recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**ARM** je ime za vrstu mikroprocesora koji danas pokreću gotovo sve današnje mobitele, dobar dio tablete, kalkulatora, video konzola itd, a koji se temelje na dizajnu britanske korporacija ARM holdings koja ne proizvodi ove procesore nego ih samo dizajnira i potom ubire licencu od proizvođača.

Istorija
--------

Krajem sedamdesetih godina dvadesetog veka u doba početka kompjuterske revolucije u Velikoj Britaniji je osnovana kompanija Acorn Computers. Nakon početnih delomičnih uspjeha koji su brzo postali vrlo ograničeni zbog uspjeha ZX Spectruma i njegovih prethodnika kompanija je donijela odluku o potrebi stvaranja vlastitog procesora koji će se temeljiti na vrlo jednostavnom MOS 6502 procesoru nasuprot mnogo kompliciranijih Intel 8086 i Motorola 68000. Ta menadžerska odluka biva potvrđena sastankom s Western Digital Corporation kada je otkriveno da dizajniranje novog uspješnog procesora nije pretjerano skup proces kojeg može završit čak i samo jedan čovjek kao što se dogodilo s WDC 65816 procesorom nakon čega se ekipa iz Acorn Computers bacila na posao.

ARM procesor će ugledati svetlo dana 26. 4.1985. godine u doba kada je kompanija već bankrotirala i bila preuzeta Olivettija koji će sam nekoliko godina kasnije bankrotirati. Prvi kompjuter koji se temelji na ARM procesoru će biti Acorn Archimed koji izlazi na tržište 1987. godine i ubrzo osvaja edukacijsko tržište Velike Britanije. Novi, brži modeli ovog kompjutera će izlazi na tržište do kraja 1992 kada će kompjutersko tržište definitivno biti osvojeno od kompjutera baziranih na Intel procesorima.

Financijska nemogućnost daljnjeg dizajniranja novih modela ARM procesora od strane Acorn Computers će rezultirati 1990 godine sa stvaranjem korporacije ARM holdings u kojemu će zajedničko vlasništvo imati Acorn Computers, Apple Computers i VLSI Technology s ciljem daljnjeg razvoja ovih procesora.

Proizvođači
-----------

Korporacije koje su kupile licencu za proizvodnju ARM procesora i počele s njihovom proizvodnjom su:
Advanced Micro Devices, Inc. Alcatel-Lucent, Apple Inc. AppliedMicro, Atmel, Broadcom, Cirrus Logic, CSR plc, Digital Equipment Corporation, Ember, Energy Micro, Freescale, Fuzhou Rockchip, Intel (through DEC), LG, Marvell Technology Group, Microsemi, Microsoft, NEC, Nintendo, Nuvoton, Nvidia, NXP (formerly Philips Semiconductor), Oki, ON Semiconductor, Psion, Qualcomm, Renesas, Research In Motion, Samsung, Sharp, Silicon Labs, Sony, ST-Ericsson, STMicroelectronics, Symbios Logic, Texas Instruments, VLSI Technology, Yamaha, and ZiiLABS.

Vanjski izvori
--------------

* Imagination challenges ARM with Mips takeover

***ARM*** na Wikimedijinoj ostavi
**Brođanci** su naselje u južnom dijelu općine Bizovac. Od Bizovca su udaljeni 5 km.

Njegov naziv, navodno potječe od riječi brod - janci, jer su bili okruženi rukavcima rijeke po kojoj su nekada plovile brodice. Ubrajaju se u stara podravska naselja. 

U blizini sela otkriveno je neolitsko nalazište Vinogradi i Franjin bostan s ostacima keramike koji pripadaju sopotskoj kulturi. 

U srednjem vijeku tu je bio possesio (posjed) Keresteleke ili Kiresteleke iz 1392. godine, koji je pripadao gradu Koški, a od 1506. i 1507. godine kaštelu Subotici kao Krysewcz. Na starim kartama naselja iz turskog doba 1680. Slavonije i Srijema iz 1745. godine upisano je naselje Brogianc uz sela Križevci, Biljanci i Habjanovci. 

Za vrijeme ratova s Turcima od 1683. godine stanovništvo se razbježalo, a na svoja ognjišta se vratilo 1699. godine. 

Prema vlastelinskom popisu 1885. godine, dakle 165 godina poslije prvog popisa, imali su Brođanci 145 kuća sa 1 100 stanovnika. Škola je izgrađena 12. studenog 1851. godine. Ogranak Seljačke sloge bio je osnovan 1934. godine. Prvi mlin bio je podignut 1909. godine, a pokretao ga je motor s elektrogeneratorom za osvjetljenje jednog dijela sela. U cilju unapređivanja poljoprivrede bila je 1947. godine osnovana Seljačka radna zadruga "Bolja budućnost". Zadruga nije opravdala povjerenje, pa je nakon 5 godina likvidirana. 

Katoličkoj župi s crkvom Sv. Ane iz 1798. godine pripadaju filijalne crkve: Sv. Martina u Čepinskim Martincima iz 1803. godine i Sv. Bartola u Habjanovcima iz 1837. godine,te nedavno dodana filijala u Novakima Bizovačkim.

Crkva Sv. Ane građena je u duhu kasnog baroka i spada u red skromnijih sakralnih objekata nastalih u prijelazu XVIII. i XIX. st. na području Slavonije.

Selo je poznato i po Olimpijadi starih športova.

Šport
-----

* NK Gaj Brođanci (3. ŽNL Osječko-baranjska, Liga NS Valpovo, 2013./14.)

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Brođanci** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*


| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Bizovac |
| --- |
| Bizovac • Brođanci • Cerovac • Cret Bizovački • Habjanovci • Novaki Bizovački • Samatovci • Selci |
Drevno egipatsko govedo **Bos aegyptiacus** (čije ime ne priznaje ITIS) je bio pripitomljen oblik goveda nepoznatog porijekla. Najraniji dokazi o *Bos aegyptiacusu* potječu iz regije Fayum, te datiraju u 8. milenijum pne..

Za razliku od ostalih vrsta goveda, *B. aegyptiacus* nije imao grbu. Ili je imao velike široke rogove, koji su se prvo zavijali unatrag, a potom unaprijed ili kraće rogove iste strukture. Prema drevnim egipatskim slikama, *B. aegyptiacus* je bio ili crne, smeđe, svjetlosmeđe, crno-bijele ili bijele boje.

Nije sigurno odakle *B. aegyptiacus* potječe, dok neki tvrde da je došao iz Levanta ili Mezopotamije a drugi tvrde da je pripitomljena vrsta specifične sjevernoafričke podvrste tura. Postoje dolazi u prilog obje tvrdnje, jer se zna da je govedo pripitomljeno u Levantu u 8. milenijumu pne. dok iskopavanja nalazišta iz ranog holocena u zapadnoj Sahari pokazuju da su domaća goveda tamo postojala od prije 8. milenijuma pne. 

Bez obzira odakle potječe, *B. aegyptiacus* je bio od prilične važnosti za drevne Egipćane koji su ga slali da pase na zemlji koja nije bila za zemljoradnju, bilo zbog toga što je bila predaleko od Nila za navodnjavanje ili u Delti Nila (i zato prevlažna za zemljoradnju). *B. aegyptiacus* se koristio kao izvor hrane, mlijeka, kože, i kao žrtva.

