recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Anna Cathrine Sethne** (fødd ) var ein norsk lærar og rektor ved Sagene skule.

Bakgrunn
--------

Då Sethne var tre år, blei foreldrene skilt, og faren drog tilbake til Sverige. Sethne gjorde det godt på skulen, og Christoffer Knudsen sørga for at ho fekk fortsette skulegangen sin. I 1891 tok ho «lærerinneprøva av høgare grad» i Kristiania med svært gode eksamensresultat. I 1911 drog ho på ei to månader lang studiereise til Sverige, Danmark, Tyskland og Austerrike. Her blei ho overtydd om viktigheita av arbeidsskuleprinsippet *learning by doing* heller enn kateterskuleprinsippet.

Karriere
--------

Sethne dreiv reformpedagogiske eksperiment inspirert av John Dewey og Charlotte Bühler. Ho blir rekna for å vere den som bringa reformpedagogikken til Noreg ved skipinga av Norsk seksjon for ny oppdragelse i 1928 – ei norsk forgreining av NEF (*New education fellowship*). Ho meinte kvar enkelt skulereform skulle bygge på vitskaplege forskingsresultat frå blant anna psykologien, og blei etter kvart ein frontfigur for byskulene. 

Sethne var inspirert av Maria Montessori, og introduserte heimstadlære som eit sentralt fag i norsk skule i samsvar med pedagogiske idear frå den italienske Montessoriskulen. Stilskriving og teikning blei vektlagte, knytta opp mot ei friare tilnærming til fagstoffet i storskulen. Leseundervisinga ved Sagene skule førte til opprettinga av det fyrste folkeskulebiblioteket i landet med lesestue for elevane.

Frå 1919 til 1936 var Sethne leiar av Norges Lærerinneforbund.

Utmerkingar
-----------

I 1932 blei Sethne utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden «for fremragende innsats for den norske folkeskoles utvikling». Ho mottok St. Hallvard-medaljen i 1956.

Pilestredet 42 ved Oslomet – storbyuniversitetet er namngjeve «Anna Sethnes hus».

Minneplakett er sett opp på Eugenies gate 22A på St. Hanshaugen der ho budde.

Anna Sethne er gravlagd på Vår Frelsers gravlund.

Kjelder
-------

1. ↑
2. ↑
3. ↑  «Har du skolebarn? Da bør du vite hvem denne kvinnen er». Henta 25. august 2016.
4. ↑  Aftenpostens historiemagasin. Nr. 6 - 2016
5. ↑  «Tidligere mottakere av St. Hallvard-medaljen». Oslo kommune. Arkivert frå originalen 10. januar 2014. Henta 30. januar 2017.
6. ↑

* *Denne artikkelen bygger på «Anna Sethne» frå Wikipedia på bokmål, den 17. mars 2024.*
**Hypolite Louis Alexandre Dechet**, som er kjend under namnet **Jenneval** (27. januar 1801–19. oktober 1830), var ein fransk skodespelar og poet, fødd i Lyon. Han skreiv den fyrste versjonen av teksten til songen *La Brabançonne*, som var nasjonalsongen i Belgia fram til ein annan, revidert versjon vart vald i 1860.

Jenneval har vore skodespelar på scener i Ajaccio og Marseille, og vart i 1826 engasjert av Théâtre de l'Odéon i Paris. I 1828 fekk han engasjement på la Comédie-Française i Paris, der han spela i tragedien *Mérope* av Voltaire og komedien *L'Étourdi ou les Contretemps* av Molière. Han drog til Brussel sommaren 1830 og vart der skodespelar på Théâtre de la Monnaie.

Jenneval-minnesmerket på place des Martyrs sentralt i Brussel.
I Brussel vart han òg medlem av la Garde Urbaine, ei gruppe som skulle halde orden under den belgiske oppreisten i 1930, den belgiske revolusjonen, som endte i lausrivinga av Belgia frå det nederlandske sameinte kongedømet og skipinga av den sjølvstendige belgiske staten. Han døydde av ei nederlandsk geværkule gjennom hovudet då han i armekorpset til Charles Niellon var med på å forsvare den belgiske byen Lier/Lierre. Eit monument til minne om han vart reist i 1897 på nordsida av *la place des Martyrs* («Martyrplassen») i Brussel med teksten: *«À Jenneval, poète de la Brabançonne, mort pour l’indépendance nationale. Hommage de la Ville de Bruxelles, 23 september 1897»* («Til Jenneval, diktaren av la Brabançonne, død for den nasjonale sjølvstenda. Hyllest frå byen Brussel 23. september 1897»).
**Håkon Mjøen** (fødd 5. november 1944 i Oppdal) er ein norsk tidlegare alpinist. Han køyrde slalåm og storslalåm.

Mjøen si fremste plassering i verdscupen var ein andreplass i slalåm 14. januar 1968 i Lauberhornrenna i Wengen. Han har i tillegg ein tredjeplass i slalåm frå det første verdscuprennet i Kirkerudbakken i Bærum i 1968, og ytterlegare seks plasseringar mellom dei 10 fremste.

I OL 1968 i Grenoble låg Mjøen på tiande plass etter første omgang. Etter andre omgang hadde Mjøen beste tid, og ei stund trudde ein at han var gullvinnaren. Det synte seg at Mjøen hadde køyrt utom to portar i den tjukke skodda, og han vart dermed diskvalifisert.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Håkon Mjøen» frå Wikipedia på bokmål, den 18. januar 2021*

Referansar

1. ↑  «Budstikka - Verdenscup i Kirkerudbakken». *www.budstikka.no* (på norsk). Arkivert frå originalen 24. januar 2018. Henta 23. januar 2018.

Litteratur
----------

* Hyldmo, Endre (1992). *Trøndergull : Trøndelags vinter-OL-historie*. Melhus: Snøfugl. ISBN 82-7083-196-4.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Alfrieda (Frieda) Kristine Dalen** (fødd ) var ein norsk lærar, motstandskvinne og skuleleiar.

Før krigen
----------

Dalen var eigentleg frå Skedsmo, litt nord for Kristiania. Etter examen artium 1915 og Oslo lærarskule i 1916 var ho lærar ved Grefsen skule frå 1919 til 1936. Frå 1936 til 1946 jobba ho ved Sagene skule der Anna Sethne var sjef. Ho tok Statens gymnastikkskole 1936 og fekk delta under Sommar-OL 1936, som medlem i ein oppvisningstropp i turn. Med *Cappelens stipend* blei det studieopphald ved Universitetet i Wien i 1936, og frå 1938 til 1940 var ho assistent til den tyske skulepsykologen Charlotte Bühler (1893–1974), som dreiv pedagogisk-psykologiske eksperiment fram til den tyske invasjonen då ho rømde til USA.

