuju specifične trake od tijesta za izradu gornje rešetke.

Neke od poznatih torti
----------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| * Bûche de Noël (Božična torta)
* Orahova torta
* Cassata
* Croquembouche (Karamel torta)
* Doboš torta
* Donauwelle
* Torta od jagoda
* Esterházy
 |   | * Frankfurter Kranz
* Frigijska torta
* Rešetkasta torta
* Herrentorte
* Chessecake (Torta od sira)
* Linzer torta
* Krakovska torta
* Prinzregententorte
 |   | * Sacher torta
* Torta Saint-Honoré
* Schwartzwalder
* Tiramisu
* Vasina torta
* Zuccotto
* Torta od višanja
 |

Izvori
------

1. ↑  „*Torte*" (engleski). merriam-webster. Pristupljeno 10. 07. 2012.
2. ↑  „*torte*" (engleski). Encyclopædia Britannica Online. Pristupljeno 10. 07. 2012.
3. 1 2 3  „*Slavne torte*" (hrvatski). Coolinarika. Pristupljeno 10. 07. 2012.
4. ↑  „*Linzer Torte*" (njemački). Oberösterreichische Landesmuseen. Arhivirano iz originala na datum 2015-12-09. Pristupljeno 10. 07. 2012.

Vanjske veze
------------

* O tortama na portalu Coolinarika[*mrtav link*]
* Torte na portalu Encyclopædia Britannica Online
* Posne torte
Uzorak eklogita s granatom (crveno) i omfacitom (sivozeleno). Nebeskoplavi kristal je kianit. Mogu se videti još i kvarc i fengit.
**Eklogit** je krupnozrnasta mafitna metamorfna stena. Važan je iz dva razloga: prvi je da nastaje na pritiscima većim od pritisaka tipičnih za Zemljinu koru, a drugi je njegova neuobičajena gustina, zbog koje ima vrlo važnu ulogu u konvekciji omotača.

Sveži uzorci imaju veoma upadljiv izgled, s crvenim do rozim granatom (almandin - pirop)u zelenoj osnovi koja je građena od natrijem bogatog piroksena - omfacita. Akcesorni minerali uključuju kianit (disten), rutil, kvarc, lavsonit, amfibole, fengit, paragonit, cojsit, dolomit, korund, vrlo retko, dijamant. Feldspati nisu stabilni u eklogitima (Na i Al prelaze u omfacitnu komponentu, a Ca i Al u granatnu). Glaukofan i titanit nastaju u eklogitima prilikom sniženja pritiska zbog ekshumacije stene ili mogu biti ranije formirani, a da nisu u potpunosti izreagovali.

Postanak
--------

Eklogiti nastaju pri visokim pritiscima (>10 kbar) u širokom rasponu temperatura. Po postanku možemo razlikovati tri različita tipa eklogita:

* A-tip: stabilni u spoljašnjem omotaču pri temperaturama većim od 1000 -{°C}- i pritiscima većim od 20 kbar. Nalazimo ih kao ksenolite u alkalijskim bazalt]ima uz peridotite. Granoblastični su, homogene teksture.
* B-tip: stabilni pri temperaturama 600 °C - 800 °C, pritisci 12 kbar - 20 kbar. Nalazimo ih kao sočiva, šlire, zajedno s amfibolitima u granito - gnajsnim terenima, a mogu biti škriljave teksture. Smatra se da nastaju iz različitih protolita za vreme kontinentalne kolizije. Pokazuju retrogradne reakcije i prelaze u amfibolite.
* C-tip: stabilni pri temperaturama 400 °C - 550 -{°C}- i pritiscima 12 kbar - 20 kbar, a asocirani su s metamorfitima visokog pritiska u plavim škriljcima. Imaju škriljavu teksturu, a mogu, pored minerala kritične parageneze, sadržati još kvarc, kianit (disten), epidot ili cojsit. Smatra se da nastaju u zonama subdukcije.

Povezano
--------

* Spisak stena

Literatura
----------

***Eklogit*** na Wikimedijinoj ostavi

* Đorđević V. Đorđević P. Milovanović D. 1991. *Osnovi petrologije*. Beograd: Nauka
**Viktor** (svetovno *Vukolo Čolakov*; 1797 — 31. maj 1888) je bio poslednji mitropolit niški bugarskog egzarhata (1872—1878), a prvi episkop niški SPC nakon srpskog novovekovnog oslobođenja Niša (1878—1883).