  

*B. aegyptiacus* je postao toliko važan da su mnogi egipatski bogovi imali oblik *B. aegyptiacusa*, uključujući poznata božanstva kao Hathor, Ptah (Bik Apis), Menthu (kao Bik Bukha) i Atum-Ra (kao Bik Mnewer). Mnogi su bili mumificirani.

Za vrijeme Nova država (Egipat) grbavo govedo Zebu je iz Sirije dovedeno u Egipat te je, izgleda, postupno zamijenio *B. aegyptiacusa*.
**Božena Němcová** (češki izgovor: ) (4. 2. 1820, Beč – 21. 1. 1862. Prag) bila je češka spisateljica u završnoj fazi *češkog narodnog preporoda*.

Njeni roditelji bili su Johann Pankel i Teresie Novotná, sluškinja bohemskog porijekla. U djetinjstvu je živjela u gradiću Ratibořice, gdje je njena baka Magdalena Novotna igrala važnu ulogu u njenom životu. Němcová će kasnije napisati svoj najslavniji roman, *Babička* (1855), u kojem će glavna junakinja biti nadahnuta po uzoru na njenu baku.

Sa 17 godina ušla je u dogovoreni brak sa Josefom Nemecom, carinskim službenikom, koji je bio autoritativan, grub te nije razumio njenu umjetničku dušu, zbog čega je bila nesretna. Imali su zajedno četvero djece, ali su se mučili sa manjkom novca. Němcová je umrla od siromaštva sa samo 41 godinom, otuđena od supruga. Bohemski domoljubi su organizirali veličanstveni pokop za nju.

Njena slika nalazi se na novčanici od 500 čeških kruna.

Bibliografija
-------------

Romani
* *Pohorská vesnice*
* *Babička* (1855)

Basne i legende
* *Chýše pod horami*
* *O dvanácti měsíčkách*
* *Národní báchorky a pověsti*
* *Slovenské pohádky a pověsti*

* *Selská politika*
* *Hospodyně na slovíčko*
* *Dopisy z lázní Františkových*
* *Listy přítele přítelkyni*
* *Silný Ctibor*
* *Devět křížů*

Eksterni linkovi
----------------

***Božena Němcová*** na Wikimedijinoj ostavi

* Kratka biografija (`cs`)

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 56763450
* LCCN: n50002767
* ISNI: 0000 0001 2134 3289
* GND: 118738429
* SUDOC: 035804599
* BNF: cb134894513 (podaci)
* BIBSYS: 90308093
* NLA: 35379987
* NDL: 00451126
* NKC: jk01083016
* BNE: XX4982130
* CiNii: DA02047945
* RKD: 441620
* CONOR.SI: 11505507
* NSK: 000038576

 |
Sovjetska TM-35 protivtenkovska razorna mina
**Protivtenkovska mina** je vrsta nagazne mine dizajnirane da uništi ili ošteti vozila uključujući tenkove i oklopljena borbena vozila. Na bojištu na kojem dominiraju oklopna borbena vozila stvaranje prepreka ima veliku ulogu u svim borbenim planovima. Prirodne prepreke nisu uvek na raspolaganju ili nisu dovoljne da zadrže neprijatelja, te se moraju dodavati veštačke. Veštačke prepreke mogu biti različite – kanali, rovovi, betonske konstrukcije, penaste barijere, ,,klizava" sredstva. Međutim, najuniverzalniji oblik prepreke, koji se najčešće koristi za pojačavanje prirodnih prepreka na bojištu, jesu protivtenkovske mine. Kao protivoklopno oružje protivtenkovske mine uglavnom, koncetrišu napad na dve bitne karakteristike tenka ili oklopnog borbenog vozila – gusenice i oklop poda.

Vrste protivtenkovskih mina
---------------------------

Prema efektu dejstva dele se na **protivtenkovske razorne mine** i **protivtenkovske mine sa kumulativnim dejstvom**.

Osobine
-------

Izgled protivtenkovske mine sa kumulativnim dejstvom italijanske proizvodnje, model TC-24
**Protivtenkovske razorne mine** deluju prvenstveno udarnim talasom generisanim detonacijom brizantnog eksploziva. One se postavljaju na površinu zemljišta, ukopavaju do dubine od 10 do 40mm ili razbacuju. Najveći broj protivtenkovskih razornih mina reaguje na pritisak preko relativno jednostavnog mehaničkog upaljača, koji inicira
osnovno punjenje smešteno u telu male debljine. Mnoge mine koriste TNT kao osnovno punjenje, mada neke koriste snažnije eksplozive ili smeše (npr. Kompozicija B). Većina savremenih protivtenkovskih razornih mina je vodootporna i mnoge se mogu polagati mehaničkim putem, a neke mogu biti i razbacivane. Plastična tela mina se češće koriste zbog jednostavnosti proizvodnje, mada su metalna i drvena tela zajednička karakteristika starijih konstrukcija. Na prvoj slici je prikazan izgled protivtenkovske razorne mine.

**Mine sa kumulativnim dejstvom** mogu se grupisati na one koje se iniciraju ispod cilja i one koje su namenjene za dejstvo sa strane ili odozgo. Ako su namenjene za dejstvo na pod oklopnog borbenog vozila, protivtenkovske mine sa kumulativnim dejstvom imaju mogućnost dejstva po čitavoj širini. U prošlosti to je ostvarivano primenom mehaničkog upaljača sa antenom, ali savremene mine koriste elektronske senzore. Kod većina mina telo je od plastike radi lakše proizvodnje i trajnosti. Sve protivtenkovske mine sa kumulativnim dejstvom imaju veliki sadržaj metala, što olakšava detektovanje. Na drugoj slici je prikazan izgled protivtenkovske mine sa kumulativnim dejstvom.

Vidi još
--------

***Protivtenkovska mina*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mina
* Protivpešadijska mina
**Protivkralj**, **protukralj** ili **antikralj** (njemački: ; latinski: ) je ličnost koja, najčešće tokom spora oko nasljedstva, sebe proglasi kraljem i to u pravilu nasuprot ličnosti koja se već proglasila ili se barem djelomično smatra legitimnim kraljem. Protivkraljevi se češće spominju u kontekstu izbornih, a rjeđe kod nasljednih monarhija, gdje obično postoje čvrsta pravila o nasljeđivanju. Tada se češće govori o uzurpatorima ili pretendentima na prijestolje.

Oni su igrali važnu ulogu u Svetom Rimskom Carstvu, posebno za vrijeme borbe za investituru kada su rimsko-njemački carevi, kako bi oslabili pape isticali antipape; pape su na to odgovarali isticanjem vlastitih protivkraljeva.

Neki od protivkraljeva su s vremenom uspijevali postati legitimnim kraljevima.

Popis protivkraljeva
--------------------

### Znameniti njemački protikraljevi

| Ime | Datumi | Kralj nasuprot: |
| --- | --- | --- |
| Arnulf, vojvoda Bavarske | 919-921 | Heinrich Ptičar |
| Rudolf od Rheinfeldena | 1077–1080 | Heinrich IV, svetorimski car |
| Hermann od Salma | 1081–1088 |
| Konrad III od Njemačke | 1127–1135 | Lotar III, svetorimski car |
| Friedrich II, svetorimski car | 1212–1215 | Otto IV, svetorimski car |
| Heinrich Raspe | 1246–1247 | Friedrich II, svetorimski car |
| Grof Willem II od Holandije | 1248–1250 |
| 1250–1254 | Konrad IV od Njemačke |
| Alfonso X od Kastilje | 1257–1273 | Richard, 1st Earl of Cornwall |
| Friedrich I od Austrije | 1314–1325 | Ludwig IV, svetorimski car |
| Karlo IV, svetorimski car | 1346–1347 |
| Günther od Schwarzburga | 1349 | Karlo IV, svetorimski car |
| Friedrich od Brunswick-Lüneburga | 1400 | Vjenceslav, kralj Rimljana |

Izvori
------

V. također
----------

* Pretendent
**Savo Vuletić** (Zeta, 21. siječnja 1871. - 1945.), zastupnik Crnogorske stranke , publicist, crnogorski narodni tribun, borac *Za Pravo, Čast i Slobodu Crne Gore*, završio kao četnički savjetnik.

