recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Kralj Helü** (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ) od države Wu (pojednostavljeni kineski: ; tradicionalni kineski: ) (vladao 514 - 496. pne.), rodio se kao princ Guang Zung Fu (kineski: ). Vladao je tom drevnom kineskom državom pred kraj Period Proljeća i Jeseni.

Biografija
----------

Prince Guang je odlučio ubiti kralja Liaoa i sam preuzeti prijestolje. Za taj zadatak je Wu Zixu preporučio Zhuan Zhua. Nakon što je Zhuan Zhu godine 515. pne. izvršio tu misiju, Guang je preuzeo prijestolje te se postao kralj Helü. Potom je Wu Zixuu dao zadatak da sagradi "veliki grad," koji je postupno evoluirao u suvremeni Suzhou. 

Godine 506. pne. je Helü uz pomoć Wu Zixua i Sun-tzua, poznatog po *Umjetnosti ratovanja*, poduzeo niz pohoda protiv države Chu. Pobijedio je u pet bitaka, uključujući znamenitu bitku kod Baijua, te osvojio glavni grad Ying (kineski: ).

Godine 495. pne. ga naslijedio sin, kralj Fuchai od Wua.

V. također
----------

* Yao Li
* Pomorska historija Kine

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Kralj Liao od Wua**  |  **Kralj Wua** 515. pne. – 496. pne. | Slijedi: **Kralj Fuchai od Wua**  |
Giuseppe Saracco
**Giuseppe Saracco**, (Bistagno, Pijemont, 8. listopada 1821. — Bistagno, 19. siječnja 1907.), bio je talijanski pravnik i političar. 

Saracco, koji je bio pravnik, ulazi u politički život 1849. kao zastupnik u sardinijskoj narodnoj skupštini, u kojoj je bio pristaša Camilla di Cavoura. U ministarstvu Urbana Rattazzia imenovan je podsekretarom 1864. U senat ulazi 1865. gdje je smatran uvaženim članom kao i financijskim autoritetom. Obnašao je dužnost ministra javnih poslova u vladama Agostina Depretisa (1887.–1889.) i Francesca Crispia (1893.) Za predsjednika senata izabran je 1898. godine. 
Umjereno liberalno ministarstvo Saracco je formirao u lipnju 1900. u kom je bio ministar unutarnjih poslova, no smijenjen je već u veljači 1901. glede posljedica svoje politike u velikom lučkom štrajku u Genovi. Ponovo je bio predsjednik senata u periodu 1902.—1903. 

| * p
* r
* u
Premijeri Italije |
| --- |
| Kraljevina Italija | 
* Cavour
* Ricasoli
* Rattazzi
* Farini
* Minghetti
* La Marmora
* Ricasoli
* Rattazzi
* Menabrea
* Lanza
* Minghetti
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Cairoli
* Depretis
* Crispi
* Starabba
* Giolitti
* Crispi
* Starabba
* Pelloux
* Saracco
* Zanardelli
* Giolitti
* Tittoni
* Fortis
* Sonnino
* Giolitti
* Sonnino
* Luzzatti
* Giolitti
* Salandra
* Boselli
* Orlando
* Nitti
* Giolitti
* Bonomi
* Facta
* Mussolini
* Badoglio
* Bonomi
* Parri
* De Gasperi
 |
| Republika Italija | 

* De Gasperi
* Pella
* Fanfani
* Scelba
* Segni
* Zoli
* Fanfani
* Segni
* Tambroni
* Fanfani
* Leone
* Moro
* Leone
* Rumor
* Colombo
* Andreotti
* Rumor
* Moro
* Andreotti
* Cossiga
* Forlani
* Spadolini
* Fanfani
* Craxi
* Fanfani
* Goria
* De Mita
* Andreotti
* Amato
* Ciampi
* Berlusconi
* Dini
* Prodi
* D'Alema
* Amato
* Berlusconi
* Prodi
* Berlusconi
* Monti
* Letta
* Renzi
* Gentiloni
* Conte
* Draghi

 |
Manastir Ksenofont
**Manastir Ksenofont** (grč.  *Μονη Ξενοφωντος*) - je manastir na Svetoj gori, u hijerarhiji svetogorskih manastira na 16-om mestu. Smešten je u zapadnom delu Atonskog poluostrva. 

Manastir je u X veku osnovao Ksenofon grčki vlastelin po kome je manastir i dobio ime. Saborni hram manastira posvećen je Svetom Georgiju Pobedonoscu (sačuvane su dve zgrade - stari hram iz XVI veka i novi iz XIX veka). 

Među svetim moštima koje manastir čuva su delovi moštiju Svete Marije Antiohijske, Svete Modeste rimske, Jakova Persijana, velikomučenika Haralampija, velikomučenika Pantelejmona, Svete Petke i mnogi drugi.

Danas u manastiru živi oko 30 monaha. 

Biblioteka manastira čuva više od 300 originalnih rukopisa i 4.000 štampanih knjiga.

Spoljašnje veze
---------------

* Xenophontos Monastery (Athos)
* The Holy Monastery of Xenophontos
* Manastir Ksenofont na sajtu Ministartsva kulture Grčke Arhivirano 2007-05-09 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |
**Jevrejska obrambena liga** (engl. , akr. **JDL**) je jevrejska ultradesničarska vjersko-politička organizacija u Sjedinjenim Državama. Prema službenim stranicama JDL-a, organizacija ima svrhu "zaštititi Jevreje od antisemitizma svim potrebnim sredstvima" i "nedvosmisleno osuđuje terorizam", međutim, FBI je klasificira "ekstremističkom desničarskom grupom" i navodi da je sudjelovala u planiranju i počinjavanju terorističkih napada na američkom tlu. Južnjački pravni centar za siromašne (SPLC) također ju opisuje radikalnom organizacijom, a jevrejska Antidifamacijska liga (ADL) navodi da se članstvo JDL-a sastoji samo od "nasilnika i huligana" i da je Kahane "propovijedao radikalni oblik nacionalizma koji reflektira rasizam, nasilje i politički ekstremizam".

JDL je osnovana 1968. od strane rabina Meira Kahanea i popularnost je stekla zbog oštrih kritika protiv Sovjetskog Saveza, zbog čega je jedno vrijeme okupljala preko 15.000 članova. Organizirala je bombaške napade na arapsku i sovjetsku imovinu po Sjedinjenim Državama, odnosno napadala razne individualce pod optužbom da su "neprijatelji jevrejskog naroda", uključujući američko-palestinskog profesora Edwarda Saida. Članovi JDL-a bili su uključeni u brojne nasilne i ponekad smrtonosne napade u SAD-u i drugim državama, među kojima su ubojstvo Alexa Odeha (regionalni direktor ADC-a), masakr u Pećini patrijaraha 1994. (29 mrtvih), pokušaj ubojstva kongresmena Darrella Isse 2001. godine, itd. Američka organizacija MIPT, suradnik Ministarstva unutašnje sigurnosti (DHS), uključila je Jevrejsku obrambenu ligu na listu terorističkih organizacija.

