recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**World of Goo** er eit hjernetrimspel utvikla av 2D Boy for Wii, Nintendo Switch, Microsoft Windows, OS X og Linux. Spelet vart lansert på Microsoft Windows og Wii i 18. oktober 2008 i Nord-Amerika, med utgjevingar på MacOS, Linux og Nintendo Switch dei etterfølgande åra.

Spelemekanikkar
---------------

Den grunnleggande spelmekanikken i *World of Goo*.
Spelet bygger på konseptet for å bygge store strukturar ve då bruke ballar av kliss. Spelet er delt inn i fem kapittel, som kvart inneheld fleire nivå. Kvart nivå har ein eigen grafisk og musikalsk stil. Eit ekstra rom i spelet, kalla World of Goo Corporation, lèt ein bygge ein så høgt tårn som mogeleg ved å bruke klissballane som spelaren har samla inn gjennom nivåa i spelet. Spelarar frå heile verda kan tevle om å bygge det høgaste tårnet, ettersom høgda på tårnet og talet på klissballar stadig blir lasta opp til sørvaren til 2D Boy.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettside

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* MusicBrainz (release-group)

 |
Awarua Plains (øverst), Tiwai Point (sentrum) og Bluff (nede til venstre) sett frå den internasjonale romstasjonen i 2008.
**Awarua Plains** er eit større våtmarksområde aust for Bluff på New Zealand. Det dekkjer eit areal på kring 600 km², og slettene strekkjer seg i 35 kilometer langs kysten av Foveaux-sundet. Denne kyststrekninga omfattar også halvøya Tiwai Point, Awarua Bay, Waituna Lagoon og Toetoes Bay. Elva Mataura River utgjer hovuddelen av vassføringa inn til Awarua Plains, saman med Oreti River, dei er leivningar etter elvene som i istida forma Southland Plains (Murihiku). I tillegg renn fleire mindre elver ut i Foveaux-sundet langs denne kyststrekkja, hovudsakleg via Awarua Bay og Waituna Lagoon. 

Kulturministeriet på New Zealand (Ministry for Culture and Heritage) omset *Awarua* med «to elver».

Radioverksemd
-------------

Awarua Plains er høvelege for radioverksemd, på grunn av låg og fjern horisont, høg bakkekonduktivitet og fråstand frå kjelder til radiointerferens.

Staden vart utpeika etter ein ekspedisjon i 1911, leia av sjefen for Post- og Telegrafverket på New Zealand, leiarar i Forsvaret og representantar frå australske radiooperatørar som såg seg om etter «eit utstrekt og flatt landområde som kunne gi dei beste resultata for radiosendingar».

Radio-relaterte installasjonar her er:

* Unwin Radar til La Trobe University i Melbourne i Australia.
* Awarua Tracking Station til Den Europeiske Romfartsorganisasjonen.

### Awarua Radio

Awarua Radio (kallesignal VLB eller ZLB) var hovudstasjonen på New Zealand for kystradio.Ved opninga kunne stasjonen kommunisera med austkysten av Australia, men sørgde etter kvart for verdsvid kommunikasjon av radiotelegrafi og tale til skip på havet. Nokre av installasjonane vart bygde av det tyske selskapet Telefunken. Stasjonen opna 18. desember 1913 driven av New Zealand Post Office (til 31 mars 1986), seinare av etterfølgjaren, Telecom New Zealand, til stasjonen vart stengd 30. august 1991.

Referansar
----------

1. ↑  «New Zealand Gazetteer1». Land Information New Zealand,LINZ. 27. november 2011. Henta 10. mai 2020.
2. ↑  «1000 Māori place names». New Zealand Ministry for Culture and Heritage. 6. august 2019. Henta 10. mai 2020.
3. ↑  «NZ space link seen as a showcase for satellite imaging». Yahoo News. Arkivert frå originalen 18. juli 2011. Henta 15. februar 2011.  *av NZPA*
4. ↑  «Unwin Radar». Venture Southland. Arkivert frå originalen 18. desember 2010. Henta 12. april 2011.
5. ↑  *The Otago Daily Times*, 1911-04-03, gjenutgjeve i Tea party in the Antarctic, *Otago Daily Times*, 2011-04-03
6. ↑  «Long-distance wireless stations». Ministry for Culture and Heritage, New Zealand. 26. april 2016. Henta 10. mai 2020.
7. ↑  «The Post and Telegraph Department at war». New Zealand History. Henta 10. mai 2020.
8. ↑  Awarua Radio VLB - ZLB

* *Denne artikkelen bygger på «Awarua Plains» frå Wikipedia på engelsk, den 10. mai 2020.*

Koordinatar: 46°31′41″ S 168°28′54″ E﻿
**Mineralvannsfabrikkenes Landsforening** var ei norsk bransjeforeining for produsentar av mineralvatn eller brus. Ho blei stifta i 1913.
Tidleg på 1900-talet fanst det over 200 små brusfabrikkar i Noreg. Dette talet gjekk kraftig ned i løpet av hundreåret.

I 1938 gjekk 28 av medlemmene ut og danna ei ny foreining, Mineralvannsindustriens Landslag. I 1988 samla seg 36 brusfabrikkar og bryggeri seg i Norsk Bryggeri og Mineralvannindustris Forening. Namnet blei endra til Bryggeri- og mineralvannforeningen i 2001. Brusprodusentane gjekk ut att i 2005, men etter ei omorganisering i 2006 kom dei inn att og namnet blei til det noverande Bryggeri- og drikkevareforeningen.

Laget tok initiativet til utvikling av essensar for norsk brus. Mellom dei finn ein Asina, som vart lansert i 1948, Happy Cola, som vart lansert i 1950.

Erling Valentin Kielland var formann i foreininga frå 1950.

Kjelder
-------

1. ↑  «Mannen som bygget opp Roma Mineralvannfabrikk er død», *www.rb.no* (på norsk), 18. mai 2015, henta 11. september 2019
2. 1 2  *Brygg, brus og bruduljer siden 1901*, drikkeglede.no, 12.04.2019, arkivert frå originalen 8. mars 2019, henta 11. september 2019
3. ↑  «Erling Valentin Kielland», *freepages.genealogy.rootsweb.ancestry.com*, henta 11. september 2019 [*daud lenkje*]

* [*daud lenkje*]
Shirehest
**Shirehest** eller berre **shire** er ein stor arbeidshest frå Dei britiske øyane. Han vert rekna for å vere den største av alle hesterasane. Vaksne hestar veg over 1000 kg.

Måleri av shirehoppa Dunsmore Gloaming (fødd 1890).

