**Ismail Ibn Šerif** (arapski: مولاي إسماعيل بن الشريف ابن النصر) znan kao **Mulaj Ismail** (Sidžilmasa, 1645. - Meknes, 1727.) bio je 2 sultan iz Alauitske dinastije koji je vladao Marokom od 1672. do 1727.

Za svoje duge vladavine konsolidirao je vlast Alauitske dinastije, organizirao vojsku po evropskom modelu i dopustio utjecaj Kraljevine Francuske u Maroku.

Biografija
----------

O njegovoj mladosti se gotovo ništa ne zna, osim da je 1672. u vrijeme dok je bio valija u Fesu, nakon nenadane smrti svog polubrata-Rašid Ibn Šerifa, osnivača dinastije), odmah zauzeo riznicu i sebe proglasio vladarom. To su osporila tri rivala - brat, nećak i Khadir Ghilan, plemenski lider sjevernog Maroka. 
Njegove rivale pomagalo je iz Alžira Osmansko Carstvo, u nadi da će tako oslabiti Alauite i proširiti svoju vlast nad Marokom. Zbog tog je svo vrijeme njegove vladavine, njegov odnos sa osmanskim valijom u Alžiru bio napet. Rat za sukcesiju trajao je pet godina, Khadir Ghilan poražen je i ubijen 1673. ali su mu veće poteškoće zadavali brat i nećak. Na kraju ih je kompromisno uključio u vlast, dajući im funkcije provincijskih valija. 
Maroko se konačno smirio 1686. kad je konačno porazio i ubio svog nećaka Aḥmeda ibn Mahraza.

*Ismail* je 1673. formirao svoju *Crnu gardu* (Abid al-Bukhari) vojsku sastavljenu od slobodnih crnaca i otkupljenih subsaharskih robova.
Tako da je pred kraj svoje vladavine imao armiju od 150.000 vojnika, od kojih je oko 70.000 čuvao kao stratešku rezervu u Meknesu i okolici. 
Njegova vojska bila je opremljena evropskim naoružanjem, sa oficirima koji su naučili efikasno kombinirati topove i pješadiju. Te snage iskoristio je u kampanjama protiv Osmanlija u Alžiru 1679. 1682. i 1695./96. 
Na kraju su Osmanlije pristale poštovati marokansku nezavisnost.

*Ismailov* odnos prema evropskim silama bio je puno kompliciraniji. Iako je prezirao Evropljane kao nevjernike, oni su mu ipak bili potrebni kao dobavljači oružja i drugih proizvoda. 
Svo vrijeme njegove vladavine izbijali su povremeni ratovi s evropskim kolonistima po marokanskim lukama, - 1681. preoteo je od Španjolaca Mehdiju a nakon tog -1684. istjerao Engleze iz Tangera. Trn u oku bili su mu Španjolci, koji su okupirali najviše luka, zbog tog se zbližio se njihovim neprijateljem Louisom XIV od Francuske. Francuski utjecaj postao je najvažniji u Maroku, njeni oficiri trenirali su njegove topnike i pomagali u izgradnji javnih radova. 
*Ismailova* palača u Meknesu podignuta je po uzoru na Versailles.

Usprkos tim troškovima *Ismail* je ipak bio štedljiv, pažljivo je rukovao financijama, vodivši najviše brige oko vojske.
Svoj autoritet i vjerski legitimitet bazirao je na tezi da je on izravni potomak Proroka Muhameda obdaren duhovnim darovima.

Kritiziran je zbog okrutnosti i kapricioznosti, ali je to najverojatnije bilo nužno kako bi Alauitska dinastija zadržala vlast. Izrodio je 700 sinova i bezbroj kćeri, nakon smrti naslijedio ga je sin Abul Abas Ahmed.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Ismāʿīl (ʿAlawī ruler of Morocco)*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 23. 06. 2020.

Vanjske veze
------------

***Ismail Ibn Šerif*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ismāʿīl (ʿAlawī ruler of Morocco)* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Sultan Maroka (1672. - 1672.)** | Nasljednik: |
| **Rašid Ibn Šerif** | **Abul Abas Ahmed II** |