recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Radivoje Popović** (Prokuplje, 1. jun 1926 — Čačak, 27. mart 2006) je bio srpski advokat, darovit govornik i dobar poznavalac nacionalne istorije Srbije i Crne Gore. Poznat je po tome sto je branio brojne političare i imao preko sto najdelikatnijih slučajeva ubistava i silovanja.

Biografija
----------

Radivoje Popović, poznatiji kao Pop Advokat, rođen je u Prokuplju, dok je najduži period života proveo u Čačku. Njegov otac Marko, po zanimanju, diplomatski službenik, umro je dok mu je sin imao samo 40 dana.

Deo života je proveo u Beogradu, gde je živeo i radio. Kancelarija mu se nalazila u ulici Kraljice Natalije. Radivoje se preselio 1964. godine, sa suprugom i decom, u Čačak koji je u to vreme imao svega desetak advokata. Tamo je otvorio advokatsku kancelariju u ulici Bate Jankovića.
Bio je veoma popularna ličnost u Jugoslaviji, zbog njegovih briljantnih odbrana na sudskim procesima, o kojima su novinari čak objavljivali mnoge feljtone u nastavcima u nedeljnicima. Novine su često pisale i o njegovom boemskom načinu života, brojnim putovanjima i uspesima koje je ostvarivao na sudu.
Umro je 2006. godine u Čačku, gde je i sahranjen.

Karijera
--------

Karijeru je posle završetka studija počeo na sudovima u Vranju i Velikoj Plani, a sa 30 godina je predložen za sudiju Okružnog suda u Vranju, a potom i u Smederevu. Kao istražni sudija, zainteresovao se za krivičnu materiju, pa je 1956. godine počeo da radi kao advokat, sa usmerenjem na krvne delikte.

Krivce je uglavnom branio u Čačku, Beogradu, Užicu i Novom Pazaru, ali pored toga je imao klijente iz cele Jugoslavije, pa i inostranstva. Tokom duge karijere, imao je 26 pripravnika, a povremeno je slučajeve branio zajedno sa Dragoslavom Trninićem, Veljkom Guberinom i drugim poznatim advokatima. Glavni uzori su mu bili očuh, Vlastimir Vuković, predsednik Okružnog suda i sudija Kasacionog suda Srbije Janko Barićević, advokat iz Čačka.

Branio je najrazličitije slučajeve ubistava, razbojništva, silovanja, a jedan od najznačajnijih slučajeva mu je bio, čuveni „Krvavi božić", u kome je branio momka koji je ubio troje ljudi.

Bio je u delegaciji advokata Srbije koja je u Šibeniku branila Jovana Opačića u sudskom procesu.

Klijenti su mu bili mnogi političari, od kojih je najznamenitiji Vojislav Šešelj.

Karijera Radivoja Popovića, duga 55 godina, se okončala 2006. godine.

Literatura
----------

* Dr Svetislav Marinović. (1995) U sjenci smrti. CIP 343.253.096, Centralna narodna biblioteka Crne Gore „Đurđa Crnojević" Cetinje.
**Radovan Beli Marković** rođen je 10. oktobra 1947. u selu Ćelije. Školovao se u Ćelijama, Lajkovcu, Lazarevcu i Beogradu.

Radio je kao novinar valjevskog lista *Napred* (1978-1994), politički funkcioner u Lajkovcu i upravnik lajkovačke Gradske biblioteke. Bio je član redakcija *Književne reči* i *Književnih novina*. 

U Valjevu je za novinarski rad dobio nagradu *Zdravko Lazić*, kao i nagradu valjevskog studija RTS za najznačajniji događaj u kulturi Valjeva 1997. godine. Nekoliko puta je nominovan za NIN-ovu nagradu. Godine 2004. bio je kandidovan za nominaciju za Nobelovu nagradu za književnost. (www.glas-javnosti.co.rs)Što je, u stvari bio propagandni trik izdavača Milička Mijovića i Radivoja Mikića.

Nosilac je počasnog zvanja Valjevac-ličnost 2006. godine (Razmena Arhivirano 2007-11-04 na Wayback Machine-u)
Danas živi i stvara u Lajkovcu. Član je Matice srpske, Srpskog književnog društva i Srpskog PEN centra.

Bibliografija
-------------

* *Palikuća i Tereza milosti puna*, 1976,
* *Crni kolač*, 1983,
* *Švapska kosa*, 1989, (nagrada Kulturno-prosvetne zajednice Valjevo)
* *Godine raspleta*, 1992,
* *Živčana japija*, 1994,
* *Stare priče*, 1996,
* *Setembrini u Kolubari*, 1996, (nagrada *Ivo Andrić*)
* *Lajkovačka pruga*, 1997, (nagrade *Nolit* i *Branko Ćopić*)
* *Male priče*, 1999, (nagrade *Bora Stanković* i *Biblios*)
* *Limunacija u Ćelijama*, 2000, (nagrade *Račanska povelja* i *Meša Selimović*)
* *Poslednja ruža Kolubare*, 2001, (zlatna plaketa *Žak Konfino*)
* *Knez Miškin u Belom Valjevu*, 2002, (nagrada lista *Napred*)
* *Devet belih oblaka*, 2003,
* *Orkestar na pedale*, 2004, (nagrada *Stevan Sremac*)
* *Kavaleri staroga premera*, 2006.
* *Ćorava strana*, 2007.

O njegovom stvaralaštvu pisali su Vitomir Vuletić, *Radovan Beli Marković. Stilske i jezičke igre*, Valjevo, 2005.(Knjiga o Radovanu Belom Markoviću), i
Stojan Đorđić, *Pesničko pripovedanje*, Beograd, 2006.

Internet resursi
----------------

* Knjige Arhivirano 2008-01-18 na Wayback Machine-u
* www.danas.co.rs[*mrtav link*]
* Blic Intervju u Blicu[*mrtav link*]
* Članak u ilustrovanoj politici
* www.glas-javnosti.co.rs (*Male priče*)
* Narodna knjiga[*mrtav link*] (*Kavaleri starog premera*)
* Opština Lajkovac - Počast Radovanu Beli Markoviću Arhivirano 2007-10-08 na Wayback Machine-u (povodom tri decenije književnog stvaralaštva)
**Ivan Efeški** ili **Jovan od Efesa**, također poznat i kao **Jovan od Azije** (cca. 507 - cca. 586) bio je episkop Sirijske crkve i historičar, jedan od najvažnijih koji su pisali na sirijskom jeziku.

Rodio se u gradu Amida (današnji Diyarbakir u južnoj Turskoj). Tamo ga je oko 529. Jovan od Tele zaredio za svećenika. Služio je kao đakon sve do 534. kada je putovao po Palestini i prvi put posjetio Konstantinopol. Kao mijafizit je bio svjedokom progona od strane halkedonske (pravovjerne) Crkve koja je uživala podršku bizantskog cara Justinijana. Oko 540. se trajno naselio u Konstantinopolu gdje je, usprkos svojih ne-halkedonskih stavova, stekao naklonost cara. Justinijan mu je povjerio pokrštavanje preostala pagana u Bizantskom Carstvu, uključujući Malu Aziju gdje je pokrstio oko 546. Jovan je također organizirao misije koje će dovesti do pokrštavanja Nubije. Oko godine 546. je organizirao veliki progon "idolopoklonika" u samoj prijestolnici gdje je, prema vlastitim navodima, koristio torturu kako bi iznudio priznanja.

