recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
***Alive in Joburg*** (sh. *Uživo u Jo(hanes)burgu*) je kanadski kratki science fiction film snimljen 2006. godine u režiji Neilla Blomkampa. Radnja se događa u alternativnoj 1990. godini u Johanesburgu nakon što su se u okolici grada iskrcali vanzemaljci, a koje je južnoafrička vlada, u skladu sa politikom apartheida, smjestila u za to posebno određena naselja. Film je napravljen u pseudodokumentarnom stilu, odnosno pokazuje reakcije običnih građana na vanzemaljce prema kojima iskazuju rasističke predrasude i ksenofobiju. Film se ističe ne samo inovativnim i prilično uvjerljivim specijalnim efektima, nego i time da je za scene razgovora sa građanima koristio autentični dokumentarni materijal, odnosno njihove reakcije na dolazak izbjeglica iz susjednog Zimbabvea. *Alive in Joburg* je poznat po tome što je tri godine kasnije poslužio kao predložak za Blomkampov mnogo poznatiji i uspješniji cjelovečernji prvijenac *District 9* u kome glavnu ulogu tumači Sharlto Copley, koji je također protagonist i ovog filma.

Izvori
------

1. ↑  Woerner, Meredith. "5 Things You Didn't Know About District 9", Io9, 19 August 2009.

Vanjske veze
------------

* *Alive in Joburg* na IMDb-u (`en`)

| * p
* r
* u
Filmovi koje je režirao Neill Blomkamp |
| --- |
| Cjelovečernji filmovi | 
* *District 9* (2009)
* *Elysium* (2013)
* *Chappie* (2015)

 |
| Kratki filmovi | 
* *Alive in Joburg* (2005)
* *Yellow* (2006)
* *The Escape* (2016)
* *Rakka* (2017)

 |
Nekadašnji slavoluk u Anazarbu, kasnije pretvoren u Južna vrata grada
**Anazarb** (latinski: , u srednjem vijeku poznat kao **Ain Zarba**, u današnje vrijeme kao **Anavarza**), je bio grad u Kilikiji čiji se ostaci mogu pronaći u današnjoj jugoistočnoj Turskoj, odnosno području Çukurova, oko 15 km zapadno od rijeke Ceyhan. Bizantska enciklopedija *Suda* navodi da je krajem 4. vijeka pne. bio sjedište znamenitog dijadoha Eumena, ali suvremena historija smatra da je u pitanju stariji grad. U rimsko doba je bio poznat kao Cezareja i sjedište provincije Cilicia Secunda. Srušen je u zemljotresu, ali ga je oko 525. obnovio bizantski car Justin I i prozvao Justinopolis. Zbog strateškog položaja, grad je imao važnu ulogu u sukobima između Bizanta i arapskih (muslimanskih) osvajača. U njima je uništen, ali ga je 796. obnovio Harun al-Rašid. Ponovno je uništen u križarskim ratovima, ali je poslije kraće vrijeme služio kao sjedište armenske države u Kilikiji.

***Anazarb*** na Wikimedijinoj ostavi
**Balduin II od Monsa** (francuski: ; nizozemski: ; 1056–1098?) bio je grof Hainauta od 1071. do smrti.

Rodio se kao mlađi sin grofa Balduina VI od Flandrije i grofice Richilde od Monsa i Hainauta. Nakon očeve smrti se njegova majka oko nasljedstva sukobila sa stricem Robertom Frizijcem, što je 1071. dovelo do bitke kod Cassela u kojoj je poginuo njegov brat, grof Arnulf III. Stric Robert je nakon toga preuzeo Grofoviju Flandriju, dok se Richilde povukla u Hainaut, kojim je Balduin nastavio vladati kao samostalni grof.

Godine 1096. se Balduin priključio Prvom križarskom ratu, stavivši se pod komandu Godefroya Bujonskog umjesto Roberta II Flandrijskog, sa čijom je porodicom njegova još uvijek bila u zavadi. Sudjelovao je u pohodu, kao i opsadi Antiohije koja se odužila kroz skoro cijelu prvu polovicu 1098. Tada je zajedno sa Huguesom I od Vermandoisa poslan u Carigrad kako bi od bizantskog cara Aleksija I Komnena primio pomoć. Hugues je došao u Carigrad, ali ne i Balduin koji je nedgje na putu u Anadoliji pao u seldžučku zasjedu. Što se s njim dogodilo nije poznato; pretpostavlja se da je u zasjedi poginuo.

Balduin je od 1084. bio u braku s Idom od Leuvena, kćeri grofa Henrija II od Leuvena i sestrom donjolotaringijskog vojvode Godefroya I. S njom je imao osmoro djece, uključujući sina Balduina koji ga je naslijedio.

Izvori
------

* Alan V. Murray, *The Crusader Kingdom of Jerusalem: A Dynastic History, 1099-1125*. Prosopographica et Genealogica, 2000.
* *Ancestral Roots of Certain American Colonists Who Came to America Before 1700* by Frederick Lewis Weis, Lines 106-23, 163-24.

  


|  |
| --- |
| Balduin II od Hainauta **Kuća Flandrija****Rođen/a:** 1056  **Umro/la:** vjerojatno 1098 |
| Prethodi: **Arnulf I**  |  **grof Hainauta** 1071–1098? | Slijedi: **Balduin III**  |
**Aleksandar** (grčki: Ἀλέξανδρος) je bio *tagus* ili despot grada Fera u Tesaliji, te je tim gradom, a i ostatkom oblasti, vladao od 369. do 358. pne.

Bio je sin, a prema nekim izvorima pranećak, vladara Jasona iz Fere. Nakon što je godine 370. pne. Jason ubijen, na vlast je došao Aleksandrov brat Polidor, koga je Aleksandar dao otrovati kako bi došao na vlast.  Ksenofont, pak, navodi da je Polidora naslijedio brat Polifron, koga je potom ubio Aleksndar. U svakom slučaju, novi vladar se ispočetka počeo okrutno odnositi prema svojim podanicima što je Aleaude, moćnu aristokratsku porodicu iz Larise, natjeralo da 368. pne. dignu ustanak i zatraže makedonsku pomoć. Ona je stigla, ali je kralj Aleksandar II na prevaru u tesalijskim gradovima postavio garnizone. Osjetivši se ugroženom, u Tesaliju je Teba poslala vojsku pod Pelopidom koja je istjerala Makedonce i vratila Aleksandra na vlast.

Iste se godine Pelopida, kome su se Tesalijci počeli žaliti na Aleksandrovu okrutnost, zajedno s Ismenijom došao intervenirati na Aleksandrov dvor, ali ga je Aleksandar dao zatvoriti. Tebanci su zbog toga pokrenula dva pohoda na Tesaliju s ciljem da ga izbave, a drugi put je Aleksandar pristao na njihove uvjete. Godine 364. pne. je Teba ponovno intervenirala protiv Aleksandra, koji se Tebancima suprostavio u bitci kod Kinoskefala u kojoj je poražen, iako je tada stradao Pelopida. Aleksandar je nakon bitke pristao predati vlast nad drugim tesalijskim gradovima te se priključiti Beotijskom savezu. Godine 362. pne. je tebanski saveznik poduzimao piratske pohode protiv Atena|Atene.