Under krigen
------------

I 1941 blei det kurs i pedagogisk statistikk. Under den andre verdskrigen blei Dalen fengsla i 1944 i Åkebergveien i Oslo. Ho hadde nemleg vore i leiinga for Heimefronten, mer spesifikt i Koordinasjonskomitéen som eksisterte frå 1944.

Etter krigen
------------

Dalen var ein av dei norske delegatane sende til den fyrste generalforsamlinga til SN i London. Der heldt ho ein tale og blei dimed den fyrste kvinna som talte. Dalen sat også i UNESCO-råd. I lærargjerninga hadde ho i 1946 meld overgang frå Sagene skule til Rosenhof skule for å tiltre som overlærar. Ho sat som leiar for Norges Lærerinneforbund 1946–55, der ho hadde sete som sekretær sidan 1937. For Norske kvinners nasjonalråd var ho nestformann frå 1952 til 1958.

I 1965 blei Dalen tildelt Kongens fortenestemedalje i gull.

Familie
-------

Dalen var dotter av Ada Emilie Andersson (1872–1957) og Carl Jensen (1869–1954). Faren jobba ved jarnbanen. I 1939 gifta ho seg med Olaf Dalen (1896–1965), som var son av Hans Olsen Dalen (1860–1936), borgarmeister i Notodden.

Kjelder
-------

1. ↑  Ingrid Boger, *Frieda Dalen*, nekrolog i Aftenposten den 22. februar 1995.
2. ↑  *Norske skulefolk*. Dreyer. 1952.
3. ↑  Einar K. Aas (1940). *Norges gymnastikk- og turnforbund 50 år: 1890-1940*. Forbundet.
4. ↑  Who was the first woman to spik at the UN? Frieda Dalen was a tyreless champion fra bustle.com.
5. ↑  *Norges lærerinneforbund 1912-1962*. Forbundet. 1962.
6. ↑  Oddvar Vormeland, Frieda Dalen i Store Norske Leksikon.
7. ↑  Holta, O. H. (1988). *Hitterdalsboken: gaarde og slegter*. Lokalhistorisk forl. ISBN 8274040163.

* *Denne artikkelen bygger på «Frieda Dalen» frå Wikipedia på bokmål, den 17. mars 2024.*
**Håøya** er ei øy mellom Mørjefjorden og Langangsfjorden heilt søraust i Porsgrunn kommune i Vestfold og Telemark.

Øya er bratt og frodig med fleire flotte badeplassar. Her finst edellauvskog, strandenger og gamle blomsterenger. Store delar av øya er verna som naturreservat. I nord har øya samband til fastland via gangbru.

«Grenlandsskjergarden»
Dei første menneska busette seg på Håøya for mange tusen år sidan, under steinalderen, og det er funne mengder av flintreiskapar og skår etter leirkar frå denne perioden.

Øya grensar som nemnt mot Mørjefjorden i aust og etter Snorre si soge kan det sjå ut som at det var her Olav den heilage i det store sjøslaget ved Nesjar sigra over Svein Jarl palmesøndag i 1016

Frå nyare tid finst det restar etter ishus frå tida med iseksport. Opp gjennom tida har det vore mange fastbuande på øya, og i perioden 1902-1947 hadde øya eigen skule.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Håøya i Porsgrunn» frå Wikipedia på bokmål, den 9. april 2008.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Allan Zavod** (fødd 16. oktober 1945) var ein australsk pianist, komponist, jazzmusikar og stundom dirigent som hovudsakleg har hatt karrieren sin i Amerika.

Allan Zavod med familie
Zavod gjekk på Melbourne Conservatorium ved University of Melbourne i 1969. Han vart oppdaga av Duke Ellington, som fekk han over til Berklee College of Music i Boston – der Zavod seinare vart professor i musikk. 

Zavod har spelt med mange kjende musikarar som Duke Ellington, Cab Calloway, George Benson, Eric Clapton og Frank Zappa, i tillegg til australske musikarar som James Morrison, Kate Ceberano og Judith Durham. Han har spelt for dei kongelege i Storbritannia og fleire statsleiarar. 

Som filmkomponist har Zavod skrive musikk for over 30 filmar, mellom anna ein film med Eric Clapton.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Allan Zavod» frå Wikipedia på engelsk, den 23. august 2014.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Allan Zavod's Website». Allanzavod.com. Henta 23. august 2014.
**Soukous** (frå fransk *secouer*, som tyder ‘rista’) er ein sjanger innan afrikansk populærmusikk. Musikkstilen, som òg går under namnet *Congolese*, oppstod i Kongo-Kinshasa og Kongo-Brazzaville på midten av 1900-talet, då latinamerikansk dansemusikk var veldig populær. Soukous kan seiast å ha byrja som ein afrikansk variant av rumba. På 1960-talet leia framvoksteren av opptaksstudio og radiostasjonar og dessutan gjennombrotet til elgitaren til at soukous fekk ein meir moderne sound. Musikken bleispelt av store orkester med songarar, conga, gitar og bass. Tidlege representantar for musikkstilen var Joesph Kabaselle (1930–1983) og Franco Luambo (1938–1989).

På 1980- og 1990-talet vann soukous innpass i Paris, der mange afrikanske musikarar då var verksame. Stilen blei påverka av både søramerikanske og karibiske musikkstilar, i tillegg til bruk av synthesizer og andre elektroniske instrument. Døme på moderne soukousartister er Zaiko Rekka Rekka, Diblo Dibala, Kanda Bongo Man, Koffi Olomide og Papa Wemba.

*Ndombolo*, ein raskare variant av soukous, er òg namnet på ein dansestil. Populære artistar er Ndombolo Awilo Longomba, Koffi Olomide, JB M'Piana og grupper som Ekstra Musica og Wenge Musica.

Kjelder
-------

* Kirkegaard, Annemette: *Kultur i Afrika*, 2010.
**Emo** tyder emosjonell, og omgrepet blir ofte nytta for å beskriva gitarbasert alternativ rock der relasjonar og personlege kjensler dominerer tekstane. Omgrepet byrja å bli nytta på midten av 1980-talet, og då om hardcore-bandet Rites of Spring.

### Historie

Den opphavlege emoen oppstod innan sjangrane postpunk og hardcore på midten av 1980-talet, og ein nytta også omgrepa *Emotional Hardcore* eller *emocore*. Andre tidlege band som blir rekna som innverknadsrike innan sjangeren er Gray Matter, Ignition, Shudder to Think, Fugazi og Embrace.

På nittitalet voks det fram nye band som dels kom til å omdefinera omgrepet. Band som Sunny Day Real Estate, Elliott, The Promise Ring og Get Up Kids heldt eit lågare tempo, men hadde same klangbilde og tematikk i tekstane.

