recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Aveiro** je grad i općina od 80,954 stanovnika na sjeverozapadu Portugala u Distriktu Aveiro u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Aveiro se nalazi na ušću Vouga u Atlanski ocean, udaljen 76 km južno od Porta.
Vouga uvire u ocean velikom deltom - Aveiro u lagunu, tako da grad kao i Venecija ima kanale po kojima plove čamci slični gondolama.

Historija
---------

Aveiro je prvi put dokumentiran 959 u oporuci grofice *Mumadone Dias*, a u 13. vijeku je dobio status vile.

Nakon razornog požara 1418. na inicijativu kralja Joãa I, je obnovljen i opasan bedemom, koji je srušen u 19. vijeku, a kamen iskorišten za gradnju luke Barra Nova.

Kralj Duarte I mu je 1434. dao privilegiju da organizira sajam.

Kralj Manuel I dao mu je 1515. prvu povelju o gradskim pravima.
Taj mu je status potvrdio kralj José I - 1759.

Od 1774. je sjedište vlasite biskupije, koja je ukinuta 1882. i obnovljena 1938.

Željeznica je stigla do grada 1864.

Od 1973. je univerzitetski grad, sjedište *Universidade de Aveiro*.

Znamenitosti
------------

Najveće znamenitosti grada su jezuitski (danas regionalni muzej) i karmelićanski samostan.

Privreda i transport
--------------------

Okolica je ratarsko-stočarski kraj u kom se uzgajaju žitarice, voće i povrće i grožđe.

Aveiro je grad prehrambene i kemijske industrije, ali je najveći poslodavac tvornica *HORSE*, sa preko 1,000 zaposlenih, koja od 1981. proizvodi automobilske dijelove  Poznata je i tvornica porcelana *Vista Alegre*.

Jedan dio stanovništva se još uvijek bavi ribarstvom, pomorstvom i solanama.

Grad je obalnim autoputom A1 povezan sa Portom, Coimbrom i Lisabonom, a autoputom A25 sa gradovima u unutrašnjosti i Španjolskom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „Aveiro Municipality in Aveiro District" (engleski). City Population. Pristupljeno 22.02.2024.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Aveiro*" (portugalski). Infopedia. Pristupljeno 22.02.2024.
3. 1 2 3 4 5  „*Aveiro em Datas*" (portugalski). Município de Aveiro. Pristupljeno 22.02.2024.
4. ↑  „*Horse*" (portugalski). Horse Cars. Pristupljeno 22.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Aveiro*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Aveiro Camara Municípal* ()
*Za ostala značenja, vidi The Wicked Lady (razvrstavanje).*

***The Wicked Lady*** (sh. *Zla dama*) je britanski crno-bijeli film snimljen 1945. godine u režiji Leslieja Arlissa. Po žanru je kombinacija pustolovnog i ljubavnog filma, a temelji se na romanu *The Life and Death of the Wicked Lady Skelton* Magdalen King-Hall, koji je, pak inspiraciju pronašao u legendi o navodnim zločinačkim pothvatima Lady Katherine Ferrers. Naslovni lik, koji tumači Margaret Lockwood, je lijepa, ali beskrupulozna žena koja svojoj najboljoj prijateljici (koju tumači Patricia Roc) pred samo vjenčanje otme muža - bogatog plemića (koga glumi Griffith Jones). Radnja potom pokazuje kako, suočena s dosadom u braku, počinje krišom kao razbojnica pljačkati kočije na putu, te tako upoznaje legendarnog razbojnika (čiji lik tumači James Mason).

*The Wicked Lady* je postigla ogroman uspjeh, i godine 1946. je bila najgledaniji film u britanskim kino-dvoranama. Danas se često navodi kao najbolja i najuspješnija od tzv. Gainsborough melodrama koje su se snimale u Britaniji 1940-ih. Kada su, pak, producenti namjeravali film distribuirati u SAD, bili su prisiljeni nasnimiti scene za posebnu verziju, jer se ispostavilo da ženski kostimi - iako autentični, odnosno u skladu s modom 17. vijeka kada se odvija radnja - imaju preduboki dekolte za standarde tadašnjeg strogog hollywoodskog cenzorskog kodeksa. Zbog toga se danas na televiziji ponekad film prikazuje u dvije različite verzije.

Godine 1983. je snimljen istoimeni remake gdje je naslovnu ulogu tumačila Faye Dunaway.

Uloge
-----

* Margaret Lockwood ... Barbara Worth
* James Mason ... Kapetan Jerry Jackson
* Patricia Roc ... Caroline
* Griffith Jones ... Sir Ralph Skelton
* Michael Rennie ... Kit Locksby
* Felix Aylmer ... Hogarth
* Enid Stamp Taylor ... Lady Henrietta Kingsclere
* Francis Lister ... Lord Kingsclere
* Beatrice Varley ... Tetka Moll
* Amy Dalby ... Tetka Doll
* Martita Hunt ... Rođaka Agatha
* David Horne ... Martin Worth
* Emrys Jones ... Ned Cotterill
* Helen Goss ... Gospodarica Betsy
* Muriel Aked ... Mrs. Munce

Vanjske veze
------------

* *The Wicked Lady* na sajtu IMDb
* *The Wicked Lady* at BFI Screenonline
* *The Wicked Lady (1945)* at Silver Sirens

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Leslie Arliss |
| --- |
| 1940-e | 
* *The Farmer's Wife* (1941)
* *The Night Has Eyes* (1942)
* *The Man in Grey* (1943)
* *Love Story* (1944)
* *The Wicked Lady* (1945)
* *A Man About the House* (1947)
* *The Idol of Paris* (1948)
* *Saints and Sinners* (1949)

 |
| 1950-e | 
* *The Woman's Angle* (1952)
* *The Triangle* (1953)
* *Thought to Kill* (1954)
* *Destination Milan* (1954)
* *See How They Run* (1955)
* *Miss Tulip Stays the Night* (1955)

 |
**Puškice** takođe poznate kao **FON Andergraund** su prvi i najveći nezvanični fakultetski sajt u Srbiji. Sajt je počeo sa radom u oktobru 2001. godine, a uređuju ga u potpunosti studenti Fakulteta organizacionih nauka.

Osnivanje i ideja
-----------------

Sajt su osnovali Džejms i Nenad, a sa radom je počeo 8. oktobra 2001. godine uz podršku Dragana Galića – Mrve. Ideja je bila da se na jednom mestu objedine korisne informacije, skirpte, ispitni rokovi, rešenja, ispitna pitanja, puškice i slični materijali (u elektronskom obliku), koji su od koristi studentima Fakulteta organizacionih nauka.

Sadržaj sajta
-------------

Iako naslov sajta asocira na nedozvoljene radnje, vremenom se pokazalo da **Puškice** pružaju studentima mnogo više od onoga što bi se iz naslova sajta moglo zaključiti.

Na sajtu se nalaze opisi predmeta, korisni materijali za pripremanje ispita, informacije o stipendijama, aktivnostima drugih studentskih organizacija i brojne druge zamiljivosti vezane za fakultet.
Za brucoše Fakulteta organizacionih nauka, postoji takozvani *Vodič za brucoše* koji predstavlja koristan uvod za sve one koji prvi put dolaze na fakultet.