Svjestan da mu zbog okrutnosti prijeti atentat, Aleksandar je svoju palaču napunio stražarima. Međutim, godine 357. pne. je njegova supruga po imenu Teba uspjela zajedno sa svojom braćom izvesti atentat. Plutarh navodi da joj je motiv bila zgađenost okrutnošću njegovog muža, dok drugi izvori navode kako je u pitanju bila ljubomora zbog toga što je Aleksandar sve vrijeme provodio s mladim *eromenosom*.
**Alkilacija** je transfer alkil grupe sa jednog molekula na drugi. Alkil grupa se može preneti kao alkil karbokatjon, slobodni radikal, karbanjon ili karben (ili njihovi ekvivalenti). Alkil grupe su verovatno najbrojnije grupe u organskoj hemiji, te su alkilirajući agensi u veoma širokoj upotrebi. Mnogi biološki ciljni molekuli ili njihovi sintetički prekurzori su formirani od alkil lanaca sa specifičnim funkcionalnim grupama u specifičnom poretku. Selektivna alkilacija, ili dodavanje delova lanca sa željenim funkcionalnim grupama se koristi posebno kad ne postoji zajednički biološki prekurzor. Alkilacija sa samo jednim ugljenikom se naziva metilacija.

U kontekstu rafinacije nafte, *alkilacija* se odnosi na specifičnu alkilaciju izobutana sa olefinima. To je jedan od glavnih aspekata poboljšavanja kvaliteta nafte.

U medicini, alkilacija DNK se koristi u hemoterapiji da bi se oštetila DNK ćelija kancera. Alkilacija se obavlja klasom lekova zvanih alkilirajući citostatici.

Fridel-Kraftsova alkilacija.

Vidi još
--------

* Hidrodealkilacija
* Transalkilacija
* Fridel-Kraftsove reakcije

Spoljašnje veze
---------------

* Pravljenje polikarbonatna
* MeSH *Alkylating+agents*
**Aleksandar Stojanović** (Beograd, 31. maj 1939 - Beograd, 29. oktobar 1990) bio je poznati jugoslovenski i srpski filmski producent.

Biografija
----------

Diplomirao je na Pravnom fakultetu u Beogradu. Tokom studija je pokazao veliko interesovanje za amatersko pozorište, a po diplomiranju je postao jedan od najmlađih upravnika u pozorištu na Crvenom Krstu. U status slobodnog filmskog radnika je prešao 1974. godine kada je osnovao „Tele film" i tu radio do 1976. godine.

Godine 1976. je prešao u produkcijsku kuću Centar film gde je radio kao direktor produkcije filma i tu je potpisao znamenite filmske naslove poput Miris poljskog cveća, Specijalno vaspitanje, Nacionalna klasa, Petrijin venac. 

Sa grupom mladih i proverenih filmskih radnika 1980. godine pokrenuo „Art film" koji je sve do 1990. godine aktivno učestvovao u srpskoj i jugoslovenskoj kinematografiji. Bio je ovo potpuno novi tip producentske kuće koja se o filmu brinula od ideje do njegove eksploatacije kako na domaćem, tako i na inostranom tržištu. 

Aleksandar Stojanović je postao prototip nezavisnog američkog ili zapadnoevropskog producenta povezujući na najbolji mogući način zahteve tržišta za željama autora, snimajući filmove koje je istovremeno odlikovala velika gledanost i brojne nagrade na filmskim festivalima. 

Aktivno je učestvovao u produkciji 30 domaćih dugometražnih filmova, a pružio je šansu mladim filmskim autorima ne samo iz Srbije, već i iz ostalih republika bivše SFRJ.

Bio je producent u prvoj koprodukciji sa Argentinom za film „Put na jug".

Umro je 1990. godine u Beogradu.

Produkcija filmova
------------------

|  |
| --- |
| **Filmografija**  |
| God. | Naziv | Uloga |
| 1970.-te |
| 1977. | Specijalno vaspitanje | direktor filma |
| 1977. | Miris poljskog cveća | direktor filma |
| 1979. | Nacionalna klasa | direktor filma |
| 1980.-te |
| 1980. | Petrijin venac | direktor filma |
| 1980. | Majstori,majstori | direktor filma |
| 1982. | Živeti kao sav normalan svet | izvršni producent |
| 1982. | Variola vera (film) | izvršni producent |
| 1983. | Druga generacija | izvršni producent |
| 1983. | Balkan ekspres | izvršni producent |
| 1983. | Kamiondžije 2 tv serija | izvršni producent |
| 1984. | Kamiondžije opet voze | izvršni producent |
| 1985. | Šest dana juna (film) | izvršni producent |
| 1986. | Osveta (film iz 1986) | izvršni producent |
| 1986. | Lijepe žene prolaze kroz grad | izvršni producent |
| 1987. | Zaljubljeni | izvršni producent |
| 1987. | Već viđeno | izvršni producent |
| 1988. | Put na jug | izvršni producent |
| 1989. | Sabirni centar | izvršni producent |
| 1990.-te |
| 1991. | Zaboravljeni (TV serija | direktor serije |

Izvori
------

* Radenko St. Ranković, „Ka producentskoj kinematografiji u Srbiji"

Spoljašnje veze
---------------

* Aleksandar Stojanović na IMDb-u (`en`)
**Antonije Majstorović** (Ranković) je bio sin Ranka Majstorovića (1768 — 1840) iz Azanje. Antonije Majstorović je bio član Narodnog suda (1833.) i državni savetnik. Član Državnog saveta postao je u vreme kneza Aleksandra Karađorđevića.

Bavio se pisanjem pesama i bio član Knjaževsko-srbskog teatra Joakima Vujića koji je postojao u Kragujevcu u periodu 1834-1836. godine. Takođe je i pomogao u osnivanju prve državne osnovne škole u Azanji.

U modernoj srpskoj istoriji ostao je poznat kao jedan od organizatora tzv. "Majstorovićeve zavere" iz 1863. zajedno sa još 35 istomišljenika. „Zavera" je imala za cilj planiranje i ubistvo kneza Mihaila Obrenovića i povratak na presto Karađorđevića.

Antonije Majstorović i drugovi su posle višemesečne istrage izvedeni pred smederevski Okružni sud, koji je maja 1864. godine (po starom kalendaru) doneo presudu. Sudsko veće je 26 zatvorenika osudilo, četvorica su, kako se u ono vreme govorilo, „pušteni ispod suđenja", a četvorica oslobođena zbog nedostatka dokaza. Međutim, nijednom od osuđenih nije bila izrečena kazna veća od dve godine zatvora.

Odluka Velikog suda od 3. juna 1864. godine, kojom su oslobođeni svi učesnici „Majstorovićeve zavere" zaprepastila je kneza Mihaila, Vladu i Savet. Ovakva odluka je dovela do obračuna kneza Mihaila sa sudijama Velikog suda i njih petorica je osuđeno na zatvorsku kaznu od tri godine. Afera je nanela ogromnu moralnu štetu režimu kneza Mihaila Obrenovića i posle toga on više nije važio kao demokratski. Antonije Majstorović je streljan u Azanji 1866. godine.
**Alkalije** (od arapskog ime za potašu *al-qilw*) je imea za bilo koji od topljivih hidroksida alkalnih metala-tj. litij, natrij, kalij, rubidij i cezij. Alkalije su jake baze koje lakmus papir pretvaraju iz crvene u plavu; reagiraju sa kiselinama dajući neutralne soli; a kaustični su i u koncentriranom obliku nagrizaju organska tkiva.

To su supstancije čija je pH vrijednost veća od 7.

Karakteristike i historija
--------------------------

Ime alkalije se također koristi i za topljive hidrokside zemnoalkalijskih metala kao što su kalcij, stroncij i barij, kao i na amonijev hidroksid.
Izraz se orginalno odnosio na pepeo spaljenih biljaka koje sadrže natrij ili kalij, iz kojih se mogu isprati oksidi natrija i kalija.

