recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Lokacija Lumbinija u Nepalu.
**Lumbini** (Sanskrit: , "predivni") je mjesto budističkog hodočašća u distriktu Kapilavastu u Nepalu, u blizini indijske granice. To je mjesto gdje je po predaji Mayadevi rodila Siddhartu Gautamu, koji je kasnije postao Buddha Gautama, osnivač budističke tradicije. Buddha je živio otprilike između 563. i 483. pne. Lumbini je jedno o četiri mjesta na koje se hodočasti jer su bile važne u životu Buddhe. Ostala četiri su Kushinagar, Bodh Gaya i Sarnath.

Lumbini se nalazi u podnožju Himalaja,  25 km istočno od općine Kapilavastu, gdje je Buddha po predaji živio do svoje 29. godine. Kapilvastu je ime i grada i distrikta. Lumbini ima nekoliko hramovi, uključujući hram posvećen Mayadevi, a nekoliko se gradi. Također se tu nalazi i Puskarini ili Sveti ribnjak - u koji je Buddhina majka ritualno zaronila prije rođenja i gdje je Buddha imao svoje prvo kupanje. Tu su i ostaci palače u Kapilvastuu. Na ostalim mjestima Lumbinija su ranije Buddhe, prema predaji, doživjele konačno buđenje i odbacile zemaljski oblik.

Gallerija
---------

* Bodhi drvo i ribnjak u LumbinijuBodhi drvo i ribnjak u Lumbiniju
* Rodno mjesto Gautama BuddheRodno mjesto Gautama Buddhe
* Asokin stubAsokin stub
* Plamen Vječnog miraPlamen Vječnog mira
* 
* 
* 
*

Izvori
------

1. ↑  Buddhist Temples India,Buddhist Temple Tour,Buddhist Temples in India,Indian Buddhist Temple Tour

Eksterni linkovi
----------------

***Lumbini*** na Wikimedijinoj ostavi

* Lumbini - informacije na stranici Wikivoyage
* Entry on **Lumbini** in the Dictionary of Pali Proper Names
* WelcomeNepal.com: Lumbini - Places to see Arhivirano 2009-03-22 na Wayback Machine-u
* Buddhist studies: Pilgrimage: Lumbini - Birthplace of the Buddha

Koordinate: 27.467155° N 83.274908° E
**Ascoli Piceno** je glavni grad talijanske provincije Ascoli Piceno u Markama. Grad ima 49.958 stanovnika.

Geografija
----------

Ascoli Piceno je biskupski grad na sredini Apeninskog poluotoka, u brdima pored jadranske obale. Grad leži na ušću rijeka Tronto i malene Castellano, okružen s tri strane planinama Apenina.

Lista fraziona
--------------

Frazioni Ascoli Picena su Bivio Giustimana, Brecciarolo, Campolungo, Caprignano, Carpineto, Casalena, Casamurana, Case Schiavi, Castel Trosino, Cervara, Colle, Colle San Marco, Colloto, Colonna, Colonnata, Coperso, Faiano, Fonte di Campo, Funti, Giustimana, Il Palazzo, Lago, Lisciano, Lisciano di Colloto, Marino del Tronto, Montadamo, Monte di Rosara, Morignano, Mozzano, Oleificio Panichi, Palombare, Pedana, Piagge, Pianaccerro, Poggio di Bretta, Polesio, Ponte Pedana, Porchiano, Rosara, San Pietro, Santa Maria a Corte, Talvacchia, Taverna di mezzo, Trivigliano-Villa Pagani, Tozzano, Tronzano, Valle Fiorana, Valle Senzana, Valli, Vena piccola, Venagrande i Villa Sant'Antonio.

Historija
---------

Historija grada započinje kao naselje Picena, antičkog italskog naroda koji je nastanjivao jadransku obalu. Rimljani su njihovo naselje zauzeli u 3. vijeku pne. i nazvali ga Asculum Picenum. Nakon srednjovjekovnih nedaća, od 1006. gradom vladaju lokalni biskupi i brojni feudalci, sve do 1504. kad se komuna Ascoli Piceno dobrovoljno stavila pod zaštitu papa i Papinske države.

Znamenitosti
------------

Palazzo dei Capitani
Ascoli Piceno ima puno rimskih spomenika, pa se u njemu mogu vidjeti ostaci gradskih bedema, dva mosta, teatra, amfiteatra i hrama božice Veste. Od spomenika kasnijih vremena tu su crkva San Francesco čija je izgradnja započela 1262. godine, katedrala iz 7. vijeka, značajno proširena i prepravljena 1481. i 1592. te Komunalna palača iz 13. vijeka na trgu Arringo, nastala spajanjem dvije postojeće građevine (u njoj se danas nalazi galerija slika). U slijedećoj palači Palazzo del Popolo, koja je također iz 13. vijeka, danas se nalazi gradski muzej. Pored toga Ascoli Piceno ima i dobro očuvane srednjovijekovne bedeme i tornjeve.

Privreda
--------

Ascoli Piceno je poljoprivredni centar, ali ima i nešto industrije koja proizvodi tekstil, kemijske i električne proizvode.

Gradovi prijatelji
------------------

* Njemačka Trier
* Francuska Massy

Izvori
------

1. 1 2  „*ITALY: Marche*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 4. 7. 2013.
2. 1 2 3 4  „*Ascoli Piceno*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 7. 7. 2013.

Vanjske veze
------------

***Ascoli Piceno*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada Arhivirano 2013-07-20 na Wayback Machine-u ()
* *Ascoli Piceno* na portalu Encyclopædia Britannica ()

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 143138733
* LCCN: n85238832
* GND: 4086023-1
* SUDOC: 027667383
* NKC: ge402168
* CiNii: DA17324914

 |
The Valley. Položaj grada na karti.
**The Valley**, glavni grad britanskog prekomorskog područja Angvila i komercijalno i administrativno središte otoka Anguilla. Stara kolonijalna arhitektura može se danas vidjeti još jedino na Cross Roadsu, na posljednjoj plantažnoj kući sa popratnim objektima na Anguilli, Wallblake House, izgrađenoj 1787. , renoviranoj 2004. koja je danas u vlasništvu katoličke crkve. Na najvišem vrhu otoka, Crocus Hill (65 m.) nalaze se ruševine stare sudske zgrade (Old Court House). Uz južni rub grada smješten je maleni međunarodni aerodrom Wall Blake Airport. Populacija mu iznosi manje od 2,000.

Izvori
------

1. ↑  „The Wallblake House". Arhivirano iz originala na datum 2008-09-25. Pristupljeno 2009-07-12.

Vanjske veze
------------

***The Valley (Angvila)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Public and Government Buildings (slike) Arhivirano 2008-07-03 na Wayback Machine-u
* anguilla maps

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 125326066
* LCCN: n87840143
* GND: 10140873-0

 |
*Za drugu upotrebu, v. Sjeverna Makedonija (razvrstavanje).*

*Za drugu upotrebu, v. Vardarska Srbija.*

Mapa Makedonije sa njenim granicama, kao i granicama današnjih država na njenom prostoru.
**Vardarska Makedonija**, poznata i kao ***Sjeverna Makedonija*** ili ***Srpska Makedonija***, ili kao ***Vardarska Srbija*** ili ***Južna Srbija***, dio je oblasti Makedonije, koji je Bukušrekim mirom iz 1913. godine pripao Kraljevini Srbiji. Danas većina teritorija Vardarske Makedonije odgovara teritoriji Republike Sjeverne Makedonije (98,09%), dok se ostatak nalazi na teritoriji Republike Srbije (1,91%) i odgovara prostoru koje zauzima manastir Prohor Pčinjski sa okolonom. U njemu je održano prvo zasjedanje ASNOM-a koje je odlučilo da se osnuje makedonska država u sastavu federativne Jugoslavije.

