recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
S gledišta industrijske prakse najčešće se elektroplatira kositrom (bijeli lim za limenke u konzerviranju hrane).
**Kositrenje** ili prevlačenje kositrom može se provesti na više načina; najčešće se čelični lim umače u kupku rastaljena kositra i valja hladnim valjcima. Sloj kositra debljine je oko 0,01 mm. Bijeli lim je trgovački naziv za pokositreni čelični lim. Bijeli lim služi za izradbu različitih posuda, naročito u prehrambenoj industriji (limenke), jer je otporan na organske kiseline, kojih u većoj ili manjoj količini uvijek ima u konzerviranoj hrani.

Elektroplatiranje kositrom
--------------------------

*Glavni članak: Elektroplatiranje*
Elektroplatiranje kositrom u proizvodnji bijelog lima, osobito namijenjenog izradi limenki za industriju konzerviranja hrane, još uvijek se razvija usprkos tome što se za iste svrhe sve više upotrebljavaju suvremeniji materijali, posebno aluminijski limovi. Razlozi tome dijelom su to što općenito potražnja kako količine tako i vrste pakiranja za ovu industriju vrlo brzo raste, a dijelom i to što je elektroplatiranje kositrom u usporedbi s drugim postupcima kositrenja vrlo isplativo (jer su uz dovoljnu moć zaštite galvanski spojevi u usporedbi sa slojevima dobivenim drugim postupcima kositrenja mnogo tanji, pa oskudica kositrom na tržištu i njegova visoka cijena nisu odveć negativni čimbenici u proizvodnji galvanskog bijelog lima). 

Za galvanotehničku proizvodnju bijelog lima upotrebljavaju se osobito 3 postupka:

* najvažniji je takozvani *ferrostan-postupak* s kupkama u kojima je elektrolit kositar(II) sulfat, zakiseljenim fenol-sulfonskim ili krezol-sulfonskim kiselinama, po kojemu se prema grubim procjenama u svijetu proizvodi oko 65% bijelog lima;
* osim toga, važni su još i takozvani *halogenski postupak* s elektrolitom od kositar(II) klorida i kositar-fluorida i
* takozvani *alkalični postupak* s elektrolitima od stanata i alkalija.

Elektroplatiranje kositrom važno je još i u izradbi kuhinjskog pribora, uređaja prehrambene industrije, dijelova hladnjaka i sličnih proizvoda. Zbog zaštite od korozije i povoljnog djelovanja galvanskih spojeva kositra pri mekom lemljenju, elektroplatiranje kositrom također je važno i za izradu niza proizvoda za elektrotehniku i finu mehaniku. Osim toga, malog trenja (antifrikcijskog djelovanja) ovih slojeva često se elektroplatiraju kositrom i klizne površine (na primjer klizni ležaji, stapovi motora). Djelomičnu tehničku važnost ima i elektroplatiranje kositrom radi ukrasa (dekoracija).

Izvori
------

1. ↑   **bijeli lim**,  "Hrvatska enciklopedija", Leksikografski zavod Miroslav Krleža, www.enciklopedija.hr, 2015.
2. ↑   "Tehnička enciklopedija" (**Galvanotehnika**), glavni urednik Hrvoje Požar, Grafički zavod Hrvatske, 1987.
**PSfrag** je LaTeX
пакет који омогућава преклапање (ЕПС) фигуре са произвољним LaTeX конструкцијама, правилно поравнатим, смањеним, и ротираним. Корисник може да постави текст таг у ЕПС датотеци и одговарајућу изградњу LaTeX у LaTeX датотеци која ће укључивати датотеку ЕПС. PSfrag ће уклонити ознаку и заменити га одређеном LaTeX градњом.

Аутори PSfrag су Крејг Барат, Мајкл Грант и Дејвид Чарлиз.

Основна употреба
----------------

* Убацивање једноставне ознаке у EPS датотеци. Ознаке морају бити једноставне речима, алфанумерисане и ненаглашене.
* Додавање LaTeX документа \psfrag команди може се заменити на следећи начин.

```
 \psfrag{tag}[position][psposition][scale][rotation]{LaTeX construction}
```

* Укључивање EPS датотеке у LaTeX документ коришћењем \includegraphics.
* Терет psfrag.sty коришћењем \usepackage.

Pdf компатибилност
------------------

**PSfrag** није pdf-компатибилан, али постоје спољна решења, као што су pstool, pst-pdf или pdfrack.

Референце
---------

1. ↑  „psfrag – Replace strings in encapsulated PostScript figures".

Спољашње везе
-------------

* PSfrag at CTAN. page
* PSfrag. documentation
* Use of Psfrag with gnuplot and latex.  Arhivirano 2011-03-14 na Wayback Machine-u
* pstool at CTAN.
* pdfrack at CTAN.
* pst-pdf at CTAN.

| * p
* r
* u
LaTeX |
| --- |
| Klase | 
* AMS-LaTeX
* Beamer
* Powerdot
* Biber
* AMSRefs
* PSfrag
* REVTeX

 |
| LaTeX integracija | 
* Sweave
* knitr

 |
| Alatke za konverziju | 
* LaTeX2HTML
* LaTeX2RTF
* LaTeXML

 |
| Povezano | 
* Javna licenca LaTeX projekta

 |
**Hyeonjong** (korejski: 현종) rođen kao *Yi Yeon* (1641. - 1675. bio je 18 monarh iz Dinastije Joseon koji je 
vladao Kraljevstvom Joseon (Korejom) od 1659. do 1675.

Biografija
----------

*Yi Yeon* rođen je kao sin kralja Hyojong, oca je naslijedio nakon njegove smrti i uzeo hramsko i vladarsko ime
*Hyeonjong*.
Njegovu vladavinu obilježeli su intenzivni sukobi između zapadne (*Seoin*) i južnjačke frakcije 
(*Namin*), koji su se sporili oko kojekakvih pitanja uključujući tu i pitanje sahrane. Također je nastavio vojnu ekspanziju i obnovu zemlje nakon ratova. Kad je umro nasljedio ga je sin jedinac Yi Son (Sukjong).

Izvori
------

1. ↑  „*Hyeonjong of Joseon*" (engleski). DBpedia. Pristupljeno 21. 09. 2019.
2. 1 2 3  „*Rulers of the Joseon Dynasty*" (engleski). The talking cupboard. Pristupljeno 21. 09. 2019.
3. ↑  „*Chart of Joseon Kings*" (engleski). dramasROK. Pristupljeno 21. 09. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Hyeonjong of Joseon* (`en`)

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodnik: | **Kralj Joseona (1659. - 1675.)** | Nasljednik: |
| **Hyojong** | **Sukjong** |
Otjecanje — površinska voda teče u odvod oborinskih voda.
**Otjecanje** se odnosi na pojavu u hidrologiji odvodnje s površine tla. Ono je suprotno pojavi infiltracije. Otjecanje se događa kad je tlo *infiltrirano* do punog kapaciteta, a višak vode od kiše, otopljene vode, ili drugih izvora teče iznad zemlje. To je glavna komponenta hidrološkog ciklusa.