Portal je od 2009. godine održavao veliki blog agregator pod nazivom "Planeta" koji je život započeo kao agregator blogova studenata Fakulteta organizacionih nauka, ali je vremenom izašao izvan tih okvira i proširio se na blogove iz celog regiona bivše Jugoslavije. "Planeta" blog agregator je ugašen u avgustu 2013. godine.

Od kraja 2013. godine, studenti imaju mogućnost ocenjivanja profesora. U maju 2014. godine počeo je sa radom **Puškice oglasnik** koji za cilj ima olakšavanje razmene usluga i dobara između studenata, a usluga je u potpunosti besplatna.

Svrha postojanja
----------------

Puškice pre svega postoje da bi pomogle studentima FON-a pri polaganju ispita, i to: korisnim i aktuelnim informacijama, opisom predmeta (iz studentskog ugla), elektronskim materijalima, savetima, upoznavanjem sa profesorima i asistentima (kritike, pohvale, slike). 

Kritika negativnih pojava na fakultetu je doprinela da se mnoge stvari na fakultetu pokrenu, da se prekine sa tolerisanjem ponašanja pojedinih profesora, da se probude savesti mnogih, da studentski problemi počnu da se rešavaju.

Puškice ne predstavljaju samo mesto kritike fakulteta i fakultetskog osoblja. Sajt prenosi i sve pozivitne vesti o aktivnostima, uspesima osoblja Fakulteta organizacionih nauka i njegovih studenata.

Saradnja
--------

Puškice već godinama, kao prijatelj ili medijski pokrovitelj, podržavaju većinu projekata i humanitarnih akcija koje realizuju studentske organizacije kako sa Fakulteta organizacionih nauka, tako i sa drugih fakulteta Univerziteta u Beogradu.

Ekipa Puškica i uređivačka politika
-----------------------------------

S obzirom na to da je uređivačka ekipa sajta sastavljena od aktivnih studenata, ona je promenljiva i svake godine se menja, a jedno od osnovnih pravila je anonimnost članova Ekipe.
Sa druge strane, uređivačka politika sajta je nepromenljiva.
**"Urota"** je hrvatska kriminalistička televizijska mini-serija autora Romana Majetića. Radnja započinje atentatom na hrvatskog premijera (čiji lik tumači Zijad Gračić) i prati nastojanja da se, uz pomoć policijskih i drugih službi iz susjedne Srbije i Crne Gore razotkriju počinitelji, a s njima i zavjera u koju su upetljani vodeći kriminalci, političari i poslovni ljudi s obje strane granice.

Serija, koju je producirala tvrtka AVA Productions, predstavljala je jedan od najskupljih  i najambicioznijih projekata hrvatske televizije. U Hrvatskoj je originalno je trebala biti emitirana 2006. godine, ali se to dogodilo tek krajem 2007. godine. Doživjela je loše kritike, uglavnom zbog slabe režije.

Glumačka postava
----------------

### Glavna glumačka postava

| Glumac/glumica | Lik |
| --- | --- |
| Robert Kurbaša | Tomislav Vojković |
| Jelena Veljača | Dijana Supilo |
| Zijad Gračić | Premijer RH |
| Ksenija Pajić | Ministrica vanjskih poslova RH |
| Božidar Orešković | Ministar unutarnjih poslova |
| Duško Valentić | Predsjednik RH |
| Dušan Bućan | Kesić |
| Aleksandar Srećković | Miroslav Lazarević |
| Slaven Knezović | Ferenčak |
| Branislav Tomašević | Igor Trifunović |
| Lena Bogdanović | Jana Carić |
| Petar Ćiritović | Boris Marić |

### Gostujuće uloge

*Glavni članak: Popis gostujućih uloga u "Uroti"*

Izvori
------

1. ↑  „Koje su serije najskuplje?". Arhivirano iz originala na datum 2009-11-06. Pristupljeno 27. IV 2012.

Vanjske veze
------------

* *Urota* na sajtu IMDb
* *Urota* na portalu mojtv.hr
*Za ostale upotrebe, v. Port.*
**„PORT"** je porodicа Internet sаjtovа sа kulturnim sаdržаjimа , odnosno informаcijаmа o kulturnim dogаđаjimа. Prvi takav sajt je osnovan 1995. godine. Danas postoji njena srpska a i hrvatska varijanta. Nazin hrvatske varijante je KAMO.hr.

Cilj sаjtovа iz porodice PORT je dа se nа više jezikа dаju informаcije o filmovimа, TV progrаmimа, teаtrimа, nа tаkаv nаčin, dа se mogu pronаći lokаlni progrаmi.

Krаtаk istorijаt
----------------

Prvi „PORT" je osnovаn u Mаđаrskoj u župаniji Fejer, u jednom mаlom selu Čаpdi 1995. godine. Osnivаč Žolt Veselovski je pokrenuo sаjt „PORT.hu".  To mаlo preduzetništvo je dаnаs izrаslo u nаjznаčаjniju bаzu podаtаkа u Srednjoj Evropi, kojа imа svoje sаjtove u više zemаljа i oko 350.000 posetilаcа dnevno. Tаkođe većinа sаdržаjа se može pronаći nа više jezikа.

Posle uspehа u Mаđаrskoj, osnivаč je 2000. godine osnovаo PORT.ro nа rumunskom jeziku, pа u Češkoj Port.cz (kojа je nekаd nosilа ime houser.cz) sа lokаlnim kаncelаrijаmа, zа potrebe publike. Od 2007. godine postoji sаjt Port.sk zа Slovаčku (kojа je nekаd nosilа ime kulturа.sk). Početkom 2008. godine je sа grupom Bertelsmаn zаjedno osnovаlа svoju kаncelаriju, а sаjt KAMO.hr je isto postаlа člаn porodice „Port", zаgrebаčki mаgаzin **Grаdski Puls** isto spаdа u tu porodicu. Srpski PORT.rs osnovаn je 2009. godine.

Oblаsti kulture nа srpskom i na hrvatskom "PORT"-u (PORT.rs i KAMO.hr)
----------------------------------------------------------------------

Nа srpskoj verziji, se mogu pronаći.

1. TV progrаmi
2. Progrаmi bioskopа, bаzа podаtаkа o filmovimа, podаci o DVD izdаnjimа
3. Progrаmi teаtаrа, bаzа podаtаkа o predstаvаmа
4. Preporuke

Ponuda hrvatske varijante je nešto šira:

1. TV programi
2. Programi kina, baza podataka o filmovima, podaci o DVD izdanjima
3. Programi kazališta, baza podataka o predstavama
4. Glazba
5. Izložbe
6. Festivali
7. Nagradne igre
8. Preporuke

Člаnovi porodice Port
---------------------

* Međunаrodni sаjt PORT-network.com Arhivirano 2010-11-11 na Wayback Machine-u
* Srbijа: PORT.rs
* Hrvаtskа KAMO.hr[*mrtav link*]
* Mаđаrskа PORT.hu
* Rumunijа PORT.ro Arhivirano 2008-04-30 na Wayback Machine-u
* Slovаčkа PORT.sk
* Češkа PORT.cz Arhivirano 2010-11-26 na Wayback Machine-u
|  |
| --- |
| ***Vagon treće klase*** |
|  |
| **Honoré Daumier**, oko 1862. |
| ulje na platnu , 65,4 × 90,2 cm |
| Nacionalna galerija Kanade, Ottawa |

**Vagon treće klase** (fr. *Le Wagon de troisième classe*), slavno ulje na platnu francuskog realističkog slikara Honoréa Daumiera koje je naslikao u dvije gotovo identične verzije 1862. i 1864. godine. Prva se nalazi u Nacionalnoj galeriji Kanade u Ottawi od 1946. god. a druga, navodno nedovršena, nalazi se u Metropolitan muzeju u New Yorku od 1929. godine. Naime, temi sirotinjskog javnog prijevoza Daumier se više puta vraćao u svom životu i prikazao ju je u nekoliko crteža, litografija i slika, a ova je najslavnija od njih.

