recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***GPU***, također poznat i pod podnaslovom ***Grauen, Panik, Untergang*** (doslovno "Užas, panika, propast"), te ponekad na engleskom govornom području navođen s naslovom ***The Red Terror*** (doslovno "Crveni teror") je njemački crno-bijeli špijunski film snimljen 1942. u režiji Karla Rittera, poznat kao jedno od rijetkih ostvarenja tog žanra iz doba Trećeg rajha, odnosno napravljeno u jeku drugog svjetskog rata.

Protagonistica, čiji lik tumači Laura Solari, je agentica sovjetske tajne službe GPU koja kao dio dobro ogranizirane mreže pod krinkom diplomacije i raznih pacifističkih organizacija djeluje po raznim evropskim zemljama pred rat izvodeći atentate i terorističke akcije. Radnja prikazuje kako je ona, zapravo, u GPU ušla kako bi pronašla i ubica jednog od njenih vođa, koji joj je za vrijeme Revolucije ubio roditelje, te kako će par GPU-ovih žrtava, koji je zaglavio u tajnom zatvoru u Rotterdamu, osloboditi za vrijeme njemačke invazije Nizozemske 1940. godine.

Snimanje filma je počelo nakon što je u ljeto 1941. izbio sukob između nacističke Njemačke i SSSR. Zbog toga je imao izrazitu propagandnu notu, odnosno svrha mu je bila ukazati na nužnost uništenja SSSR i njegovog subverzivno-represivnog aparata. Film je producirao i režirao Ritter, koji je kao dugogodišnji član NSDAP uživao reputaciju jednog od ideološki najortodoksnijih njemačkih sineasta tog doba. Sve se to odrazilo na sadržaj filma koji su kasniji kritičari proglasili jednim od primjera najmanje suptilne, odnosno "najsirovijim" od svih propagandnih filmova napravljenih u doba Trećeg rajha.

Uloge
-----

* Laura Solari ... Olga Feodorowna
* Will Quadflieg ... Peter Aßmuss
* Marina von Ditmar ... Irina
* Andrews Engelmann ... Nikolai Bokscha
* Karl Haubenreißer ... Jakob Frunse
* Hans Stiebner ... istražni sudac
* Maria Bard ... vođa ženske lige
* Helene von Schmithberg ... Tante (tetka) Ljuba
* Albert Lippert ... direktor hotela u Kovnu (Kaunas)
* Lale Andersen ... pjevač u baru u Göteborgu
* Wladimir Majer ... šef GPU
* Nico Turoff ... Frunzeov pomoćnik
* Theo Shall ... saboter sa Bokšom
* Horst Winter ... pjevač koji izvodi "Limehouse Blues"
* Ivo Veit ... sovjetski diplomat u Helsinkiju
* Freddie Brocksieper i njegov jazz orkestar
* Gösta Richter

Vanjske veze
------------

* *GPU* im Bestand der Friedrich-Wilhelm-Murnau-Stiftung
* *GPU* na sajtu IMDb
* GPU bei filmportal.de
**Jelenko** je jugoslovenska i hrvatska dečija televizijska serija od 13 polučasovnih epizoda snimljena 1980.g. u produkciji Televizije Zagreb (danas Hrvatska Radio Televizija). Prva epizoda bila je emitovana u nedelju 04.01.1981.g. a ostale su emitovane svake sledeće nedelje. Režirao ju je Obrad Gluščević čuven po mnogim ostvarenjima za decu koje je ostavio iza sebe poput filmova: Vuk samotnjak i Kapetan Mikula mali. Pred kraj snimanja Obrad je umro tako da mu je ova serija predstavljala krunu karijere. On je napisao i scenario zajedno sa suprugom Majom Gluščević a veoma upečatljivu muziku radio je Arsen Dedić. Scenario je delom bio zasnovan na motivima knjige "Bijeli jelen" Vladimira Nazora.

Radnja serije smeštena je u bajkovite planinske predele i govori o grupi dece starosti između 5-12 godina koja spašavaju lane nakon što ono ostane bez majke koju ubije lovokradica. Priča dalje govori o njihovoj požrtvovanosti da ga zaštite od odraslih a posebno od lovokradice, o njihovim nestašlucima, prvim ljubavima... Verno je prikazan ondašnji život dece brdskih predela (poput Gorskog Kotara, Like, Cazinske krajine) kao i priroda sa svim svojim ćudima i prelepim prizorima kojima nas daruje.

Obrad Gluščević je za snimanje serije okupio veliku glumačku ekipu sa područja bivše Jugoslavije među kojima su bili Zvonko Lepetić, Špiro Guberina, Fabijan Šovagović, Miloš Kandić, Rade Marković, Ivo Serdar, Finka Pavićević-Budak, Zlatko Madunić... a za dečije uloge kao glavne likove serije mahom je izabrao decu iz Bihaća. Među dečijom glumačkom ekipom izdvajaju se: Ramiz Pašić, Milan Luketić, Izeta Ćenanović, Fatima Sulić, Ljubica Jerković, Miroslav Mrđa, Željko Kovačević...Serija je snimana uglavnom u Sloveniji na području Bleda i Kranjske Gore a jedan manji deo u Gorskom Kotaru.

I 30 godina nakon snimanja ova serija predstavlja posebno mesto u kolektivnom sećanju svih stavnovnika bivše Jugoslavije i rado se gleda i o njoj govori svuda po svetu gde oni žive. HRT je svakih nekoliko godina reprizira dok televizije u Srbiji nisu pokazale zainteresovanost da je i mlađe generacije upoznaju.
**Čanakja** (sanskrit: चाणक्य *Cāṇakya*) (oko 350-283. pne.) je bio indijski pisac, mislilac, profesor, ministar i savetnik Čandragupte, prvog vladara Maurijskog carstva. Poznat je i pod imenima *Kautilja* i *Višnugupta*. Njegova najpoznatija dela su „Arthašastra" i „Nitišastra". U prvom od njih Čanakja otvoreno priznaje da je učestvovao u svrgavanju dinastije Nanda i da je omogućio Čandragupti da dođe na vlast. Svojim savetima mu je pomogao da stvori veliku državu, koja se prostirala od današljeg Irana na severozapadu do države Misor na jugu. Čanakja se takođe smatra pionirom na polju ekonomskih i političih nauka. U delu „Arthašastra" on se detaljno bavi pitanjima monetarne i fiskalne politike, međunarodnih odnosa i ratnih strategija. Sa druge strane, „Nitišastra" predstavlja diskusiju o idealnom načinu života, pokazujući koliko je Čanakja detaljno proučavao indijsku kulturu i stil života. Napisao je i veliki broj aforizama u kojima savetuje ljudima kako treba da se ponašaju.

Literatura
----------

* Roger Boesche: The first great political realist: Kautilya and his Arthashastra. Lanham: Lexington Books, 2002.
* Hermann Kulke, Dietmar Rothermund: Geschichte Indiens. Von der Induskultur bis heute. Aktual. Sonderaufl. Verlag C. H. Beck, München 2006, ISBN 3-406-54997-7.
***Opsežni zapisi ere Taiping*** (tradicionalni kineski: ; pinyin: *Tàipíng Guǎngjì*) je zbirka kineskih priča prikupljena pod vodstvom Li Fanga i prvi put objavljena 978. Knjiga se sastoji od 500 tomova (*juan* 卷) i sadrži 3 miliona riječi (ili kineskih slova). U njoj je sakupljeno oko 7000 priča odabranih među oko 300 knjiga i romana koje datiraju od vremena dinastije Han do vremena dinastije Song; mnogi od tih originalnih tekstova su izgubljeni, te postoje samo u verziji *Opsežnih zapisa*. Mnoge od priča su historijske ili obične anegdote, ali neke su i djelo fikcije, s obzirom na brojne natprirodne elemente, kao što su božanstva, besmrtnici, duhovi, odnosno budistički i taoistički svećenici obdareni natprirodnim moćima.