Otjecanje je jedan od pobuđivača erozije: voda tekući nosi čestice sa sobom više ili manje velike ovisno o količini kretanja vode i nagiba, koje mogu imati abrazivni utjecaj na zemljište podložno otjecanju.

Otjecanje je također pojava koju je potrebno uzeti u obzir pri urbanističkom planiranju, jer je vodootpornog raširenost tla (ceste, parkirališta, naseljena mjesta, itd.) povećava otjecanje na štetu infiltracije, što može dovesti do bujica i povećava rizik od zasićenja kolektora i poplava nizvodno.

Otjecanje je faktor pogoršanja zagađenja vezan za poljoprivredu: gnojiva i proizvodi drugih tretmana, isprali su se u rijeke i mora, a nisu ostali na mjestu aplikacije.

Veze
----

* Hidrološki ciklus
Deo kapilarne mreže koja snabdeva moždane ćelije 
Astrociti tipa 1 okružuju kapilare u mozgu
**Krvno–moždana barijera** (engl. , *BBB*) je separacija cirkulišuće krvi od moždanog ekstracelularnog fluida (BECF) u centralnom nervnom sistemu (CNS). Ona se javlja duž svih kapilara i sastoji se od tesnih kontakta oko kapilara koji se ne javljaju u normalnoj cirkulaciji. Endotelne ćelije ograničavaju difuziju mikroskopskih objekata (e.g. bakterija) i velikih hidrofilnih molekula u cerebrospinalni fluid (CSF), dok dozvoljavaju difuziju malih hidrofobnih molekula (O2, CO2, hormona). Ćelije barijere aktivno transportuju metaboličke produkte kao što je glukoza kroz barijeru putem specifičnih proteina. Ova barijera takođe obuhvata gustu bazalnu membranu i astrocitni sloj.

Literatura
----------

Interlandi, Jeneen (2013). „"Messing With" the Blood-Brain Barrier May Be Key to Treating a Host of Diseases". *Scientific American* **2013** (June). Pristupljeno 2013-06-06.

Vidi još
--------

* Krvno-okularna barijera
* Krvno-retinalna barijera
* Endotel
*Za ostale upotrebe, v. Kadino Selo.*

  
Koordinate: 41° 58′ 08" SGŠ, 21° 36′ 05" IGD

**Kadino** (mak. *Kadino*) je naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Kadino pripada opštini Ilinden, koja okuplja istočna predgrađa Grada Skoplja.

Kadino ima veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine manjinu u naselju.

Prirodni uslovi
---------------

Kadino je smešteno u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Skoplja, selo je udaljeno 20 kilometra istočno.

Selo Kadino se nalazi u istorijskoj oblasti Skopsko polje. Selo je položeno u istočnom delu Skopske kotline, koje je ravničarsko, poljoprivredno područje. Par kilometara južnije protiče Vardar. Istočno od naselja izdiže se brežuljkast kraj Kotorci. Nadmorska visina naselja je približno 230 metara.

Mesna klima je kontinentalna sa uticajem Egeja (žarka leta).

Istorija
--------

Demografija
-----------

Kadino je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imalo 2.090 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci (88%), a manjina su bili Srbi (8%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Vidi još
--------

* Opština Ilinden

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Kadino (Makedonija)*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.ilinden.gov.mk Zvanična stranica opštine Ilinden

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Ilinden |
| --- |
| **Ilinden** •
Ajvatovci •
Bujkovci •
Bunardžik •
Bučinci •
Deljadrovci •
Kadino •
Marino •
Miladinovci •
Mralino •
Mrševci •
Tekija |  |
Karta Malih sundskih otoka
Satelitska snimka Malih sundskih otoka
**Mali sundski otoci** su otočna grupa u indonezijskom arhipelagu. Zajedno s Velikim sundskim otocima tvore Sundske otoke.

To je grupa od šest većih i velikog broja manjih i malenih otoka istočno od Jave. Ukupna površina im je oko 87.700 km², a broj stanovnika na njima je oko 12 miliona. Najveći otoci su (od zapada prema istoku) Bali, Lombok, Sumbawa, Flores i Timor, a južno od Floresa je još Sumba.

Na istočnom dijelu Timora nalazi se samostalna država Istočni Timor kojoj pripada još i zapadnotimorska enklava Oecussi-Ambeno i mali otoci Atauro i Jaco. Ostali dio otoka pripada Indoneziji i dio je regije Nusa Tenggara, što na indonezijskom jeziku znači "jugoistočni otoci", koja se dijeli na provincije Bali, Nusa Tenggara Barat i Nusa Renggara Timur.

Mali sundski otoci su vulkanskog porijekla, pa su svi otoci brdoviti. Najviša tačka ove skupine je vrh Rindjani, 3.725 metara, na Lomboku. Glavne poljoprivredne kulture su riža i kafa. Od prirodnih bogatstava na otocima ima nafte, željeza, mangana i bakra.

***Mali sundski otoci*** na Wikimedijinoj ostavi

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 315129138
* LCCN: sh85130505
* GND: 4290172-8
* NKC: ge320720

 |
**N-zraci** predstavljaju pojavu koju je opisao francuski fizičar Blondlot (René-Prosper Blondlot) za koju se ispostavilo da je iluzija a koja se danas smatra jednim od paradigmatičnih primera pseudonauke.

Blondlot je bio istaknuti istraživač na univerzitetu u Nansiju u Francuskoj koji je, očigledno inspirisan Rendgenovim primerom i pronalaskom H-zraka, godine 1903. obznanio otkriće novih zraka koje je nazvao N-zraci (po Nansiju). Međutim njegovo otkriće nije mogao da ponovi i potvrdi nijedan inostrani istraživač. Bilo je još nekoliko, uglavnom francuskih istraživača koji su tvrdili da mogu da detektuju nove zrake koje emituju sve supstance, uključujući i ljudsko telo, pa je na kraju i Francuska akademija nauka morala da obrazuje komisiju da bi se utvrdio prioritet 'otkrića'. Na kraju se ispostavilo da je sve bilo iluzija izazvana korišćenjem fluoroscentnih zaklona kao detektora tako i fiziološkim efektom prilikom rada sa svetlošću slabog intenziteta.

Normalno da je "otkriće" pobudilo međunarodni interes pa su fizičari širom sveta prionuli da ponove eksperiment. Međutim ni najpoznatiji i najspretniji među njima nisu uspeli u tome. Podstaknut sopstvenim neuspehom da ponovi ogled američki fizičar R. Vud, (Robert W. Wood) otputovao je u Nansi da se lično uveri o čemu se radi. U toku Blondlotovih ogleda, koji su se odvijali u mrklom mraku i pod slabo kontrolisanim uslovima, on bi u tajnosti izvadio prizmu iz aparature ali su eksperimenti bili uspešni bez obzira. (Uspeh ili neuspeh ogleda proglašavao je sam eksperimentator, Blondlot ili njegov saradnik, bez posebnih uređaja za registrovanje 'zraka'. U drugoj prilici, u mrklom mraku, bi zamenio komad aluminijuma koji je bio 'izvor' zračenja komadom drveta, a Blondlot bi N-zračenje opazio kao da se ništa nije dogodilo. Nakon serije nadmudrivanja sa Blondlotom Vud je svoje iskustvo s N-zracima objavio 29. septembra u asopisu "Priroda" (Nature) gde je jasno pokazao da je u pitanju čisto subjektivna pojava gde su istraživači opažali ono što su verovali da će se dogoditi. Posle 1905. godine niko van Nansija više nije verovao u N-zrake i njihovo postojanje.