*Vagon treće klase* iz Metropolitan muzeja u New Yorku.
Za razliku od Courbeta i drugih realista, Daumier je često prikazivao urabe prizore, kao što je slučaj s brojnim njegovim litografijama. Tako je u svojim ranim radovima crtao antimonarhijske karikature u kojima je kritizirao kralja Luja-Filipa, ali ga je državna cenzura od 1835. godine prinudila da se posveti više nepolitičkim, socijalnim i kulturnim temama. Iako pariškoj publici poznat po svojim crtežima i karikaturama, koje su se redovito objavljivale u novinama, tijekom posljednje decenije života Daumier se potpuno posvetio slikarstvu uljenim bojama. Njegova slavna slika „Vagon treće klase" prikazuje unutrašnjost velikog vagona kojega su pariškim ulicama vukli konji duž novog Haussmannovog bulevara koji je predstavljao novi razvoj grada. Daumier smješta gledatelja u sirotinjski dio vagona, nasuprot brižne bake, njezine kćerke i njezino dvoje unučadi. Iako prizor ima visoku razinu intimnosti i jedinstva obitelji, oni su fizički i mentalno odvojeni od ostalih putnika više klase, čije glave izviruju iza njih. Nadalje, Daumierova slika je uznemirujuća, ne toliko zbog prikazane bijede likova u sirotinjskoj odjeći, nego snagom optužujućeg pogleda starice u prvom planu. No, istovremeno Daumier je prikazao prisnu obitelj koja se drži zajedno usprkos velikom prostoru za njih, dok je iza njih viša klasa zbijena i pati u nedostatku prostora.

Bilješke
--------

***Vagon treće klase*** na Wikimedijinoj ostavi

1. ↑  Marilyn Stockstad, Art History vol. 2, Pearson Education Ltd. 2005. New Jersey, str. 975. ISBN 0-13-145527-13

Veze
----

* Realizam (umetnost)
Za originalnu verziju emitiranu u Brazilu 1988. vidite članak Vale tudo (telenovela).
**Vale todo** (doslovno: "Vredi sve") je brazilsko-američka telenovela produkcijske kuće Telemundo snimana u koprodukciji sa Globom tokom 2002. godine u Brazilu. Predstavlja rimejk brazilske telenovele *Vale tudo* iz 1988.

Sinopsis
--------

Ljubav jedne majke biće jača od surovosti, ambicije i neiskrenosti njene ćerke. Zaslepljena osećajem krivice i urođene ljubavi, ona će se svim snagama boriti kako bi povratila svoju ćerku, i u toj borbi nailazi na pravu ljubav.

Rakel je razvedena, jednostavna i poštena žena koja je proživela praktično ceo svoj život sa svojim ocem Salvadorom u malom gradu u blizini Rija. Tamo je naporno radila kako bi svoju ćerku, Mariju de Fatimu, izgurala napred. Međutim, danonoćni rad ju je sprečavao da svojoj ćerki posveti onoliko vremena koliko je želela, i osećaj krivice je sprečava da shvati u šta se pretvorila njena, sada već odrasla, kćerka: devojka puna hirova, zainteresovana i spremna da uradi bilo šta kako bi zadovoljila svoje ambicije, čak i negirati svoju porodicu.

Priča komplikuje kada Salvador, koji je prepisao porodičnu kuću na ime svoje unuke Marije de Fatime, umire od srčanog napada prilikom jedne prepirke sa njom. Nakon toga, Marija de Fatima očajna od želje da izađe iz rodnog gradića i krene u potragu za famom i obećanom ljubavlju, odlučuje da proda kuću i tako punih ruku otišla u Rijo de Ženejro. Ostavlja svoju majku na ulici, bez trunke pokajanja i griže savesti.

Nakon svega toga i zbog užasnog predosećaja da je Marija de Fatima u opasnosti, Rakel odlazi u potragu za svojom ćerkom. Tamo upoznaje Ivana, čoveka u koga se ludo zaljubi i sa kojim otpočinje strastvenu, no i itekako komplikovanu, vezu. Naime, oboje su nezaposleni, ona je u potrazi za ćerkom i nema gde da ode, a on razveden i sa problematičnim sinom tinejdžerskog uzrasta. Da li vredi ostaviti sve radi ljubavi? U ratu i u ljubavi sve je dozvoljeno.

Uloge
-----

| Glumci | Likovi |
| --- | --- |
| Itati Kantoral | Rakel |
| Dijego Bertie | Ivan Mejdelas |
| Havijer Gomez | Marko Aurelio |
| Ana Klaudija Talankon | Marija de Fatima |
| Suli Montero | Lukresija Rojtman |
| Antonijo Fagundes | Salvador |
| Roberto Mateos | Ruben |
| Herman Barjos | Oktavio |
| Enrike Borha | Rodolfo |
| Alehandra Borero | Elena Rojtman |
| Karlos Kabaljero | Mario |
| Marisol Kalero | Mersedes |
| Rikardo Čavez | Felipe |
| Agmet Eskaf | Alfonso |
| Rosana Fernandez Maldonado | Beatriz |
| Hose Luis Franko | Renato |
| Alberto Gera | Bruno |
| Hotan Fernandez | Pablo |
| Konsuelo Luzardo | Selina |
| Santjago Magil | Santjago |
| Paulo Kevedo | Sesar |
| Karla Rodrigez | Fernanda |
| Hulijo Rodrigez | Euhenijo |
| Nadija Rovinski | Alejda |
| Veronika Teran | Marija Hose |
| Elena Toledo | Isabel |
| Patrisija Valdes | Dolores |
| Beatriz Vaskez | Lejla |
| Horhe Espindola | Huan |
***Vaskrsenje*** ili ***Uskrsnuće*** (ruski: ) je roman Lava Tolstoja, originalno objavljen 1899. godine. Predstavlja posljednji roman, odnosno posljednje značajno književno djelo u Tolstojevoj bibliografiji. Protagonist filma je Dmitrij Ivanovič Nehljudov, plemić koji je imao kratku ljubavnu vezu sa sobaricom Katjom Maslovom, zbog koje je ona završila na ulici i bila prisiljena uzdržavati se prostitucijom; radnja prati njegove napore da se iskupi za grijeh i pomogne Maslovi, koja je lažno optužena za ubistvo i osuđena na zatvorsku kaznu u Sibiru. Tolstoj je u svom romanu žestoko napao društvenu nejednakost i licemjerje tadašnjeg ruskog društva. Zbog naturalističkih prikaza raznih oblika društvene patologije, roman je bio cenzuriran i u svom integralnom izdanju je objavljen tek 1934. godine. Tolstoj je eksplicitnim iznošenjem vlastitih religijskih i političkih stavova izazvao reakciju Ruske pravoslavne crkve koja ga je dala ekskomunicirati. U svijetu je *Vaskresenje*, međutim, dočekano daleko bolje; Tolstoj je tada već bio etabliran pisac i knjiga se dočekala s velikim očekivanjem, te postala je najčitanija i najprodavanija od svih knjiga za Tolstojevog života. Kritičari su joj, međutim, zamjerali preveliku didaktičnost, odnosno sklonost autora propovijedanju svog svjetonazora nauštrb estetskih i narativnih kriterija. Zbog toga je danas manje poznata od *Rata i mira* i *Ane Karenjine*.