Povezano
--------

* Četiri velike knjige Songa

Literatura
----------

* Charles E. Hammond, "T'ang Legends: History and Hearsay" *Tamkang Review* 20.4 (summer 1990), pp. 359–82.
* Cheng, Yizhong, "Taiping Guangji" ("Extensive Records of the Taiping Era "). *Encyclopedia of China* (Chinese Literature Edition), 1st ed. via archive.org.
* Kurz, Johannes. "The Compilation and Publication of the Taiping yulan and the Cefu yuangui", in Florence Bretelle-Establet and Karine Chemla (eds.), Qu'est-ce qu'écrire une encyclopédie en Chine?. *Extreme Orient-Extreme Occident Hors série* (2007), 39-76.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* BNF: cb41428445q (podaci)

 |
**SS-Totenkopfverbände** (sh. *SS-ovi odredi mrtvačkih glava*) su bile jedinice njemačke nacističke paravojne formacije SS zadužene za upravu i nadzor koncentracionih i logora za istrijebljenje. Dok je *Totenkopf* (sh. *Mrtvačka glava*) služio kao simbol za sve SS-jedinice, pripadnici *Totenkopfverbändea* su ga nosili na desnom okovratniku svoje uniforme kak bi se razlikovali od pripadnika drugih SS-formacija.

*SS-Totenkopfverbände* su osnovane 1933. godine kao nezavisna formacija u okviru SS-a, sa vlastitim činovima i organizacijom. U početku su pod njihovom kontrolom bili logori u Njemačkoj kao Dachau, Bergen-Belsen i Buchenwald, da bi poslije preuzeli logore u drugim zemljama kao Mauthausen u Austriji ili Auschwitz u okupiranoj Poljskoj. Tokom Drugog svjetskog rata su pripadnici *SS-Totenkopfverbändea* igrali ključnu ulogu u operaciji Reinhard, kao i drugim operacijama u svrhu provođenja konačnog rješenja jevrejskog pitanja odnosno Holokausta.

Dio *SS-Totenkopfverbändea* se već na početku rata priključio borbenim jedinicama Waffen-SSa, odnosno sudjelovao je u invaziji Poljske. U oktobru su te formacije objedinjene u 3. SS diviziju *Totenkopf* koja se istakla izuzetnom brutalnošću prema neprijateljskim zarobljenicima i civilima, te je tako već 1940. godine bila odgovorna za masakr u Le Paradisu.
**Đuro Njavro** (Metković, 15. siječnja 1957.), hrvatski ekonomist i pedagog.

Osnovnu i srednju školu završio je u Zagrebu. Godine 1981. diplomirao je na Fakultetu za vanjsku trgovinu u Zagrebu, a nakon toga radio je u gospodarstvu te kao privredni novinar i urednik u tjedniku Privredni vjesnik. Godine 1985. magistrirao je ekonomske znanosti, a doktorirao je 1988. godine na Ekonomskom fakultetu Sveučilišta u Zagrebu. Boravio je na stručnim usavršavanjima u Sjedinjenim Američkim državama i Velikoj Britaniji.

Od 1988. godine na Ekonomskom fakultetu u Zagrebu radio je kao predavač na predmetu Osnove ekonomije.

Od 1990. godine dr. Njavro je djelatan i u političkom životu Republike Hrvatske. Od svibnja 1993. do studenoga 1995. godine obnašao je dužnost savjetnika predsjednika Republike za gospodarstvo.

U Zastupnički dom Hrvatskog državnog Sabora izabran je 1995. godine. Bio je i predsjednik saborskog Odbora za financije i državni proračun.

Drugi put je u Zastupnički dom Hrvatskog državnog Sabora izabran 1999. godine. Potpredsjednik je saborskog Odbora za financije i državni proračun.

Od listopada 1999. godine bio je ravnatelj na Ekonomskom institutu u Zagrebu.
Danas je dekan i predavač na Zagrebačkoj školi ekonomije i managementa (ZŠEM) koja je osnovana 2002. godine, a čiji je jedan od suosnivača.

Djelatno je sudjelovao u izradi više zakona iz područja gospodarstva.

### Autor je sljedećih zakona:

* Zakon o Fondu za dugoročno financiranje stanogradnje uz potporu države;
* Zakon o stambenoj štednji i državnom poticanju stambene štednje.

### Objavljene knjige:

* Hrvatska po mjeri čovjeka, *Pan liber, Osijek-Zagreb-Split, 1997.*
* Socijalna država, *Pan liber, Osijek-Zagreb-Split, 1998.*
* Gospodarstvo, *Đuro Njavro, Ivo Šutalo, Birotehnika, Zagreb, 1993.*
* Gospodarstvo - Povijesni pregled ekonomske misli, *Đuro Njavro, Aleksandra Arbanas, Birotehnika, Zagreb, 1997.*
* Gospodarstvo, *Đuro Njavro i suradnici, Birotehnika, Zagreb, 1997.*
* Gospodarstvo, socijalna politika i globalizacija, *Mate, Zagreb, 1999.*
* Nova gospodarska politika, *Mate, Zagreb, 2000.*
* U oporbi, *Mate, Zagreb, 2003.*

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 28851265
* LCCN: n98081660
* GND: 171710444
* SUDOC: 127936599
* NKC: jo2017970044
* CONOR.SI: 60705379

 |
**Želimir Šarica** (Knin, 22. 11. 1942), diplomirani inžnjer elektrotehnike i pisac.

U rodnom je gradu završio osnovnu školu i gimnaziju. Na Električkom fakultetu u Zagrebu, na odjelu za jaku struju, diplomirao je 6. 5. 1967. godine. Cijeli je svoj radni vijek proveo na radu na elektroenergetskim postrojenjima, prvo kao projektant elektroenergetskih postrojenja u Elektri Šibenik i u poduzeću "Rade Končar" iz Zagreba. Poslije je prešao na poslove održavanja takvih postrojenja u Jadralu iz Obrovca, TLM-u iz Šibenika i Mediteranskoj plovidbi iz Korčule (elektročasnik na brodovima-hladnjačama).

Poslije "Oluje" zaposlio se u HEP-u u Kninu u HE "Golubić" i HE "Miljacka", gdje radi do danas. Posljednjih nekoliko godina proučavao je nastanak HE "Miljacka" i nekih drugih hidroelektrana na rijeci Krki. Kao rezultat tih istraživanja nastala je knjiha "Prvih sto godina Hidroelektrane Miljacka (Manojlović)", koju je 2006. godine izdao HEP.