Skildring
---------

Shirehesten er ein stor, tung og muskuløs hesterase. Ein utvaksen hingst skal vere minst 173 cm og ei utvaksen hoppe skal vere minst 163 cm i mankehøgd. Nokre individ er over 180 cm i mankehøgd. Hovudet er langt med lett konveks form. Fargen er brun, svart eller skimla, medan kvite teikningar som bles eller sokkar er vanleg.

Historie
--------

Det heiter seg at shirehesten nedstammar frå The Great Horse som var i bruk som stridshest på Dei britiske øyane. Små, innfødde hestar skal ha vorte kryssa med større hestar frå kontinentet for å avle fram ein tyngre riddarhest. Seinare vart shirehesten mykje brukt som trekkdyr på grunn av styrken og det rolege lynnet. Namnet *shirehest* har vore i bruk sidan 1800-talet.

Pløyande shirehest.

Utbreiing
---------

På 1960-talet var talet på shirehestar gått ned frå fleire millionar til nokre få tusen, og eit storstilt redningsarbeid var sett i gang. I dag finst shirehesten over store delar av verda, også i Noreg. Både Noreg, Sverige og Danmark har eigne shirehestforeiningar.

Bruk
----

På Dei britiske øyane er shirehesten mellom anna i bruk i landbruket i liten skala, og han vert brukt i trekkdemonstrasjonar og pløyekonkurransar. Medan han tidlegare var mykje brukt som bryggjerihest, nyttar i dag berre ei handfull bryggjeri shirehestar.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Shire-horse.org.uk
* Rasestandard, omsett frå svensk og engelsk Arkivert 2016-03-09 ved Wayback Machine.
* Om Norges Shireforening Arkivert 2012-03-25 ved Wayback Machine.

Kjelder
-------


* «shirehest» i *Store norske leksikon*, snl.no.
* The Shire Horses at Work in the Brewery Arkivert 2011-11-26 ved Wayback Machine. ved hooknortonbrewery.co.uk
* About the Shire Horse Arkivert 2011-08-11 ved Wayback Machine. ved shire-horse.org.uk
**Nihilisme** (frå latinsk *nihil*, ingenting) er ein filosofisk posisjon som argumenterer for at tilværet ikkje har nokon objektiv meining og at det ikkje finst sekulær moral. Nihilisme som filosofisk uttrykk vart først introdusert av Friedrich Heinrich Jacobi for å karakterisera rasjonalisme og særleg Immanuel Kant sin kritiske filosofi. Han ynskte å visa at rasjonalisme var i yttarste konsekvens nihilisme og dermed noko som burde unngåast.

Nihilisme skil seg ifrå skeptisisme ved at skeptisisme ikkje nektar for at det finst sanning; skeptisismen ville berre nekta for dette om det fanst nok empiriske bevis. I tillegg kjem ikkje skeptisismen til nokon konklusjon når det gjeld moral.

Nihilisme vert ofte assosiert med filosofen Friedrich Nietzsche som brukte nihilismen i sine skriflege verk. Sjølv om omgrepet i dag ofte vert nytta for å brennemerke ateistar generelt, og særleg Nietzsche sitt verdssyn, retta han det mot kristendommen. Nietzsche synest at kristendommen fornektar den fysiske verda i favør av eit ideal som ikkje eksisterer. Nihilismen er ifølgje Nietzsche ei dekadent kulturutvikling som må overvinnast.

Kjelde
------

* *Denne artikkelen bygger på «Nihilisme» frå Wikipedia på engelsk, den 15. februar 2008.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* GND
* LCCN
* BBC Things
* NDL

 |
*Sjå òg dataspelet minesweeper, som er kalla «minesveiper» på norsk*
Den polske minesveiparen *ORP Naklo*.
Ein **minesveipar** er eit skip som uskadeleggjer miner i sjøen. (Dei same skipa blir somme tider brukte til å leggja ut miner.)

Ein minesveipar treng ikkje vite nøyaktig posisjon for minene. Fartøyet drar eit sveip etter båten som aktiviserer miner i nærleiken og dermed uskadeleggjer dei. Sveipet kan anten vere mekanisk eller influensbasert. Moderne influenssveip kan til dømes etterlikne lyd og magnetfelt frå fartøy for å lure minene til å gå av. 

Saman med minejaktfartøy vert minesveiparfartøy under ein fellesnemnar kalla mineryddingsfartøy. Minejaktfartøy nyttar sonar for å finna minene før vert uskadeleggjort individuelt. 

For å unngå å utløysa minene er mineryddingsfartøy mykje meir stillegåande enn vanlege skip. Dei har òg skrog av tre, plast eller lågmagnetisk stål.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* KulturNav

 |
Koordinatar: 34°31′57″N 36°03′38.76″E﻿

**Miniara** (arabisk منياره, òg kalla **Minyara**) er ein landsby i Akkar distrikt i Nord guvernement i Libanon, 9 kilometer aust for Middelhavet, og 3 kilometer sør for Halba. Innbyggjartalet er mellom 7 000 og 10 000. 

Mange av innbyggjarane frå landsbyen bur i dag i Tripoli, Beirut og andre libanesiske regionar eller utanlands.[*treng kjelde*]

Demografi
---------

Folkesetnaden er religiøst mangfaldig med ein majoritet av gresk-ortodokse, i tillegg til gresk-katolikkar, maronittiske katolikkar, protestantar, baptistar og Jehovas vitne.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Miniara» frå Wikipedia på engelsk, den 19. september 2014.*


| * v
* d
* e
Flag of Lebanon Akkar distrikt i Nord guvernement |
| --- |
| Administasjonssenter: **Halba** |
| Byar og landsbyar | Arqa **·** Bebnin **·** Berkail **·** Cheikh Mohammad **·** Denbo **·** Halba **·** Hisah **·** Kobayat **·** Massoudieh **·** Miniara **·** Mish Mish **·** Qaabrîne **·** Tallé w Chittaha **·** Zawarib |  |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Niklas Wallenlind** (fødd 21. november 1968) er ein svensk tidlegare friidrettsutøvar frå Göteborg. Han tevla i fremste rekke på 400 meter hekk, men òg på 400 meter.

Wallenlind slo gjennom sommaren 1990 då han vann bronsemedaljen ved EM i Split på 400 meter hekk. Han fekk tida 48,52 sekund i finaleløpet, einast Storbritannias Kriss Akabusi (47,92) og hans eigen landsmann Sven Nylander (48,43) sprang fortare. To år seinare vart Wallenlind femtemann på langhekken under Sommar-OL i Barcelona. I finalen sette han nordisk rekord med 48,35, løpet vart vunne av Kevin Young frå USA som sette verdsrekord på 46,78 sekund (ein rekord som gjeld i 2020). Wallenlinds nordiske rekord vart derimot sletta av Sven Nylander allereie i 1994.

