recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Koordinate: 55°50′46″N 4°25′23″W﻿ / ﻿55.846°N 4.423°W﻿ / 55.846; -4.423

Komemorativna spomen-ploča koju je postavio Škotski filmski savjet.
**Katastrofa u kino-dvorani Glen** (engleski: ) je bila masovna pogibija gledatelja prilikom projekcije filma u škotskom gradu Paisley 31. decembra 1929. godine. Do nje je došlo tokom popodnevne matineje, kada se u dvorani nalazilo oko 1000 gledatelja, uglavnom školske djece. Nakon što je projicirao jedan od filmova s programa, operater je rolu stavio u metalni kontejner; ubrzo nakon toga se nitrocelulozni film zapalio te se dvorana ispunila dimom, što je izazvalo paniku i natjeralo djecu da bježe prema izlaznim vratima. S obzirom da su se ona mogla otvoriti jedino prema unutra i zaključana, došlo je do masovnog prignječenja u kome je poginulo 69 i bilo ozlijeđeno još 40 djece. Još dvoje djece su kasnije umrli od ozljeda. Vijesti o nesreći su duboko potresle škotsku i britansku javnost. Dana 29. aprila 1930. je održana javna istraga na kojoj je zaključeno da je zapaljenje filma izazvao kratki spoj nastao kada je metalna kutija s filmom dodirnula bateriju u projektoru. Zaključci istrage su potakli Parlament da donese amandmane na Zakon o filmu kojim su lokalnim vlastima dane šire ovlasti za inspekciju, odnosno stroža pravila sigurnosti u kino-dvoranama.

Vanjske veze
------------

* Glen Cinema Website Arhivirano 2010-09-07 na Wayback Machine-u
* The Paisley Cinema Disaster
***Malizia*** (sh. *Pakost*) je italijanska filmska komedija snimljena 1973. godine u režiji Salvatorea Samperija, poznato kao jedno od najuspješnijih ostvarenja žanra poznatog kao *commedia sexy all'italiana*. Protagonistica, čiji lik tumači Laura Antonelli, je mlada i privlačna žena koju je sredovječni udovac (čiji lik tumači Turi Ferro) unajmio kao kućnu pomoćnicu. Radnja prikazuje kako ona bez mnogo poteškoća zavede svog poslodavca koji se sa njom zaruči, ali i kako izaziva požudu i kod njegovih adolescentskih sinova. *Malizia*, u čijim je scenama Antonelli nastupala u provokativnim erotskim pozama ili gola, je postigao veliki komercijalni uspjeh od nje učinio veliku zvijezdu, ali i novi seks simbol italijanske kinematografije. Godine 2000. je, pak, Samperi snimio nastavak pod naslovom *Malizia 2000* čiji je neuspjeh po mišljenju mnogih uništio karijeru Laure Antonelli.

Uloge
-----

* Laura Antonelli – Angela
* Turi Ferro – Ignazio
* Alessandro Momo – Nino
* Tina Aumont – Luciana
* Lilla Brignone – Granma
* Pino Caruso – Don Cirillo
* Angela Luce – Udovica Corallo
* Stefano Amato – Porcello
* Gianluigi Chirizzi – Nuccio
* Grazia Di Marzà – Adelina
* Massimiliano Filoni – Enzio

Vanjske veze
------------

* *Malicious (aka Malizia)* na IMDb-u (`en`)
* *Malicious (aka Malizia)* na AllMovie-u (`en`)
Ovo je članak o vikinškom imenu za dio Sjeverne Amerike.  Za današnje istoimeno nasilje, v. Markland (Newfoundland and Labrador).  Za škotskoj mjeri za zemlju, v. Markland (Škoti).  
**Markland** je ume jedne od tri zemlje na atlantskoj obali Sjeverne Amerike koju je otkrio vikinški istraživač Leif Eriksson oko 1000. Bila je smještena južno od Hellulanda i sjeverno od Vinlanda. Historičari smatraju da je riječ o Labradoru. Ime je dobila po šumovitom terenu. Leif ju je uglavnom koristio kao izvor drva kojim je oskudijevala vikinška kolonija na Grenlandu. *Saga o Grenlanđanima* navodi da se tamo oko godine 1010. privremeno naeslilo 160 muškaraca i žena pod Thorfinnom Karlsefnijem (*Þorfinnr Karlsefni Þórðarson*), c. 1010.

Povezano
--------

* Nordijska kolonizacija Amerika

Izvori
------

1. ↑  Kraus, Michael & al. *The Writing of American History*.
2. ↑  Sturlason, Snorre. *Heimskringla* [*The Lives of the Norse Kings*].

Vanjske veze
------------

* Markland and Helluland Archaeology
**Market Rasen** je grad od 5,215 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Lincolnshire.

Administrativno podpada pod Distrikt West Lindsey.

Geografske karakteristike
-------------------------

Market Rasen leži na rijeci Rase, udaljen 21 km sjeveroistočno od administrativnog centra grofovije Lincolna.

On je jedan od zapadnih ulaza u park prirode Lincolnshire Wolds.

Historija
---------

U Rasenu se održava sajam od 14. vijeka, a tad je sagrađen i most. Zahvaljujući svom položaju na rijeci izrastao je u respektabilno trgovište poljoprivredne okolice. 

Za viktorijanskog doba bio je poznat po brojnim štavionicama kože, a danas je znan po jedinom hipodromu u Grofoviji Lincolnshire.

Današnji Market Rasen živi od trgovine i turizma. Tradicionalni sajam se još uvijek održava i to tri puta tjedno.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Lincolnshire (County in East Midlands)" (engleski). City population. Pristupljeno 10. 05. 2017.
2. 1 2 3 4 5  „*Market Rasen*" (engleski). Lincolnshire Chamber of Commerce. Pristupljeno 10. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Market Rasen*** na Wikimedijinoj ostavi

* Market Rasen (`en`)
Manastir Stavronikita
**Manastir Stavronikita** (grč.  *Μονη Σταυρονικητα*) - jedan od svetogorskih manastira. Zauzima 15-to mesto u hijerarhiji svetogorskih manastira. Smešten je u istočnom delu Atonskog poluostrva. Osnovan je u X veku.

Ime manastira prema tradiciji potiče od pustinjaka Nikite, koji je nekada živeo na mestu gde je manastir smešten, i tamo proizvodio krstove (otuda Stavronikita - "Nikitin krst"). Prvobitni manastir je posvećen Jovanu Krstitelju, ali je potpuno uništen u doba krstaških pohoda. Sadašnji Manastir je podigao patrijarh carigradski Jeremija. 

Saborni hram posvećen je Svetom Nikoli. 

Manastir je mali, okružen kamenim zidom sa tvrđavom i visokom kulom. 

Danas u manastiru živi oko 30 monaha. 

Hram manastirski je sagrađen u XVI veku, i ukrašen je freskama Teofana Kritskog. 

Manastirska riznica čuva mnoštvo svetinja, među kojima su: 

* mozaička ikona svetog Nikole, koja je pronađena u moru,
* čestica životvornog krsta,
* čestice moštiju Vasilija Velikog, Svetog Jovana Zlatoustog, Grigorija Bogoslova, arhiđakona Stefana, 40 mučenika Sevastijskih, Teodora Stratilata, Amvrosija Mediolanskog, Jovana Krstitelja i mnogih drugi.