Tijekom studiranja u Beogradu 1899. navodno zbog sudjelovanja u neuspjelom atentatu na Kralja Milana Obrenovića protjeran iz Srbije s grupom Crnogoraca. Potom na različitim dužnostima u crnogorskoj državnoj upravi, među ostalim ravnatelj luke Bar i tvornice duhana u Podgorici. Od 1905. biran za poslanika Crnogorske narodne skupštine.

Kao protivnik Podgoričke skupštine Vuletić je uhićen a 1920. poslat u prijevremenu mirovinu. Od osnutka je dužnosnik Crnogorske stranke. Biran je 1925. za zastupnika u parlamentu Kraljevine SHS.

Vuletić je tiskao i veliki broj domoljubnih tekstova u kojima je vatreno zastupao stajališta da je Crna Gora u jugoslavenskoj državi obespravljena.

U studenom 1944. prihvaća ponudu crnogorskih četnika i postaje član njihovog vojno-političkog organa Nacionalni komitet za Crnu Goru i Stari Ras. 

Sudjeluje koncem ožujka 1945. u pregovorima crnogorskih četnika s svojim dugogodišnjim suradnikom dr. Sekulom Drljevićem oko osnutka Crnogorske narodne vojske i prijelaza četnika preko teritorija NDH za Sloveniju. S četnicima prolazi pakao Bitke na Lijevča polju, ali ga partizani u Sloveniji 1945. uhićuju i sprovode za Beograd.

Točan datum i mjesto izvršenja strijeljanja Sava Vuletića nisu poznati.

Literatura
----------

* Grupa autora "Istorijski leksikon Crne Gore", str.1199-1200, (Per-Ž),V ,Vijesti-Daily press, Podgorica 2006.

Vanjske veze
------------

* Spisak članova četničkog Nacionalnog komiteta Crne Gore (studeni (1944) Arhivirano 2004-08-31 na Wayback Machine-u
**Franačko-burgundski rat** ili **Burgundski rat** (francuski: ; njemački: ) je bio oružani sukob između Franaka na jednoj, te Burgunda na drugoj strani koji se vodio između 523. i 534. Rezultirao je pobjedom Franaka te pripajanjem njihove države, tzv. Drugog Burgundskog Kraljevstva, franačkim kneževinama koje će poslije postati Franačko Kraljevstvo.

Povod za sukob je bio dinastijski sukob na burgundskom dvoru. Klotilda je bila kćer Hilperika II, burgundskog kralja koga je godine 493. ubio njegov brat Gundobad. Klotilda je otišla u izbjeglištvo na franačku teritoriju gdje se udala za kralja Klodviga I. Odatle je pokušala muža i njegove sinove potaći na rat protiv strica. Gundobad je, međutim, oko 500. konsolidirao vlast te sa Klodvigom izgradio dobre odnose preobrativši se na katoličanstvo. To se nastavilo sve do Gundobadove smrti 516. Gundobada je, pak, naslijedio njegov sin Sigismund.

Sigismund se oko 522. posvadio sa svojim sinom te ga dao pogubiti. To je Francima dalo izgovor da sljedeće godine krenu u rat protiv Burgunda. Sigismund je poražen i zarobljen, te odveden u Orleans, a Burgundija pripojena franačkim državama. Međutim, otpor je nastavio pružati njegov brat Godomar, čiji su ustanici masakrirali franačke garnizone. To je 25. juna 524. dovelo do bitke kod Vezeroncea koja je završila nejasnim ishodom, ali u kojoj je ubijen franački kralj Hlodomer. Borbe su se nastavile sve do bitke kod Atuna 532. u kojoj su Burgundi poraženi. Godomar je ubijen 534. čime je konačno prestala postojati burgundska država.

Izvori
------

* Grégoire de Tours, *Historia Francorum*, Livre III, paragraphes VI et XI, traduction Robert Latouche, *Les classiques de l'histoire de France au Moyen Âge*, volume 27, p. 146-147 et 152.
**Ponte dei Tre Archi** (hrvatskosrpski jezik: **Most tri luka**) je jedan od dva mosta koji premošćuju Kanal Cannaregio u sestieru Cannaregio u Veneciji, Italija. Njegovo pravo ime je zapravo **Ponte di San Giobbe**, ali ga tako nitko ne zove zbog njegova karakteristična tri luka koja su postala njegov zaštitni znak.

Historija
---------

Na tom mjestu postojao je drveni most, a današnji od cigle i kamena izgrađen je 1503. godine. Ponte dei Tre Archi nalazi se na sredini Kanala Cannaregio kod crkve San Giobbe, a njegova karakteristična tri luka, dva manja i veći centralni, izvedena su da bi se premostilo široki kanal. Danas je jedini takav most u Veneciji, no u vrijeme njegove gradnje postojali su i drugi mostovi sa tri luka, npr. Ponte di San Lorenzo u Castellu, što se može vidjeti na slici *Il miracolo della Croce a San Lorenzo* Gentilea Bellinija koja se danas nalazi izložena u galeriji Akademije. Izvorni most bio je bez zaštitne ograde, kao i većina ostalih venecijanskih mostova, tako da je izledao puno elegantnije. Most je temeljno obnovio arhitekt Andrea Tirali 1688. i dao mu današnji izgled. Ponovno je obnavljan 1794 i 1970. godine.

Izvori
------

1. 1 2 3  *Ponte dei Tre Archi (Ponti di Venezia)* (pristupljeno 17. 4. 2011.) (`it`)

Vanjske veze
------------

***Ponte dei Tre Archi*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ponte dei Tre Archi (Ponti di Venezia)*
**Soldatski bal** prvi je studijski album bosanskohercegovačkog pop rock sastava Plavi orkestar, koji izlazi 1985. a objavila ga je diskografska kuća Jugoton.

Po prodanoj tiraži je bio album godine. Singlovi skinuti s ovog albuma su Suada, Medena curice, Bolje biti pijan nego star, Goodbye teens, Kad mi kažeš paša i Šta će nama šoferima kuća. 

Sve pjesme je napisao Saša Lošić Loša, osim pjesme Suade, koju su zajedno pisali on i Mladen Pavičić Pava. Album je producirao Husein Hasanefendić, iz benda Parni valjak. Ironično, iako se Plavi orkestar često svrstava pod Novi primitivizam, pjesma Suada je, prema Lošinim rječima, bila svojevrsna parodija pokreta.

Snimljen u siječnju 1985. godine, i izdan nešto poslije, album je dospio na top ljestvice već u prvoj polovici godine. Sa preko 500 000 prodanih kopija, ovo je najprodavaniji jugoslovenski album svih vremena. Uspjeh je uzdignuo grupu 21-godišnjakâ do slave, te su postali popularni osobito među tinejdžericama.