Ova epizoda i danas među naučnicima služi kao podsećanje na opasnost uvođenja subjektivnog u naučna merenja. U toj naučnoj zabludi ima i elemenata patriotizma jer jer je Francuska bila poražena u Prusko-Francuskom ratu 1870. godine pa je nakon velikog Rendgenovog otkrića H-zraka trebalo nešto veliko učiniti i u Francuskoj. 

N-zraci se danas pominju ponajviše kao izvrsan primer patološke nauke.

Bez obzira, u centru Nansija jedna ulica i danas nosi Blondlotovo ime verovatno potpuno zaboravljeno zbog čega je to učinjeno.

Eksterni linkovi
----------------

* i tamošnje reference
* Klotz, I M, The *N*-ray affair, Scientific American, May 1980, p.130
* 50, 100 and 150 years ago, Feb 2004 pg 14, Originalno saopšteno februara 1904 u časopisu *Scientific American*
* "Sysiphus and the Stranger" Alternativna istorijska priča gde se i dalje veruje u N-zrake.
**Liberijev katalog** (lat. *Catalogus Liberianus*) bio je dio iluminiranog rukopisa poznatog kao „Kronografija iz 354." (lat. *Chronographus anni 354*), a danas postoji samo u prijepisu. Riječ je o važnom dokumentu koji sadrži popis papa, to jest rimskih biskupa, a završava s papom Liberijem koji je umro 366. godine. Odatle je dobio i ime.

Osnovne značajke
----------------

Popis sadrži dužinu njihova pontifikata, odgovarajuće datume konzulata, te imena vladajućih careva. U mnogim su slučajevima u njemu prisutne i ostale pojedinosti. Zbirka dokumenata čiji je dio i ovaj katalog uređena je 354. godine.

Pisac Liberijeva kataloga zasigurno je rabio neke starije tekstove, a neki misle da u mnogočemu ovisi o djelu biskupa Hipolita iz Porta (umro 235.), čiji je Ljetopis izgubljen. Nakon pape Poncijana mijenja se oblik teksta.

U samom Katalogu postoji više „začuđujućih grešaka" (Edmundson, 1913) od kojih neke vjerojatno ovise o pogreškama prilikom prepisivanja.

Nepravilnosti Liberijeva kataloga
---------------------------------

Već je Edmundson istakao nekoliko nepravilnosti: „Smrti sv. Petra i sv. Pavla smještene su u godinu 55. Klement I. nasljeduje Linu 67. godine, a Anenklet, stvarni nasljednik Linin, udvostručen je prvo kao Kleto, a potom kao Anaklet. Za klementovu smrt rečeno je da se dogodila šesnaest godina prije godine kad je, kao što se općenito drži, postao biskup." Greške nisu ograničene samo na biskupe prvog stoljeća. Dio koji ovisi o Hipolitovu Ljetopisu nije precizan ni o samom papi Piju I. koji je prema Muratorijevu fragmentu živio „nedavno u naše doba." Hegesip i Irenej Lionski, koji su se obojica našli u Rimu nedugo nakon Pijeve smrti, daju redoslijed u obliku: Pio I. Anicet, Soter, Eleuterije. S druge strane, u *Liberijevu katalogu* Pio slijedi nakon Aniceta, umjesto da mu prethodi.

„Depositio martyrum" i „Depositio episcoporum"
----------------------------------------------

Još dva su popisa povezana s ovim katalogom, budući da se nalaze u istom rukopisu (Kronografija iz 354.). Riječ je o spisima: *Depositio martyrum* i *Depositio episcoporum*.

Vidi još
--------

* Papa
* Popis papa
* Liber pontificalis

Literatura
----------

* George Edmundson, *The Church in Rome in the First Century*, 1913.

Eksterni linkovi
----------------

* Kronografija iz 354. na latinskom i engleskom
* Liberijev katalog na latinskom i engleskom
**Mali potkovnjak** (lat. *Rhinolophus hipposideros*) je europski šišmiš iz reda šišmiša i porodice *Rhinolophidae*. Srodan je velikom potkovnjaku, no manji. 

Mali potkovnjak je jedna od najmanjih vrsta šišmiša, a teži samo 5 do 9 grama, s rasponom krila 192-254 mm i dužinom od 35-45 mm. Gornja strana tijela im je sivosmeđa ili ima blago crvenkasti ton, dok je donja strana siva do sivobijela. Poput velikog potkovnjaka, i ova je vrsta vrlo prepoznatljiva, jer ima tipični oblik nosa koji potsjeća na potkovu. Ta osobina im je i donijela ime "potkovnjak". Ovo je najmanja europska vrsta šišmiša.

Rasprostranjenost
-----------------

Nastanjuju uglavnom ista područja kao i veliki potkovnjaci. To znači, da ih ima prije svega u južnoj Europi, Francuskoj i južnoj Engleskoj. Treba im topliji okoliš a živi i u šumovitim područjima.

Razmnožavanje
-------------

Parenje počinje u jesen i završava u proljeće, ali se uglavnom prekida zimi. Tako se događa da se životinje pare odmah nakon zimskog sna, još u prostoru gdje su prezimile. U proljeće se ženke okupljaju na mjestima gdje provode dan, i kote mladunce, koje već u prvom tjednu "nose" sa sobom u lov. U tom razdoblju, mladunci vise na "lažnoj dojci". Ovisno o količini hrane, mladunci se osamostaljuju nakon 6 do osam tjedana, a u dobi od godinu dana postaju spolno zreli.

Hrana
-----

Mali potkovnjaci noću love u zajednicama između stabala na visini od oko 1 do 5 metara male kukce i pauke.
Za naselje u općini Oprisavci, Hrvatska, v. Kupina (Oprisavci).

**Kupina** je naziv za nekoliko vrsta biljaka penjačica iz roda Rubus iz porodice ruža (Rosaceae). Kupine mogu narasti 50-310 cm u visinu. Stablo im je manje-više pokriveno trnjem i mjestimično odrvenilo. Bodlje služe za penjanje, ali i kao odbrambeni mehanizam protiv životinja koje se hrane lišćem kupine. Cvjeta od lipnja do kolovoza. Nakon toga, iz svakog pojedinačnog cvijeta razvija se sitni jagodičasti plod crvene boje, koji kasnije potamni do tamnoplave i skoro crne boje.

Kupine su visoke prehrambene vrijednosti i sadrže vitamin C, K, B9 i i esencijalni mineral mangan.

Uporaba
-------

Plod kupine se koristi u prehrani kao voće, služi za pravljenje sokova, džemova, vina i sl. Lišće kupine se koristi u raznim čajevima, koji imaju blagotvorno djelovanje na snižavanja krvnog tlaka i nivoa šećera u krv

Može se naći u dvorištima i na livadama.