Biblioteka manastira sadrži 171 rukopisa (58 u pergamentu) i 2500 štampanih knjiga.

Džerela
-------

***Manastir Stavronikita*** na Wikimedijinoj ostavi

* Stavronikita Monastery (Athos)
* Stavronikita Monastery on Mount Athos
* Mіnіsterstvo kulьturi Grecії

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |
**Marken** je nekadašnji otok (danas poluotok) na sjeveru Nizozemske, u zaljevu Zuiderzee, današnjem jezeru Markermeeru.

Geografija
----------

Marken je dug 3,3 km, širok 1,7 km i ukupne površine od 2,71 km². Nalazi se udaljen oko 10 km sjeverozapadno od grada Purmerenda i oko 20 od Amsterdama, u provinciji Sjevernoj Holandiji. Na otoku živi oko 1850 stanovnika u karakterističnim drvenim kućama, koje su danas turistička atrakcija.

Pogled na otok i njegovu luku
Po nekadšnjem otoku ribara, danas spojenim s kopnom pješčanim nasipom, nazvano je jezero Markermeer koje je pregradnjom trebalo postati polder. Otok Marken privlačio je pažnju brojnih etnografa krajem 19. i početkom 20. vijeka zbog svoje specifične kulture, koja je tad bila još uvijek relativno netaknuta zbog svoje izoliranosti. Sve do 1991. Marken je bio posebna općina (gemeente), nakon čega je u sastavu općine Waterland.

Izvori
------

1. 1 2   „*Markermeer*" (holandski). Rijkswaterstaat. Pristupljeno 9. 2. 2014.

Vanjske veze
------------

***Marken*** na Wikimedijinoj ostavi

* Karta Markena Arhivirano 2014-08-14 na Wayback Machine-u (`nl`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315137986
* LCCN: n79063213
* GND: 4440688-5
* SUDOC: 035444894

 |
| Stara Pavlica |
| --- |
| Manastir Stara Pavlica*Stara Pavlica* |
| Osnovni podaci |
| Mesto: | Pavlica, Opština Raška SRB |
| Vrsta spomenika: | manastir |
| Vreme nastanka: | XI/XII vek |
| Tip spomenika: | Spomenik kulture od velikog značaja |
| Stepen zaštite: |  |
| Vlasnik: | Republika Srbija |
| Nadležna ustanova za zaštitu: | Zavod za zaštitu spomenika kulture Kraljevo |
| Nadležna institucija |
| Sedište: |  |
| Adresa: |  |
| Internet strana: | [http:// ] |
| Vikimedija ostava Vikimedija ostava ima multimedijalnefajlove vezane za ***Stara Pavlica*** Vikimedija ostava |

**Manastir Stara Pavlica** se nalazi u selu Pavlici, na stenovitoj zaravni iznad Ibra, 6  severno od Raške. Pretpostavlja se da potiče iz prednemanjićke ere ili je podignut na samom početku njihove vladavine Nemanjića, krajem XII veka. Manastir se prvi put pominje se u darovnoj povelji kralja Stefana Prvovenčanog, a delovi njegove crkve su obnovljeni tokom 70-ih godina XX veka.

U sklopu manastira se nalazi crkva posvećena svetim apostolima Petru i Pavlu. Ne zna se tačno ko je podigao ovu crkvu. Stilske analize na osnovu analogije sa drugim objektima u Grčkoj, koji imaju sličan arhitektonski koncept, su temelj tvrdnji da je crkva bila tu ranije nego što je Stefan Nemanja došao u Ibarsku dolinu. Stara Pavlica ima u osnovi oblik jednobrodne bazilike, krstastog raspona, sa kubetom i četiri stuba. Na istočnoj strani imala je tri apside, srednja je bila najveća. Imala je trostrani oblik sa prozorima, dok su leva i desna bile manje i bez prozora. Kamen, cigla i opeka predstavljaju osnovni građevinski materijal. U Staroj Pavlici se nalaze i fragmentarno sačuvane freske, koje poseduju nesumnjivu likovnu vrednost.

U blizini manastira Stara Pavlica se nalazi i manastir Nova Pavlica, koji su krajem XIV veka podigli braća Musići kao svoju zadužbinu u koju se povukla i zamonašila njihova majka i sestra kneza Lazara (1371—1389) Dragana.

Izvori
------

1. 1 2  Aleksandar Deroko, *„Monumentalna i dekorativna arhitektura u srednjovekovnoj Srbiji"* (*treće dopunjeno izdanje*), Beograd, 1985.
2. ↑  Manastir Stara Pavlica Arhivirano 2008-10-26 na Wayback Machine-u, Pristupljeno 12. 4. 2013.

Vidi još
--------

* Pavlica
* Gornji Matejevac
* Prednemanjićko doba

Galerija
--------

* Stara PavlicaStara Pavlica
* Pogled na oltarske apsidePogled na oltarske apside
* Stara Pavlica sa Brvenikom, u pozadiniStara Pavlica sa Brvenikom, u pozadini
* Pogled na Staru Pavlicu i prugu ispod njePogled na Staru Pavlicu i prugu ispod nje

Spoljašnje veze
---------------

* Spomenici kulture u Srbiji: *Stara Pavlica* (sajt SANU) (`sh`) (`en`)
* Manastir Stara Pavlica, fotografije Arhivirano 2008-10-26 na Wayback Machine-u
* Manastir Stara Pavlica Kompletan vodič kroz Srbiju
*Za ostale upotrebe, v. Marena.*

  
Koordinate: 41° 27′ 59" SGŠ, 22° 01′ 40" IGD

**Marena** (mak. *Марена*) je naselje u Republici Makedoniji, u južnom delu države. Marena je naselje u okviru opštine Kavadarci.

Prirodni uslovi
---------------

Marena je smeštena u južnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg većeg grada, Kavadaraca, naselje je udaljeno 5 kilometara severno.

Naselje Marena se nalazi u istorijskoj oblasti Tikveš. Selo je smešteno u dolini reke Vardar, u južnom delu Tikveške kotline. Naselje je položeno na približno 210 metara nadmorske visine, u bregovitom području. Kroz selo protiče rečica Luda Mara.

Mesna klima je izmenjena kontinentalna sa značajnim uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Marena je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 997 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (90%), a ostalo su Romi (7%) i Srbi (2%). Početkom 20. veka 1/2 stanovništva bili su Turci, koji su posle Prvog svetskog rata iselili u maticu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.Kavadarci.gov.mk Zvanična stranica opštine Kavadarci Arhivirano 2021-11-28 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Kavadarci |
| --- |
| **Kavadarci** • 
Begnište •
Bojančište •
Bohulja •
Brušani •
Bunarče •
Vataša •
Vozarci •
Galište •
Garnikovo •
Glišić •
Gornja Bošava •
Grbovec •
Dabnište •
Dobrotino •
Donja Bošava •
Dragoželj •
Dradnja •
Drenovo •
Kesendre •
Klinovo •
Konopište •
Košani •
Krnjevo •
Kumaničevo •
Majden •
Marena •
Mrežičko •
Pravednik •
Radnja •
Rajec •
Resava •
Rožden •
Ružanovo •
Sopot •
Stragovo •
Fariš •
Čemersko •
Šeškovo •
Šivec |  |
**John Lee Richmond** (ili jednostavnije **Lee Richmond**) (Sheffield, 5.5. 1857 - Toledo, Ohio, 1.10. 1929.) bio je američki ljevoruki bejzbol pitcher poznat po tome što je bacio prvu savršenu igru u historiji MLB. To se dogodilo 12.6. 1880. u gradu Worcester kada je lokalni tim Worcesters na Worcester Agricultural Fairgrounds igrao protiv *Cleveland Bluesa*. Worcester je utakmicu dobio s 1-0.