Wallenlind vart svensk meister fire gongar på 400 meter hekk og tre gongar på 400 meter. Personbeste på 400 m er 46,37 sekund, også den personlege rekorden oppnådd i august 1992.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

* EM 1990 i Split: Bronsemedalje – 48,52
* VM 1991 i Tokyo: Nr 8 – 50,28
* OL 1992 i Barcelona: Nr 5 – 48,35
* VM 1993 i Stuttgart: Utslått i semifinalane (50,46=nr 16)
* EM 1994 i Helsinki: Utslått i semifinalane (49,31=nr 9)
* VM 1995 i Göteborg: Utslått i kvalifiseringa (49,91=nr 25)

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Niklas Wallenlind» frå Wikipedia på svensk, den 28. august 2020.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* «Niklas Wallenlind» (på engelsk). Olympedia. Henta 5. mars 2023.
**Nikita Valerjevitsj Krjukov** (fødd 30. mai 1985) er ein russisk langrennsløpar som har spesialisert seg på dei korte øvingane. Han vart olympisk meister i sprint i 2010 og verdsmeister i same i 2013, i 2013 vann han også VM-gullet i lag-sprinten saman med Aleksej Petukhov.

Karriere
--------

Krjukov debuterte i verdscupen i langrenn 25. november 2006, og hans beste individuelle verdscup-plasseringar er seks tredjeplassar i sprintlangrenn i tida desember 2009 til desember 2012.

Saman med Andrej Parfjonov gjekk Krjukov Russland inn til fjerdeplass i lag-sprinten i ski-VM 2009 i Liberec. 17. februar 2010 vann Krjukov langrennssprinten under vinterleikane i Vancouver, landsmannen Aleksandr Panzjinskij sikra russisk dobbeltsiger føre norske Petter Northug på bronseplass. I 2011 gjekk Panzjinskij og Krjukov inn til bronsemedalje på lag-sprinten under verdsmeisterskapen på ski i Holmenkollen og Oslo.

Under VM i Val di Fiemme 2013 vann Krjukov VM-gull både på den individuelle sprinten og på lag-sprinten/sprintstafetten. I sprinten spurtslo han Petter Northug som fekk sølv, medan han på lag-sprinten delte VM-tittelen med Aleksej Petukhov. Krjukov var ankermann på Russlands lag, slik han var i ski-VM 20111.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Nikita Krjukov» frå Wikipedia på bokmål, den 5. mars 2013.*
* 

* (en) Nikita Krjukov – Profil og resultatoversikt hos FIS


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |
**Pirkko Määttä** (fødd 7. mars 1959) er ein finsk tidlegare langrennar frå Kuusamo som vann gull, sølv og bronse under Ski-VM 1989 i Lahti, og dessutan to OL-bronsar i stafett.

Määttä deltok i internasjonalt langrenn gjennom femten sesongar til 1995. Fram til 1988 høyrde ho til sjiktet like bak verdseliten i langrenn, men då ho jamnt var med på Finlands stafettlag i dei store meisterskapane, sanka ho olympisk bronsemedalje i 4 x 5 km stafett både under Sarajevo-OL 1984 og Calgary-OL 1988. Den store framgangen kom då Ski-VM 1989 fann stad på heimebane i Lahti. Her syrgde dei finske kvinnene for storeslem i 10 km klassisk stil, med gull til Marja-Liisa Kirvesniemi, sølv til Määttä og bronse til Marjo Matikainen. Fire dagar seinare stakk dei same tre også av med alle medaljane på 15 km, då med Matikainen føre Kirvesniemi og med Määttä på tredjeplass. Dei same tre utøvarane, pluss Jaana Savolainen sikra deretter finsk siger på stafetten.

Inn på 1990-talet høyrde Määttä framleis med mellom dei utøvarane som kunne knipe ein medalje eller ein pallplass i tevlingar i klassisk stil, men som i beste fall hamna på ein 6.-8.-plass.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

* Ski-VM 1982 i Oslo: Nr 4 i 4 x 5 km stafett
* Vinter-OL 1984 i Sarajevo: Bronsemedalje i 4 x 5 km stafett, nr 9 på 20 km
* Ski-VM 1985 i Seefeld in Tirol: Nr 4 i 4 x 5 km stafett
* Ski-VM 1987 i Oberstdorf: Nr 8 på 10 km
* Vinter-OL 1988 i Calgary: Bronsemedalje i 4 x 5 km stafett, nr 7 på 10 km
* Ski-VM 1989 i Lahti: Gull i 4 x 5 km stafett, sølv på 10 km klassisk stil, bronse på 15 km
* Ski-VM 1991 i Val di Fiemme: Nr 5 på 15 km
* Vinter-OL 1992 i Albertville: Nr 4 i 4 x 5 km stafett, nr 17 på 15 km
* Ski-VM 1993 i Falun: Nr 6 på 5 km og 7 på 15 km
* Vinter-OL 1994 på Lillehammer: Nr 4 i 4 x 5 km stafett, nr 9 på 5 km
* Ski-VM 1995 i Thunder Bay: Nr 8 på 15 km

Kjelder
-------

* Sportsboken, aktuelle årgangar
| **Hrísey** |
| --- |
| Geografi |
|  |
| **Stad** | Atlanterhavet |
| **Koordinatar** | 65°41′N 18°06′W﻿Koordinatar: 65°41′N 18°06′W﻿

 |
| **Areal** | 7,67 km²

 |
| **Høgaste punkt** | Hrisey (110 moh.)
 |
| Administrasjon |
| **Land** | Island |
| **Kommune** | Akureyri

 |
| Demografi |
| **Folketal** | Om lag 200
 |

**Hrísey** er ei lita øy utanfor nordkysten av Island, om lag 35 km nord for Akureyri, i Eyjafjörður. Øya har ferjesamband frå Árskógssandi. Sidan 2004 har øya vore ein del av kommunen Akureyri og var tidlegare ein eigen kommune. 

Hrísey har eit areal på 7,67 km² og er om lag 7,5 km lang og 2,5 km brei på det breiaste i sør. Ho er den nest største øya utanfor kysten Island (etter Heimaey i Vestmannaeyjar). Ho har om lag 200 innbyggjarar oghar vore busett så lenge det har vore folk på Island. 

Tidlegare vart øya nytta som base for fiskeindustrien, først av nordmenn og svenskar og så av islendingar. Seint på 1800-talet husa ho ein fabrikk som salta sild. Diverre første overfiske til at det gjekk kraftig nedover med fiskeindustrien på Island i 1960-åra, og det siste fryseriet på Hrísey, eigd av selskapet Eyjafjörður, stengde i 1999.