Galerija
--------

* 
* 
* 
* 
*

Eksterni linkovi
----------------

***Kupina*** na Wikimedijinoj ostavi
**Paatsjoki** (švedski: *Pasvik älv*, sjevernolaponski: *Báhčaveaijohka*, 
norveški: *Pasvikelva*, ruski: *Паз ili Патсойоки*) je rijeka na sjeveroistoku
Skandinavije koja teče od Finske preko Rusije do Norveške duga 112 km

Geografske karakteristike
-------------------------

Paatsjoki izvire iz Jezero Inari na nadmorskoj visini 
od 118 metrau finskom Nacionalnom parku Lemmenjoki, od tamo teče prema 
sjeveroistoku i ulazi u rusku Murmanska oblast. Nakon tog dobrim dijelom svog toka formira rusko - norvešku granicu, nakon što prođe kroz brojna jezera uvire u Bøkfjorden (dio Barentsovog mora) nedaleko od norveškog grada Kirkenesa u Finnmarku.

Paatsjoki ima prosječni protok od 177 m³/s, i sliv od 18,344 km², od tog 1.054 km² u Norveškoj u kojoj je i naduža rijeka.

Rijeka Paatsjoki, i Jezero Inari regulirani su izgradnjom 7 hidroelektrana podignutih 1960-ih na temelju međudržavnih dogovora. 

Pet hidroelektana Kajtakoski, Janiskoski, Rajakoski, Hevoskoski, Borisglebskaja, leže u Rusiji, a dvije Skogfoss i Melkefoss u Norveškoj.

Izvori
------

1. 1 2  „*Inarijärvi*" (finski). Järvi&Meri. Pristupljeno 14. 10. 2015.
2. 1 2 3 4 5 6  „*Pasvikelva*" (norveški). Store norske leksikon. Pristupljeno 10. 10. 2015.

Vanjske veze
------------

***Paatsjoki*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Pasvikelva* na portalu Store norske leksikon (`no`)
Koordinate: 42° 11′ 45" SGŠ, 22° 04′ 49" IGD

**Otošnica** (mak. *Отошница*) je naselje u Republici Makedoniji, u severoistočnom delu države. Otošnica je u okviru opštine Rankovce.

Prirodni uslovi
---------------

Otošnica je smeštena u severoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Kumanova, selo je udaljeno 35 kilometara istočno.

Selo Otošnica se nalazi u istorijskoj oblasti Slavište. Naselje je položeno na južnim padinama planine German, na približno 610 metara nadmorske visine.

Mesna klima je planinska zbog znatne nadmorske visine.

Stanovništvo
------------

Otošnica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 105 stanovnika. Od toga ogromnu većinu čine etnički Makedonci (100%).

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* rankovce.gov.mk Zvanična stranica opštine Rankovce Arhivirano 2012-01-07 na Wayback Machine-u

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Rankovce |
| --- |
| **Rankovce** • 
Baratlija • 
Vetunica • 
Vržogrnci • 
German • 
Ginovci • 
Gulinci • 
Krivi Kamen • 
Ljubinci • 
Milutince • 
Odreno • 
Opila • 
Otošnica • 
Piklište • 
Petralica • 
Psača • 
Radibuš • 
Stanča |  |
**Otranto** je talijanski grad, općina i biskupija u provinciji Lecceu u Apuliji. Grad je 2017. imao 5742 stanovnika.

Geografija
----------

Otranto je najistočnije naselje Italije, leži na istočnoj obali poluotoka Salenta (tzv. peta talijanske čizme) u 
Otrantskim vratima širokim 64 km, točno nasuprot Albanije.

Historija
---------

Otranto je luka i grčka kolonija još iz vremena Magne Graecije poznata pod imenom *Hidrus*. Za antičkog Rima bio je poznat pod imenom *Hidruntum*, kada je bio druga luka po važnosti iza Brundisiuma (današnjeg Brindisija) u Otrantskim vratima. U Otrantu se zadržala grčka kultura i govorilo na starogrčkom sve do 11. vijeka, kad ga je 1068. zauzeo normanski vojvoda Robert Guiscard. Razoren je 1480. od strane osmanske flote i nakon tog više nikad nije obnovio svoju važnost. Pomorski promet s Grčkom oživio je u drugoj polovici 20. vijeka, otvaranjem trajektnih linija tokom ljeta prema Krfu.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5  „*Otranto*" (engleski). Citypopulationde. Pristupljeno 15. 5. 2018.
2. 1 2 3 4 5  „*Otranto*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 15. 5. 2018.

Vanjske veze
------------

***Otranto*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Città di Otranto* (`it`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 157095547
* LCCN: n79097444
* GND: 4044150-7
* SUDOC: 027402185
* NKC: ge884749

 |
Hram manastira Svetog Pavla
**Manastir Svetog Pavla** (grč. *Μονή Αγίου Παύλου*) je svetogorski manastir, po značaju na 14. mestu na Svetoj Gori Aton. Nalazi se na zapadnoj strani atonskog poluostrva. Osnovao ga je u X veku sveti Pavle Ksiropotamski sin imperatora Mihajla I Rangabe.

Manastir je oblika kvadrata okruženi visokim i jakim stenama. Saborna manastirska crkva posvećena je Sretenju Gospodnjem.

U manastirskoj riznici čuvaju se čestice Životvornog krsta, delovi moštiju svetog Grigorija Bogoslova, Maksima Ispovednika, prepodobnog Kalinika, Vasilija Velikog, patrijarha Teodora Aleksandrijskog i mnoge druge.

Sada u manastiru živi oko 30 monaha.

Manastirska biblioteka sadrži 494 rukopisa i 12.000 pečatnih knjiga.

Vuk Branković je od 1365. godine, zajedno sa braćom, bio ktitor Hilandara. Pored Manastira Svetog Pavla, koji je iz temelja obnovljen sredstvima Brankovića, Vuk je velikim srdstvima pomagao i druge svetogorske manastire (Hilandar i Kutlumuš) i naručivao izradu knjiga. 

Manastir je još i krajem 15. vijeka primao sa Hilandarom dohodak iz Dubrovnika za vrijeme sultanije Mare.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir svetog Pavla na oficijelnom sajtu manastira Svete Gore Arhivirano 2014-12-25 na Wayback Machine-u
* Manastir svetog Pavla na oficijelnom sajtu ministarstva kulture Grčke

| * p
* r
* u
Manastiri Svete gore |
| --- |
| 

Velika Lavra **•** 
Vatoped **•** 
Iviron **•** 
Hilandar **•** 
Dionisijat **•** 
Kutlumuš **•** 
Pantokrator **•** 
Ksiropotam **•** 
Zograf **•** 
Dohijar **•** 
Karakal **•** 
Filotej **•** 
Simonopetra **•** 
Svetog Pavla **•** 
Stavronikita **•** 
Ksenofont **•** 
Grigorijat **•** 
Esfigmen **•** 
Pantelejmon **•** 
Konstamonit
 | Mapa prikazuje svetogorske manastire |

1. ↑   *Revija Istorija, broj 64, pp. 38*. Biograd. 2015.
2. ↑  Vlačić, Ljubo (1903). *Iz prošlosti srpske oblasti Neretljanske, pp. 16*. Dubrovnik.
Manastir Vaznesenja Gospodnjeg

Manastiri u Republici Srpskoj

**Manastir Vaznesenja Gospodnjeg** je ženski manastir Srpske pravoslavne crkve posvećen Vaznesenju Gospodnjem. Manastirska slava je Vaznesenje Gospodnje — Spasovdan.

