recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Kizik je bio grad u Miziji.
**Kizik** (grčki: **Κύζικος**) bio je drevni grad u Miziji, dijelu Anadolije, smješten na dijelu današnjeg poluotok Kapu-Dagh (Arktonez), za koga se tvrdi da je bio otok u Mramornom moru, te da je bio umjetno povezan s kopnom.

Danas se Kizik nalazi pod zaštitom turskog Ministarstva kulture, te se nalazi na cestama za Erdek i Bandirmu u suvremenoj Turskoj.

Bazni reljef dvokoličara iz kasnog 6. vijeka pne. koji pokazuje hetitski utjecaj na Kizik

Historija
---------

Smatra se kako su Kizik osnovali Pelazgi iz Tesalije, a tradicija ta događaj smješta u doba Argonauta; nešto kasnije historija bilježi doseljenike iz Mileta koji osnivaju grad, prema nekim nepouzdanim podacima oko 756. pne.

Zahvaljujući svom povoljnom položaju, Kizik se s vremenom razvio u važno trgovačko središte, a njegova valuta - zlatni stater - je došla u najširu upotrebu u antičkom svijetu. *Kiziken*, kako se taj zlatnik zvao, vrijedio 28 drahmi. Za vrijeme peloponeskog rata su se za Kizik borile zaraćene Atena i Sparta, a što je 410. pne. dovelo do pomorske bitke kod Kizika u kojoj su Atenjani pod Alkibijadom porazili Spartu.

Antalkidin mir je godine 387. pne. Kizik stavio pod vlast Perzijskog Carstva, a godine 334. pne. ga je Aleksandar Veliki stavio pod vlast makedonske države. U helenističkom periodu je Kizik pod dominacijom dinastije Atalida iz Pergama, a nakon čijeg izumiranja postaje bliski saveznik Rima.

Godine 74. pne. ga je zbog toga napao Mitridat VI od Ponta s 300.000 vojnika. Kizičani su izdržali opsadu, koju je na kraju razbio Lukul. Rimljani su svog saveznika nagradili s povećanom teritorijom i brojnim privilegijama. Tek za vrijeme cara Tiberija je ušao u sastav rimske države, gdje je služio kao provincijsko središte Mizije, a kasnije cijele regije Helesponta. 

Godine 443. je grad pogodio potres, prvi u nizu koji će s vremenom izazvati razaranja i postepeno napuštanje grada. Godine 675. su ga nakratko osvojili Arapi. Godine 1063. je zabilježen još jedan potres, nakon koga je grad potpuno napušten, a stanovnoštvo se preselilo u Artaki.

V. također
----------

* Androsten od Kizika, cca. 200. pne. pratio kralja Antioha III Velikog u Indiju.
* Eudoks od Kizika, 130. pne. moreplovac i istraživač
* Erucije od Kizika, pisac
* Gelasije od Kizika, crkveni pisac iz 5. vijeka

Izvori
------

* more information on ancient coinage
**Koncil u Nablusu** je bio sinod Katoličke crkve, odnosno skupština vodećih crkvenih ličnosti i svjetovnih feudalaca Jeruzalemskog Kraljevstva održan 16. januara 1120. u gradu Nablusu. Zajedno su ga sazvali patrijarh Gormond od Picquignyja i kralj Balduin II. Na njemu je doneseno 25 kanona koji su regulirali odnose Crkve i svjetovnih vlasti (pa ih se ponekad naziva konkordatom), ali i predstavljali prve pisane zakone Jeruzalema.

Kroničar Fulcher od Chartresa uopće nije spomenuo koncil u svojim kronikama, dok je Guillaume od Tira šet descenija kasnije detaljno opisao sudionike i proceduru, ali ne i same zakone, spomenuvši da su "kanoni tako dobro poznati da se mogu pronaći u svakoj crkvi". Od njih je, međutim, samo jedna kopija preživjela propast križarskih država i iz Sidona došla do papske biblioteke u Avignonu 1330. Ona ukazuje kako su zakoni Jeruzalemskog Kraljevstva bili pod značajnim uticajem bizantskog prava od koga su preuzete česte tjelesne kazne osljepljivanja, sakaćenja i kastracije, ali i da je veliki problem zakonodavaca bio seksualni nemoral, odnosno rašireni preljub, bigamija i spolno općenje kršćana i muslimana. U kanonima se također propisuje smrtna kazna za sodomiju, odnosno homoseksualne odnose što je predstavljalo presedan u zakonodavstvu katoličke Evrope.

Literatura
----------

* Mayer, Hans E. "Concordat of Nablus." Journal of Ecclesiastical History 33 (October 1982): 531-543.
* Kedar, Benjamin Z. "On the Origins of the Earliest Laws of Frankish Jerusalem: The Canons of the Council of Nablus, 1120." Speculum 74 (1999): 310-335.
* Nader, Marwan. *Burgesses and Burgess Law in the Latin Kingdoms of Jerusalem and Cyprus (1099-1325)*. Ashgate, 2006.
* Bishop, Adam, Concilium Neapolitanum,
**Nikola „Kole" Čašule** (Prilep, 2. mart 1921 — Skoplje, 22. septembar 2009) je bio makedonski pisac, dramaturg, novinar, političar i diplomata.

Biografija
----------

Rođen kao Nikola Kepev, četvrto dete u porodici Steve i Ilije Kepevi, 1925. usvaja ga njegov stric Ilije Čašule. Osnovnu školu i nižu državnu gimnaziju završava u Prilepu, a državnu realnu gimnaziju u Bitolju. Godine 1938. upisuje studije medicine u Beogradu koje će se prekinuti u aprilu 1941. godine zbog početka rata u Jugoslaviji. 

Kole Čašule sa gerilskom grupom podiže makedonski ustanak protiv bugarskih okupatora 11. oktobra 1941. godine u svom rodnom gradu Prilepu. 
U Skoplju je bio u fašističkom zatvoru za vreme rata.

Posle rata uređivao je više listova (*Narodni vojnik*, *Trudbenik*, *Nova Makedonija*) i časopisa (*Novi Dan* i *Savremenost*, glavni i odgovorni urednik *Razgledi*). Takođe, bio je glavni urednik (od 1945) pa direktor radio Skoplja, upravnik „Makedonskog narodnog pozorišta". Jedan je od osnivača „Udruženja književnika Makedonije" i jedno vreme je bio njen predsednik. Bio je član „Makedonskog PEN centra" i „Makedonske akademije nauka i umetnosti". U diplomatskoj službi, bio je generalni konzul SFRJ u Torontu (1952-1956), zatim ambasador u Boliviji, Peruu i Brazilu.

U svojim književnim delima daje hroniku Prlepa, grada heroja i njegovih ljudi u poslednjih osamdesetak godina, u domovini, u političkoj emigraciji i u pečalbi, u toku rata i mira. Dela su prevođena na sve jezike naroda i narodnosti u bivšoj SFRJ, ali i na brojne druge jezike.

1984. godine izabran je za predsednika Saveza književnika Jugoslavije.