Bibliografija
-------------

* **Želimir Škarica** (jedan od autora): HEPP 2001 / 1. međunarodni simpozij "Hidroelektrane-obnovljiva energija za danas i sutra", Šibenik, 11. - 12. 06. 2001. = 1th International Conference "Hydroelectric Power Plants-Regenerative Energy for Today and Tommorow", Šibenik, June 11 - 12 2001. ; [organizator, organized by Elektrotehničko društvo = Electrotechnical Society ; urednik, editor Neven Srb]
* **Želimir Škarica** (tekst i fotografije): "Prvih sto godina Hidroelektrane Miljacka (Manojlović)", HEP, zagreb, 2006. (80 str.)
* Zvonimir Šuljak, **Želimir Škarica**: "Knin na starim razglednicama i vedutama", Kninski muzej, Knin, 2007. (str. 192)
***Błękitny krzyż*** (sh. *Plavi križ*) je poljski crno-bijeli igrani film snimljen 1955. u režiji Andrzeja Munka, kome je to bio cjelovečernji debi. Radnja se temelji na istinitim događajima koji su se zbili u gorju Tatre na današnjoj granici Poljske i Slovačke pred kraj Drugog svjetskog rata. Protagonisti su planinari, pripadnici Tatranske dobrovoljačke službe spašavanja (TOPR), koji nastoje spasiti nekoliko ranjenih poljskih partizana i crvenoarmejaca iz planinske kolibe tik do njemačkog uporišta. Munk je film snimio u stilu dokumentarca, rekonstuirajući događaje uz pomoć njihovih autentičnih sudionika koji glume sami sebe. *Błękitny krzyż*, za razliku od kasnijih Munkovih filmova, nije izazvao veliku pažnju kritike.

Vanjske veze
------------

* *Błękitny krzyż* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi Andrzeja Munka |
| --- |
| 1950-e | *Błękitny krzyż* (1955) • *Człowiek na torze* (1956) • *Eroica* (1957) • *Con bravura* (1957) |
| Lata 60. | *Zezowate szczęście* (1960) • *Pasażerka* (1963) |
*Za ostale upotrebe, v. Otac Sergije (razvrstavanje).*

*Otac Sergije*
***Otac Sergije*** (ruski: ) je ruski crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Jakova Protazanova. Predstavlja prvu ekranizaciju istoimene pripovjetke Lava Tolstoja. Naslovni protagonist, čiji lik tumači Ivan Mozžuhin, je bogati i lakomisleni aristokrat koji se, suočen s time da mu je zaručnica ljubovala sa carem Nikolajem I, odriče titule i bogatstva i počinje asketski život kao monah Ruske pravoslavne crkve. Protazanov je prvotno mislio započeti rad na filmu nedugo nakon *Pikove dame* 1916. godine, ali je tadašnja caristička cenzura priječila prikaz svećenika i monarha na filmu. Rad na filmu je otpočeo nakon kolapsa carističkog režima sljedeće godine, ali se odužio, dijelom zbog revolucionarnog kaosa, dijelom zbog Protazanovljeve bolesti. Svoju je premijeru imao tek 14. maja 1918. godine, kada su Rusijom već bili počeli vladati boljševici, a zbog čega se ponekad naziva prvim djelom sovjetske kinematografije. *Otac Sergije* se smatra jednim od najboljih Protazanovljevih djela, a posebno se ističe gluma Ivana Mozžuhina, koji je postao jednim od najvećih glumačkih imena nijeme ere. Originalna verzija je trajala 117 minuta, ali je danas očuvana samo skraćena verzija od 79 minuta.

Vanjske veze
------------

* *Father Sergius* na sajtu IMDb
* *Father Sergius* na AllMovie-u () ()
* «Отец Сергий» (Статья Марины Кузнецовой на сайте «Русское кино») ()

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Jakov Protazanov |
| --- |
| Filmografija |
| 
* *Odlazak velikog starca* (1912)
* *Pikova dama* (1916)
* *Likujući Satana* (1917)
* *Otac Sergije* (1918)
* *Aelita* (1924)
* *His Call* (1925)
* *Krojač iz Toržoka* (1925)
* *Proces tri miliona* (1926)
* *Čovjek iz restorana* (1927)
* *Četrdesetprvi* (1927)
* *Praznik svetog Jorgena* (1930)
* *Tomi* (1931)
* *Marionettes* (1934)
* *Bespridanica* (1937)
* *Salavat Julajev* (1941)
* *Nasredin u Buhari* (1943)

 |
**Šimun Kožičić Benja** ili **Begna** (lat. *Simon Begnius*, oko 1460–1536) iz Zadra, bio je biskup modruški, govornik i pisac.

Životopis
---------

Kip Šimuna Kožičića u Zadru 
Rođen je u uglednoj zadarskoj patricijskoj obitelji Benja - Kožičića, od majke Mlečanke iz ugledne obitelji *Contarini*. Iako su roditelji htjeli da postane vojnik, on se odlučio za svećenički poziv. Nakon školovanja u Zadru i Rimu 1502. godine postaje zadarskim kanonikom i upravitelj crkve Sv. Ivana izvan luke u Zadru.

Modruškim biskupom imenuje ga papa Julije II 1509. godine u vrijeme opće nesigurnosti izazvane porazom hrvatske vojske na Krbavskom polju 1493. godine.

Kožičić je napisao poznato djelo *Psaltir* što je zapravo knjižica-molitvenik u kojoj se nalaze neke osnovne kršćanske molitve, te neki psalmi i druge pjesme za moljenje i pjevanje na misi. Takve su knjižice bile ujedno i početnice iz kojih su pripravnici za svećeničku službu i drugi vjernici učili čitati. Na prvoj stranici Kožičićeva *Psaltira* sasvim na vrhu stranice nalazi se bukvar, tj. popis svih hrvatskih slova napisan hrvatskim glagoljskim pismom. Zatim dolaze molitve *Očenaš*, *Zdravo Marijo* i početak *Vjerovanja apostolskog*.

Na Lateranskom koncilu (1513. i 1516) održao je na latinskom jeziku govore u kojima je izneo teško stanje Hrvatske (*Opustošena Hrvatska*, lat. *De Croatiae desolatione*) i u kojima traži da se povede rat protiv Turaka.

Nakon što su Turci upali u Modruš, Benja odlazi u Rijeku, gdje 1530–1531. godine osniva glagoljsku tiskaru, u kojoj su tiskane knjige hrvatskom, čakavskom redakcijom staroslovenskog jezika, na primer *Misal hrvacki*, *Žitija rimskih arhijerejov i cesarov* (povijesno djelo o rimskim papama i carevima), *Oficij rimski* (molitvenik), *Knjižice krsta* (mali ritual) i *Od bitja redovničkog knjižice* (priručnik o tome kakav treba biti redovnik).

Godine 1532. vratio se u Zadar, gdje je i umiro u ožujku 1536. godine. Sahranjen ju u franjevačkom samostanu Sv. Jeronima u Ugljanu, a njegov je brat Ivan Donat ondje postavio nadgrobni spomenik. Retrospektivni portret biskupa Šimuna Kožičića Benje nalazi se u Narodnom muzeju u Zadru.

### Vanjski linkovi

* Sveučilišna knjižnica Rijeka

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 58086493
* LCCN: n85821196
* ISNI: 0000 0001 0905 0598
* GND: 119387344
* SUDOC: 178281840
* BNF: cb12056104k (podaci)
* BIBSYS: 1512647518392
* CONOR.SI: 50843491
* NSK: 000034337

 |
*Za ostala značenja, vidi Juliette ou la Clé des songes (razvrstavanje).*

***Juliette ou la Clé des songes*** (sh. *Juliette ili ključ snova*) je francuski crno-bijeli film snimljen 1951. u režiji Marcela Carnea. Predstavlja adaptaciju istoimenog kazališnog komada Georgesa Neveuxa. Protagonist, čiji lik tumači Gérard Philipe, je siromašni radnik u robnoj kući koji, bijesan zbog toga što nema novaca da djevojku (čiji lik tumači Suzanne Cloutier) odvede na izlet, pljačka trgovinu i zbog toga završi u zatvoru. Radnja prikazuje kako u zatvoru počinje sanjati da živi na provansalskom selu te da djevojku spašava od mračnog aristokrata nalik na Plavobradog (a čiji lik tumači Jean-Roger Caussimon). Juliette je nakon premijere podijelio kritičare; dio je hvalio tehničku izvedbu, ali je Carneu zamjerao "hladnoću" i "izvještačenost". Prikazan je na Kanskom festivalu gdje je Joseph Kosma osvojio nagradu za najbolju muziku.