Položaj
-------

Manastir Vaznesenja Gospodnjeg se nalazi u Donjem Vardištu na putu Višegrad-Užice. Smješten je u dolini između Bijelog i Crnog Rzava u podnožju planine Varde. U sastavu manastira se nalazi parohijski dom, konak i gostinjske sobe, monaške kelije, ikonopisačka i radionica za šivenje.

Istorijat
---------

Crkva Vaznesenja Gospodnjeg je građena od 1991. do 1996. godine. Hram je osveštao mitropolit dabrobosanski Nikolaj 21. jula 1996. godine. Iste godine je osnovana vardiška parohija izdvajanjem iz dobrunske parohije. Manastir je nastanjen monahinjama od avgusta 2007. godine.

U blizini manastira u mjestu Vagan (Bijelo Brdo) se nalazi drvena kapela koja datira iz 1870. godine. Pored kapele, u Vardištu se nalazi i spomen-kosturnica koju su u spomen na poginule sinove i njihove saborce u Prvom svjetskom ratu podigli Josif i Stana Matković. Spomen-kosturnica je osveštana na Vidovdan 1932. godine.

Povezano
--------

* Manastiri u Republici Srpskoj

Spoljašnje veze
---------------

* Radio televizija Republike Srpske: Samo ljubav, vjera i nada 6. februar 2011.[*mrtav link*]
* Radio televizija Republike Srpske: Reportaža: ženski manastir Vaznesenja Gospodnjeg 27. februar 2011.[*mrtav link*]
* Srpska pravoslavna crkva: Manastir Vaznesenja Gospodnjeg u Vardištu proslavio krsnu slavu 6. juni 2008. Arhivirano 2015-09-24 na Wayback Machine-u
* Srpska pravoslavna crkva: Mitropolija Dabrobosanska: Parohija u Vardištu[*mrtav link*]
**Kolonizacija 1945–1948.** U Vojvodini se naselilo 225.696 ljudi, od toga 162.447 Srba.

Područje planirano za naseljavanje kolonista iz Bosne i Hercegovine obuhvaćalo je 38 naselja: u Banatu, 29 naselja u okruzima Jasatomic, Petrovgrad i Kikinda i u Bačkoj, 9 naselja u okrugu Bačka Palanka.  Do sredine avgusta 1946. godine doselilo se 12.208 porodica.  Međutim, naseljavanje kolonista iz Bosne i Hercegovine u Vojvodinu u to vrijeme nije prestalo, već je početkom 1947. produženo povećanjem kvote doseljenika. 

Područje planirano za naseljavanje kolonista iz Hrvatske obuhvatalo je 14 naselja u okruzima Sombor, Apatin i Odžaci. Od početka septembra 1945. do kraja aprila 1946. godine doselilo se 7.533 porodice. 

Područje planirano za naseljavanje kolonista iz centralne Srbije obuhvatalo je bački okrug Odžaci i teritoriju bivših okruga Kovin, Pančevo, Vršac i Alibunar u Banatu.  Do početka septembra 1946, kolonizirano je oko 5.000 porodica, ali je 2.470 porodica odustalo od kolonizacije. 

Područje namjenjeno naseljavanju kolonista iz Crne Gore obuhvatalo je naselja u okruzima Kula, Bačka Topola i Novi Sad. Paralelno s organiziranim nagodbama, došlo je i do spontanog nagodbe, koje je promaklo evidenciji Glavne komisije za naseljavanje veterana.  Postoje različiti podaci o broju porodica koje su se potom preselile u Vojvodinu. Nikola Gaćeša dostigao je broj od 6.236 porodica. 

Tijekom kolonizacije Vojvodine 1945–1948 , najveći broj kolonističkih porodica naselio se u Stanišiću, opština Sombor - 1070 (5430 članova), zatim u Kljajićevu (Krnjaja) - 917, zatim u Prigrevici 886, Bačkom Brestovcu 864, Apatinu 850, Bački Gračac 701, Čonoplji 550, Riđici 479, Kolutu 428, Bajmoku 369, Sonti 147…  .

Literatura
----------

* Гаћеша, Никола (1984). *Аграрга реформа и колонизација у Југославији 1945–1948*. Нови Сад.
* Гаћеша, Никола (2008). „Исељавање Срба из Хрватске у Војводину за време аграрне реформе и колонизације у Југославији 1945—1948". Затирање Срба у Хрватској.
* Гаћеша, Никола (1990). „Iseljavanje iz Bosne i Hercegovine u Vojvodinu 1945-1948". Migracije i Bosna i Hercegovina.
**Otočna siva lisica** (*Urocyon littoralis*), jedna od dvije ili tri vrste lisica u rodu Urocyon. Jedino su joj stanište otoci Channel Islands pred kalifornijskom obalom. Na svakom od šest glavnih otoka (ima ih osam) zbog geografske izoliranosti razvilo se šest posebnih podvrsta.

Podvrste
--------

* *Urocyon littoralis littoralis* na otoku San Miguel Island,
* *Urocyon littoralis santarosae* na otoku Santa Rosa Island,
* *Urocyon littoralis santacruzae* na otoku Santa Cruz Island,
* *Urocyon littoralis dickeyi* na otoku San Nicolas Island,
* *Urocyon littoralis catalinae* na otoku Santa Catalina,
* *Urocyon littoralis clementae* na otoku San Clemente Island.

Po nekim pokazateljima sjeverne podvrste na otocima Santa Cruz, Santa Rosa i San Miguel su starije od podvrsta na južnim otocima San Clemente, San Nicolas i Santa Catalina. Na otocima ove podvrste lisica danas su ugrožene od bolesti koje su donesli kućni ljubimci, a njihov prirodni neprijatelj je suri orao (Aquila chrysaetos).

Život lisice
------------

Otočna lisica manja je od sive lisice i najmanja je u Sjevernoj Americi. Živi monogamno u brlozima. Ženka je noseća između 50 i 63 dana, rađa jedno do pet štenaca, obično dva do tri. Seksualnu zrelost postiže za deset mjeseci a životni vijek u divljini im je 4 do 6 godina; 8 do 10 u zatočeništvu.

U divljini se hrani manjim sisavcima, pticama, jajima, rakovima, gušterima, pa i kukcima i voćem. Svoj teritorij obilježava urinom i fekalijama

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* krzno sive (lijevo) i otočne lisice (desno)krzno sive (lijevo) i otočne lisice (desno)
* Kanalski otociKanalski otoci

Izvori
------

1. ↑  The IUCN Red List of Threatened Species(tm)
2. ↑  The Island Gray Fox

***Otočna siva lisica*** na Wikimedijinoj ostavi

Wikivrste ima informacije vezane uz:
***Urocyon littoralis***
*Glavni članak: SANU*

| Palata SANU |
| --- |
| Palata SANU*Palata SANU* |
| Osnovni podaci |
| Mesto: | Beograd, Stari grad SRB |
| Vrsta spomenika: |  |
| Vreme nastanka: | 1924. |
| Tip spomenika: | Spomenik kulture |
| Stepen zaštite: |  |
| Vlasnik: |  |
| Nadležna ustanova za zaštitu: | Zavod za zaštitu spomenika kulture |
| Nadležna institucija |
| Sedište: | Beograd |
| Adresa: | Кalemegdan 1411000 Beograd |
| Internet strana: | http://beogradskonasledje.rs/ |

**Palata SANU** (Srpska akademija nauka i umetnosti) se nalazi u Beogradu, u Кnez Mihailovoj ulici i predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture.