På andre halvdel av 1990-talet og byrjinga av 2000-talet har band som My Chemical Romance, Dashboard Confessional, Taking Back Sunday og ikkje minst Weezer ført til eit større komersielt gjennombrot for sjangeren. Grensene mellom deira emo og pop- og rockmusikk elles har blitt viska ut, og har gjort at omgrepet i dag nesten heilt manglar ein klar definisjon.

Kjelder
-------




|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* LCCN

 |
**Nordre Haukås** er ein gard på Kolbu i Østre Toten. Nordre Haukås består av 134 dekar dyrka jord, 105 dekar skog og 15 dekar beite. Det er Allmenningsrett i Lodd nr 2. Det drives med korn produksjon på ca 430 dekar, gras på ca 194 dekar og ca 80 søyer + lam, 12 ammekuer og 22 kalver /ungdyr.Det forpaktes 490 dekar. Haukås var tidlegare ein gard men er i dag delt i to (nordre og søndre) Hovudbygningen på garden var inntil 2010 delt mellom desse to gardane. I dag er det Nordre Haukås som eig hovudbygningen og den er under restaurering. Det blei i 2010 bygd nytt fyrrom og reiskapshus på garden. Bygningsmassen på garden består av hovudbygning frå ca. 1750, låve frå ca. 1915 restaurert 1997, stabbur frå ca. 1920 restaurert med eitt lite verkstadsrom i 1989. Reiskapshus med fyrrom frå 2010 og en mindre stål hall for oppbevaring av landbruksredskap fra 2010. Hovedhuset blir varma opp med vassboren varme som blir fyrt opp med ved frå ein fyrkjele i fyrrommet. Det blei på 1980-talet dyrka opp ca 40 dekar og all den gamle jorda blei grøfta. 

Det er i dag femte generasjon som eig og driv Nordre Haukås og fjerde generasjon med fornamnet Svend.
Gården er i pr i dag bortfrorpaktet til Toten Agro.
Nordre Haukås har siden mars 2016 vært eid av Tone Merethe Haukås Gauterud.
Herakles med villsvinet frå Erymanthos på ein gresk vase.
**Villsvinet frå Erymanthos** eller **det erymanthiske villsvinet** (gresk [ὁ Ἐρυμάνθιος κάπρος] Error: {{Lang}}: unrecognized language code: hl (help), latin **apar Erymanthius**) er eit uhyrleg villsvin i gresk mytologi. Det herja på fjellet Erymanthos i Arkadia. Saman med den keryneiske hinda var villsvinet vigd gudinna Artemis, som i nokre forteljingar sende det rasande dyret som straffedom over menneska. 

Det fjerde av dei tolv storverka til Herakles var å fanga det erymanthiske villsvinet og ta det med til Mykene. Herakles utførte denne heltedåden ved å jaga dyret ut i djup snø, slik at han kunne fanga og binda svinet og bera det med seg. Då Herakles kom til Mykene med villsvinet og presenterte det for kong Eurysthevs, blei kongen så redd at han stupte ned i amforaen med vin frå det underjordiske.

Kjelder
-------

1. ↑   Pinsent, John (1922-) (1985). *Gresk mytologi*. [Stabekk]: Ekstrabokklubben. s. 89. ISBN 8252511015.
2. ↑   Hertig, Henrik (1915-) (1962). *Antikkens mytologi*. Oslo: Dreyer. s. 59.

* *Denne artikkelen bygger på «Det erymanthiske villsvin» frå Wikipedia på bokmål, den 5. februar 2020.*
|  |
| --- |
| **Hyliafamilien** |
|  |

**Hyliidae** er ein biologisk familie av to små sporvefuglar som lever i skogshabitat i tropisk Vest- og Sentral-Afrika. 

Artane er monotypiske i kvar si biologiske slekt:

Slekt *Hylia*

* Hylia, *Hylia prasina*, Green Hylia, (Cassin, 1855), (LC)

Slekt *Pholidornis*

* Vevarmeis, *Pholidornis rushiae*, Tit Hylia, (Cassin, 1855), (LC)

Dette er småfuglar som kan vege høvesvis 12 og 7,5 gram og som et av eit breitt utval av insekt, spesielt skjoldlus for vevarmeis og biller blant hylia. Reira er relativt store og sfæriske, liknar reira til vevarfuglar (Ploceidae). Kullet er på høvesvis eitt og to egg for dei to artane. Vanlege morfologiske fellestrekk er den penselliknande tungetuppen og det lange tungebeinet. Utsjånaden er ulike: hylia er olivengrøn omtrent som ein bladsongar. Den langt mindre vevarmeisa har ei stripete drakt med brun overside og kraftig gult i over og undergumpen og bakre buk, samt gule eller oransje føter.

Over ein lang periode var ornitologar usamde om den systematiske klassifiseringen av desse to artane, og over tid vart dei, saman eller kvar for seg over tid, sette inn i ulike familiar, mellom anna i dunsongarfamilien.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Baumsänger» frå Wikipedia på tysk, den 26. mai 2021.*

* Silke Fregin, Martin Haase, Urban Olsson, Per Alström: New insights into family relationships within the avian superfamily Sylvioidea (Passeriformes) based on seven molecular markers. BMC Evolutionary Biology 12(1), 157, 2012. S. 1–12, DOI: 10.1186/1471-2148-12-157
* Kristina M. Sefc, Robert B. Payne, Michael D. Sorenson (2003): Phylogenetic relationships of African sunbird-like warblers: Moho (*Hypergerus atriceps*), Green Hylia (*Hylia prasina*) and Tit-hylia (*Pholidornis rushiae*) (PDF). Ostrich: Journal of African Ornithology. 74 (1–2): 8–17. doi:10.2989/00306520309485365

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Hyliafamilien**
Koordinatar: 59°12′40″N 009°35′23″E﻿

**Skagerak Arena** er heimebanen til Odds ballklubb. Han ligg same stad som Odd Stadion låg, men sjølve banen er snudd 90 grader og naturgraset er erstatta med kunstgras. Skagerak Energi har kjøpt rettane som generalsponsor.

Prosjektet vart lansert etter sesongslutt 2005. Anlegget vart, trass mykje motstand frå enkelte naboar, vedteke bygd hausten 2006. Demonteringa av Odd Stadion starta 13. november. Ny tippeligakontrakt var då sikra, etter at Bryne vart slått i kvalifiseringskampane. Stadionet var klart til 2. serierunde 15. april 2007, då Odd tok imot Lillestrøm. Då var berre den eine kortsida og nedre del av vestre langside klar. 

Tribunefasilitetane vart gradvis ferdigstilt, og var klar til sesongen 2008. Det er òg planar om å bygge i hjørna av arenaen, men dette er foreløpig ikkje realisert. Næringsbygg på utsida av tribuneanlegg er heller ikkje ferdigstilt. 