Ipak, na mapama Makedonije Vardarska Makedonija ima različite granice od opšteprihvaćenih. Na mapama Makedonije koje je izradio Dimitrije Čupovski u Sankt Peterburgu 1913. godine, teritoriji Vardarske Makedonije pripali su dijelovi istočne Albanije (okolina Piškopeje sjeverozapadno od Debra), dijelovi Metohije (Kačanik i okolina) i krajnje južni dijelovi središnje Srbije (Preševo). Isto tako dijelovi Metohije i središnje Srbije (bez dijelova Albanije) smješteni su na mapi Makedonije koju su izradili francuski stručnjaci 1925. godine.

Prvobitnim Bukureškim mirom oblast Strumice je pripala Kraljevini Bugarskoj, ali nakon Prvog svjetkog rata Nejskim mirovnim ugovom iz 1919. godine Bugarska je bila primorana da tu oblast prepusti Kraljevini Srba, Hrvata i Slovenaca i ona se tako uklopila u oblast Vardaske Makedonije.

Povezano
--------

* Makedonija (oblast)
* Republika Makedonija
* Vardarska banovina

Izvori
------

1. ↑  Danforth, L.M. (1997). *The Macedonian Conflict: Ethnic Nationalism in a Transnational World*. Princeton University Press. p. 44. ISBN 0-691-04356-6
2. ↑  Alice Ackermann, *Making Peace Prevail: Preventing Violent Conflict in Macedonia*, Syracuse University Press, 2000, p.55
3. ↑  *Waiting for Macedonia: Identity in a Changing World*, University of Toronto Press, 2006, p.29
4. ↑  Hugh Poulton, *Who are the Macedonians?*, Hurst & Company, 2000, p.2
5. ↑  Stefan Troebst, *Das makedonische Jahrhundert: Von den Anfängen der nationalrevolutionären Bewegung zum Abkommen von Ohrid 1893-2001* Arhivirano 2015-04-02 na Wayback Machine-u, Oldenbourg Wissenschaftsverlag, 2007, p.344
6. ↑  Dimitar Bechev, *Historical dictionary of the Republic of Macedonia*, Scarecrow Press, 2009, p.232
7. ↑  encyclopedia su / me.org/Yugoslavia / = pre
**Vlkolínec** je slikovito selo grada Ružomberoka u središnjoj Slovačkoj koje je od 1993. godine upisana na UNESCO-v popis mjesta svjetske baštine u Europi kao nedirnut primjer slovačke narodne arhitekture i srednjoeuropskog sela na sjevernim Karpatima. Selo se nalazi na nadmorskoj visini od 718 metara i rasprostire se na području od 7.97 km², s 35 stanovnika (4 / km²).

Ime sela dolazi od slovačke riječi "vlk" (vuk), a prvi put je spomenuto 1376. godine, dok je 1882. godine postalo dijelom grada Ružomberoka. Ono je najsačuvaniji kompleks građevina od drveta, koje su tipične u planinskim predjelima, u široj regiji. Selo se sastoji od 45 drvenih kuća od kojih svaka ima dvije ili tri sobe. Drveni toranj i barokna kapela su iz 18. stoljeća, a kuće br. 16. i 17. su pretvorene u Muzej folklora sa svim svakodnevnim predmetima potrebnima za seoski život.

* Seoski krajolik VlkolinecaSeoski krajolik Vlkolineca
* Barokna kapela sa zvonikomBarokna kapela sa zvonikom
* Tipične kuće u seluTipične kuće u selu
* Kuća br. 47.Kuća br. 47.
* Unutrašnjost jedne kućeUnutrašnjost jedne kuće

Vanjske poveznice
-----------------

* Članak o Vlkolíncama na portalu obnova.sk - informacije ()

### Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Vlkolínec** |

49°02′30″N 19°16′30″E﻿ / ﻿49.04167°N 19.27500°E﻿ / 49.04167; 19.27500
**Dej** čita se **Dež** (mađarski: *Dés*, njemački: *Desch*) je grad na sjeverozapadu Rumunjske od 33,497 stanovnika (1992. bilo ih je 41,216).

Dej je treći po veličini grad u Okrugu Cluj.

Geografske karakteristike
-------------------------

Dej leži u dolini rijeke Someş, nedaleko od mjesta gdje se ona formira sutokom njenih glavnih rukavaca Someşul Mare i Someşul Mic, udaljen 60 km sjeverno od administrativnog centra okruga Cluj-Napoce.

Historija
---------

Grad se prvi put spominje u dokumentima iz 1061. i 1214. pod imenom Dees, ali se pretpostavlja (iako za to još nema čvrstih materijalnih dokaza) da je na tom mjestu postojalo naselje još za neolitika. Kako se tu nalaze velike rezerve soli, koja se kopa još od tračko - rimskih vremena, već tada je zbog strateškog značenja podignuta utvrda.

Kombinat Dej
Današnji Dej je utvrđen između 1214. i 1235. - 1241. je razoren za provale Tatara, ali je brzo obnovljen. Tokom vremena se razvio kao glavni rudarski centar za ekspoloataciju soli, tako da je početkom 18. vijeka izgrađena i mala riječna luka za transport soli.

Važno je napomenuti da se tokom srednjeg vijeka u grad naselilo puno saskih rudara, koji su podigli puno građevina.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti grada su rimski kastrum, koji se nalazi nedaleko od grada u Căşeju. Uz njega tu je protestanska crkva sagrađena u gotičkom stilu između 1453. - 1536. sa zvonikom visokim 72 metara. Tu je i katolička crkva i franjevački samostan sv. Antuna Padovanskog, podignuti u baroknom stilu u 18. vijeku (gradnja je počela negdje oko 1716.), i
pravoslavna crkva sv. Georgija, dovršena 1776.

Privreda
--------

Najveći privredni pogon u gradu je kombinat celuloze i papira *Someș Dej*.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Dej" (engleski). City population. Pristupljeno 21. 03. 2015.
2. 1 2 3 4  „*Date despre oraş*" (rumunjski). Municipiul Dej. Pristupljeno 21. 03. 2015. [*mrtav link*]

Literatura
----------

* *The Ancient History of Herodotus* (Translated by William Beloe) (1859). Derby & Jackson.
* *Eutropius, Abridgment of Roman History* (Translated by John Selby Watson) (1886). George Bell and Sons.
* Hitchins, Keith (2014). *A Concise History of Romania*. Cambridge University Press. ISBN 9780521872386.
* Pohl, Walter (2013). „*National origin narratives in the Austro-Hungarian Monarchy*". u: Geary, Patrick J.; Klaniczay, Gábor. *Manufacturing Middle Ages: Entangled History of Medievalism in Nineteenth-Century Europe*. BRILL. str. 13–50. ISBN 9789004244870.