Sjedište JDL-a nalazi se u New Yorku i Los Angelesu, a njene podružnice djeluju i po Kanadi, Ujedinjenom Kraljevstvu i Njemačkoj. Dosadašnji čelnici organizacije bili su Meir Kahane, Irv Rubin i Shelley Rubin.

Čelnici
-------

* Meir Kahane (1968–1985), rabin i učitelj, osuđivan zbog izrade ekspoziva, ubijen od strane američko-arapskog napadača
* Irv Rubin (1985–2002), počinio suicid u zatvoru prije suđenja za planiranje bombaškog napada na privatnu i državnu imovinu
* Shelley Rubin (2002–danas), udovica Irva Rubina

Izvori
------

1. 1 2 3  „Anti-Defamation League on JDL". Adl.org. Arhivirano iz originala na datum 2010-04-14. Pristupljeno 2016-07-16.
2. ↑  „Anti-Terrorism & Anti-Racism | Jewish Defense League". Jdl.org. 30. 7. 2009. Arhivirano iz originala na datum 2011-10-10. Pristupljeno 2016-07-16.
3. ↑  „FBI — Terrorism 2000/2001". Fbi.gov.
4. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2015-10-04. Pristupljeno 2016-07-16.
5. ↑
6. ↑  Bohn, Michael K. *The Achille Lauro Hijacking*. 2004, str. 176–7
7. ↑  Hewitt, Christopher (2002). *Understanding Terrorism in America: From the Klan to Al Qaeda*. Routledge. str. 35f. ISBN 0-415-27765-5.
8. ↑  Nasseph McCarus, Ernest. *The Development of Arab-American Identity*. 1994, str. 180–3
9. ↑  Kushner, Harvey W. *Encyclopedia of Terrorism*. 2003, str. 192–3
10. ↑  „MIPT Terrorism Knowledge Base". Arhivirano iz originala na datum 2009-09-21. Pristupljeno 2016-07-16.

Vanjske veze
------------

* (`en`) Službene stranice JDL-a
**Metropolitanski borough** (engleski: *Metropolitan borough* - službeno *Metropolitan district*) je tip lokalna uprave u 
Engleskoj - administrativna jedinica na koju su podjeljene Metropolitanske grofovije.

Historija i karakteristike
--------------------------

Metropolitanski borouzi formirani su 1974. nakon donošenja Zakona o lokalnoj upravi 1972. Oni su u engleskom pravu definirani kao metropolitanski distrikti. Jedina razlika je u tom što je svima njima status borougha dodjeljen kraljevskom poveljom, dok distrikti taj status nemaju. Metropolitanski borouzi su zapravo vrlo slični unitarnim jedinicama - administrativnim jedinicama nastalim nakon donošenja novog Zakona o lokalnoj upravi 1985. kad su ukinuta Vijeća Metropolitanskih grofovija. 

Ukupno postoji 36 metropolitanskih borougha koji zajedno pokrivaju 6 velikih urbanih područja po Metropolitanskim grofovijama; Greater Manchester, Merseyside, South Yorkshire, Tyne and Wear, West Midlands i West Yorkshire.

Metropolitanski borouzi odgovorni su za sve usluge na svom području, iako su po nekim konurbacijama pojedine usluge kao što su vatrogastvo, javna sigurnost i transport organiziraju zajedničkom suradnjom svih organa vlasti.

Izvori
------

1. 1 2  „Local government structure and elections" (engleski). Government UK. Pristupljeno 14. 11. 2016.

Vanjske veze
------------

* Local government structure and elections (`en`)
Koordinate: 41° 35′ 16" SGŠ, 22° 33′ 43" IGD

**Jargulica** (mak. *Јаргулица*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Jargulica je naselje u okviru opštine Radovište.

Prirodni uslovi
---------------

Jargulica je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Radovišta, naselje je udaljeno 13 kilometara južno.

Naselje Jargulica se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u središnjem delu Radoviškog polja, koje tvori Stara reka. Severno od sela uzdiže se planina Plačkovica. Nadmorska visina naselja je približno 330 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Jargulica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 818 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci. Do početka 20. veka polovinu stanovništva činili su Turci, koji su se spontano iselili u maticu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.radovis.gov.mk Zvanična stranica opštine Radovište

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Radovište |
| --- |
| **Radovište** • 
Ali Koč • 
Ali Lobasi •
Bučim •
Vojislavci •
Damjan •
Držani •
Durutlija •
Zlejovo •
Injevo •
Jargulica •
Kalauzlija •
Kaluđerica •
Karalobosi •
Karadžalar • 
Kodžalija •
Kozbunar •
Novo Selo •
Oraovica •
Papavnica •
Pogulevo •
Podareš •
Pokrajčevo •
Prnalija •
Rakliš •
Sariđol • 
Smiljanci •
Suldurci •
Supurge •
Topolnica •
Ćoselija •
Hudaverlija •
Češme Mahale •
Šajintaš •
Šipkovica •
Šturovo |  |
**Grantham** je grad od 43,720 stanovnika na istoku Engleske u Grofoviji Lincolnshire.

On je i administrativni centar Distrikta South Kesteven

Geografske karakteristike
-------------------------

  

Grantham leži na rijeci Witham, udaljen 37 km južno od administrativnog centra grofovije Lincolna i oko 35 km istočno od Nottinghama.

Historija
---------

Grantham je naselje saksonskog porijekla, koje se spominje u Domesday Booku 1066. Kraljevsku povelju o statusu grada dobio je 1463. Za srednjeg vijeka prosperirao je na trgovini vunom.

Tokom 19. vijeka izrastao je u važno čvorište na željezničkoj pruzi iz Londona za Škotsku.

Privreda
--------

Glavna industrija Granthama je mašinogradnja, naročito proizvodnja dizelskih motora i cestovnih valjaka.
Uz to se proizvode poljoprivredni alati i mašine.

Znamenitosti
------------

Najveća znamenitost Granthama je parohijska crkva sv.Wulframa, sa zvonikom visokim 86 metara, za koju se drži da je jedna od najljepših engleskih srednjovjekovnih crkava. 
Poznat je i po hotelu George iz 18. vijeka, kog je opisao Charles Dickens u svojoj noveli Nicholas Nickleby iz 1839.

Poznati sugrađani
-----------------

Fizičar, matematičar i astronom Isaac Newton i Margaret Thatcher, prva žena britanski premijer, proveli su svoje djetinstvo u Granthamu.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka Sankt Augustin, Njemačka

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „United Kingdom: Counties, Unitary Districts and Major Cities in England" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 05. 2017.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Grantham*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 05. 2017.
3. 1 2  „*South Kesteven*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 14. 05. 2017.
4. ↑  „*Visit Grantham*" (engleski). South Kesteven District Council. Arhivirano iz originala na datum 2017-05-02. Pristupljeno 14. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Grantham*** na Wikimedijinoj ostavi

* Visit Grantham Arhivirano 2017-05-02 na Wayback Machine-u (`en`)
**Market Harborough** je grad od 22,911 stanovnikau sredini Engleske u Grofoviji Leicestershire.