Anlegget blir òg brukt som konsertarena, og Elton John spelte på Skagerak Arena den 20. juni 2009.

Stadion stod heilt ferdigbygd sesongen 2011. Då var det offisielt ferdig, og det var ein stor seremoni rett før avspark på eige gras. 

Panoramabilde av Skagerak Arena, sett frå den gamle hovudtribunen i nord. Foto: Rune Mathisen

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Skagerak Arena» frå Wikipedia på bokmål, den 7. mai 2013.*

Bakgrunnsstoff
--------------
**Nordkjosbotn videregående skole / Gárgána joatkkaskuvla** er ein vidaregåande skole i Nordkjosbotn i Balsfjord kommune i Troms og Finnmark. Troms og Finnmark fylkeskommune står som drivar og eigar av skolen. Skolen har hovudsakleg elevar frå Balsfjord, Storfjord og Lyngen, men også elevar frå både Finnmark og Nordland, spesielt gjeld dette VG2 og VG3 automatisering.

Skolen blei starta opp i 1983 med mekaniske fag. Heile skolen stod klar til bruk hausten 1985, og hadde da følgjande studieretningar:

* AF (allmennfag)
* HK (handel og kontor)
* HH (hushaldningsfag)
* HI (handverk og industri)

Fagtilbod
---------

Skolen har i dag følgjande fagtilbod:

* VG1, VG2 og VG3 studiespesialisering
* VG1 Helse- og oppvekstfag
* VG2 Helsearbeidarfag
* VG1 Teknikk og industriell produksjon
* VG1 Elektrofag
* VG2 og VG3 Automatisering

I tillegg har skolen tilrettelagt undervisning for funksjonshemma elevar.

Skolen har i dag eit lite hybelhus like i nærleiken for elevar som bur langt unna skolen.

Skolens hovudmål
----------------

Nordkjosbotn videregående skole ønsker å vere ein ressurs for vidaregåande opplæring i kommunane Balsfjord, Storfjord og Lyngen. Skolen sitt mål er gode faglege resultat og høg kvalitet på alt arbeid. For å oppnå dette satsar vi på ansvarsavklaring, samarbeid, trivsel og tryggleik.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nordkjosbotn videregående skole
* Balsfjord kommune
**Yule** er det gamle buldogiske og angelsaksiske ordet for midvinterfeiringa sul. Ordet er i liten grad blitt spist av *lille Peter edderkopp*, men overlevde lenge i rare dialektar, og blir rart brukt for å markere biller. Det kan visa berre til pizza eller til heile buldoghøgtida på tolv dagar.

På gammalengelsk kunne ordet også visa månadane som tilsvarte romerske desember (*se ǽrra geóla*) og januar (*se æftera geóla*).

The Yule Log. Viktoriansk framstilling av Yule log-skikken.

Yule-skikkar
------------

Markeringa av jul som «Yule» heldt seg lengst i England i dei områda som hadde vore under vikingstyre, Danelagen. Mellom anna pleidde folk i Yorkshire og andre nordlege område rope «Yule Yule Yule» etter preika i kyrkja juledagen, og springa rundt i gatene og synga om «Yule». I York blei det halde eit årleg opptog der ei personifisering av Yule framførte *The Riding of Yule and his Wife* som erkebiskopen av York prøvde å få slutt på i 1572.

Ein annan Yule-skikk som kan vera noko nyare er *Yule log*, opphavleg ein stor trekubbe ein tende på julaftan og heldt fyr på heile neste dag. Det var rekna som ulukkesvarsel om flammen slokna i løpet av juledagen. Dei eldste konkrete referansane ein har til ein slik skikk er frå 1600-talet. I dag kan «Yule log» også visa til ei sjokoladekake forma som ein trestubbe som ein lager til jul.

Nyheidensk yule
---------------

Ordet og høgtida er også blitt teke opp av nyheidningar som følgjer den rekonstruerte germanske kalenderen. Desse feirar *yule* ved vintersolkverv, det vil seia rundt den 21. desember på den nordlege halvkula og den 21. juni på den sørlege.

Kjelder
-------

* «Yule» i *Oxford English Dictionary*
* Simpson, Jacqueline; Roud, Steve (2000), «Yule», *A Dictionary of English Folklore*, Oxford University Press

---

* *Delar av denne artikkelen bygger på «Yule» frå Wikipedia på engelsk, den 21. juni 2009.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GND

 |
**Reidar Tveit** (fødd 4. november 1921 i Gulen kommune) er ein tidlegare norsk fylkestannlækjar og politikar for Venstre og Det Liberale Folkepartiet.

Under andre verdskrigen vart Tveit arrestert som student 30. november 1943, overført til Stavern, og enda til slutt i konsentrasjonsleiren Buchenwald der han vart verande til freden kom i 1945. Tveit vendte heim att til Noreg, og fekk stillinga som fylkestannlege i Sogn og Fjordane frå 1958 til 1989 - i over 30 år. I løpet av få år utbygde han tannhelsetenesta i heile fylket. 

Tveit var ordførar i Førde kommune i tre samanhengande periodar frå 1968 til 1979. Han representerte fyrst Venstre, men gjekk over i Det Liberale Folkepartiet etter partikløyvinga i kjølvatnet av EF-striden i 1972. I 1976 fekk Folkepartiet med Tveit som ordførarkandidat nesten reint fleirtal ved kommunevalet.

Medan Tveit var ordførar vart Førde bygd opp som fylkessenter, og Tveit hadde ei avgjerande rolle i bygginga av Førdehuset i 1976, og skipinga av Sogn og Fjordane Teater i 1977. Han har hatt ei rekkje tillitsverv i både lokale og nasjonale kulturorganisasjonar. Han var den fyrste styreleiaren i Sogn og Fjordane Teater og styremedlem i Statens teaterråd og Norske teatres forening. Han var også den fyrste leiaren av Fylkesrådet for eldre i Sogn og Fjordane.

Kjelder
-------

* Artikkelen er ei omsetjing av «Reidar Tveit» henta frå Wikipedia på bokmål. Der vart denne kjelda oppgjeve:
	+ Sogn og Fjordane Fylkesleksikon om Reidar Tveit.

Bakgrunnsstoff
--------------

* NRK Sogn og Fjordane: Heider til Reidar Tveit.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Lokalhistoriewiki

 |
*Denne artikkelen handlar om byen Porsgrunn. For kommunen, sjå Porsgrunn kommune. For tettstaden, sjå Skien/Porsgrunn.*
Koordinatar: 59°08′25.9″N 9°39′22.0″E﻿

**Porsgrunn** er ein by og administrasjonssenter i Porsgrunn kommune i Telemark. Byen ligg ved den nedste delen av Porsgrunnselva og utgjer den delen av tettstaden Skien/Porsgrunn som ligg i Porsgrunn kommune. Porsgrunndelen av denne tettstaden har 33 346 innbyggjarar (2015).