Vanjske veze
------------

* *Juliette, or Key of Dreams* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Marcel Carné |
| --- |
| 
* Bizarre, Bizarre
* Port of Shadows
* Hôtel du Nord
* Le Jour Se Lève
* Les Visiteurs du Soir
* Children of Paradise
* Gates of the Night
* La Marie du port
* Juliette, or Key of Dreams
* Thérèse Raquin
* Air of Paris
* Three Rooms in Manhattan
* Law Breakers

 |
**Ustani, bane** je hrvatska domoljubna pjesma (budnica) temeljena na tekstu Ognjeslava Utješinovića Ostrožinskog, koja se tokom najvećeg dijela 20. stoljeća smatrala neslužbenom himnom hrvatskih nacionalista.

Tekst
-----

Bilo je to godine, devetsto i treće,  

Kad su našu Hrvatsku stigle nesreće.  

Mađarske zastave digo Hedervary  

Silom hoće Hrvatsku da nam pomađari.

Ustani bane, Hrvatska te zove, zove,
Ustani bane Jelačiću!Nema junaka, nema Hrvata,  

Kao što je bio Jelačić ban.  

A sada njega crna zemlja krije, krije,  

I zelena trava prekrila mu grob.

Ustani bane, Hrvatska te zove, zove,
Ustani bane Jelačiću!

Povijest
--------

Nastala je početkom 20. stoljeća, kada se Hrvatska nalazila u personalnoj uniji sa Kraljevinom Mađarskom, odnosno bila podvrgnuta pokušajima mađarizacije od strane bana Khuena Hedervaryja. Pjesma se pjevala u znak otpora tim nastojanjima, odnosno kao podsjećanje na hrvatskog bana Jelačića koji se za vrijeme revolucije 1848. Mađarima suprotstavio oružjem.

Mlađim generacijama je, međutim, poznatija kao svojevrsni simbol represije u komunističkoj Jugoslaviji, s obzirom da je njeno javno izvođenje bilo zabranjeno, te praćeno hapšenjima, zatvorskim, novčanim i prekršajnim kaznama.

Izvori
------
**Dječaci Pavlove ulice** ili ***Junaci Pavlove ulice*** je dečji roman Ferenca Molnara, koji je proslavio ovog autora. Prvi put je objavljena 1906. godine na mađarskom jeziku. Godine 1968. po ovoj knjizi snimljen je i istoimeni film.

Radnja
------

Roman govori o rivalstvu dveju družina i njihovoj borbi za životni prostor. Jedna je družina Dečaka Pavlove ulice u čiji sastav ulazi i git-udruženja, a druga je Družina crvenih košulja. Git-udruženje je nastalo tako što su njegovi članovi skupljali materijal git sa prozora, nakon čega su morali lopticu gita držati u svom džepu i svakodnevno ga žvakati.

Njihov vođa je bio Vajs, da bi ga kasnije zamenio Kolnai. Članovi su bili sledeći: Vajs, Kolnai, Čele, Čonakoš, Gereb, Barabaš, Nemeček, Rihter i Lesik. Predsednik Dečaka Pavlove ulice je bio Boka. Družina crvenih košulja se sastojala od sledećih članova: Feri Ač, njihov vođa, dva Pastora i drugi. Nemeček je bio taj koji je spasao družinu od crvenih košulja tako što je oborio Feri Ača u pokušaju da oslobodi svoju družinu. Gereb je izdao družinu.

Radnja se dešava u Budimpešti, krajem 19. veka.

Roman se završava tragično, tj. Nemeček se posle svih žrtvi za družinu (tri puta je upao u vodu) razbolio i umro.

Vidi još
--------

* Ferenc Molnar
***Café, con aroma de mujer*** je kolumbijska telenovela, originalno emitovana tokom 1994. i 1995. godine. U Srbiji se tokom 2002. i 2003. godine emitovala na Trećem kanalu RTS-a pod naslovom ***Kafa sa mirisom žene***.

U Meksiku su napravljena dva rimejka telenovele *Cuando seas mía* (2001) u produkciji TV Azteca i *Destilando amor* (2007) u produkciji Televise.

Sinopsis
--------

Ovo je priča o ljubavi između beračice kafe koju zovu Gaviota i Sebastijana Valjeha, člana prestižne porodice i zavodnika koji ne pridaje veliki značaj svojim devojkama.

Sebastijana izjeda lična drama - nikada nije vodio ljubav sa ženom, a u beračici kafe otkriva neverovatnu senzualnost, koja ga poziva da je zavoli.

Gaviota je svoju nevinost čuvala za svog princa na belom konju o kome je sanjala i koga vidi u Sebastijanu, zbog čega mu se predaje.

Njih dvoje proživljavaju veliku ljubav, krijući se od bogataške porodice, ali Sebastijan mora da se vrati u London da završi studije. Obećavaju jedno drugom da će se ponovo videti za godinu dana, kada će se i venčati. Gaviota je zatrudnela i odlazi u Evropu kako bi našla svog voljenog. Međutim, prevarena je od strane trgovaca belim robljem koji koriste njenu naivnost kako bi je odveli da radi kao prostitutka.

Sebastijan se nakon godinu dana vraća da ispuni svoje obećanje, ali saznaje da je Gaviota otišla u Evropu da bude prostitutka. Razočaran, ženi se prijateljicom koja je zaljubljena u njega i koja pristaje da bude sa njim, bez obzira na to što nikada neće moći da vode ljubav.

Gaviota se nedugo zatim vraća u selo kako bi ispunila obećanje dato pre godinu dana i saznaje da se Sebastijan oženio. On pokušava da joj objasni zašto se oženio, ali iako se još uvek vole, njih dvoje više ne veruju jedno drugom.

Uloge
-----

| Glumac: | Uloga: |
| --- | --- |
| Margarita Rosa de Francisko | Teresa Gaviota SuarezKarolina Olivares |
| Gaj Eker | Sebastijan Valjeho |
| Alehandra Borero | Lusija Sandoval de Valjeho |
| Kristobal Erasuris | Ivan Valjeho |
| Silvija de Dios | Lukresija de Valjeho |
| Konstansa Duke | Karmensa Suares |
| Silvio Anhel | Bitrago |
| Huan Karlos Arango | Aurelio |
| Santijago Beharano | Migel Alfonso Teherios de Kabaljero |
| Oskar Borda | Harold Meklejn |
| Alehandro Buenaventura | Dr. Roberto Aveljaneda |
| Manuel Buskets | Dr. Horhe Latore |
| Gustavo Koredor | Rafael Valjeho |
| Huan Anhel | Dr. Mauro Salinas |
| Luz Dari Beltran | Ursula |
| Glorija Amparo Karmona | Leonor |
| Herardo de Francisko | Francisko Valjeho |
| Keni Delgado | Dr. Viktor Anhel |
| Mirijam de Lurdes | Anhela Saens de Valjeho |
| Tanja Falkez | Marta Benavides |
| Dana Garsija | Marsela Valjeho Kortes |
| Hari Gajtner | Dr. Karmona |
| Klaudija Lilijana Gonzalez | Danijela Rejes |
| Žaklin Enrikes | Grasijela |
| Lina Marija Navija | Paula Valjeho Kortes |
| Hajde Ramires | Marsija Pontalvo |
| Ivan Rodrigez | Rejnaldo Peres |
| Andrej Satora | Artur |
| Rej Vaskez | El Galtero |
| Giljermo Vives | Bernardo Valjeho Saens |
| Dora Kadavid | Sesilija de Valjeho |