Richmond, ponekad poznat kao **J. Lee Richmond**, je odigrao 6 sezona. U njima je imao 75 pobjeda, 100 poraza, prosjek 3.06 ERA u 191 utakmica, od čega 179 kao početni pitcher. Od njih su 161 bile potpune igre te 8 shutoutova. Napravio je 552 strike outa u 1583 bacanih izmjena. Nakon prestanka bavljenja bejzbolom, Richmond se posvetio medicini, a kasnije bio i profesor.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: ***nema***  |  **Pitcher savršene igre** 12.6. 1880. | Slijedi: **Monte Ward**  |

Eksterni linkovi
----------------

* Biography at *Galanis Sports Data* Arhivirano 2007-09-27 na Wayback Machine-u
* Statistics at *Baseball Reference*
* Perfect game box score at *Baseball Almanac*
* The Deadball Era
**Most na Kožetini** je jednolučni kameni most na području opštine Foča-Ustikolina, Bosna i Hercegovina.

Most poznat i kao *Rimski most* nalazi se u selu Kožetina, naselje Cvilin, nedaleko od Ustikoline, pri ušću Gabeoskog potoka u rijeku Drinu. Most može da se datira u kasni srednji vijek, u vrijeme prije dolaska Osmanlija u ove krajeve. Starost druma na kome je most sagrađen, a koji je vodio iz Foče i na ovom mjestu presjekao Gabeoski potok pri njegovom ušću u Drinu, procjenjuje se na otprilike 2.000 godina. Morfologija terena i trasa tog drevnog puta ukazuju na činjenicu da je most na ovom mjestu mogao da postoji još u rimskom periodu.

Nalazi se na trasi starog druma koji je iz Foče vodio nizvodno prema Goraždu i dalje na sjever. Most u Kožetini sagrađen je na strmom terenu i njegova sadašnja dužina iznosi oko 10 metara. Izgrađen je od blokova lomljenog kamena različitih dimenzija. Temeljen je direktno na priobalnim stijenama iznad potoka. Svod mosta je polukružan i urađen od grubo obrađenih, ali prilično pravilnih komada krečnjaka. Širina mosta iznosi 3,30 metara, a raspon luka 5,50 metara. Visina mosta iznad korita potoka iznosi 5,80 metara a visina konstrukcije zida na obalama oko 4 metra. Debljina svoda iznosi 50 cm.

Most je sačuvan u izvornom obliku, ali ga, zbog lošeg stanja, mogu samo pješaci da koriste. Proglašen je za nacionalni spomenik.

Literatura
----------

* Džemal Čelić, Mehmed Mujezinović, Sarajevo: Sarajevo - Publishing, 1998. -Stari mostovi u Bosni i Hercegovini.

Vanjske veze
------------

* Most na Kožetini Arhivirano 2016-09-30 na Wayback Machine-u
*Za ostale upotrebe, v. Marušići (razvrstavanje).*

**Marušići** (talijanski **Marussici** [ˈmarussitʃi]), naselje u Republici Hrvatskoj, u sastavu Grada Buja, Istarska županija.

Stanovništvo
------------

Prema popisu stanovništva iz 2001. godine, naselje je imalo 179 stanovnika te 63 obiteljskih kućanstava.

Prema popisu stanovništva iz 2011. godine, naselje je imalo 167 stanovnika.

***Kretanje broja stanovnika 1857.-2011.***

Kultura
-------

U Marušićima je 1980. osnovana Međunarodna škola skulpture "Kornarija", nazvana prema istoimenom kamenolomu. Ideja je potjekla od Tonija Biloslava, direktora *Obalnih galerija Piran* i realizirana je u suradnji s kulturnom organizacijom "Bratstvo" iz Marušića. U srpnju i kolovozu 1980. predvođeni svojim profesorom Franciscom Gazituaom, došli su prvi studenti iz londonske škole *St. Martin's School of Art*. Tijekom narednih pet godina ovi studenti djelili su iskustva s ostalim studentima koji su dolazili iz Italije, Španjolske i bivše Jugoslavije. Za sedam godina rada škole sudjelovalo je preko 100 studenata iz 13 zemalja i ostavili su na desetine skulptura u "Parku skulptura" u Marušićima. Znameniti predavači u školi su bili: Francisco Gazitua (Čile), Janez Lenassi (Slovenija), Masayuki Nagase (Japan), Leonard Rachita (Rumunjska), Drago Tršar (Slovenija) i Carlos Lizariturry (Baskija). 

  

* Marušići - park skulpturaMarušići - park skulptura

Izvori
------

1. ↑  Popis stanovništva 2001. www.dzs.hr
2. ↑  Kućanstva prema obiteljskom sastavu i obiteljska kućanstva prema broju članova, Popis 2001. www.dzs.hr
3. ↑  Popis stanovništva 2011. Grad Buje, www.dzs.hr
4. ↑  Naselja i stanovništvo Republike Hrvatske 1857.-2001. www.dzs.hr
5. ↑  Otvoreni studio "Kornarija", *www.galerijagt-famul.si* Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u ((en.))
6. ↑  Marušići na turističkom portalu Istre, *www.istra.hr* Arhivirano 2013-05-25 na Wayback Machine-u ((hr.))

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Marušići (Buje)** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Grada Buja |
| --- |
| Baredine • Bibali • Brdo • Brič • Buje • Buroli • Gamboci • Kaldanija • Kanegra • Kaštel • Krasica • Kršete • Kućibreg • Lozari • Marušići • Merišće • Momjan • Oskoruš • Plovanija • Sveta Marija na Krasu • Triban |
Nakon sukoba na Kosovu i vojne intervencije NATO-a, 2000. godine dolazi do izdavanja poštanskih markica za područje Kosova. Marke izdaje misija Ujedinjenih nacija i nominalna vrijednost im je u njemačkim markama, koje su i službena valuta na Kosovu. Vrijedosti prve serije, koja prikazuje historiju Kosova su 0.20, 0.30, 0.50, 1 i 2 DEM. Natpisi na markama su u engleskom *United nations interim administration mission in Kosovo*, albanskom *Missioni i përkohshëm administrativ i kombeve të bashkuara në Kosovë* i srpskom jeziku *Privremena administrativna misija Ujedinjenih nacija na Kosovu*, kao i natpisi *Peace*, *Paqe* i *Mir* na svakoj marki.

Uvođenjem eura kao platežnog sredstva u Evropi, UNMIK izdaje marke sa nominalnom vrijednošću u eurima, koje zamjenjuju do data korištene marke.