On je i administrativni centar Distrikta Harborough.

Geografske karakteristike
-------------------------

Market Harborough leži na rijeci Welland, udaljen 24.1 km južno od Leicestera i oko 27.4 km sjeverno od Northamptona.

Dio grada sjeverno od Wellanda, uključujući i historijski centar, leži u Grofoviji Leicestershire, dok dio grada južno od rijeke leži u Grofoviji Northamptonshire.

Historija
---------

Market Harborough je rastao zajedno sa svojim sajmom koji se održava od 1203. Taj sajam općeg tipa postao je naročito poznat po trgovini govedima.

Grad je očuvao puno od svog srednjovjekovnog izgleda, ima dosta kuća podignutih u fahverku.

Od historijskih građevina najpoznatija je zgrada gimnazije Roberta Smytha iz 1614. podignuta na drvenim pilononima iznad razine ulice.

Poznat je po tradicionalnom lovu na lisice.

Privreda
--------

Iako je prvenstveno trgovište poljoprivrednog kraja ima i nešto industrije koja proizvodi tekstil, gumu i manje mašine.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10  „*Market Harborough*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 18. 05. 2017.

Vanjske veze
------------

***Market Harborough*** na Wikimedijinoj ostavi

* Harborough District Council (`en`)
**Lazar Stefanović Laza** (Vreoci , 1885 — Beograd, 7. april 1950), drvodeljski radnik i društveno-politički radnik FNR Jugoslavije i NR Srbije.

Biografija
----------

Lazar Stefanović rođen je 1885. godine u Vreocima. Po zanimanju je bio drvodeljski radnik. Bio je istaknuti rukovodilac drvodeljskih radnika Srbije od 1906. do 1914. godine. Od 1903. godine je član Srpske socijaldemokratske stranke, a 1914. godine je izabran za člana Glavne partijske uprave SSDS-a.

Član Komunističke partije Jugoslavije bio je od njenog osnivanja, a na Vukovarskom kongresu u junu 1920. godine, izabran je u njen Centralni izvršni odbor. Na izborima za Ustavotvornu skupštinu izabran je za narodnog poslanika na komunističkoj izbornoj listi. Kao takav je uhapšen u avgustu 1921. godine i osuđen na dve godine zatvora. Po izlasku iz zatvora u jesen 1923. godine, ponovo se uključuje u partijski rad. U februaru 1924. godine izabran je u Centralni odbor Nezavisne radničke partije Jugoslavije (NRPJ), a iste godine i u Izvršni odbor Centralnog radničkog sindikalnog odbora Nezavisnih sindikata. Bio je delegat na Petom kongresu Kominterne 1924. godine u Moskvi. Na Četvrtom kongresu KPJ u novembru 1928. godine izabran je za člana Centralnog komiteta KPJ.

1929. godine emigrirao je u Sovjetski Savez, gde je bio član Svesavezne komunističke partije (boljševika) i sekretar Međunarodnog komiteta drvodeljskih radnika do 1936. godine. U Jugoslaviju se vratio 1944. godine. Bio je jedan od osnivača Jedinstvenih sindikata radnika i nameštenika Jugoslavije i njegov potpredsednik sve do smrti. Od 1949. godine bio je član Centralnog komiteta Komunističke partije Srbije.

Umro je 7. aprila 1950. godine u Beogradu i sahranjen je u Aleji narodnih heroja na Novom groblju.

Literatura
----------

* *Enciklopedija Jugoslavije* (knjiga osma), „Jugoslavenski leksikografski zavod", Zagreb, 1971. godina
**Mali rat** (španjolski: ***Guerra Chiquita***) je naziv za drugi od tri sukoba u procesu sticanja kubanske nezavisnosti od Španjolskog Imperija. Sukob je započeo 26. kolovoza 1879. godine, a zaključen je potpunim porazom pobunjenika u rujnu 1880. godine. Mali rat, koji je naziv dobio zbog kratkog trajanja, uslijedio je nakon Desetogodišnjeg rata (koji se naziva i Veliki rat), te se u određenom kontekstu može smatrati njegovim nastavkom, a prethodio je velikom Kubanskom ratu za nezavisnost, kojim je Kuba konačno stekla nezavisnost od Španjolske. 

Uzroci Malog rata bili su identični kao i oni Desetogodišnjeg; nakon javnog objavljivanja sporazuma iz Zanjóna, revolucionarni general Calixto García odlazi u New York, gdje organizira revolucionarni komitet. Tokom 1878. izdaje manifest protiv Španjolske, koji nailazi na veliko prihvaćanje, a čija je posljedica bila izbijanje rata 26. kolovoza 1879. godine. García, kao jedan od malobrojnih revolucionara koji nisu potpisali sporazum, predvodio je novi ustanak, međutim je bio jedini iskusni vođa istoga. Uz nedostatak oružja i municije, to je bio ključni problem pobunjenika. Uz njih, problem su predstavljale i nedostatak vanjske pomoći te iscrpljenost i demoraliziranost Kubanaca nakon Desetogodišnjeg rata. 

Većina pobunjenika na zapadu otoka brzo je uhapšena, a ostatak je bio prisiljen kapitulirati između 1879. i 1880. godine. Konačni i potpuni krah revolucionarnih snaga dogodio se u rujnu 1880. kada je sukob i okončan. Iako su Španjolci obećali reforme na Kubi, one nisu realizirane, što će ponovo potaknuti nezadovoljstvo naroda i dovesti do novog konflikta 15 godina kasnije.

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh85034570

 |
Jadranka Stojaković

Accéder aux informations sur cette image commentée ci-après.na manifestiaciji Dani Sarajeva 2011. godine

Opće informacije| Rođenje | 24. jul 1950.Sarajevo, NR BiH, FNRJ |
| Smrt | 3. maj 2016. (dob: 65) |
| Zanimanje | pjevačica, kantautorica |
| Muzički žanr | šlager, šansona |

uredi Konzultiraj dokumentaciju šablona

**Jadranka Stojaković** (Sarajevo, 24. jula 1950. – Banja Luka, 3. maja 2016.), jugoslovenska i bosanskohercegovačka kantautorica. Poznata po izvođenju zabavne muzike i brojnih urbanih šansona i šlagera intimnijeg muzičkog izražaja iz kasnih 1970-ih i 1980-ih. 

Rođena je 24. jula 1950 u Sarajevu, gdje je i počela sa svojom jedinstvenom muzičkom karijerom. Tokom kasnih 1970-ih počela se baviti obradom bosanskih sevdalinki, starih gradskih ljubavnih pjesama, kao i obradom poezije srpske pjesnikinje Desanke Maksimović u novom muzičkom aranžmanu. Radila i primijenjenu muziku za televiziju (Dječije emisije Televizije Sarajevo), te napisala uvodnu temu 14. Zimskih olimpijskih igara u Sarajevu 1984. godine. Od 1988. je živjela u Japanu.