Oko 550. godine, uz podršku cara Justinijana, Jovan Efeški je predvodio ekspediciju u Pepuzu radi uništenja montanističkog svetilišta, ustanovljenog pored grobova njihovih proroka Montana, Priscile i Maksimilije. Ivan Efeški je dao spaliti mošti začetnika montanizma, kao i njihove crkve.

558. ga je Jakov Baradej zaredio za episkopa.

Nakon Justinijanove smrti je došao u nemilost njegovog nasljednika Justina II, te je od 571. proganjan od strane patrijarha Jovana Sholastika.

Napisao je dvije knjige - *Crkvenu historiju*, koja pokriva period od doba Julija Cezara do 580-ih, te *Biografije istočnih svetaca* koje je napisao oko 569.

Izvori
------

1. ↑  Tomislav J. Šagi-Bunić - Povijest kršćanske literature (svezak I) (scribd)

Eksterni linkovi
----------------

* Public domain translation of the Ecclesiastical history

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 10643439
* LCCN: n88032118
* ISNI: 0000 0001 2127 3209
* GND: 118864254
* SUDOC: 059216883
* BNF: cb12128327t (podaci)

 |
**Lokavec** je najveće naselje nakon Ajdovščine u Općini Ajdovščina. Leži na sjevernom rubu gornje Vipavske doline na padini grebena Čaven u dolini potoka Hudelj. Naselje se sastoji od 16 većih i 10 manjih zaselaka.

Zaseoci
-------

Zaselak Gorenje
* Gornje područje: Slokarji, Brod, Čohi, Gorenje, (Rovtarše, Znosnica).

* Srednje područje: Brith, Kuši, Vas, Kaluše (Novo naselje), Palkovše, Kovači, Grajšk, Brodiše, (Kovačevše, Špacapani, Podbrdc).

* Donje područje: Lahovše, Bitovi, Loretovše, Kompari, (Kodelovše, Belčevše, Čenčičevše, Tokaj, Černatovše).

Pogled na Lokavec s Trnovskog gozda, Otlica

Povijest
--------

Lokavec se u zapisima prvi put spominje u darovnom ugovoru s benediktinskim samostanom u Rožacu 1086. g. Da je područje Lokavca naseljeno već 5. st. pr.n.e. dokazuju arheološki nalazi keltske kulture zahvaljujući prirtodnim pogodnostima, prije svega 

Klizište Slano blato iznad Lokavca
blizina šuma Trnovskog gozda i velik potok,radi čega se u Lokavcu razvila proizvodnja drvenog ugljena kao i kovački obrt..

Lokavec ima tri crkve.
**Eksproprijacija** (od srednjovjekovnog latinskog *expropriare* = izvlastiti) je pravni institut kojim se na bazi upravnog akta ili zakona, u javnom interesu oduzimaju ili ograničavaju imovinska prava, uz davanje odgovarajuće naknade.

Ukratko rečeno to je administrativna procedura kojom organ vlasti oduzima imovinu od vlasnika (najčešće privatnog) uz odgovarajuću naknadu, radi nekog javnog interesa. 
Gotovo sve države imaju ustavne ili zakonske norme kojima se zahtijeva isplata naknade za oduzetu imovinu.

Za razliku od tog u slučaju konfiskacije ne isplaćuje se nikakva naknada.
U većini zemalja predmet eksproprijacije mogu biti samo nekretnine i to radi gradnje objekata od javnog interesa (puteva, luka, pruga, 
bolnica).
U državama sa nepisanim ustavima, kao što je Ujedinjeno Kraljevstvo, u kom je parlament nosioc vlasti, on bi teoretski mogao eksproprirati imovino bez naknade, ali se u praksi naknada isplaćuje.

Procedura eksproprijacije odvija u nekoliko faza, prvo se utvrđuje postojanje državnog interesa, zatim se provodi administrativni dio, a na kraju se određuje i isplaćuje naknada za izvlaštenu nekretninu.

Historija
---------

Feudalizam nije poznavao eksproprijaciju, jer je monarh kao suveren imao pravo da nekom dodjeli ali i oduzme feud.

Ta ideja rodila se među pravnicima poklonicima prirodnog prava kao što je Hugo Grotius, pa je Engleski parlament 
početkom 17. vijeka usvojio praksu da odobri eksproprijaciju ili da propiše iznos koji treba platiti ili da osigura sud da to utvrdi.

U presedanu iz 2005. - *Kelo protiv grada New Londona*, Vrhovni sud Sjedinjenih Američkih Država usvojio je ekspanzivnu interpretaciju eksproprijacije.
On je potvrdio da vlada može eksproprirati privatno vlasništvo ne samo radi javnog interesa već i za privatni ukoliko on rezultira javnom dobrobiti, naročito ukoliko on doprinosi ekonomskom razvoju.

Povezano
--------

* Konfiskacija

Izvori
------

1. 1 2  „*izvlaštenje*" (hrvatski). Leksikografski zavod Miroslav Krleža. Pristupljeno 4. 12. 2019.
2. ↑   „*espropriazióne*" (talijanski). Treccani. Pristupljeno 5.12. 2019.
3. 1 2 3 4 5  „*Eminent domain*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 4. 12. 2019.

Vanjske veze
------------

***Eksproprijacija*** na Wikimedijinoj ostavi

* *espropriazióne* ()
* *izvlaštenje* ()
**Mačja metvica** (***Nepeta cataria***) je trajna biljka porodice ruževa.

Opis
----

Mačja metvica dobila je ime po tome što njen miris privlači mačke. Koreni i lišće imaju karakterističan miris na nane. Hemijski sastojak koji izaziva interesantne reakcije mačke je nepetalakton. Ne odgovaraju sve mačke na biljku podjednako; mlade i stare mačke jedva brinu o njoj. Ova hemijska supstanca se oslobađa mirisa koji delimično halucinogeno deluje na mačke.

Odrasla biljka može narasti do jednog metra u visinu i ima sitne ovalne listove i ljubičasto cvijeće.

Rasprostranjenost i upotrebljivost
----------------------------------

Cvetajuća biljka
Dom biljke je Kavkaz, a danas je raširen od Kine do južne Evrope. Veoma je otporan na hladnoću, ali najbolje uspeva u polusenciranom zemljištu.

U prošlosti je mačji metvici bio veoma cenjen u narodnoj medicini, ali danas se manje koristi u tu svrhu. Pravili su čaj, pravili tinkture i ulje ili pušili sušene listove.. Ulje dobijeno iz ove biljke trebalo bi da odbija komarce. Osušeno lišće se takođe može mešati sa duvanom i ima blagi zapanjujući efekat.

Mačja metvica ima umirujuće dejstvo, deluje protiv grčeva, povećava telesnu temperaturu i znojenje, zbog čega se koristi za lečenje prehlade i iritacije stomaka.

Svježi listovi se koriste u kuvanju da omekšaju meso i pripreme marinade.

Izvori
------

1. ↑  Siegel, Ronald K. (2005). *Intoxication: the universal drive for mind-altering substances*. Inner Traditions / Bear & Company. str. 63. ISBN 9781594770692.
2. 1 2  Grognet, Jeff. 1990. Catnip: Its uses and effects, past and present. Canadian Veterinary Journal 31:455-456.
3. ↑  Kingsley, Danny (3. 9. 2001). „Catnip sends mozzies flying". *ABC Science Online*. Pristupljeno 14. 2. 2009.