#### Krivotvorena izdanja za Kosovo

Nakon izdavanja kosovskih marki od strane Ujedinjenih nacija, dolazi do izdavanja i krivotvorenja različitih markica sa raznim natpisima i žigovima. Marke dolaze na tržište uglavnom zapadne Evrope i mogu se naći na aukcijama poput EBay-a, sa relativno visokom cijenom. Naslovljene su obično kao prve marke Kosova i Metohije, te na albanskom jeziku i sl.

Postoje dvije grupe krivotvorina u zavisnosti od načina krivotvorenja i to:

* marke Jugoslavije sa žigom na albanskom jeziku kojim se želi prikazati da su korištene i izdate od albanske strane. Žigovi su razni i obično im je sadržaj *Repubika Kosovo* i sl.
* marke Jugoslavije, kasnije Srbije i Crne Gore sa istim sadržajem, ali natpisom Kosovo i Metohija. Poznata su izdanja sa Nikolom Teslom, izdanja CEPT itd.

Obje varijante su krivotvorine, te ih ni srpska pošta ne uvažava, niti katalogizira, dok su neke privatna izdanja inozemnih agencija. Nisu nikada ni bili u opticaju i nemaju ni nominalnu ni filatelističku vrijednost, te su proizvodi na štetu filatelije.

Eksterni linkovi
----------------

* Pošta Kosova[*mrtav link*] ((sr))
**Canal Uno** je kolumbijska televizijska stanica u vlasništvu državne radiodifuzne kompanije Radio Televisión Nacional de Colombia. Sa radom je otpočela iz studija u Bogoti 13. juna 1954. godine. Sve do 1966. godine, kada je osnovana privatna TV-stanica Teletigre, predstavljala je jedini televizijski kanal u zemlji. Prvih godinu dana joj se program gotovo isključivo sastojao od informativnih i obrazovnih emisija. Godine 1955. je kolumbijska vlada odlučila omogućiti privatnim poduzećima da iznajmljuju njene programske termine, što je, pak dovelo do stvaranja specijaliziranih poduzeća poznatih kao *programadora*. Neke od njih su zaslužne za u svijetu popularne telenovele koje su svoju premijeru imale upravo na programu Canal Uno.

Vanjske veze
------------

* (`es`) Službeni website Arhivirano 2014-05-16 na Wayback Machine-u
* (`es`) Colombiana de Televisión
* (`es`) Jorge Barón Televisión
* (`es`) Sportsat
* (`es`) CM&
* (`es`) NTC Televisión Arhivirano 2017-09-20 na Wayback Machine-u
* (`es`) Señal Colombia Sistema de Medios Públicos Arhivirano 2014-01-18 na Wayback Machine-u
**Himilkon** (feničanski **Chimilkât**, također poznat kao **Himilkon I**), bio je kartaginski moreplovac i istraživač, koji je živio na vrhuncu kartaginske moći, u 5. vijek pne.

Himilkon je prvi poznati istraživač koji se otisnuo iz Sredozemnog mora kako bi došao do sjeverozapadnih obala Evrope. Svoje je pustolovine opisao u danas izgubljenom tekstu koga su citirali kasniji rimski auutori. Najstarija referenca na Himilkonova putovanja se nalazi u *Historiji prirode* (2.169a) koju je napisao rimski naučnik Plinije Stariji.  Himilkon je tri puta citiran od Rufusa Festa Avijena u njegovom geografskom tekstu iz 4. vijeka n.e..

Himilkon, o čijem se životu ne zna skoro ništa, plovio je na sjever duž atlantske obale današnje Španije, Portugala i Francuske. Dopro je obala sjeverozapadne Francuske odnosno današnje Bretanje, teritorije na kojoj su živjeli Estrumnidi, vjerojatno kako bi kupovao kalaj, važan za proizvodnju bronce i drugih metala. Himilkon (prema Avijenu) nije bio prvi koji je plovio sjevernim Atlantikom; on je samo pratio već uspostavljene rute od Tartesijanaca iz južne Iberije.

V. također
----------

* Popis istraživača
* Sargaško more

Izvori
------

1. ↑   Pliny the Elder, Natural History 2.169a

* „Himilco in "Livius Articles on ancient history"". *Himilco by Jona Lendering*. Arhivirano iz originala na datum 2014-12-05. Pristupljeno 07-Apr.
Manastir Kutlumuš
**Manastir Kutlumuš** (grč. *Μονη Κουτλουμουσιου*) - pravoslavni manastir na Svetoj Gori. Šesti u hijerarhiji manastira.

Opis
----

Smešten u je središtu severno-istočne padine Svete Gore, u blizini mesta Kareja. Pored Kutlumuša je najpoznatija luka na Svetoj Gori, poznat pod nazivom Kamegra, nalazi se istočno od pristaništa Iverskog manastira. U Kamegri pristaju brodovi koji dolaze na Svetu Goru. 

Manastir je izgrađen u obliku četvorougla, okružen zidinama sa kelijama, na tri sprata. U zapadnom zidu u gornjem delu nalazi se trpezarija, kao i dve kapije na severnom zidu. Saborni hram posvećen je Preobraženju Gospodnjem i bogato je oslikan. Biblioteka čuva gramate vlaških vojvoda slovenskim igumanima i grčkom patrijarhu (1397-1640).

Istorija
--------

Manastir se prvi put pominje 1169. godine. Izgradio ga je Aleksije Komnin u XII veku. Periodi prosperiteta smenjivali sa periodima opadanja manastira. Kutlumuš je često tokom svoje istorije bio rušen i obnavljan. Jedan od perioda prosperiteta manastira vezuje se za upravu igumana Haritona Iverskoga u drugoj polovini XIV veka. Veliki doprinos njegovom oporavku dale su vlaške vojvode Negul, Radul i Vlad. U XIX veku Kutlumuš je razoren od strane Turaka za vreme grčkog ustanka.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Kutlumuš

* 
* 
* 
* 

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |

***Manastir Kutlumuš*** na Wikimedijinoj ostavi
Manastir Kovilje
**Manastir Kovilje** je manastir eparhije Žičke srpske pravoslavne crkve.
Nalazi se na ulazu u selo Kovilje, na 32 kilometra od Ivanjice, na obroncima planina Golije i Javora, u dolini reke Nošnice. Posvećen je Sv. Arhangelu Gavrilu. 

Prvi pomen o ovom manastiru nalazi se u Kruševačkom Pomeniku iz 1606. godine. 

Manastir sačinjavaju dve crkve: Svetog Arhangela Gavrila i Svetog Nikole, koja je kasnije sagrađena. Crkva Sv. Arhangela se jednim delom naslanja na stenu, tako da je možemo svrstati u red pećinskih crkava isposničkog tipa. Smatra se da je manastir nastao s kraja 12. i početkom 13. veka, sudeći po ostacima živopisa i predanja.

Godine 1644. raški mitropolit Gavrilo (Rašković), potonji Patrijarh pećki, dolazi u manastir i nalazi ga odavno zapuštenog, u teškom stanju. Tada ga obnavlja i u njemu ostaje jedno vreme, a 1651. manastiru prilaže jedno okovano i ukrašeno Sv. Jevanđelje za bogoslužbene potrebe obnovljene crkve Sv. Nikole, i oslobađa manastirsku zemlju koju vraća manastiru. 