Tolstoj je roman, između ostalog, napisao i sa željom da prikupi novac od tantijema kako bi financirao emigraciju kršćanske sekte Duhoboraca u Kanadu.

Vanjske veze
------------

* Besplatna e-knjiga: *Resurrection* na Projektu Gutenberg

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 207020529
* LCCN: n2017042415
* GND: 4099382-6
* SUDOC: 027725359
* BNF: cb119706735 (podaci)
* NSK: 000219357

 |
***Vecchia guardia*** (sh. *Stara garda*) je italijanski crno-bijeli film snimljen 1934. godine u režiji Alessandra Blasettija, poznat kao najeksplicitnije pro-fašističko ostvarenje u njegovoj filmografiji.

Radnja se događa 1922. godine u malom italijanskom gradiću gdje radikalni ljevičari, u nastojanju da izazovu socijalističku revoluciju, organiziraju štrajk i paraliziraju sve aktivnosti, a na što reagiraju pripadnici fašističkih crnokošuljaša. Nominalni protagonist, koga tumači mladi Franco Brambilla, je dječak koji se protiv volje roditelja pridružuje crnokošuljašima i gine u sukobu sa ljevičarima, poslije čega će njegova mučenička smrt natjerati sugrađane da se pridruže maršu na Rim.

Iako napravljen u propagandne svrhe, *Vecchia guardia* je dobio povoljne kritike od mnogih tadašnjih, ali i kasnijih kritičara, koji su cijenili Blasettijevo vješto vođenje radnje i inzistiranje na realističkom prikazu događaja. Fašistički režim je, pak, imao podvojene reakcije prema Blasettijevom filmu; neki njegovi predstavnici su bili užasnuti prikazom nasilja, odnosno stavljanja fašista na stranu kapitalističkih poslodavaca protiv radnika, a što je bilo suprotno službenoj korporatističkoj ideologiji, odnosno prikazu Fašističke partije kao donosioca reda i zakona na dotada nemirne ulice Italije. S druge strane, fašistički vođa Benito Mussolini je bio oduševljen filmom koji ga je, prema nekim navodima, potakao na suze. Film je imao uspjeha i u nacističkoj Njemačkoj čiji je vođa Adolf Hitler bio njime oduševljen te mladog Brambillu primio u službenu audijenciju.

Uloge
-----

* Gianfranco Giachetti ... Dott. Claudio Cardini
* Mino Doro ... Roberto
* Franco Brambilla ... Mario
* Maria Puccini ... La moglie
* Barbara Monis ... La maestra
* Graziella Antonelli ... La sorella della maestra
* Ugo Ceseri ... Marcone
* Umberto Sacripante ... Il pazzo Tralicò
* Graziela Betti ... La ragazza del convento
* Gino Viotti ... Il sindaco
* Cesare Zoppetti ... L'assessore
* Aristide Garbini ... L'uscere
* Italo Tancredi ... L'infermiere
* Andrea Checchi ... Pompeo
* Ugo Sasso ... Uno squadrista

Izvori
------

Literatura
----------

* Gundle, Stephen. *Mussolini's Dream Factory: Film Stardom in Fascist Italy*. Berghahn Books, 2013.
* Moliterno, Gino. *Historical Dictionary of Italian Cinema*. Scarecrow Press, 2008.

Vanjske veze
------------

* *Vecchia guardia* na sajtu IMDb

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Alessandro Blasetti |
| --- |
| 
* *Sun*
* *Nerone*
* *1860*
* *The Countess of Parma*
* *Un'avventura di Salvator Rosa*
* *The Iron Crown*
* *Four Steps in the Clouds*
* *Un giorno nella vita*
* *Fabiola*
* *Prima comunione*
* *Altri tempi*
* *Too Bad She's Bad*
* *A Slice of Life*
* *Lucky to Be a Woman*
* *Amore e chiacchiere*
* *Three Fables of Love*
* *Liolà*
* *Me, Me, Me... and the Others*
* *Simón Bolívar*

 |
***Touchez pas au grisbi*** (sh. *Ne diraj u novac*) je francusko-italijanski crno-bijeli kriminalistički film snimljen 1954. godine u režiji Jacquesa Beckera koji se često navodi kao jedno od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja gangsterskog žanra. Predstavlja adaptaciju istoimenog romana Alberta Simonina. Protagonist, koga tumači Jean Gabin, je ostarjeli kriminalac koji se nakon posljednje pljačke namjerava skrasiti i započeti miran život, ali ga u tome spriječi vođa suparničke bande (koga tumači Lino Ventura), koji u nastojanju da dobije plijen, otima njegovog prijatelja (koga tumači René Dary). *Touchez pas au grisbi* se odlikovao izuzetnim realizmom, odnosno prikazom kriminalnog svijeta u kome policija i represivni aparat ne igraju gotovo nikakvu ulogu, a kriminalci međusobne sporove rješavaju oslanjajući se isključivo na vlastitu savjest i nepisana pravila. Prikazan je na venecijanskoj Mostri i u velikoj mjeri je pomogao Gabinu da se nakon dugo vremena ponovno nametne kao velika filmska zvijezda.

Vanjske veze
------------

***Touchez pas au grisbi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Touchez pas au grisbi* na sajtu IMDb
* *Touchez pas au grisbi* na AllMovie-u ()
* *Touchez pas au grisbi* na Metacriticu
* Criterion Collection essay by Philip Kemp
* Criterion Collection essay by Geoffrey O'Brien
* *Grisbi* movie review at The New York Times Last accessed: July 3, 2014.

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Jacques Becker |
| --- |
| 
* La vie est à nous
* Dernier atout
* It Happened at the Inn
* Falbalas
* Antoine and Antoinette
* Rendez-vous de juillet
* Édouard et Caroline
* Casque d'or
* Rue de l'Estrapade
* Touchez pas au grisbi
* Ali Baba and the Forty Thieves
* The Adventures of Arsène Lupin
* Montparnasse 19
* Le Trou

 |
**„Dragulj Medine"** (engl. ) je istorijski roman o životu Aiše, Muhamedove žene koji je napisala Šeri Džons. Dragulj Medine je u suštini fikcija iako se zasniva na nekim činjenicama.