Omot albuma dizajnirao je Bojan Hadžihalilović, a inspiriran je omotom albuma Beatlesa Sgt. Pepper's Lonely Hearts Club Band. Na njemu su prikazani članovi Plavog orkestra okruženi sa sedam tajnika Saveza komunističke omladine Jugoslavije, te još 49 osoba iz povijesti jugoslovenskih naroda te njihovog javnog života. Među njima su i: Petar II. Petrović-Njegoš, Ivo Lola Ribar, Bata Živojinović, Lepa Brena, Vuk Karadžić, Slavko Štimac, Miroslav Krleža, Oliver Mandić, Mirza Delibašić, itd.

Tekstovi pjesama su inspirirani Lošinim iskustvima u vojsci. Vojni rok je služio u Bitoli od rujna 1983. do rujna 1984. Na albumu gostuju i brojni poznati muzičari, a to su: Nada Obrić, Aki Rahimovski (Parni valjak), Jura Stublić (Film), Peđa D'Boy (Dʼ Boys), Ivan Fece Firči (EKV), Marina Perazić, Dragoš Kalajić, Jovan Ćirilov.

Popis pjesama
-------------

| Br. | Skladba | Trajanje |
| --- | --- | --- |
| 1. | "Suada"   | 2:50 |
| 2. | "(Medena curice) daj mi vruće rakije"   | 3:10 |
| 3. | "Gujo, vrati se"   | 2:40 |
| 4. | "Odlazi nam raja"   | 2:45 |
| 5. | "Šta će nama šoferima kuća"   | 3:03 |
| 6. | "Bolje biti pijan nego star"   | 4:15 |
| 7. | "Good bye teens"   | 3:35 |
| 8. | "Stambol, Pešta, Bečlija "  | 2:45 |
| 9. | "Parajlija"   | 3:20 |
| 10. | "Kad mi kažeš, paša"   | 3:37 |
| 11. | "Soldatski bal"   | 4:30 |

Izvođači i osoblje
------------------

* Saša Lošić (Loša) - vokal
* Mladen Pavičić (Pava) - gitara
* Admir Ćeramida (Ćera I) - bubnjevi
* Samir Ćeramida (Ćera II) – bas
* Zoran Kraš - klavijature
* Firči - vokal, bubnjevi
* Husein Hasanefendić - producent
* Malkolm Muharem - izvršni producent

Izvori
------

1. ↑  (bošnjački) BH Dani[*mrtav link*] Za sve je kriv šeširdžija, studeni 1997.
2. ↑  Pozadinski vokali: Dragoš Kalajić i Jovan Ćirilov
3. ↑  Gostuju Peđa D'Boy, Aki Rahimovski i Jura Stublić.
**Skupština kanonskih pravoslavnih episkopa Južne Amerike** je sabranje koja okuplja sve pravoslavne pravoslavne episkope na prostoru Južne Amerike, a koji su predstavnici više pomesnih crkava.

Skupština je formirana na osnovu odluke Četvrte predsaborske svepravoslavne konferencije održane u Šambeziju (Švajcarska) u periodu 6—12. jun 2009, gde su se sastali predstavnici svih priznatih pravoslavnih autokefalnih crkava.

Cilj ovakvih sabranja je da otvori nove načine svedočenja crkvenog jedinstva i predstavi Pravoslavnu crkvu kao duhovnu snagu prisutnu u društvu Južne Amerike.

I sabor
-------

I sabor je održan u eparhijski sedištu mitropolita Antiohijske patrijaršije, u Sao Paolu. Na sastanku je prisustvovalo deset episkopa, predstavnika Carigradske, Antiohijske i Moskovske patrijaršije i Rumunske pravoslavne crkve. Dva brazilska episkopa eparhije Poljske pravoslavne crkve nisu bili pozvani na sastanak zbog nedostatka pouzdanih informacija o jurisdikciji poljske crkve u regionu.

II sabor
--------

II sabor pravoslavnih episkopa Južne Amerike održan je u periodu 2—4. novembra u Buenos Ajresu, u sedištu Arhiepiskopije Buenos Ajresa i Južne Amerike Carigradske patrijaršije.

Sabranjem je predsedavao mitropolit Meksika i egzarh Carigradske patrijaršije za Centralnu Ameriku, Karipska ostrva, Kolumbiju i Venecuelu, g. Atinagora, a učestvovali su još i:

* Mitropolit Buenos Ajresa Tarasije i arhiepiskop Aspendosa Jeremija (Carigradska patrijaršija),
* Mitropolit argentinski i južnoamerički Platon i episkop Karakasa i Južne Amerike Jovan (Moskovska patrijaršija)
* Episkop-administrator Eparhije buenosajreske i južno-centralnoameričke mitropolit Amfilohije (Srpska patrijaršija) i
* Arhiepiskop Rio de Žaneira i Olindo-Resifea Hrisostom (Pravoslavna crkva Poljske).

III sabor
---------

Dogovoreno je da se naredni, Treći Sabor održi u novembru 2012. godine, u Karakasu, Venecuela.

Izvori
------

1. ↑  Episkopskie Sobraniя Юžnoй Ameriki - Drevo
2. ↑  Drugi Sabor pravoslavnih kanonskih episkopa u Južnoj Americi - Pravoslavlje - NOVINE SRPSKE PATRIJARŠIJE[*mrtav link*]
**Ponte del Paradiso** (hrvatskosrpski jezik: **Rajski most**) je most koji premošćuje kanal Rio del Mondo Nuovo u sestieru Castello u Veneciji. Most se nalazi u parohiji Santa Maria Formosa.

Most vodi do tipično venecijanske uličice *Calle del Paradiso*, pune bizantsko-gotičkih građevina. Ni danas nije jasno zašto se most zove *Paradiso* jer u tom dijelu nije živjela nijedna porodica tog imena. Svejedno, tu je živio slikar koji se potpisao kao Nicolaus Paradisi ili Nicolò Paradiso depentor, ali on je identificiran kao Nicoletto Semitecolo i tako se potpisivao jer je živio u tom dijelu Venecije. Prema historičarima, most je vjerojatno dobio ime zbog bogate dekoracije kojom je istoimena ulica bila ukrašena za vjerske blagdane, posebno na Veliki petak u 16. vijeku.

Historija
---------

Gotički luk s reljefom Bogorodice iznad mosta
Ponte del Paradiso je jedan od starijih venecijanskih mostova, podignut u 15. vijeku. Iznad mosta, na ulazu u ulicu ističe se posebno kameni gotički luk iz 15. vijeka koji povezuje dvije palače. To je reljef u mramoru s medaljonom u sredini s likom Bogorodice. U prošlosti je imao i dva grba sa strane koji su pripadali porodicama Foscari i Mocenigo, vlasnicima dviju palača na krajevima mosta.

Izvori
------

1. ↑  *Ponte del Paradiso* na portalu Ponti di Venezia (pristupljeno 12. 9. 2011.) (`it`)
2. ↑  Calle e Archi del Paradiso (pristupljeno 12. 9. 2011.) (`it`)

Vanjske veze
------------

***Ponte del Paradiso*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Ponte del Paradiso* na portalu Ponti di Venezia (`it`)
Pravoslavna crkva sv. Trojice u Bjelovaru
**Pravoslavna crkva svete Trojice u Bjelovaru** je pravoslavna crkva Srpske pravoslavne crkve s kraja 18. stoljeća.