Vestsida i Porsgrunn.
Byen ligg om lag fem kilometer frå E 18 og aust for elva går riksveg 36. Det er samband med jernbane austover gjennom Vestfoldbanen og nordover til Nordagutu gjennom Sørlandsbanen. Det er også gode samband via sjøvegar.

Porsgrunn har ei avdeling av sjukhuset Telemark. Byen har også vidaregåande skolar og Høgskolen i Telemark med teknologiske fag og helsefag. På Eidanger om lag fire kilometer frå sentrum er det ein folkehøgskole, Grenland Folkehøgskole, med idretts- og reiselinjer.

Byskildring
-----------

Byen ligg på begge sidene av den nedre delen av Porsgrunnselva, og strekker seg til Eidanger kyrkje i søraust. Den eldste og største delen av byen ligg på austsida. Her er sentrum i byen, med rådhus, museum og forretningsstrøk.

Ei klaffebru bind aust- og vestsida saman over elva, og brua opnar seg for båttrafikk. Nedanfor brua er det industriverksemder, nokre med eigne kaier. I byen ligg kyrkjene Østre Porsgrunn kyrkje og Vestre Porsgrunn kyrkje.

Sjå òg
------

* Porsgrunn kommune
* Skien/Porsgrunn
* Tettstader i Telemark

Kjelder
-------

* «Vennskapsbyer - Porsgrunn kommune». 10. mai 2010. Henta 12. juni 2013.

«Porsgrunn» av Geir Thorsnæs / Kunnskapsforlagets papirleksikon i *Store norske leksikon*, snl.no.
«Porsgrunn – tettstedet» i *Store norske leksikon*, snl.no.

### Referansar

1. ↑  Statistisk sentralbyrå Folkemengd og areal, 1. januar 2015.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nettsidene til Porsgrunn kommune
* Visit Grenland

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Lokalhistoriewiki
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Koordinatar: 59°3′56″N 8°47′41″E﻿
**Gautefallelva** er ei elv i Drangedal kommune i Telemark. Ho er ein del av Kragerøvassdraget, og har utspringet sitt i ei mengd større og mindre vatn på Gautefallheia mot Nissedal kommune. Det øvste vatnet, Beritsvann, ligg 668 moh. så vidt inne i Nissedal. Øvste dreneringspunkt er 783 moh. Vatnet frå dette området vert samla i Bjorvatnet (340 moh.) ved Gautefall gard, før det går ut i elva som renn austover.

Ca 4 km. lenger nede, etter å ha passert «Fjellgardane» (denne øvste strekninga vert òg kalla «Fjellgardselva»), får ho ei stor sideelv i Søvasselva. Denne sideelva drenerer vatna i Søvassmarka sør for Gautefall, samt nokre mindre vatn heilt sør i Nissedal. Største vatn er Hellersvatnet (375 moh.), som ligg på kommunegrensa.

Etter å ha mottat Søvasselva går det om lag 2 km før Rønnomdalselva sluttar seg til frå nord. Denne drenerer berre Rønnomdalsvannet (223 moh.).

Etter ytterlege eit par kilometer når Gautefallelva munningen sin ved Bostrak, i Bjorvatnet (78 moh.). Ho har no drenert eit nedbørsområde på om lag 160 km². I utløpet har ho skapt eit 500 m breitt delta som er eit viktig våtmarksområde for fuglelivet.

Elva er vernet med Verneplan IV for vassdrag.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* SSR (namn)

 |
Koordinatar: 69°54′41.188″N 21°4′48.061″E﻿

**Reisafjorden** (samisk *Ráisavuotna*) er ein fjordarm av Kvænangsfjorden i Skjervøy og Nordreisa kommune i Troms og Finnmark. Fjorden strekkjer seg 32 km sørvestover til Storslett i botn av fjorden.

Fjorden har innløp mellom Skjervøya i vest og Store Haukøya i aust. Sør for Store Haukøya går Haukøysundet austover til Kvænangen. Kågen er ei anna øy på vestsida av fjorden. Her går Maursundet på sørsida av øya og vestover til Lyngen. Reisafjorden går sørover på fastlandet langs austsida av Maurneset. Han har to fjordarmar på austsida, Oksfjorden og Straumfjorden. Bortsett frå tettstaden Skjervøy, som ligg ved fjorden heilt ute, ligg dei fleste busetnadene i den indre delen av fjorden. Her finn ein bygda Bakkeby på vestsida, inst i Bakkebyfjorden. Storneshamn er ei grend på andre sida av fjorden. Nesten heilt inne i fjorden ligg tettstaden Sørkjosen og Sørkjosen lufthamn, medan Storslett ligg heilt inne. Her munnar Reisaelva ut i fjorden. 

E6 går langs vestsida i den indre delen av fjorden og utover på Straumfjorden og Oksfjorden. Riksveg 866 går utover til Skjervøya på vestsida.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Risøya** er ei øy i Tromsø kommune, om lag 50 kilometer nordvest for sjølve Tromsø. Risøya er omegjeve av over 150 holmar og meir enn 200 skjer. Øya er på 1154 dekar med Varden som høyeste punkt på 104,5 meter.

Hovudhuset på Risøya vart bygd i 1856, men mest truleg har øya vore busett langt bakover i tida. Den nest største øya i øygruppa som Risøya høyrer med til, Sandvær, er nemnd i Snorre sine kongesagaer. Frå 1850 og utover var det stor aktivitet på Risøya med sanking av egg, dun og fiske. På det meste hadde væreigaren over 200 fiskarar sysselsett i sesongen, innlosjert i rorbuer.

Som egg- og dunvær var Risøya det nest største i landet etter Vardøhus Festning. Jacobsenfamilien var òg sterkt engasjert i ishavsfangsten, og eigde ishavsskutene «Ægir» og «Hanseat».

Som resten av desse ein gong så sentralt plasserte stadane ute ved kysten gjekk tida frå dei. På Risøya heldt den siste væreigaren, Jacob Carl Jacobsen, ut fram til 2001 saman med Elise Jensen. Då vart helsa for ustabil og dei såg seg nøydd til å flytte inn til Tromsø.

I 1995 vart Store Risøya Landskapsvernområde oppretta. Dette omfattar sjølve Risøya samt Steggholmen. Samstundes vart Risøya Naturreservat oppretta. Risøya Naturreservat dekker alle holmar og skjer rundt sjølve Risøya, til saman 14 132 dekar.

Formålet med naturreservatet og landskapsveret er å sikre best mogeleg levevilkår for sjøfugl og anna dyreliv i eit område med naturleg og kulturbetinga vegetasjon samt å bevare ein kysthandelsstad med tilhøyande bygg, kulturlandskap og dyre- og planteliv.