Dei siste åra har fuglekikkar kome til øya for å kikke på dei mange fuglane her. Det er ingen naturlege rovdyr på øya så ho er ein ideell tilflukstad for fuglar. Den nordlege delen av Hrísey, Ystabæjarland, er eit privateigd naturreservat og det er forbode å ta livet av fuglar på øya. Av dei nesten 40 artane ein kan sjå på øya finn ein fjellrype, isterne og ærstegg.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettside Arkivert 2005-03-04 ved National and University Library of Iceland
* Ein kort guide til øyane i Eyjafjörður Arkivert 2005-04-22 ved Wayback Machine.

Kjelde
------

* *Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen Hrísey frå Engelsk Wikipedia .*

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
**Lister** er eit distrikt i den vestlegaste delen av tidlegare Vest-Agder fylke på Sørlandet. Namnet «Lister» kjem frå det gamle namnet på Lista-halvøya, og omfattar kommunane i Agder vest for det sørlegaste punktet i Noreg, Lindesnes.

Lister har til saman 35 302 innbyggjarar (1. juli 2009) og dekkjer 4 175 kvadratkilometer, fordelt på dei seks kommunane Flekkefjord, Sirdal, Kvinesdal, Farsund, Lyngdal og Hægebostad. Dei tre byane i området er Flekkefjord, Farsund og Lyngdal. 

Lister-distriktet utgjorde det tidlegare *Lister len* under Agdesiden hovedlen og *Lister fogderi* under Christiansand stift. Namnet «Lister» var ein dansk markgrevetittel som blei gjeven til Hugo Octavio Accoramboni i Firenze i 1709.

Distriktet omfattar i dag Lister prosti under Agder og Telemark bispedøme i Den norske kyrkja. Størsteparten av distriktet utgjer domsmyndigheitsområdet til Lister tingrett under Agder lagdøme. Sirdal høyrer derimot til domsmyndigheitsområdet til Dalane tingrett under Gulating lagdøme.

Distriktet samarbeider i regionrådet for Lister, Listerrådet. Det utgjer også næringsregion Lister (NHO). Dei seks listerkommunane har en felles strategisk næringsplan. Planen har status som fylkesdelplan, og blei vedteken av fylkestinget i juni 2006. Planen blei utarbeidd av Vest-Agder fylkeskommune og Listerrådet. Saman med fylkeskommunen har Listerrådet ansvar for å følgje opp planen og setja i gang prosjekt og tiltak. Rådet har vidare koordinerande ansvar for oppfølging. Den første evalueringa av planen fann stad hausten 2008.

Kjelder
-------

Fotnotar

1. ↑  *ssb.no: kommunefakta*, arkivert frå originalen 20. januar 2011, henta 6. september 2012

* «Lister» i *Store norske leksikon*, snl.no.

* *Denne artikkelen bygger på «Lister» frå Wikipedia på bokmål, den 6. september 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* lister.no Arkivert 2011-08-23 ved Wayback Machine.
* regionlister.no Arkivert 2010-09-10 ved Wayback Machine.
***Liten fuge i g-moll***, BWV 578 er eit stykke for orgel komponert av Johann Sebastian Bach medan han var i Arnstadt (1703-1707). Det er ei vanleg misoppfatning at «liten» i tittelen viser til at fugen er «lite» viktig, men Bach gav stykket denne tittelen for at det ikkje skulle forvekslast med den seinare Stor fantasi og fuge i g-moll, BWV 542, som er lengre.

Partitur
--------

Temaet i fugen på fire og ein halv takt er ein av dei mest gjenkjennelege melodiane til Bach. Fugen er skriven for fire stemmer, slik at pedalstemma vert rekna likeverdig med dei tre manuelle stemmene, sjølv til så stor grad at føtene må, i ein passasje seint i fugen, spele sekstandedelsnotar som mottema.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Little Fugue in G minor, BWV 578» frå Wikipedia på engelsk, den 24. april 2010.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Little Fuge in G Minor: Fritt tilgjengelege notar på International Music Score Library Project.
* 

* Fritt tilgjengelege notar av J.S. Bach (of BWV 578) i Werner Icking Music Archive (WIMA)
**National Geographic Channel** er ein TV-kanal som sender program laga av National Geographic Global Networks og andre produksjonsselskap med faktainnhald knytt til natur, vitskap, kultur og historie, i tillegg til nokre reality- og pseudovitskaplege underhaldningsprogram.

Kanalen har The Walt Disney Company og National Geographic Society som eigarar.

Historie
--------

*National Geographic* er eit kjent amerikansk tidsskrift. Kanalen vart lansert i Europa og Australia i september 1997. 
Den amerikanske TV-kanalen vart lansert i USA den 7. januar 2001, som ein joint venture mellom National Geographic Television & Film og Fox Cable Networks. 

I Noreg er kanalen tilgjengeleg hos dei fleste norske tv-distributørar.

Kjelder
-------

1. ↑  Littleton, Cynthia (19. mars 2019). «Disney Closes $71 Billion 21st Century Fox Deal». Variety. Henta 3. april 2019.
2. ↑  «Doctoring the Health Channel» (PDF). *Broadcasting & Cable*. 8. januar 2001. s. 12. Henta 8. august 2021.

* *Denne artikkelen bygger på «National Geographic Channel» frå Wikipedia på bokmål, den 25. oktober 2018.*

* *Delar av denne artikkelen bygger på «National Geographic (American TV channel)» frå Wikipedia på engelsk, den 25. april 2023.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN

 |
Koordinatar: 64°46′S 64°6′W﻿

**Litchfield Island** er ei klipperik øy som ligg ved Arthur Harbour, 0,8 km sør for Norsel Point, utanfor sørvestkysten av Île Anvers i Antarktiske Arkipel i Antarktis. 

Litchfield Island vart kartlagd av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS) i 1955. Ho vart namngjeven av United Kingdom Antarctic Place-Names Committee (UK-APC) etter Douglas B. Litchfield i Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS), generell assistent og fjellklatrar ved Arthur Harbor station i 1955 som støtta den lokale landmåligna og som gjorde mange loddingar gjennom havisen i nærleiken av øya. 

Øya har eit rikt dyreliv samanlikna med naboøyane og seks fugleartar hekkar her. I tillegg har Litchfield Island rik vegetasjon og den mest varierte topografien. På grunn av dette vart Antarktisk spesielt verneområde (ASPA) i 1975. Det er i dag kjend som ASPA 113.

Sjå òg
------

* Composite Antarctic Gazetteer
* Antarktiske og subantarktiske øyar
* Antarktiske øyar sør for 60 °S
* SCAR
* kravområde i Antarktis

Kjelder
-------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Jarle Falk Reiss** (fødd 16. april 1967), betre kjend som **DJ Falk**, er ein norsk discjockey, songar, og låtskrivar. Han er mest kjend for sine sceneshow med laserar og sine remixar, mest kjend er kanskje ein remix han har gjort av «Children» av Robert Miles.