Filmografija
------------

Zvanični jugoslovensko-bolivijski razgovori, Kočabamba 30.09.1963.
### Scenarista

|  |
| --- |
| **Filmografija**  |
| God. | Naziv | Uloga |
| 1940.-te |
| 1947. | Vo izbori so novi pobedi Kratki dokumentarni film | / |
| 1948. | Makedonija Kratki dokumentarni film | / |
| 1960.-te |
| 1961. | Poslednji patuvanja Kratki dokumentarni film | / |
| 1961. | Izmoreniot ratnik Kratki dokumentarni film | / |
| 1963. | Nevoljite na pokojniot K.K Kratki film | / |
| 1965. | Dani iskušenja | / |
| 1968. | Vuk sa Prokletija | / |
| 1969. | Antiča TV film | / |
| 1970.-te |
| 1971. | Zemjaci TV film | / |
| 1972. | Vrtlog TV film | / |

### Reditelj

|  |
| --- |
| **Filmografija**  |
| God. | Naziv | Uloga |
| 1940.-te |
| 1947. | Vo izbori so novi pobedi Kratki dokumentarni film | / |

Književna dela
--------------

### Drame

* „Вејка на ветрот"
* „Црнила"
* „Вител"
* „Житолуб"

### Romani

* „Простум" (1970)
* „Премреже" (1977)

Izvori
------

* *Пристапни предавања, прилози и библиографија на новите членови на Македонската академија на науките и уметностите*, XV (2006):187-197.
* **Enciklopedija Jugoslavije**, Jugoslavenski leksikografski zavod „Miroslav Krleža", Zagreb, 1984.

Spoljašnje veze
---------------

* Kole Čašule na IMDb-u (`en`)
**Kenneth MacAulay** (Baddeck, Nova Scotia, 29. travnja 1984.) kanadski je profesionalni hokejaš na ledu. Defenzivni je bek, visine 179 cm i težine 88 kg. Trenutačno je član hrvatskog KHL Medveščaka koji se natječe u EBEL-u. NHL skauti ga smatraju brzim i tehnički nadarenim igračem koj igra defenzivnu igru. U profesionalnoj karijeri odigrao je 103 utakmice u ECHL, postigao 9 golova i 49 asistencija, te 61 utakmicu u AHL-u s omjerom 1 gol i 10 asistencija.

Karijera
--------

### Sj. Amerika

Igrao je za sveučilište Vermont, a nakon što je završio studij započinje svoju profesionalnu karijeru u sezoni 2007./08. za ECHL (East Coast Hockey League) momčad Fresno Falcons. Radi dobrih igara prelazi u AHL (American Hockey League) momčad Rockford Ice Hogs, drugi tim NHL momčadi Chicago Blackhawks. Sezonu 2008./09. igra za Fresno Falcons, kada prelazi u ECHL momčad Stockton Thunder. Iste sezone opet igra za AHL momčad Portland Pirates, drugi tim NHL momčadi Buffalo Sabres. Sezonu 2009./10. nastavlja igrati za Stockton Thunder u ECHL, te prelazi u dvije AHL momčadi San Antonio Rampage (Phoenix Coyotes) i Norfolk Admirals (Tampa Bay Lightning) gdje je odigrao 4 utakmice za svaku momčad. 

### Europa

Krajem siječnja 2010. MacAulay kao novo pojačanje hrvatskog KHL Medveščaka dolazi ususret doigravanju u EBEL-u. U dresu Medvjeda debitirao je na sportskom spektaklu na otvorenom "Šalata Winter Classic 2010. powered by Citroen". U svom drugom nastupu za Medvjede u 50. kolu protiv KAC-a ubilježio je prvi bod EBEL-u. Tijekom sezone 2009./10. u zagrebačkom Medveščaku odigrao je 18 utakmica, ostvario četiri zgoditka i pet asistencija, a svega je 16 minuta proveo izvan leda zbog kazne. 21. lipnja 2001. objavljeno je da je MacAulay produžio ugovor do kraja sezone 2011.

Izvori
------

1. ↑  Medveščak dobio novo pojačanje
2. ↑  Kenny MacAulay novo pojačanje Medveščaka[*mrtav link*]
3. ↑  Klagenfurt Medvjedima ostao neosvojiv
4. ↑  Lovrenčić i MacAulay ostaju u Medveščaku

Vanjske poveznice
-----------------

|  |  |
| --- | --- |
|  | U Wikimedijinoj ostavi ima još materijala vezanih za: **Kenny MacAulay** |

* Profil na The Internet Hockey Database

| * p
* r
* u
Trenutačni sastav Medveščak Zagreba |
| --- |
| 
Robert Kristan |
Michael Ouzas |
Andrej Vasiljević |
Vjačeslav Truhno |
David Brine |
Alan Letang |
Kenneth MacAulay |
Andy Sertich |
Dario Kostović |
Ivan Šijan |
Saša Martinović |
Frank Banham |
Sasha Pokulok |
Joel Prpic |
Mislav Blagus |
Ryan Kinasewich |
Geoff Waugh |
Greg Day |
Dominik Kanaet |
Donald MacLean |
Matt Siddall |
Tom Zanoški |
Mario Sertić |
Pascal Morency |
Sašo Rajsar |
Gal Koren |
trener: Marty Raymond
 |
Papirus iz 100. godine sa fragmentom Euklidovih elemenata
**Oksirinh** (starogrč. Ὀξύρρυγχος - „riba oštrog nosa", lat. *Oxyrhynchus*, danas *Al Bahnasa*) je istorijski grad u Egiptu koji je danas značajno arheološko nalazište. Iako se ovde kontinuirano radilo na iskopavanjima tokom celog 20. veka, i dalje je Oksirinh značajan izvor papirusa iz helenističkog, rimskog i vizantijskog doba (tzv. Oksirinhijski papirusi). Među gomilama fragmenata istorijskih i birokratskih zapisa nalaze se i delovi danas nepoznatih dela grčkih pisaca i ranih hrišćanskih tekstova. 

Oksirinhus se nalazi oko 160 kilometara jugozapadno od Kaira i 11 kilometara severozapadno od Bani Mansara na Josifovom kanalu. Grad je dobio na značaju nakon što ga je osvojio Aleksandar Veliki 332. godine pne. Osvajač je gradu dao ime Oksirinhus (grčki: grad ribe špicastog nosa). Smatra se da se ovo ime odnosilo na vrstu Mormyrus oxyrhynchos koja je u Egiptu poštovana kao sveta vrsta ribe. 

U helenističko doba Oksirinhus je bio prosperitetan grad, treći po veličini u Egiptu. Posle pojave hrišćanstva u Egiptu postao je poznat po velikom broju crkava i manastira. Godine 641. Egipat je pokorilo carstvo arabijskih kalifa. Vremenom, grad više nije održavao svoj sistem kanala, tako da je opao po značaju. 

Više od hiljadu godina stanovnici Oksirinhusa su izbacivali đubre van grada. Činjenica da poplave Nila nisu mogle da dopru do Ohirinhusa je srećna okolnost zahvaljujući kojoj vode nisu odnosile smeće. Kada su se kanali isušili nivo voda nikad više nije dostigao pređašnji nivo. U oblasti Oksirinhusa praktično nema padavina tako da je pesak prekrio hiljadugodišnji otpad. Skoro hiljadu godina on je ostao na suvom, sterilnom i zaboravljenom mestu. 

Iskopavanja u Oksirinhusu su počela 1896. Prvi arheolozi na ovom lokalitetu su bili Bernar Grenfel i Artur Hant sa Univerziteta u Oksfordu.