Vanjske veze
------------

* La mejor página hecha acerca de Café
* *Café con aroma de mujer* na sajtu IMDb
**Славко Суботић**, атлетичар, рођен је 1. децембра 1934. године у Лишанима Тињским, Бенковац, Краљевина Југославија. После Другог светског рата живот је наставио у Станишићу крај Сомбора. Младост је провео у Београду где је завршио школу и започео своје прве спортске кораке, али не у атлетици него у рвању код чувеног Љубомира Ивановића Геџе. Одласком у ЈНА све се мења и његов таленат дошао је до пуног изражаја у атлетици. Атлетиком се бавио од 1956 до 1964. године. У периоду од 1957 до 1962. године наступа за АК Партизан а од 1962 до 1964. године такмичи се у дресу АК Металац (Славонија) из Осијека. Након атлетске каријере, са породицом је живео у Задру до распада Југославије, када се прво сели у Книн а после у Београд. Умро је у Сопоту 24. децембра 2010. године.

Најбољи резултати
-----------------

* 1500 м...............3:54.1...............1961....Милано
* 3000 м...............8:15.4...............1961....Загреб
* 5000 м.............14:24.0...............1960....Загреб
* 3000 м ст...........9:10.8...............1958....Цеље
* 10000 м...........30:38.6...............1962....Загреб
* 4x1500 м..........16:08,2...............1962....Осијек (Ханак, Суботић, Кокић, Адам)

Атлетичарска каријера
---------------------

За атлетску репрезентацију Југославије наступао је 15 пута. Био је Државни првак на 5000 м (1959.г). Освојио је девето место на поноћној уличној трци (*Corrida Internacional de Sao Silvestre*) и треће место на 3000 м стипл 1960. године у Бразилу (*Sao Paulo*). Са Партизаном је 1957, 1958 и 1959 освојио прво место у штафетној уличној трци у Ђенови (*Coppa d'oro Mairano*) и 1961 у штафетној уличној трци у Виаређеу (*Viareggio*), Италија. Победио је на уличним тркама у Београду 1961, Загребу 1959, Нишу 1960, Краљеву 1961, Осијеку 1962. Освојио је друго место у уличној трци у Тренту, Италија 1960 (*Giro al Sas*). Победник је кроса листа Политика 1960. Био је првак Србије у кросу 1958 и 1961. године, првак Хрватске у кросу 1962 и првак Београда 1958. године. Учествовао је на балканским кросевима у Београду, Анкари, Софији, Букурешту, Истанбулу и међународним кросевима у Француској, Париз (*L’Iimaite*), Лил, у Белгији, Брисел (*Le Soir*), (*Saint Lambert*). Био је првак Србије на 3000 м стипл 1958, и првак Хрватске на 5 и 10 км 1963. године. Од 1962. године држи рекорд Хрватске у штафетној трци 4х1500 метара (*Ханак, Суботић, Кокић, Адам*). У АК Партизан тренер му је био Драго Штритоф, такође тркач на средњим пругама.
***Juste une question d'amour*** je francusko-belgijski televizijski film iz 2000. godine u režiji Christian Faurea, sa Cyrille Thouveninom i Stéphan Guérin-Tilliéom u glavnim ulogama.

Radnja
------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| "| *Est-ce qu'on aime vraiment nos enfants autant qu'on le prétend?* | "|

Laurent (Cyrille Thouvenin) je gej, ali to krije od svojih roditelja tako što svoju sustanarku i prijateljicu, Carole (Caroline Veyt) predstavlja kao svoju devojku. Razlog za takvo ponašanje leži u porodičnoj istoriji. Njegov rođak Marc bio je, takođe, gej. Kada je to rekao svojoj porodici, oni su ga oterali i odrekli su ga se. Nešto kasnije Marc se razboleo od hepatitisa na putovanju sa svojim momkom po Vjetnamu, ali njegova porodica ni tada nije htela da se stara o njemu, verujući da umire od AIDSa i smatrajući da to i zaslužuje. Takođe, ni Laurentova porodica nije ništa uradila da bi pomogla Marcu.

Stvari počinju da se komplikuju kada upoznaje Cédrica (Stéphan Guérin-Tillié) i zaljubljuje se u njega. Cédric je otvoreno gej i živi sa svojom majkom, Emmom (Éva Darlan), sa kojom vodi rasadnik i laboratoriju za agrikulturu i koja ga potpuno podržava. Cédricova i Laurentova veza je srećna sve do momenta kada Laurent počinje da uvlači Cédrica u svoj dvostruki život.

Posle svađe u vezi sa outovanjem pred roditeljima, na koje ga Cédric nagovara, Laurent i Cédric se razdvajaju. Misleći da će pomoći, Emma odlazi kod Laurentovih roditelja i saopštava im da je njihov sin u vezi sa njenim sinom. Oni reaguju kao i u slučaju Marca i odbacuju ga. Laurent u besu razbija laboratoriju i projekat na kome rade, misleći da ga je Cédric outovao.

Konačno, kada mu Cédric, vozeći ga na stanicu, kaže da ga voli, Laurent se predomišlja u vezi sa planom da se preseli za Pariz i odlučuje da se suoči sa roditeljima. Cédric i on odlaze kod njegovih roditelja, koji su posle dosta razmišljanja, rešili da ne žele da izgube sina i hteli bi da ga prihvate.

Uloge
-----

* Cyrille Thouvenin - Laurent
* Stéphan Guérin-Tillié - Cédric
* Éva Darlan - Emma
* Danièle Denie - Jeanne
* Idwig Stéphane - Pierre
* Caroline Veyt - Carole
* Laurence César - Martine
* Jean-Pierre Valère - Georges
* Raphaëlle Lubansu - Noëlle
* Jean-Baptiste Lefèvre - Didier
* Aurélie Godichal - Marine
* Jonathan Fox - Alain
* Marcel Dossogne - M. Bermand
* Bruno Georis - Médecin Emma
* Diego Vanhoutte – Mathieu

Vanjske veze
------------

*Juste une question d'amour* na sajtu IMDb
***Capote*** je biografski film iz 2005. godine o Trumanu Capoteu. Film prati događaje u periodu njegovog rada na romanu *In Cold Blood*. Sam film je sniman prema biografiji *Capote* Geralda Clarkea. Film je premijerno prikazan 30. septembra 2005. godine na 81. rođendan Capotea.

Radnja
------

U Kansasu se dešava ubistvo četvoročlane porodice Clutter. Capote o tome čita u *New York Timesu* i javlja Williamu Shawnu, tadašnjem uredniku *The New Yorkera* da će lično dokumentovati ovaj događaj.

Zajedno sa svojom prijateljicom iz detinjstva, spisateljicom Harper Lee, odlazi u Kansas. Lee u to vreme radi na svom romanu *To Kill a Mockingbird*. Capote intervjuiše ljude povezane sa ubistvom, dok Lee služi da bi premostila jaz između feminiziranog urbanog Capotea i ruralne mačo sredine. On uspeva da dođe do glavno-osumnjičenih i razvija jaku vezu sa Perryjem Smithom, jednim od dvojice osumnjičenih. Tokom suđenja, kao i narednih godina Capote redovno posećuje Perryja i saznaje dosta o njegovom životu. Onda odlazi u Maroko i Španiju sa svojim ljubavnikom, piscem Jackom Dunphyjem, gde piše prva tri dela svoje knjige.