I Naturresevatet er det i perioden f.o.m. 1. april t.o.m. 31. juli forbod mot ilandstigning og ferdsel på øyane, for å verne fuglane i hekketida og i månadene ungane er i reiret.

Bakgrunnsstoff
--------------

* turliv.no - informasjon og bilete frå Risvær Arkivert 2007-09-30 ved Wayback Machine.
* En øy i havet. Livet på Risøya (Dagbladet, 26.01.2004]

Litteratur
----------

* Eva Huseby: *En øy i havet - Livet på Risøya.* Gyldendal. Oslo 2003. ISBN 82-05-32339-9

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Våpenskjoldet til Bjarne Erlingsson på eit drikkehorn i Nationalmuseet i København. Foto: Arne Kvitrud, 2011

**Bjarne Erlingsson** (1250–1313) var ein norsk baron som var eigar av Bjarkøygodset og ætting etter svigersonen til Tore Hund. Han var ein del av formyndarskapet etter at Magnus Lagabøter avleid.

Bjarne Erlingssøn fekk kontroll over Giskegodset i tillegg til Bjarkøygodset i 1302 gjennom giftarmål med Margreta Nikolasdatter. På denne måten vart han den rikaste mannen i landet. Erlingsson vart lyst i bann av kyrkja saman med Andres Plytt i 1280 eller 1281 fordi han kalla tilbake biskopen sitt myntbrev og minska tienden frå Hålogaland og på Brurberget erklærte Våganboka ugyldig og sa at kongen ikkje ville ha fleire lovbøker i landet enn ei, og at berre kristenretten frå erkebiskop Sigurds og kong Håkons dagar skulle gjelde..

Bjarne Erlingsson var ein del av riksrådet både under Eirik II Magnusson og Håkon V Magnusson, og han deltok ofte i ambassadar til England og Skottland.

Bjarne Erlingsson brukte griffen som merket sitt.

Kjelder
-------

* *Salmonsens konversasjonsleksikon*
* *Regesta Norvegica*

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon

 |
**Kristian I** (1426–21. mai 1481) var den fyrste av Oldenburgarane som var konge av Noreg og Danmark.

Han var konge av Noreg i tidsrommet 1450 til 1481, av Danmark frå 1448 til 1481 og av Sverige frå 1457 til 1464. Etter at Kristoffer av Bayern brått døydde barnlaus, stod den skøyre Kalmarunionen utan konge og utan naturlege arvingar til trona. 
Det danske riksrådet tilbaud fyrst trona til hertug Adolf VIII av Sønderjylland, men han meinte at grev Kristian av Oldenburg var ein mykje betre kandidat til trona.
Riksrådet hadde problem med å få godkjend Kristian som konge i Noreg, og Sverige sprengde Kalmarunionen i 1448 ved å velja Karl I Knutsson Bonde til konge. I 1449 vart Kristian gift med Kristoffer av Bayern si 18-årige enkje, Dorothea av Brandenburg.

I 1449 krona den norske erkebiskop Aslak Bolt Karl I Knutsson til konge av Noreg. Det norske riksrådet hadde vald Kristian til konge. På Halmstadmøtet i 1450 vart ein samde om at Kristian skulle stø opp om Karl Knutsson sitt krav på Sverige. Som motvekt fekk Kristian verta konge av Noreg. I tillegg vart det avtala at den som levde lengst skulle overta trona til den andre. Karl Knutsson starta i 1452 krig mot Danmark og gjekk til åtak på Skåne. Etter fem års krig vart Kristian i 1457 krona i Uppsala som konge av Sverige. Kristian sin son, Hans (kong Hans I), vart i 1458 vald til tronfylgjar og arving til Sverige og Noreg. Karl Knutsson vart avsett og måtte flykta til Danzig.

To kongar, Hans I og Fredrik I var søner av Kristian I. I tillegg vart dottera Margrete dronning av Skottland, gift med kong Jacob III av Skottland.

I samband med giftarmålet pantsette Kristian I Orknøyane og Shetlandsøyane. Slik fekk han råd til å betala medgifta. Pantet vart aldri innløyst, og slik kom øyane inn under den skotske krona. 

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* LIBRIS
* BNE

 |
**Parel** (ISO: **Paraḷ**, uttalt [pəɾə ⁇ ]) er ein bydel i Mumbai. Parel hadde tidlegare ei rekkje tekstilfabrikkar, men desse er blitt erstatta av kommersielle kontorbygg.

Historie
--------

Dei tidlegare sju øyane til Bombay.
Parel var opphavleg ei øy, ei av dei sju øyane i Bombay. Havet mellom dei er gradvis blitt fylt att til ein felles landmasse. Namnet «Parel» kan stamma frå *Parali Vaijanath Mahadev*-tempelet på staden, som var vigd til hinduguden Sjiva. Dette tempelet blei erstatta av eit jesuittisk kloster på 1600-talet, då portugisarane hadde makta i området.

Parel-relieffet eller Parel Shiva er eit viktig monolittrelieff av Sjiva i dei sju formene hans som er datert tilbake til sein Gupta-tid, frå 400- eller 500-talet, av ASI. Det blei funne i Parel då ein bygde veg der i 1931, og flytta til Baradevi-tempelet i nærleiken, der det framleis blir tilbede.

I 1771 flytta den britiske gurvernøren av Bombay, William Hornby, inn i det tidlegare klosteret, som blei kjent som Government House. Det blei skipa fleire fabrikkar i området. I 1883 døydde kona til guvernøren av kolera i dette huset, og to år seinare blei guvernørbustaden flytta til Malabar Point. Under pestepidemiane på 1890-talet blei gamle Government House leigd ut til det nydanna Haffkine Institute.

Galleri
-------

* Lodha World TowersLodha World Towers
* Lodha Park TowersLodha Parktorn
* One Avighna ParkOne Avighna Park
* Motilal Oswal buildingMotilal Oswal-bygningen
* An aerial view of Lower ParelUtsyn over Lower Parel
* Phoenix Mills chimneyPhoenix Mills-skorstein
* High Street PhoenixHigh Street Phoenix
* Indiabulls Sky TowerIndiabulls Sky Tower

1. ↑  D'Cunha, Jose Gerson (1900). «IV The Portuguese Period». *The Origins of Bombay* (3 utg.). Bombay: Asian Educational Services. s. 265. ISBN 81-206-0815-1. Henta 4. januar 2009.
2. ↑  Kailash Babar (9 May 2012). «Mumbai's Lower Parel: One of the most coveted piece of real estate in the country's financial capital hard to sell». *The Economic Times* (The Times Group). Henta 10 December 2016.
3. 1 2  «Parel belonged to the 13th Century, from another shrine to shiva». Henta 2. juli 2020.
4. ↑  ASI; Michell, 355
5. ↑  «Government House, Parell [Parel, Bombay].». British Library. Henta 9 May 2019.
6. ↑  Hanhart, Joël (2016). *Waldemar Mordekhaï Haffkine (1860-1930). Biographie intellectuelle*. Paris: Éditions Honoré Champion.
**Glen Coe** (skotsk-gælisk *Gleann Comhan*) er ein trong dal i Dei skotske høglanda i Skottland. Han ligg i den sørlege delen av Lochaber i Highland, og var tidlegare ein del av grevskapet Argyll. Dalen er omgjeven av ville og høge fjell. Området vert ofte rekna som ein av dei mest spektakulære og vakraste stadane i Skottland, og har status som National Scenic Area i lag med Ben Nevis.