Proizvodnja industrijskih alkalija najčešće se odnosi na proizvodnju natrijum karbonata (Na2CO3) i natrijum hidroksida (NaOH). Ostale industrijske alkalije su kalijev hidroksid, potaša i lužina. Proizvodnja široke palete roba zavisi o korištenju alkalija u nekoj fazi. Natrijum karbonat i natrijum hidroksid neophodni su za proizvodnju stakla, sapuna, raznih kemikalija, viskoznih vlakana i celofana, papira i celuloze, sredstava za čišćenje i deterdženata, tekstila, omekšivača vode, pojedinih metala (naročito aluminija), sode bikarbone, benzina i drugih naftnih derivati.

Ljudi već vijekovima koriste alkalije, koje su isprva dobijali ispiranjem specifičnih pustinjskih tla. Krajem 18. vijeka pepeo drva ili od morskih algi bio jeglavni izvor alkalija. Francuska akademija je 1775. ponudila novčanu nagradu za nove metode proizvodnje alkalija. Nagradu za natrijev karbonat dobio je Francuz Nicolas Leblanc koji je 1791. godine patentirao metodu pretvaranja kuhinjske soli (natrijevog klorida) u natrijev karbonat.

Leblancova metoda dominirala je svijetom sve do kraja 19. vijeka, nju je nakon Prvog svjetskog rata potpuno istisnula druga metoda koju je 1860-ih usavršio Ernest Solvay iz Belgije. 
Krajem 19. vijeka pojavile su se elektrolitičke metode za proizvodnju natrijum hidroksida pa je njihova važnost brzo porasla.

Na nekoliko mjesta u svijetu postoje značajne mineralne naslage natrijevog karbonata, pozmatog kao *prirodna alkalija*. Mineral se najčešće pojavljuje kao natrijev seskvikarbonat (Na3H(CO3)2·2H2O). 
Sjedinjene Američke Države proizvode većinu svjetskih prirodnih alkalija iz ogromnih naslaga u podzemnim rudnicima u Wyomingu i isušenih jezera u Kaliforniji.

Povezano
--------

* Alkalni metali
* Zemnoalkalijski metali
* Baza (hemija)

Izvori
------

1. 1 2   „Pust" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija LZMK. Pristupljeno 01.09.2022.
2. 1 2 3 4 5 6   „Alkali, chemical compound" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 01.09.2022.

Vanjske veze
------------

* *Alkali, chemical compound* (`en`)
**Marko Antonije Feliks** (*Marcus Antonius Felix*, na grčkom: **ο Φηλιξ**, 5/10 - ?) bio je rimski prokurator Judeje od 52. do 58. 

Feliks se rodio kao rob, bilo cara Klaudija, bilo njegove majke Antonije Mlađe. Bio je grčkog porijekla, a brat mu je bio Marko Antonije Palas, koji je poslije postao oslobođenik i jedan od dvojice glavnih ministara na Klaudijevom dvoru. Na mjesto guvernera Judeje je došao 52. godine, a Djela apostolska ga opisuju kao okrutnog i pohlepnog čovjeka. Prilikom svog mandata je namjerno podsticao sukobe Jevreja i pogana kako bi imao razloga za vojnu intervenciju i pljačku. Usprkos stalnih pritužbi, Palasov uticaj na cara Nerona ga je učinio nedodirljiv sve do kraja mandata 58.

Feliks se ženio tri puta - prvo za princezu Druzilu od Mauretanije, potom za jevrejsku princezu Druzilu, a nakon njene pogibije u erupciji Vezuva godine 79. se oženio treći put, iako historija ne navodi ime supruge.

Vanjske veze
------------

* Livius.org: Marcus Antonius Felix Arhivirano 2008-03-03 na Wayback Machine-u
* Rimske kovanice koje je izdavao Feliks se mogu naći **Roman Procurators** na  Arhivirano 2010-05-26 na Wayback Machine-u

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Ventidius Cumanus** | **Prokurator Judeje**52 - 58 | Slijedi:**Porcius Festus** |
**Bandar-e Kong** (perz. بندر کُنگ) je grad i luka u pokrajini Hormuzgan na jugu Irana. Smješten je na obali Perzijskog zaljeva, oko 140 km jugozapadno od Bandar-e Abasa odnosno 7,0 km sjeveroistočno od Bandar-e Lenge. Okolicom grada prevladava vruća pustinjska klima (BWh) s vrućim ljetima i blagim zimama. Bandar-e Kong bio je važnom regionalnom lukom početkom novog vijeka, a danas mu se ekonomija temelji pretežito na ribarstvu. Obalna državna cesta 96 povezuje ga s Bandar-e Abasom na istoku odnosno Bušeherom na sjeverozapadu, a cesta 67 s Baverdom, Bastakom i Larom u unutrašnjosti zemlje na sjeveru. Najveća znamenitost u gradu je kompleks Galbatan‎ iz kadžarskog perioda. Prema popisu stanovništva iz 2006. godine u Bandar-e Kongu je živjelo 14.881 ljudi.

Veze
----

* Hormuzgan

Izvori
------

1. ↑  (`en`) Floor, Willem (2006.). *The Persian Gulf: A Political and Economic History of Five Port Cities, 1500-1730*. Washington D. C.: Mage Publishers, ISBN 9781933823126, OCLC 475828315.

Vanjske veze
------------

* (`fa`) Službene stranice grada Bandar-e Konga

Ostali projekti

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Bandar-e Kong** |
Albert-SystemAlbert-System
**Albert sistem** se odnosi na klarinetski sistem mehanizma poklopaca i klapni, kao i prstometa za klarinet, kojeg je razvio *Eugène Albert*. U Velikoj Britaniji sistem je poznat kao *jednostavan sistem*. Albert sistem u velikoj meri je zamenjen *francuskim*, *Bem sistemom* (*Boehm system*).

Albert sistem još uvek koriste uglavnom klarinetisti koji sviraju istočnoevropsku i tursku narodnu muziku, kao i klarinetisti koji sviraju Klezmer i Diksieland stilove. Ovi muzičari vole Albert sistem jer on ima više otvorenih tonskih rupa bez prstenova i jednostavniji prstored, što omogućuje lakše vezivanje tonova i glisanda među tonovima.

Sistem je izvod sistema sa 13 dirki kojeg je razvio čuveni klarinetista *Ivan Miler* (*Iwan Müller*) i kao takav je u vezi sa (nešto složenijim) *Eler sistemom* kojeg koristi većina nemačkih i austrijskih klarinetista.
  
  

* Albert system klarinetski
*

Izvori
------

1. ↑  Raspored tonova na klarinetu *Bemovog* (Francuskog) *sistema*
2. ↑  Postanak i razvoj klarineta

Literatura
----------

* Eberst, Anton: *Klarinet i klarinetisti*, Forum, Novi Sad, 1963.
* Lazić, Radivoj: *Učim klarinet* 1 - 4, Zavod za udžbenike i nastavna sredstva, Beograd, 1998.
* Brun, Bruno: *Škola za klarinet* 1. i 2. sveska, Prosveta, Beograd, 1956.

Spoljašnje veze
---------------

* Albert sistem: Džez klarinet
* Sve o klarinetu Arhivirano 2013-12-07 na Wayback Machine-u
* Klarinetista
**Alberto R. Gonzales** (4.8. 1955.) je bio 80. po redu vrhovni advokat SAD, prvi Hispanoamerikanac koji služi na toj funkciji. 

Alberto Gonzales se rodio u teksaškom gradu San Antonio kao drugo od osmoro djece u familiji meksičkog porijekla. Odrastao je u Houstonu, gdje se istakao u srednjoj školi. Godine 1973. priključio se američkom ratnom zrakoplovstvu, a 1975. upisao Zrakoplovnu akademiju. Odatle se prebacio na Univerzitet Rice u Houstonu gdje je 1979. godine stekao diplomu iz političkih nauka, a na Harvardu 1982. godine i diplomu prava.