Capote je prikazan kao emocionalno razapet između svojih simpatija prema Perryju i želje da se suđenja i žalbe okončaju kako bi mogao da završi svoje životno delo. Poslednja žalba je odbačena i Perry i Dick Hickock su obešeni. U narednoj sceni Truman se žali Harper Lee da nije mogao ništa da učini da bi ih spasio, na šta mu ona odgovara: "Možda, ali činjenica je da nisi ni želeo."

Film se ostavlja ideju da Capote posle romana *In Cold Blood* nije ništa vredno napisao, što nije tačno. Tačno je međutim, da više nije objavio nijedan roman i da nijedan drugi rad nije dobio toliko publiciteta i priznanja kritike.

Uloge
-----

* Philip Seymour Hoffman — Truman Capote
* Catherine Keener — Nelle Harper Lee
* Clifton Collins Jr. — Perry Smith
* Chris Cooper — Alvin Dewey
* Bruce Greenwood — Jack Dunphy
* Bob Balaban — William Shawn
* Amy Ryan — Marie Dewey
* Mark Pellegrino — Richard Hickock
* Allie Mickelson — Laura Kinney
* Marshall Bell — Warden Marshall Krutch
* Araby Lockhart — Dorothy Sanderson
* Robert Huculak — New York Reporter
* R.D. Reid — Roy Church
* Rob McLaughlin — Harold Nye
* Harry Nelken — Sheriff Walter Sanderson
* C. Ernst Harth — Lowell Lee Andrews

Nagrade
-------

* 2006 Oscar za najboljeg glavnog glumca
* 2006 Zlatni globus za najboljeg glumca u igranom filmu – drama
* 2005 Satellite Award za najboljeg glumca u drami
* 2005 Screen Actors Guild Awards za najboljeg glavnog glumca
* 2005 BAFTA za najboljeg glavnog glumca

Vanjske veze
------------

* *Capote* na sajtu IMDb
* *Capote* na Rotten Tomatoes-u ()
* *Capote* na Metacriticu
* *Capote* na Box Office Mojo-u

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Bennett Miller |
| --- |
| 
* *The Cruise* (1998)
* *Capote* (2005)
* *Moneyball* (2011)
* *Foxcatcher* (2014)

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 202977651
* GND: 7541176-3

 |
***Varastettu kuolema*** (sh. *Ukradena smrt*) je finski crno-bijeli igrani film snimljen 1938. godine u režiji Nyrkija Tapiovaare. Predstavlja adaptaciju pripovjetke *Lihamylly* Runara Schildtina. Radnja se događa u Helsinkiju u prvoj polovici 20. vijeka i prikazuje aktivnosti finskih nacionalista koji tadašnju Finsku nastoje osloboditi ruske carske vlasti. *Varastettu kuolema* se isticao za tadašnje standarde neuobičajenim inzistiranjem na realizmu i autentičnosti, pa tako likovi različitih nacionalnosti govore na švedskom, francuskom, engleskom i ruskom jeziku. Također ga je krasio nedostatak džingoističke propagande, odnosno realistično psihološko profiliranje likova i njihovih motiva, ali i vješto korištenje mračnih ulica Helsinkija i crno-bijela fotografija, koju će kasniji kritičari usporediti sa film noirom, odnosno proglasiti dalekom pretečom *nordic noira*. Suvremena kritika, međutim, nije imala razumijevanja za Tapiovaarin film. Tek kada je ponovno prikazan u skraćenoj verziji 1954. godine, prihvaćen je kao jedno ostvarenje ispred svog vremena, odnosno jedno od najznačajnijih u historiji finske kinematografije.

Sljedeće godine je u susjednoj Švedskoj Alf Sjöberg po istom predlošku režirao film pod naslovom *Med livet som insats*.

Vanjske veze
------------

* *Varastettu kuolema* na sajtu IMDb
* Juonikuvaus ja lehdistöarvioita Elonet.fi[*mrtav link*]ssä.
* Taustatietoja musiikista ja tuotannosta Elonet.fi[*mrtav link*]ssä.
|  |
| --- |
| ***Jutro u borovoj šumi*** |
|  |
| **Ivan Šiškin**, 1889. |
| ulje na platnu , 139 × 213 cm |
| Tretjakovska galerija, Moskva |

**Jutro u borovoj šumi** (rus. *Utro v sosnovom lesu*) slika je ruskih slikara Ivana Šiškina i Konstantina Savickog. Savicki je naslikao medvede, ali je kolekcionar Pavel Tretjakov obrisao njegov potpis, navodeći da, „od ideje do realizacije, sve pokazuje da je način slikanja i kreativnosti svojstven samo za Šiškina", tako da se slika sada priznaje samo Šiškinu.

Jutro u borovoj šumi postala je veoma popularna slika i bila je reprodukovana na raznim predmetima, uključujući i čokoladice "Krivonogi meda" kompanije „Crveni oktobar" (rus. *Krasnый Oktяbrь*). Prema jednom istraživanju, slika je na drugom mestu u Rusiji po popularnosti, odmah iza „Bogatira" Viktora Vasnecova. Šiškinove slične slike su „Šuma u proleću" (1884) i „Sestrorecka šuma" (1896).

Veruje se da je Šiškin naslikao borove u blizini mesta Narva-Joesu u Estoniji, gde je često voleo da boravi leti.

Spoljašnje veze
---------------

* Jutro u borovoj šumi na sajtu Tretjakov galerije Arhivirano 2016-03-09 na Wayback Machine-u
***Paradis perdu*** (sh. *Izgubljeni raj*) je francuski crno-bijeli igrani film snimljen u režiji Abela Gancea i premijerno prikazan početkom 1940. godine. Po žanru je mješavina melodrame i ratnog filma. Protagonist, koga tumači Ferdinand Gravey je Pierre, mladić koji se u ljeto 1914. godine, tik pred izbijanje Prvog svjetskog rata, vjenča za lijepu Jeanette (čiji lik tumači Micheline Presle), ali nijihova sreća kratko traje, s obzirom da će Pierre biti mobiliziran, a Jeanette se razboliti radeći u tvornici municije i umrijeti rađajući kćer Jeanette. Radnja prikazuje kako se svi ti događaji odražavaju na Pierrea, koji je preživio rat, ali se suočava sa teškim odlukama kada sad već odrasla kćer (koju također tumači Presle).

Kao i kod filma *J'accuse* napravljenog nekoliko godina ranije, Gance je sa *Paradise perdu* nastojao iskazati zabrinutost zbog mogućnosti da izbije novi svjetski rat. Originalno je trebao biti prikazan 1939. godine, ali su se u međuvremenu Ganceove bojazni ispostavile opravdanima i Francuska je ponovno ušla u rat. S obzirom antiratni sadržaj više nije mogao proći cenzuru, Paradis perdu je premijerno prikazan u tada neutralnoj Mađarskoj. U Francuskoj je prikazan tek nekoliko mjeseci kasnije, nakon što je Francusku okupirala Njemačka, odnosno uspostave vichyjskog režima.