Eksterni linkovi
----------------

***Papirusi iz Oksirinhusa*** na Wikimedijinoj ostavi

* Projekat Oksirinhus Univerziteta u Oksfordu Arhivirano 2003-11-21 na Wayback Machine-u
* Oksirinhus onlajn
* Arheološko nalazište sa digitalnom rekonstrukcijom pozorišta

  
Koordinate: 28° 32' sgš, 30° 40' igd
**Otok Nartski** je naselje u općini Rugvica u Zagrebačkoj županiji.

Zemljopis
---------

Smješteno je na lijevoj obali rijeke Save 18 km istočno od središta Zagreba, odnosno 8 km jugozapadno od Dugog Sela, 5 km sjeverozapadno od Rugvice. Naselje je smješteno na 105 m/nv. Pripada Zagrebačkoj aglomeraciji, u zagrebačkoj mikroregiji Središnje Hrvatske. U sastavu je katoličke župe Uznesenja Blažene Djevice Marije - Savski Nart, Dugoselskog dekanata Zagrebačke nadbiskupije.

Stanovništvo
------------

Po popisu stanovništva iz 2001. godine u naselju živi 210 stanovnik u 58 kućanstva.

Broj stanovnika:

* 1981.: 71 (22 kućanstva)
* 1991.: 108
* 2001.: 210 (58 kućanstava)

Povijest i gospodarstvo
-----------------------

Na mjestu današnjeg Otoka Nartskoga nekada je bio savski otok, pa je po tome i naselje dobilo ime. Naselje je od sredine 19 stoljeća u sastavu kotara Dugo Selo, od 1955. godine u općini Dugo Selo, a od 1993. god. u sastavu općine Rugvice. Austro-Ugarska administracija je 1900. godine promijenila ime sela Mali Otok u Otok Nartski.

Selo je nekada imalo i nadimak "Vuroki", jer priča kaže kako su nekada žene u selu znale "spravljati vuroke", no danas je to ime poznato još kod starijih starosjedilaca. Naselje se zbog povoljnog smještaja, odnosno blizine grada Zagreba početkom 80-ih godina 20. st. počinje intezivno naseljavati stanovništvom iz svih krajeva Hrvatske i Bosne i Hercegovine, a poglavito tijekom i nakon Domovinskog rata.

Gospodarstvo
------------

Gospodarska osnova u manjoj mjeri je poljodjelstvo i stočarstvo. 

| * p
* r
* u
Naselja u sastavu Općine Rugvica |
| --- |
| Čista Mlaka • Črnec Dugoselski • Črnec Rugvički • Donja Greda • Dragošička • Hrušćica • Jalševec Nartski • Ježevo • Nart Savski • Novaki Nartski • Novaki Oborovski • Obedišće Ježevsko • Oborovo • Okunšćak • Otok Nartski • Otok Svibovski • Preseka Oborovska • Prevlaka • Rugvica • Sop • Struga Nartska • Svibje • Trstenik Nartski |
Zgrada Parlamenta američke savezne države Arkansas nalazi se u Little Rock-u. Neoklasicistička zgrada parlamenta dovršena je 1915. godine. Zgrada parlamenta izgrađena je na mjestu nekadašnje kaznionice, a zatvorenički rad korišten je prilikom izgradnje. Ideju za izgradnju parlamenta poticao je arhitekt George R. Mann koji je 1899. godine iz St. Louisa došao u posjet guverneru Arkansasa Danielu W. Jonesu i predstavio mu još uvijek neizrađeni pobjednički dizajn svoga nacrta zgrade parlamenta Montane. Iste godine Mann je odabran kao arhitekt novog parlamenta od strane sedmeročlanog povjerenstva koje je uključivalo i budućeg guvernera Georgea W. Donagheyja. Donaghey se protivio Mannovom direktnom izboru i zagovarao je nacionalno takmičenje, ali većina povjerenstva glasovala je za Manna. Nakon što je Donaghey izabran za guvernera 1908. godine, prisilio je Manna da napusti projekt nakon čega je odabran Cass Gilbert da završi započeti parlament. Dok je početna planirana cijena izgradnje bila milion američkih dolara, do kraja projekta troškovi su se popeli na 2,2 miliona američkih dolara.

Galerija
--------

* KupolaKupola
* Skupština narodnih poslanika (donji dom)Skupština narodnih poslanika (donji dom)
* Senat (gornji dom)Senat (gornji dom)
* Protest protiv rasne integracije škola 1959. godineProtest protiv rasne integracije škola 1959. godine

Izvori
------

1. ↑  The Encyclopedia of Arkansas History & Culture: George Richard Mann (1856–1939), retrieved 3 March 2010
**Vilajet Manouba** (arapski: ولاية منوبة‎ / Wilāyat Mannūbah) je jedan od 24 Tuniskih vilajeta na koji je Tunis administrativno podjeljen.

Geografske karakteristike
-------------------------

Vilajet Manouba prostire se na sjeveru Tunisa na površini od 1,137 km² na kojoj živi 410,104 stanovnika.

Sa sjevera graniči sa Vilajetom Bizerta sa istoka sa vilajetima Ariana, Tunis i Ben Arous, sa zapada sa Vilajetom Béja i sa juga sa Vilajetom Zaghouan. Kako se nalazi u neposrednoj blizini glavnog grada Tunisa, njen krajni istok je zapravo periferija tog grada, jer 15 % njegovih stanovnika radi u glavnom gradu. Za pretpostaviti je da će taj procenat rasti zbog širenja glavnog grada.

Manouba ima dosta snažnu industriju, naročito tekstilnu razmještenu u 8 industrijskih zona. Pored nje razvijeno je i tradicionalno zanatstvo (tepisi, odjeća).

Ratarstvo obrađuje 26 000 hektara dobro navodnjavanih oranica u dolini rijeke Majardah.

Kako je periferija glavnog grada puno državnih institucija i fakulteta ima sjedište u Vilajetu Manouba.

Historija
---------

Vilajet je osnovan u julu 2000. sa administrativnim centrom u istoimenom gradu **Manouba**. Administrativno je podjeljen na 8 distrikta (tamadijada) i 9 općina.

Izvori
------

1. 1 2 3 4  „*Tunisia, Cities*" (engleski). City population. Pristupljeno 14. 11. 2019.
2. 1 2 3 4 5 6 7  „*Gouvernorat de Manouba*" (francuski). API Tunisia. Pristupljeno 15. 11. 2019.