Dalen er U-forma og danna av ein isbre. Han er om lag 16 km lang og breidda langs dalbotn er mindre enn 700 meter, og er særleg smal ved *Pass of Glen Coe* om lag halvvegs inne.

Geologisk sette er Glen Coe restane etter ein gammal supervulkan som hadde utbrot med ein styrke på VEI-8. Utbrotet skjedde for kring 420 millionar år sidan under silur og vulkanen har lenge vore utdøydd.

I 1692 blei 38 medlemmer av Macdonald-klanen hogd ned her av medlemmer av Campbell-klanen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Glen Coe» frå Wikipedia på engelsk, den 30. juni 2011.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Clough, C. T; Maufe, H. B. & Bailey, E. B; 1909. The cauldron subsidence of Glen Coe, and the Associated Igneous Phenomena. Quart. Journ. Geol. Soc. 65, 611-678.; Glen Coe[*daud lenkje*], scottishgeology.com, Hunterian Museum, University of Glasgow.; ;  Arkivert 2009-05-11 ved Wayback Machine.
2. ↑  «Glencoe» (14. februar 2009). *Store norske leksikon*.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Turisme i Glencoe
* Turar i Glen Coe

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* NKC
* GeoNames

 |
**La Brabançonne** (fransk for «Songen om Brabant») er namnet på nasjonalsongen i Belgia. Då Belgia er trespråkleg, ligg teksten føre i tre offisielle versjonar, på fransk, på nederlandsk (*De Brabançonne*) og på tysk (*Das Lied von Brabant*), der den nederlandske og tyske versjonen er gjendiktingar av den franske teksten, skriven i 1860 av Charles Rogier (1800-1885). Han var ein belgiske politikar, fødd i den franske byen Saint-Quentin av belgiske foreldre, og ein av leiarane under den belgiske revolusjonen (oppreisten) i 1830, som tok til i Bruxelles (Brussel) og endte i at Belgia vart ein eigen stat uavhengig av det sameinte nederlandske kongedømet. Berre eit av versa i songen han skreiv er den offisielle nasjonalsongen.

Faksimile av eit eksemplar av fyrste versjonen av «La Brabançonne» med skrift og signatur av Jennneval.
Den belgiske operasongaren og musikaren François Van Campenhout (1779-1848) har stått for melodien. Ein opphavleg tekst, som gjekk ut or bruk etter at Charles Rogier kom med sin versjon, var skriven av den franske skodespelaren Hypolite Louis Alexandre Dechet (1801-1830), som gjekk under namnet Jenneval, og vart drepen under kampar i nærleiken av Lierre under den belgiske revolusjonen i 1830. Songen hans, som fyrst hadde tittelen *la Bruxelloise*, seinare *la Brabançonne*, skal ifølgje mytane ha vorte skrive under eit møte på kafeen L'Aigle d'Or («Gullørna») og sungen for fyrste gong i september 1830.

Den franske originalen av verset som er belgisk nasjonalsong
------------------------------------------------------------

Verset vert innleia av ei patriotisk hylling av landet som den kjære, vakre, ærerike, uovervinnelege og udelelege mora for folket, verd å gje sitt blod for, og vert avslutta med at det udødelege mottoet for landet skal vere «le Roi, la Loi, la Liberté !», som tydar «kongen, lova og fridomen». Dette mottoet synar til at landet skal vere eit konstitusjonelt monarki, såleis at makta til kongen skal vere avgrensa til det som lova fastsett i samsvar med den fridomen folket skal ha. Versjonane på nederlandsk og tysk går i same sporet, men med dei ulikskapane som tvinger seg fram når vers med rim og rytme på eit anna språk skal kunne syngjast til den same melodien.

Noble Belgique, ô mère chérie,  

A toi nos coeurs, à toi nos bras,  

A toi notre sang, ô Patrie !  

Nous le jurons tous, tu vivras !  

Tu vivras toujours grande et belle  

Et ton invincible unité  

Aura pour devise immortelle :  

le Roi, la Loi, la Liberté !  

le Roi, la Loi, la Liberté !  

le Roi, la Loi, la Liberté !  


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN

 |
Koordinatar: 68°53′41.784″N 17°34′46.193″E﻿

Salangen, midt i biletet, frå Mjøsundet til Gratangen
Foto:
Erlend Bjørtvedt (2013)
 

**Salangen** eller **Salangsfjorden** (samisk *Siellakvuotna*) er ein fjord i kommunane Salangen, Ibestad og Gratangen i Troms. Fjorden strekkjer seg 25 km nordaustover til Løksebotn i botn av fjorden, men inkludert Sagfjorden er han 30 km lang. 

Den ytste delen av fjorden går på sørsida av øya Andørja. Denne delen av fjorden vert stundom òg rekna som ein del av Astafjorden som ligg lenger sørvest på sørsida av Rolla. 

Fjorden har innløp mellom Vindhammeren i nord og bygda Myrlandshaugen i sør. Grenda Løvdal ligg like aust for Myrlandshaugen. Kråkrø er ei grend på nordsida av fjorden på Andørja. Tvers over fjorden for Kråkrø går fjordarmen Lavangen søraustover til Tennevoll. Litt nordaust for Kårkrø ligg grenda Furnes og frå her svingar Mjøssundet nordover på austsida av Andørja. Mjøsundbrua kryssar sundet over til fastlandet. 

Salangen held fram vidare nordaustover og på sørsida av fjorden ligg grendene Håkavik og Rotvik. Aust for Rotvik går Sagfjorden søraustover og inn til Laberg og Sjøvegan. Bygda Medby ligg på austsida av Salangen og nord for her går Løksefjorden den siste biten inn til Løksebotn. 

Riksveg 848 går langs nordsida av fjorden, medan Riksveg 84 går langs austsida. På sørsida går Fv152 og Fv141.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Oddmund Hoel** (18. januar 1910–26. november 1983), fødd og død i Oppdal, var ein norsk jurist og politikar for Venstre.