Biografija
----------

Rođen je u bugarskoj varoši Kalofer 1797. godine, u tadašnjoj Rumeliji u sklopu Osmanskog carstva.

Viktor Čolaković zamonašio se u manastiru Hilandaru i odatle postavljen za predstavnika hilandarskog metoha u Nišu. Sa ovog mesta izabran je za arhijereja niškog i hirotonisan maja 1872. u Carigradu. Hirotonisali su ga mitropolit trnski Ilarion, episkop plovdivski Panaret i episkop samokovski Dositej. Bio je egzarhijski bugarski mitropolit.

U ime sveštenstva i naroda 18. januara 1878. proglasio je sjedinjenje sa Srpskom pravoslavnom crkvom i o tome obavestio mitropolita srpskog Mihaila. To je bilo posle oslobođenja Niša tokom Drugog srpsko-turskog rata i prisajedinjenja niškog, pirotskog, vranjskog i topličkog okruga Srbiji. Njegova odluka je prihvaćena i mitropolit Viktor je 1. februara 1879. ukazom postavljen za episkopa niškog u sastavu Beogradske mitropolije.

Ukazom knjaza Milana od 18. januara 1878, Čolaković je odlikovan Takovskim krstom  stepena zbog zasluga za nezavisnost i oslobođenje.

Ostao je veran mitropolitu Mihailu i posle njegovog smenjivanja, razrešen je dužnosti arhijereja (episkopa) 1. aprila 1883. godine, jer nije priznao *Zakon o taksama* koji se takođe ticao crkve i klira; a potom je prebačen u manastir Petkovica u šabačkoj eparhiji. Umro je u Beogradu 1888. godine i sahranjen u crkvi svetog Marka u Beogradu.

Bio je počasni član Srpskog učenog društva od 27. februara 1883. godine.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija na sajtu manastira Lepavine (`sh`)
* Biografija na sajtu grada Niša Arhivirano 2013-07-06 na Archive.is-u (`sh`) (`en`)
* Biografija na sajtu SANU Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u (`sh`) (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik:**Kalinik II** | **episkop niški1872 — 1883.** | Nasljednik:**Nestor (Popović)** |
**Tinto** (što prevedeno sa španjolskog znači *Obojan*) je rijeka na jugozapadu Španjolske u Andaluziji duga 100 
km.

Karakteristike
--------------

Tinto se formira na obroncima masiva Sierra Morena na nadmorskoj visini od 420 metara.
Od tamo teče u pravcu jugozapadu prema gradu Huelvi i Kadiškom zaljevu, gdje zajedno sa rijekom Odiel formira estuarij 
Huelva (ría de Huelva).

Sliv rijeke i svih njenih pritoka (osim potoka Peñas Altas i Juan Antón) velik 739 km², proteže se u cjelosti u Provinciji Huelva.

Velike količine metalnih ruda nakupile su se u periodu karbona, naročito bakra, željeza i mangana.

Njegove najveće pritoke su rijeke Nicoba, Jarrama, Domingo Rubio, Corumbel, Casa de Valvarde i Candón.

Tinto ima pH vrijednost između 1,7 - 2,5 (vrlo kiselo), uz visok procent teških metala: željeza, bakra, kadmija, mangana uz 
nešto drugih. Uz to su mu vode poprilično bogate i kisikom, jer je većina organizama koji žive u rijeci - fotosintetična. Ti su mikroorganizmi - acidofilni i 
prilagođeni ekstremnim uvjetima, pa se hrane samo mineralima; oni su istovremeno prokarioti i eukarioti, a takve su i neke endemske vrste
gljiva i algi koje žive u rijeci. 

Zbog toga je američka agencija NASA odabrala Tinto kao lokaciju za proučavanje sličnosti sa uvjetima na planetu Marsu. Eksperiment je potvrdio mogućnost da bi određene 
vrste organizama mogle preživjeti i na Marsu.