Palata Srpske akademije nauka i umetnosti sagrađena je 1924. godine po projektima nastalim 1912. godine, arhitekata Andre Stevanovića i Dragutina Đorđevića. Predstavlja monumentalnu arhitekturu Beograda i domet domaćeg građevinarstva sa početka 20. veka.

Sa fasadama na tri ulice, koncepcijski je složena, stilski oblikovana u eklektičnom duhu sa elementima neobaroka i secesije, na četiri nivoa.

Glavna fasada palate naglašena je središnjim širokim rizalitom koji se završava kupolom. U veoma bogatoj fasadnoj dekoraciji korišćeni su različiti motivi, od skulpturalnih formi do secesijski floralne ornamentike. Enterijer objekta odlukuje vredan umetnički sadržaj. 

Srpska akademija nauka i umetnosti osnovana je 1. novembra 1886. godine na tradicijama Društva srpske slovesnosti (1841-1864) i Srpskog učenog društva (1864-1892) kao Кraljevska akademija, zatim Srpska kraljevska akademija od 1892, a posle Drugog svetskog rata dobija današnji naziv. Кao najviša naučna i društvena institucija u Srbiji, SANU je dala najviši doprinos unapređenju naučne misli, ne samo u našoj sredini, okupljajući u svoje redove mnoga istaknuta imena srpske, jugoslovenske i svetske nauke i umetničkog stvaralaštva.

Vidi još
--------

* Srpska akademija nauke i umetnosti
* Spisak spomenika kulture u Beogradu

Izvori
------

1. ↑  Zavod za zaštitu spomenika kulture grada Beograda

Spoljašnje veze
---------------

***Palata SANU*** na Wikimedijinoj ostavi

* ZD prezentacija[*mrtav link*]
* Republički zavod za zaštitu spomenika kulture - Beograd
* Nepokretna kulturna dobra
* Lista spomenika
**Konkordat** je jedna vrsta medjunarodnih ugovora koje zakljucije Sveta stolica sa drugim suverenim državama. Uglavnom se rešavaju pitanja vezana za polozaj katoličkih vernika u odnosnoj državi.

Konkordati sadržavaju odredbe koje se odnose na pitanja vjeronauka u školama, obrazovnog sistema, oslobađanja Crkve od pojedinih obveza koje terete ostale fizičke i pravne osobe, odnosno financiranja crkvenih aktivnosti od strane države. Države u pojedinim konkordatima pak imaju pravo biti konzultirane po pitanju imenovanja biskupa.

Najpoznatiji konkordati u historiji su:

* Konkordat iz Wormsa (1122) između pape Kaliksta II i rimsko-njemačkog cara Heinricha V
* Konkordat iz Bologne (1516) između francuskog kralja Francoisa I i pape Lea X
* Konkordat 1753 sa Španijom
* Konkordat 1801 između pape Pia VII i Napoléona.
* Konkordat u Fontainebleauu (1813) između pape Pia VII i Napoléona.
* Konkordat 1851 sa Španijom
* Konkordat 1855 između pape Pia IX i austrijskog cara Franje Josipa
* Konkordat 1925 između Svete stolice i Republike Poljske
* Lateranski ugovor (1929) između Italije i pape Pia XI čime je formalno definiran Vatikan
* *Reichskonkordat* (1933) između Sveta stolica i Trećeg Reicha
* Konkordat 1940 s portugalskom vladom pod Salazarom
* Konkordat 1953 sa Španijom

Ovaj tip formalnog ugovora se više ne koristi od strane Vatikana, a posljednji od njih, onaj sa Španiom, je istekao 1980. Sada se koristi drukčiji model reguliranja odnosa Katoličke crkve i suverenih država, temeljen na Deklaraciji o vjerskoj slobodi donesenog oj strane Drugog vatikanskog koncila *Dignitatis Humanae*.

Bilješke
--------
*Za manastir u Srbiji pogledajte Đurđevi stupovi*

|  |
| --- |
|  **Manastir Đurđevi stupovi** |
| *Manastir Đurđevi stupovi* |
| *Koordinate* | 42° 51′ 09" SGŠ, 19° 51′ 40" IGD |
| *Država* |  Crna Gora |
| *Godina osnivanja* | 1219 |
| *Ktitor* | Prvoslav Nemanjić |
| *Lokacija* | Berane |
| *Jurisdikcija* | SPC |

  
Koordinate: 42° 51′ 09" SGŠ, 19° 51′ 40" IGD
**Manastir Đurđevi stupovi** u Beranama je manastir Eparhije budimljansko-nikšićke, Srpske pravoslavne crkve. Manastir je zadužbina Stefana Prvoslava (1174-1244), sina velikog župana Tihomira, najstarijeg brata Stefana Nemanje, njegov grob se nalazi unutar manastira. Gradnja manastira je završena 1213. godine. Sveti Sava je 1219. godine uspostavio Budimljansku Episkopiju i u ovom hramu ustoličio prvog Budimljanskog episkopa Jakova.

Od 18. do 20. veka Turci su 5 puta pljačkali i palili manastir i to 1738, 1825, 1862, 1875. i 1912. godine.
Istaknute ličnosti ovog manastira su bili iguman Nićifor i iguman Mojsije Zečević koji je predstavljao duhovnog vođu Vasojevića u borbi protiv Turaka.
U ovom manastiru sačuvani su delovi starog živopisa. Po novijim istraživanjima spoljna priprata je živopisana u vreme cara Dušana. Ostaci živopisa u oltaru takođe potiču iz Nemanjićkog doba.
Odlukom Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske pravoslavne crkve maja 2001. godine, obnovljeno je episkopsko sedište u Đurđevim Stupovima osnivanjem Eparhije Budimljansko-nikšićke.
4. maja 2002. godine u manastiru je ustoličen Joanikije Mićović kao episkop Budimljansko-nikšićki.

Manastir je avgusta 2013. godine obeležio 800 godina postojanja, 3. avgusta je bila svečana akademija, a 4. avgusta liturgija.

Vidi još
--------

* Eparhija budimljansko-nikšićka
* Joanikije Mićović
* Mojsije Zečević

Literatura
----------

* Izvod iz: *Pravoslavlje u Crnoj Gori*, Mitropolija crnogorsko-primorska, Svetigora, Cetinje 2006.

Spoljašnje veze
---------------

***Manastir Đurđevi stupovi (Crna Gora)*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanična prezentacija
**Kolonijalizam** je naziv za praksu kojom pojedine države šire svoj suverenitet izvan matične teritorije kroz osnivanje kolonija, odnosno zavisnih područja čije se domorodačko stanovništvo stavlja pod neposrednu vlast ili s njih iseljava.