Postoji dosta zanimljivih zapisa u kojima se spominje manastir. Zapis iz 1726. koji glasi: „Manastir Kovilje u Starovlaškoj nahiji potpao pod ljuti dug i globu, Đak ubio Turčina meseca Januara. I dade manastir šes kesa aspri i glave otkupiše, te i Turci ne poarčiše, život im ostade, manastirsku zemlju ne prodadoše".
Zapisa 1733. godine vidi se da je u manastiru živeo duhovnik Filip kod koga su učili oni koji su hteli biti sveštenici. Iz svega se vidi da je manastir zauzimao važno mesto kako u duhovnom, tako i u nacionalnom i političkom životu naroda ovog kraja

Manastir je obnovljen 2005, u periodu 2007 - 2009 izgrađen je manastirski konak.

Spoljašnje veze
---------------

* Gde gavran cvrkuće - film o manastiru Kovilje
* Manastir Kovilje - golija.rs Arhivirano 2009-11-12 na Wayback Machine-u
* Obnovljena pustinožiteljna obitelj manastira Kovilje Arhivirano 2012-10-22 na Wayback Machine-u
**Mary Anderson** (1866 – 1953) je bila inovatorka brisača za vetrobranska stakla na automobilu.

Pre nego što je proizveden prvi automobili u Sjedinjenim Američkim Državama, Meri Anderson, 1903. godine, pantentirala je mehaničke brisače za vetrobranska stakla. Kao svestrana, pragmatična i vrlo sposobna, Meri Anderson, uspešno se bavila građevinom, uzgojem stoke i vinove loze.

Mehanizam, koji se sastojao od ručice, poluge i obložene gume, od 1916. godine, bio je standardan deo opreme u Sjedinjim državama, a po isteku prava, 1920. godine, njen pronalazak doživeo je primenu u automobilskoj industriji u čitavom svetu. 
Od svog patenta, tokom svog života, Meri Anderson nije imala mnogo. Pokušaji da unovči pravo za proizvodnju brisača, uglavnom su bili bezuspešni. Jedini prihod koji je ostvarivala od svog patenta, bila je jednokratna provizija za ustupanja prava proizvodnje na određeni period, ali uslovi su bili veoma nepovoljni po nju.

U početku pronalazak Meri Anderson, nailazio je na oštre kritike, čak i podsmeh. Mnogi su smatrali da brisači za vetrobranska stakla, odvlače pažnju vozaču tokom vožnje. Uobičajeni način čišćenja vetrobranskog stakla tokom putovanja, početkom 20. Veka, podrazumevao je zaustavljanje vozila i ručno brisanje.

Evropska asocijacija proizvođača automobila, objavila je podatak da je u 2008. godini proizvedeno oko 50 miliona automobila u svetu. Svi oni u sebi imaju ugrađen pronalazak Meri Anderson.

Izvori
------

* Meri Anderson na About.com[*mrtav link*]
* Meri Anderson na sajtu Massachusetts Institute of Technology Arhivirano 2009-03-09 na Wayback Machine-u
* Meri Anderson na women-inventors.com Arhivirano 2009-06-18 na Wayback Machine-u

Napomene
--------

* Tekst delom sadrži prevod članka sa Wikipedije na engleskom jeziku ( ) pod uslovima Licence za slobodnu dokumentaciju GNU-a i licence CC-BY-SA 3.0 Unported.

  


***Mary Anderson*** na Wikimedijinoj ostavi
"**Marija u ružičnjaku**", 1894. ulje na platnu Mare Šarić rođene Ettinger
**Mara Šarić rođena Ettinger** (Titel,31. prosinca 1861. - Zagreb, 21. svibnja 1917.), slikarica i pedagoška djelatnica.

Školovala se u Bjelovaru. Više škole je završila u Zagrebu gdje joj je otac bio šumarski nadzornik. Bila je supruga kraljevskog savjetnika Danila Šarića
Službovala je kratko u zagrebačkoj gradskoj djevojačkoj školi. Zatim odlaz u Beč na viši tečaj za umjetnički vez.
Slikarsku je akademiju polazila u Münchenu. Završivši akademske nauke, otvorila je umjetničku radionicu u Beču, koju su posjetima počastile i osobe iz najviših krugova društvenog života.
Radila je sve vrste umjetničkog obrta, ali najviše od svega voljela je slikati cvijeće.

Njezine su slike uz sve šarolikosti veoma nježne te svaka odaje ljubav prema prirodi. Ima i vrlo otmjenih pastela, okušala se i u slikanju portreta i krajolika. Iza nje je ostao veliki broj slikarskih radova na keramici i porculanu.
Na raznim izložbama bile su slike što ih je izlagala pohvaljivane i nagrađivane. Među inim dobila je kolajnu na izložbama u Zagrebu i Trstu.

Kad je 1892. osnovan ženski licej povjerena joj je obuka u risanju i slikanju na tom zavodu, a ostala je i kad je zavod pretvoren u Kraljevsku žensku realnu gimnaziju. Tada je postala ravnateljica viših pučkih škola. Bila je jake volje i poletna duha, ali nadasve predana svom radu u odgoju učenica. 
Bila je suradnica Marije Jambrišak.

Literatura
----------

* *Izvještaj Kr. ženske realne gimnazije, privremenog ženskog liceja i snjim spojene vježbaonice u Zagrebu*, na koncu školske godine 1916./1917. Zagreb, 1917. str.61-63
* *Male novine*; br. 141, Zagreb, srijeda 23. svibnja 1917. god. VIII, str. 3
**Klen** (lat. *Squalius cephalus*) је slatkovodna riba koja pripada porodici Cyprinidae. Ima izvrsnu sposobnost prilagodbe tako da nastanjuje i tekućice i jezera.

Opis i građa
------------

Klen ima vretenasto snažno tijelo, prilagođeno plivanju i u pojačanim vodenim strujama. Pokriven je velikim ljuskama označenim crnom trakom. Glava mu je masivna s okruglom njuškom koja natkriva široko rasječena usta. Repna peraja mu je široka i nazubljena, a trbušne su okomito postavljene nad leđnu peraju. Klen mjenja boju prema obojenosti vode, trbušna zona mu je bijela, peraje su mu sivkaste, osim analne i zdjelične koje su narančasto-crvene. Dužina mu varira od 30 do 70 cm, prosječno je težak 500 grama, a može narasti i do 4 kilograma.

Stanište i ponašanje
--------------------

Klen živi u tekućicama, svježim ali ne i hladnim, nalazimo ga u srednjim tokovima rijeka, jezera, kanalima i pješćarama. Zimi, klen se smješta u mirne zone blizu vodenih struja, uz šuplje obale, u proljeće klen se kreće dijelovima obale gdje raste vodeno bilje. Ljeti se smješta u zasjedu blizu površine, najčešće u sjeni. U jesen vrtlozi i potopljene prepreke omogućuju mu da najveći dio dana probavi u prehranjivanju. Klen je rasprostranjen po čitavoj Evropi, osim u Skandinaviji.

Način hranjenja
---------------

Klen je svejed hrani se svime što može naći, od mekušaca, ličinka, kukaca, do organskih odpadaka, voća i mahovine. Klen je specifičan po tome što voli miris sira, pa se mamac poprska aromom sira. Veći klenovi hrane se u velikoj mjeri i različitim vrstama manjih riba.