Festivali
---------

Nastupala je od ranih 1970ih na brojnim domaćim festivalima zabavne muzike u Sarajevu (Vaš šlager sezone), Opatiji, Zagrebu i Beogradu.

Uspjesi
-------

Najpoznatije njene šansone su: "Sve smo mogli mi", "Ima neka tajna veza", "Muzika je svirala", "Čarobnjaci", "Tijesno doba", "Na drumovima Srema", "Vjerujem", "Nedovršeni valceri", "Što te nema".

Diskografija
------------

1. *Svitanje* LP 8018, 18.06.1981. Diskoton Sarajevo
2. *Da odmoriš malo dušu*, LP 8052, 1982. Diskoton Sarajevo
3. *Sve te više volim*, LP 3149, 1985. Sarajevo disk
4. *Vjerujem*, LP 2122677 03.02.1987. PGP RTB

Vanjske veze
------------

***Jadranka Stojaković*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.jadranka.jp Arhivirano 2018-12-22 na Wayback Machine-u (`en`)
* Intervju sa Jadrankom Stojaković u beogradskoj Politici

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 80636118
* LCCN: no2012094207
* ISNI: 0000 0000 5651 7798
* GND: 136260373
* MusicBrainz: 90d3476f-8247-43a0-a219-cf6e5a0287ec
* NDL: 01178369

 |
**Lazar Đ. Dokić** (Beograd, 27. septembar 1845. – Opatija, 1/13. decembar 1893) je bio srpski lekar i političar, predsednik vlade 1893. godine.

Biografija
----------

Osnovnu školu i gimnaziju završio je u Beogradu. Studirao je medicinu u Beču i Pragu. Radio je kao okružni lekar u Užicu petnaest godina, a u ratu sa Turskom 1877/88. bio je vojni lekar šumadijskog korpusa.

Postavljen je za profesora anatomije, fiziologije i zoologije na Velikoj školi u Beogradu 1878. godine. Postaje vaspitač osmogodišnjeg prestolonaslednika Aleksandra Obrenovića 1883. godine.

Član je Radikalne stranke i pripada njenom umerenijem krilu. 1888. postaje član Državnog saveta, a zatim i njegov predsednik.

Kada maloletni Aleksandar rešava pat poziciju između liberala i radikala posle izbora februara 1893. godine državnim udarom, Lazar Dokić postaje predsednik vlade 1. aprila. Nastaje kratkotrajna idila između radikala i Aleksandra, a Dokić umire 1. decembra od gangrene pluća izazvane preteranim pušenjem.

Pisao je radove iz opšte biologije i zoologije i o životinjskim vrstama u Srbiji.

Njegovi sinovi su armijski general Đuro L. Dokić (Užice 21. decembar 1873 - Beograd, 17. jun 1946) i konjički brigadni general Ivan L. Dokić (Beograd, 5. mart 1882 - Teslić, 8. avgust 1938).

Vidi još
--------

* Prva vlada Lazara Dokića
* Druga vlada Lazara Dokića

Literatura
----------

* Stokes, Gale (1990). *Politics as Development: The Emergence of Political Parties in Nineteenth Century Serbia*. Duke University Press.

Spoljašnje veze
---------------

* Biografija na sajtu SANU Arhivirano 2016-03-05 na Wayback Machine-u

| * p
* r
* u
Predsednici Vlade Kraljevine Srbije |
| --- |
| PredsedniciMinistarstva | 
* Milan Piroćanac
* Nikola Hristić
* Milutin Garašanin
* Jovan Ristić
* Sava Grujić
* Nikola Hristić
* Kosta Protić
* Sava Grujić
* Nikola Pašić
* Jovan Avakumović
* Lazar Dokić
* Sava Grujić
* Đorđe Simić
* Svetomir Nikolajević
* Nikola Hristić
* Stojan Novaković
* Đorđe Simić
* Vladan Đorđević
* Aleksa Jovanović
* Mihailo Vujić
* Petar Velimirović
* Dimitrije Cincar-Marković

 | Flag of Kraljevina Srbija |
| PredsedniciMinistarskogsaveta | 
* Jovan Avakumović
* Sava Grujić
* Nikola Pašić
* Ljubomir Stojanović
* Sava Grujić
* Nikola Pašić
* Petar Velimirović
* Stojan Novaković
* Nikola Pašić
* Milovan Milovanović
* Marko Trifković
* Nikola Pašić

 |
**Partija libanonskih falangi** (arapski: حزب الكتائب اللبنانية‎ *Ḥizb al-Katā'ib al-Lubnānīya*, poznata i po skraćenom nazivu **Falanga** (arapski: الكتائب‎ *al-Katā'ib*) je desničarska politička stranka u Libanonu, koja, iako nominalno sekularna, pretežno okuplja libanonske maronite.

Osnovana je 1936. godine, pri čemu je njen osnivač Pierre Gemayel, sudionik na berlinskoj Olimpijadi veliki dio inspiracije pronašao u nacizmu, odnosno fašizmu. Prvih godina se tradicionalno protivila kako francuskoj vlasti, tako i panarapskoj idelogiji, da bi nakon sticanja nezavisnosti bila jedna od nekoliko stranaka koja je okupljala libanonsku kršćansku, tada većinsku, zajednicu. Kataeb je igrao važnu ulogu u vrijeme pred i tokom građanskog rata, najviše zahvaljujući paravojnim formacijama Kataebove regulatorne snage; njen sukob s militantima PLO-a je doveo do rata.

Nakon završetka rata je postepeno marginalizirana, da bi ponovno postala faktor u libanonskoj politici početkom 21. vijeka.

Vanjske veze
------------

***Kataeb*** na Wikimedijinoj ostavi

* Official website of the Kataeb party
* Official website of The Lebanese Phalanges – Kataeb

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 147120573
* LCCN: n50073532
* GND: 5506103-5
* SUDOC: 028171659

 |
**Jadarit** je bijeli, praškasti, neradioaktivni monoklinski mineral, čija je hemijska formula *natrijum litijum bor silikat hidroksid*: LiNaSiB3O7(OH) ili Na2OLi2O(SiO2)2(B2O3)3H2O. Otkriven je u novembru 2006. godine, u bušotinama u Jadarskoj dolini (ćirilica: Јадар) u Srbiji, po kojoj je i nazvan. Potvrđen je kao novi mineral nakon što su naučnici Muzeja prirodne historije u Londonu i Nacionalno istraživačko vijeće Kanade proveli testove na njemu. Geolozi istraživači iz kompanije Rio Tinto Exploration otkrili su mineral kao male nodule unutar bušotine, te, nakon što nisu mogli odrediti njegovo ime sa spiska pozatih minerala od doktora Chrisa Stanleya, sa Muzeja prirodne historije, koji ga je kasnije upisao kao jedinstvenog u mineralogiji.