Pravoslavna crkva svete Trojice u Bjelovaru jednobrodna je barokno-klasicistička građevina podignuta krajem 18. i u prvoj polovini 19. stoljeća. Unutrašnjost joj je temeljito restaurirana krajem 19. i početkom 20. stoljeća prema projektima Hermanna Bolléa. Plan je obuhvaćao brojne neogotičke i neorenesanse elemente, no od svega je ostvaren samo zvonik bez neogotičkih ukrasa. Par godina kasnije, osim novoga dekorativnog oslika na zidovima, do danas sačuvanoga, u crkvu je tom prilikom postavljen novi neobizantski ikonostas s ikonama koje su radili neki od najuglednijih hrvatskih slikara toga vremena: Celestin Medović, Bela Čikoš Sesija i Ivan Tišov. Njihov rad je utjecao na mladu srednjoškolku Nastu Rojc, koja je kasnije postala jedna od prvih hrvatskih akademski obrazovanih slikarica.

Izvori
------

***Pravoslavna crkva sv. Trojice u Bjelovaru*** na Wikimedijinoj ostavi

* Arhitektura ikonostasa u opusu Hermana Bolléa, Prostor, Znanstveni časopis za arhitekturu i urbanizam br. 18 (2010), 1 (39); Zagreb, 2010. str. 62 – 79.
Pripadnici 188. divizije miniraju kuće u selu Gornji Turki zbog navodne saradnje sa partizanima 
**188. brdska divizija** Vermahta nastala je sukcesijom i razvijanjem iz divizije broj 188, formirane u Austriji 1. decembra 1939. Oktobra 1943. ova divizija je razvijena u 188. rezervnu brdsku, koja je 1. marta 1944. preformirana u 188. brdsku i prebačena u oblast Trsta, gde je potčinjena Zapovedniku jadranskog primorja (nem. *Befehlshaber Operationszone Adriatisches Küstenland*).

Odbranu kvarnerskog i tršćanskog zaleđa 1. oktobra 1944. preuzeo je štab 97. armijskog korpusa Armijske grupe C, a 188. brdska divizija ušla je u sastav njegovih snaga. Pod komandom Zapovednika jadranskog primorja divizija je učestvovala u velikom broju operacija protiv snaga 9. korpusa NOVJ.

Krajem aprila 1945. 97. korpus našao se na udaru 4. armije JA tokom Tršćanske operacije. Zajedno sa ostalim snagama korpusa, divizija je poražena i prinuđena na predaju 7. maja 1945. kod Ilirske Bistrice.

Spoljašnje veze
---------------

***188. brdska divizija (Njemačka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* **188. Gebirgs-Divison** - Axis History Factbook (`en`)

1. ↑
**Privatna svojina** ili **vlasništvo** je vlasništvo imovine (ili bilo čega korisnog npr. intelektualna svojina) od strane pojedinca ili korporacije. U sistemima koji prepoznaju i priznaju privatnu svojinu vlasnik ima određena imovinska prava i postoji pravni sistem zaštite i ograničenja korištenja privatne svojine.

Za koncept **svojine** ne postoji usvojena definicija. Kao i drugi osnovni, fundamentalni koncepti od velikog značaja za javnu raspravu, upotreba imovine i svojine i značenja koja im se pridaju veoma su raznolika. Različite nauke (npr. pravo, ekonomija, sociologija, antropologija) i ideološke škole (npr. komunizam, kapitalizam, apsolutizam) posmatraju i definišu ovaj pojmam različito.

Upotreba naziva
---------------

U najširem smislu, svojina je "nečija lična stvar", i označava vezu između lica (vidi fizičko lice, pravno lice) i objekta (dobra) za koji lice smatra da mu pripada. U društvenim naukama, svojina se najčešće gleda kao "skup prava i obaveza". U tom smislu, svojina nije odnos lica i objekta već odnos lica koja imaju odnos prema objektima. Na svojinu se često gleda i kao na imovinu, vlasništvo, posedovanje u pravnom smislu.

Opšte karakteristike
--------------------

Savremena svojinska prava gledaju na vlasništvo i posedovanje kao na ličnu svojinu. Ovo podrazumeva pojedince kao fizička lica, i grupe odn. organizacije kao virtuelna lica, i samim tim su korporacije, vlade, organizacije uključene u ovaj obrazac. Ovaj koncept razlikuje još i javno dobro (npr. etar, zemlju i njene resurse) kojima najčešće upravlja vlada ali načelno mogu svi da ga koriste, i zajedničko dobro koje najčešće pripada manjim zajednicama (npr. lokalnim zajednicama).

Privatnu svojinu su prepoznavali i najstariji pravni sistemi, koji su podrazumevali da vlasnik svojine koristi i ostvaruje interes nad svojom svojinom. Savremena svojinska prava (npr. vidi kapitalizam) razvila su se sa idejom da je privatna svojina značajna kao opšte dobro i da podstiče ekonomski razvoj i eksploataciju dobara.

Pod svojinom se često poima i **skup prava i obaveza** koje definiše i garantuje lokalni suverenitet. Čak se i suverenitet definiše kao "neosporivo pravo na upražnjavanje vrhunskog autoriteta" posebno u odnosu na svojinu. Ovo znači da pravo nad svojinom ne podrazumeva i suverenitet, odn. da uvek postoji i skup ograničenja nad svojinom. Drugim rečima, "ja ovo posedujem i mogu da radim što mi je volja" **nije** koncept savremenog svojinskog prava.

Tradicionalno, prava i obaveze podrazumevaju:

* kontrolu upotrebe imovine
* korist od eksploatacije imovine
* razmenu ili prodaju imovine
* isključivo pravo na svojinu

Pravni sistemi su se razvili u smeru kontrole sporova koji mogu da nastanu u procesu upotrebe, eksploatacije, razmene, prodaje ili prava na svojinu. Ovi procesi se posebno regulišu ugovorima.
Koordinate: 40° 57' 0" SG Š, 24° 58' 59" IGD
**Abdera** (Άβδηρα) je bila antički grčki grad i pristanište na Egejskom moru u Trakiji. Nalazila se nedaleko od ušća reke Nestos u Egejsko more, naspram ostrva Tasosa. Mesto se nalazi na kordinatama 40°57′SGŠ 24°59′IGD. Savremena opština Abdera ili Avdira ima 3.917 stanovnika (2001.).

Položaj Abdere na karti Grčke
U Abderi su rođeni Demokrit i Protagora.

Abdera se nalazila na nadmorskoj visini od 58 metara.

Po legendi grad je osnovao Herakle. U stvarnosti Abderu su osnovali oko 654. godine pne. kolonisti iz jonskog grada Klazomene (Κλαζομεναί) u nadi da će im dobar položaj omogućiti trgovinu sa Tračanima. Međutim, Tračani su posle nekog vremena uništili grad. Po podacima iz Herodotove istorije osnivač grada se zvao Timezije. Oko 440. pne. Abdera je ponovo naseljena Jonjanima, ali ovog puta sa Teosa koji su došli u Abderu bežeći od Harpaga koji im je zauzeo tvrđavu.

Zbog trgovine sa Tračanima grad se brzo razvijao i bogatio. U V veku pne. grad je bio značajna članica Delskog saveza. Međutim, početkom IV veka pne. Tračani su opet počeli da napadaju grad. NJihove najezde dovele su do smanjenja značaja Abdere. Godine 355. pne. grad ulazi u sastav Antičke Makedonije i potom nestaje sa istorijskih mapa. 

Abdera je bila poznata po tome što se u njoj odmarala Kserksova vojska (480. godine pne.) koja je krenula da osvoji Heladu. 