Razmnožavanje
-------------

Klen se razmnožava između aprila i juna, kada temperatura vode dostigne 15°C uz kamenite obale s umjerenim do brzim protokom vode. Mužjaci postaju spolno zreli s četiri godine a ženke s pet. Ženka polaže od 50.000 do 200.000 jajašca u plitkim zonama bogatim kisikom i čista dna. Ikra se lijepi na stabljike, kamenje i ostali dio dna i vali poslije 8 – 12 dana. Mlađ raste sporo i hrani se planktonom i vodenim biljem. Mužjak u vrijeme parenja ima življe boje i prekriven je svadbenim točkama po tijelu i glavi.

Strani nazivi
-------------

*European chub* (engleski); *Döbel* (njemački); *Cavedano* (talijanski); *Chevesne* (francuski); *Голавль* (ruski).

Galerija
--------

* Klenova glavaKlenova glava
* Mladi klenMladi klen
* Dva mlada klena u plitkomDva mlada klena u plitkom
* Dva klena u VltaviDva klena u Vltavi

Literatura
----------

* Ribolov Koprivnica: *Klen* Arhivirano 2009-02-07 na Wayback Machine-u

Vanjske veze
------------

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi nalazi se članak na temu: **Klen** |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Klen** |
|  | Wikivrste imaju podatke o: **Klen** |
Hvalov zbornik iz 1404.
**Hvalov zbornik** je vjerski zbornik krstjanina Hvala sačinjen za hercega Hrvoja Vukčića Hrvatinića.

Hvalov zbornik je reprezentativno djelo srednjovjekovne bosanske književnosti. Pisano je za bosanskog velmožu Hrvoja Vukčića Hrvatinića 1404. Priredio ga je krstjanin Hval u doba 'dida Radomira', poglavara Crkve bosanske.

Hvalov zbornik predstavlja najkompletniji rukopis srednjovjekovne bosanske književnosti. Ima najveći obim, najljepše iluminacije i najbolje je očuvan. Zbornik se sastoji od 359 bogato ukrašenih listova pergamenta. Pisan je u jednom stupcu. Malog je formata 11x17 cm. Obiluje mnoštvom inicijala, iluminacija, minijatura i zastavica. Zbornik sadrži biblijske tekstove, tj. čitav Novi zavjet (četiri evanđelja, Apokalipsa, Djela apostolska i Poslanice), dijelove Starog zavjeta (Psaltir, biblijske pjesme, Dekalog), te četiri nebiblijska apokrifna teksta. Zbornik je pisan starom bosanskom ćirilicom, bosančicom.

Hvalov zbornik danas se nalazi u Italiji u Bolonji. Otvoreno je pitanje na koji način i u koje je vrijeme Hvalov zbornik iz Bosne prenesen u Italiju. Po jednima prenijele su ga izbjeglice iz Bosne pred naletom Osmanlija, a po drugima to su učinili predstavnici inkvizicije. Početkom 18. vijeka Hvalov zbornik pripadao je italijanskom latinisti Đakomu Fačolatiju (Giacomo Facciolati 1682-1769). On ga je poklonio papi Benediktu XIV. Papa Bendekit XIV ga je predao Univerzitetskoj biblioteci u Bolonji gdje se i danas nalazi. 

Hvalov zbornik objavljen je u fototipskom izdanju sa transkriptom 1986. U proučavanju Hvalovog zbornika značajno mjesto pripada Herti Kuna.

Zapis na Hvalovom zborniku
--------------------------

U ime o(t)ca i s(i)na i s(ve)toga d(u)ha. A sie se knjige napisaše ot ruki Hvala kr’stijanina na počtenie (u znak poštovanja) slavnomu g(ospo)d(i)nu Hr’voju, her’cegu spljet’skomu (splitskom) i knezu od Dolj’njih krai (Donjih krajeva) (i) inim’ mnogim’ zemljam’.

Tim’že (Zato) molju vi, bratie, kto budu pročitati sie pismo, ošte (ako) česo (što) ne umil’ budu s’vr’šiti v’ siem’ pisanii, prostite, a čtušte (čitajući) pominjajte (spominjite) toga komu se pisaše, a pisara toliko koliko je vam’ razumiti ot toga meštar’stva (majstorstva).

A pisaše se i dovr’šiše v’ ljeto rožd’stva (rođenja) H(ri)s(to)va 1404. ljeto, v’ dni episkup’stva i nastavnika i s’vršitelja cr’kvi bosan’skoj g(ospo)d(i)na djeda Radomera.
**Kleopatra IV** (grč: Κλεοπάτρα Δ', ubijena 112. god. pne.) bila je kraljica helenističkog Egipta iz dinastije Ptolemejida. Egiptom je kratko vladala 116.-115. pne. kao savladarka supruga Ptolemeja IX Latira, a kasnije je postala supruga seleukidskog kralja Antioha IX Kizičkog

Bila je ćerka Ptolemeja VIII Fiskona i Kleopatre III, a za rođenog brata Ptolemeja IX Latira se udala 116. god. pne. kada je počela da vlada kao njegova savladarka. Savladarstvo je potrajalo svega nekoliko meseci pošto se, pod majčinim pritiskom, Ptolemej Latir rastao od Kleopatre i oženio mlađom sestrom Kleopatrom Selenom I.

Kleopatra IV se potom povukla na Kipar kojim je u to vreme upravljao njen brat Ptolemej X Aleksandar I. Uspela je da na svoju stranu privuče vojsku Ptolemeja Aleksandra i zatim je ponudila brak Antiohu IX Kizičkom iz dinastije Seleukida. Antioh IX je prihvatio bračnu ponudu pošto mu je Kleopatra obećala vojsku sa Kipra kao miraz. Zatim se prebacila u Siriju i udala za Antioha Kizičkog. Nakon toga Antioh je nevestinu vojsku upotrebio u građanskom ratu protiv brata Antioha VIII Gripa. Pohod je bio uspešan i Kleopatra je sa svojim suprugom zauzela Antiohiju. Međutim, već 112. god. pne. Antiohiju je ponovo osvojio Antioh Grip. Kleopatra IV je potražila pribežište u jednom od gradskih hramova, ali je izvučena odatle i uhapšena. Antioh VIII Grip je oklevao da je pogubi iz verskih i rođačkih obzira, ali ga je njegova supruga, Kleopatra Trifaina, Kleopatrina rođena sestra, ubedila da usmrti zarobljenicu. Naredne, 111. god. pne. Antioh IX Kizički je ponovo zadobio Antiohiju i potom je naredio da se Kleopatra Trifaina pogubi posle torture.

U popularnoj kulturi
--------------------

U BBC-jevoj TV-seriji *The Cleopatras* njen lik je tumačila glumica Sue Holderness.