Vanjske veze
------------

* USDA Plant Profile
* Dave's Garden
* Mačja metvica

***Mačja metvica*** na Wikimedijinoj ostavi
Pročelje Bazilike Sv. Ivana Lateranskog
**Bazilika Svetog Ivana Lateranskog** (talijanski: *Basilica di San Giovanni in Laterano*) rimska je katedrala, službeno crkveno sjedište rimskog biskupa, tj. pape. Službeni naziv na latinskom glasi: *Archibasilica Sanctissimi Salvatoris et sancti et Iohannes Baptista Evangelista in Laterano* (sh. *Arhibazilika Presvetog Spasitelja, Svetog Ivana Krstitelja i Svetog Ivana Evanđeliste na Lateranu*). To je najstarija i prva po važnosti (kao rimska katedrala) među četiri velike (papinske) bazilike u Rimu, i nosi počasni naslov *Omnium urbis et orbis ecclesiarum mater et caput* (lat. *majka i glava svih crkava u Rimu i u cijelom svijetu*).

Sama bazilika smještena je u Rimu, ali izvan granica Vatikanskog Grada. Međutim, Lateranskim ugovorom bazilici je dodijeljen poseban eksteritorijalni status kao vlasništvo Svete Stolice.

Povezano
--------

* Rimska biskupija
* Bazilika Sv. Petra

***Bazilika sv. Ivana Lateranskog*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 155972474
* LCCN: n83019332
* GND: 4124075-3
* BIBSYS: 90915866
* NKC: kn20101109005

 |
**José Salomón Rondón Giménez** (španski izgovor: [saloˈmon ronˈdon]; Caracas, 16. rujna 1989.) je venezuelanski nogometaš i reprezentativac koji igra na poziciji napadača; Rondón je trenutno član Pachuce. 

Nakon dvije sezone u venezuelanskoj Aragui, Rondón je 2008. godine otišao u Španjolsku, gdje je prvo igrao za Las Palmas, a onda i dvije sezone za Málagu. Godine 2012. prelazi u ruski Rubin Kazanj, gdje igra dvije sezone prije nego odlazi u Zenit, s kojim je osvojio nacionalno prvenstvo i superkup. Godine 2015. potpisuje za West Bromwich Albion, gdje je igrao do 2019. godine; sezonu 2018./2019. proveo je na posudbi u Newcastle Unitedu, gdje je proglašen za klupskog igrača godine. Od 2021. do 2022. godine bio je član Evertona. Nakon toga je proveo sezonu u River Plateu, nakon čega odlazi u meksičku Pachucu.

Za reprezentaciju Venezuele debitirao je 2008. godine te je nastupio na četiri Copa Américe. Od 2019. godine je s 31 golom najbolji strijelac u historiji venezuelanske reprezentacije. 

***Salomón Rondón*** na Wikimedijinoj ostavi
**Egzilarh** (hebrejski: ראש גלות *Rosh Galut*, aramejski: ריש גלותא *Reish Galuta* dosl. "poglavar prognanika", grčki: Æchmalotarcha) je naziv za vođe jevrejske dijaspore u Babiloniji, pod čime se podrazumijevaju potomci Jevreja poslanih babilonsko ropstvo nakon uništenja Kraljevstva Juda u Palestini u 6. vijeku pne. Titula je bila nasljedna i bila rezervirana za potomke Davidove loze. Prvi put se u historijskim dokumentima spominje u 3. vijeku pne. kada je Babilonija došla do vlast Partskog Carstva. Održala se i u vrijeme Sasanida sve do početka 6. vijeka kada se njen nositelj Mar-Zutra II pobunio protiv kralja Kavada I i formirao kratkotrajnu jevrejsku državu sa sjedištem u gradu Mahoza. Nakon gušenja ustanka je pozicija egzilarha ukinuta, ali su je obnovili Arapi nakon osvajanja Mezopotamije u 7. vijeku. Posljednji egzilarsi pod arapskom, odnosno muslimanskom, vlašću se spominju u 11. vijeku.

Eksterni linkovi
----------------

* Iranian Encyclopedia on Exilarchs under Arab rule Arhivirano 2008-05-13 na Wayback Machine-u
**Visoravan slaništa** (arapski: الهضاب العليا, *Al-Hidab al-Ulja*, francuski: *Hauts Plateaux*) je geografska i historijska regija na sjeveru Alžira i Maroka.

To je stepska visoravan u Masivu Atlas koja se proteže u dužinu od 600 km od Maroka na zapadu do Masiva Aures na istoku u Alžiru.

Karakteristike
--------------

Visoravan se proteže između Masiva Tel Atlas na sjeveru i Masiva Saharskog Atlasa na jugu, koji je granica prema saharskoj pustinji.

Tipični pejzaž
Nadmorska visina visoravni koja je široka 200 km, kreće se između 1000 - 1200 m.

Klimatske prilike mijenjaju se kako se mjenja reljef. Iza barijere Masiva Tel Atlas jako opada količina padavina (manje od 500 mm, puno češće manje od 400 mm), uz to kako se ide prema jugu ima ih sve manje i sve su nepravilnije.
Isto tako na klimatske prilike utječe i nadmorska visina i kontinentalnost, jer su temperaturne razlike između dana i noći (dnevna amplituda je mnogo viša nego na obali), isto tako velike, kao i razlike između ljeta i zime (ljeta su vrlo vruća sa temperaturama višim od 40 °C, ali su zime vrlo hladne sa puno mraza).

Vegetacija je stepska i svodi se grmoliko bilje prilagođene suši i posnom tlu ([[kadulja, esparto trava...).
Planine Saharskog Atlasa, posebno one više, primaju više padavina, pa su im padine obrasle šumama crnike i alepskog bora, pa čak i kedrovima na pojedinim višim planinama Masiva Aures. Reljef je mnogo otvoreniji od onog u Masivu Tel Atlas.

Na visoravni je naime sedimentni pokrivač tanji i raspršeniji nego u Tel Atlasu. Naročito kod Constantina gdje ima samo nekoliko izoliranih planina, koje se uzdižu iznad valovite visoravni.

Iako izgleda kao homogeni prostor, postoje poprilične razlike od Maroka do Tunisa. Na zapadu, jugu i kod Orana u Alžiru, to je vrlo širok i otvoren prostor, sa rijetkim i niskim planinama, a suša je veća.
To je stepski kraj okružen velikim sabkama.

Na istoku kod Constantina, razmak između planina Tel Atlasa i 
Saharskog Atlasa je znatno manji, pa su i doline uže i puno vlažnije. Za razliku od tog dio na jugu je polupustinjski - geološka depresija i unutrašnja delta bez oticanja.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Algérie : géographie physique*" (francuski). Larousse. Pristupljeno 18.2. 2020.

Vanjske veze
------------

* *Les hautes plaines steppiques* (na portalu Alger roi) ()
Wittenberško izdanje *Propovijedi*
***Propovijed o oprostima i milosti*** (njemački: ) naslov je pamfleta koji je napisao Martin Luther u Wittenbergu u drugoj polovini ožujka 1518. godine i koji je objavljen u travnju te godine.