Gonzales se od 1982. do 1994. godine bavio privatnom advokatskom praksom. Godine 1994. ga je novoizabrani guverner George W. Bush imenovao svojim glavnim pravnim savjetnikom. Godine 1997. Gonzales je postao teksaški državni sekretar, a 1999. i sudac teksaškog vrhovnog suda.

Godine 2001. Bush ga je imenovao glavnim pravnim savjetnikom Bijele kuće. Na tom položaju je postao poznat po kontroverznom memorandumu u kojem iznosi svoje mišljenje kako SAD u Ratu protiv terorizma ne smiju biti vezane Ženevskom konvencijom, kada su u pitanju zarobljeni pripadnici terorističkih formacija, odnosno da se oni mogu tretirati kao neprijateljski borci te im se uskratiti prava koja pripadaju ratnim zarobljenicima. Na temelju tog mišljenja su SAD osumnjičenike za terorizam smještale u logor u Guantanamu. 

Još je kontroverzniji bilo memorandum u kome Gonzales tvrdi kako se u postupku s osumnjičenim teroristima mora primjenjivati što uža definicija pojma *tortura*, odnosno da se u svrhu pribavljanja informacija mogu koristiti sve metode izuzev onih koje izazivaju smrt, trajni invaliditet ili ozbiljno narušavanje zdravlja. Zbog tih stavova je Gonzales na sebe navukao bijes liberalne javnosti koja ga drži oličenjem svega najgoreg što se vezuje uz Bushovu administraciju.

Zbog toga je Bushova najava da će, nakon ostavke Johna Ashcrofta, Gonzalesa imenovati za novog vrhovnog advokata SAD izazvala žestok otpor liberalne javnosti kao i demokratskih senatora koji su pokušali spriječiti njegovu potvrdu. Gonzales je, međutim, glatko prošao i preuzeo dužnost 3.2. 2005.

Samo nekoliko mjeseci kasnije Gonzales je američkoj liberalnoj javnosti postao prihvatljiv kada se počeo spominjati kao moguća zamjena za Sandru Day O'Connor, sutkinju Vrhovnog suda koja je najavila umirovljenje. Gonzales, iako sebe opisuje kao katolika, ima liberalne stavove o abortusu i cijelom nizu društvenih pitanja. Zbog tih se stavova Gonzalesovoj kandidaturi oduprla Republikanska stranka, te je Bush bio prisiljen imenovati kandidate kao što su John Roberts i Samuel Alito.

Godine 2006. Gonzales je postao predmetom kontroverze, odnosno optužbi da je federalne tužioce smjenjivao na temelju političkih, a ne stručnih kriterija. Zahtjevi za njegovom ostavkom su intenzivirali otkako je Demokratska stranka preuzela većinu u Kongresu, a on i njegovi potčinjeni bili podvrgnuti ispitivanju od strane kongresnih i senatskih odbora. 24.8. 2007. je podnio, a 27.8. 2007. objavio ostavku.

Vanjske veze
------------

***Alberto Gonzales*** na Wikimedijinoj ostavi
Grb obitelji Alberti
**Alberti** (*de Albertis*, *degli Alberti*), splitska patricijska obitelj.
Prema Francescu Carrari podrijetlom su iz Firence odakle su kao pristaše gibelina u sukobima s gvelfima morali pobjeći, pa se jedan ogranak doselio u Split. Od 14. stoljeća nastavali su četvrt Sv. Petra zajedno s obiteljima Cindro, Grisogono i Marulić. Austrijsku potvrdu plemstva dobili su 1822. godine.

Povijest
--------

Prvi članovi obitelji u Splitu spominju se od 13. stoljeća, ali se sa sigurnošću mogu pratiti od kraja 14. stoljeća. Tako se prvom osobom iz obitelji može smatrati Teodozija, unuka Dujmovog koji je 1243. godine poginuo u sukobu s Ugrima i Hrvatima iz Klisa.

U 14. stoljeću istaknuo se Janko Alberti, čija se nadgrobna ploča s ugraviranim likom viteza može vidjeti u splitskoj katedrali. Godine 1553. obitelj Alberti navodi se u popisu splitskog plemstva.

Za vrijeme kratkotrajnog oslobođenja Klisa 1596. godine istaknuo se kao junak Ivan Alberti.

Austrijsko plemstvo potvrđeno im je 1822. godine, a titula *conte* 1907. godine. U 19. stoljeću djeluju splitski načelnik Petar i autonomaš Ivan Lovro.  U 20. stoljeću obitelj se odselila u Italiju.

Bilješke
--------

1. ↑  Kuzmanić, Mario-Nepo, str. 59.
2. ↑  Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, str. 113.
3. ↑  Hrvatski biografski leksikon, str. 59.
4. ↑  Kuzmanić, Mario-Nepo, str. 57.
5. ↑  Hrvatski biografski leksikon, str. 59.
6. ↑  Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, str. 113.
7. ↑  Kuzmanić, Mario-Nepo, str. 62.

Literatura
----------

* *Hrvatski biografski leksikon, LZMK, Zagreb, 1983.*
* *Kuzmanić, Mario-Nepo, Splitski plemići, prezime i etnos, Split, 1998.* ISBN 953-163-106-9
* *Opća i nacionalna enciklopedija u 20 svezaka, sv. I, Pro Lexis, Zagreb, 2005.* ISBN 953-7224-01-5

Vanjske poveznice
-----------------

* Obitelj Alberti 1603.-1927.
**Amasija** ili **Amazija od Jude** (אמציה) bio je kralj Jude, te sin i nasljednik Joahaz (2 Kraljevi 14:1-4). William F. Albright je njegovu vladavinu datirao na 800. pne.-783. pne. dok E. R. Thiele nudi datume 796. pne.-767. pne..

Amazija je vladavinu počeo kaznivši ubojice svog oca (*2 Kraljevi* 5-7; 2 Ljetopisi 25:3-5). Bio je prvi koji je unajmio najamničku vojsku od 100.000 izraelitskih vojnika, što je učinio kako bi ponovno stavio Edomite pod vlast Jude (2 Ljet. 25:5, 6). Na to mu je nepoznati prorok rekao da otpusti najamnike, što je i učinio (2 Ljet. 25:7-10, 13) na njihovo veliko nezadovoljstvo. Slušanje ove zapovijedi je slijedila odlučna pobjeda nad Edomitima (2 Ljet. 25:14-16). Amazija je potom počeo štovati idole koje je zarobio od Edomita, na što *Ljetopisi* tumače kao uzrok njegove propasti i poraza od Joahaza, kralja Izraela koga je bio izazvao na bitku. Poraz je slijedila zavjera u kojoj ju je oduzet život (*2 Kraljevi* 14:8-14, 19). Ubijen je u Lakišu, gdje se bio sklonio, a tijelo mu je konjima dovezeno u Jeruzalem, gdje je sahranjeno u kraljevskoj grobnici (*2 Kraljevi* 14:19, 20; 2 Ljet. 25:27, 28).


|
|  |
| Amazija od Jude **Kuća Davidova**bočni ogranak od **Pleme Juda** |
| Prethodi:**Joahaz** | **Kralj Jude**Albright: 800. pne. – 783. pne.Thiele: 796. pne. – 767. pne.Galil: 805. pne. – 776. pne. | Slijedi:**Uzija** |
**Bazga** ili **zova** (*Sambucus*) je biljni rod listopadnih grmova ili niskog drveća. Prije je bazga svrstavana u porodicu kozokrvnica (*Caprifoliaceae*), a danas se nakon genetskih istraživanja svrstava u porodicu Adoxaceae. Raširena je u umjerenom i suptropskom području sjeverne hemisfere (Europa, Sjeverna Amerika, dijelovi Azije), ali postoji i na južnoj hemisferi. Biljka ima sitne bijele cvjetove grupirane u velike štitaste cvatove. Plodovi su bobičasti. Cvjetovi i plodovi se upotrebljavaju u prehrani i medicini.