Kontroveze oko sadržaja i objavljivanja
---------------------------------------

Roman je izazvao žestoku reakciju muslimanske zajednice širom sveta zbog "podvrgavanja ruglu istorije muslimana i najznačajnijih ličnosti Islamske religije i kuture".
Prema tekstu u Volt strit žurnalu, planovi za objavljivanje su poremećeni kada je profesor sa Univerziteta Teksas Denis Spelberg video kopiju knjige te je odlučio da upozori muslimanski svet o romanu koji, po njegovom mišljenju, "ismeva muslimane i njihovu istoriju".
Ubrzo je izdavač, Random haus u strahu da izazove reakciju muslimana nalik onoj koja je usledila po objavljivanju karikatura proroka Muhameda u danskim novimama, povukao knjigu.

### Izadanje na srpskom

U Srbiji je roman objavila izdavačka kuća Beobuk (Beobook) tokom avgusta 2008. ali je veoma brzo povučena iz prodaje usled pritisaka islamske zajednice. Izdavač je 15 septembra 2008. objavio da je vratio roman u prodaju. Vlada Srbije je istog dana izrazila žaljenje što su: *izdavanjem knjige "Dragulj Medine" u Srbiji, zarad komercijalnih interesa, zanemarena i povređena osećanja pripadnika islamske veroispovesti.* te je izrazila zabrinutost što *Izdavanje ove knjige, s obzirom na složenu i osetljivu političku situaciju u svetu, nije u interesu borbe za očuvanje teritorijalnog integriteta i suvereniteta Srbije*. Povodom ovakvih reakcija Islamske zajednice i Vlade Srbije, oglasili su se mnogi građanski opredeljeni intelektualci i nevladine organizacije, smatrajući da se Islamska zajednica oglušila o principe sekularne države , a da je Vlada Srbije neopravdano podlegla pritiscima Islamske zajednice .
Gornji kompenzacijski bazen u Popovu polju
Svitavsko jezero, donji kompenzacijski bazen
**Hidroelektrana Čapljina** smještena u Svitavi, nadomak Hutova blata, u opštini Čapljina, Bosna i Hercegovina. Njezini objekti nalaze se i na području opština Neum i Ravno. Puštena je u rad 25. novembra 1979. godine. 

Elektrana koristi prelijevne vode na brani Grančarevo iz akumulacija Bilećko jezero, i Trebinjsko jezero na rijeci Trebišnjici i vode slivnog područja nizvodno od brane Gorica. Od brane Gorica izgrađen je dovodni kanal, uglavnom trasom korita rijeke Trebišnjice. Kanal je dug 65 km, a površina betonske obloge je 2.200.000 m², što je za ono vrijeme bio izuzetan građevinski poduhvat. Voda iz kanala, u dnu Popova polja formira gornji kompenzacijski bazen elektrane, površine 70 ha, volumena 7,2 hm³, od čega korisnoga 6,5 hm³, i nalazi se u neposrednoj blizini mjesta Hutovo. Voda se zatim dovodi tunelom prečnika 8.0  m i dužine 8.105  m u smjeru Hutova blata gdje je podzemna mašinska hala s dva agregata. Iz elektrane vode se ispuštaju u donji kompenzacijski bazen Svitava, površine 1.000  ha, maksimalnog volumena 44.000.000  m³.

Karakteristike
--------------

Elektrana je reverzibilna crpno-akumulacijska hidroelektrana koja koristi vode slivnog područja rijeke Trebišnjice. U vrijeme kada je izgrađena, bila je prva reverzibilna elektrana na prostoru Jugoslavije. Radi u tri režima rada:

* Sa svoja dva motor–generatora jedinične snage 240 MVA elektrana daje energiju u elektroenergetsku mrežu, prvenstveno radi pokrivanja vršnih opterećenja.
* Sa dvije reverzibilne vertikalno postavljene Francis crpke–turbine, jedinične snage po 210  MW. u razdobljima malih voda i za vrijeme manjega opterećenja na mreži, radi kao reverzibilna elektrana crpeći (vraćajući) vodu iz donjega u gornji kompenzacijski bazen.
* Elektrana može raditi i u kompenzatorskom pogonu, odnosno može proizvoditi ili uzimati iz mreže reaktivnu energiju i to s turbinskim i crpnim smjerom vrtnje agregata.

Osnovni podaci:

* broj agregata: 2
* instalirana snaga: 420 MW
* instalirani proticaj: 225 m³/sec
* tehnički minimum po agregatu: 140 MW
* srednja godišnja proizvodnja: 620 GWh
* ukupan stupanj korisnog djelovanja (pumpa-turbina): 74%
* tip turbine: Francis-reverzibilni
* proizvođač: Riva - Calconi
* instalirana snaga: 250 MW

Generatori:

* tip: Trofazni sinhroni
* proizvođač: AEG
* prividna snaga: 240 MVA
* način hlađenja statora: vazduh - voda
* način hlađenja rotora: vazduh
* broj okretaja: 300 o/min
***The Kaiser, the Beast of Berlin*** (sh. *Kaiser, zvijer Berlina*) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1918. u režiji Ruperta Juliana. Napravljen je nakon ulaska SAD u prvi svjetski rat te je nastojao iskoristiti tada nastalu šovinističku histeriju i germanofobno raspoloženje, prije svega usmjerenu na njemačkog cara (*kaisera*) Wilhelma II. Njega u filmu tumači sam Julian, i prikazan je kao okrutni i nesposobni tiranin koji zlostavlja svoje vojnike i podanike, a potom i stanovnike okupirane Belgije sve dok ulazak SAD u rat ne dovede do njegovog poraza i zarobljavanja u Berlinu pod savezničkom okupacijom. Kompanija Universal je intenzivno reklamirala film, koji je premijeru imao nekoliko mjeseci prije samog završetka rata. Film je imao određeni uspjeh, a Julian je svojom imitacijom omraženog neprijateljskog vođe ostavio tako dobar dojam da je ulogu Kaisera ponovio u još nekoliko filmova. Osim Juliana se u filmu pojavljuje Elmo Lincoln u ulozi belgijskog kovača koji film završava kao Kaiserov tamničar, te Lon Chaney Senior kao Kaiserov kancelar Theobald von Bethmann-Hollweg. Danas se film, međutim, smatra izgubljenim.

Vanjske veze
------------

* *The Kaiser, the Beast of Berlin* na sajtu IMDb
* *The Kaiser, The Beast of Berlin* at silentera.com
* three period advertisements for the film: #1, ..#2, ..#3
***The Kiss*** (sh. *Poljubac*), također poznat i kao ***The May Irwin Kiss*** (sh. *Poljubac May Irwin*), ***The Rice-Irwin Kiss*** (sh. *Poljubac Ricea i Irwin*) i ***Widow Jones*** (sh. *Udovica Jones*) je američki kratki crno-bijeli nijemi film snimljen 1896. u režiji Williama Heisea. Sastoji se od jednog kadra koji traje 47 sekundi i u kome američki kazališni glumac John C. Rice i njegova kanadska kolegica May Irwin rekonstruiraju vlastiti nastup u završnoj sceni popularnog mjuzikla *The Widow Jones*. Poznat je kao jedan od prvih američkih filmova, odnosno prvi film u kome je prikazan poljubac. Snimljen je u produkciji Thomasa Edisona, a činjenica da prikazuje poljubac je izazvala kontroverze u tadašnjoj javnosti, uključujući zahtjeve za policijskom zabranom zbog navodnog promoviranja nemorala.