Vanjske veze
------------

***Dej, Rumunjska*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice grada* Arhivirano 2009-01-26 na Wayback Machine-u ()
Panorama Melburna i reke
**Melburn** (**Melbourne**) je grad u australijskoj federalnoj državi Viktoriji. Glavni je grad Viktorije i po popisu iz 2016. imao je 4.485.211 stanovnika. Drugi je grad po veličini Australije.

Melburn je veliki industrijski i trgovački centar. Mnoge australijske i multinacionalne kompanije posluju tamo - jedna trećina najvećih kompanije u Australiji je smešteno u Melburnu. Najveći aerodrom Australije nalazi se u Melburnu. U gradu postoji 7 univerziteta.

Grad su 1834. osnovali Džon Betmen i Džon Pasko Fokner. U toku zlatne groznice grad dobija veliki broj stanovnika. Bio je glavni grad cele države u narednim godinama.

1956. godine u njemu su održane Olimpijske igre.

Klima
-----

U Melburnu vlada suptropska klima, koja se odlikuje blagim i oblačnim zimama i relativno sunčanim i toplim letima. Grad je poznad po čestim promenama temperatura. Leti temperature povremeno prelaze 40 stepeni, a nekad čak i tokom leta ne dostignu ni 20. Vreli dani su kratkotrajni, jer jak i vreo pustinjski severozapadni vetar ubrzo zameni hladan jugozapadni, koji duva sa ledenog južnog okeana. Najviša izmerena temperatura u gradu bila je 46 C, a najniža -2,8 C. Snega gotovo nema. Grad i grmljavina javljaju se retko, ali ipak u istoriji grada poznate su jake oluje. Klima je generalno vetrovita, naročito krajem zime i u rano proleće.
**Sydney** je najveći i glavni grad australske države Novi Južni Wales. Grad ima 3,997.321 stanovnika i najstariji je i najveći grad u Australiji.

Historija
---------

Sydney je osnovan 1788. godine. Prvi stanovnici bili su regrutirani iz 759 zatvora i 211 pripadnika pomorskog pješaštva koji su bili zaduženi čuvati ih. Godine 1851. Sydney je imao 60.000 stanovnika. Današnji Sydney je metropola Australije najveći financijski, transportni, trgovački i kulturni centar zemlje, dok je na drugom mjestu Melbourne.

Sydney je značajno globalno odredište turista iz cijeloga svijeta, pa ga redovno proglašavaju jednim od najljepših i najživljih gradova cijele planete, koji je ponosan na svoju luku, prekrasne obale, toplu i ugodnu klimu, te kosmopolitsku kulturu. Svoj svjetski nivo posljednjih godina grad je značajno podigao organizacijom Olimpijskih igara 2000. godine. Sydney ce također biti domaćin Svjetskog dana mladih 2008. godine. 

Stanovnik Sydneya se u slengu popularno naziva "Sydneysider".

Najvažnija crkva u Sydneyu je katolička katedrala posvećena svetoj Mariji. Prvi katolički svećenici, Irci John Therry i Phillip Conolly, stigli su u koloniju u svibnju 1820. godine. Kamen temeljac za kapelu posvećenu Majci Božjoj položen je godinu kasnije. Godine 1835. imenovan je prvi katolički biskup i crkva je postala katedrala, a 30 godina kasnije sasvim je izgorjela. Nadbiskup Polding položio je kamen temeljac za novu crkvu 1868. Arhitekt je bio William Wardell (prethodno projektirao *St. John's College*), a građevina je bila u neogotičkom stilu sa šiljasto zaobljenim prozorima te vanjskim i unutarnjim kontraforima. Nedovršena crkva posvećena je 1905. a 23 godine kasnije potpuno dovršena. Godine 1930. papa Pio XI. dodijelio joj je status *basilica minor*, a Pavao VI. propovijedao je u njoj četrdeset godina kasnije. Ivan Pavao II. posjetio ju je dvaput. Crkva je sagrađena od australskog pješčanika, ima pročelje s dvostrukim tornjevima koji su visoki 74.5 m. Toranj iznad križišta niži je za oko 30 m, a građevina je duga 107 m. U unutrašnjosti je uobičajeno visoka dvorana s galerijama s arkadama, a pod je prekriven mozaicima. Jedna od kapela posvećena je irskim svecima. Svjetlost ulazi kroz šareno obojene staklene prozore. Glavni oltar je od mramora, a među kipovima je oličena Madona koja je vrlo elegantna i očaravajuća. U kripti je pokopan katolički biskup Sydneya.

Izvori
------

1. 1 2   „*Sydney*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 23. 1. 2013.
2. ↑  Najljepša mjesta na svijetu, LEO COMMERCE, Rijeka-Zagreb 2009. str. 406.

Vanjske veze
------------

***Sydney*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Sydney* na portalu Encyclopædia Britannica

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 175760382
* LCCN: n79021855
* GND: 4058708-3
* SUDOC: 02733385X
* BNF: cb119398345 (podaci)
* NDL: 00628594
* NKC: ge131023
* BNE: XX458534
* NSK: 000585928

 |
Položaj Golmuda u Kini
**Golmud** (kineski: 格尔木; Hanyu Pinyin: Ge'ermu; Wade-Giles: Koerhmu; tibetanski: ན་གོར་མོ་; Wylie: Na-gor-mo) je grad razine okruga u Haixi mongolskoj i tibetanskoj autonomnoj prefekturi u provinciji Qinghai Kine.

Geografija
----------

Golmud pokriva područje od 124,500 km². To uključuje urbano područje od 72 km². Golmud se nalazi u središnjem južnom dijelu bazena Qaidam. Oko grada se nalazi više od 20 slanih jezera različite veličine.

Demografija
-----------

Godine 1999. ukupni broj stanovnika u području Golmud se procjenjivao na 200.000, a sam grad je imao 130.000 stanovnika.

Ekonomija
---------

Zahvaljujući svojoj lokaciji, Golmud se koristi bogatstvom prirodnih resursa iz obližnjih slanih jezera. Tako su nastale industrije koje koriste kemikalije iz slanih jezera. Slano jezero Qarham sjeveroistočno od Golmuda se može podičiti s površinom od 5.856 km², što ga čini najvećim slanim jezerom na svijetu. Resursi iz Slanog jezera Qarham se procjenjuju na vrijednost od preko 15 triliona yuana. Jezero je najvažniji kineski izvor natrijuma, magnezijuma i soli. Golmud također posjeduje rezerve prirodnog gasa koje se procjenjuju na 1 trilion m³, isto kao i preko 50 različitih minerala kao što su zlato, bakar, žad, drago kamenje, olovo i cink. 

Ostale važne industrije u Golmudu uključuju petrokemijsku, rafinerije nafte i polja gasa. 

Statistike za 2001. godine pokazuju da je grad imao nominalni godišnji BDP od 2,213 milijardi yuana, što iznosi porast od 31.9% u odnosu na prethodnu godinu i najviši rast od 1990. 

Golmud Kunlun zona ekonomskog razvoja, s površinom od 28 km², sagrađena je 1992. Golmud planira postati "Kineski Salt Lake City" ,  Arhivirano 2007-03-10 na Wayback Machine-u.

Saobraćaj
---------

Golmud leži na QingZangu, 1956-km dugoj željezničkoj pruzi koja počinje u Xiningu i završava u Lhasi. Sekcija između Golmuda i Lhase od 1,142 km bila je najduža i zahtijevala najveće napore prije dovršetka. Nakon pet godin izgradnje, prvi vlak za Lhasu je napustio Golmud 1.7. 2006.