Kolonijalizam je također naziv za ideologiju kojom se opravdavaju takvi postupci, najčešće kroz razne vjerske i rasne doktrine o superiornosti određene vjere, rase ili kulture nad vjerama, rasama i kulturama naroda i područja nad kojima se vrši politika kolonijalizma.

Pojam kolonijalizma je blisko povezan, ali ne i istovjetan s pojmom imperijalizma. U 20. vijeku je stekao pejorativno značenje, jer ga se povezuje s ugnjetavanjem azijskih, afričkih i latinoameričkih naroda od strane evropskih kolonijalnih sila. Slično pejorativno značenje ima i pojam neokolonijalizam kojim se opisuje vojni, politički i ekonomski utjecaj bivših kolonijalnih gospodara na bivše kolonije.

V. također
----------

* Antikolonijalizam
* Dekolonizacija
* Breme bijelog čovjeka

Eksterni linkovi
----------------

***Kolonijalizam*** na Wikimedijinoj ostavi

* Liberal opposition to colonialism, imperialism and empire (pdf) Arhivirano 2005-12-31 na Wayback Machine-u - by professor Daniel Klein
* Stanford Encyclopedia of Philosophy entry

| * p
* r
* u
Kolonijalna carstva |
| --- |
| 
* Kolonija
* Kolonijalizam
* Kolonizacija
* Dekolonizacija
* Postkolonijalizam

 |
| Evropa | 
* Belgija Belgijski Imperij
* Ujedinjeno Kraljevstvo Britanski Imperij
* Danska Danski Imperij
* Francuska Francuski Imperij
* Italija Italijanski Imperij
* Nizozemska Nizozemski Imperij
* Njemačka Njemački Imperij
* Portugal Portugalski Imperij
* Rusko Carstvo
* Španski Imperij
* Švedska Švedski Imperij

 |
| Azija | 
* Japan Japanski Imperij
* Osmansko Carstvo Osmansko Carstvo

 |
| Neformalna | 
* Argentina / Brazil / Čile
* Habsburška Monarhija / Austro-Ugarska
* Hospitalci (Ivanovci)
* Kineski Imperij
* Kurlandija i Semigalija
* Norveško Carstvo
* Sijam
* Sjedinjene Države
* Sovjetski Savez
* Sveto Rimsko Carstvo
* Škotska

 |
**Hornachos** je grad od 3,673 stanovnika na jugozapadu Španjolske, koji administrativno podpada pod
Autonomnu zajednicu Extremaduru i Provinciju Badajoz.

Geografske karakteristike
-------------------------

Hornachos leži u planinama Sierre Morene, udaljen šesdesetak km jugoistočno od Méride.

Historija
---------

Nukleus današnjeg grada izrastao je kao rudarsko naselje - **Fornacis**, za rimskih vremena kad se u njemu iskapala željezna ruda.

Mauri muslimani zauzeli su Hornachos - 711. za njihove vladavine postao je snažna utvrda u Sierra Moreni.

Nakon što je za kršćanske reconquiste - 1234. zauzet grad, većina stanovniika muslimanskih porijekla - mudéjara, odlučila je ostati u Hornachosu, i zadržati svoju islamsku religiju u zamjenu za čitav niz poreza na krunu i Vojni red Santiago, kojemu je Fernando III darovao grad 1235. godine. 
Krajem 15. vijeka Hornachos je imao najviše mudéjarskih stanovniika u cijeloj Kruni Kastilje.
.
Katolički kraljevi su 1502. naredili da se svi mudéjari ili pokrste, ili ukoliko neće - napuste zemlju. I opet je većina odlučila ostati i pokrstila se , 
od tad ih nazivaju - Moriski.

Krajem 16. vijeka zbog tadašnje političke situacije i gomile drugih stvari suživot Moriska i starih kršćana postao je nemoguć. Na kraju je 1610. Felipe III naredio deportaciju svih Moriska iz Španjolske. 

Tako je nešto više od 3000 Moriska iz Hornachegosa otplovilo iz seviljske luke prema marokanskoj obali. Iskrcali su se na ušću rijeke Bouregreg u Saléu. Tu su osnovali piratsku - Republiku Salé i počeli napadati i robiti španjolske brodove.

Pobratimski gradovi
-------------------

* Maroko Rabat, Maroko (Od 2004.)

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Hornachos*" (engleski). City population. Pristupljeno 22.11.2018.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Historia*" (engleski). Ayuntamiento de Hornachos. Pristupljeno 22. 11. 2014.

Vanjske veze
------------

***Hornachos*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ayuntamiento de Hornachos* (`es`)
**Karlo Valois** ( 12. ožujka 1270. - 16. prosinca 1325. ), grof Valoisa i titularni Latinski Car .

Kako je bio drugorođeni sin francuskog kralja Filipa III. njegova sudbina u Francuskoj je bila očekivanje smrti svog brata kralja Filipa IV.. Kako bi osigurao mlađe sinove otac je njemu i Luju dodjelio vlastite grofovije sa sigurnim izvorom prihoda. Karlo tako dobiva Valois čije će ime proslaviti njegovi potomci.

Bez obzira na osiguranu budućnost ovaj grof je bio iznimno ambciozan i nije se mirio s svojom sudbinom. Kao potomak kraljeva Aragona ,Ugarske ( po majčinoj strani ) i kraljeva Francuske Karlo je smatrao da zaslužuje kraljevski položaj po svaku cijenu. Kada mu početkom XIV. stoljeća postaje jasno da svoju ambiciju neće moći ostvarit u zapadnoj Europi, on se okreće istoku. Nakon smrti svoje prve žene, on se ženi 1302. godine za caricu Latinskog carstva koja živi u izbjeglištvu. Tim vjenčanjem on postaje car Latinskog Carstva koje tada već 40 godina ne postoji.

Neočekivani razvoj događaja nakon smrti Filipa IV.. u Francuskoj navodi ga da posljednje godine života provede s nadom u dobijanje francuske krune. Kada su mu dva nećaka Luj X. i Filip V.. umrli bez djece on postaje prestolonasljednik Francuske. 

Na tom položaju Karlo Valois i umire prepuštajući položaj prestolonasljednika svom sinu Filipu VI. koji će 30 mjeseci kasnije postati kralj Francuske.

Finalna tragedija Karla se događa nakon njegove smrti. Nakon što mu je sin Filip postao kralj, engleski kralj Edvard III.. mu se morao pokloniti kao vazal za svoje posjede unutar Francuske države. On će to odbiti jer se "sin kralja nikad neće poklonit sinu grofa" ( što je Filip VI. bio )!! 

To će postati jedan od službenih razloga početka stogodišnjeg rata između Engleske i Francuske.

Svoju titulu cara Latinskog Carstva on prepušta kćerki Katarini.

***Karlo Valois*** na Wikimedijinoj ostavi
*Za ostale upotrebe, v. Oraovica (razvrstavanje).*

  
Koordinate: 41° 37′ 33" SGŠ, 22° 30′ 48" IGD

**Oraovica** (mak. *Ораовица*) je naselje u Republici Makedoniji, u jugoistočnom delu države. Oraovica je naselje u okviru opštine Radovište.