Literatura
----------

* Gaudreault, André and Lacasse, Germain (1996). "The Introduction of the Lumière Cinematograph in Canada", *Canadian Journal of Film Studies*, Volume 5, No. 2.
* Grahame-Smith, Seth. *The Big Book of Porn*. ISBN 1-59474-040-2.

Vanjske veze
------------

* *The Kiss* na YouTube
* *The Kiss*, Library of Congress
* Biography of May Irwin, with a video of *The Kiss* Arhivirano 2009-01-23 na Wayback Machine-u
* *The Kiss* na sajtu IMDb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* LCCN: n2012053573

 |
*Za ostale upotrebe, v. Vojnik (razvrstavanje).*

**Vojnik** je jugoslovenski ratni film snimljen 1966. godine u režiji američkog sineasta Džordža Brejkstona. Kako se opisuje, *u Jugoslaviji je za vreme Drugog svetskog rata u bormama sa okupatorom poginulo oko dve stotine dečaka, a ovaj film je posvećen njihovoj uspomeni*. Glavnu ulogu je tumačio 13-godišnji australijski glumac Frejzer Mekintoš.

Radnja
------

Film govori o dečaku koji se zove Jovan. On ima 11 godina i živi na očevom imanju u jugozapadnoj Jugoslaviji. On voli da se igra igre u kojoj, kao i mnogi njegovi vršnjaci, igra se vojnika, što i želi da postane. Usled Drugog svetskog rata, ta igra u vremenu u kojem se film dešava „ima posebno značenje".

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Rade Marković | Andrija |
| Frejzer Mekintoš | Jovan |
| Branka Zorić | Sofija |
| Petar Banićević | Milan |
| Olivera Vučo | Milanka |
| Miodrag Kirović | Jova |
| Dragomir Felba | Seljak |
| Jovan Janićijević | Partizan |
| Đorđe Jovanović |  |
| Nikola Jovanović | Nemački oficir |
| Jovan Mićić | Partizan |
| Dragan Ocokoljić | Nemački narednik |
| Dušan Perković | Nemački major |
| Aleksandar Stojković | Marko |
| Dušan Tadić | Partizanski komandir |
| Janez Vrhovec |  |
| Miodrag Bogić |  |

Izvori
------

1. 1 2  *Vojnik*, George Breakston (1966)

Spoljašnje veze
---------------

* *Vojnik* na sajtu IMDb
**Černjahovsk** (ruski: *Черняховск*, njemački: **Insterburg**) je grad od 35,398 stanovnika u sredini ruske Kalinjingradske oblasti. .

On je administrativni centar Černjahovskog rajona i treći grad po veličini u Kalinjingradskoj oblasti.

Geografske karakteristike
-------------------------

Černjahovsk leži na mjestu gdje Angrapa i Istruča formiraju rijeku Pregolju, udaljen 93 km istočno od Kalinjingrada.

Historija
---------

Historija tog grada počela je nakon Pruskog križarskog rata - 1336. kad je Veliki majstor Teutonskog viteškog reda Dietrich von Altenburg podigao zamak - *Instierburg*, na mjestu nekadašnje staropruske utvrde Unzetrapis (razorena 1256.)

Zamak je opustošen 1376. za vojne kampanje Velike Kneževine Litvanije, a nakon tog i od poljskih trupa 1457.

Uz obnovljeni zamak niklo je istoimeno naselje - Insterburg.

Nakon protestantske reformacije Teutonski viteški red je sekulariziran i transformiran u Prusko vojvodstvo 1525. koje je formalno i nadalje bilo domena Kraljevine Poljske, ali sa velikim stupnjem autonomije.

Tako je Insterburg dobio gradska prava - 1583. od brandenburgškog markgrofa Georga Friedricha I, tadašnjeg pruskog regenta.

Nakon tog je 1701. postao dio Kraljevine Pruske].

Od 1818. Insterburg (nakon napoleonskih ratova) je postao administrativni centar u okrugu Gumbinnen.

Nakon ujedinjenja njemačkih zemalja Insterburg je 1871. postao dio Njemačkog Carstva.
Nakon poraza Carstva u Prvom svjetskom ratu grad je odvojen od ostatka Weimarske Republike, jer je Istočna Pruska postala eksklava.

Za Drugog svjetskog rata bombarderi Britanskog RAFa teško su oštetili grad 27. jula 1944.
Ponovno je teško razaran 21. i 22. januar 1945. kad su ga napale i zauzele jedinice Crvene armije.

Na bazi odluka Potsdamske konferencije Istočna Pruska pripala je SSSR-u, njemačko stanovništvo je ili evakuirano ili protjerano i zamijenjeno Rusima.

Insterburg je 1946. prezvan u Černjahovsk u počast generalu Crvene armije Ivanu Černjahovskom koji je poginuo u Bitci za Königsberg.

Privreda
--------

Černjahovsk je grad metalne industrije i velik vojni garnizon.

Pobratimski gradovi
-------------------

Černjahovsk ima ugovore o partnerstvu sa slijedećim gradovima;

|  |  |
| --- | --- |
| * Njemačka Kirchheimbolanden, Njemačka
* Poljska Grudziądz, Poljska
* Poljska Węgorzewo, Poljska
 | * Francuska Béziers, Francuska
* Poljska Brzeg Dolny, Poljska
* Litvanija Marijampolė, Litvanija
 |

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „Chernyakhovsk - Insterburg" (engleski). Baltic exotic. Arhivirano iz originala na datum 2018-09-06. Pristupljeno 20.04.2021.
2. 1 2 3 4 5  „*Kaliningrad Oblast*" (engleski). City population. Pristupljeno 21.04. 2021.
3. ↑   „Замок Инстербург" (ruski). Černjahovsk. Pristupljeno 20.04. 2021.

Vanjske veze
------------

***Černjahovsk*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Černjahovsk* (službene stranice) Arhivirano 2012-08-14 na Wayback Machine-u ()
***True Lies*** je američki akcioni film režisera Džejmsa Kamerona sa Arnoldom Švarcenegerom u glavnoj ulozi. Film je rimejk francuskog filma *La Totale* iz 1991. godine. Na prostoru bivše Jugoslavije je distribuiran pod naslovom ***Istinite laži***.

U vreme premijere 1994. godine je sa budžetom procenjenim između 100 i 120 miliona dolara predstavljao najskuplji film dotada snimljen. Iako mu je deo kritičara zamerao navodno korištenje rasističkih i seksističkih i islamofobnih stereotipova (pa je, između ostalog, potakao osnivanje organizacije vašingtonske lobističke organizacije Savet za američko-islamske odnose), ostvario je veliki komercijalni uspeh i preporodio karijere Džejmsa Kamerona (koji je posle snimio *Titanik* i Arnolda Švarcenegera koji se time oporavio od fijaska *Poslednjeg akcionog heroja* prethodne godine.