Cesta Golmud-Lhasa, koja ima 1.050 km dužine, je dio 1.930km duge autoceste Qinghai-Tibet koja spaja Xining i Lhasu.

***Golmud*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostala značenja pogledajte Aleksandar Đorđević.*
**Aleksandar Aca Đorđević** (Subotica, 28. jul 1924 — Beograd, 27. april 2005) je bio jedan od najpoznatijih srpskih pozorišnih, filmskih i televizijskih reditelja.

Biografija
----------

Posle sticanja rediteljskog iskustva u Narodnom pozorištu u Nišu, prešao je da radi u Televiziji Beograd.

Režirao je drame brojnih autora: Danila Kiša, Aleksandra Popovića, Branka Reljića, Gordana Mihića, Duška Radovića, Brane Crnčevića, Siniše Kovačevića, Miodraga Stanisavljevića i drugih pisaca.

Umro je 27. aprila 2005. godine u Beogradu.

Filmografija
------------

### Filmovi

* 1974 - Otpisani
* 1976 - Povratak otpisanih
* 1978 - Stići pre svitanja
* 1980 - Vruć vetar Avantura Borivoja Šurdilovića
* 1981 - Kraljevski voz
* 1984 - Jaguarov skok
* 1987 - Hajde da se volimo
* 1988 - Tesna koža 3
* 1989 - Balkan ekspres 2
* 2000 - Tajna porodičnog blaga

### TV serije

* 1970 - Levaci
* 1972 - Majstori
* 1974 - Otpisani
* 1978 - Povratak otpisanih
* 1980 - Vruć vetar
* 1987 - Bolji život
* 1989 - Balkan ekspres
* 1990 - U ime zakona
* 1993 - Srećni ljudi
* 1995 - Srećni ljudi
* 1998 - Porodično blago
* 2001 - Porodično blago

Vanjske veze
------------

* Aleksandar Đorđević na sajtu IMDb
* Aleksandar Đorđević (reditelj) na PORT.rs ()
Gradske zidine u Elbasanu
**Elbasan** (alb.  ili *Elbasani*) je grad u centralnoj Albaniji. Lociran je na reci Škumbin i prestonica je Oblasti Elbasan, na 41°06′N 20°04′E﻿ / ﻿41.100°N 20.067°E﻿ / 41.100; 20.067. To je jedan od najvećih gradova u Albaniji, sa populacijom od oko 100.000 stanovnika (po proceni iz 2003. godine) i površinom od 1.290 km².

Istorija
--------

Tokom istorije, Elbasan je bio pod kontrolom više različitih grupa, uključujući Turke, Srbe, Bugare, Austrijance i Italijane. Grad je ostao centar Islama u Albaniji i nakon turske vlasti. Nakon što je na Kongresu u Bitolju 1908. godine latinica izabrana za pisani albanski jezik, muslimanski aktivisti su, pod uticajem Mlado-Turaka, održali više demonstracija za arapsko pismo u Elbasanu.

Do početka Drugog svetskog rata, Elbasan je ličio na tipičan osmanski grad u Albaniji, sa mešavinom istočnih i srednjovekovnih zgrada, uskih popločanih ulica i veliki bazar gde se turski još uvek mogao čuti. Postojalo je hrišćansko naselje unutar zidina tvrđave, vlaški distrikt u predgrađu i više džamija i islamskih zgrada. U to vreme je grad imao populaciju od oko 15,000 stanovnika.

Kultura
-------

Oko 7 m izvan grada postoji stari pravoslavni manastir gde su mošti Jovana Vladimira, vladar Duklje, čuvane od 1381. do 1995. godine, kada su prebačene u sabornu crkvu u Tirani, sedište Albanske pravoslavne crkve.

Vanjske veze
------------

***Elbasan*** na Wikimedijinoj ostavi

* Elbasan
* Slike grada
* ALBoZONE: Gradovi Albanije
* Elbasan web
* Fudbalski tim Elbasana

| * p
* r
* u
Gradovi u Albaniji |
| --- |
| 
* Apollonia
* Bajram Curri
* Balš
* Berat
* Bilišt
* Bulćiza
* Burrel
* Butrint
* Crik
* Čorovoda
* Delvina
* Drač
* Elbasan
* Erseka
* Fier
* Fuša-Kroja
* Gjirokastër
* Gramš
* Has
* Himara
* Kamza
* Kavaja
* Klcura
* Klos
* Konispol
* Koplik
* Korča
* Kroja
* Kruma
* Kučova
* Kukes
* Lač
* Lješ
* Libohova
* Libražd
* Lušnja
* Malić
* Mamurras
* Mavrova
* Memaliaj
* Patos
* Pećin
* Peškopija
* Parmet
* Pogradec
* Poličan
* Puka
* Rešen
* Rogožina
* Roskovec
* Saranda
* Selenica
* Šenđin
* Šijak
* Skadar
* Tepelena
* Tirana
* Tropoja
* Valbona
* Valona

 |
Crkva sv. Marije Magdalene na rubu Ocizla kraj koje se nalazi i ulaz u Maletovu jamu
**Ocizla** (ital. *Occisla*) je naseljeno mjesto na Krasu u sastavu općine Hrpelje–Kozina, regija Obalno-kraška, Slovenija.

Geografija
----------

Ocila je pogranično naselje na Tršćanskom Krasu (Primorska) nedaleko Kozine uz granicu s Italijom

Znamenitosti
------------

**Maletova jama** je najveća pećina u sklopu pećina kraj naselja Ocizla (Jama sa slapom i Korošica na hribu). To je jama u koju se ulijevaju oborinske vode područja sela Beke, Ocizle i zaleđa, ponornica je do Osapske doline te Boljuneca, gdje ponovno izvire na visoravni.

Pristup pećini je kraj Ocizle, po markiranom putu ispod crkve sv. Magdalene. Ulaz u pećinu je moguc jedino uz speleološku opremu po rovu koji naplavljuje za vrijeme kiša.

Pećina ima izrazit oblik odtoka, tuneli među dvoranama su uski i glatki. U proširenim podzemnim prostorima se nalazi i stajaća voda - manja podzemna jezera.

Historija
---------

Do teritorijalne reorganizacije u Sloveniji nalazila se u sastavu stare općine Sežana.

Stanovništvo
------------

Na popisu stanovništva 2011. godine, Ocizla je imala 106 stanovnika.

| Broj stanovnika po popisima |
| --- |
| 1991 | 2002 | 2011 |
| 96 | 101 | 106 |
|

**Napomena**: *U 2000. povećano za dio naselja Klanec pri Kozini.*

Vanjski linkovi
---------------

***Ocizla*** na Wikimedijinoj ostavi
Pogled sa Žbevnice, inad Bresta 
**Brest** (Olmeto, tal.) je pogranično naselje u sjevernoj Istri na južnim padinama Ćićarije, sjeverno od Buzeta u sastavu općine Lanišće, Istarska županija.

Geografija
----------

Nalazi se na rubu zaravni na ćićarijskom flišu. podno kraškog ruba Žbevnice (1013m), na 673 m nadmorske visine, nedaleko od hrvatsko-slovenske granice. Od Bresta vodi cesta do Rakitovca (pod Slovenijom) i dalje dolinom Rižane do Kopra. Kroz Brest prolazi i regionalna cesta, ćićarijska transverzala Buzet–Dane-Vodice-Golac-Obrov.