Jadarit u fikciji
-----------------

Jadaritova hemijska formula je vrlo bliska sa formulom izmišljenom za fiktivnu supstancu kriptonit u filmu *Superman Returns* iz 2006. godine. Ova slučajnost je privukla pažnju masovih medija, te je ovo otkriće prikazano na mnogim TV stanicama, uključujući ABC,
BBC,
CNN, 
Washington Post,
i Yahoo. 

Novi mineral, za razliku fiktivnog materijala u filmu, ne sadrži fluor, ne emituje elektromagnetno zračenje, te je bijeli, a ne zelene boje (iako, u Superman stripovima, postoji vrsta kriptonita bijele boje). U svim drugim aspektima, hemijske osobine se poklapaju sa stijenom kriptonita u filmu. Jadarit ima fluorescenciju u varijanti rozo-narandžaste boje kada se stavi pod ultraljubičasto zračenje.

Upotreba jadarita
-----------------

Prema doktoru Stanleyu, jadarit bi imao neku komercijalnu vrijednost ako bi se pronašle dovoljne količine ovog minerala. Jadarit sadrži bor i litijum, dva elementa sa mnogo upotreba. Procesirani radioaktivni otpad se zatvara u kapsulu od borosilikatnog stakla, dok se litijum koristi kod pravljenja litijum-ion baterija.

Povezano
--------

* Elbait
* Kriptonit
* Kripton

Vanjske veze
------------

* Photos of Jadarite displayed at Belgrade's Natural Sciences Museum Arhivirano 2007-09-27 na Wayback Machine-u, 13-May-2007

| * p
* r
* u
Jedinjenja litijuma |
| --- |
| Neorganska | LiAlH4 **•**  LiAlO2 **•**  LiBF4 **•**  LiBH4 **•**  LiBO2 **•**  LiB3O5 **•**  LiBr **•**  LiCl **•**  LiClO **•**  LiClO3 **•**  LiClO4 **•**  LiCoO2 **•**  LiF **•**  LiH **•**  LiI **•**  LiNH2 **•**  LiNO3 **•**  LiOH **•**  LiO2 **•**  LiPF6 **•**  LiTaO3 **•**  Li2B4O7 **•**  Li2CO3 **•**  Li2C2 **•**  Li2MoO4 **•**  Li2O **•**  Li2O2 **•**  Li2S **•**  Li2SO4 **•**  Li3N |
| Organska | acetat **•**  citrat **•**  diizopropilamid **•**  orotat **•**  sukcinat **•**  organolitijumi |
| Minerali | Ambligonit **•**  Elbait **•**  Eukriptit **•**  Jadarit **•**  Lepidolit **•**  Litiofilit **•**  Petalit **•**  Pezotait **•**  Saliotit **•**  Spodumen **•**  Sugilit **•**  Tourmalin **•**  Zabuielit **•**  Zinvaldit |
**Goran Svilanović** (rođen 22.10.1963. u Gnjilanu) je srpski političar, trenutno na funkciji generalnog sekretara Saveta za regionalnu saradnju, sa sedištem u Sarajevu, nakon što su ga na taj položaj imenovali ministri inostranih poslova zemalja članica Procesa saradnje u jugoistočnoj Evropi (SEECP). 

Goran Svilanović ima doktorat sa Univerziteta Union u Beogradu. Diplomirao je i magistrirao na Pravnom fakultetu na Univerzitetu u Beogradu. Učio je na Institutu za ljudska prava u Strazburu i radio je u Sasakava fondaciji 1990. Takođe je studirao na pravnom fakultetu u Saarbrücken i na Evropskom Univerzitetu Mira u Austriji. Svilanović je izbačen sa Beogradskog Univerziteta gde je radio kao asistent kada je javno napao kontraverzi Zakon o univerzitetima 1998. godine. Takođe je radio za nekoliko organizacija za ljudska prava u Srbiji.

Postao je potpredsednik Građanskog saveza Srbije (GSS) 1998. godine, a njen predsednik naredne godine. Stranka nikada nije imala široku podršku, ali je kao deo Demokratske opozicije Srbije učestvovala u Vladi od 2000. godine. Bio je ministar spoljnih poslova Srbije i Crne Gore od 2000. do 2004. godine.

Na srpskim parlamentarnim izborima decembra 2003. GSS se kandidovala na listi Demokratske stranke. Dobili su 12,6% glasova i Svilanović je poslanik od januara 2004. Decembra 2004. godine je zbog obaveza u Paktu za stabilnost napustio mesto predsednika stranke, ali je ostao član Glavnog odbora.

Od kraja 2004. do kraja 2007. godine Svilanović je bio predsednik Radnog stola I (demokratizacija i ljudska prava) Pakta za stabilnost jugoistočne Evrope.

Od 2008. do 2012. obavljao je dužnosti koordinatora ekonomskih i ekoloških aktivnosti OEBS-a.

  


***Goran Svilanović*** na Wikimedijinoj ostavi
**Maremma** je ime za kraj u Italiji duž Ligurskog i Tirenskog mora, koji obuhvaća dio jugozapadne Toskane (Maremma Livornese i Maremma Grossetana / provincije; Livorno i Grosseto), i dio sjevernog Lazia (provincije; Viterbo i Rim).

Geografske karakteristike
-------------------------

*Maremma* se prostire na površini od oko 5000 km², praktički sve do nedavno to je bio močvarni kraj, jer zbog konfiguracije tla vode nisu mogle otjecati u more zbog barijera uz obalu.  Ona je većinom aluvijalna ravnica, iako ima i viših dijelova vulkanska planina Amiata i masiv Colline Metallifere (Metalna brda). Pravi centar toga kraja je Provincija Grosseto sa kotlinom rijeke Ombrone. 

Klima *Maremme* je mediteranska, osim u višim dijelovima. Zime su blage (prosječna januarska temperatura u Grossetu je oko 6 ° C), a ljeta vrlo topla (jul 26 ° C) i suha. Prosječna godišnja količina oborina je oko 600 mm. *Maremma* je uglavnom poljoprivredni kraj u kom se uzgajaju žitarice, voće, masline i grožđe. Ali ima i rudnog blaga (pirit, željezo, živa, antimon). Danas se razvio turizam koji je znatno promijenio ekonomiju, naročito u obalnom pojasu, koja se nekad oslanjala na ribarstvo. Veći urbani centri su pored Grosseta; Piombino, Follonica, Castiglione, Punta Ala i Marina di Grosseto (turistička naselja uz obalu), i Orbetello, Roccastrada, Capalbio u unutrašnjosti. Preko *Maremme* prolazi željeznička pruga Pisa - Rim i trasa antičke ceste Via Aurelia.