Navodna ograničenost njegovih stanovnika postala je poslovična pa se naziv abderićanin upotrebljava kao sinonim za ograničenog malograđanina.

Sada se u blizini Abdere nalazi grčko naselje Avdira.

Ostaci antičkog grada

***Abdera*** na Wikimedijinoj ostavi
Koordinate: 41° 55′ 18" SGŠ, 21° 34′ 59" IGD

**Ognjanci** (mak. *Ognjanci*) su naselje u Republici Makedoniji, u severnom delu države. Ognjanci pripadaju opštini Petrovec, koja pripada prigradskom delu Oblasti Grada Skoplja.

Ognjanci imaju veliki značaj za srpsku zajednicu u Republici Makedoniji, pošto Srbi čine značajnu manjinu u naselju.

Prirodni uslovi
---------------

Ognjanci 1930. godine
Ognjanci su smešteni u severnom delu Republike Makedonije. Od najbližeg grada, Skoplja, selo je udaljeno 20 kilometara istočno.

Selo Ognjanci se nalazi u istorijskoj oblasti Blatija. Selo je položeno u istočnom delu Skopske kotline, koje je ravničarsko, poljoprivredno područje, na približno 220 metara nadmorske visine.

Mesna klima je kontinentalna sa uticajem Egeja (žarka leta).

Stanovništvo
------------

Ognjanci su prema poslednjem popisu iz 2002. godine imali 1.142 stanovnika.

Naselje je višenarodno. U naselju žive etnički Makedonci (28%), Srbi (22%) i Albanci (48%), a u manjem broju i druge narodnosti prisutne narodnosti prisutne u Republici Makedoniji.

Pretežna veroispovest mesnog stanovništva je pravoslavlje, a manjinska islam.

Vidi još
--------

* Opština Petrovec

Izvori
------

* Popis u Makedoniji 2002. - Knjiga 10.

Spoljašnje veze
---------------

***Ognjanci*** na Wikimedijinoj ostavi

* www.petrovec.gov.mk Zvanična stranica opštine Petrovec

  

  


| p • r • uNaseljena mesta opštine Petrovec |
| --- |
| **Petrovec** •
Badar •
Blace •
Breznica •
Gornji Konjari •
Gradmanci •
Divlje •
Donji Konjari •
Katlanovo •
Kožlje •
Letevci •
Ognjanci •
Ržaničino •
Srednji Konjari •
Sušica •
Ćojlija |
**Ptolemej V Epifan** (grč: Πτολεμαῖος Ἐπιφανής) bio je kralj helenističkog Egipta iz dinastije Ptolemejida. Vladao je od 204. do 181. godine pre n. e.

**Ptolemej V Epifan** na tetradrahmi koja se čuva u Britanskom muzeju u Londonu.
Bio je sin Ptolemeja IV Filopatora i Arsinoje III. Otac mu je umro 204. god. pre n.e. kada je Ptolemej Epifan imao svega pet godina. Dvojica vodećih dvorana Ptolemeja Filopatora, Agatokle i Sosibije, plašeći se da će regentsvo preuzeti kraljica Arsinoja organizovali su njeno ubistvo i pre nego što je saznala za muževljevu smrt. Na kraju, Tlepolem, vojskovođa zadužen za tvrđavu Peluzij, podigao je pobunu 202. god. pre n. e. Tlepolem je uspeo da se nametne za regenta Ptolemeju Epifanu koji je zatim potpisao smrtnu presudu ubicama kraljice Arsinoje. Agatokle i njegovi saradnici su osuđeni na smrt i prepušteni razbesneloj aleksandrijskoj svetini.

Maloletstvo egipatskog vladara pokušali su da iskoriste seleukidski kralj Antioh III Veliki i makedonski kralj Filip V koji su sklopili savez kako bi podelili ptolemejidske posede. Filip V je zauzeo pojedina mesta i ostrava u Kariji i Trakiji, dok je Antioh III Veliki odneo pobedu kod Panija 198. god. pre n. e. Nakon toga Antioh je dobio Koele-Siriju čime je razrešen dugotrajni sukob oko ove oblasti između Ptolemejida i Seleukida. Sukob je završen time što je Antioh oženio svoju ćerku Kleopatru I za mladog Ptolemeja Epifana. Međutim, kada je Antioh Veliki zaratio sa moćnom Rimskom republikom, Ptolemej Epifan nije pomogao tastu, već se udružio sa Rimljanima.

**Ptolemeidsko carstvo oko 200. god. pre n.e**, pre napada Antioha III Velikog.
Ptolemej Epifan je više uspeha imao u borbi sa vladarem Gornjeg Egipta, faraonom Ankmahidom. Ankmahid je zauzeo Likopolj 197. god. pre n. e, ali su ratnici Gornjeg Egipta brzo proterani odatle. Najzad, 185. god. Ankmahid je zarobljen, a Gornji Egipat je pružao otpor sve do 184/183. god. pre n.e. Pobunjenici su se tada predali pod časnim uslovima, ali je Ptolemej Epifan izigrao njihovo poverenje i naredi pogubljenje kolovođa pobune. Čuveni dvojezični natpis na Kamenu iz Rozete slavi pobedu nad Gornjim Egiptom i zahvaljuje egipatskom sveštenstvu na podršci Ptolemejidima tokom trajanja krize.

Ptolemeja Epifana nasledio je njegov sin Ptolemej VI Filometor za vreme čijeg maloletstva je vladala njegova majka Kleopatra I.

Spoljašnje veze
---------------

* Ptolemej V Epifan, poglavlje u knjizi Malona H. Smita


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Ptolemej IV Filopator**  |  **Ptolemejidi** 204-181. pne. | Slijedi: **Ptolemej VI Filometor**  |

***Ptolemej V Epifan*** na Wikimedijinoj ostavi
**Napadi u Madridu** 11. 3. 2004. (poznati i kao 11-M ili 11/3) serija su koordiniranih eksplozija bombi na sistem javnog željezničkog prijevoza u Madridu, glavnom gradu Španije. Poginulo je 192, a ranjeno 2050 ljudi. Napadi se smatraju najtežim terorističkim aktom i zločinom na tlu kontinentalne Evrope u historiji.

Napadi
------

Spomen-ploča u znak sjećanja na žrtve napada
Deset bombi eksplodiralo je ujutro, oko 07:38, 11. 3. 2004. na četiri gradska, putnička vlaka koja su putovala jugoistočnim dijelovima Madrida. Ti su vlakovi bili puni studenata i radnika, a eksplozije su se dogodile tokom najvećeg jutarnjeg prometa na tri željezničke postaje, što je rezultiralo velikim brojem žrtava. Sila eksplozija devastirala je vlakove i odbacila dijelove ljudskih tijela u zrak. Neki vlakovi bili su prepolovljeni.

Odgovornost za napade
---------------------

Ubrzo su za seriju koordiniranih napada španske vlasti optužile baskijsku separatističku skupinu ETA. Ta je skupina odbacila odgovornost, pa je sumnja pala na islamske ekstremiste kad je policija pronašla jedan kombi s detonatorima i stihovima Kur'ana u njemu. Kasnije, jedno pismo, navodno Al Kaidino, došlo je na arapskom listu Al-Kuds u Londonu preuzimajući odgovornost za pokolj. Odgovornost Al-Kaide potvrđena je pronalaskom jedne kasete s porukom te organizacije. Mjesec dana kasnije 4 terorista detoniralo je eksploziv u jednoj zgradi ubivši sebe i jednog specijalca tokom policijske operacije. Bombe su detonirane uz pomoć mobilnih telefona. Navodni je razlog napada sudjelovanje španskih snaga u Iračkom ratu.