Prirodni uslovi
---------------

Oraovica je smeštena u jugoistočnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Strumice, naselje je udaljeno 7 kilometara jugoistočno.

Naselje Oraovica se nalazi u istorijskoj oblasti Strumica. Naselje je položeno u severnom delu Radoviškog polja, koje tvori Stara reka. Severno od sela uzdiže se planina Plačkovica. Nadmorska visina naselja je približno 360 metara. 

Mesna klima je blaži oblik kontinentalne zbog blizine Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Oraovica je prema poslednjem popisu iz 2002. godine imala 1.720 stanovnika.

Većinsko stanovništvo u naselju su etnički Makedonci. Do početka 20. veka većinu stanovništva činili su Turci, koji su se spontano iselili u maticu.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje.

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

* www.radovis.gov.mk Zvanična stranica opštine Radovište

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Radovište |
| --- |
| **Radovište** • 
Ali Koč • 
Ali Lobasi •
Bučim •
Vojislavci •
Damjan •
Držani •
Durutlija •
Zlejovo •
Injevo •
Jargulica •
Kalauzlija •
Kaluđerica •
Karalobosi •
Karadžalar • 
Kodžalija •
Kozbunar •
Novo Selo •
Oraovica •
Papavnica •
Pogulevo •
Podareš •
Pokrajčevo •
Prnalija •
Rakliš •
Sariđol • 
Smiljanci •
Suldurci •
Supurge •
Topolnica •
Ćoselija •
Hudaverlija •
Češme Mahale •
Šajintaš •
Šipkovica •
Šturovo |  |
**Konkubina Qi** (戚姬, pinyin qì ji; ? - 194. pne.), također poznata kao **Gospa Qi** ili **Supruga Qi** (戚夫人), bila je omiljena konkubina Han Gaozua, (**Liu Bang**), prvog kineskog cara iz dinastije Han. U nekim izvorima se spominje i kao Qi Dobroćudna (戚懿 qì yì).

Bila je rodom iz Dingtaoa (定陶) u Shandongu. Caru je rodila sina po imenu Liu Ruyi (劉如意), koji je kasnije dobio titulu princ od Zhaoa. S vremenom je Liu Bang zaključio kako je njegov najstariji sin i prijestonasljednik Liu Ying nedostojan carske titule te je pokušao krunu ostaviti Liu Ruyiju. Međutim, tome se žestoko protivila njegova supruga Lü Zhi, koja je zbog toga zamrzila kako svog posinka tako i njegovu majku. Liu Bang je tada u Handan poslao Liu Ruyia, dok mu je majka - Gospa Qi - ostala na carskom dvoru.

Kada je 195. pne. car umro, Liu Ying je postao carem. Pozvao je svog polubrata na dvor, ali mu je nastojao spasiti život, uvijek jedući istu hranu kao i on i nastojeći uvijek biti u njegovom društvu. Međutim, kada je jednom otišao na streljački ritual, a Liu Ruyi na njega zakasnio, carica majka je iskoristila priliku i dala otrovati Liu Ruyija. Potom se okrutno osvetila njegovoj majci - odrezala joj je ruke i noge, iskopala oči i takvu je bacila u zatvor. Tada je pozvala svog sina da gleda "ljudsku svinju". Zgađeni Liu Ying je tada odustao od bilo kakvih pokušaja da vlada i odao se životnim užicima.
Manastir Praskvica
**Manastir Praskvica** je manastir Srpske pravoslavne crkve. Posvećen je Svetom Nikoli. Predstavljao je duhovni i politički centar Paštrovića. Ime je dobio po obližnjem potoku, koji je imao ukus praskve-breskve.

Srednji vijek
-------------

Godine 1307. manastir se pojavljuje u pisanim izvorima (kada je kralj Milutin svraćao na svom putu za Kotor). Kralj Milutin je manastiru tom prilikom potvrdio posjede koje mu je već poklonila kraljica Jelena Anžujska. Sa svojom vlastelom Paštrovićima, gospodar Zete Balša III Balšić je ovdje sagradio crkvu svetog Nikole, 1413. godine poklanjajući joj dio svojih posjeda.

Francuzi pljačkaju manastir i ruše crkvu
----------------------------------------

Od druge polovine XVIII vijeka, ruska carica Katarina II, stalno je novčano pomagala ovaj manastir (dalju pomoć potvrđuju ruski carevi Pavle i Aleksandar Prvi). Paštrovići su pružili otpor Napoleonovim vojnicima (u vrijeme njihove okupacije Primorja) zbog ukidanja privilegija koje su imali pod Mletačkom republikom, pa im je od strane Francuza manastir opljačkan (i uništen dio arhive) i porušena crkva svetog Nikole. Francuzi su u Budvi strijeljali kaluđere Dionisija Ljubišu i Petronija Mikovića.

Obnavljanje manastira
---------------------

Arhimandrit Sinesije Davidović i jeromonah Josif Mitrović su, zahvaljujući prilozima naroda ovoga kraja, 1847. godine, obnovili crkvu svetog Nikole. U manastiru je pohranjena bogata arhiva i biblioteka. Najvrednije je rukopisno jevanđelje Gavrila Cetinjca (dar vladike Danila Petrovića) zbirka Paštrovskih isprava i prepiska uprava manastira sa crnogorskim vladikama.

Literatura
----------

* Grupa autora: Istorijski leksikon Crne Gore, knjiga 5 „Daily Press-Vijesti", 2006.

Spoljašnje veze
---------------

* Manastir Praskvica (`sh`)
* *Manastir Praskvica*, Petar D. Šerović (1935)
* Radio Svetigora: Parče neba na zemlji XLVII: Manastir Praskvica, 2011. Arhivirano 2016-03-04 na Wayback Machine-u (`sh`)
* Povelja Balše Trećeg manastiru Praskvici (`sh`)

| * p
* r
* u
Manastiri Mitropolije crnogorsko-primorske |
| --- |
| 
* Manastir Banja
* Manastir Beška
* Manastir Vojnići
* Manastir Vranjina
* Manastir Gornji Brčeli
* Manastir Gradište
* Manastir Dajbabe
* Manastir Dobrska Ćelija
* Manastir Donji Brčeli
* Manastir Duljevo
* Manastir Duga Moračka
* Manastir Žanjica
* Manastir Ždrebaonik
* Manastir Kom
* Manastir Miholjska Prevlaka
* Manastir Morača
* Manastir Moračnik
* Manastir svetog Nikole Obod
* Manastir Orahovo
* Manastir Ostrog
* Manastir Ostros
* Manastir Podlastva
* Manastir Podmaine
* Manastir Praskvica
* Manastir Reževići
* Manastir Rustovo
* Manastir Savina
* Manastir Svetih arhanđela
* Manastir Svetog Jovana Krstitelja
* Manastir Svetog Kirila i Metodija
* Manastir Svetog Nikole
* Manastir Svetog preobraženja
* Manastir Svetog preobraženja (u izradnji)
* Manastir Stanjevići
* Manastir Starčeva Gorica
* Manastir Ćelija Piperska
* Cetinjski manastir

 |