Sama propovijed napisana je u obliku Lutherovog izravnog obraćanja svojoj publici. U njoj se naglašavaju dobra djela i iskreno pokajanje u usporedbi s indulgencijama, pri čemu Luther kritizira indulgencije kao praksu koja nema utemeljenja u Bibliji, a katoličko svećenstvo kao pohlepno koje troši novac na baziliku sv. Petra umjesto da novac troši na siromahe u svojim zajednicama.

Utjecaj
-------

Ovaj je pamflet odmah postao popularan i samo 1518. godine bio je 14 puta pretiskan u nakladi od najmanje 1.000 primjeraka. Mnogi ovaj spis smatraju istinskim početkom reformacije. Luther je *Propovijed* napisao na njemačkom jeziku, za razliku od svojih *Devedeset pet teza*, koje su napisane na latinskom, i njoj izbjegava regionalni rječnik kako bi osigurao da njegove riječi budu razumljive u svim germanskim zemljama. To je pomoglo da ovo djelu brzo dođe do široke publike.

*Propovijed* se proširila glavnim središtima Svetog Rimskog Carstva, a šira čitalačka javnost uz pomoć ovog spisa prvi je put saznala nešto o Lutheru. Opisana je kao "prvi tiskani bestseler".

Wolfgang Capito visoko je ocijenio Lutherovu *Propovijed*.

Na *Propovijed* je odgovorio Johann Tetzel u svom *Izlaganju* (njemački: ), u kojem osuđuje dvadeset Lutherovih pogrešaka.
| Cordillera Occidental |
| --- |
| Dio Anda |
| Pogled na planine masivaPogled na planine masivaPogled na planine masiva |
| Dužina masiva: | km |
| Širina masiva: | km |
| Površina masiva: | km² |
| Najviši vrh: | Nevado Sajama (6,542  m) |
| Zaštićene oblasti: | Cordillera  Occidental na mapi BolivijeCordillera  OccidentalCordillera OccidentalPozicija masiva u Boliviji |
| Država: |  Bolivija |

**Cordillera Occidental** (što prevedeno sa španjolskog znači *Zapadni Kordiljeri*) je veliki planinski masiv u Boliviji.

Karakteristike
--------------

Bolivijske Ande se uglavnom sastoje od dva masiva ili kordiljera, od geološki starijeg i nižeg Istočnog i mlađeg višeg Zapadnog, karakterističkog po vulkanskoj aktivnosti. Masive razdvaja visoravan Altiplano.

Zapadni Kordiljeri su zapravo niz uspavanih stratovulkana i fumarola, u njemu se nalazi najviši vrh Bolivije, Nevado Sajama, čiji se snijegom pokriveni vrh koči na nadmorskoj visini od 6,542 metara. Oni su produžetak vulkanskog područja iz južnog Perua. 
Veći dio na sjeveru ima nadmorsku visinu od oko 4,000 m, dok je južni dio nešto niži.

Nešto više skromnih padavina padne na sjevernoj polovici, koja je obrasla šikarom, za razliku od tog južna gotovo da nema padavina, pa joj se pejzaž sastoji uglavnom od golih stijena.
Klima u Cordilleri Occidental je hladna i neprikladna za život životinja i biljaka, pa je rijetko naseljena, pogotovo jug u kom gotovo da nema nikog.

Masiv se sastoji od tri dijela;

* **Sjevernog** u kom se nalaze najviše bolivijske planine, počevši od gore spomenutog Nevado Sajama i vulkana Pomerape i Parinacota.
* **Centralnog** koji se nalazi između Uyunija i Coipase. Njegov najistaknutiji vrh je Vulkan Ollagüe na granici sa Čileom, i
* **Južnog** koji je poznat po vulkanima, pješčanim olujama i magli. Negov najviši vrh je vulkan Licancabur visok 5,920 m, koji se nalazi na južnoj granici Bolivije sa Čileom. Pored njega leže jezera Laguna Colorada i Laguna Verde.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „*Bolivian Andes: Occidental and Oriental Cordilleras*" (engleski). Latin America & Caribbean Geographic. Pristupljeno 29.09. 2023.

Vanjske veze
------------

* *Bolivian Andes: Occidental and Oriental Cordilleras* ()
**İskenderun** (arapski: الإسكندرون, grčki: Αλεξανδρέττα / *Alexandretta* = *Mala Aleksandrija*) nekad zvan i *Scanderoon* je lučki grad na jugu Turske od 186,644 stanovnika. koji administrativno podpada pod provinciju Hatay u regiji Mediteran.

On je i administrativni centar okruga - Iskenderun ilçe koji ima 244,970 stanovnika, i površinu od 232 km².

Geografske karakteristike
-------------------------

İskenderun leži u aluvijalnoj ravnici ispod planine Nur Dağları, na istočnoj obali zaljeva Iskenderun, udaljen 70 km sjeverno od centra provincije Antiohije.

Današnji Iskenderun je moderan grad, širokih bulevara, novih građevina, dobro povezan autoputem i željeznicom sa ostalim turskim gradovima. Kako je udaljen samo 45 km od regionalnog aerodroma - Hatay (IATA: HTY, ICAO: LTDA) također je povezan redovnim linijama sa Adanom, Ankarom i Istanbulom.

Historija
---------

Na mjestu današnjeg grada je za antike ležala **Alexandria ad Issum**, koju je osnovao Aleksandar Veliki kao spomen na pobjedu nad Darijem III u Bitci kod Ise (333. pne.).

Luka Iskenderuna bila je za srednjeg i početkom novog vijeka glavni punkt za promet sa Iranom, Indijom i Istočnom Azijom, sve do razvoja alternativnih pomorskih ruta oko Rta dobre nade, i kasnije kroz Sueski kanal. Nakon tog opala je važnost grada, iako je luka nastavila živjeti kao transportni punkt osmanskog vilajeta Alep (danas u Siriji).

Nakon Prvog svjetskog rata od 1918. do 37. Iskenderun je bio glavni grad autonomnog sandžaka - Alexandretta. Jer je odlukom Lige naroda taj dio Turske predan pod francusku upravu.

Nakon povratka okruga pod turski suverenitet, okrug je 1939 preimenovan u Hatay, ali je grad prestao biti administrativni centar, jer je on preseljen u Antiohiju (Antakya).

Modernizacija luke, i još više izbor Iskenderuna kao pomorske baze i vojničkog centra u tom dijelu Sredozemnog mora, osigurali su ubrzani rast grada. Tako da je ubrzo izrasla i industrija; čeličana, tvornica umjetnih gnojiva a uz to i izgradnja naftovoda iz Raman Dağıa, uvjetovali su da je 
već do 1955. grad prerastao brojem stanovnika Antiohiju.

Izvori
------

1. 1 2 3  „Turkey: Hatay" (engleski). City population. Pristupljeno 07. 09. 2016.
2. 1 2  „Turkey: Provinces and Major Cities" (engleski). City population. Pristupljeno 07. 09. 2016.
3. 1 2 3 4 5 6 7  „*İskenderun*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 07. 09. 2016.

Vanjske veze
------------

***İskenderun*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službene stranice grada ()
* *İskenderun* na portalu Encyclopædia Britannica ()
**Filatelija u Jugoslaviji** počinje osnutkom zajedničke države 1918. Raspadom Austro-Ugarske dolazi do ujedinjenja južnoslavenskih država u zajedničku državu, koja se raspada 90-tih godina.