Eksterni linkovi
----------------

* *www.livius.org,* Kleopatra IV
Fobos
Deimos
Noćno nebo Marsa sa Demosom (lijevo) i Fobosom (desno), viđeni sa Rovera Spirit, kako se kreću preko sazviježđa Strijelac
Planeta Mars posjeduje dva mala prirodna satelita:

* Fobos
* Deimos

Marsovi sateliti su među najmanjim u Sunčevom sistemu. Fobos je malo veći od Deimosa i kruži samo 6.000 km iznad površine Marsa. Nema poznatih mjeseca da kruže bliže svojoj planeti. Fobos obiđe oko Marsa tri puta dnevno, dok je udaljenijem Deimosu potrebno 30 sati za svaku orbitu. Fobos se postepeno spiralno približava Marsu za 1,8 m bliže toj planeti svakih 100 godina. Za 50 miliona godina predviđa se da će se ili srušiti na Mars ili raspasti formirajući prsten oko planete Mars.
Poput zemljinog Mjeseca, Fobos i Deimos su uvijek okrenuti istom stranom svoje površine prilikom obrtanja oko njihove planete. Oba su nepravilnog oblika, sa mnogobrojnim kraterima i prekrivena prašinom i kamenjem. Spadaju među tamnije objekte u Sunčevom sistemu. Ovi marsovi mjeseci uglavnom imaju stijene bogate ugljenikom pomiješane sa ledom.
Vjeruje se da su oba tijela asteroidi zarobljeni marsovom gravitacijom. 
Fobos ima samo 1/1000. dio gravitacione privlačne sile kao Zemlja. Osoba teška 68 kg na Zemlji bi na Fobosu težila samo 68 grama. NASA-in orbiter Mars Global Surveyor je pokazao dokaze o klizištima, kamenim gromadama i prašini koja je pala natrag na površinu nakon udara meteora na Fobos.

Fobos je dugačak 27 km po svojoj najdužoj dimenziji, a Deimos je dugačak samo 15 km. 
Oba satelita su vjerovatno stara oko 2 milijarde godina, a čini se da imaju hemijski sastav vrlo sličan karbonatnim hondritima (meteoritima bogatim vodom i organskim sastojcima.) Budući da karbonatni hondriti nastaju u pojasu asteroida, smatra se vrlo vjerovatnim da su i Fobos i Deimos zarobljeni asteroidi.

Oba satelita imaju gustoću od oko 2 gr/cm3, nižu od Marsa kod koga je gustoća 4 g/cm3. To kao i njihov izgled navodi astronome da smatraju Fobos i Deimos sličnijim asteroidima nego Marsu. 
Marsovi prirodni sateliti su otkriveni u augustu 1877. godine od strane američkog astronoma Asapha Halla. 
Dobili su ime po likovima iz grčke mitologije, Fobos (grčki, foʊbəs, bos. panika/strah) i Deimos (grčki, Δείμος, bos. teror/strah), koji su u pratnji svog oca Aresa boga rata išli u borbu. Ares, bog rata je Rimljanima bio poznat pod nazivom Mars.
Za rod biljki, v. Lysimachia.
**Lizimahija** (grčki: ) bio je drevni grčki grad koga je 309. pne. na Tračkom Herzonu (današnje Galipolje) osnovao i po sebi nazvao Lizimah, helenistički vladar Trakije. Lizimah je grad zamislio kao prijestolnicu svog kraljevstva, ali i bazu za operacije protiv drugih dijadoha na istoku. Prije samog osnivanja Lizimah je porušio obližnji grad Kardija kako bi dobio stanovnike i građevinski materijal. Nakon Lizimahove smrti Lizimahija, gdje je nedugo potom ubijen sirijsko-iranski kralj Seleuk I Nikator, je došla pod vlast Seleukida. Za vrijeme sirijskih ratova ju je osvojio egipatski kralj Ptolemej Eurget. Godine 277. pne. je stradao u potresu, a iste godine postao članom Etolskog saveza. Kasnije ga je obnovio Antioh Veliki, ali je s vremenom počeo opadati u važnosti. Poslije se spominje pod nazivom Heksamilion, a danas se na njegovom mjestu nalazi tursko naselje Eksemil.

Napomene
--------

Koordinate: 40°35′N 26°53′E﻿ / ﻿40.583°N 26.883°E﻿ / 40.583; 26.883
**Marstrand** je lučki grad od 1,319 stanovnikana jugozapadu Švedske, koji 
administrativno podpada pod Općinu Kungälv.

Geografske karakteristike
-------------------------

Marstrand leži u Grofoviji Västerbotten, smješten na dva otoka Tjesnaca Skagerrak; 
Marstrandsö i Koö, udaljen oko 30 km sjeverozapadno od Göteborga.

Historija
---------

Marstrand se prvi put spominje 1291. u vezi sa franjevcima koji su tu osnovali samostan. Izrastao je vjerojatno tokom
13. vijeka, kad je pripadao Norveškoj, kao ribarsko naselje. Novo bogato ribolovno razdoblje zahvatilo je Marstrand 
u drugoj polovici 16. vijeka.

Nakon što je je pripao Švedskoj u 1658. tadašnji švedski kralj Karl X dao je iz strateških razloga izgraditi 
tvrđavu - Carlsten, pored Marstranda. Za vrijeme Skanijskog rata (1675. -1679.) norveški vojska zauzela je 
grad i utvrdu - 1677. Nakon stagnacije tokom 17. vijeka, uslijedio je novi val ribolova na haringe početkom 18. vijeka, a 1775. Marstrand
je dobio status slobodne luke, i pored toga je ostao mali grad, tako da je negdje oko 1770. imao manje od 1.000 stanovnika.

Nakon 18. vijeka uslijedila je stagnacija Marstranda i pad broja njegovih stanovnika. Tako da je Marstrand 1970. bio najmanji švedski grad, s manje stanovnika nego što ih je imao početkom 19. vijeka. Na to je uticalo i to što je ostao prometno izoliran, on ni danas nema željezničke veze, a tek 1942. dobio je prvu cestovnu vezu s 
kopnom.

Pored pomorstva privreda tog malog gradića bazira se i na balnearnom turizmu, koji se počeo razvijati još od 1822.

Izvori
------

1. 1 2 3  „Sweden: Västra Götaland" (engleski). City population. Pristupljeno 8. 07. 2015.
2. 1 2 3 4  „*Marstrands historia*" (švedski). Urbanhistory. Arhivirano iz originala na datum 2013-12-10. Pristupljeno 8. 07. 2015.

Vanjske veze
------------

***Marstrand*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Turističke stranice Marstranda* (`sv`)
**Kladopoljsko jezero** se nalazi na zapadnim padinama planine Zelengora u Kladovo polju, prema Kalinoviku, Bosna i Hercegovina. Pristup jezeru je sa puta Kalinovik - Ulog. Naziva se i **Martinovo vrelo** po vrelu koje se nalazi oko 500 m od jezera).

Sam naziv *Kladopoljsko*, jezero je dobilo po kladama (balvanima) kojih je puno jezero. Pretpostavlja se da je ovaj dio Zelengore nekad bio sav u šumama, za razliku od danas, kada predio oko jezera ima tipični kraški izgled. Pored jezera su tragovi puta kojim su se balvani izvlačili iz šume. Jedan dio balvana je ostajao u jezeru i dan danas izgledaju jako očuvano.

Nalazi se na nadmorskoj visini od 1.380 metara. Dugo je oko 250 metara i široko oko 100 metara. Maksimalna dubina jezera je oko 9 metara.

U jezeru jedina vrsta ribe je potočna pastrmka, a opstaje zahvaljujući jakom dotoku vode iz jednog potoka u kojem se i mrijesti.