Historija
---------

Sliv Tinta je uz susjedni Odiel velik rudarski bazen još od antičkih vremena.
Vrijedni metali iskapaju se još od 3. milenija pne. a iskapali su ih Iberi, a nakon njih Feničani, Rimljani, Vizigoti i Mauri.

Tokom srednjeg vijeka rudnici su napušteni, ponovno su otkriveni 1556. a od 1724. su u rukama španjolske krune.

Rudarstvo duž Tinta doživjelo je ekspanziju tokom 19. vijeka, kad su taj posao preuzele strane kompanije, od kojih je većina bila iz Velike Britanije. 
Rudarstvo je kulminaciju imalo 1930. od tad se proizvodnja smanjivala, da bi se bakar prestao iskapati 1986. a srebro i zlato - 1996.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Río Tinto Huelva: mapa, y todo lo que necesita conocer*" (španjolski). Rios del Planeta. Pristupljeno 8. 10. 2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*6. Tinto*" (španjolski). Listas de 20minutos. Pristupljeno 6. 10. 2018.

Vanjske veze
------------

***Tinto (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Río Tinto* (`en`)
Vestalka
**Vestalke** (Vestales) su u starom Rimu bile sveštenice boginje Veste.

Služba
------

Vestalke je birao vrhovni sveštenik (Pontifex Maximus) još dok bi bile devojčice od šest do deset godina. Pretpostavlja se da su najpre to bile članice kraljevske porodice. Kasnije se zahtevalo da to budu kćeri slobodnih građana, da imaju oba živa roditelja, a da nemaju nikakve fizičke ili mentalne nedostatke. U početku ih je bilo dve, potom četiri, a onda i šest. U prvo vreme je njihova služba trajala pet, a kasnije 30 godina i za sve to vreme nisu smele da izgube nevinost, jer u suprotnom bi bile kažnjene tako što bi ih žive zakopali u blizini Kvirinalskih vrata na Campus Sceleratusu. Međutim, nakon službe imale bi pravo na udaju.

Prvih deset godina bi bile pripremane za službu i obučavale bi ih starije vestalke, koje su već službovale treću deceniju. Drugih deset godina bi se starale o kultu. Službu su obavljale ćuteći. Glavni zadatak im je bio održavanje večite vatre, jer su smatrane domaćicama državnog ognjišta. Ukoliko bi se vatra ugasila greškom vestalke, bila bi kažnjena šibanjem. Takođe, donosile bi vodu sa izvora Kamene u glinenim posudama, koja se koristila u obredima. Na čelu vestalki je bila Velika vestalka (Virgo Vestalis Maxima), a živele su u Vestinom atrijumu na Forumu.

Privilegije
-----------

Vestalke su uživale velika prava. Osim što su imale počasna mesta na svim javnim igrama, svedočile su bez zakletve i mogle su da oslobode osuđenika na smrt. Međutim, ukoliko bi neko uvredio vestalku, bio bi osuđen na smrt.

Izgled
------

Kosu su češljale na poseban način i nosile su belu odeću, a prilikom žrtvovanja su pokrivale glavu belim velom (suffibulum).

U umetnosti
-----------

U likovnoj umetnosti prikazivano je samo pet vestalki, jer je šesta uvek bila pored državnog ognjišta.

Literatura
----------

1. 1 2 3 4 5  Cermanović-Kuzmanović, A. & Srejović, D. 1992. Leksikon religija i mitova. Savremena administracija. Beograd.

***Vestalke*** na Wikimedijinoj ostavi
| Historija Irskeserija članaka |
| --- |
| Rana historija |
| Rana kršćanska Irska |
| Rani srednji vijek i vikinška era |
| Normanska Irska |
| Rana moderna Irska 1536–1691 |
| Irska 1691–1801 |
| Unija s Velikom Britanijom |
| Historija Republike |
| Historija Sjeverne Irske |
| Ekonomska historija |

U Irskoj izraz **unionizam** (za koga se ponekad koristi izraz **lojalizam**) označava zagovornike očuvanja državnopravnih veza cijelog otoka, ili nekog njegovog dijela s Velikom Britanijom.