Uloge
-----

| Glumac | Uloga |
| --- | --- |
| Arnold Švarceneger | Hari Tasker |
| Džejmi Li Kertis | Helen Tasker |
| Elajza Dušku | Dejna Tasker |
| Tom Arnold | Ačbert "Gib" Gibson |
| Grent Heslov | Faisil |
| Tija Karer | Džuno Skiner |
| Bil Pakston | Sajmon |
| Art Malik - | Salim Abu Aziz |
| Čarlton Heston | Spenser Trilbi |

Radnja
------

Henri Tasker živi dvostuki život. Sa jedne strane je tajni agent, koji radi opasne poslove za vladu, ali se u svetu predstavlja kao dosadan prodavaoc kompjutera, tako ga zna i svoja žena i đerka. Zbog svog "posla" on zanemaruje svoju ženu, koja je sekretarica. Ona se upoznala sa Sajmonom koji je laže pričama da je tajni agent, mada je on zapravo samo prodavač automobila. Tasker saznaje za to da se njegova žena sastaje na Sajmonom i počinje da sumnja u vernost svoje žene. I upotrebio je metode tajnih agenta da sazna istinu.

Tasker u to vreme radi na slučaju krijumčarenja oružja, i njegova žena i ćerka postaju umešani u tu situaciju, tada one saznaju da je Taser u tajnoj službi Omega Sektor. Taser čini najveće napore da onemogući rad terorista i da spasi svoju porodicu.

Spoljašnje veze
---------------

* *Istinite laži* na sajtu IMDb
* Istinite laži нa PORT.rs ()
* *Istinite laži* na Rotten Tomatoes-u ()

| * p
* r
* u
Filmovi i TV serije Džejmsa Kamerona |
| --- |
| 1970-e-1980-e | *Xenogenesis* (1978) • *Piranha II: The Spawning* (1981) • *Terminator* (1984) • *Osmi putnik 2* (1986) • *Ambis* (1989) |
| 1990-e | *Terminator 2: Sudnji dan* (1991) • *Istinite laži* (1994) • *T2 3-D: Battle Across Time* (1996) • *Titanik* (1997) |
| 2000-e | *Crni anđeo* (2000-2002) • *Expedition: Bismarck* (2002) • *Ghosts of the Abyss* (2003) • *Aliens of the Deep* (2005) • *Avatar* (2009)  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 316752136
* LCCN: no2015127430
* GND: 4504217-2

 |
***Wara Wara*** je bolivijski cjelovečernji nijemi film snimljen 1930. u režiji Josea Marie Velasco Maidane. Po žanru je historijska melodrama, a radnja je smještena u Boliviju u 16. vijeku za vrijeme španskih kolonijalnih osvajanja. Naslovna protagonistica, koju glumi Juanita Tallansier je Inka princeza Wara Wara , kojoj život spašava mladi španski konkvistador Tristan de la Vega. Maidana se sa svojim filmom nadovezao na svoj raniji film *La profecía del lago*, koji je nakon premijere bio zabranjen zbog za tadašnje bolivijske vlasti problematičnog ljubavnog zapleta između bjelkinje i Indijanca; svoj novi projekt je zbog toga premjestio u prošlost i izmijenio spolove protagonista. Film je bio sniman u okolici La Paz i na obalama Jezera Tititaca. Iako je izazvao veliku pažnju javnosti, dugo se smatrao izgubljenim; tek 1989. ga je slučajno pronašao Maidanin unuk, te se danas smatra jedinim sačuvanim bolivijskim filmom iz nijeme ere.

Izvori
------

1. 1 2 3  „Wara Wara". The Bioscope. Pristupljeno 21. II 2012.
2. ↑  Perrin, Bernard (October 15, 2010). „L'épopée "Wara Wara"" (French). *Le Courrier*. Arhivirano iz originala na datum 2014-11-27. Pristupljeno 21. II 2012.

Vanjske veze
------------

* *Wara Wara* na sajtu IMDb
* Trailer of the restored version of the film (video in a BBC article)
**Viana do Castelo** je grad i općina od 88,725 stanovnika na sjeverozapadu Portugala u Distriktu Viana do Castelo u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Viana do Castelo se prostire duž desne obale estuarija rijeke Lima i duž Atlantika, udaljena 70 km do Porta i 390 km od Lisabona.

Historija
---------

Historija Viane seže do željeznog doba, dokaz za to je gradina *Citânia* na brdu Santa Luzia.

Prvu povelju o gradskim pravima i ime *Viana da Foz do Lima* (Viana na ušću Lime) dobio je od kralja Afonsa III 1258. godine.
Odtad se razvio u važnu luku iz koje su isplovili portugalski moreplovci u svoja istraživanja.

Službeno je postala grad 1848. dekretom kraljice Marie II, koji mu je dala i novo ime *Viana do Castelo*, zbog herojske odbrane koju je pružio njegov 
garnizon za opsade pobunjenika iz Porta.

Privreda i transport
--------------------

Viana je danas grad drvne i prehrambene industrije sa brodogradilištem *Estaleiros Navais*, velikom ribarskom flotom i prometnom lukom.

Okolica Viane je stočarsko-ratarski kraj poznat po kukuruzu, povrću i vinogradarstvu.

Obalnim autoputom A28 povezana je sa Portom i Lisabonom, a autoputem A27 sa Španjolskom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6  „Viana do Castelo" (portugalski). Infopedia. Pristupljeno 26.02.2024.
2. 1 2 3 4 5 6  „Viana do Castelo Municipality in Viana do Castelo District" (engleski). City Population. Pristupljeno 22.02.2024.
3. ↑  „Viana é Memória" (portugalski). Camara Municipal de Viana do Castelo. Pristupljeno 26.02.2024.

Vanjske veze
------------

***Viana do Castelo*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Camara Municipal de Viana do Castelo* (službene stranice) ()
**Šatorsko jezero** je ledničko jezero na planini Šator u zapadnoj Federaciji Bosne i Hercegovine, Bosni i Hercegovini. Nalazi se na visini od 1488 m nmv. Dugačko je 200 m, široko 100 m, a duboko oko 7 m.

Jedno je od najljepših planinskih jezera u Bosni i Hercegovini. Usvojena je odluka od strane Skupštine Kantona 10 o proglašenju pećine *Lednice i Šatorskog jezera Eko zonama* od posebnog interesa za Kanton. Napravljena i usvojena je Stručna studija od strane općine Bosansko Grahovo, koja će se baviti zaštitom i preporukama o očuvanju Šatorskog jezera i pećine Ledenica.

Jezero je opkoljeno sa sjeverne, istočne i južne strane padinama i vrhovima Velikog i Malog Šatora i Babine Grede. Te se impresivne klisure dižu od samog jezera sa visinskom razlikom od preko 400 metara. Naročitu sliku pružaju takozvani Vražji Vrtovi na Babinoj Gredi. Sve ove padine obrasle su klekovinom bora, a na sjevernim ekspozicijama nalazi se vrlo rijetka i zaštićena vrsta Runolist (Leontopodinum alpinum).

Na jugozapadnoj strani jezera, nekoliko metara od njegove obale nalazi se Šatorsko vrelo (izvor), dijagonalno, na sjeveroistočnoj strani nalazi se „sifon ili odljev", tako da jezero uvijek zadržava isti nivo vode. 

Ljetna temperatura vode kreće se oko 17 °C, dok izvor na obali, koji jezeru daje vodu, ima temperaturu 6 °C. Zaleđeno je od decembra do aprila pri čemu debljina leda dostiže i do 70 cm. 