Vanjske veze
------------

* *Gouvernorat de Manouba* (`fr`)

| * p
* r
* u
Tunis Tuniski vilajeti |
| --- |
| Ariana · Béja · Ben Arous · Bizerta · Gabes · Gafsa · Jendouba · Kairuan · Kasserine · Kébili · Kef · Mahdia · Manouba · Médenine · Monastir · Nabeul · Sfax · Sidi Bouzid · Siliana · Sousse · Tataouine · Tozeur · Tunis · Zaghouan |
**Palta**, pleme ili grupa plemena američkih Indijanaca koji po McQuown/Greenberg klasifikaciji pripadaju porodici Jivaroan, unutar koje čine posebnu skupinu Paltan. -Palta Indijanci u vrijeme španjolske konkviste (16. stoljeće) živjeli su na gorovitom Andskom području sjevernog Perua i južnog Ekvadora (provincije Loja, El Oro i Zamora Chinchipe). Njima najsrodnije pleme vjerojatno su bili Malacato Indijanci koji se također vode kao Paltan govornici.
Jezik i kultura Palta izgubili su se nakon pojave Španjolaca i o njima je danas malo poznato. Na područje Anda došli su iz tropske šume u vrijeme nešto prije pojave Španjolaca. Bavili su se uzgojem kukuruza, krumpira, graha, avokada i tropskog voća. Naselja su im bila raštrkana, svaka obitelj živjela je na svojoj vlastotoj farmi u kućicama od blata prekrivenih slamom. Postojalo je 5 cacicazgosa (područje pod vlašću caciquea; izgovor kasik), to su Chaparras, Garrochambas, Ambocas, Calvas i Malacatos. O religiji ili socijalnoj strukturi nije ništa poznato.

Literatura
----------

* Taylor, Anne-Christine. 1991. Les Paltas. Les Jivaro andins précolombiens à la lumière de l'ethnographie contemporaine. BIFEA 20/2: 439-459.

Vanjske poveznice
-----------------

* El Oro envuelve a Loja y Zamora[*mrtav link*]
* Los Paltas[*mrtav link*]
**Mary Barrett Dyer** (London, 1611. - Boston, 1. 6. 1660.) bila je engleski Kveker. Obješena je u Bostonu, Massachusettsu, zato što se borila protiv progona Kvekera iz kolonije Massachusettsa. Smatra se da je bila posljednja žrtva religioznog progona u Sjevernoj Americi.

Mary Dyer je srela Anne Hutchinson 1637, koja je propovjedala da se Bog obraća direktno vjerniku, a ne samo preko svještenstva. Dyer se pridružila Anne Hutchinson i postala aktivna u "Antimonijskoj jeresi", gdje su radile na organizaciji grupa žena i muškaraca koje bi proučavale Bibliju na drugi način u odnosu na teokratski zakon kolonije Massachusetts Bay.

1638, Mary Dyer i njen muž, William Dyer, bili su prognani iz kolonije zajedno sa Anne Hutchinson. Po savjetu Roger Williamsa, grupa kojoj su pripadale Dyer i Hutchinson preselila se u Portsmouth u koloniji Rhode Island.

Mary Dyer se sa mužem vratila u Englesku, zajedno sa Roger Williamsom i John Clarkeom, gdje se Mary priključila Kvekerima pošto je čula propovjed George Fox, i ustanovila da se propovjed slaže sa idejama koje su ona i Anne Hutchinson imale više godina prije toga. Postala je Kveker po sopstvenom izboru.

Dyerovi su se vratili na Rhode Island 1657. Sljedeće godine, ona je otputovala u Boston da bi protestovala protiv novog zakona koji je protjerivao Kvekere, gde je uhapšena i izbačena iz kolonije. (Njen muž, koji nije postao Kveker, nije bio uhapšen.)

Mary Dyer je nastavila da putuje po Novoj Engleskoj i propovjeda Kvekerstvo, i ponovo je uhapšena 1658 u New Haven, Connecticut. Pošto je puštena na slobodu, vraća se u Massachusetts da bi posjetila dvoje engleskih Kvekera koji su bili uhapšeni. Ponovo je uhapšena i ovaj put joj je trajno zabranjen povratak u koloniju. Treći put je otputovala u Massachusetts, sa grupom Kvekera, da bi javno protestovala protiv zakona. Uhapšena je i osuđena na smrt. Nakon kratkog suđenja, drugo dvoje Kvekera su obješeni, ali kako je njen suprug bio prijatelj guvernera John Winthropa, uspio je da joj omogući amnestiju u posljednjem momentu, protiv njene volje, jer je odbila da se pokaje i odrekne kvekerske vjere.

Bila je primorana da se vrati na Rhode Island. Putovala je na Long Island, New York, da bi propovjedala, ali njena savjest je vodila da se vrati u Massachusetts 1660, i ponovo protestuje protiv anti-kvekerskog zakona. Uprkos molbama muža i porodice, ponovo je odbila da se pokaje i ponovo je osuđena na smrt, 31. maja. Sljedećeg dana, Mary Dyer je obješena u Bostonu zarad toga što je bila Kveker u Massachusettsu.

Njene posljednje riječi su bile: *"Ne, ja sam došla da vas sačuvam od krvoprolića, želeći da poništite nepravedan i nerazuman zakon načinjen protiv nevinih sluga Božjih. Ne, čovječe, ja se ne odričem."*

Njena statua se nalazi ispred zgrade Državne uprave Massachusettsa u Bostonu.

Izvori
------

1. ↑  Članak u *Oxford Dictionary of National Biography*.

Vanjske veze
------------

***Mary Dyer*** na Wikimedijinoj ostavi

* Mary Dyer biografija (engl.)
**Marko Jerusalimski** (služio od 135 - umro 156) je bio prvi nejevrejski episkop Jerusalima, grada koji je srušen i preimenovan u Aelia Capitolina. 

Nakon Barkohbinog ustanka (132-136), jevrejski hrišćani su potpuno marginalizovani, nisu više živeli u Jerusalimu nego u Peli, a episkopi Jerusalima više nisu poticali iz redova judeohrišćana ("od onih iz obrezanja"), već su ih počeli postavljati Grci. Marko je 135. godine imenovan za grčkog episkopa Elije Kapitoline, od strane mitropolita Palestinske Cezareje, još za trajanja episkopata Jude Jerusalimskog, praunuka Isusovog brata Jude. 

Tradicionalno se smatra da je njegov sekretar bio Ariston iz Pele, iako taj nepouzdan podatak potiče tek od jermenskog hroničara Mojsija iz 7. veka.

Izvori
------

1. ↑  Eusebije, Istorija crkve (scribd)
2. ↑  *A Dictionary of Christ and the Gospels: Volume I*  Page 118 James Hastings - 2004 "His statement that Aristo was secretary of Ardasches, which was so unfortunately ambiguous as to seem to make him secretary of Mark, bishop of Jerusalem, seems to be the starting-point for the last stage of the process."

Vidi još
--------

* Judeohrišćani

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| Prethodi: **Juda**  |  **Episkop Jeruzalema** 135–156 | Slijedi: **Kasijan**  |
Za ostale osobe s istim imenom, v. Marko Licinije Kras (razvrstavanje).
**Marko Licinije Kras**, (latinski **Marcus Licinius Crassus**), nadimak **Dives** ( *najbogatiji* ), ( oko 115. pne. - Haran, 53. pne. ), rimski vojskovođa i političar.

Od 59. pne. član prvog trijumvirata uz Gaja Julija Cezara i Pompeja Velikog. Nakon njegove smrti došlo je do građanskog rata između Cezara i Pompeja.

Kras je 87. pne. pobjegao iz Rima kada je vlast preuzeo Gaj Marije. Iz Španjolske je prešao u Afriku a zatim u Italiju gdje se pridružio Suli. Kao mladi časnik podržao je Lucija Kornelija Sulu u građanskom ratu od 83. pne. protiv Marija. Nakon Suline pobjede Kras se bezobzirno i okrutno obogatio na proskripcijama.