Postoji tridesetak vrsta unutar porodice bazgi. Najznačajnije su crna bazga (*Sambucus nigra*) i crvena bazga (*Sambucus racemosa*). Od cvjetova se kuha čaj, sirup i sok koji se koriste kao sredstvo za znojenje i izlučivanje mokraće. Od plodova se pravi pekmez, kompot ili voćni sok. Bobice je također moguće peći. Crvena bazga raste divlja, ima crvene bobice od kojih je također moguće raditi pekmez i sirup. U rod bazgi spada i biljka abdovina s crnim otrovnim plodovima.

***Bazga*** na Wikimedijinoj ostavi

Izvor
-----

* Opća i nacionalna enciklopedija (ur. Antun Vujić), Pro Leksis, Zagreb 2005.
Alfonso La Marmora
**Alfonso La Marmora** ili Alfonso Ferrero La Marmora, Alfonso Lamarmora i Alfonso Ferrero, Cavaliere La Marmora, (Torino, 18. studenog 1804. – Firenza 5. siječnja 1878.), bio je talijanski političar i general.

Životopis
---------

Rođen je u Torinu u bogatoj plemićkoj obitelji: otac mu je bio markiz. Vojnu akademiju u Torinu završio je 1822.; i onda započinje vojnu karijeru, da bi na kraju postao general 1856. godine. Za Kraljevinu Sardiniju obnašao je dva puta dužnost ministra obrane u vladama 
Massima D'Azeglia i Camilla Cavoura.

La Mramora uvodi 1854. zakon, kojim se poboljšava kvaliteta vojnih trupa, osniva nove akademije za časnike, mijenja sistem regrutacije (tako da je bilo oko 60 000 vojnika više, no samo je četvrtina bila u aktivnoj službi), udvostučio je broj pješadijskih jedinica i ojačao laku konjicu na uštrb teške. Obnovio je i artiljeriju, zdravstvo i administrativni aparat, kao i logističke usluge.

Napušta službu ministra obrane 1855. jer je želio sudjelovati u Krimskom ratu. Bio je predsjednik vlade Kraljevine Sardinije od 19. srpnja 1859. do 21 siječnja 1860. U periodu neposredno poslije ujedinjenja Italije, bio je guverner Milana i prefekt Napulja.

Bio je član stranke "Povijesna desnica", i premijer i ministar vanjskih poslova Italije od 18. rujna 1864. do 20. srpnja 1866. Podnio je ostavku na tu dužnost da bi se borio za neovisnost Italije: no ovaj put je napravio nekoliko strategijskih grešaka koje su bile veliki poraz za Italiju. 

Iz političkog života povlači se 1870. godine. Umro je u Firenzi i sahranjen u Bielli, u crkvi sv. Sebastijana.

Izvori
------

1. 1 2 3  Alfonso Ferrero della Marmora
2. 1 2  LA MARMORA, Alfonso Ferrero, Marchese del, (1804 - 1878) Italian General and Politician
3. 1 2  La Màrmora, Alfonso Ferrero di
4. 1 2  Alfonso La Marmora (Ferrero)

***Alfonso Ferrero La Marmora*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Premijeri Italije |
| --- |
| Kraljevina Italija | 
* Cavour
* Ricasoli
* Rattazzi
* Farini
* Minghetti
* La Marmora
* Ricasoli
* Rattazzi
* Menabrea
* Lanza
* Minghetti
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Crispi
* Starabba
* Giolitti
* Crispi
* Starabba
* Pelloux
* Saracco
* Zanardelli
* Giolitti
* Tittoni
* Fortis
* Sonnino
* Giolitti
* Sonnino
* Luzzatti
* Giolitti
* Salandra
* Boselli
* Orlando
* Nitti
* Giolitti
* Bonomi
* Facta
* Mussolini
* Badoglio
* Bonomi
* Parri
* De Gasperi
 |
| Republika Italija | 

* De Gasperi
* Pella
* Fanfani
* Scelba
* Segni
* Zoli
* Fanfani
* Segni
* Tambroni
* Fanfani
* Leone
* Moro
* Leone
* Rumor
* Colombo
* Andreotti
* Rumor
* Moro
* Andreotti
* Cossiga
* Forlani
* Spadolini
* Fanfani
* Craxi
* Fanfani
* Goria
* De Mita
* Andreotti
* Amato
* Ciampi
* Berlusconi
* Dini
* Prodi
* D'Alema
* Amato
* Berlusconi
* Prodi
* Berlusconi
* Monti
* Letta
* Renzi
* Gentiloni
* Conte
* Draghi

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 62351933
* LCCN: n80010287
* ISNI: 0000 0000 8142 2627
* GND: 119149370
* SUDOC: 101337078
* BNF: cb149048771 (podaci)
* BNE: XX1695409
* CONOR.SI: 296992099

 |
Alfonso II u knjizi *Libro de los Testamentos* iz 12. vijeka.
**Alfonso II** (759–842), poznat kao **Čedni** (španski: ), bio kralj Asturije od 791. do svoje smrti 842. 

Rodio se u Oviedu kao sin asturijskog kralja Fruele I i Baskinje po imenu Munia. Nakon očeve smrti se o njemu brinula tetka Adosinda, a za vrijeme vladavine njenog muža Siloa je služio kao majordom. Nakon Silove smrti su ga 783. Adosindine pristaše proglasile kraljem, ali su asturijski magnati kao kralja izabrali Mauregata. Alfonso je zbog toga morao bježati u Alavu kod majčinih rođaka. Kada je godine 791. Mauregatov nasljednik Bermudo I poražen u borbi sa Arapima, odlučio je abdicirati u korist Alfonsa koji je prijestolje preuzeo 14. septembra iste godine.

Iako je Alfonso na prijestolju proveo više od pola vijeka, o njegovoj vladavini ima relativno malo podataka. Na samom početku je vodio uspješne borbe protiv Arapa te svom kraljevstvu 798. pripojio Lisabon. Godine 825. je nanio težak poraz Arapima te pripojio svom kraljevstvu značajne dijelove Galicije, Leona i Castille, što je stvorilo uvjete za kasniji *repoblación*. 

790-ih je u nekoliko navrata poslao izaslanstva u Aachen, na dvor franačkog kralja Karla Velikog. Svrha tih misija nije poznata, ali historičari pretpostavljaju da je tražio franačku podršku u borbi protiv Arapa.

Za vrijeme vladavine je asturijsku prijestolnicu preselio iz Pravije u Oviedo. 

Navodi se da je upravo za vrijeme njegove vladavine pronađeno tijelo Svetog Jakova u Composteli, te da je upravo Alfonso bio prvi hodočasnik.

Izvori
------

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Bermudo I** | **kralj Asturije**791–842 | Slijedi:**Nepocian** |

Vanjske veze
------------

***Alfonso II od Asturije*** na Wikimedijinoj ostavi
**Samostan Alvastra** (švedski: *Alvastra kloster*) bio je cistercitski samostan nedaleko jezera Vättern u švedskoj grofoviji Östergötland. Na njega danas podsjećaju samo preživjeli ostatci.