Izdanja za BiH 1918-1919
------------------------

### Porto marke

Izdanja za Hrvatsku 1918-1920
-----------------------------

### Porto marke

Izdanja za Sloveniju 1919-1920
------------------------------

### Porto marke

Fiume
-----

### Okupaciono podrucje 1918-1920

### Slobodna država Fiume

### Fiume kao dio italijanske Kraljevine

Kraljevina SHS 1921-1928
------------------------

### Porto marke

Kraljevina Jugoslavija 1929-1941
--------------------------------

### Porto marke

### Doplatne marke

### Doplatne porto marke

Izdanja jugoslovenske kraljevske vlade u Londonu 1943
-----------------------------------------------------

Za vrijeme drugog svjetskog rata, počevši od 1943 godine kraljevska izbjeglička je vlada u Londonu izdavala poštanske marke koje su bile obavezne na svim pošiljkama u službama vlade, kao i na trgovačkim brodovima kraljevske mornarice. 
27.marta 1943 izlazi serija sa likom kralja Petra II od četiri marke u vrijednosti od 2 do 10 dinara u raznim bojama. Kasnije se ponavlja izdanje, ali sa utisnutim žigom Crvenog križa i doplatom od 12,50 dinara. 
1. decembra 1943 povodom 25.godišnjice jugoslavenske države izlazi serija od šest markica na kojima su poznati likovi triju naroda iz Jugoslavije, medu kojima su i slovenački književnik Vodnik, Ljudevit Gaj i Josip Juraj Strossmayer, Petar Petrović Njegoš, Vuk Karadžić i knez Karađorđe.

Demokratska federativna Jugoslavija 1944-1945
---------------------------------------------

### Porto marke

FNRJ i SFRJ 1945-1991
---------------------

### Porto marke

### Doplatne marke

### Doplatne porto marke

Jugoslavija 1991-2003
---------------------

### Doplatne marke

Srbija i Crna Gora 2003-2006
----------------------------

Lokalne marke
-------------

### Izdanja za Istru i slovenačko primorje 1945-1947

#### Porto marke

### Belatinci 1919

1919 godine vojne su vlasti u Belatincima, bez dozvole viših vlasti ručno žigosali preko dvadesetak maraka, koje su ostale za vremena mađarske vladavine. Žig je prilično nečitak i na njemu piše Belatinci i velikim slovima vodoravno SHS. Žig je u zeleno-plavojj boji

### Dubrovnik 1919

Kao i u drugim mjestima u pograničnom području prema Mađarskoj, vojne vlasti 1919 obilježavaju mađarske marke sa trorednim žigom na kojem piše Preko- murje SHS. Žig je u ljubičastocrnoj boji.

### Mursko Središče

### Prelog 1919

### Izdanja četničkog pokreta Draže Mihajlovića 1941

#### Porto marke

### Trst zona B 1948-1954

#### Porto marke

#### Doplatne marke

#### Doplatne porto marke

### Izdanja za Kosovo 2000-2007

*Glavni članak: Filatelija na Kosovu*

Eksterni linkovi
----------------

* Hrvatska pošta Mostar
* BH Pošta  Arhivirano 2009-09-25 na Wayback Machine-u
* Srpske pošte Banja Luka Arhivirano 2008-09-16 na Wayback Machine-u
* Pošta Srbije Arhivirano 2007-08-18 na Wayback Machine-u
* Pošta Crne Gore Arhivirano 2007-08-19 na Wayback Machine-u
* Hrvatska pošta Arhivirano 2007-08-22 na Wayback Machine-u
* Pošta Slovenije
| Historija Irskeserija članaka |
| --- |
| Rana historija |
| Rana kršćanska Irska |
| Rani srednji vijek i vikinška era |
| Normanska Irska |
| Rana moderna Irska 1536–1691 |
| Irska 1691–1801 |
| Unija s Velikom Britanijom |
| Historija Republike |
| Historija Sjeverne Irske |
| Ekonomska historija |

Mezolit (8000 godina pne. - 4500 godina pne.)
---------------------------------------------

Ono malo što se zna o predkršćanskoj Irskoj dolazi od par zapažanja u rimskim kronikama, irske poezije i mitova te arheologije. Za vrijeme pleistocenskog ledenog doba, Irska je bila pod širokim ledenim pokrovom. Ledeni pokrov preko 300 m debeo je pritiskao zemlju, uništavao tlo i kosti, te tako brisao sve tragove eventualnih ranih ljudskih naseobina. Nešto slično se dogodilo i u Britaniji, gdje su ljudski ostaci stariji od posljednje glacijacije pronađeni jedino na krajnjem jugu zemlje, koji je uglavnom izbjegao prodor ledenog pokrova. Za vrijeme posljednjeg glacijalnog maksimuma (*oko* 16 000 godina pne.), Irska je bila arktička pustoš ili tundra. Midlandska opća glacijacija je pokrivala dvije trećine zemlje s pokretnim pokrovom leda. Malo je vjerojatno da je u to vrijeme na otoku bilo ikakvih ljudi, iako se ta vjerojatnost ne može u potpunosti isključiti.

Najraniji dokazi o prisutstvu ljudi nakon povlačenja leda su datirani između 8000 i 7000 godina pne.. Naselja mezolitskih lovaca-skupljača su pronađeni na nekoliko nalazišta širom zemlje: Mount Sandel u Okrugu Derry; Woodpark u Okrugu Sligo; ušću Shannona; Lough Boora u Okrugu Offaly; Curran u Okrugu Antrim; te na nekoliko lokacija u Munsteru. Smatra se kako su ti doseljenici prvi kolonizirali otok dolazeći iz Škotske. Iako je u to vrijeme razina mora bila niža nego danas, Irska je vjerojatno već bila otok u doba kada su tamo čamcima stigli prvi doseljenici. To ne iznenađuje, jer većinu mezolitskih nazališta u Irskoj predstavljaju obalna naselja. Očito je da su najraniji doseljenici bili pomorci kojima je život ovisio o moru. Može se reći da su bili prisiljeni na takvu vrst ekonomije, jer su trebali prijeći vijekovi prije nego što će zemlja vječnog leda bez ijednog drva biti pretvorena u guato pošumljenu plodnu zemlju.

Lovci-skupljači mezolitske ere su živjeli od školjaka, ptica, divljih veprova i kestenja. Lovili su kopljima, strijelama i harpunima s malim kremenim vrhovima zvanim mikroliti, dok su kao dodatnu hranu skupljali orahe, voće i bobice. Živjeli su u sezonskim skloništima, koja su podizali razapinjući životinjske kože preko jednostavnih drvenih okvira. Imali su vanjska ognjišta za kuhanje hrane, i zna se da su pravili kanue od oborenih stabala drveća.

Za vrijeme mezolita ukupno stanovništvo Irske nije prelazilo više od nekoliko tisuća ljudi.

Vanjski linkovi
---------------

* Old Irish kingdoms and clans
* Ireland's history in maps
**Miroslav Mika Antić** (rođen 14. marta 1932. u Mokrinu - Kikinda — umro 24. juna 1986) je srpski pesnik, dečji pisac, scenarista, novinar i reditelj. U rodnom Mokrinu pohađao je osnovnu školu, gimnaziju je završio u Kikindi i Pančevu, a studije je upisao u Beogradu. Živeo je u Novom Sadu.