73. pne. Kras je postao pretor. Kada se Spartak u Trećem robovskom ratu, 72. pne. krenuo s robovskom vojskom iz Alpa prema Rimu, Kras je preuzeo zapovjedništvo nad rimskom vojskom u Italiji. Kras je pobijedio Spartaka u odlučnoj bitci kod Lukanije, 71. pne.. Time je ustanak ugušen.Nakon pobjede Kras je proslavio trijumf. Kras i Pompej su zajedno prisilili senat da ih izabere za konzule, 70. pne..Dok je Pompej gradio vojnu karijeru, Kras je povećavao svoje bogatstvo i skupljao sebi potporu u senatu.

65. pne. Kras služi kao cenzor.63. pne. Kras i Cezar su pred senatom optuženi da su sudjelovali u uroti protiv senata koju je pokrenuo Lucije Sergije Katalina. Iako je konzul Marko Tulije Ciceron zatražio smrtnu kaznu, obojica su oslobođeni. Najvjerojatniji razlog oslobađanja su Krasove brojne veze u senatu. 

Nakon 59. pne. Kras je s Pompejom i Cezarom sklopio prvi trijumvirat.Kras je u ovom savezu vidio mogućnost za novo bogaćenje. 56. pne. trijumvirat je obnovljen, a 55. pne. Kras i Pompej su imenovani za konzule. Po novom ugovoru Krasu je povjerena uprava Španjolske i Sirije na pet godina. 54. pne. Kras je kao guverner Sirije zaratio sa Partima. Partski general Surena mu je nanio katastrofalan poraz u bitci kod Carrhae, 53. pne. gdje je Kras i poginuo. Parti su ga zarobili, odmah pogubili, odsjekli mu glavu i poslali je partskom kralju.

***Marko Licinije Kras*** na Wikimedijinoj ostavi
Za rimskog državnika koji je živio od 446. pne. do 365. pne. v. Marcus Furius Camillus.
**Marko Furije Kamil** (*Marcus Furius Camillus*, kraj 1. vijeka pne. - početak 1. vijeka) bio je rimski političar iz doba ranog Carstva, poznat kao blizak prijatelj cara Tiberija. Godine 8. je služio kao carski Rimski konzul. Nakon što je car August, bijesan zbog skandala u koji je uvučen Lucije Emilije Paul, godine 8. razvrgnuo zaruke svog unuka i budućeg cara Klaudija i Paulove kćeri Emilije Lepide, određeno je da će se Klaudije vjeriti za Kamilovu kćer Liviju Medulinu. Međutim, ona je iznenada umrla na dan vlastitog vjenčanja godine 9 ili 10. 

Vjeruje se kako je Kamil usvajanjem postao otac Lucija Aruncija Kamila Skribonijana, konzula za 32. i guvernera Dalmacije.

Literatura
----------

* Levick, Barbara. *Claudius* Yale University Press. New Haven.
* Stuart, M. "The Date of the Inscription of Claudius on the Arch of Ticinum" *Am. J. Arch.* 40 (1936). 314-322.
* Suetonius *Dvanaest Cezara* "Claudius"
Drveni kip Mačkamame za čiju su izradu bili zaduženi kipari Ernestinovačke kolonije Mato Tijardović, Ivica Tolić, Ivan Florijan i Saša Sermek, a postavljen je 27. studenoga 2006. povodom otvaranja nove tramvajske linije u Osijeku.
**Paulina Hermann (Mačkamama)**, punim imenom **Paulina Carolina Theresia Hermann**, rođ. **pl. Lobe** (Nova Gradiška, 1. lipnja 1859. - Osijek, 9. veljače 1938.) poznata dobrostojeća građanka Osijeka. 

Rođena je u plemićkoj veleposjedničkoj obitelji u Novoj Gradiški. Otac joj se zvao Ivan, a mati Marija rođ. Blau. Imala je tri mlađa brata. 

U Osijek je pristigla udajom za Dragutina Hermanna, uglednog i bogatog Osječanina povezanog s brojnim gradskim obiteljima. Između ostalog, Dragutin je bio suvlasnik tvrtke „Türner i sin", najstarije špecerajsko-kolonijalne trgovine u gradu te je bio član Crkvenog odbora, zadužen za izgradnju župne crkve Svetih Petra i Pavla, što obitelj Hermann neizravno povezuje i s biskupom Josipom Jurjom Strossmayerom. 

Ime Pauline Hermann rođ. Lobe po prvi se put spominje 1885. godine, kada je upisana kao suvlasnik obiteljskih nekretnina Hermannovih. 

Obitelj Hermann posjedovala je kuću u Industrijskoj četvrti, danas poznatu kao Villa Hermann ili dvorac Mačkamama. Paulina je bila dobrotvorka, pomagala je siromašnim Osječanima. Bila je i poduzetna. Početkom 30-ih godina 20. stoljeća, nekoliko godina poslije Dragutinove smrti, ponovno se udala, za austrijskog baruna Wesselyja. O njenom životu zna se iznimno malo, većinom iz usmene predaje. Najpoznatija je po ljubavi prema mačkama i drugim životinjama zbog čega je dobila nadimak Mačkamama, a po njoj i njen dom. Bila je društvena osoba koja je okupljala gradske uglednike. Voljela je i putovanja. 

Pokopana je na osječkom groblju Svete Ane. Grobnica danas ne postoji, a nadgrobni je spomenik navodno uklonjen kako bi se grobno mjesto prodalo novim vlasnicima.

Nedaleko Paulininog negdašnjeg doma, koji nosi njeno ime, nalazi se i drveni kip koji predstavlja njen lik, okružen mačkama, kao specifično obilježje tog dijela Osijeka.

Izvori
------

1. ↑  Croatia.CH Arhivirano 2013-08-22 na Wayback Machine-u Dvorac Mačkamama - Villa Mačkamama (Katzenmutter) & Paulina Carolina Theresia Hermann

Radovi o Paulini Hermann
------------------------

* Božica Valenčić: Vila Pauline Hermann – Dvorac "Mačkamame" u Osijeku,
* Muzej Slavonije Osijek: Osječki zbornik XXI, 1991
**Masaya** je općina od 188,990 i grad od 136,584 stanovnika. na jugu Nikaragve u Departmanu Masaya u kom je administrativni centar.

Geografske karakteristike
-------------------------

Masaya se nalazi u dolini između jezera Managva i Nikaragva.
Prostire se duž istočne obale istoimenog kraterskog jezera, udaljena 28 km jugoistočno od glavnog grada
Manague.
Zapadno od grada nalazi se Vulkan Masaya i istoimeni nacionalni park.

Historija
---------

Masaya je postojala još za pretkolumbovskih vremena kao naselje domorodačkih Chorotega, koji su se doselili iz Meksika između 500 i 900.
Njeno ime - *Masaya* je sintagma od nahuatlanskih riječi Mazalt i Yan, što znači *Mjesto jelena*.

Masaya je kao važno raskršće puteva između Leóna i Granade, još za španjolskih kolonijalnih vremena izrasla u veliko trgovište.

Zbog tog je 1819. dobila status ville (gradića) i promjenila ime u *Villa de San Fernando de Masaya*, u čast kralja Fernanda VII.
Ubrzo nakon tog je 1839. dobila status grada, a od 1883. je i administrativni centar vlastitog departmana.