Pokret se razvio u 19. vijeku kao reakcija na zahtjeve irskih političara za autonomijom, odnosno nezavisnošću otoka. Njegovi glavni zagovornici su bili *protestanti*, odnosno potomci engleskih i škotskih doseljenika iz 17. vijeka, koji su se bojali da će u autonomnoj, odnosno nezavisnoj Irskoj biti žrtvama diskrimacije od strane većinskih katolika.

Otpor irskih unionista namjerama britanske vlade da 1914. uvede autonomiju Irske je doveo otok na rub građanskog rata, ali je kriza privremeno otklonjena izbijanjem prvog svjetskog rata. 

Nakon anglo-irskog rata i podjele Irske većina unionista je utočište našla u Ulsteru, odnosno Sjevernoj Irskoj. Unionisti i dan-danas postoje u južnom dijelu koji predstavlja nezavisnu Republiku Irsku, ali su s obzirom na svoj malen broj potpuno beznačajni.

Unionizam se ne smije miješati s pokretom za ujedinjenje Irske, odnosno pripojenje Sjeverne Irske Republici Irskoj.

Povezano
--------

* Irski republikanizam
* Ulsterski unionizam
*Za ostala značenja, v. Tintern Abbey (razvrstavanje).*
Zapadno pročelje opatije
**Tintern Abbey** (doslovno "Opatija Tintern"; velški: ) je bio cistercitski samostan čiji se ostaci nalaze u selu Tintern u Walesu, na granici velške grofovije Monmouthshire i engleske grofovije Gloucestershire. Osnovao ju je 9. maja 1131 Walter de Clare, feudalni gospodar Chepstowa, te je predstavljala drugi cistercitski samostan u Engleskoj i prvi u Walesu. S vremenom je postao jedan od najbogatijih i najuticajnijih samostana na Britanskom Otočju, ali je početkom 15. vijeka teško stradao u pobuni Velšana pod Owain Glyndŵrom protiv engleske vlasti. Nakon raspuštanja samostana je napušten. Ruševine su kasnije inspirirale neke od pjesama Alfreda Tennysona i Allena Ginsberga.

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* „Tintern Abbey visitor information". Cadw. [*mrtav link*]
* Tintern Abbey information at Castlewales.com
* Tintern Abbey - A Virtual Experience Arhivirano 2016-04-15 na Wayback Machine-u
* Cistercian Abbeys: Tintern
* Tintern and Other British Cistercian Abbey Photo Pages Arhivirano 2016-05-14 na Wayback Machine-u
* The Tintern Village Website

***Tintern Abbey*** na Wikimedijinoj ostavi
**Carica Liang Nüying** (梁女瑩) (? - 159), formalno **Carica Yixian** (懿獻皇后, doslovno "krotka i mudra carica") bila je kineska carica u doba dinastije Han, odnosno prva supruga cara Huana.

Odrasla je u uticajnoj porodici na čelu sa njenim ocem, velikim maršalom Liang Shangom (梁商). Njena sestra je bila carica Liang Na, supruga cara Shuna, a kasnije i regentica njegovog sina cara Chonga i još dvojice careva iz pobočnih loza - Zhija, odnosno Huana. Njene zaruke za mladog Huana, koji je to vrijeme nosio titulu markiza od Liwua, su glavni razlog zbog koga je njen uticajni brat Liang Ji isposlovao da nakon smrti cara Zhija upravo Huan postane novi car.

Brak sa Huanom, prema historijskim izvorima, nije bio sretan. Liang Nüying je, zahvaljujući uticaju svoje porodice, uživala u većoj raskoši od svih ranijih kineskih carica. S druge strane nije mogla zatrudnjeti, i bila je ljubomorna na carske priležnice, te je naređivala da se pogube čim bi zatrudnile. Huan je, pak, nije volio i izbjegavao je s njome općiti, ali se nije usudio učiniti ništa protiv nje zbog straha od Li Jianga. Međutim, kada je godine 159. umrla, Huan je organizirao dvorski puč te likvidirao Liang Jia i sve članove njegovog klana.

| Kineska carska porodica |
| --- |
| Prethodi: **Carica Liang Na**  |  **Carica Istočne dinastije Han** 147–159 | Slijedi: **Carica Deng Mengnü**  |
**Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda** (engleski: *Declaration of the Independence of New Zealand*; maorski: *He Wakaputanga o te Rangatiratanga*) je dokument kojeg su 1835. godine potpisala Ujedinjena plemena Novog Zelanda, a u kojem je proglašena nezavisnost Novog Zelanda. Ovaj dokument je imao važne sociopolitičke posljedice, posebice u kontekstu kasnije potpisanog sporazuma iz Waitangija. U njemu su potpisnici deklarirali ustav nezavisne države te su se obvezali da će se svake godine sastati u Waitangiju kako bi donosili zakone; uz to, deklaracija je sadržavala i poziv južnim maorskim plemenima da zaborave lične animozitete i pridruže se onima sa sjevera. 