Pre nego što je postao poznat bavio se raznim poslovima - od vodovoda i kanalizacije do lutkarskog pozorišta. Sem pisanja bavio se i slikarstvom, novinarstvom i filmom. Bio je i urednik lista „Ritam" i Zmajevog „Nevena", a takođe je bio novinar Dnevnika. Umro je 24. juna 1986. godine.

Dela
----

Poznatija dela su mu:

* „Ispričano za proleće",
* „Roždestvo tvoje"
* „Plavo nebo"
* „Nasmejani svet"
* „Psovke nežnosti"
* „Koncert za 1001 bubanj" (*pesme*)
* „Mit o ptici"
* „Šašava knjiga"
* „Izdajstvo lirike"

Za decu je napisao:

* „Plavi čuperak"
* „Horoskop" (*pesme u prozi napisane za sina Vuka pred njegov polazak u osnovnu školu*)
* „Prva ljubav" i
* „Garavi sokak".

Režirao je filmove „Doručak sa đavolom", „Sveti pesak", „Široko je lišće", „Strašan lav" 
,,tu gde pocinje nebo" i dr

Pored ovoga pisao je dramska dela i jedan roto roman.

Nagrade
-------

Za sva ta dela dobio je mnogobrojna priznanja kao što su: dve „Nevenove" nagrade, Nagradu za životno delo u poeziji za decu, Goranovu nagradu, Nagradu Sterijinog pozorišta, Zlatnu arenu za filmski scenario, nagradu Oslobođenja Vojvodine, Orden zasluga za narod i dr.

Spoljašnje veze
---------------

* Miroslav Antić na sajtu IMDb
* **OŠ Miroslav Antić Niš** - zvanični sajt/ Arhivirano 2016-11-04 na Wayback Machine-u


  


|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **osobi** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
**Sacro macello di Valtellina** (sh. *Sveti mesar Valtelline*), skraćeno **Sacro macello**, je naziv za masovne pokolje protestantskog stanovništva u Valtellini, alpskoj dolini na sjeveru današnje Italije, a koje su u julu 1620. izveli lokalni katolici na čelu sa Giacomom Robustellijem uz podršku španske vojske iz susjedne Lombardije. Do tih je događaja došlo u kontekstu eskalacije vjerskih sukoba u tadašnjoj Evropi, koji su koincidirali sa izbijanjem Tridesetogodišnjeg rata, a posebno došli do izražaja u istočnom švicarskom kantonu Graubünden, koji je preko Lige Božje kuće bio povezan sa susjednim oblastima, uključujući Valtellinu. Do masakra je došlo nedugo nakon što je švicarski protestantski vođa Jörg Jenatsch počeo progoniti katolike u Graubündenu, uključujući uglednu porodicu Planta u Valtellini. Zbog toga su lokalni katolici organizirali ustanak uz podršku španske vojske, te su 18. jula zauzeli grad Tirano u pobili sve protestante koje su mogli naći. Računa se da je tokom sljedeća četiri dana ubijeno između 400 i 600 ljudi, te su protestanti praktički bili istrijebljeni u toj oblasti. Međutim, već sljedeće godine je Jenatsch upao u Valtellinu i zauzeo je, a što je pokrenulo niz borbi za prevlast u Valtellini gdje je protestante podržavala Richelieuova Kraljevina Francuska, a koji su okončani tek 1639. godine.

Naziv *Sacro macello* potiče iz 1853. godine kada je italijanski pisac Cesare Cantù o tim događajima napisao knjigu *Il Sacro Macello di Valtellina*.

Vidi još
--------

* Graubindenski ratovi
**Vila Solvay** predstavlja najznačajnije dobro graditeljskog i kulturno-historijskog naslijeđa iz austrougarskog perioda na području općine Lukavac, Bosna i Hercegovina. Izgrađena je 1911/12. godine kao zdravstvena ustanova, u blizini stare željezničke stanice. Dolaskom Fritza Millera za direktora kompanije Bosanske tvornice sode Solvay dd. Lukavac dvadesetih godina XX stoljeća, mijenja ulogu i postaje stambena vila, pa je poznata pod nazivom „Vila" ili „Milerova vila". Proglašena je 2015. god. za nacionalni spomenik Bosne i Hercegovine.

Historija
---------

Do 1914. godine u vili je bila zdravstvenu ustanovu – „Fabrikspital" ili „Werks Ambulatorium", u narodu prozvanu „mala bolnica" koja je bila opremljena najsavremenijim medicinskim sredstvima toga vremena. Vodio ju je dr. Adolf Hempt, prvi ljekar u Lukavcu. Za vrijeme Prvog svjetskog rata, u tom objektu smješten je stacionar za austrougarske vojnike. Poslije sloma Austrougarske, dr. Hempt se vratio u Lukavac, gdje se ponovo našao na dužnosti glavnog ljekara, do 1922. god, kada se preselio u rodni Novi Sad. Od kada je naimenovan za direktora fabrike 1926. godine, pa sve do oktobra 1943. godine, u vili je živio Fritz Müller, kao direktor fabrike.

Opis
----

Tlocrtna osnova vile je pravougaonog oblika dimenzija 19,05 m x 13,80 m, spratnost objekta iznosi Sut+VP+M, a visina do sljemena četverovodnog krova iznosi 10,74 m. Ispred glavnog ulaza na sjeveru, kojeg predstavljaju dvokrilna vrata, dimenzija 1,63 m x 3,20 m nalazi se natkriveni trijem, dimenzija 4,97 m x 2,00 m, koji je sa dvorištem povezan vanjskim stepeništem širine 2,26 m. Fasade objekta nisu stilski strogo definirane, te je moguće raspoznati dekorativne elemente koji odražavaju estetiku secesije, ali i elemente historicističkog dekorativnog programa.

Vanjski linkovi
---------------

* Zavod za zaštitu i korištenje kulturno-historijskog i prirodnog naslijeđa TK - Vila Solvay Arhivirano 2020-10-23 na Wayback Machine-u


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Bosna i Hercegovina***  |
**Alan Rosenberg** (4. oktobar 1950 -) je američki kazališni i filmski glumac. Od 2005. do 2009. je bio predsjednik Screen Actors Guild, vodećeg sindikata filmskih glumaca.

Rosenberg je rođen u gradu Passaic u državi New Jersey u židovskoj porodici. Njegov brat Mark se 1960-ih istakao kao politički aktivist, a kasnije i kao filmski producent. Njegov bliski rođak je muzičar Donald Fagen.

Rosenberg je publici najpoznatiji po ulozi advokata Elija Levinsona u pravosudnim serijama *Civil Wars* i *L.A. Law*, potom kao Ira Woodbine u sitcomu *Cybill* te kao Alvin Masterson u TV-seriji *The Guardian*.

Godine 1984. Rosenberg je na snimanju filma *Ryan's Hope* upoznao glumicu Marg Helgenberger, s njom počeo izlaziti 1986. da bi se oženio 1989. U tom je braku dobio sina Hugha Howarda Rosenberga (21.10. 1990 - ). Zajedno sa suprugom je nastupio u popularnoj TV-seriji *CSI: Crime Scene Investigation*, tumačeći lik pokvarenog advokata Adama Novaka u epizodama *Weeping Willows* i *Leaving Las Vegas*. Godine 2008. su Rosenberg i Helgenberger objavili rastavu.