Samostan leži na padinama brda Omberg u općini Alvastra. Alvastra je bio prvi cistercitski samostan u nordijskim zemljama, osnovan 1143. po želji pobožne kraljice Ulvhild, žene kralja Sverkera Starijeg. Stvarni razlog je vjerojatno bila želja Sverkera da tako osigura podršku sve moćnije crkve, jer je te iste godine osnovao i Samostan Nydala u Smålandu. Ključnu ulogu u osnivanju samostana imao je lundski nadbiskup Erik, koji je dobro poznavao Bernarda od Clairvauxa, tako da je on poslao prve redovnike iz Francuske pa je samostan posvećen 1185.

Samostan Alvastra imao je važnu ulogu u tadašnjoj Švedskoj, u njemu su pokopani slijedeći monarsi Sverker Stariji 1156, Karl Sverkersson 1167, Sverker Mlađi 1210. i Johan I Sverkersson. Samostan je ukinut u 16. vijeku za vladavine Gustava Vase kao rezultat protureformacije. Imovina mu je rekvirirana u korist monarhije, pa je godinama služio kao izvor građevinskog kamena za gradnju novih reprezentativnih objekata.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5   „*Alvastra kloster*" (švedski). Tillbaka. Pristupljeno 8. 9. 2015.
2. ↑  „*Karl Sverkersson*" (švedski). Historiska Personer. Arhivirano iz originala na datum 2016-09-09. Pristupljeno 5. 9. 2015.

Vanjske veze
------------

***Alvastra (samostan)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Stranice o Samostanu Alvastra (`sv`)
**Alkalne baterije** su primarne baterije. Postoje i punjive alkalne baterije.

Prve alkalne baterije razvijene su 1940. godine; bile su vrlo otrovne jer su sadržavale mnogo žive i kadmijuma, ali su nalazile primjenu zbog toga što su od baterija sa cinkovim i bakarnim elektrodama bile petostruko do osmostruko trajnije.

Katoda u alkalnim baterijama je od manganovog dioksida, a anoda je od cinka u prahu. Nazivaju se alkalnim jer je elektrolit baza (alkalan): kalijum hidroksid.

Pri poređenju s cink-karbonskim baterijama koje su razvijene od mokrog Leklanšeovog članka ili cink-hloridnim baterijama, čiji je elektrolit cink hlorid ili amonijum hlorid, veće su energijske gustine i dužeg roka trajanja od tih baterija iste voltaže. Dugmasta baterija bazirana na srebro oksidu veće je energijske gustine i kapaciteta od alkalnih, ali je znatno skuplja od alkalnih baterija iste veličine.

Osim što su većeg kapaciteta od baterija baziranih na cinku, dolaze već potpuno napunjene. Podnose pražnjenje većim strujama, dobro su otporne i visokog su temperaturnog koeficijenta.

Primjenjuje ih se u domaćinstvima sa daljinskim upravljačima, svjetiljkama, radio uređajima, digitalnim kamerama, igračkama, MP3 plejerima, CD plejerima, te ostalim audio i video prenosnim uređajima. Izrađuje ih se u obliku puceta ili cilindra.

Mogu biti opasne po okolinu i zdravlje, zbog toga što su sklone curenju opasnog kalijum hidroksida. Ovaj sastav korisnicima može da iritira kožu, oči i disajne puteve.

Spoljašnje veze
---------------

* SUPEUS stručni seminari – Spremanje energije (Autor: Krešimir Trontl, FER, 11. decembar 2012)

***Alkalna baterija*** na Wikimedijinoj ostavi
**Alkibijad** je rođen oko 450. pne. u Atini; umro je 404. pne. u Melisi (Melissa), mala Azija današnja Anatolija u zapadnoj Turskoj. 

Alkibijad je bio atinski državnik i vojskovođa, koji je kroz njegov oportunizam i željom za vlašću doprineo do atinskog poraza u peloponeskom ratu, koji je trajao od (431. pne. pa do 404. pne.) Alkibijad potiče iz jedne velike Atinske otmene familije, sa majčine strane bio je jedan Alkmeonide (jedna stara aristokratska familija u Atini).

Nakon smrti njegovog oca 447. pne. rastao je Alkibijad u kući kod njegovog strica Periklea, (koji je takođe bio državnik), gde je ponekad bio podučavan od strane Sokrata. Nakon smrti Kleona probio se Alkibijad u sam vrh radikalnih demokrata, i vodio je jednu politiku koja je imala cilj da izolira Spartu.

Njegov politički protivnik bio je Nikija, koji je nakon smrti Periklea preuzeo vođstvo desničarskih demokrata i u Peloponeskom ratu se trudio da uspostavi mir između Atine i Sparte, pri čemu je doprineo da se usvoji po njemu nazvani ugovor «Nikijski Mir». Alkibijadu je takođe uspelo da nagovori Atinjane da odustanu od tog ugovora.

415. pne. kreće Alkibijad u takozvanu «Sicilijansku Ekspediciju» protiv Sirakuza, ta Sicilijanska ekspedicija završila se sa porazom Atinske vojske, što dovodi do preokreta u Peloponeskom ratu, u korist Sparte. Nakon jednog zločina nad kipom boga Hermesa koji se verovatno lažno pripisuje Alkibijadu, morao je da pobegne za Spartu.

Spartancima izdaje ratni plan Atinjana i potpomaže u stvaranju alijanse između Sparte i Sirakuza, koji su pobedili Atinu.

U Atini je za tu izdaju osuđen u begstvu na smrtnu kaznu, a sva njegova imovina je zaplenjena. Ponovo se pomirio sa Atinom i više puta je postavljan na vrh Atinske vojske. 411. pne. pobeđuje protiv Spartanaca kod Abidosa.

407. pne. vraća se nazad za Atinu, gde je sa velikim oduševljenjem dočekan i oslobođen od svih optužbi, ponovo je proglašen za vođu Atinske vojske.
406. pne. nakon jednog poraza vojske u njegovom odsustvu a pod vođstvom njegovog zamenika protiv Persije, ponovo je proteran i povlači se na svoje imanje u Trakiji, kasnije beži od Spartanaca za Persiju. 404. pne. pod nalogom Sparte je ubijen.

***Alkibijad*** na Wikimedijinoj ostavi

| * p
* r
* u
Plutarhovi *Životi plemenitih Grka i Rimljana* |
| --- |
| 
* Alkibijad i Koriolan
* Aleksandar Veliki i Julije Cezar
* Arat i Artakserks i Galba i Oto
* Aristid i Katon Stariji
* Kras i Nikija
* Demetrije i Antonije
* Demosten i Ciceron
* Dion i Brut
* Fabije i Periklo
* Lukul i Kimon
* Lisandar i Sula
* Numa i Likurg
* Pelopida i Marcel
* Filopemen i Flamimije
* Fokion i Katon Mlađi
* Pompej i Agesilaj
* Poplikola i Solon
* Pir i Gaj Marije
* Romul i Tezej
* Sertorije i Eumen
* Tiberije Grakho i Gaj Grakho i Agis i Kleomen
* Timoleon i Emilije Paul
* Temistoklo i Kamil

 |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 46735515
* LCCN: n85196363
* ISNI: 0000 0000 9044 0667
* GND: 118501739
* SELIBR: 210638
* SUDOC: 030078997
* BNF: cb12156787x (podaci)
* NLA: 54957807
* NKC: jn20000700033
* BNE: XX824800

 |
**Aleksandar Višnjić** (20. marta 1976. godine, Prokuplje), je srpski političar, jedan je od pokretača i vođa studentskih protesta 1996/97. pokreta Otpor i Studentske asocijacije.