Za Masayu se vodila bitka 1856. godine, između invazionih snaga Williama Walkera i centralno američkih patriota, koji su ga branili i nakraju napustili.
Masaya je ponovno bila poprište krvavih borbi za građanska rata; -1912.

Bitke u samom gradu vodile su se i tokom 1978. - 1979. između sandinističkih gerilaca i nikaragvanske vojske (Guardia Nacional), tad je centar grada poprilično razoren.

Privreda i transport
--------------------

Masaya je trgovački i industrijski centar plodne poljoprivredne okolice.
Kvart Monimbó poznat je po, rukotvorinama i festivalima.

Cestama i željeznicom povezana je sa Managvom i ostalim gradovima.

Izvori
------

1. 1 2 3 4 5 6 7  „*Masaya Municipality in Nicaragua*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.5.2023.
2. 1 2  „*Masaya in Masaya*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.05.2023.
3. 1 2 3 4  „*Masaya*" (engleski). Encyclopaedia Britannica. Pristupljeno 04.05.2023.
4. ↑  „*Municipio de Masaya*" (španjolski). MapaNicaragua. Pristupljeno 04.05.2023.
5. 1 2 3 4  „*Cultura de Masaya*" (španjolski). MapaNicaragua. Pristupljeno 04.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Masaya*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Alcadia de Masaya* (`es`)
**Departman Masaya** (španjolski: *Departamento de Masaya*) je jedan od 15 departmana i dvije autonomne regije na koji je Nikaragva 
podjeljena.

Karakteristike
--------------

Masaya se nalazi na jugozapadu zemlje, sa sjeverozapada graniči sa Departmanom Managua sa jugoistoka sa Departmanom Granada i sa jugozapada sa Departmanom Carazo.

Prostire se između jezera Managva i Nikaragva, udaljen svega dvadesetak km od glavnog grada Manague.

Departman je svojom površinom od 611 km² najmanji, ali brojem stanovnika kojih ima 397,632 najnaseljeniji.

Administrativna podjela
-----------------------

Departman je podjeljen na 9 općina (španjolski: *municipalities*), to su; Tisma, Nindirí, Masaya, Catarina, San Juan de Oriente, Niquinohomo, Nandasmo, Masatepe i La Concepción.

Administrativni centar departmana je grad Masaya koji ima 136,584 stanovnika.

Historija
---------

Departman je osnovan 1883. i nazvan je Masaya, a to je sintagma od nahuatlanskih riječi Mazalt i Yan, što znači *Mjesto jelena*.

Departman Masaya je dio Nikaragve sa najvećom koncentracijom domorodačkog stanovništva a to su bili Chorotege koji su došli u taj kraj iz Meksika između 9-13. vijeka.

Izvori
------

1. 1 2  „*Masaya, Department- Capital: Masaya*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.05.2023.
2. 1 2 3 4  „*Cultura de Masaya*" (španjolski). MapaNicaragua. Pristupljeno 04.05.2023.
3. 1 2  „*Departamento de Masaya*" (španjolski). VisitaNicaragua. Pristupljeno 05.05.2023.
4. ↑  „*Masaya in Masaya*" (engleski). City population. Pristupljeno 04.05.2023.
5. ↑  „*Cultura de Masaya*" (španjolski). MapaNicaragua. Pristupljeno 04.05.2023.

Vanjske veze
------------

***Masaya (departman)*** na Wikimedijinoj ostavi

* *Departamento de Masaya* (`es`)

| * p
* r
* u
Departmani i autonomne regije Nikaragve |
| --- |
| Zastava NikaragveZastava Nikaragve | 
Boaco • Carazo • Chinandega • Chontales • Estelí • 
Granada • Jinotega • León • Madriz • Managua • Masaya • Matagalpa • Nueva Segovia • Río San Juan • Rivas • Autonomna regija Sjeverni Atlantik • Autonomna regija Južni Atlantik
 |

|  |  |
| --- | --- |
|  | *Ovaj članak o **geografiji** je u začetku. Možete pomoći Wikipediji tako da ga proširite*. |
Mbya Guarani.
Mbya Guarani.
**Mbyá** (Guarani Mbiá, Mbiá, Mbyá, Mbüa, M’bya, Baticola, Guarani M'bya), jedno od značajnijih plemena iz skupine Guarani, nastanjeno po južnoameričkim državama Brazil 5.000 (2000 Dooley), Argentina 3.000, (2002 Dooley) i Paragvaj, 8,000 (2000 Dooley).

Jezik
-----

Velika porodica tupian, porodoca Tupi-Guarani, skupina, guarani. Njihve lokalne skupine Tambéopé i Baticola govore vlastitim dijalektima.

Lokacija
--------

Na području Brazila žive na jugozapadu države Paraná, jugoistočni São Paulo, Santa Catarina, Rio Grande do Sul, Espíritu Santo i Minas Gerais. U Argentini na sjeveroistoku države, i u Paragvaju u departmanima Caaguazú, Guairá, Caazapá, San Pedro, Concepción, Canindeyú i Itapúa.

"Caraí" i "ayvu porã"
---------------------

U svojim ritualima Mbya-šaman, zvan caraí ili karaí koriste se posebnim rječnikom ayvu porã ili "lijepim riječima" kojima citira svete pjesme .

Izvori
------

1. ↑  „A Pessoa Mbyá-Guarani...". Arhivirano iz originala na datum 2006-07-18. Pristupljeno 2014-08-06.
**Obični dikobraz** (lat. *Hystrix cristata*) je sisavac iz reda glodavaca i porodice *Hystricidae*. Ova vrsta nije ugrožena, i navedena je kao posljednja briga jer ima široko rasprostranjenje. Staništa vrste su šume, savane i grmolika vegetacija do 2,550 metara nadmorske visine. Stanište ove vrste je većinom u Africi. Prisustvo je nepotvrđeno u DR Kongu i Srednjoafričkoj Republici. Vrsta je možda izumrla u Egiptu.

Način života
------------

Ova vrsta je pretežito aktivna noću. Kao dnevna skloništa koristi razne kamene pukotine, špilje, napuštene jazbine i sl. Hrani se voćem, korijenjem, gomoljima, lukovicom i sličnom hranom. Glavni predatori običnog dikobraza su lav, leopard, hijena i ptice grabljivice. Kada su napadnuti skupe se i zgrče.

Prisutnost
----------

### Izvorno

* Alžir, Angola, Benin, Burkina Faso, Kamerun, Čad, Sijera Leone, Somalija, JAR, Sudan, Tanzanija, Togo, Tunis, Uganda i Zambija

### Vjerojatno izumrla

* Egipat

### Nepotvrđena prisutnost

* Srednjoafrička Republika, DR Kongo, Portugal (*uvezena*), Albanija (*uvezena*)

Izvori
------

1. ↑  Popis: crvena lista, eng.
2. ↑  „Archive copy". Arhivirano iz originala na datum 2015-01-10. Pristupljeno 2015-01-09.
3. ↑  LONG JL 2003. Introduced Mammals of the World: Their History, Distribution and Influence (Cabi Publishing) by John L. Long (ISBN 9780851997483)
*Za ostala značenja, v. Marija Petrova (razvrstavanje).*
**Marija Petrova**  (ruski: ; rođena 29. novembra, 1977. u Lenjingradu, Rusija) je ruska klizačica u umetničkom klizanju, u konkurenciji sportskih parova.