Vanjske veze
------------

***Alan Rosenberg*** na Wikimedijinoj ostavi

* Alan Rosenberg na sajtu IMDb
* Alan Rosenberg na TV.com
*Za ostala značenja, vidi Edge of Darkness (razvrstavanje).*

***Edge of Darkness*** je šestodijelna britanska mini-serija u produkciji BBC-ja, originalno emitirana 1985. godine. Radnja je pratila napore policijskog detektiva Ronalda Cravena (koga je tumačio Bob Peck) da rasvijetli brutalno ubistvo svoje kćeri, ekološke aktivistice Emme (koju je tumačila Joanne Whalley), a pri čemu se razotkrila široka zavjera u kojoj sudjeluju nuklearna industrija, CIA i vrhovi britanske vlade. Scenarij za seriju je napisao Troy Kennedy Martin, a režiju potpisao Martin Campbell.

Serija je izazvala veliku pažnju ne samo zbog eksplicitno političkog sadržaja, odnosno kritike vlade Margaret Thatcher i njene hladnoratovske i proameričke politike, nego i zbog neobičnih narativnih tehnika koji su je žanrovski stavljali na granicu fantasyja. Danas se, pak, najviše pamti po tome što je široj javnosti predstavila Gajinu hipotezu Jamesa Lovelocka.

Seriju je u drugoj polovici 1980-ih Radiotelevizija Zagreb emitirala u okviru mreže JRT pod naslovom ***Na rubu tmine***.

U SAD je 2010. snimljen remake čija se radnja odvija u Bostonu i s glavnim likom koga tumači Mel Gibson.

Eksterni linkovi
----------------

* *Edge of Darkness*  na BBC Online
* *Edge of Darkness* na sajtu IMDb
* *Edge of Darkness* na BFI-kevoj stranici Screenonline
* Interview with Troy Kennedy Martin Arhivirano 2008-08-19 na Wayback Machine-u (circa 2004)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: ***The Jewel in the Crown***  |  **Televizijske nagrade British Academynajbolja dramska serija** 1986 | Slijedi: ***The Life and Loves of a She-Devil***  |
**El Paso** je country pjesma koju je napisao i izveo Marty Robbins, a koja je prvi put izdana na njegovom albumu *Gunfighter Ballads and Trail Songs* 1959. godine, odmah potom i kao singlica. Pjesma se odlikovala neuobičajenom dužinom za tadašnje standarde zabavne muzike, ali je zato autoru omogućila da preko nje ispriča priču, smještenu u doba Divljeg zapada čiji je junak mladi teksaški kauboj koji se u gradu El Paso zaljubi u lijepu meksikansku plesačicu te zbog toga ulazi u oružani sukob s drugim kaubojima. Pjesma je postala jedan od najvećih hitova 1959. godine. Muzikolozi je smatraju važnom zbog toga što je predstavljala prvu komercijalno uspješnu kombinaciju countryja i latinoameričke muzike, odnosno primjer muzičkog stila danas poznatog kao tejano ili *tex-mex*.

Robbins je napisao dvije nove pjesme koje predstavljaju njen nastavak. Godine 1966. je *Feleena (from El Paso)* događaje iz originalne pjesme opisivala iz perspektive same plesačice, dok je 1976. napisana pjesma *El Paso City* u kojoj moderni pripovjedač prepričava "pjesmu koju je davno čuo".
***Emberek a havason*** (sh. *Narod na planinama*) je mađarski crno-bijeli film snimljen 1942. u režiji Istvána Szötsa. Po žanru je drama, a radnja se temelji na pričama Józsefa Nyiröa i smještena je u Transilvaniju među tamošnje sekeljsko stanovništvo koje se bavi sječom drva. Protagonist filma je drvosječa koji, nakon što je osvetio silovanje i smrt supruge, bježi pred žandarmima. Film je snimljen u jeku drugog svjetskog rata, dvije godine nakon što je područje Transilvanije, u skladu s Drugom bečkom arbitražom, Mađarska preuzela od Rumunjske. Odlikovalo ga je korištenje autentičnih lokacija, ali i izbjegavanje zvijezda, jednostavnost i stil koji će kasniji kritičari proglasiti sličnim italijanskom neorealizmu. Prikazan je na venecijanskoj Mostri među brojnim drugim filmovima Sila Osovine, gdje je dobio brojne pohvale. To, kao i slične političke konotacije, je, međutim, nakon rata umalo dovelo do toga da ga nove komunističke vlasti unište kao "fašističku propagandu".

Uloge
-----

* Alice Szellay ... Anna az asszony
* János Görbe ... Erdei Csutak Gergely
* Péterke Ferency ... Kicsi Gergö
* József Bihari ... Üdö Márton
* Lajos Gárday ... Ülkei Ádám
* Oszkár Borovszky ... Intézö
* Lenke Egyed ... Szobaasszony
* Imre Toronyi ... Orvos
* György Kürthy ... Orvostanár
* János Pásztor ... Favágó
* Elemér Baló ... Favágó
* Jenö Danis ... Favágó
* Sándor Hidassy ... Utas
* Zoltán Makláry ... Kalauz

Izvori
------

Literatura
----------

* Cunningham, John. *Hungarian Cinema: From Coffee House to Multiplex*. Wallflower Press, 2004.

Vanjske veze
------------

* *Emberek a havason* na sajtu IMDb
***Eureka Stockade*** (sh. *Logor Eureka*) je australijski crno-bijeli nijemi historijski film snimljen 1907. godine u režiji George Cornwella i njegovog brata Arthura Cornwella. Radnja je prikazivala pobunu australijskih kopača zlata protiv britanske vlasti 1854. godine, a koja je na kraju, iako ugušena, dovela do uvođenja demokracije u tadašnju britansku koloniju. Eureka Stockade se navodi kao drugi po redu cjelovečernji film snimljen u Australiji, nedugo iza *The Story of the Kelly Gang*, odnosno jedan od najstarijih cjelovečernjih filmova na svijetu. Usprkos toga, nije doživio komercijalni uspjeh, a danas je sačuvan samo fragment od oko oko 7 minuta koji prikazuje ulice (tadašnjeg) Ballarata. Ostatak se smatra izgubljenim.

Godine 1949. je u britanskoj koprodukciji snimljen zvučni film posvećen istim događajima, a 1984. i istoimena televizijska miniserija.

Izvori
------

1. ↑  „Advertising.". *The Argus (Melbourne, Vic. : 1848 - 1957)* (Melbourne, Vic.: National Library of Australia): str. 15. 19 October 1907. Pristupljeno 24. VIII 2013.
2. ↑  Graham Shirley and Brian Adams, *Australian Cinema: The First Eighty Years*, Currency Press, 1989 p 25.
3. ↑  Andrew Pike and Ross Cooper, *Australian Film 1900–1977: A Guide to Feature Film Production*, Melbourne: Oxford University Press, 1998, 7

Vanjske veze
------------

* *Eureka Stockade* na sajtu IMDb
* *Eureka Stockade* at National Film and Sound Archive
***EuroTrip*** (sh. *Euroizlet*) je američko-češka tinejdžerska filmska komedija snimljena 2004. godine u režiji Jeffa Schaeffra. U njoj se prikazuju doživljaji grupe američkih maturanata, koji nakon diplome i u želji za upoznavanjem sa privlačnim Evropljankama odlaze na putovanje i doživljavaju niz komičnih pustolovina. Film, koji je u potpunosti sniman na lokacijama i studijima u Pragu, je dobio uglavnom loše kritike i zamjerke zbog seksističkog sadržaja.