Vanjske veze
------------

***Napadi u Madridu 2004.*** na Wikimedijinoj ostavi

* Izvještaj BBC-a
* Izvještaj CNN-a Arhivirano 2005-04-20 na Wayback Machine-u

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* LCCN: sh2004003376
* NKC: ph426670

 |
**Prečko** je zagrebačko naselje koje se nalazi na zapadu grada, istočno od Savske Opatovine i zapadno od Jaruna. U njemu su dvije osnovne škole: Nikola Tesla i Prečko. Prigodom osnivanja općina u Gradu Zagrebu, 1974. ponovno je formirana Općina Trešnjevka u sastav koje tada ulazi i naselje Prečko. Takvo stanje traje do ukidanja općina u Gradu Zagrebu 31. prosinca 1990. Prema podjeli ustanovljenoj Statutom Grada Zagreba 14. prosinca 1999. pripada Gradskoj četvrti Trešnjevka - jug, a čini zaseban mjesni odbor.

Stambeno naselje Prečko je izgradilo poznato zagrebačko građevinsko poduzeće GRO Vladimir Gortan.

Šport
-----

U naselju djeluje NK Prečko sa igralištem kod istomene škole.

Od 1979. godine na malonogometnom igralištu Kocka u Tijardovićevoj ulici održava se, danas već, najstariji zagrebački malonogometni turnir na otvorenom, a poslije Kutije šibica, drugi općenito u Zagrebu.

Izvori
------

1. ↑  Časopis Građevinar 54 (2002) 4 Arhivirano 2007-07-15 na Wayback Machine-u Iz povijesti graditeljstva - Sjećanje na poduzeće koje je neslavno završilo (B. Nadilo)

Vanjske poveznice
-----------------

* MO Prečko na stranicama Grada Zagreba

* Članovi Vijeća Mjesnog odbora[*mrtav link*]

  


*Ovaj nedovršeni članak o **naselju** u Hrvatskoj:* **Prečko** *treba dopuniti.   
Dopunite ga prema pravilima Wikipedije.*
**Portuguesa** (španjolski: *Río Portuguesa* ili Río La Portuguesa) je rijeka na sjeverozapadu Venecuele, duga 600 kilometara, pritoka rijeke Apure.

Savezna država Cojedes je 4. augusta 1909. dobila ime po toj rijeci. Po legendi rijeka je krštena tim imenom jer se žena iz Portugala utopila u njezinim vodama, ali postoji i objašnjenje da je to urađeno zato jer se u tom kraju nalazila portugalska kolonija.

Karakteristike
--------------

Rijeka izvire na obroncima planine Junquito na nadmorskoj visini od oko 1800 metara u masivu Cordillera de Mérida u Državi Portuguesa.

Od tamo teče prema jugoistoku preko saveznih država Portuguesa, Lara, Cojedes, Barinas i Guárico do ušća u Rijeku Apure na granici država Guárico i Apure.. Od ukupne dužine od preko 600 km, 348 km se odnosi na tok kroz Državu Portuguesa.

Portuguesa najvećim dijelom protiče kroz ravničarski Llanos, gdje jako meandrira i često se izliva iz svog korita, pa tako formira i močvara Camaguán.
Sliv Portuguese, zajedno sa njenim pritokama velik je oko 80.000 km².

Najveće pritoke su rijeke Turbio - Cojedes, Guanare, Boconó, Tiznados i Pao.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Cuencas hidrográficas, rios y embalses del estado Portuguesa*" (španjolski). Llano Extremo. Pristupljeno 22. 10. 2017.
2. 1 2 3 4 5   „*Río Portuguesa*" (španjolski). Aquatic Experts. Pristupljeno 22. 10. 2017.
3. ↑   „*Estado Portuguesa*" (španjolski). Venezuela tuya. Pristupljeno 22. 10. 2017.

Vanjske veze
------------

***Portuguesa (rijeka)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Río Portuguesa* na portalu Aquatic Experts (`es`)
* *Río Portuguesa* na portalu Aquatic Tierra (`es`)
**Ptolemej IX Latir** na srebrnoj tetradrahmi iz 109. god. pre n.e.
**Ptolemej IX Latir** ili **Ptolemej IX Soter II** (grč. **Πτολεμαῖος Σωτήρ Λάθυρος**) bio je kralj helenističkog Egipta iz dinastije Ptolemejida. Vladao je u tri navrata, prvi put od 116. do 110. god. pre n.e, drugi put od 109. do 107. i najposle od 88. do 81. god. pre n. e.

Bio je sin Ptolemeja VIII Fiskona i njegove rođene sestre Kleopatre III. Ptolemej Fiskon je testamentom odredio da ga nasledi supruga koja je treala da vlada sa jednim od sinova kao savladarom. Zahvaljujući javnom mnenju Aleksandrije Kleopatra III je za savladara izabrala Ptolemeja IX koji je kao vladar uzeo nadima **Soter II** po ugledu na osnivača dinastije Ptolemeja I Sotera. Ipak, u istoriji je bolje zapamćen po nadimku **Latir**.

Ptolemej Latir je bio pod velikim uticajem svoje majke Kleopatre III. Za ženu je prvo uzeo sestru Kleopatru IV, ali se docnije ponovo oženio, po majčinom nalogu, mlađom sestrom Kleopatrom Selenom I. Međutim, kako je Ptolemej IX pokušao da se oslobodi majčinog nadzora, Kleopatra je 110. god. pre n. e. izazvala prevrat pod izgovorom da je Ptolemej Latir hteo da je ubije kraljica je na presto dovela krotkijeg sina, Ptolemeja X Aleksandra I. Prva vladavina Ptolemeja X se ubrzo završila i Ptolemej IX Latir je ponovo zavladao od 109. do 107. godine pre naše ere. Na kraju, Ptolemej X Aleksandar I je zavladao po drugi put 107, ponovo uz majku kao savladarku. Posle niza preokreta, Ptolemej Aleksandar je 101. naredio da se njegova majka Kleopatra III pogubi. Održao se na vlasti sve do 88. godine pre n. e. kada je ubijen u građanskom ratu zahvaljujući kome se Ptolemej IX Latir ponovo domogao krune. Treća vladavina Ptolemeja Latira potrajala je sve do 81. godine pre n. e. kada je naredio da se zlatni sarkofag, u kome su se nalazili ostaci Aleksandra Velikog, pretopi u novac i zameni staklenim sarkofagom. Kada su ove vesti dospele u javnost, u Aleksandriji su građani podigli pobunu u kojoj je ubijen Ptolemej Latir.

Ptolemeja Latira nasledila je ćerka iz braka sa Kleopatrom Selenom, Berenika III.

Spoljne veze
------------

* Ptolemej Siter II na stranici LacusCurtius — (Poglavlje XI iz knjige E. R Bevana *House of Ptolemy*, 1923)
* Ptolemej IX Latir, poglavlje u knjizi Malona H. Smita
* Ptolemej IX (Soter) u Tebi Arhivirano 2012-07-31 na Wayback Machine-u, Robert Siter

***Ptolemej IX Latir*** na Wikimedijinoj ostavi
**Prezbiterij** (od latinskog: *presbyterium*, od starogrčkog: *πρεσβυτέριον* = starješina) ili *svetište*, je povišeni prostor uz oltar (ili iza oltara), namjenjen svećenicima (prezbiterima).