Vanjske veze
------------

* *Paradis perdu* sur l'Internet Movie Database
* DVD toile

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Abel Gance |
| --- |
| Nijemi filmovi | 
* La Digue
* La Pierre philosophe
* Le Nègre blanc
* Il y a des pieds au plafond
* Le Masque d'horreur
* Strass et Compagnie
* L'Héroïsme de Paddy
* La Folie du Docteur Tube
* La Fleur des ruines
* The Enigma of Ten Hours
* Un drame au château d'Acre
* Ce que les flots racontent
* Le Périscope
* Le Fou de la falaise
* Fioritures
* Le Droit à la vie
* Les Gaz mortels
* The Torture of Silence
* Barberousse
* The Zone of Death
* Ecce Homo
* The Tenth Symphony
* *J'accuse* (1919)
* La Roue
* Au Secours!
* Napoléon
* Marines et cristeaux

 |
| Zvučni filmovi | 
* End of the World
* Mater dolorosa
* The Ironmaster
* Poliche
* Napoléon Bonaparte
* Le Roman d'un jeune homme pauvre
* Jérôme Perreau, héros des barricades
* Lucrèce Borgia
* Beethoven's Great Love
* J'accuse! (1938)
* The Woman Thief
* Louise
* Paradis perdu
* Vénus aveugle
* Le Capitaine Fracasse
* Manolete
* Quatorze juillet 1953
* La Tour de Nesle
* Magirama
* Austerlitz
* Cyrano et d'Artagnan
* Marie Tudor
* Valmy
* Bonaparte et la révolution

 |
"**2 Hearts**" je pjesma australske pevačice Kylie Minogue. Pjesma je objavljena u 9. novembra 2007. godine kao prvi singl sa njenog desetog studijskog albuma *X*, u izdanju diskografske kuće Parlophone.

Informacija o pjesmi
--------------------

Pjesma je obrada pesme koju su snimili Kish Mauve, koji je producirao verziju Minogue. "2 Hearts" je prvo komercionalno singl Minogue izdanje nakon što joj je dijagnostikovan rak dojke u maju 2005. godine. Pjesma je izdata kao debitantski singl s albuma u novembru 2007. godine i primila različite kritike od muzičkih kritičara.

Minogue je počela snimati materijal u Londonu iako joj je u maju 2005. godine dijagnosticiran rak dojke. "2 Hearts" su napisali i snimili londonski elektro muzički sastav Kish Mauve. Minogue je za pesmu rekla da ju je zavoljela od prvog puta kad ju je čula. Takođe, rad sa Kish Mauve opisala je kao radost. Pjesma i njeni remiksevi objavljeni u 9. oktobra 2007. godine. "2 Hearts" je širom sveta izdat u različitim formatima. Većina teritorija dobili su CD ili format za digitalno preuzimanje, a u Velikoj Britaniji pjesma je izdata i kao limitirani vinilni singl.

Uspjeh na top listama
---------------------

"2 Hearts" je prvi put puštena na radiju u 10. oktobra 2007. godine. Pjesma je debitovala u Velikoj Britaniji na ljestvici na 12. mjestu u 11. novembra 2007. godine, samo zbog prodatih digitalnih primeraka. Dospjela je na svoju najvišu poziciju na 4. mjestu 19. novembra 2007. godine, i ostala na ljestvici između prvih 75 mjesta ukupno 13 nedelja. "2 Hearts" debitovala je na 29. mjestu na irskoj ljestvici jedan sedmica prije svog objavljivanja kao singl. Sledeće nedelje pjesma je dospela na svoje najviše 12. mjesto na toj ljestvici i ostala između prvih 50 mjesta sedam nedelja.

Širom sveta pjesma je bila jako uspešna. U Španjolskoj i Tajvanu dospela je na prvo mjesto, u Italiji i Švedskoj na jedno od prvih pet mjesta. Pjesma je debitovala u Australiji na prvom mjestu u 19. decembra 2007. godine, sa prodatih 6.000 primjeraka. Pjesma je postala djeseti hit Minogue u Australiji.

Popis pjesama
-------------

Britanski CD singl 1
1. "2 Hearts"
2. "I Don't Know What It Is"

Britanski CD singl 2
1. "2 Hearts"
2. "2 Hearts" (Alan Braxe Remix)
3. "King or Queen"
4. "2 Hearts" (Videospot)

Australski CD singl
1. "2 Hearts"
2. "2 Hearts" (Alan Braxe Remix)
3. "King or Queen"
4. "I Don't Know What It Is"
5. "2 Hearts" (Videospot)

Ruski CD singl
1. "2 Hearts"
2. "I Don't Know What It Is"

Britanski promotivni CD 1
1. "2 Hearts"

Britanski promotivni CD 2
1. "2 Hearts" (Alan Braxe Remix)
2. "2 Hearts" (Alan Braxe Dub)
3. "2 Hearts" (Studio Version)
4. "2 Hearts" (Mark Brown Pacha Ibiza Upper Terrace Remix)
5. "2 Hearts" (A cappella)

Istorija objavljivanja
----------------------

| Država | Datum |
| --- | --- |
| Europa | 9. novembra 2007. |
| Australija | 10. novembra 2007. |
| Velika Britanija | 12. novembra 2007. |
| Rusija | 18. novembra 2007. |

Vanjske poveznice
-----------------

* "2 Hearts" na službenoj stranici Arhivirano 2011-02-18 na Wayback Machine-u ()
***Carmen la de Triana*** (sh. *Carmen, djevojka iz Triane*) je špansko-njemački filmski mjuzikl snimljen 1938. u režiji Floriána Reya. Predstavlja adaptaciju znamenite opere *Carmen* Georgesa Bizeta, iako sadrži muzičke točke komponirane specifično za film. Radnja je smještena u Sevillu 1835. godine, a naslovni lik, koji tumači Reyova supruga Imperio Argentina, je lijepa ciganka koja će s kobnim posljedicama zavesti dvojicu muškaraca - žandarmerijskog oficira i toreadora.

Film je nastao za vrijeme španskog građanskog rata tokom koga se Rey opredijelio za Francove nacionalističke pobunjenike, te zato više nije mogao koristiti studije u Madridu koji je ostao pod kontrolom republikanske vlade. Kao alternativa su se ponudili studiji berlinske UFA-e u nacističkoj Njemačkoj, gdje je Rey istovremeno snimio i verziju na njemačkom jeziku pod naslovom *Andalusische Nächte*. Tokom snimanja se Imperio Argentina upoznala s njemačkim vođom Adolfom Hitlerom što je, prema svjedočanstvima, dovelo do obostrane ljubavi na prvi pogled. Film je premijerno prikazan u Njemačkoj, a potom i u drugim zemljama španskog govornog područja, gdje je postigao veliki uspjeh.

Snimanje filma je, pak, isnpiriralo radnju španskog filma *La niña de tus ojos* iz 1998. godine.

Uloge
-----

* Imperio Argentina ... Carmen
* Rafael Rivelles ... José Navarro
* Manuel Luna ... Antonio Vargas Heredia
* Pedro Fernández Cuenca ... Juan
* Pedro Barreto ... Salvador
* Margit Symo ... Dolores
* Alberto Romea ... Comandante Ramirez
* J. Noé de la Peña ... Triqui
* José Prada ... Dargento Garcia
* Anselmo Fernández ... Miguel
* Juan Laffita Díaz ... Mulero
* Julio Roos ... Capitán Moraleda
* Ramón Montoya ... Guitarrista
* Carlos Montoya ... Guitarrista

Vanjske veze
------------

* *Carmen, la de Triana* na sajtu IMDb
**Kad fazani lete** peti je album rock skupine Azra, snimljen između 15 – 25. siječnja 1983. godine u studiju Cream u Frankfurtu, a objavljen iste godine u izdanju Jugotona.