DJ Falk er fødd i Lørenskog kommune og seinare busett på Stokmarknes i Hadsel. 
Han har vore profesjonell internasjonal DJ sidan 1987, og spela frå Warszawa i sør til Longyearbyen i nord.
DJ Falk har spela alle slags stader, frå små klubbar til store hallar/arenaer, og hans største publikum til no, var på over 6000 menneske.

I september 1996 vart hans Trance/Dance konsept The Arctic Dance Experience starta opp, under ein spelejobb på Huset i Longyearbyen på Svalbard. Hans musikkstil er som han sjølv seier, ei følgje av Svalbardnaturen og det inntrykket Operafjellulykka, som hende nokre veker før han kom til Longyearbyen, fekk på han.

I 2007 og 2008 hadde han lasershow i Vesterålshallen, under Lofoten og Vesterålens største dataparty, LoVe-Lan.

Diskografi
----------

* 1996: *"Unknown"*, singel
* 1997: *Self Control Dj\_Falk Mix*, singel
* 1999: *Millennium children*, singel
* 1999: *Hymn to Elin* , singel
* 2007: *Northern Lights*, singel
* 2008: *Heile Nettet*, singel
* 2008: *Heile Nettet (Rock solid mix)*, singel
* 2008: *Skywalking*, singel
* 2008: *Atmosphere* , singel
* 2008: *Counterstrike*, singel
* 2008: *Dj-Falk Live from Vesterålshallen*, singel
* 2008: *Fetish*, singel
* 2008: *Latino Summer chill*, singel
* 2008: *Hall of the mountainking*, singel
* 2008: *The Arctic Dance Experience* , Album
* 2012: *Urban Landscapes*, Album

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell webside Arkivert 2015-06-29 ved Wayback Machine.
* Fan web side Arkivert 2015-06-10 ved Wayback Machine.
* Offisiell Facebookside
**National Science Foundation** (**NSF**) er eit offentleg organ i USA som støttar grunnleggande forsking og utdanning i alle ikkje-medisinske felt av vitskap og teknologi. Den medisinske forskinga er dekt av National Institutes of Health. Med eit årleg budsjett på kring USD 6,87 mrd. (2010), finansierer NSF kring 20% av alle føderalt støtta grunnforsking utført av universiteta i USA. I somme felt, som matematikk, informatikk, økonomi og samfunnsvitskap, er NSF den viktigaste kjelda for nasjonal støtte. 

Direktøren i NSF, underdirektøren og dei 24 medlemmane i National Science Board (NSB) vert utpeikte av presidenten i USA, og stadfesta av Sentatet i USA. Direktøren og underdirektøren er ansvarleg for administrasjon, planlegging og budsjett, i tillegg til daglege operasjonar, medan NSB møtes seks gonger i året for å fastslå dei generelle retningslinjene.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «National Science Foundation» frå Wikipedia på engelsk, den 3. mars 2013.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «About the National Science Foundation». Henta 4. mars 2013.
2. ↑  National Science Board (NSB)

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* ULAN

 |
**«Listesaka»** var ei mykje omtalt nyhendesak i Noreg i 1977. Politiet gjekk i august 1977 til razzia mot avisa *Ny Tid* sitt redaksjonslokale i Oslo og beslagla lister med 600 namn over tilsette i dei løynlege tenestene som SV-aren Ivar Johansen hadde samla inn. Han hadde nytta opne kjelder som telefonkatalogen, *Tjenestemannsbladet* og *Politibladet*, og notert bilnummera til dei tilsette. 

Saka starta med at *Ny Tid* hadde oppslag om at Noreg hadde gjeve finske nazistar opptrening til spionasje mot Sovjetunionen. Kjelda til denne artikkelen var major Svein Blindheim. I eit intervju om «Blindheimsaka» med *Arbeiderbladet* uttalte Ivar Johansen at han hadde namnelister på alle i dei løynlege tenestene i Noreg. 

Før politiet rakk fram til redaksjonslokala vart listene flytta til Jan Otto Hauge si campingvogn på Solvang kolonihage i Oslo. 

Ivar Johansen vart dømd til fengsel delvis på vilkår i eitt år, der han sona 60 dagar. Journalist Ingolf Håkon Teigene og Jan Otto Hauge, og dessutan informasjonssekretær i Club 7, Trond Jensen, fekk dommar på vilkår.

Sjå òg
------

* Ikkevold-saka
* Gleditsch/Wilkes-saka

Referansar
----------

1. ↑  Hanne Mauno (18. okt 2015), «Listemannen Ivar Johansen», *Dagsavisen*
2. ↑  Niels Ruben Ravnaas (12. juni 2007), «- Det er usigelig trist», *Nettavisen*

Kjelder
-------

* 
* 
* 
* Arkivert 2016-05-19 ved Wayback Machine.

* *Denne artikkelen bygger på «Listesaka» frå Wikipedia på bokmål, den 14. oktober 2017.*
**Antonio di Pucci Pisano**, betre kjend som **Pisanello** (1395–1455) var ein italiensk målar og medaljegravør under ungrenessansen. Kunstsynet hans var prega av både seingotikk og gryande renessanse. Særleg med sine portrettmedaljar vart han ein pioner i renessansen i Nord-Italia.

Liv og gjerning
---------------

*Johannes VIII Palaiologos*, 1438
*Ginevra d'Este*, 1435-49
Pisano var fødd i Pisa og elev av Gentile da Fabriano. Arbeida til Pisanello verk viser ei nøyaktig og detaljert attgjeving av røyndomen. *Helgenen Eustachius sitt syn* er eit framifrå døme på Pisanellos naturalisme, hans måte å gjengi riddarskapen og hans beundring for naturen. Dei fleste av Pisanellos mange freskar har vorte øydelagde. Berre to av dei er bevart, begge desse er i kyrkjer i Verona; *Maria får bodskapen* i San Fermo og *Helgenen Georg og prinsessa* i Sant'Anastasia-kyrkja. 

Ved sidan av talrike måleri av helgen-legender var Pisanello kjend for sine måleri av dyr. Desse bileta utmerka seg ved det naturtru uttrykket. Men særleg ry fekk han, då han som ein av dei fyrste, modellerte medaljongar med portrett som deretter vart støypt i metall. Frå kring 1435 arbeidde han ein del med den kunstforma. Ein medalje frå 1438 som syner den bysantinske keisaren Johannes VIII Palaiologos er døme på kor langt han nådde på det feltet.

Pisanello arbeidde i både Verona, Venezia, Pavia, Roma, Ferrara, Rimini, Milano, Mantova og Napoli. *Codex Vallardi* er eit samleverk frå den tid som viser Pisanellos teikningar og modellar. Kring 1425 stod elles Pisanello for den fyrste aktstudien av ein kvinnekropp i nyare kunstsoge.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Pisanello» frå Wikipedia på tysk, den 6. juni 2013.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Pisanello**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
Plasseringa av Dingxi (gul) i Gansu
**Dingxi** (kinesisk: 定西市; pinyin : *Dìngxī Shì*) er eit byprefektur aust i provinsen Gansu i den vestlege delen av Folkerepublikken Kina. Byprefekturet har eit areal på 20 300 km² og hadde 2 698 622 ibuarar i 2010.