Petrova i Tihonov na Svetskom prvenstvu 2004.
Petrova je počela da kliza veoma rano. Ona je bila bolesno dete i njen doktor je preporučivao rekreaciju i bavljenje sportom. Njeni roditelji su odlučili da to bude umetničko klizanje.

Njeni partneri su bili Anton Sikharulidze i Phal Cooper. Ona trenutno kliza sa Aleksejem Tihonovim, sa kojim je i osvojila Svetsku šampionsku titulu 2000. godine. Na zimskoj Olimpijadi 2002. osvojili su šesto mesto , a u Torinu na zimskim Olimpijskim igrama 2006. bili su peti.

Trenira ih Ljudmila Velikova. Koreografi su im Aleksandar Stiopin i Sergej Petukov.

Vanjske veze
------------

***Marija Petrova*** na Wikimedijinoj ostavi

* Internacionalna klizačka unija (Biografija) Arhivirano 2004-06-03 na Wayback Machine-u
* Petrova i Tihonov fan stranica Arhivirano 2006-05-04 na Wayback Machine-u
**Manevri JNA 1949** znani i kao **Šumadijski manevri 1949**, su bili prvi vojni manevri Oružanih snaga SFR Jugoslavije, izvedeni 1949. godine.

Šumadijski manevri su bili održani od 20. 9. do 2. 10. 1949. godine na široj prostoriji Kosmaja, Aranđelovca, Topole i Smederevske Palanke. Bili su to prvi manevri Jugoslovenske narodne armije (JNA) od njenog formiranja uz isključivo učešće operativnih armijskih jedinica. Manevri su se održavali u vreme ekonomske blokade i totalnog političkog pritiska Sovjetskog Saveza (SSSR) na Jugoslaviju, uz pojačane provokacije na granici sa NR Mađarskom, NR Bugarskom i NR Albanijom. Manevri su predstavljali veliku smotru i proveru borbenog i tehničkog razvoja jedinica, rada starešina i osposobljenosti Armije za odbranu nacionalne nezavisnosti, slobode i teritorijalnog integriteta zemlje u uslovima sve izraženijeg vojno-političkog pritiska. Na manevrima je učestvovalo oko 20.000 vojnika i starešina. Pred Vrhovnim komandantom Josipom Brozom Titom je održana smotra svih jedinica, učesnica manevra. Saznanja, pouke i stečena iskustva uneta su u odgovarajuća borbena pravila i doktrinarne stavove za upotrebu kopnene vojske (KOV) i ratnog vazduhoplovstva (JRZ).

Literatura
----------

* Milan Bajec, Ivan Dolničar (1981). *Jugoslavija 1941-1981*, Beograd: Eksport pres.
**PHP: Hypertext Preprocessor** je projekat otvorenog koda (open source) i jedan je od najboljih i najpoznatijih *server-side* rešenja. *Server side scripting* predstavlja vid izvršavanja web skripti na web-u, a samo mu ime kaže da se izvršava na serveru (suprotno od JavaScript-e koja se izvršava na klijentu (client-side) -- browseru).

Uvod
----

PHP logotip
PHP je lak za korišćenje i sličan je C-u i Perlu (od verzije 5+ sličan je i JAVA-i). Isto omogućava programeru da napravi dinamički web sadržaj bez znanja funkcija ili velikog iskustva.
Jedan od zanimljivih delova kod PHP-a jeste što on nije samo skriptni jezik. Zahvaljujući napretku jezika PHP može se koristiti kao GUI aplikacija (uz pomoć PHP-GTK) i može se koristiti iz komandne linije isto kao Perl ili Python.

PHP dozvoljava interakciju u dosta poznatih baza podataka, kao što je MySql,Oracle, IBM DB2, Microsoft SQL Server, PostgreSQL i SQLlite. Dosta Operativnih sistema podržava PHP kao što je Unix, Linuks, Vindous i Mac OS.

PHP je alternativa komercijalnim programima kao sto su majskrosoftskom ASP-u/VBScript/JScript, Makromediskom ColdFusion, San majkrosistemu JSP/JAVA i ne-komercijalnom CGI/PERL-u. Nekoliko poznatih projekta koji su napisani u PHP-u je phpBB pa čak kao i ovaj sajt - vikipedija

PHP je licenciran BSD-style licencom i |PHP licencom. Od verzije 4+ PHP je snadbevan Zend-om.

Istorija
--------

Na početku, 1994. godine, PHP je bio napisan Perl skriptama od strane Rasmusa Ledorfa za ličnu upotrebu, i nazvao ga je PHP/FI (**P**ersonal **H**ome **P**age Tools / **F**orm **I**nterpreter). 1997. dva izraelca, Zeev Suraski i Andi Gutman, sa fakulteta Tehnion su nastavili ledoolfov rad i napravili su jezgro PHP3 jezika. Posle nekoliko meseci rada, novembra 1997, zvanično su objavili PHP/FI 2. Zeev i Andi su počeli da pišu novo jezgro PHP-a 1997, koje se zove Zend engine (strana www.zend.com Arhivirano 2006-07-19 na Wayback Machine-u koja tvrdi da je PHP3 bio snabdeven sa Zend Engine 0.5). Oni su takođe osnovali Zend Technologies u Ramat Ganu, Izrael koja nadgleda unapređenje PHP-a. Maja 2000. je izašao PHP4. On je snabdeven Zend Enginom 1. 13. jula, 2004, je izašao PHP5, snabdeven Zend Enginom 2.

Eksterni linkovi
----------------

***PHP*** na Wikimedijinoj ostavi

* Zvanični sajt

| **Stranica Šablon:Hlist/styles.css nema sadržaj.*** p
* r
* u
Programski jezici |
| --- |
| Ada • ALGOL • APL • AWK • BASIC • C • C++ • C# • COBOL • ColdFusion • Common Lisp • Delphi • Eiffel • Focus • Forth • FORTRAN • Haskell • IDL • Java • JavaScript • Lisp • Modula • Objective-C • OCaml • Pascal • Perl • PHP • Prolog • Python • Ruby • SAS • Scheme • Smalltalk • SQL • Visual Basic |
*Za ostala značenja, v. PH vrednost (razvrstavanje).*

| Kiseline i baze |
| --- |
| Konstanta disocijacije kiseline Kiselo-bazna ekstrakcija Teorije kiselina i baza Kiselo-bazna titracija Konstanta disocijacije Funkcija kiselosti Puferi pH Protonski afinitet Autojonizacija vodeJačina kiseline |
| 
Tipovi kiselina |
| Brensted •Luis •Mineralne Organske •Jake Superkiseline •Slabe |
| 
Tipovi baza |
| Brensted •Luis •Organske Jake •Superbaze Nenukleofilne •Slabe |
| * p
* r
* u
 |

**pH vrednost** je mera aktivnosti vodonikovih jona (H+) u lavoru i na taj način određuje da li je dati rastvor kiselog ili baznog karaktera. pH vrednost je broj bez jedinica, i za poređenje koristi se pH skala koja obuhvata vrednosti od 0 do 14. Za kisele rastvore pH vrednost je manja od 7 (pH < 7,0), a za bazne je veća od 7 (pH > 7,0). 
Za neutralan rastvor pH je 7. Mera analogna ovoj za koncentraciju hidroksidnih jona u rastvoru je pOH.