Nezadovoljan raspletom političkih i društvenih događanja u Demokratskoj stranci u Nišu, čiji je bio član, osniva Reformističku stranku (2005), čiji je i predsednik.

Aleksandar Višnjić od 2014. godine je jedan od osnivača i zamenik predsednika Republikanske partije čiji je bio predsednik bivši narodni poslanik Srpske napredne stranke Vladimir Cvijan. Nakon što Vladimir Cvijan biva smenjen sa pozicije lidera Republikanske partije i nakon neučestvovanja Republikanske partije na vanrednim parlamentarnim izborima 2014. godine, Aleksandar Višnjić kao predsednik Reformističke stranke istupa iz Republikanske partije i ponovo nastavlja da politički deluje kroz Reformističku stranku. 

Magistar je medicinskih nauka i radi na Medicinskom fakultetu u Nišu kao asistent na predmetu Socijalne medicine.

Oženjen je suprugom Anicom, otac ćerke Jovane i sina Milana.

Spoljašnje veze
---------------

* Zvanični sajt stranke[*mrtav link*]


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| prethodnik' | **Predsednik Reformističke stranke*****2005. - danas*** | sledbenik**nema** |
**Ankirinsko ponavljanje** je 33 dug motiv proteina koji se sastoji od dva alfa heliksa razdvojena petljama. Privi je otkriven u signalnim proteinima kvašćanom Cdc10 i *Drozofilinim* *Noč* proteinima. Ankirinsko ponavljanje posreduje protein-protein interakcije. Ono se ubraja u najčešće strukturne motive kod poznatih proteina. Ovi motivi su javljaju kod proteina bakterija, arheja, i eukariota, ali su najprisutniji kod eukariota. Proteini sa ankirinskim ponavljanjima uglavnom nisu zastupljeni kod virusa. Oni je javljaju među poksvirusima. Većina proteina koji sadrže ovaj motiv imaju četiri do šest ponavljanja, mada protein po kome je motiv dobio ime, ankirin, sadrži 24. Najveći poznati broj ponavljanja je 34, u proteinu koji izražava *Giardia lamblia*.

Ankirinska ponavljanja su jedan od najčešćih prirodnih motiva u protein–protein interakcijama. Ona se javljaju u velikom broju funkcionalno različitih proteina kod eukariota. Postoji mogućnost je da je nekoliko poznatih primera kod prokariota i virusa rezult horizontalnog transfera gena.

Ljudski proteini koji sadrže ovaj motiv
---------------------------------------

ABTB1; ABTB2; ACBD6; ACTBL1; ANK1; ANK2; ANK3; ANKAR;
ANKDD1A; ANKFY1; ANKHD1; ANKIB1; ANKK1; ANKMY1; ANKMY2; ANKRA2;
ANKRD1; ANKRD10; ANKRD11; ANKRD12; ANKRD13; ANKRD13A; ANKRD13B; ANKRD13C;
ANKRD13D; ANKRD15; ANKRD16; ANKRD17; ANKRD18A; ANKRD18B; ANKRD19; ANKRD2;
ANKRD20A1; ANKRD20A2; ANKRD20A3; ANKRD20A4; ANKRD21; ANKRD22; ANKRD23; ANKRD25;
ANKRD26; ANKRD27; ANKRD28; ANKRD30A; ANKRD30B; ANKRD32; ANKRD33; ANKRD35;
ANKRD36; ANKRD36B; ANKRD37; ANKRD38; ANKRD39; ANKRD40; ANKRD41; ANKRD42;
ANKRD43; ANKRD44; ANKRD45; ANKRD46; ANKRD47; ANKRD49; ANKRD5; ANKRD50;
ANKRD52; ANKRD53; ANKRD54; ANKRD55; ANKRD56; ANKRD57; ANKRD58; ANKRD6;
ANKRD7; ANKRD9; ANKS1A; ANKS3; ANKS4B; ANKS6; ANKZF1; ASB1;
ASB10; ASB11; ASB12; ASB13; ASB14; ASB15; ASB16; ASB2;
ASB3; ASB4; ASB5; ASB6; ASB7; ASB8; ASB9; ASZ1;
BARD1; BAT4; BAT8; BCL3; BCOR; BCORL1; BTBD11; C20orf12;
C20orf86; C21orf99; C7orf7; CAMTA1; CAMTA2; CASKIN1; CASKIN2; CCM1;
CDKN2A; CDKN2B; CDKN2C; CDKN2D; CENTB1; CENTB2; CENTB5; CENTG1;
CENTG2; CENTG3; CLIP3; CLIP4; CLPB; CTGLF1; CTGLF2; CTGLF3;
CTGLF4; CTGLF5; CTTNBP2; DAPK1; DDEF1; DDEF2; DDEFL1; DGKI;
DGKZ; DP58; DYSFIP1; EHMT1; EHMT2; ESPN; FANK1; FEM1A;
FEM1B; GABPB2; GIT1; GIT2; GLS; GLS2; HACE1; HECTD1;
IBTK; ILK; INVS; KIDINS220; KRIT1; LOC348840; LOC554226; LRRK1;
MAIL; MGC26718; MGC29891; MIB1; MIB2; MPHOSPH8; MTPN; MYO16;
NFKB1; NFKB2; NFKBIA; NFKBIB; NFKBIE; NFKBIL1; NFKBIL2; NOTCH1;
NOTCH2; NOTCH3; NOTCH4; NRARP; NUDT12; OSBPL1A; OSTF1; PLA2G6;
POTE14; POTE15; POTE8; PPP1R12A; PPP1R12B; PPP1R12C; PPP1R13B; PPP1R13L;
PPP1R16A; PPP1R16B; PSMD10; RAI14; RFXANK; RIPK4; RNASEL; SHANK1;
SHANK2; SHANK3; SNCAIP; TA-NFKBH; TEX14; TNKS; TNKS2; TNNI3K; TP53BP2; TRP7; TRPA1; TRPC3; TRPC4; TRPC5; TRPC6; TRPC7; TRPV1; TRPV2; TRPV3; TRPV4; TRPV5; TRPV6; UACA; USH1G; ZDHHC13; ZDHHC17;

Vidi još
--------

* Ankirini

Spoljašnje veze
---------------

* Eukaryotic Linear Motif resource motif class LIG\_TNKBM
* MeSH *Ankyrin+repeat*
**Antropocentrizam** ( grčki: άνθρωπος: antropos - čovjek , ljudsko biće + κέντρον: kentron - centar ) je naziv ideologiju, odnosno općeniti stav da je čovjek superioran prirodi ili njen najvažniji i najvrijedniji dio. Antropocentristi vjeruju da je čovjek nije ravnopravan drugim stvorenjima, nego da ima pravo upravljati nad florom, faunom i općenito Zemljom. Antropocentrizam se kao stav osobito razvio među abrahamskim religijama, pa tako Stari zavjet opisuje kako je Jahve stvorio čovjeka da bude gospodar svim drugim bićima.

Koncept antropocentrizma je došao pod žestoku kritiku od ekologa, pogotovo poklonika duboke ekologije koji ga smatraju "sebičnim". 

Antropocentrizam u u svom užem, i rjeđem, značenju označava stav kakav se pojavljuje u djelima science fictiona koji špekuliraju o susretu čovječanstva sa vanzemaljskim stvorenjima i civilizacijama i pretpostavlja da će se u tim slučajevima čovječanstvo pokazati tehnički, moralni ili na neki drugi način superiornim.