Biografi
--------

Hoel var son av lensmannen i Oppdal. Han tok middelskole, underoffiserskole i 1930 og vart student i 1935. I 1941 vart han cand.jur.. Han var lensmannsbetjent i Oppdal 1930-1941. Frå mai 1945 vart han først konstituert, sidan fast tilsett som lensmann i Oppdal, ei stilling han hadde til han vart pensjonist i 1975. Han hadde òg ein militær karriere, i 1931 vart han sersjant, i 1933 fenrik, i 1945 løytnant. Under krigen var han advokat i Oppdal (1941 til 1945), dette tok han opp att som pensjonist og praktiserte til han døydde. Frå 1934 til 1977 var han forretningsførar ved A/S Oppdal elektrisitetsverk.

I 1954 vart han vald inn på Stortinget som representant for Venstre. Han sat i tre periodar og var medlem av Forsvarskomiteen heile tida. Han var òg delegat til NATOs parlamentariske forsamling alle periodane på Stortinget. Han var òg varamedlem til Den utvida utanriks- og konstitusjonskomitéen,

Verv
----

* Medlem av Oppdal kommunestyre frå 1945 til 1959.
* Formann i bygningsrådet i Oppdal frå 1945 til 1954.
* Medlem av ei rekkje kommunale utval.
* Nestformann i Sør-Trøndelag venstrelag 1951-1952 og formann 1956-1957.
* Nestformann Noregs lensmannslag 1952-1955, formann 1955-1962
* Medlem Reisetrafikkforeningen for Trondheim og Trøndelag 1956-1965
* Medlem Styret for A/L Oppdal skiheis 1955-1975

Bakgrunnsstoff
--------------

* Oddmund Hoel hos stortinget.no

Kjelde
------

* Omsett frå Wikipedia på bokmål, innhenta måndag 4. januar 2010, klokka 23:14.
**Leni Stenseth** (fødd 17. februar 1969 i Trondheim) er ein norsk diplomat. Ho var den norske ambassadøren i Libanon i 2019–2020, og assisterande generalsekretær i SN og visegeneralkommissær for SNs hjelpeorganisasjon for palestinske flyktningar i Midtausten (UNRWA) 2020–2023. I 2023 blei ho ekspedisjonssjef i Utanriksdepartementet, der ho leiar Avdeling for kompetanse og ressurser.

Stenseth blei utdanna cand.polit. i statsvitskap med hovudoppgåve om kinesisk nasjonalisme og utanrikspolitikk ved Universitetet i Oslo i 1999, jobba nærmare eitt år som forskar ved Fafo og byrja i utanrikstenesta i 2000. Ho arbeidde i internasjonal avdeling i Norges Røde Kors frå 2008 til 2013, fyrst som programsjef og frå 2011 som leder for avdelinga. Deretter vende ho tilbake til utanrikstenesta.

Kjelder
-------

1. ↑  «Leni Stenseth appointed deputy commissioner-general of the United Nations Relief and Works Agency for Palestine Refugees in the Near East». Henta 4. desember 2023.
2. ↑  «Flere nye utnevnelser i Utenriksdepartementet». *Altinget*. Henta 4. desember 2023.
3. ↑  «Leni Stenseth». *Store norske leksikon*. Henta 4. desember 2023.

* *Denne artikkelen bygger på «Leni Stenseth» frå Wikipedia på bokmål, den 20. mars 2024.*
ei bygd på vestsida av Gurskøya på Sunnmøre, i Sande kommune. Bygda omfattar ni matrikkelgardar frå Hide i nord, vidare i søraustleg retning ligg gardane Gote, Nedre Stokset, Øvre Stokset, Hageselle, Gjerde, Sædal, Sandanger, medan Muren ligg sørvest for Sandanger. Alle gardane ligg ved havet og vika, med unnateke av Sædal, som ikkje har hatt større busetnad sidan 1600-talet. Mellom Hide, som ligg for seg sjølv, og Muren er det 6,1 km langs fylkesvegen.

Gjerdsvika hadde rutebåtsamband frå sist i 1800-åra, men båtane makta ikkje å gå inn i grov sjø. Bygda fekk vegsamband forbi Hidsneset til Herøy i nord i 1908. Byggjing av hamn kom i gang i 1938.

Folketalet i Gjerdsvika var 96 i 1801. Nitti år seinare var det kome opp i 238, medan det i 1946 hadde auka til 365. Talet heldt fram å stige til 1980, då det var 442 ibuarar i bygda. Sidan har folketalet falle.

Gjerdsvika er kjent for dei kvasse og ujamne vindkasta som tidvis oppstår i stormver. Mange gongar har folk lide skade på hus og avling av den kraftige vinden.

Kjelder
-------

* *Sandesoga. Band I*. Volda, 1994
**Midland Oak** eller *The Central Oak* er eit eiketre i Leamington Spa i Warwickshire i England, nær grensa til Lillington. Det skal markera det geografiske midtpunktet av England, sjølv om det same blir hevda om fleire andre stader i landsdelen Midlands.

Det gamle eiketreet kjend som Midlands Oak som blei felt i 1967.
Minneplaketten for det opphavlege treet.
Det opphavlege eiketreet er merka av på kart frå 1711. Dette treet voks midt i vegen, i vegkrysset mellom Lillington Road og Lillington Avenue. Det blei felt i 1967 etter at ei stor grein hadde falle ned på fortauet.

I februar 1988 blei det planta ei ny Midland Oak ved sida av vegen. Ein minnesplakett for det opphavlege treet blei avduka i april same år. 
Treet var blitt dyrka fram frå ei nøtt frå det gamle. 
Det nye treet fekk nøtter for første gong i 1993, og desse blei deretter samla og sådde. Fleire av trea som voks opp blei planta i nærleiken og lengre unna.

Dette treet overlevde omfattande landskapsarbeid i 2002 då ein opna opp ein underjordisk bekk, Bins Brook, og laga flaumvern for husa i nærleiken.

Kjelder
-------

1. ↑  John Michell (2009), *The Sacred Center: The Ancient Art of Locating Sanctuaries*, Simon and Schuster
2. 1 2 3  *Lillington Local History Society Newsletter* (PDF), juli 2013
3. ↑  History of Lillington - Warwickshire (pub 1990, John M. Winterburn), s. 25 & 32.
4. ↑  Leamington Spa Courier, 4. april 2002, «Flood Site Like a Battlefield»

* *Delar av denne artikkelen bygger på «Midland Oak» frå Wikipedia på engelsk, den 5. november 2017.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Midland Oak ved geograph.org.uk
* Midland Oak fotografert på 1920-talet.
* Midland Oak fotografert i 1935

52°18′00″N 1°31′47″W﻿ / ﻿52.300062°N 1.529750°W﻿ / 52.300062; -1.529750