Povijest
--------

### Prije snimanja

Krajem 1982. godine Branimir Štulić boravio je u desetak dana Sarajevu i predstavljao pjesme Goranu Bregoviću koji je trebao biti producent albuma. Štulić je na kraju ipak odustao od suradnje, navodeći kasnije u intervjuu Džuboksu - *"Bregović i ja razišli smo se u vrijeme kad smo obojica bili stariji od Lennona i McCartneya u vrijeme njihovog razlaza. Da smo se našli prije deset, dvanaest godina…vjerojatno bi to taj odnos bio*"

### Snimanje

Album je snimljen bez sudjelovanja stalnih članova Azre, bubnjara Borisa Leinera i basiste Miše Hrnjka, koji su otišli na odsluženje vojnog roka. Leinera je zamijenio Srećko Antonioli, dok je Branimir Štulić osim gitare svirao i bas.

### Zvuk

*Kad fazani lete* donosi bitno drugačiji zvuk od prethodnog albuma Filigranski pločnici. Album je produciran poput klasičnog hard rock albuma, ispunjen žestokim riffovima gitara, uz čestu upotrebu feedbacka i distorzije. Štulić u istom intervjuu Džuboksu kaže: *"Dosad sam snimao kod Trulog na osmokanalnom magnetofonu, a ovog puta je to pravi studio…Mogao sam dobiti zvuk kao svaki normalan bend. Ovo je ploča za velike bine i velike koncerte.*"

### Teme

Štulić i na ovom albumu objavljuje kompilaciju ljubavnih (*Kao i jučer, Plavi golub, My Dear, Niska bisera*) i angažiranih pjesama (*Anđeli, Nebo iznad Trnskog, Štićenik*). Za razliku od prethodnih radova, zastupljene su i pjesame nadrealnog ugođaja, poput *Nemir i strast*. Naslovna je pjesma kritika Ljubiše Ristića, kazališnog redatelja kojeg je Štulić upoznao 1982. godine tokom rada na predstavi "Oslobođenje Skoplja".

### Popis pjesama

1. Anđeli
2. Kao i jučer
3. My dear
4. Idi za svojom sudbinom
5. Kad fazani lete
6. Niska bisera
7. Štićenik
8. Nebo iznad Trnskog
9. Nemir i strast
10. Plavi golub

Izvori
------

1. 1 2  Hrvoje Horvat – Johnny B.Štulić-Fantom slobode, Profil 2005.

| * p
* r
* u
Azra |
| --- |
|  Branimir "Johnny" Štulić • Boris Leiner • Mišo Hrnjak • Jurica Pađen • Stephen Kipp  |
| Studijski albumi | *Azra • Sunčana strana ulice • Ravno do dna • Filigranski pločnici • Kad fazani lete • Krivo srastanje • It Ain't Like In The Movies At All • Između krajnosti* |
| Koncertni albumi | *Zadovoljština* |
| Kompilacije | *Singl Ploče 1979-1982* • *Kao i jučer - Single Ploče 1983-1986* |
| Singlovi | "Balkan" • "A šta da radim" • "Lijepe žene prolaze kroz grad" • "Poziv na ples" • "Đoni, budi dobar" • "Teško vrijeme" • "E, pa što" • "Sloboda" • "Gluperde lutaju daleko" • "Nemir i strast" • "Doviđenja na Vlaškom drumu" |
| Albumi Branimira Štulića | *Balkanska Rapsodija • Balegari ne vjeruju sreći • Sevdah za Paulu Horvat • Anali • Blase* |
**Vidimo se u čitulji** je dokumentarni film režisera Janka Baljaka iz 1994. godine. Baziran na knjizi *Kriminal koji je izmenio Srbiju*, Aleksandra Kneževića i Vojislava Tufegdžića, film govori o naglom porastu kriminala u Srbiji tokom ratova u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini. Film sadrži delove intervjua koji su vođeni sa kriminalcima i policijom 1990-ih godina, uz prikaz fotografija na kojima se vide vođe i članovi kriminalnih bandi.

Sadržaj
-------

Film priča o takozvanim „momcima sa vrelog asfalta" — prestupnicima koji otvoreno pričaju o svom životu, predstavljajući sebe kao verziju modernog Robina Huda.
Film govori o mladim ljudima, koji se u ratom pogođenoj zemlji, povode za lakim sticanjem novca koji im može pružiti raskoš i zadovoljstvo, nasuprot siromaštva, neizvesnosti i straha. Sve to im nudi članstvo u nekoj od bandi. Grbenarević, jedan od najmlađih aktera, to ovako objašnjava:

> *Obični smrtnici. To, pa to su normalni ljudi, koji, ovaj, žive jedan, kako da kažem, normalan život, razumeš. A mi ih nazivamo obični smrtnici, zato što, što, kažem da to što mi doživimo u jednom danu, oni me dožive za ceo svoj život. Znači nema šanse oni nikad da dožive ni toliko uzbuđenja ni razočarenja, ni lepote, ni ružnih stvari u celom svom životu, koliko mi doživimo u jednom danu.*
> 
> 

Film gledaocima pruža direktan uvid u balkansko podzemlje, jer sami kriminalci pričaju o kriminalu u Srbiji, ocenjujući njegove pozitivne i negativne strane. Poslednje scene filma prikazuju sahrane trojice intervjuisanih koji su ubijeni tokom snimanja filma.

Spoljašnje veze
---------------

* Vitezovi asfalta otišli u zaborav („Alo", 13. jun 2010.) Arhivirano 2010-06-13 na Wayback Machine-u
* Vidimo se u čitaonici - parodija filma
* Mala trola puna kontrolora — parodija filma
Ovo je članak o filmu iz 1933. godine.  Za istoimeni remake, vidi  Viktor und Viktoria (film, 1957).  

***Viktor und Viktoria*** (sh. *Viktor i Viktoria*) je njemački crno-bijeli filmski mjuzikl snimljen 1933. u režiji Reinholda Schünzela. Naslovna protagonistica, čiji lik tumači Renate Müller, je nezaposlena londonska glumica kojoj prijatelj - kabaretski zabavljač specijaliziran za transvesistske nastupe - omogući da preuzme njegovu točku u kojoj glumi ženu. Radnja prikazuje komplikacije koje nastanu kada se Viktoria, koja glumi muškarca, zaljubi u jednog svog obožavatelja. 

Iako se često navodi kao svojevrsno svjedočanstvo o "opuštenim" seksualnim standardima weimarske Njemačke, i iako je Schünzel bio napola Jevrej, *Viktor und Viktoria* je bez ikakvih problema prošao cenzuru novih nacističkih vlastodržaca. Razlog za to se ponekad tumači u tome što, za razlliku od kasnijih verzija, u njemu nije bilo nikakvih implicitnih, a još manje eksplicitnih aluzija na homoseksualnost, odnosno da je bila shvaćena kao "nedužna" komedija zabune. Schünzel je istovremeno snimio i verziju na francuskom pod naslovom *Georges et Georgette* gdje je naslovni lik tumačila Meg Lemonnier.

Viktor u Viktoria je nakon toga bila predmetom nekoliko remakeova, a od kojih je najpoznatiji američki film *Victor/Victoria* iz 1982. godine gdje je naslovni lik tumačila Julie Andrews.

Vanjske veze
------------

* *Viktor und Viktoria* na sajtu IMDb
* Rick Thompson in *Senses of Cinema*
* *Viktor und Viktoria* at Virtual History