Definicija
----------

Iako pH vrijednost nema metrične jedinice, njena skala nije proizvoljna. pH vrednost se meri na osnovu aktivnosti vodonikovih jona u rastvoru.

Formula za računanje vrednosti je:

**{\displaystyle {\mbox{pH}}=-\log \_{10}[{H^{+}}]}**

[H+] označava aktivnost H+ jona (ili preciznije napisano [H3O+], ekvivalent vodonikovih jona, izmerenih u jedinici molarnosti, odnosno broj vodonikovih jona u jednom molu jedne litre datog rastvora.

Log10 označava logaritam sa bazom od 10, tako da se pH vrednost definiše na logaritamskoj skali kiselosti. Na primer, rastvor sa pH=8,2 će imati [H+] aktivnost 10−8,2 mol/L, odnosno 6,31 × 10−9 mol/L. Dok, rastvor sa [H+] koncentracijom jona od 4,5 × 10−4 mol/L će imati pH vrednost od −log10(4,5 × 10−4) ili 3,35

  

Za čistu vodu pH vrednost od 7 označava da je rastvor neutralan, jer se u vodi nalazi isti broj H+ jona i OH− jona, sa jednakim koncetracijama od 1×10−7 mol/L. 

pH vrednosti različitih proizvoda| Proizvodi | pH vrednost |
| --- | --- |
| Kisele otpadne vode u rudnicima | -3,6 – 1,0 |
| Akumulatorska kiselina | < 1,0 |
| Želudačna kiselina | 2,0 |
| Limun | 2,4 |
| Gazirana pića | 2,5 |
| Sirće | 2,9 |
| Sok od pomorandže ili od jabuke | 3,5 |
| Pivo | 4,5 |
| Kafa | 5,0 |
| Čaj | 5,5 |
| Kisela kiša | < 5,6 |
| Mleko | 6,5 |
| Voda | 7,0 |
| Pljuvačka zdrave osobe | 6,5 – 7,4 |
| Krv | 7,34 – 7,45 |
| Morska voda | 8,0 |
| Sapun za ruke | 9,0 – 10,0 |
| Amonijak za kućnu upotrebu | 11,5 |
| Varikina | 12,5 |
| Kućni rastvarač za uklanjanje taloga u kan. cevima | 13,5 |

***PH vrednost*** na Wikimedijinoj ostavi
Teritorija **Otoka Koraljnog Mora** predstavlja vanjski teritorij Australije, koji se sastoji od grupe malih tropskih otoka i grebena u Koraljnom moru, sjeveroistočno od Queenslanda na 18° S 152° E. 

Otoci Koraljnog Mora
Imaju oko 30 zasebnih grebena i atola, od kojih su 12 potpuno potopljeni za vrijeme plime, te 51 manjih otoka, od kojih neki imaju vegetaciju. Atoli su različite veličine, te uključuju Greben Lihou - drugi najveći atol na svijetu - koji ima lagunu dužine 100 i širine 30 km, te površine od oko 25000 km². No, sami atoli su vrlo mali površinom, koja iznosi 3 km².

Na otocima nema luka ni pristaništa, nego se koriste vanjska sidrišta. Stalnog stanovništva ni ekonomske aktivnosti nema, dok meterološka stanica na Grebenu Lihou ima stalnu posadu. Postoji i nekoliko svjetionika.

Eksterni linkovi
----------------

***Otoci Koraljnog mora*** na Wikimedijinoj ostavi

* DOTARS: Coral Sea Islands Arhivirano 2006-04-27 na Wayback Machine-u
* Middleton and Elizabeth Reefs[*mrtav link*]
* Middleton and Elizabeth Reefs - General
* Middleton and Elizabeth Reefs - Biology

| * p
* r
* u
Države i teritorije Australije |
| --- |
| Države imatične teritorije | Teritorija glavnog grada Australije • Novi Južni Wales • Sjeverna teritorija • Queensland • Južna Australija • Tasmania • Victoria • Zapadna Australija • Teritorija Jervis Bay | Zastava Australije |
| Vanjske teritorije | Otoci Ashmore i Cartier • Australijska Antarktička Teritorija • Božićni Otok • Kokosovi (Keeling) Otoci • Otoci Koraljnog Mora • Otok Heard i Otoci McDonald • Otok Norfolk  |

|  |  |
| --- | --- |
| Normativna kontrola Uredi na Wikidati | 
* WorldCat identiteti
* VIAF: 138506852
* LCCN: n90679187
* NKC: ge754650

 |
***P'ibada*** (korejski: 피바다; srpskohrvatski: *More krvi*) je sjevernokorejska revolucionarna opera čije se autorstvo pripisuje vođi Kim Il-sungu. *More krvi* je prva od "Pet velikih revolucionarnih opera", skupine sjevernokorejskih opera revolucionarne tematike koje zbog svoje tematike i realizacije uživaju kultni status u zemlji. Kao i *Cvjećarka*, *More smrti* je adaptirano u formi romana, koje je obvezno lektirno štivo u Sjevernoj Koreji, poznato po svojim detaljnim opisima i grafičkim prikazima nasilja, te istoimenog filma. 

Radnja opere smještena je tokom 1930-ih godina, u vremenu japanske okupacije Koreje i prati život djevojke Sun-Nyo i njezine obitelji dok proživljavaju brojne osobne tragedije zbog japanskog djelovanja prije nego konačno dobiju snagu, pridruže se komunističkoj revoluciji i krenu u borbu protiv okupatora. Opera je trebala isticati vrijednosti ideologije *Juche*, a centralne teme su samodostatnost i solidarnost. 

Službene sjevernokorejske vlasti autorstvo opere pripisuju Kim Il-sungu. Operu je premijerno izvela Kazališna trupa *P'ibada* tokom 1971. godine, a danas uživa status najizvođenije sjevernokorejske opere s preko 1,500 izvedbi. Opera se tri ili četiri puta tjedno izvodi u glavnom teatru u Pjongjangu.
**Manije Acilije Glabrion** (*Manius Acilius Glabrio*, ? - 95) bio je rimski plemić i velikodostojnik. Poticao je iz porodice Acilija koja je, osim njega, dala devet istoimenih konzula, uključujući i njega. Glabrion je konzulom postao godine 91. za vrijeme vladavine cara Domicijana i služio zajedno sa budućim carem Trajanom. Antički izvori ga opisuju kao fizički snažnu ličnost koja se voljela baviti sportom. Zbog toga mu je Domicijan naredio da za vrijeme gladijatorskih igara siđe u arenu i suprotstavi se lavu. Glabrion je tada, naoružan mačem, uspio ubiti zvijer te tako stekao ogromnu popularnost među plebsom. Domicijan je zbog toga postao ljubomoran, te ga prvo protjerao, a potom godine 95. dao pogubiti.

Na temelju Svetonijevih navoda o tome da je iste godine veliki broj velikodostojnika pogubljen zbog "širenja novih ideja", dio historičara špekulira kako je Glabrion stradao zbog preobraćenja na kršćanstvo.

Izvori
------



| Političke funkcije
 |
| --- |
| Prethodi: **Domicijan i Marcus Cocceius Nerva**  |  **Konzul Rimskog Carstva zajedno sa Trajanom** 91 | Slijedi: **Domicijan i Quintus Volusius Saturninus**  |