Povijest
--------

Povijesni razvoj Bresta sličan je razvoju ostalih obližnjih naselja. U srednjem vijeku pripadao je Akvilejskoj patrijaršiji, poslije Goričkim grofovima, te od 1397. u posjedu Mlečana u okviru rašporskog pazenatika (pogranične kapetanarijer), sve do pada Venecije, kada, nakon kratkotrajne Napoleonove vladavine 1815. dolazi pod Habsburgovce. Nakon raspada Austro-Ugarske, kao i čitava Julijska regija, dolazi 1918. pod Kraljevinu Italiju, a 1945, aneksijom Julije Jugoslaviji i nakon dijeljenja između Slovenije i Hrvatske, potpada pod Hrvatsku. 

Parohijalna crkva sv. Trojstva izgrađena je 1878. vjerojatno na mjestu starije (iz XIV.st.).

Privreda
--------

Stanovnici se bave poljoprivredom, a u prošlosti je važno bilo stočarstvo, mljekarstvo, šumarstvo (ogrjevno drvo) te proizvodnja drvenog ugljena (krbunice). Proizvodi su se prodavali na tržnicama u Trstu, Rijeci i većim gradovima.

Znamenosti
----------

* Brest ima najmanji zvonik na cijelom poluotoku Istri. Samu crkvu sv. Trojstva izgradili su Austrijanci 1878. godine u zamjenu za pravo korištenja vode sa seoskog izvora. Ugovor nije predvidio gradnju zvonika pa je zvonik, visok nekoliko metara, izgrađen naknadno. Sredstva za zvonik skupli su stanovnici Bresta.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 48 stanovnika te 16 obiteljskih kućanstava.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2001.***

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Lanišće |
| --- |
| Brest • Brgudac • Dane • Jelovice • Klenovšćak • Kropinjak • Lanišće • Podgaće • Prapoće • Račja Vas • Rašpor • Slum • Trstenik • Vodice |  |
**Črna na Koroškem** (njemački: *Schwarzenbach*) je grad u Sloveniji od 2.342 stanovnika, on je i administrativni centar Občine Črna na Koroškem.

Geografske karakteristike
-------------------------

Črna na Koroškem leži u gornjem toku rijeke Meže odnosno na vrhu Mežiške doline udaljena svega 8 km od austrijske granice.

Historija
---------

Črna se prvi put navodi u nekom dokumentu 1137. kao - *Swarzenpach* (*Swartzenpach*=Crni potok).

Od 1309. Schwarzenbach je sjedište župe, kojom nakon 1368. vladaju Habsburgovci kao i cijelom Mežiškom dolinom.

Zna se da se od 1620. počela moda otvaranja manufakturnih topionica metala, jer se tad razvilo rudarstvo. Početkom 20. vijeka prestalo je iskopavanje i manufakturna obrada metala, zbog snažne konkurencije i preseljenja proizvodnje u željezeru Ravne na Koroškem do koje je došla željeznica.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Koroška" (engleski). City population. Pristupljeno 12. 05. 2014.
2. 1 2 3  „Zgodovina Črne" (slovenski). Občina Črna na Koroškem. Pristupljeno 14. 05. 2014.

Vanjske veze
------------

***Črna na Koroškem*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Črna na Koroškem ()
**Dragomer** (njemački: *Dragomer*) je gradić u Sloveniji od 1.446 stanovnika, on je uz gradić Log pri Brezovici ujedno i jedan od dva administrativna centra istoimene male Občine Log - Dragomer.

Geografske karakteristike
-------------------------

Dragomer leži u Ljubljanskoj kotlini udaljen 12 km jugozapadno od centra Ljubljane, u istoimenoj kotlini točnije u Ljubljanskom barju, pa je zapravo samo predgrađe slovenske metropole.

Historija
---------

Dragomer je novoizgrađeno naselje, izrastaslo nakon Drugog svjetskog rata doseljavanjem brojnih radnika u Ljubljanu. Još 1969. Dragomer je bio selo sa samo 64 kuća, sredinom 1970-ih izgrađeno je novo stambeno naselje, i odtad se Dragomer počeo oblikovati kao naselje porodičnih kuća. Od 2007. Dragoman je postao i administrativni centar Općine, nastale izdvajanjem iz dotadašnje Občina Vrhnike.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Osrednjeslovenska" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 06. 2014.
2. 1 2 3  „Dragomer" (slovenski). Občina Dragomer. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-02. Pristupljeno 16. 06. 2014.

Vanjske veze
------------

***Dragomer*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Log-Dragomer ()
Karta Okruga Tulcea sa označenom Isacceom
Karta koja pokazuje obližnje lokalitete i ceste
**Isaccea** (fonetski:iˈsak.t͡ʃe̯a; turski: , bugarski: ) je gradić u Rumunjskoj, smješten u Dobrduži na desnoj obali Dunava 35 km sjeverozapadno od Tulcee, a koji administrativno pripada Okrugu Tulcea. Prema popis iz 2002. godine je imao 5374 stanovnika.

Grad je bio naseljen hiljadama godina i predstavlja jednog od rijetkih mjesta na donjem toku Dunava koje se relativno lako mogu prijeći, te tako predstavlja strateški važan spoj Balkana sa stepama Ukrajine i Rusije. S obzirom da je Dunav dugo vremena bio granica Rimskog, a potom Bizantskog Carstva, bio je česta meta raznoraznih "barbarskih" naroda sa sjevera, postavši tipični granični grad, odnosno poprište brojnih oružanih sukoba od antike do 20. vijeka.

Eksterni linkovi
----------------

***Isaccea*** na Wikimedijinoj ostavi

* Isaccea: Službeni site
* Noviodunum Archaeological Project Arhivirano 2010-09-07 na Wayback Machine-u Archaeological project being run on the outskirts of the town.
* STRATEG. Defensive strategies and cross border policies. Integration of the Lower Danube area in the Roman civilization Arhivirano 2020-10-25 na Wayback Machine-u
**Podčetrtek** (njemački: *Windisch Landsberg;*) je selo u Sloveniji od 519 stanovnika, ono je i administrativni centar Občina Podčetrtek.

Geografske karakteristike
-------------------------

Podčetrtek leži 15 km južno od Rogaške Slatine, u uskoj kotlini rijeke Sutle, i po padinama šumovite planine Rudnice, neposredno pored hrvatske granice.

U neposrednoj blizini sela nalazi se poznato termalno lječilište Terme Olimia (nekadašnje Atomske toplice). Ljekovite karakteristike tih termalnih voda, otkrili su i koristili još tokom 17. i 18. vijeka - Pavlini iz susjednog samostana Olimje.

Historija i znamenitosti
------------------------

Podčetrtek se prvi put spominje u dokumentima 1404. kao trgovište.Srednjovjekovni burg iznad sela bio je tokom svoje duge historije vlasništvo mnogih porodica, oštećen je - 1515. kad su ga zauzeli seljaci za svog velikog ustanka.

Posljednji vlasnici burga - Attemsi gospodarili su njime sve do kraja Drugog svjetskog rata.