Jezero je idealno za ribolov mušičarenjem, jer je u ljetnom periodu priobalni plićak obrastao lokvanjem. Jezerom gazduje SRD "Ulog" iz Uloga. 

U blizini jezera je **Nekropola stećaka Čengića Bare**, koja je nacionalni spomenik BiH.. Nekropola se nalazi i na listi 30 srednjovjekovnih nekropola stećaka koje su 2016. godine proglašene Svjetskom baštinom UNESCO-a.

Vanjski linkovi
---------------

* Kladopoljsko jezero
* Video Kladopoljskog jezera
* Kladopoljsko jezero na visitmycountry.net Arhivirano 2020-09-27 na Wayback Machine-u
**Luka Žagar** (Ljubljana, 25. lipnja 1978.) slovenski je profesionalni hokejaš na ledu. Igra na poziciji lijevog krila, a trenutačno je član KHL Medveščak II koji se natječe u Slohokej ligi.

Karijera
--------

### Olimpija Ljubljana (1995.-1999. 2001.-2004.)

Žagar karijeru započinje 1995. godine u ljubljanskoj Olimpiji. Prve službene nastupe za klub ostvaruje tek u sezoni 2001./02. nakon povratka iz Slavije.

### Slavija (1999.-2001. 2006.-2007.)

U sezoni 1999./00. prelazi u Slaviju, ali tek u sezoni 2000./01. ostvaruje prve prvoligaške minute u Interligi i Slohokej ligi. Nakon dugo godina za Slaviju upisuje nekoliko nastupa u doigravanju Slohokej lige u sezoni 2006./07.

### Acroni Jesenice (2004.-2008.)

U sezoni 2004./05. odlučuje se za prelazak u Acroni Jesenice te tamo ostaje četiri sezone. Prve nastupe u EBEL-u ostvario je u sezoni 2006./07.

### KHL Medveščak (2008.-danas)

U sezoni 2008./09.. potpisuje za KHL Medveščak i postaje neizostavan dio momčadi. U sezoni 2009./10. ostvario je 14 nastupa u EBEL-u, a potom se ozbiljnije ozlijedio (koljeno) te klub na njega više nije mogao računati. S obzirom na činjenicu da se neće oporaviti do kraja sezone 23. studenog 2009. godine vodstvo kluba prebacuje ga u KHL Medveščak II zajedno sa također ozlijeđenim Matom Mlađenovićem kako bi se oslobodilo mjesto za pridošlog kanadskog napadača Jeffa Heeremu.

Statistika karijere
-------------------

*Bilješka: OU = odigrane utakmice, G = gol, A = asistencija, Bod = bodovi, +/- = plus/minus, KM = kaznene minute, GV = gol s igračem više, GM = gol s igračem manje, GO = gol odluke*

| Sezona | Klub | Liga |   | Regularna sezona |   | Doigravanje |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| OU | G | A | Bod | +/- | KM | GV | GM | GO | OU | G | A | Bod | +/- | KM | GV | GM | GO |
| 2009./10. | KHL Medveščak | EBEL | 14 | 0 | 2 | 2 | -2 | 8 | 0 | 0 | 0
 |  |  |  |  |  |  |  |  |  |

Izvori
------

1. ↑  Medveščak se morao odreći dvojice (Sportnet)

Vanjske poveznice
-----------------

* Profil na Eurohockey.net

| * p
* r
* u
Trenutačni sastav Medveščak Zagreba |
| --- |
| 
Robert Kristan |
Michael Ouzas |
Andrej Vasiljević |
Vjačeslav Truhno |
David Brine |
Alan Letang |
Kenneth MacAulay |
Andy Sertich |
Dario Kostović |
Ivan Šijan |
Saša Martinović |
Frank Banham |
Sasha Pokulok |
Joel Prpic |
Mislav Blagus |
Ryan Kinasewich |
Geoff Waugh |
Greg Day |
Dominik Kanaet |
Donald MacLean |
Matt Siddall |
Tom Zanoški |
Mario Sertić |
Pascal Morency |
Sašo Rajsar |
Gal Koren |
trener: Marty Raymond
 |
|  |
| --- |
| Ovaj članak je dio serije Historija Egipta. |
| Drevni Egipat |
| Ahemenidski Egipat |
| Ptolemejski Egipat |
| Rimski Egipat |
| Kršćanski Egipat |
| Arapski Egipat |
| Osmanski Egipat |
| Dinastija Muhammada Alija |
| Moderni Egipat |
| Egipćani |

U historiji Egipta izraz **arapski period** (rjeđe **islamski period**) označava vremenski period koji otprilike odgovara srednjem vijeku u evropskoj historiji. On je otpočeo 642. sa muslimanskim osvajanjem kojim je okončana dotadašnja bizantska (rimska) vlast, a završio 1517. kada je Egipat pripojen Osmanskom Carstvu. Taj je period karakterizirala islamizacija odnosno arabizacija Egipta, tokom koje je tamošnje stanovništvo od osvajača i njihovih potomaka prihvatilo islam kao svoju religiju, te arapski jezik i arapsku kulturu, zahvaljujući čemu se Egipat smatra jednim od ključnih dijelova arapskog i islamskog svijeta.

Egipat je nakon osvajanja 642. dospio pod vlast globalne islamske države - Rašidunskog, a potom Omejadskog Kalifata, kome je bio jedna od najbogatijih i najvažnijih provincija. Proces preobraćenja na islam je ispočetka išao sporo; novi arapski vlastodršci su zadržali nekadašnju bizantsku upravnu strukturu i grčki kao službeni jezik; on je arapskim zamijenjen tek nakon nekoliko decenija. Lokalno stanovništvo, koje su činili kršćanski Kopti je u prvom vijeku arapske vlasti često dizalo ustanke, najviše zbog visokih poreza; oni su se posebno intenzivirali pred kraj vladavine omejadskih kalifa, kao i na početku vladavine abasidskih kalifa, koji su oko 750. preuzeli Egipat. Sljedećih je godina pod Abasidima Egipat postao izuzetno bogata i prosperitetna pokrajina, a posebno se razvijala nauka i kultura, zbog čega se Egipat smatra jednim od najvažnijih središta tzv. zlatnog doba islama. U 9. vijeku je, pak, došlo do slabljenja abasidske vlasti, pa su Egiptom zavladali de facto nezavisni emiri (guverneri) iz dinastija Tulunida, a kasnije i iz dinastija Išhidida. Godine 969. je pak Egipat pao pod vlast ismailitskog Fatimidskog Kalifata, koji je, pak, pod svoju vlast uzeo i Siriju i Palestinu. U 11. vijeku su sukobe sa Abasidima zamijenili križarima koji su osvojili Palestinu, i neko vrijeme čak pokušavali zauzeti Egipat. Zbog toga je vlast Fatimida oslabila, i 1174. je Saladin vratio Egipat pod formalnu vlast abasidskih kalifa. Tada su kao vladari Egipta zavladali Ajubidi, a njih su 1252. smijenili Mameluci. Mamelučki Sultanat (Kairo) se održao sve do osmanskog osvajanja; osmanski vlastodršci su, međutim, zadržali Mameluke kao svoje vazalne vladare sve do 19. vijeka.

***Historija arapskog Egipta*** na Wikimedijinoj ostavi