Još 1834. godine, novozelandski mjesni ministar James Busby je izradio nacrt dokumenta kojeg je nazvao *Deklaracija nezavisnosti Novog Zelanda*, a kojeg je 28. listopada 1835. godine u Waitangiju potpisalo 34 maorskih plemenskih vođa; do 1839. ukupno su 52 plemena pristupila sporazumu. Plemenski čelnici su ovu deklaraciju potpisali kao predstavnici tzv. Ujedinjenih plemena Novog Zelanda, dok su kao svjedoci potpisani misionari Henry Williams i George Clark (koji su i preveli dokument) te trgovci James Clendon i Gilbert Mair. 

Politički kontekst nastanka deklaracije bio je vezan uz bojazan o svojeglavom ponašanju britanskih predstavnika na Novom Zelandu, ali i strah da će Francuska proglasiti svoj suverenitet nad otocima (o tom je periodu pustolov Charles de Thierry želio proglasiti koloniju na teritoriju za kojeg je tvrdio da ga je kupio u Hokiangi). Uz to, deklaracija je bila i posljedica ideja među nekim maorskim plemenima o ujedinjenju Maora i formiranju maorske vlade. Maori su u to vrijeme bili dobro involvirani u međunarodnu pomorsku trgovinu te su, nakon što je trgovački brod *Sir George Murray* zaustavljen u Sydneyju jer nije imao zastavu, u to vrijeme koristili vlastitu zastavu koja je zapravo bila prva neslužbena, ali originalna, novozelandska zastava (službena verzija zastave ponešto je izmijenjena) te se mogla vidjeti sve do početka XX. vijeka.

|  |
| --- |
| Zastave Ujedinjenih plemena |
| 

|  |
| --- |
| Originalna zastava Ujedinjenih plemenaOriginalna zastava Ujedinjenih plemena
 |
| Originalna zastava Ujedinjenih plemena
  |

|  |
| --- |
| Službena, izmijenjena verzija zastave Ujedinjenih plemenaSlužbena, izmijenjena verzija zastave Ujedinjenih plemena
 |
| Službena, izmijenjena verzija zastave Ujedinjenih plemena
  |

 |

Nakon potpisivanja, kopija sporazuma je poslana britanskom kralju Williamu IV. koji je već ranije bio odobrio spomenutu zastavu Ujedinjenih plemena. Dana 25. svibnja 1836. William IV. je priznao Deklaraciju, što je izazvalo negodovanje kolonijalnog ureda na Novom Zelandu. Posljedica svega toga bilo je donošenje nove kolonijalne politike, koja je kulminirala potpisivanjem sporazuma iz Waitangija 1840. godine. 

U današnje vrijeme, postoje određene debate oko toga je li Deklaracija još uvijek na snazi ili ne. I dok postoji manja skupina koja ju još uvijek smatra važećom, većina se slaže kako je Deklaracija prestala važiti potpisivanjem sporazuma iz Waitingija 1840. godine te kako ju treba tretirati kao historijski dokument.
**Carica Wang** (王皇后, osobno ime nepoznato) (8. pne. – 23. n.e. ), formalno **Xarica Xiaoping** (孝平皇后), a za vrijeme dinastije Xin **Vojvotkinja udovica od Ding'ana** (定安太后) potom **Princeza Huanghuang** (黃皇室主) bila je kineska carica iz dinastije Han, poznata kao posljednja carica Zapadne dinastije Han. Bila je kćer regenta Wang Manga, koji ju je dao udati za cara-dijete Pinga. Iako je u pitanju bio politički brak koji je trebao konsolidirati Wang Mangovu vlast, mlada carica je bila odana svom mužu, a još više carskoj dinastiji. Zbog toga je kineski historičari opisuju kao tragičnu ličnost, duboko nezadovoljnu svojim ocem koji je dao otrovati njenog muža, a potom svrgnuo dinastiju kako bi uspostavio svoju. Kada su se seljaci pobunili protiv Wang Manga, opsjeli prijestolnicu Chang'An i zapalili carsku palaču, carica se sama bacila u plamen.