U Hrvatskoj je prikazan pod naslovom Ludi provod po Europi, a u Srbiji pod naslovima ***Put u Evropu*** ili ***Brucoši u Evropi***.

Radnja filma
------------

Nakon što ga ostavi devojka zbog rok zvezde Skot je depresivan a tugu leči tako što se dopisuje sa izvesnom Nemicom, koju je upoznao putem interneta. Tokom dopisivanja saznaje da je ona izuzetno seksi devojka koja ga i poziva u goste u Nemačku. Tada zajedno sa trojicom prijatelja Skot kreće na veliko putovanje preko Atlanskog okeana kako bi je upoznao i naravno dobro se proveo.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Skot Meklovic | Skot |
| Džejkob Pits | Kuper |
| Mišel Traktenberg | Dženi |
| Travis Vester | Džejmi |
| Kristin Kruk | Fijona |
| Met Dejmon | Doni |
|

Izvori
------

1. 1 2  „Eurotrip (2004)". *Box Office Mojo*. Pristupljeno 19. I 2008.

Vanjske veze
------------

* *EuroTrip* na sajtu IMDb
* *EuroTrip* na AllRovi-u
* *EuroTrip* na Box Office Mojo-u
* *EuroTrip* na Rotten Tomatoes-u ()
* *EuroTrip* na Metacriticu
**Campos do Jordão** je grad od 52,380 i općina od 52,713 stanovnika na jugoistoku Brazila u Saveznoj državi São Paulo.

Geografske karakteristike
-------------------------

Campos do Jordão se nalazi u Masivu Serra da Mantiqueira na nadmorskoj visini od 1,628 metara, što ga čini najvišom općinom u Brazilu.
Od svog administrativnog centra grada São Paula je udaljen 173] km sjeveroistočno.

Historija
---------

Za službeni datum kad je osnovan Campos do Jordão (Polja uz Jordan), uzima se 28. april 1874. kad je Mateus da Costa Pinto, stekao teren na kom se danas nalazi grad. 
Počeo je kao selo, jer se do njega moglo doći samo pješice ili na konju.

Nakon dolaska željeznice 1914. dvadesetih i tridesetih godina prošlog vijeka počinju se graditi prvi sanatoriji za liječenje tuberkouloze. Nakon tog se razvio kao lječilište, do 1934. je toliko narastao da je 1934. proglašen općinom.

Kako zbog penicilina tuberkuloza više nije bila toliko raširena od pedesetih nadalje Campos do Jordão se počeo profilirati kao zimovalište.

Danas je najpopularnija zimska turistička destinacija u Brazilu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Campos do Jordão" (engleski). City Population. Pristupljeno 07.02.2024.
2. 1 2 3 4  „Campos do Jordão Municipality in São Paulo" (engleski). City Population. Pristupljeno 07.02.2024.
3. 1 2 3 4 5 6  „História" (portugalski). Prefeitura de Campos do Jordão. Pristupljeno 07.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Campos do Jordão*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Prefeitura de Campos do Jordão* (službene stranice) ()
**Joško Martinović** (Zagreb, 23. rujna 1963. - Zagreb, 2. lipnja 2010.) bio je hrvatski novinar i TV voditelj na HRT-u.

Životopis
---------

Martinović je prve godine svog života proveo u Metkoviću, školovanje započeo u Zagrebu i diplomirao sociologiju na Filozofskom fakultetu u Zagrebu.

Potkraj 1980-ih počeo je raditi na Televiziji Zagreb u "Zagrebačkoj panorami" i Dnevniku. Kao ratni je reporter tijekom Domovinskog rata izvještavao s bojišnica i bio prvi reporter koji je nakon Oluje ušao u Knin.

Na Hrvatskoj je televiziji radio u emisijama "Obiteljski zabavnik", "U potrazi", "Latinica", "Živa istina", "Zlatna ribica" i "Globalno sijelo".

Godine 1991. dobio je Zlatno pero Hrvatskog novinarskog društva. Četiri godine kasnije godišnju nagradu HRT-a, 1997. godine dobiva nagradu Hrvatskog novinarskog društva Marija Jurić Zagorka za najbolje uređenu emisiju, a 2003. dobitnik je međunarodnog priznanja.

Globalno je sijelo jedna od najprodavanijih HRT-ovih emisija u inozemstvo, a bila je vrlo popularna među gledateljima u Finskoj.

Emisije
-------

* *Obiteljski zabavnik*
* *U potrazi*
* *Latinica*
* *Živa istina*
* *Zlatna ribica*
* *Globalno sijelo*

Izvori
------

* 

1. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2010-06-13. Pristupljeno 2010-06-12.
2. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2012-01-29. Pristupljeno 2010-06-12.
3. ↑
| Nadgrobni spomenik vojvodi Pavlu Cukiću |
| --- |
| Osnovni podaci |
| Mesto: | ,  SRB |
| Vrsta spomenika: |  |
| Vreme nastanka: | 1817. |
| Tip spomenika: | Spomenik kulture |
| Stepen zaštite: |  |
| Vlasnik: |  |
| Nadležna ustanova za zaštitu: | Zavod za zaštitu spomenika kulture |
| Nadležna institucija |
| Sedište: | Beograd |
| Adresa: | Kalemegdan 1411000 Beograd |
| Internet strana: | beogradskonasledje.rs/ |

**Nadgrobni spomenik vojvodi Pavlu Cukiću** je podignut 1817. godine, označava mesto gde je sahranjen srpski vojvoda iz vremena Prvog i Drugog srpskog ustanka. Spomenik se nalazi u Rogači, naseljenom mestu na teritoriji gradske opštine Sopot. Predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture.

Spomenik je izrađen od tvrđeg peščara zelenkaste boje, koji po obliku i obradi predstavlja tipski nadgrobni beleg beogradskog područja iz perioda dva poslednja veka. Čeloglavi spomenik ima oblik izduženog kvadra sa zaobljenim završetkom i ispupčenjem u sredini, koje ide celom debljinom kamenog bloka. Dekorativna obrada izvedena je uobičajenim postupkom urezivanja i plitke plastike, stilizovanom predstavom ljudske figure koja je takođe tipična za ovo vreme i lokalitet. Lepo otesana horizontalna ploča nema nikakvih ukrasa. Na pojedinim mestima na gornjoj strani nazire se urezana linija, koja je išla duž bridova. Pored Cukićevog spomenika pronađena su i dva manja kamena belega bez natpisa, duboko utonula u zemlju.

Vidi još
--------

* Pavle Cukić
* Spisak spomenika kulture u Beogradu

Literatura
----------

* Pavle Cukić, vojvoda Prvog i Drugog srpskog ustanka - njegovi pretci i potomci (Oslobodilački pokreti naroda Balkana u XIX veku, Živojin R. Andrejić, str. 11 - 47)

Spoljašnje veze
---------------


|  |  |
| --- | --- |
|  | ***Portal Srbija***  |
|  | ***Portal Beograd***  |
|

* Republički zavod za zaštitu spomenika kulture - Beograd
* Republički zavod za zaštitu spomenika kulture-Beograd/Baza nepokretnih kulturnih dobara
* Lista spomenika

  

Šablon:Beograd