Karakteristike i historija
--------------------------

Taj prostor se ponekad zove i **sanktuarij** (od latinskog *sanctuarium*=svetište). Prezbiterij se nadovezuje na centralni brod, a od prostora za vjernike odijeljen je pregradom. Njegovim produžavanjem prema istoku razvijen je kor, koji je veći i ima istu funkciju.

Prezbiterij je karakterističan za zapadnu crkvenu arhitekturu i to za katedrale i veće crkve.

U pravoslavnim crkvama se za taj prostor koristi izraz svetinja ili oltar, on je od broda odjeljen ikonostasom.

Izvori
------

1. 1 2 3 4   „*Prezbiterij*" (hrvatski). Hrvatska enciklopedija. Pristupljeno 1. 22. 2018.
2. 1 2   „*Presbytery*" (engleski). Encyclopædia Britannica. Pristupljeno 1. 2. 2018.

Vanjske veze
------------

***Prezbiterij*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Presbytery* (`en`)
**Plutokracija** ili **plutokratija** (grč. πλουτοϰρατία, od πλοῦτoς: bogatstvo + κρατείν: vladati), sustav društvenih odnosa u kojemu prevladavajući utjecaj u vlasti i na vlast imaju bogataši. Oblik je oligarhijske vladavine u kome je vlast centralizirana na uzak broj ljudi koji se od ostatka stanovništva razlikuju po povećanom materijalnom bogatstvu.

Od aristokracije i drugih oblika se razlikuje po tome što materijalno bogatstvo nije povezano s plemenitim porijeklom, zaslugama u ratu ili nekim sličnim faktorima.

Za većinu današnjih zapadnih demokracija se često tvrdi da predstavljaju plutokracije. To je pogotovo slučaj sa SAD gdje se na vlast ne može doći bez obilnih financijskih sredstava.

U 20. vijeku je izraz plutokracija dobio pejorativno značenje, a pogotovo su ga voljeli koristiti propagandisti Trećeg Reicha i drugih fašističkih država kako bi naglasili razliku od zapadnih demokratskih država kao što su Francuska, Velika Britanija i SAD.


|  |  |
| --- | --- |
| **Oblici i stilovi vodstva**: *v. također Oblici vladavine*

|  |
| --- |
| Ateokracija |
Anarhija |
Demokracija |
Geniokracija |
Gerontokracija |
Meritokracija |
Matrijarhat |
Ohlokracija |
Panarhizam |
Patrijarhat |
Plutokracija |
Teokracija | 
Tehnokracija |

 |
|  |
| --- |
| **Prezveterijanska crkva SudanaPresbyterian Church of the Sudan** |
|  | **Crkva** | Reformistička crkva |
|  | Države | Južni Sudan Južni SudanSudan Sudan |
|  | Broj vernika | 1.000.000 |
|  | Broj sveštenika | 265 |
|  | Broj zajednica | 500 |
|

**Prezveterijanska crkva Sudana** (engl. ) je treća po brojnosti hrišćanska crkva u Južnom Sudanu. Ima oko milion vernika, 265 sveštenika i približno 500 zajednica. Članica je Veća crkava Novog Sudana.

Istorijat
---------

Prva prezveterijanska misija u Sudanu uspostavljen tokom 1890-ih godina. Njihovi začetnici bili su američki misionari iz Egipta. Crkva je prvobitno ustanovljena u Kartumu glavnom gradu današnjeg severnom Sudana. Ubrzo je napuštena i prepuštena koptskim evangelistima, a sveštenstvo se preselilo na jug (Južni Sudan) početkom 1900-ih. Novi centar postao je grad Malakal, današnje administrivno središte vilajeta Gornji Nil. Naredbom vlade Sudana iz 1962. godine svi misionari morali su da napuste zemlju. Prezveterijanska crkva ostale je u rukama malobrojnih sudnaskih sveštenika koji su nastavili da šire veru po Južnom Sudanu.

Povezano
--------

* Veće crkava Novog Sudana
* Hrišćanstvo

Spoljašnje veze
---------------

* Prezveterijanska crkva Sudana Arhivirano 2013-02-08 na Wayback Machine-u (`en`)

  


|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Zastava Južnog Sudana | **Hrišćanstvo u Južnom Sudanu** | Zastava Južnog Sudana |

 |

|  |
| --- |
| Rimokatolička crkva •
Episkopalna crkva •
Afrička suvozemska crkva •
Prezveterijanska crkva •
Pentakostalna crkva •
Unutrašnja crkva •
Koptska pravoslavna crkva •
Etiopska pravoslavna crkva |
**Ptolemej od Alora** (grčki: *Πτολεμαῖος Α`*, ? - 365. pne.) bio je makedonski plemić i diplomat koji je od 368. i 365. pne. kao regent vladao Makedonijom, zbog čega se ponekad navodi kao **Ptolemej I**.

Antički izvori navode kako je bio potomak Aminte II, odnosno Menelaja, jednog od sinova kralja Aleksandra I.

Godine 375. pne. ga je kralj Aminta III poslao u Atena|Atenu kao makedonskog izaslanika, gdje je ostao do 373. pne. Nakon Amintine smrti, Ptolomej je započeo vezu s njegovom udovicom, kraljicom Euridikom, a što je dovelo do sukoba s njenim sinom, mladim kraljem Aleksandrom. Zbog tog sukoba, u kome su Tebanci podržavali Ptolemeja, se Aleksandar morao povući iz Tesalije i pristati na savez s Tebom. Ptolemej je potom 368. pne. dao ubiti Aleksandra na jednom festivalu; kralja je formalno naslijedio njegov mlađi brat Perdika III, ali je Ptolemej zavladao kao regent. Tri godine kasnije sam Ptolemej je ubijen od Perdike koji je preuzeo vlast.


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Aleksandar II**  |  **Regent Makedonije** 368–365. pne. | Slijedi: **Perdika III**  |
*Za ostala značenja, v. Bostonski davitelj (razvrstavanje).*
**Bostonski davitelj** (engl. ) je naziv za serijskog ubicu ili nekoliko ubica koji su na području Bostona, u američkoj državi Massachusetts, izvršili niz od 13 ubistava žena od 1962. do 1964. godine. Žrtvama, čiji je raspon starosti bio od 19 do 85 godina, je bilo zajedničko to da su prije ubistava bile seksualno zlostavljane, a potom zadavljene, isto kao i da su ubijene u svojim stanovima i kućama bez tragova provale i nasilnog ulaska, zbog čega se smatralo da je ubica prethodno, izdajući se za policajca ili radnika za održavanje, stekao njihovo povjerenje. Ubistva su izazvala veliku pažnju u tadašnjoj američkoj javnosti i izazvala opsežnu kriminalističku istragu koja je završena u oktobru 1964. kada je profesionalni kriminalac Albert DeSalvo, nedugo nakon hapšenja za pokušaj silovanja, priznao ubistva. DeSalvo je kasnije osuđen na doživotni zatvor, ali je nekoliko godina kasnije povukao priznanje i tvrdio je da nije Bostonski davitelj sve do 1973. godine kada je ubijen u zatvoru. Nakon toga je slučaj nastavio izazivati pažnju historičara i true crime pisaca, uključujući i neke članove rodbine žrtava koji su počeli tvrditi da DeSalvo nije Davitelj, odnosno da je riječ o nizu nepovezanih ubistava. Godine 2013. je, pak, DNK analiza potvrdila da je DeSalvo počinitelj posljednjeg od 13 ubistava.