Pored burga koji je najveća atrakcija, neposredno ispod njega leži župna crkva sv. Lovrekoja je druga atrakcija tog turističkog naselja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Savinjska" (engleski). City population. Pristupljeno 16. 05. 2014.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „Krajevna skupnost Podčetrtek" (slovenski). Občina Podčetrtek. Pristupljeno 17. 05. 2014. [*mrtav link*]

Vanjske veze
------------

***Podčetrtek*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Podčetrtek ()
Za ostala značenja, vidi Torud.

**Torud** (perz. طرود‎‎; poznat i kao *Torut* ili *Dorud*) je naselje u Semnanskoj pokrajini na sjeveru Irana, smješteno približno 110 km južno od okružnog sjedišta Šahruda. Nalazi se na nadmorskoj visini od 828 m, u oazi na rubnom području gdje obližni planinski masiv prelazi u pustinju Dašt-e Kavir. Po naselju su imenovani Torudsko-čahširinski masiv koji se proteže 100 km prema zapadu, te 70 km dugačak Torudski rasjed zbog kojeg je područje seizmički aktivno. Dana 12. 2. 1953. Torud je pogođen potresom magnitude Mw = 6,5 prilikom kojeg je poginulo oko 930 ljudi. Ruševine starog naselja još su vidljive istočno od novoizrađenog područja. Ekonomija naselja orijentirana je na poljoprivredu, osobito ratarstvo s obzirom da se prema jugoistoku pruža 1,0 km² plodnih polja, navodnjavanih pomoću sjevernog kanata. Zapadno od naselja proteže se cesta 36 koja ga povezuje s Bejardžomandom i Šahrudom na sjeveru, odnosno Semnanom na zapadu. Glavna atrakcija u naselju je Habibolahova imamzada, smještena južno od starih ruševina. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Torudu je živjelo 1901 ljudi odnosno 410 porodica.

Povezano
--------

* Semnanska pokrajina
„Chrysopolis" preusmjerava ovdje. Za grad u Kaliforniji, v. Chrysopolis (Kalifornija).
 Kız Kulesi, nedaleko obale Üsküdara
**Üsküdar** je veliki i gusto naseljeni distrikt Istanbula koji se nalazi na anadolijskoj strani Bospora, u blizini Kadıköya. U njemu živi oko pola miliona ljudi.

Üskűdar je osnovan u 7. vijeku pne. kao grad, odnosno kao grčka kolonija pod imenom **Hrizopolis** (Χρυσόπολις) te je predstavljao jedno od najvažnijih središta drevne Bitinije. Godine 410. pne. ga je atena|atenski vojskovođa Alkibijad zauzeo i dao utvrditi kao pomorsku bazu preko koje se nadzirala trgovina Grčke i obale Crnog mora. Kasnije je Hrizopolis počeo gubiti na važnosti zbog jačanja susjednog Carigrada, ali je dugo vremena bio glavna baza bizantske ratne mornarice. U srednjem vijeku je bio poznat pod nazivom **Scutari**. U 14. vijeku je pao pod otomansku vlast, otprilike stotinu godina prije Carigrada.

Eksterni linkovi
----------------

***Üsküdar*** na Wikimedijinoj ostavi

* Photos of Üsküdar Arhivirano 2006-03-18 na Wayback Machine-u
* Üsküdar Gönüllüleri Platform Arhivirano 2015-11-29 na Wayback Machine-u
* Istanbul Commerce University  Arhivirano 2009-01-07 na Wayback Machine-u
* Satellite View of Üsküdar

41°01′N 29°02′E﻿ / ﻿41.017°N 29.033°E﻿ / 41.017; 29.033
Konfucijev hram
**Qufu** (kineski: 曲阜; Hanyu Pinyin: Qūfù; Wade-Giles: Ch'ü1-fu4) je grad u provinciji Shandong u Kini. Smješten je na 35° 36′ sjeverne geografske širine i 117°, 02′ istočno od Greenwicha, oko 130 km južno od provincijskog sjedišta Jinan i 45 km sjeveroistočno od pod-provincijskog sjedišta Jining. Qufu kao grad ima 60.000 stanovnika, a cijela upravna regija ima 650.000 stanovnika.

Qufu je legendarno rodno mjesto Konfucija; služio je kao glavni grad Države Lu za vrijeme perioda Proljeća i Jeseni. U Qufuuse nalaze Hram Konfucija, Groblje Konfucija i Porodično imanje Kong - svi navedeni kao UNESCO-ve lokacije Svjetske baštine od 1994. One predstavljaju glavne atrakcije u Qufuu. Grad je također igrao ulogu u pohod na Yanzhou koji su poduzeli kineski komunisti 1948. godine.

Eksterni linkovi
----------------

***Qufu*** na Wikimedijinoj ostavi

* Qufu - informacije na stranici Wikivoyage
* UNESCO World Heritage Listing
* CCTV
* Qufu Normal University Arhivirano 2007-01-09 na Wayback Machine-u
* Asian Historical Architecture: Qufu
* qufu.pomosa.com: Extensive photos from 2004 Arhivirano 2018-12-15 na Wayback Machine-u
* Panoramic photo of Confucius Temple Arhivirano 2011-07-24 na Wayback Machine-u
* Photographs of a Confucian Temple ceremony
* Confucian website Arhivirano 2001-04-05 na Wayback Machine-u
* A photo tour of Qufu from 2008 Arhivirano 2012-12-09 na Archive.is-u

35°36′N 116°59′E﻿ / ﻿35.600°N 116.983°E﻿ / 35.600; 116.983
*Za ostala značenja, vidi Datong (razvrstavanje).*

40°4′N 113°17′E﻿ / ﻿40.067°N 113.283°E﻿ / 40.067; 113.283

**Datong** (kineski: ; pinyin: *Dàtóng*; Wade-Giles: Ta-t'ung) je grad na razini prefekture u kineskoj provinciji Shanxi, smješten nekoliko stotina kilometara zapadno od prijestolnice Pekinga. Nalazi se na nadmorskoj visini od 1090 m. U njemu živi oko 3,11 miliona stanovnika.

Historija
---------

Prikaz Devet zmajeva
U blizioi grada je postojalo Beidi kraljevstvo Tai koje je oko 457. pne. osvojila kineska dinastija Zhou. Graničilo se Hu nomadima i trgovalo konjima. Tai je pod kineskom vlašću postalo kapetanija, a kasnije i okrug.

Sam grad je pod imenom **Píngchéng** (平城) godine 200. pne. osnovala dinastija Han, nakon bitke kod Baidenga u kojoj su poraženi Xiongnui. Položaj u blizini prolaza Velikog zida prema Unutrašnjoj Mongoliji je omogućio da se razvije kao stanica na karavanskim stazama prema Mongoliji i dalje. Pred kraj Istočne dinastije Han je opljačkan i opustošen, ali se kasnije oporavio i od 398. do 494. služio kao prijestolnica države, a kasnije i kineske dinastije Sjeverni Wei. U njegovoj blizini su u drugom dijelu tog perioda (460 - 494) isklesane znamenite Yungang spilje (云冈石窟 Yúngāng Shíkū).

Grad je preimenovan u Datong godine 1048. Pred kraj dinastije Ming (1649) je opljačkan i opustošen, ali je obnovljen već 1652.

Izvori
------

1. ↑  „Dezan Shira & Associates". Dezan Shira & Associates. 2009. Pristupljeno 8. II 2009.