Literatura
----------

* *Knjiga Hana*, vols. 97, Part 2, 99, Parts 1, 2, 3.
* *Zizhi Tongjian*, vols. 35, 36, 37, 39.

| Kineska carska porodica |
| --- |
| Prethodi:**Carica Fu** | **Carica Zapadne dinastije Han**4 – 5 | **Upražnjen/a**dinastija prekinuta |
| **Carica Kine**4 – 5 | Slijedi:**Carica Wang iz dinastije Xin** |
**Univerzitet u Veroni** (ital. *Università degli Studi di Verona*) je javni univerzitet u Veroni u Italiji. Institucija je formalno osnovana 1982. godine i organizovana je u 12 fakulteta. Instituciju pohađa oko 24,000 studenata.

Ideja o univerzitetu u Veroni počela je da se razvija među lokalnim katoličkim intelektualnim krugovima u 1950-im godinama koji su zajedno sa magazinom *Nova Historia* osnovali *Slobodnu visoku školu istorijskih studija "Ludovico Antonio Muratori"*. Grupa okupljena ovo ove institucije bila je temelj na osnovu kojega je gradonačelnik Giorgio Zanotto u februaru 1959. zatražio osnivanje institucije visokog obrazovanja za ekonomiju i trgovinu u Veroni. U leto iste godine u gradu su trgovačka komora i provincijske vlasti osnovale Slobodni fakultet za ekonomiju i trgovinu. Upis prvih studenata započeo je u novembru iste godine.

Prve godine rada predstavljale su izazov budući da fakultet nije primio priznanje od državnih vlasti. 1963. postignut je dogovor na osnovu kojega je slobodni fakultet pridružen Padovanskom univerzitetu. Vremenom su u Veroni počeli da deluju i drugi izdvojeni fakultetski centri na osnovu kojih je 1982. osnovan savremeni univerzitet.

Povezano
--------

* Lista univerziteta u Italiji

Izvori
------

Vanjske veze
------------

***Univerzitet u Veroni*** na Wikimedijinoj ostavi

* (`it`) www.univr.it

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 146261018
* LCCN: n84205517
* ISNI: 0000 0004 1763 1124
* GND: 9520-5
* SUDOC: 028881168
* BNF: cb120624844 (podaci)
* NKC: ko2003182729
* CiNii: DA00621507

 |
**Нагон** је урођена жеља за одређеним обликом понашања чији је циљ задовољавање неке од основних виталних потреба организма. То је генетички програмиран импулс, који усмерава пажњу организма на одређену врсту дражи. Зато нагон представља тежњу појединца да делује и понаша се на начин који га усмерава ка одређеном циљу. Та стална тежња ка одређеним циљевима; може бити *активна* или присутна од самог рођења, или *накнадна* која се може активирати у каснијем животу (што је чешће заступљено код ЛГБТ адолесцената).

Собзиром на то да нагони - „нагоне", покрећу, терају, подстичу биолошко биће, па и човека на одређено понашање, они спадају у конативне психичке функције, као и емоција и воља. Нагон је предстадијум воље, а инстинкт предстадиум интелигенције. Физиолошки нагони су део биолошког наслеђа, и зато су урођени и универзални. Биолошки смисао нагона није дат примарно нашој свести, дата је само жеља, потреба за објектом, па је такве жеље за објектом човек примарно свестан. Човек не ступа у сексуални однос да би добио пород и осигурао потомство, већ да задовољи полни нагон.