Byprefekturet Dingxi omfattar eitt distrikt (区 *qū*) og seks fylke (县 *xiàn*).

Prefekturet ligg øvst i Wei He-dalen. I området er gjort ei rekke arkeologiske funn som går tilbake til ulike tidlege steinalderkulturar.

### Næringsliv

Landbruk og råvarebaserte industriar er grunnleggjande for økonomien i Longnan.

### Samferdsle

Dingxi er ein stoppestad for toga på Longhaibana, Kinas viktigaste aust/vest-gåande jarnbanelinje, som går frå Lianyungang til Lanzhou via mellom andre Xuzhou, Kaifeng, Zhengzhou, Luoyang og Xi'an.

Kinas riksveg 312 går gjennom området. Han fører frå Shanghai og endar på grensa mot Kasakhstan, og passerer mellom andre Suzhou, Nanjing, Hefei, Xinyang, Xi'an, Lanzhou, Jiayuguan og Urumqi.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Dingxi» frå Wikipedia på engelsk, den 19. august 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* GeoNames

 |
Waddesdon Manor i Buckinghamshire er ein av dei meste populære stadane som National Trust vernar
**National Trust** (fullt namn **The National Trust for Places of Historic Interest or Natural Beauty**, «Den nasjonale stiftinga for stadar av historiske interesse eller naturvenleik») er ein britisk organisasjon som arbeider for å verna naturområde, kulturlandskap og historiske bygningar i England, Wales og Nord-Irland. Skottland har sin eigen organisasjon, National Trust for Scotland.

Organisasjonen er registrert som ei velgjerande stifting, og eig ei rekkje historiske bygningar. Han legg vekt på at desse skal vera tilgjengelege for publikum. I nokre tilfelle bur dei tidlegare eigarane framleis i bygningen, og då prøver ein å finna ordningar for at delar av det skal vera tilgjengeleg. National Trust eig òg store område langs kysten, totalt omkring ein femtedel av kystlinja i England, Wales og Nord-Irland. Gjennom Prosjekt Neptun er det planar om å kjøpa endå meir av kystlinja for å sikra henne mot utbygging. Fleire stadar har organisasjonen feriehus som blir leigde ut.

National Trust blei oppretta i 1895 av Octavia Hill, sir Robert Hunter og Hardwicke Rawnsley. Verksemda blir for det meste driven gjennom bidrag frå dei over 3 millionar medlemmane. Gjennom lovgjeving har han fått retten til å erklæra eigedomar som uavhendelege, noko som medfører at dei ikkje kan seljast eller pantsetjast mot ønsket til stifinga utan godkjenning frå det britiske parlamentet.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «National Trust (Storbritannia)» frå Wikipedia på bokmål, den 23. august 2021.*

Sjå òg
------

* National Trust for Scotland
* Cadw
* English Heritage
* Historic Scotland

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

 Commons har multimedium som gjeld: **National Trust**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* ULAN
* NKC

 |
**DOSAAF** (russisk skrift ДОСААФ), fullt namn 'Frivilljug samarbeid med Hæren, Luftforsvaret og Marinen' (russisk Добровольное Общество Содействия Армии, Авиации и Флоту) er ein paramilitær sportsorganisasjon i Russland. Organisasjonen er ført og fremst til for ungdomar som interesserer seg for våpen, bilar og luftfart. I 2017 var organisasjonen atter i vekst og vart leia av generaloberst Aleksandr Petrovitsj Kolmakov, som var sjef for Dei russiske luftlandestyrkane (VDV) frå 2003 til 2007.

Historie
--------

Organisasjonen vart etablert i 1927 som OSOAVIAKhIM.
Frå 1951 til 1991 bar han namnet eller forkortinga «DOSAAF».

Etter oppløysinga av Sovjetunionen vart organisasjonen omdøypt til 'Det russiske forsvarets idrett-tekniske organisasjon', forkorta til ROSTO (russisk Российская оборонная спортивно-техническая организация – РОСТО).

I desember 2009 vart likevel ROSTO attdøypt til DOSAAF Russland.

Organisasjon vart òg verande i nokre post-sovjetiske republikkar, til dømes Kviterussland, sjølv om desse brukar eit anna namn. I Ukraina, til dømes, er motstykket 'Samfunn av bistand til forsvaret av Ukraina'.

Det uttalte målet for samskipnaden er å få til «Patriotisk oppseding av folket og utarbeiding av moral til det å forsvara Moderlandet». Ein metode for å oppnå detta var utviklinga av paramilitær sport. På same tid er det òg ordinær idrett som vert støtta innanfor rama av DOSAAF sine fasilitetar som idrettshallar, stadion og symjebasseng.

Referansar
----------

1. ↑  В России возродили ДОСААФ
2. ↑
3. ↑

Kjelder
-------

Heimeside: www.dosaaf.ru

Bakgrunnsstoff
--------------

* «Osoaviakhim Spells Soviet Civil Defense». *American Quarterly on the Soviet Union*: 3–13. August 1941.  «Osoaviakhim Spells Soviet Civil Defense». *American Quarterly on the Soviet Union*: 3–13. August 1941. : 3–13. August 1941.
**Det store skismet** (frå gresk *skhisma* 'rivje') er ei nemning på splittinga av den kristne kyrkja i 1054. Patriarkata i Roma og Konstantinopel braut då med kvarandre, og dermod oppstod den ortodokse kyrkja og den katolske kyrkja som to ulike religiøse og organisatoriske einingar.

Skismet kom etter at den austlege og vestlege delen av kyrkja over lang tid hadde utvikla distinkte særdrag. Så lenge desse fyrst og fremst viste seg i det ytre, som i liturgien, kunne dei sameinast. Etter kvart som det også utvikla seg dogmatiske skilnader vart tilhøva i kyrkja prega av uforsonlege stridar.

Skismet var eit faktum då pave Leo IX og patriarken av Konstantinopel, Mikael Kerularius, i 1054 gjensidig ekskommuniserte både kvarandre og dei motsvarande kyrkjesamfunna. Felles nattverdsfeiring bestod, med nokre avgrensingar, til dess Konstantinopel vart erobra av muslimar i 1453.

Den felles ekskommunikasjonen vart ståande til 1965, då ein i samband med det andre vatikankonsilet oppheva den i tråd med den rådande økumeniske tamkegangen. Begge kyrkjene oppfattar den andre som skismatisk, noko som tyder at ein i utgangspunktet har den sanne trua, men ikkje forvaltar henne på rette måten.