Eksterni linkovi
----------------

***Datong*** na Wikimedijinoj ostavi

* Datong Službeni veb-sajt
**Zagorje ob Savi** (njemački: *Seger an der Sau*) je rudarski grad od 6 320 stanovnika, administrativni centar istoimene Občine Zagorje ob Savi u sredini Slovenije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Zagorje ob Savi leži udaljeno oko 52 km od centra Ljubljane u pravcu sjeveroistoka, u prostoru zvanom Zasavska, pored kanjona rijeke Save, u kotlini potoka Medija, koja je udaljena oko 1.5 km od Save.

Historija
---------

Zagorje je prvi put spomenuto u dokumentima - 1296. pod imenom Sagor (Sagur) kao feud Akvilejske patrijarhije. 

Zagorje se počelo privredno razvijati od 1755. kad su pronađene zalihe ugljena. Ispočetka to i nije bio neki unosan posao, jer se kopao površinski, a relativno male količine bi se isporučivale kupcima tako da se prevozio po Savi, ili volovskim zapregama po lošim putevima.
Situacija se popravila 1795. kad je belgijski industrijalac Leopold Ruard otvorio prvi rudnik za potrebe svoje željezare. Velik korak u razvoju poslovanja bila je 1880. kad se zagorski rudnik udružio sa Rudarskim dioničarskim društvom iz Trbovlja, u to vrijeme najveći kupac bila im je moćna državna željeznica, pa je to bio period kontinuiranog rasta.

Ugljen je bio sjajna podloga za otvaranje drugih pogona, pa se počelo proizvoditi staklo, za potrebe idrijskog rudnika žive koji su u posebne staklene posude pakirali živu. To je bila prva staklarna u tadašnjoj austriji koja je za svoj pogon koristila ugljen. Kad je posao sa staklom propao, ona je preuređena u topionicu cinka, pored tog otvorili su i topionicu olova na bazi rude iz obližnje Litije.Tako je Zagorje jedno vrijeme bilo centar slovenske metalurgije. Eksploatacija ugljena od kraja 1980-ih počela je stvarati gubitke, pa je 1995. slovenska država zatvorila rudnik, a u dijelu njegovih okana otvorila Rudarski muzej.

Kuriozum je da je od 1973. do 1980-ih kao mladi ekonomist u tadašnjem IGM Zagorje radio Janez Drnovšek budući predsjednik Jugoslavije i Slovenije.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Zasavska" (engleski). City population. Pristupljeno 24. 04. 2014.
2. 1 2 3 4 5  „Zagorje nekoč" (slovenski). Občina Zagorje ob Savi. Pristupljeno 24. 04. 2014.

Vanjske veze
------------

***Zagorje ob Savi*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Zagorje ob Savi ()

| * p
* r
* u
Gradovi u Sloveniji Slovenija |
| --- |
| 
Ajdovščina • Bled • Bovec • Brežice • Celje • Cerknica • Črnomelj • Domžale • Dravograd • Gornja Radgona • Grosuplje • Hrastnik • Idrija • Ilirska Bistrica • Izola • Jesenice • Kamnik • Kočevje • Koper • Kostanjevica na Krki • Kranj • Krško • Laško • Lendava • Litija • **Ljubljana** • Ljutomer • Logatec • Maribor • Medvode • Mengeš • Metlika • Mežica • Murska Sobota • Nova Gorica • Novo mesto • Ormož • Piran • Postojna • Prevalje • Ptuj • Radeče • Radovljica • Ravne na Koroškem • Ribnica • Rogaška Slatina • Ruše • Sevnica • Sežana • Slovenska Bistrica • Slovenj Gradec • Slovenske Konjice • Šempeter pri Gorici • Šentjur • Škofja Loka • Šoštanj • Tolmin • Trbovlje • Trebnje • Tržič • Velenje • Višnja Gora • Vrhnika • Zagorje ob Savi • Žalec • Železniki • Žiri
 |
| **Nekadašnji gradovi**
Gornji Grad • Lož • Turnišče • Vipavski Križ
 |
**Videm pri Ptuju** (njemački: *Sankt Veit*) je selo u Sloveniji od 454 stanovnika, ono je i administrativni centar Občine Videm.

Sve do 1952. mjesto se zvalo **Sveti Vid pri Ptuju**.

Geografske karakteristike
-------------------------

Videm pri Ptuju leži na mjestu gdje su Haloze najbliže Dravi, a to je južni rub Dravskog polja, duž obje obale rijeke Dravinje, koja svega par kilometara dalje ima ušće Dravu.

Historija
---------

Videm pri Ptuju se kao naselje prvi put spominje u dokumentima 1355. i to posredno u vezi postavljanja župnika, dok se - 1392.navodi pod imenom **San Vitus in Tren**.
Za srednjeg vijeka na ušću Dravinje u Dravu stajao je burg - *Tranek* (ili Dranek - Treum), od njega danas nema ni traga, ali u to vrijeme imao je važnu ulogu u životu tog kraja, jer se u dokumentime spominje sve do druge polovice 14. vijeka.

Osmanlije su 1532. provalili u Haloze, i razorili puno naselja, između ostalog i *Tranek*, ali i župnu crkvu sv Vida. Seljaci su crkvu obnovili, ali ne i burg, koji je nakon tog potpuno propao.

Kao i druga mjesta i Videm je trpio ne samo od ratova, već i od boleština i prirodnih nepogoda, 1645. pogodila ga je kuga, 1762. najezda skakavaca, a 1926. i 1927. poplave, kad se izlila Dravinja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Podravska" (engleski). City population. Pristupljeno 25. 05. 2014.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „Zgodovina Občine" (slovenski). Občina Videm. Arhivirano iz originala na datum 2014-10-18. Pristupljeno 25. 05. 2014.

Vanjske veze
------------

***Videm pri Ptuju*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Videm pri Ptuju Arhivirano 2014-01-06 na Wayback Machine-u ()
Ne poistovijećivati sa Marylebone.

**St Mary-le-Bow** (/səntˈmɛəriˈləˈboʊ/) je historijska crkva u londonskom Cityju smještena na Cheapsideu, glavnoj ulici u smjeri zapad-istok. Prema tradiciji istinski Cockney se mora roditi na području gdje se čuju zvona crkve "Bow Bells" (umjesto zvona crkve St Mary and Holy Trinity, Bow Road u Bowu koji je do 19. vijeka bio seosko naselje).

Prva crkva na mjestu današnje crkve je, prema arheološkim nalazima, postojala u anglosaksonsko doba. Godine 1091. ju je uništio tornado, ali je na njenim ruševinama sagrađena crkva St Mary de Arcubus. Ona je, pak, 1666. godine uništena u Velikom londonskom požaru. Obnovljena je 1683. godine po nacrtu znamenitog arhitekta Christophera Wrena, koji ju je smatrao drugom najvažnijom crkvom Londona iza Katedrale svetog Pavla. Za vrijeme drugog svjetskog rata ju je 10. maja 1941. pogodila i uništila njemačka bomba. Obnovljena je 1956. godine, a danas uživa status kulturnog spomenika.

Izvori
------

1. ↑  Mentioned in Pepys's diary, "Samuel Pepys - The Shorter Pepys" Latham, R. (Ed) p484: Harmondsworth, 1985 ISBN 0-14-009418-0
2. ↑  Leigh's map of the Environs of London 1819 The city as was is shown in the map; it shows Bow, the village between Mile End and Stratford, in a historical form Stratford le Bow.