Иако се једним делом [[Učenje|учи]], нагонско понашање је већим делом-урођено или наслеђено од својих предака, кроз генетички код уписан у 46 хромозома у свакој ћелији организма. Тренутак активације биолошког кода је такође наследна. *Једном активиране нагонске потребе изазивају и одређено понашање неке особе па и његово сексуално.*

Извори
------

1. 1 2  Desimirović V. *Savremena medicinska psihologija*, Nauka, Beograd, 1994 pp. 115-153
David Ben-Gurion proglašava državu Izrael
**Deklaracija o proglašenju države Izrael** je javno pročitana u Tel Avivu, na veče Šabata (heb. *erev šabat*), 14. maja 1948. Sastavljena je mesecima pre toga, a konačna verzija je bila rezultat kompromisa između različitih delova izraelske javnosti tog vremena. Te večeri, večeri kada je prestajao britanski Mandat nad Palestinom, Jevrejski Narodni Savet se sastao u Tel Avivskom Muzeju i složio se sa proklamacijom, proglašavajući time Državu Izrael. Iste večeri je novostvorena država bila priznata od strane SAD-a, a tri dana kasnije i od SSSR-a (Staljin je smatrao da komunistička ili prokomunistička jevrejska država može biti dobar 'trn u oku' kapitalističkim zemljama Bliskog istoka). Ali mnoge države, posebno arapske, su se oštro usprotivile ovome. 

Stil Deklaracije podseća na Rezolucije UN-a, počinjući preambulom kojom se objašnjavaju razlozi za donošenje i prava Jevreja na nezavisnu državu, a zatim slede tačno određeni atributi nove Države Izrael.

Vanjske veze
------------

***Deklaracija o proglašenju države Izrael*** na Wikimedijinoj ostavi

* Pravni status Zapadne obale, Pojasa Gaze i Istočnog Jerusalima
* Istorijat i ličnosti iza Deklaracije
* Iz biblioteke američkog predsednika Harija Trumana koji je prvi priznao Izrael Arhivirano 2005-02-08 na Wayback Machine-u
* Tekst Deklaracije na engleskom jeziku
**Univerzitet zapadne Škotske** (engl. ; gelski: *Oilthigh na h-Alba an Iar*) je javni škotski univerzitet sa četiri kampusa u malim škotskim gradovima Paisley, Hamilton, Dumfries i Ayr i u novimm petim kampusom u Londonu u Engleskoj. Današnja institucija nastala je spajanjem više lokalnih obrazovnih institucija 2007. godine, od kojih neke vode porijeklo još iz XIX vijeka. Univerzitet je specijaliziran u pružanju stručnog obrazovanja za tržište rada. 2009. *Complete Universities Guide* stavio je ovaj univerzitet na 62. među 113. britanskih univerziteta. 2016. na istoj je listi institucija bila na 110. mjestu među 127. akreditiranih univerziteta. Univerzitet ima uspostavljenu suradnju sa više drugih institucija uključujući i suradnju sa obližnjim Univerzitetom u Glasgowu. 2016. godine univerzitet je otvorio i preti kampus u Londonu sa namjerom da približi više razine obrazovanja zainteresiranim stranim studentima u gradu. Učiteljska škola na univerzitetu jedna je od najboljih u zemlji i *Complete Universities Guide* ju je 2016. rangirao na 6. mjestu u zemlji.

Povezano
--------

* Lista univerziteta u Škotskoj

Izvori
------

Vanjske veze
------------

* www.uws.ac.uk
**Педагошки универзитет у Пекингу** (кин. 北京师范大学; лат. *Universitas Normalis Pechinum*) је јавни истраживачки универзитет са сједиштем у Пекингу. Институција ставља снажан фокус на хуманистичко и образовање у основним природним наукама код својих студената. Универзитет у службеном називу носи фразу *нормална школа/нормалка* (**Нормални универзитет у Пекингу**) који се у Кини користио за педагошке школе. Ова је фраза задржана у називима универзитета иако они више не пружају само педагошко образовање.

Извори
------

Спољашње везе
-------------

***Педагошки универзитет у Пекингу*** na Wikimedijinoj ostavi

* Педагошки универзитет у Пекингу

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 159452726
* LCCN: n86056971
* ISNI: 0000 0004 1789 9964
* GND: 132581-4
* SUDOC: 172297559
* BNF: cb170799336 (podaci)
* NLA: 36645604
* NDL: 00314682
* NKC: ko2015885056
* CiNii: DA13869072

 |