Historija
---------

*Maremma* je svoj procvat imala za antike, u vrijeme prosperitetnih etrurskih gradova; Populonia, Vetulonia, Cosa, Talamone, Rusellae, Tarquinia, Tuscania, čiji ostatci danas privlače brojne posjetitelje. *Maremma* je nakon tog zlatnog peioda bila pust močvarni kraj poznat po malariji. Od novog vijeka poduzimale su se mjere da se taj kraj ozdravi, nešto su pokušali još Veliki vojvode Toskane. Tek mjere poduzete nakon 1900. uspjele su donijeti željena poboljšanja, inenzivnom melioracijom, pa je malarija iskorjenjena, te su se ljudi počeli naseljavati u taj kraj i ponovno obrađivati zemlju. Prije je bilo prosječno samo do 10 stanovnika na km², ali od kako 1951. djeluje državna *Organizacija za kolonizaciju Maremme*, stanje se znatno popravilo.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „*Maremma*" (talijanski). Treccani encyclopedia Italiana. Pristupljeno 24. 08. 2013.

Vanjske veze
------------

* *Maremma* na portalu Trecani enciclopedia Italiana (`it`)
**Hornindalsvatnet** je najdublje jezero u Norveškoj, a ujedno i najdublje jezero u Europi sa službenom dubinom od 514 metara. Kako se površina jezera nalazi na nadmorskoj visini od 53 metra, to znači da se dno jezera nalazi na 461 metar ispod površine mora. Na istočnoj strani jezera nalazi se selo Grodås (općina Hornindal), a na zapadnoj strani jezera nalazi se selo Mogrenda (općina Eid). Autoput E39 prolazi pokraj sela Mogrenda. 

Kada je 1990-tih norveška telekomunikacijska tvrtka *Telenor* postavljala kabele od optičkih vlakana, izmjerili su dubinu jezera od 612 metara. To znači da je službena dubina jezera od 514 metara vjerovatno i veća. Obujam vode u jezeru je 12,1 km3, a površina jezera je 51 km2, po čemu jezero Hornindalsvatnet je 19-to po veličini jezero u Norveškoj. Jezero se nalazi u norveškom okrugu Sogn og Fjordane. Prastaru granitnu podlogu Norveške erodirali su ledenjaci ledenoga doba i oblikovali visoke planine i duboke doline, tako da ima više od 160 000 jezera, a najveće je jezero Mjøsa na jugoistoku.

Jezero Hornindalsvatnet je poznato i po maratonu, koji se održava u srpnju svake godine.

Izvori
------

1. ↑   Seppälä Matti: "The Physical Geography of Fennoscandia" University Press, 2005.
2. ↑   Arhivirano 2010-08-18 na Wayback Machine-u "Hornindalsvatnet Maraton", language=Norwegian, 2010.
*Za istoimenu Germanikovu kćer, v. Drusilla (sestra Kaligule).*
**Julija Druzila** (klasični latinski: IVLIA•DRVSILLA) (39-41) bila je kćer jedinica rimskog cara Gaja (Kaligula) i njegove četvrte supruge Milonije Cezonije.

Druzila se rodila nedugo nakon što je Kaligula oženio Cezoniju, a neki izvori navode na isti dan. Svetonije, pak, tvrdi da je kao dijete pokušavala napasti drugu djecu i iskopati im oči, a što je oduševilo Kaligulu, koji je to shvatio dokaz da je uistinu njegova kćer. Oduševljen sa svojom kćerkom, car je cijelom carstvu povećao poreze kako bi je "nahranio" i "obukao".

Kada je 24. januara 41. Kaligula ubijen, Kasijevi pretorijanci su u palači pronašli i ubili Cezoniju i Druzilu. Prema predaji, Druzila je ubijena tako što joj je glava razbijena o zid, i to nakon što je ugrizla pretorijanca koji je uzeo za ruke.

Preci
-----

| Julija Druzila (kćer Kaligule) - preci |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 16. Tiberius Claudius Nero |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 8. Nero Claudius Drusus |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 17. Livia Drusilla |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 4. Germanicus |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 18. Marko Antonije |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 9. Antonia Minor |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 19. Octavia Minor |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 2. Kaligula |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 20. Lucius Vipsanius Agrippa |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 10. Marcus Vipsanius Agrippa |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 5. Agripina Starija |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 22. Augustus |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 11. Julija Starija |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 23. Scribonia |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 1. **Julija Druzila** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 3. Milonia Caesonia |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 7. Vistilia |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|

 |

Napomene
--------

1. ↑  E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), *Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III* (**PIR**), Berlin, 1933 - I 665
Za za ostale Rimljanke po imenu Julia Caesaris, v. Julia Caesaris.
**Julija Mlađa** (19. pne. - cca. 29. n.e.) (klasični latinski: IVLIA•MINOR), također poznata kao **Julila** (Jullila) ili "Mala Julija", odnosno **Vipsania Julia Agrippina** ili **Julia Caesaris Minor** bila je rimska plemkinja iz Julijevsko-Klaudijevske dinastije, poznata kao unuka cara Augusta.

Rodila se kao kćer Marka Vipsanija Agripe i Augustove kćeri Julije Starije. Nakon Agripinine smrti ju je August zajedno sa suprugom Livija|Livijom odgojio u carskoj palači. Oko godine 6. pne. se udala za Lucija Emilija Paula. Njemu je rodila kćer Emiliju Lepidu i sina Marka Emilija Lepida.

Godine 8. je zbog preljuba sa senatorom Decijem Junijem Silanom prognana na otok Trimerus. Odatle se vratila za Tiberijeve vlasti.

Preci
-----

| Julija Mlađa - preci |
| --- |
| 

|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 4. Lucius Vipsanius Agrippa |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 2. Marcus Vipsanius Agrippa |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|   | 1. **Julija Mlađa** |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 24. Gaius Octavius |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 12. Gaius Octavius |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 6. Caesar Augustus |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 26. Marcus Atius |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 13. Atia Balba Caesonia |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|   | 27. Julia Caesaris |
|   |
|   |   |   |   |   |
|
|   | 3. Julija Starija |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 14. Lucius Scribonius Libo |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 7. Scribonia |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|
|   | 15. Sentia |   |
|   |
|   |   |   |   |   |   |   |   |
|
|
|
|
|

 |

Napomene
--------

1. ↑  E. Groag, A. Stein, L. Petersen - e.a. (edd.), *Prosopographia Imperii Romani saeculi I, II et III* (**PIR**), Berlin, 1933 - I 635

Eksterni linkovi
----------------

* Postava Arheološkog muzeja Univerziteta u Insbrucku sadrži statuu za koju se pretpostavlja da prikazuje lik Vipsanije Julije: Inv. Nr. I/506 – Image at the university's website.
lokacija L'Anse-aux-Meadows na Newfoundlandu
L'Anse aux Meadows, rekonstrukcija kuće sa travnatim krovom.jpg
**L'Anse aux Meadows** (lokalno izgovarano Lancy Meadows) je najstarija poznata europska kolonija u Novom Svijetu.

Naseobina se nalazi na obali sjeverozapadnog Newfoundlanda, a osnovao ju je oko 1000. godine islandski viking Leifur Eiríksson (hrv. Leif Eriksson), sin Erika Crvenog, stigavši prvo do Baffinovog otoka.