I dag aksepterer den katolske kyrkja at ortodokse kristne tek mot katolsk nattverd dersom deira eigen patriark godtek det. Den ortodokse kyrkja tillèt ikkje katolikkar å ta mot ortodoks nattverd, utan i heilt særlege omstende.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Det store skismet» frå Wikipedia på bokmål, den 30. mai 2015.*
**Post-prosessuell arkeologi** er ein arkeologisk teori frå byrjinga av 1980-talet. Då vart fleire og fleire skeptiske til den rådande prosessuelle arkeologien, desse kritikarane representerte ikkje ei heilhetleg retning, men heller eit mangfald av ulike teoretiske retningar som hadde visse felles særtrekk samla under den post-prosessuelle arkeologien. Arkeologar som representerte den post-prosessuelle arkeologien var kritiske til funksjonalismen og det positivistiske vitenskapsidealet, og ville ta meir omsyn til individet i arkeologisk forsking og dei enkelte menneska sine tankar og intensjonar (Olsen 1997:59-62). Det vart poengtert at arkeologien ikkje er lausreve frå det notidige samfunnet. Dei hevda at observasjonar og dataval er påverka av vår teoretiske bakgrunn og samfunnet me lever i (Olsen 1997:61). Det er difor problematisk å skilje ein fortolking av det arkeologiske materialet frå våre observasjonar av det (Helliksen 1994:71). Ulike forskarar kan på grunnlag av det same empiriske materialet formulere heilt forskjellige forklaringsmodellar (Helliksen 1994:83).

Referansar
----------

Olsen, B. 1997. Fra ting til tekst Teoretiske perspektiv i arkeologisk forskning. Oslo
**Dionisij** (omkring 1440–1508) var ein russisk målar som særleg er kjend for freskesyklusen sin i Ferapontovklosteret, ein del av verdsarven.
Han var rekna som leiar for Moskvaskulen av ikonmålarar ved hundreårsskiftet mellom 1400- og 1500-talet. Målarstilen hans blir tidvis kalla «moskovitt-maniersmen».

Det fyrste viktige oppdraget til Dionisij var ein serie ikon for Dormitionkatedralen i kreml i Moskv som blei utført i 1481. Figurane på ikona hans er kjende for å vera langstrekte, med små hender og føter og rolege og fredelege andlet.

Blant dei mange rike velgjerarane hans var Josef av Volokolamsk, som gav han i oppdrag å måla meir enn åtti ikon, først og fremst for Josef-Volokolamsk og Pavel-Obnorsk-klostera.

Det mest omfattande og best bevarte verket til Dionisij er det monumentale freskemåleriet av jomfrufødselskatedralen i Ferapontov-klosteret (1495–96) i Vologda oblast. Freskene hans, som skildrar scenar frå livet til Jomfru Maria i eineståande reine og milde fargar, gjennomsyra av ei høgtidsam stemning.

Arbeidet på Ferapontov blei utført av Dionisij i samarbeid med sønene og læresveinane hans, som heldt fram ein dioniskisk tradisjon etter at meisteren døydde. Sonen Feodosij måla veggmåleriet til *Mikael og Josva før slaget ved Jeriko* i Bebodingskatedralen i Moskva kreml i 1508. Ettersom faren ikkje deltok i dette viktige oppdraget, går ein ut frå at han hadde døydd kort tid før denne datoen.

Galleri
-------

* Freske av Nestor III ved det tredje økumeniske konsilet måla i 1502.Freske av Nestor III ved det tredje økumeniske konsilet måla i 1502.
* Metropolitten Aleksis. Tempera på tre.Metropolitten Aleksis. Tempera på tre.
* Guds mor for reisande (Hodigitria). Frå 1482.Guds mor for reisande (Hodigitria). Frå 1482.
* Guds mor Hodigitria. Cirka 1502-1503)Guds mor Hodigitria. Cirka 1502-1503)
* Freske i FerapontovFreske i Ferapontov

Kjelder
-------

1. ↑  *Biblical Military Imagery in the Political Culture of Early Modern Russia:The Blessed Host of the Heavenly Tsar*, Daniel Rowland, **Medieval Russian Culture**, Vol. 2, red. Henrik Birnbaum, Michael S. Flier, Daniel Bruce Rowland, (University of California Press, 1994), 193.

* *Denne artikkelen bygger på «Dionisius» frå Wikipedia på engelsk, den 25. september 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Dionisij**

* Online museum for Dionisius kunst

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* SUDOC
* NKC

 |
**Nes og Hidra kommune** (*Hitterø og Næs formanskabsdistrikt*) var ein kommune i Vest-Agder fylke (då Lister og Mandal Amt), oppretta i 1837 og avvikla i 1893.

Utsyn nordover frå Andabeløy
Området utgjer no ytre delane av dagens Flekkefjord kommune, det vil seie kyrkjesokna Hidra og Flekkefjord (då Nes sokn), unnateke Flekkefjord by, som var eige formannskapsdistrikt. Kyrkjesoknet Nes hadde namn etter garden Nes, som har vore kyrkjestad for området sidan mellomalderen. Det var på Nes ladestaden, kjøpstaden og byen Flekkefjord etter kvart voks fram, og då formannskapsdistrikta vart oppretta i 1837 hamna området som før var garden Nes og Nes kyrkje (sidan Flekkefjord kyrkje) i Flekkefjord formannskapsdistrikt, medan resten av Nes sokn vart lagt til Nes og Hidra formannskapsdistrikt.

Kommunesoge
-----------

Kommunen vart oppretta ved innføringa av formannskapslovene i 1837. Fyrste formannskapsmøtet vart halde 8. januar 1838 på garden Sunde i Nes. 8. oktober 1893 vart kommunen nedlagt og området delt i to delar; Nes kommune og Hidra kommune. Ved delinga budde det 2075 personar i Hidra og 1704 i Nes.

Referansar
----------

1. 1 2 3  Dag Juvkam. ««Historisk oversikt over endringer i kommune- og fylkesinndelingen» s. 38» (PDF). Statistisk sentralbyrå, 1999.
2. ↑  Oluf Rygh (1912). «Nes herred». *Norske Gaardnavne : Oplysninger samlede til Brug ved Matrikelens Revision. 9 : Lister og Mandal Amt*. Kristiania: Fabritius. s. 313.
3. ↑  «Det kommunale selvstyre fyller 175 år». Nettstaden til Interkommunalt Arkiv i Vest-Agder IKS. 12. januar 2012. Henta 14. oktober 2013.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nes og Hidra kommune. Møtebok for formannskap og kommunestyre (1838-1851) - Skanna møteprotokoll
* Nes og Hidra kommune. Møtebok for formannskap og kommunestyre (1852-1861) - Skanna møteprotokoll
* Nes og Hidra kommune. Møtebok for formannskap og kommunestyre (1861-1870) - Skanna møteprotokoll

Koordinatar: 58°16′41″N 06°35′41″E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
Satellittbilete av Det sveitsiske platået mellom Jurafjella og Alpane
**Det sveitsiske platået**, **Mittelland** eller **Schweizer Mittelland** («Det sveitsiske mellomlandet») er det lågastliggande landskapet i Sveits. Det består av flatare parti og ein del åsar, slik at høgda over havet i hovudsak ligg mellom 400 og 600 m Det utgjer eit av dei tre hovudlandskapa i Sveits og ligg mellom dei to andre: Dei sveitsiske Alpane i sør og Jurafjella i nord. I tillegg er det avgrensa av dei to innsjøane Genfersjøen i vest og Bodensjøen i aust.