Vanjske veze
------------

***St Mary-le-Bow*** na Wikimedijinoj ostavi

* St Mary-le-Bow

51°30′50″N 0°05′37″W﻿ / ﻿51.51389°N 0.09361°W﻿ / 51.51389; -0.09361
45°48′46″N 15°58′40″E﻿ / ﻿45.8128611489335°N 15.9779123961926°E﻿ / 45.8128611489335; 15.9779123961926

Manduševac
**Manduševac** je poznata fontana na Trgu bana Jelačića u Zagrebu. Ima veliko povijesno značenje, te je prema legendi Zagreb po njemu dobio ime. Manduševac je heraldičkim simbolima prikazan kao izvor na grbu Zagrebačke županije.

Zagrebačka Manda, crtež u olovci.

Povijest
--------

Izvor vode Manduševac postoji od davnine na prostoru bivšeg sajmišta Harmice ispod zidina starog Zagreba (koji se sastojao od dva grada-današnjeg Kaptola i Griča). Stoljećima je služio Zagrepčanima kao izvor vode. Postoji legenda prema kojoj je na tom zdencu lijepa djevojka Manda srela viteza koji ju je zamolio vode. Rekao joj je "Mando, dušo, zagrabi vode". Prema toj izreci su i Zagreb i Manduševac dobili ime (Manduševac od "Mando, dušo", a Zagreb od "zagrabi").

Godine 1898. Trg bana Jelačića rekonstruiran je i popločan, te je pritom Manduševac zatrpan. S vremenom se zaboravilo na njegov položaj. Zbog toga je nastalo veliko iznenađenje kad je prilikom rekonstrukcije tadašnjeg Trga Republike (današnjeg Trga bana Jelačića) 1986. Manduševac ponovo pronađen. Manduševac nije bio u prvotnom planu uređenja trga, ali je na molbu javnosti nakon otkrića Manduševca plan promijenjen i od 1986. Manduševac ponovo postoji.

#### Predanje

Hrvatski povjesničar Krčelić  je zabilježio zanimljiv događaj iz života blaženog Augustina Kažotića.

1312. godine, u doba gradnje katedrale, bila je velika suša. Tada je po zagovoru blaženoga Augustina Kažotića – tadašnjeg zagrebačkog biskupa – provreo izvor vode, današnji Manduševac. Kasnije je bio Kažotić biskup u Luceri, gdje se nalaze i njegove relikvije. Dio njegovih relikvija čuva se u zagrebačkoj katedrali.

***Manduševac*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑  Krčelić, Baltazar Adam, Hrvatski biografski leksikon, hbl.lzmk.hr, pristupljeno 17. prosinca 2015
2. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2018-08-03. Pristupljeno 2020-12-13.
**Bohinjska Bistrica** (njemački: *Wochein Feistritz*) je gradić od 1 797 stanovnika, administrativni centar Občine Bohinj na sjeverozapadu Slovenije.

Geografske karakteristike
-------------------------

Bohinjska Bistrica je udaljena oko 6 km istočno od Bohinjskog jezera, 20 km zapadno od Bleda, i oko 74 km od Ljubljane. Gradić se prostire u kotlini rijeke Save Bohinjke i potoka Bistrica i Belica.

Historija
---------

Kako je to sve do 16. vijeka bio gotovo potpuno nedostupan kraj, do kog se moglo doći samo preko planinskih staza (cesta je probijena kasnije), bio je rijetko naseljen. Malobrojni stanovnici bavili su se uglavnom stočarstvom, ali i manufakturnom izradom željezarije, koja je nakon otvaranja željezare u Jesenicama u 19. vijeku zamrla. 
Velik događaj u razvoju mjesta bio je dolazak željeznice 1906. pa se od tad počeo razvijati izletnički turizam.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Slovenia: Gorenjska" (engleski). City population. Pristupljeno 26. 04. 2014.
2. 1 2  „Predstavitev občine" (slovenski). Občina Bohinj. Arhivirano iz originala na datum 2013-02-05. Pristupljeno 25. 04. 2014.

Vanjske veze
------------

***Bohinjska Bistrica*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice Općine Bohinjska Bistrica ()
**Bedžaja** (arapski: بجاية) je lučki grad od 176,139 stanovnika na sjeveru Alžira u Pokrajini Bedžaja u kojoj je i administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Bedžaja leži na južnoj strani brdovitog poluotoka Sredozemnog mora na ušću rijeke Soummam, udaljena 243 km istočno od glavnog grada Alžira.

Za Francuske kolonijalne uprave bio poznat pod različitim imenima u raznim evropskim jezicima (**Budschaja** na njemačkom **Bugia** na italijanskom te **Bougie** [] (potonja dva znače svijeća, što je referenca na trgovinu voskom). Béjaïa je najveći grad u Kabiliji (drugi najveći je Tizi Ouzou), i najveće naselje u kome se govori kabilski.

Grad su prvi nastanili numidijski Berberi, a u Starom vijeku je služio kao manja luka Kartaginjanima i Rimljanima. Car Vespazijan je u njoj osnovao koloniju pod imenom Saldae, koja je pripadala provinciji Mauretania Caesariensis. Kraće vrijeme je služila kao prijestolnica Vandalskog Kraljevstva od 5. do 6. vijeka. Nakon što su Sjevernu Afriku zauzeli Bizantinci, izgubio je na važnosti. Procvao je stekla tek krajem 11. vijeka kada su Hamadidi potisnuti iz unutrašnjosti; grad su 1152. osvojili Almohadi, a u 13. vijeku ga dobili Hafsidi. Od 1510. do 1555. bio je pod španskom vlašću, prije nego što su ga zauzele Osmanlije. 

Dugo vremena je bio je baza berberskih pirata, prije nego što su ga 1833. osvojili Francuzi. 

Stanovništvo kroz historiju| Godina | Stanovništvo | Godina | Stanovništvo |
| --- | --- | --- | --- |
| 1901 | 14.600 | 1954 | 43.900 |
| 1906 | 17.500 | 1960 | 63.000 |
| 1911 | 10.000 | 1966 | 49.900 |
| 1921 | 19.400 | 1974 | 104.000 |
| 1926 | 15.900 | 1977 | 74.000 (grad)89.500 (općina) |
| 1931 | 25.300 | 1987 | 114.500 |
| 1936 | 30.700 | 1998 | 144.400 |
| 1948 | 28.500 |

Gradovi prijatelji
------------------

* Ujedinjeno Kraljevstvo Glasgow, Ujedinjeno Kraljevstvo
* Francuska Brest, Francuska
* Njemačka Bad Homburg, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Algeria, People's Democratic Republic of Algeria*" (engleski). City population. Pristupljeno 23.1. 2020.
2. ↑  „Bougie (n)". *Oxford English Dictionary*. Oxford University Press. Pristupljeno 29. XI 2012. »Etymology: < French bougie wax candle, < Bougie (Arabic Bijiyah), a town in Algeria which carried on a trade in wax«  *Available online to subscribers*
3. ↑  „populstat.info". Arhivirano iz originala na datum 2016-03-03. Pristupljeno 2013-01-14.

Vanjske veze
------------

***Bedžaja*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ville de Bejaia*  ()