Etimologija
-----------

Ime *L'Anse aux Meadows* se prvi puta pojavljuje na karti iz 1862. kao *Anse à la Medée*, po brodu koji se zvao *Medée*. Naziv su tijekom 19. i 20. stoljeća ribari francuskog govornog područja preimenovali u *L'Anse aux Méduses* (hrv. mali zaljev meduza). Današnji naziv utjecajem engleskog jezika je riječ *Méduses* krivo interpretirao kao *Meadows* što je možda razlog prostranog okolnog krajolika sa livadama.

Pronalazak i značenje
---------------------

Prvi dan ljeta u L'Anse aux MeadowsGodine 1960. norveški istraživač Helge Ingstad je pronašao lokalitet. Arheolozi su znali da se radi o vikinškom naselju po pronađenim artefaktima i strukturalnom sličnošću sa naseobinama na Grenlandu i Islandu. 

Norveški tim stručnjaka je provodio niz iskapanja od 1961. do 1968. u sklopu istraživanja vikinškog Vínlanda. Kasnije je iskapanja nastavio *Parks Canada* i to od 1973. do 1977.

L'Anse aux Meadows je jedino znano vikinško naselje u Sjevernoj Americi, izuzevši Grenland i predstavlja najdaljieuropski istraživački pohod i naseljavanje Novog Svijeta gotovo 500 godina prije Kristofora Kolumba.

Naseobina je imenovana UNESCO-vim spomenikom svjetske baštine 1978. godine.

Povijest
--------

putovanje Leifura EiríkssonaKako se spominje u Sagi o Grenlanđanima, moreplovci na trgovačkom brodu koje je predvodio Bjarni Herjólfsson otpuhani sa kursa na putu za Grenland su oko 985. godine prvi primjetili novu zemlju na zapadu. 

Petnaest godina kasnije, Leifur Eiríksson je krenuo iz mjesta Brattahlíð na Grenlandu kojeg je osnovao njegov otac Erik Crveni, te prvo doplovio do Hellulanda, zatim Marklanda da bi konačno došao do *Vínlanda* prezimivši u naselju nazvanom *Straumfiord*, nedaleko od današnjeg L'Anse aux Meadows. 

U godinama koje su slijedile , njegova obitelj zajedno sa drugim kolonistima je posjećivala mjesto i plovila sve do *New Brunswicka*. No sukobi sa starosjediocima su ih prisilili da se povuku sa tog područja, te su se oni naposlijetku vratili na Grenland unutar jednog desetljeća.

V. također
----------

* Nordijska kolonizacija Amerike

Izvori
------

1. ↑  Sarah Kaplan (1. 4. 2016). „An ancient site spotted from space could rewrite the history of Vikings in North America". Washington Post.
**Jezero Maracaibo** (španjolski: *Lago de Maracaibo*) je veliko jezero na sjeverozapadu Venecuele. U neku ruku ono je zaljev jer je na sjeveru preko tjesnaca Tablazo povezana s Venezuelanskim zaljevom i Karipskim morem.

Hidrografija
------------

Jezero Maracaibo je najveće prirodno jezero u Južnoj Americi, koje pokriva površinu od oko 13.300 km². Jezero se proteže prema jugu nekih 210 km od Venezuelanskog zaljeve, do najveće širine od 121 km. U jezero uviru brojne rijeke od kojih je najznačajnija Catatumbo, žila kucavica za proizvode iz unutrašnjosti i kolumbijsko-venecuelanske visoravni.

Vode jezera su u južnom dijelu slatke, ali su na sjeveru bočate (slane) zbog jačeg utjecaja plime. Jezero je prilično plitko, osim na jugu, gdje je okruženo močvarnim nizinama. Dugi niz godina pličina na ušću jezera u more, široka nekih 26 km, ograničavala je plovidbu brodova s gazom većim od četiri metra. Nakon intenzivnog jaružanja dna jezera koje je počelo od 1930-ih povećana je dubina na 8 m, nakon tog je 1957. taj kanal učvršćen 3 km dugim kamenim lukobranom, a njegova dubina povećana na 11 m, tako da danas u jezero mogu uploviti i veliki prekooceanski brodovi i tankeri.

Most General Rafael Urdaneta, preko tjesnaca kod grada Maracaibo
Bazen Jezera Maracaiba je jedno od najbogatijih područja na svijetu po količinima nafte i prirodnog plina. Prve bušotine na jezeru izbušene su još 1917. godine, a danas se eksploatacijsko polje prostire duž pojasa od 105 km na istočnoj obali, koja se širi do 32 km u vode jezera. Tako da je površina jezera izbrazdana cjevovodima, koji transportiraju naftu u rezervare na kopnu. 

Bazen Jezera Maracaiba daje oko dvije trećine od ukupne venecuelanske naftne proizvodnje. Ekspoataciju nafte pokrenule su velike američke, britanske i holandske kompanije, ali je 1975. eksploatacija nafte nacionalizirana.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6   „*Lake Maracaibo*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 23. 9. 2012.

Vanjske veze
------------

***Maracaibo (jezero)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Lake Maracaibo* na portalu Encyclopædia Britannica (`en`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 235904523
* LCCN: sh85080889
* GND: 4037437-3
* NKC: ge831945

 |
**Kőszeg** čita se *Keseg* (hrvatski: *Kiseg*, njemački: *Güns*) je grad na sjeverozapadu Mađarske od 11,702 stanovnika, koji administrativno podpada pod Županiju Vas.

Geografske karakteristike
-------------------------

Kőszeg leži duž riječice Gyöngyös udaljen svega 2 km od austrijske granice i
18 km sjeverozapadno od administrativnog centra Szombathelya.

Historija
---------

Kőszeg je status slobodnog kraljevskog grada.dobio još 1328.
Za Austrijsko-turskih ratova tokom 16. vijeka zamak Kőszeg postao je od ključne važnosti.

Nju je sa malom posadom uspio odbraniti u augustu 1532. hrvatski kapetan Nikola Jurišić 
(mađarski: Miklós Jurisics) iako je na grad napadalo 80.000 Osmanlija.

Nakon turskih ratova Kőszeg je kao i njegov zamak od 1695 postao feud porodice Esterházy i to je ostao sve do 1931.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Njemačka, Vaihingen an der Enz
* Austrija, Mödling
* Hrvatska, Senj
* Slovačka, Senjec
* Slovačka, Njitranske Hrnčjarovce
* Italija, Fiume Veneto

Pored toga Kőszeg je od 2004. i član organizacije **Douzelage** pa je zbratimljen sa još 26 evropska grada.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „Hungary: Vas" (engleski). City population. Pristupljeno 01. 06. 2016.