Mittelland utgjer berre 30% av arealet i Sveits, men har meir enn 2/3 av folkesetnaden, altså rundt 5 millionar menneske. Dette tyder at Mittelland er tett folkesett, med ca 380 innbyggjarar per km².
Landskapet omfattar alle sveitsiske byar med meir enn 50 000 innbyggjarar med unntak av Basel og Lugano, og dei viktigaste av desse er Zürich, Genève, Bern og Lausanne.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Mittelland» frå Wikipedia på bokmål, den 10. mars 2012.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* HDS

 |
**Edin Dervišhalidović** (fødd 12. september 1962 i Sarajevo), kjend som **Dino Merlin**, er ein bosnisk songar, låtskrivar, musikar og produsent. Han skreiv den fyrste nasjonalsongen til Republikken Bosnia-Hercegovina, «Jedna si jedina», som vart brukt mellom 1992 og 1998.

Eurovision
----------

Dino Merlin har delteke tre gonger i Eurovision Song Contest; to gonger som låtskrivar og to gonger som artist.

### Eurovision Song Contest 1993

For å kunne debutere i Eurovision Song Contest 1993 i Millstreet i Irland måtte Bosnia-Hercegovina kvalifisere seg gjennom tevlinga Kvalifikacija za Millstreet. Landet deltok med songen «Sva bol svijeta», skriven av Fahrudin Pecikoza og Dino Merlin under namnet Edin Dervišhalidović. Songen vart framført på bosnisk av Fazla. Bidraget enda på andreplass med 52 poeng; 12 frå Slovakia, ti frå Ungarn og Romania, åtte frå Estland, sju frå Slovenia og fem frå Kroatia. Bosnia-Hercegovina fekk sin debut og bidraget enda på 16. plass med 27 poeng; tolv frå Tyrkia, fire frå Malta og Frankrike, tre frå Italia og Irland og eitt frå Belgia.

### Eurovision Song Contest 1999

Dino Merlin deltok i Eurovision Song Contest 1999 i Jerusalem i Israel med Béatrice Poulot. Under namna Dino og Béatrice framførte dei songen «Putnici» på bosnisk og fransk. Songen vart skriven av Dino Merlin under namnet Edin Dervišhalidović. Bidraget enda på sjuandeplass med 86 poeng; tolv frå Austerrike, ti frå Kroatia og Slovenia, åtte frå Danmark og Tyskland, sju frå Tyrkia og Noreg, seks frå Frankrike og Sverige, fem frå Polen, tre frå Nederland og Island og eitt frå Belgia.

### Eurovision Song Contest 2011

I Eurovision Song Contest 2011 i Düsseldorf i Tyskland representerte Dino Merlin Bosnia-Hercegovina for tredje gong. Han framførte songen «Love in Rewind» på engelsk og bosnisk, ein song han hadde skrive sjølv under namnet Dino Merlin. Bidraget starta i den andre semifinalen der det enda på femteplass med 109 poeng; tolv frå Austerrike, Slovakia, Makedonia og Slovenia, ti frå Nederland og Frankrike, åtte frå Sverige, sju frå Danmark og Tyskland, fem frå Kviterussland, fire frå Belgia, Ukraina og Italia og to frå Latvia. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på andreplass med 131 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på ellevteplass med 65 poeng. Landet gjekk vidare til finalen der det enda på sjetteplass med 125 poeng; tolv frå Sveits, Austerrike, Slovenia, Serbia og Makedonia, ti frå Tyrkia, åtte frå Sverige og Nederland, sju frå Tyskland, Albania og Kroatia, fem frå Frankrike, fire frå Italia og Noreg, tre frå Hellas og to frå Bulgaria. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget enda på sjetteplass med 151 poeng og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget enda på ellevteplass med 90 poeng.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Dino Merlin» frå Wikipedia på engelsk, den 22. september 2013.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* ISNI
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)
* AllMusic (artist)

 |
Ungdomshuset på Nese, bygt 1921.
**Nese** er ei bygd på vestsida av Arnafjorden i Vik kommune i Vestland. Staden ligg 25 kilometers køyring frå kommunesenteret Vik, og har vegsamband dit via Fv92.

Nese er ei jordbruksbygd og var tidlegare eit sentrum i Arnafjorden, med butikk, dampskipskai og post. Desse tenestene er no nedlagde eller flytte. Postkontoret hadde hadde postnummer og -namn 5912 ARNAFJORD, og vart nedlagt i 1978. Soknekyrkja i Arnafjord sokn, Arnafjord kyrkje, står på Nese og staden har vore kyrkjestad sidan 1600-talet. Den noverande kyrkja er den andre på staden og vart innvigd i 1880. Bygda har også ungdomsshus.

Ungane i området går på Valsvik skule i bygda Framfjorden. I Framfjorden er det også barnehage og den næraste daglegvarebutikken.

Historie
--------

### Rasulukka i 1811

På natta 2. desember i 1811 gjekk det ei steinskrede som knuste og drog med seg klyngjetunet på Nese på fjorden. 45 av dei kring 60 som budde i tunet omkom.
I 2008 vart det innvigd eit minnesmerke på Nese over dei som omkom i skreda

Fotnotar
--------

1. ↑  Nettstaden til Postmuseet på Maihaugen[*daud lenkje*]
2. ↑  Aaraas, Margrethe Henden; Vengen, Sigurd; Gjerde, Anders. «Arnafjord kyrkje». *Kulturhistorisk leksikon*. Fylkesarkivet i Vestland. Henta 23. juni 2021.
3. ↑  «Arne Inge Sæbø: «Storskreda på Nese i 1811» på nettstaden til Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane».
4. ↑  «Storskreda på Nese - og andre ras» på nettstaden til Vik kommune[*daud lenkje*]

Bakgrunnsstoff
--------------

* Om Arnafjorden på nettstaden til Arnafjord bygdeutval Arkivert 2008-07-05 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* GeoNames
* SSR (namn)

 |