Povezano
--------

* Ljudski ekcepcionalizam
* Specizam
* Transhumanizam
* Prava životinja
Ovo je članak o ličnosti iz grčke mitologije.  Za druga značenja, v. Asterion (razvrstavanje).  
**Asterion** (starogrčki: , doslovno = "zvezdani" ili "vladar zvezda") ili **Asterije** (Ἀστέριος) bio je, u grčkoj mitologiji, kralj ostrva Krita. sin Tektama, sina Dorovog, bio je muž Europin i očuh njene dece, koju je rodila Zevsu, koji je, pak, uzeo obličje bika da bi se približio Europi. Asterionovi su sinovi bili Minoj, mudri kritski kralj koji će kasnije postati sudija u podzemnom svetu, Radamant, koji će boraviti u vrtu Hesperida ili će takođe suditi u podzemlju, te Sarpedon, koji će na onom svetu isto postati sudija. Nakon Asterionove smrti kritski je presto pripao Minoju, koji se ubrzo posvađao sa svojom braćom i proterao ih iz kraljevstva. Kreta, kći Asterionova, možda je bila Minojeva supruga.

Prema Likofronu, Asterion živi u palati na planini Dikti i oženjen je devojkom koju su Kureti oteli i doveli na njegov dvor. Na istu povezanost s Kuretima na planini Dikti nailazi se i kod Nona, ali je Asterion tu ipak oženjen Europom.

Minotaurovo ime
---------------

U izvorima se spominje i drugi **Asterion** ili **Asterije**. Prema Karl Kerenyiju i drugim ispitivačima, ovaj Asterion, predstavljen na kritskim novčićima u vidu zvezde u središtu labirinta, bilo je zapravo drugo, možda izvorno ime Minotaurovo; kako kaže Pseudo-Apolodorova *Biblioteka*: "Pasifaja je rodila Asterija, koji je bio nazvan Minotaurom; imao je glavu bika, ali mu je telo bilo ljudsko; a Minos, po savetu nekih proročanstava, utamničio ga je u Labirintu".

Literatura
----------

* Schmitz, Leonhard (1867), „Harmonia (1)",  Smith, William, *Dictionary of Greek and Roman Biography and Mythology*, Boston
* Srejović, Dragoslav; Cermanović-Kuzmanović, Aleksandrina (1989). *Rečnik grčke i rimske mitologije*. Beograd: Srpska književna zadruga.
**Bartol I Frankopan** (umro pre 5. maja 1198.) je bio hrvatski knez iz porodice Frankopana.

Biografija
----------

Bartol je bio sin Dujma I, rodonačelnika Frankopana. Vladao je, nakon očeve smrti, zajedno sa bratom Vidom I ostrvom Krk. Vlast su braća primila 23. avgusta 1163. godine uz obavezu plaćanja godišnjeg tributa Mletačkoj republici. Tribut je iznosio 350 vizantijskih zlatnika. Godine 1181. Bartol pomaže Mlečanima da održe svoje posede u Dalmaciji koje napada ugarski kralj Bela III. Braća utvrđuju Krk u kome 1191. godine izgrađuju zamak sa sudnicom i tamnicom. Nakon Vidove smrti, Bartol nastavlja sam vladati Krkom kao mletački podanik. On je 1197. godine u sporu sa žiteljima Krka zbog neplaćanja dažbina koje su mu davali zapovednici mletačke vojske. Izaslanik dužda Enrika Dandola presudio je u korist Bartola osudivši oko 300 Krčana da nadoknade dažbine. Bartol je ubrzo umro. Ne zna se tačan datum njegove smrti. Svakako je 5. maja 1198. godine već bio mrtav kada se pominje njegov sin Vid II kao naslednik. Pored Vida II, Bartol je imao i sina Henrika koji se u izvorima pominje između 1198. i 1233. godine.

Izvori
------

* Hrvatski biografski leksikon, pdf
Statua u Madridu (J. Porcel, 1750–53).
**Alfonso I** (rjeđe *Alonso*), poznat i po nadimku **Katolik** (*el Católico*), bio je kralj Asturije od 739. do svoje smrti 757.

Bio je sin vojvode Pedra od Kantabrije te je u toj oblasti imao niz posjeda. Dio historičara vjeruje kako je mogao biti nasljedni poglavica Baska, ali za to nema pouzdanih dokaza. Oženio se za Ermesindu, kćer vizigotskog princa Pelagija (Pelayo), osnivača Kraljevine Asturije i pobjednika u bitci kod Covadonge kojim je zaustavljeno maursko osvajanje Iberijskog poluotoka. Na prijestolje je došao naslijedivši Pelagijevog sina i svog šurjaka Favilu nakon njegove smrti u lovu.

Dok ne postoje čvrsti dokazi da su se Pelagije ili Favila ikada nazivali i smatrali kraljevima, takvih nedoumica nema u slučaju Alfonsa. Nakon stupanja na prijestolje je započeo dugotrajni i iscrpljujući rat protiv Arapa. Godine 740. je od njih oslobodio Galiciju a godine 754. i León. Dopro je na jug sve do La Rioje. Međutim, gradsko stanovništvo tih područja je prebjeglo na sjever na njihovu teritoriju, te je umjesto toga stvorena svojevrsna ničija zemlja ili tampon zona koja je dijelila kršćanske od muslimanskih područja.

Ona je postala poznata kao *Pustinja Dueroa*, odnosno područje između rijeke Duero i Asturijskih planina. Alfonso ju je namjerno učinio takvom, smatrajući da će tako stvorena pustoš spriječiti bilo kakvu maursku invaziju. Njegov potez je imao dalekosežne posljedice po kasniju asturijsku, špansku i portugalsku historiju, a područje je ostalo nenastanjeno sljedećih stotinu godina (do događaja poznatog kao Repoblación).

Arapski pisci su vladare sjeverozapada Iberijskog poluotoka nazivali Beni-Alfons (potomci Alfonsa). Alfonsu se pripisuje osnivanje svetišta Naša gospa od Covadonge, kojim je slavio pobjedu svog tasta.

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi:**Favila** | **Kralj Asturije**739–757 | Slijedi:**Fruela I** |

***Alfonso I od Asturije*** na Wikimedijinoj ostavi
**Bartolomej Đurđević** (Mala Mlaka kraj Odre ?, oko 1506. – Rim ?, oko 1566.), hrvatski pisac, putopisac i leksikograf. Autor prvoga tiskanog hrvatsko-latinskog rječnika.

Životopis
---------

Rođen je u Maloj Mlaki kraj Zagreba.

On je prvi, ne samo Hrvat nego i Slaven, čiji su spisi bili poznati širom Europe. Njegovi su spisi imali velik utjecaj na vladare i poznate intelektualce onoga doba (Karlo V. papa Julije III. i na Luthera). On je ujedno tvorac i prvog rječnika u Hrvata (pola stoljeća stariji od čuvenog Vrančićeva rječnika iz 1595.).

Sudjelovao je u Mohačkoj bitci (1526.) i bio zarobljen, te se nalazi u Turskom sužanjstvu, gdje je 7 puta prodavan i 13 godina se nalazi u zarobljeništvu iz kojeg najzad bježi.
Ti su događaji ostavili veliki trag na njega što se jako očitovalo u njegovom spisateljstvu. 
Konstantno upozorava na tursku opasnost i potiče protuturski otpor svih naroda Europe (putuje Papi u Rim) 
Godine 1544. u Antwerpenu (Nizozemska) izdana je knjiga "De Aflikacione tam capitorum..." koja sadrži i mali Hrvatsko-Latinski rječnik na štokavskoj ikavici, i molitve "Oče Naš, Zdravo Marijo..."
Piše i djelo o običajima Turaka. Poznat je i pod imenom "Jeruzalemski hodočasnik".

Umro je u Rimu za posjeta Papi, kojeg je tražio da mu odobri vojnu protiv Turaka.

Izvori
------

1. ↑