Vanjske veze
------------

***Kőszeg*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Službene stranice Kőszega* (`hu`)

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Minotaur, kopija starije skulpture, 1664.
**Minotaur** (grč. **Μινόταυρος**, *Minótauros* = minojski (kretski) bik) u grčkoj mitologiji mitološko je biće koje je polubik i polučovjek. Bik je još znan kao **Asterius** ili **Asterion** ("zvjezdani"), ime koje je dijelio s Minosovim očuhom.

Mitologija
----------

### Rođenje

Prije nego što je postao kralj, Minos je od boga Posejdona zatražio znak da će on, a ne njegov brat doći na prijestolje. Posejdon se složio te je poslao bijelog bika, ali pod uvjetom da ga Minos njemu žrtvuje. Prekrasan je bik izašao iz mora, a Minosu je bio tako lijep da je radije žrtvovao drugoga bika, misleći da Posejdon neće primijetiti. Posejdon se razbjesnio te je učinio da se Minosova žena, Pasifaja, ludo zaljubi u bika.

Pasifaja je otišla Dedalu da joj pomogne, a on je smislio kako će utažiti njezinu strast. Napravio je drvenu kravu, a Pasifaja je ušla u nju i skrila se, a bik ju je oplodio. Tako je Pasifaja začela i rodila polubika i polučovjeka - Minotaura. Pasifaja ga je odgajala u dok je bio dijete, ali kako je rastao, tako je postao bjesniji. Delfijska je proročica rekla Dedalu da sagradi labirint u kojem bi držao Minotaura. To je i učinio, a lavirint je bio ispod Minosove palače u Knossosu.

### Tezej i Minotaur

Tezej i Minotaur, atička amfora, 6. stoljeće pne.
Androgeja, Minosov sin, ubili su Atenjani, ljubomorni na njegove pobjede na Panatenskom festivalu, Egejovim igrama, gdje je svaki put pobijedio. Druga inačica mita govori da ga je ubio kretski bik na Maratonu, na Egejovu zapovijed. Da bi osvetio sinovu smrt, Minos je zaratio s Atenom. Zahtijevao je da se sedam atenskih djevojaka i mladića (izabranih izvlačenjem slamki) žrtvuje Minotauru svakih devet godina (ili prema nekim izvorima svake godine; prema kretskoj astronomiji, pun je Mjesec bio u ekvinociju svakih osam godina).

Tezej, Minotaur i Atena, 5. stoljeće pne.
Kad se treće žrtvovanje bližilo, Tezej se dobrovoljno javio da će ubiti čudovište. Obećao je svome ocu Egeju da će postaviti bijela jedra ako pohod bude uspješan.

Arijadna, Minosova kći, zaljubila se u Tezeja i pomogla mu da izađe iz Labirinta davši mu klupko vune kojim je slijedio vlastiti trag. Tezej je ubio Minotaura magičnim mačem koji mu je dala Arijadna te je pustio ostale Atenjane iz labirinta. No, Tezej je zaboravio promijeniti crna jedra tugovanja na brodu s bijelima, te je njegov otac Egej, shrvan počinio samoubojstvo. Naime, danima je gledao na pučinu, i kad je vidio crna jedna, od tuge se bacio u more koje je po njemu nazvano Egejsko more.

Minos je bio ljut što je Tezej uspio pobjeći te je zatvorio Dedala i njegova sina Ikara u labirint ili, prema nekim izvorima, u toranj. Uspjeli su pobjeći tako da su napravili krila. No, Ikar je letio previsoko te se vosak na krilima otopio, a on je pao u more.

Eksterni linkovi
----------------

***Minotaur*** na Wikimedijinoj ostavi

* Minotaur u klasičnoj literaturi i umjetnosti (`en`)
* Minotaur u grčkoj mitologiji (`en`)
**Hvason-6** (ili Hwasong-6) je sjevernokorejska balistička raketa kratkog dometa (SRBM), odnosno taktički balistički projektil. Projektil je derivat sovjetskog R-17 Elbrusa. Hvason-6 nosi NATO-ov kodni naziv **Scud**.

Razvoj
------

Sjeverna Koreja je 1988. započela s razvojem naprednijeg projektila od tada postojećeg Hvason-5. S relativno manjim izmjenama, 1989. proizveden je Hvason-6 (*Scud Mod. C* ili *Scud-C*). Prvi puta je testiran u junu 1990. godine. Nije poznato je li projektil ušao u punu proizvodnju iste godine ili 1991. Novi Hvason-6 počeo je istiskivati iz uporabe projektil Rodong 1.

Dizajn
------

Prijašnji projektil Hvason-5 imao je domet od 330 km. Novom modelu 6, domet je udvostručen te iznosi 700 km. I količina novog projektila u sjevernokorejskom vojnom inventaru, govori koliko je novi projektil dominantniji u odnosu na prethodni. Tako danas Sjevernokorejska narodna armija ima 180 komada Hvason-5, te između 300 i 600 projektila Hvason-6.

Hvason-6 ima poboljšani sustav navođenja te može prenositi bojevu glavu max. težine od 800 kg. Dimenzije projektila identične su onima od Hvason-5. 

Balistički projektil dizajniran je da se instalira na kamion s kojeg bi se lansirao. Zbog poteškoća o nabavi ruskih kamiona MAZ-543, Sjeverna Koreja počela je proizvoditi vlastite kamione.

Proizvodnja
-----------

Prema procjenama iz 1999. Sjeverna Koreja proizvela je između 600 i 1000 primjeraka projektila. Od te brojke, 25 projektila je iskorišteno za potrebe testiranja, od 300 do 500 ih je izvezeno, dok sama Sjeverna Koreja koristi između 300 i 600 projektila.

Izvoz
-----

Izvorni Hvason-6 izvezen je u DR Kongo, Mijanmar i Vijetnam. U Iranu je licencno proizveden Šahab-2 projektil kao kopija izvornog sjevernokorejskog projektila, uz pomoć Sjeverne Koreje. U Siriji je također licencno proizvedena kopija Hvason-6 uz kinesku pomoć.

Također, postoji nepotvrđena pretpostavka da ovaj balistički projektil koriste Kuba i Sudan.

Korisnici
---------

### Postojeći korisnici

* Sjeverna Koreja: primarni korisnik Hvason-6 projektila. Koristi oko 600 projektila.
* DR Kongo
* Iran: proizvodnja licencne kopije Šahab-2.
* Egipat: nepoznat broj projektila.
* Mjanmar: 2009. je isporučeno projektila.
* Sirija: koristi Hvason-6 i iransku kopiju Šahab-2.
* Vijetnam

### Nepotvrđeni korisnici

* Kuba: nepotvrđen korisnik.
* Sudan: zemlja je 2004. primila brodsku pošiljku Scud-C (Hvason-6) i Scud-D projektila iz Sirije.

Povezano
--------

* Hvason-5
* Šahab-2

Izvori
------

1. ↑  Hwasong-6
2. 1 2  „A History of Ballistic Missile Development in the DPRK: Longer Range Designs, 1989-Present". Arhivirano iz originala na datum 2013-04-18. Pristupljeno 14-02-2008.