Na dnu jezera su biljke potamogeton i zbog njih providnost vode iznosi i do 4 metra, skoro do dna, osim u najdubljim dijelovima. Boja vode je zelena zbog trave i biljki koje rastu na dnu jezera a uzdižu se do površine vode i stvaraju čitavu podjezersku šumu.

Od životinja u njemu žive žaba i vodeni gušter.

Nekoliko stotina metara sjeverno od jezera nalazi se Bulino vrelo, za koje lokalno stanovništvo vjeruje da ima ljekovita svojstva.

Iz njega izvire Mlinski potok od kojeg kad se spoji sa Šatorskim potokom nastaje reka Unac. 
Pristup jezeru je sa ceste Bosansko Grahovo - Livno iz mjesta Gornje Peulje

Vanjski linkovi
---------------

* Zaštita Šatorskog jezera i pećine Ledenica Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u

  


***Šatorsko jezero*** na Wikimedijinoj ostavi
Za istoimeni igrani film iz 1935. godine, vidite članak The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo (film).
***The Man Who Broke the Bank at Monte Carlo*** je popularna britanska pjesma koju je 1892. napisao Fred Gilbert. Inspiraciju za naslov (srpskohrvatski: "Čovjek koji je iscijedio/pobijedio kockarnicu u Monte Carlu") i tekst je bio događaj u Monte Carlu 1891. godine, kada je profesionalni kockar i varalica Charles Wells uspio u tamošnjem kazinu osvojiti čak milion franaka. Pjesmu je u tadašnjim britanskim music hallovima popularizirao britanski komičar Charles Coborn učinivši je standardnim dijelom svog repertoara, te se često pjevala sve do 1940-ih.

Spominje se u romanu *The Magnificent Ambersons* Bootha Tarkingtona te ju je Orson Wells iskoristio za filmsku adaptaciju 1942. godine. Mnogo je poznatije je njeno korištenje u filmu *Lawrence od Arabije* kada je naslovni junak pjeva kako bi mogao čuti jeku u pustinjskom klancu.

Fraza "čovjek koji je iscijedio banku/kockarnicu" se zadržala u popularnoj kulturi, pa se tako u britanskoj javnosti za Georgea Sorosa koristi izraz *čovjek koji je iscijedio Banku Engleske* (engleski: ) kako bi se opisale njegove burzovne špekulacije 1992. koje su dovele do Crne srijede, odnosno naglog kolapsa britanske funte i njenog izlaska iz Evropskog mehanizma tečajnih stopa.
***The Night of the Hunter*** (sh. *Noć lovca*) je roman američkog književnika Davisa Grubba objavljen 1953. godine. Po žanru je triler, a autoru su kao inspiracija poslužili stvarni događaji u Zapadnoj Virdžiniji 1931. godine, odnosno slučaj ubice usamljenih srca Harryja Powersa. Njegov alter ego, odnosno protagonist romana, je Harry Powell, bivši osuđenik koji nakon puštanja iz zatvora koristi priliku da preuzme identitet zatvorskog kapelana te zavede i oženi udovicu umrlog zatvorenika sa kojim je zajedno boravio u zatvoru. Radnja prikazuje njegove napore da od djece dozna tajnu sakrivenog plijena od pljačke, a pri čemu neće prezati ni od ubistva. *The Night of the Hunter* je, velikim dijelom zbog detaljnog prikaza života na američkom Jugu za vrijeme Velike depresije, kao i niza živopisnih likova i dijaloga postao jedan od klasika žanra poznatog kao Južnjačka gotika, a "Velečasni" Powell postao jedan od najimpresivnijih negativaca u historiji američke književnosti. Nakon objavljivanja je The Night of the Hunter postao bestseler.

Dvije godine kasnije ga je James Agee adaptirao u scenario po kome je snimljen istoimeni film sa Robertom Mitchumom u glavnoj ulozi. Godine 1991. je snimljen televizijski remake gdje je glavni lik tumačio Richard Chamberlain.

Literatura
----------

* *Heaven & Hell to Play With: The Filming of 'The Night of the Hunter'* by Preston Neal Jones. New York: Limelight Editions, 2002.
**Banda Aceh** je sjedište i najveći grad provincije Aceh u Indoneziji, smješten na otoku Sumatra, s nadmorskom visinom od 21 m. Stanovništvio mu je godine 2006 procijenjeno na 260.000 ljudi.

Grad je prvo nazvan **Kutaraja**, a za sjedište provincije određen 1956. Kasnije mu je ime promijenjeno u Banda Aceh, koje dolazi od perzijske riječi *bandar* (بندر) što znači "luka" ili "utočište". Stanovnici ga s ponosom nazivaju "lukom za Meku", jer se islam prvi put pojavio u Acehu i odatle nastavio širenje na Jugoistočnu Aziju.

Do 26.12. 2004. Banda Aceh je bio relativno nepoznat ostatku svijeta. Na taj dan je potres u Indijskom oceanu pogodio zapadnu obalu Sumatru. Banda Aceh je bio od svih većih gradova najbliži epicentru. Zato je od svih najteže pogođen, te su poginule desetine tisuća njegova građana.

Izabrani gradonačelnik i dogradonačelnik Banda Aceha su Mawardi Nurdin i Illiza Saaduddin.

Izvori
------

1. ↑  Government of Indonesia (25.10. 1956.), *UU 24/1956, Establishment of Regional Autonomy in the Province of Aceh and Replacement of Regulation about the Establishment of the Province of North Sumatra*, Indonesia Ministry of Justice and Law, UU 24/1956, arhivirano iz originala na datum 2022-01-10, pristupljeno 02. 09. 2007

Vanjske veze
------------

***Banda Aceh*** na Wikimedijinoj ostavi

* Službena stranica Arhivirano 2006-08-22 na Wayback Machine-u
* Aceh.net Arhivirano 2017-02-03 na Wayback Machine-u

  

Šablon:Aceh

Šablon:Aceh-geo-stub
***Wizard of Oz*** (sh. *Čarobnjak iz Oza*) je američki crno-bijeli nijemi film snimljen 1925. u režiji Larryja Semona. Predstavlja adaptaciju romana *The Wonderful Wizard of Oz* L. Franka Bauma, za koji je Semon napisao scenario zajedno sa Baumovim sinom L. Frankom Baumom Juniorom. Semonova verzija je poznata po tome što joj su radnja, pa i likovi, u značajnoj mjeri različiti od književnog predloška, pa je tako lik Dorothy odrasla 18-godišnja djevojka čiji lik tumači Semonova supruga Dorothy Dwan. Vjeruje se da je Semon te izmjene načinio kako bi stvorio što više izgovora za slapstick gegove. Iako je započeta, redovna kino-distribucija filma *Wizard of Oz* nije dovršena, jer je Semonova kompanija bankrotirala prije nego što su se uspjele isporučiti kopije. Iako se uglavnom smatra neuspjelim od kritike, dio historičara vjeruje da su neka Semonova rješenja inspirirala mnogo poznatiju zvučnu verziju iz 1939. godine.

Vanjske veze
------------

* *The Wizard Of Oz 1925* dostupan kao besplatni download na Internet Archive
* *Wizard of Oz* na sajtu IMDb
* *Wizard of Oz* na AllMovie-u ()
* The Bad Movie Report—*Oz* Silent Films

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* LCCN: no2006027144

 |