recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Høgskolen i Hedmark** (**HH**) var ein statleg høgskule i Noreg som var verskam frå 1994 til 2016. I september 2016 vedtok Høgskolen i Hedmark og Høgskolen i Lillehammer å slå seg sammen til Høgskolen i Innlandet, som opna 1. januar 2017.

Høgskolen i Hedmark vart etablert 1. august 1994 som eit resultat av at fire statlege høgskolar på Hamar, Elverum, Åmot og Stor-Elvdal vart slått saman som ein del av Høgskolereformen i 1994. Han hadde rundt 5 250 studentar og 450 tilsette. 

Høgskolen hadde undervising ved fire campusar: Hamar, Elverum, Åmot og Stor-Elvdal, i tillegg til desentraliserte studiestader på Tynset, Kongsvinger og Otta. Hovudadministrasjonen ligg i Elverum. Høgskolen deltok i eit utviklingsprosjekt saman med Høgskolen i Lillehammer og Høgskolen i Gjøvik med sikte på å utvikle universitetskompetanse, Prosjekt Innlandsuniversitetet. 

Høgskolen hadde tilbod om vel 100 fag- og profesjonsstudiar innan følgjande fagområde;

* Lærarutdanningar
* Helse og idrett
* Økonomi og leiing
* Kommunikasjon og samfunn
* Språk og kultur
* Skog, miljø og natur
* Landbruk og bioteknologi
* Design, spel og media

Studiane kan takast i varierande lengd frå halvårseiningar til bachelorgrader, mastergrader og enkelte doktorgradstudiar, i tillegg til ei rekke kurs-, etter- og vidareutdanningar.

Høgskolen sine fire avdelingar:

* Helse og idrettsfag - HI, Campus Elverum
* Lærarutdanning og naturvitskap - LUNA, Campus Hamar
* Skog og utmarksfag - SUE, Campus Evenstad
* Økonomi, samfunnsfag og informatikk - ØSIR, Campus Rena

Høgskolen tilbaud internasjonalisering av studiar.
Det var mogleg å ta delar av den ordinære utdanninga i utlandet, eller ein kunne halde fram med utdanninga i utlandet etter fullførte studiar.

Sjå òg
------

* Studentsamskipnaden i Hedmark

Kjelder
-------

1. ↑

Bakgrunnsstoff
--------------

* Høgskolen i Hedmark Arkivert 2004-07-29 ved Wayback Machine.
* Brannvakta Studentersamfunn, Hamar
* Din Framtid.no
**Edvard Hagerup Bull** (23. januar 1855–25. mars 1938) var ein norsk jurist, Høgre-politikar, stortingsrepresentant, finansminister 1905, 1920-21 og justisminister 1905-06. Han var farfar til komponisten Edvard Hagerup Bull.

Bull var fødd og oppvaksen i Bergen, far hans var offiser. Han vart student frå katedralskulen i heimbyen i 1872, cand. jur. i 1876. I 1877 vart han fullmektig hos høgsterettsadvokaten Emil Stang. To år seinare vart han tilsett i Indredepartementet, året etter i Finansdepartementet. I 1882 vart han byråsjef, og 1888 ekspedisjonssjef i Finansdepartementet. I 1889 var han frå 25.mai til 8. juli konstituert statsråd i Finansdepartementet i Johan Sverdrups regjering. År 1893 vart Bull høgsterettsdommar. I 1918 sa han frå seg embetet som høgsterettsdommar. Han skreiv gjennom åra ei rekke artiklar om juridiske, finansielle og statsøkonomiske emne.

I 1903 vart Bull vald inn på Stortinget for Høgre i Akershus, der han vart formann for budsjettkomiteen. I mars 1905 vart han justisminister i Christian Michelsens regjering, og hadde sete i statsrådsavdelinga i Stockholm fram til 7. juni, då unionen vart oppløyst. Deretter var han justisminister i same regjering fram til november 1905, då han vart finansminister. Han var sentral då regjeringa la opp planar i forkant av unionsoppløysinga i 1905, og i den påfylgjande folkeavrøystinga.

Bull kom inn att på Stortinget som representant for Akers krins frå 1910. 1913-18 var han parlamentarisk førar for Høgre. Han var formann i justiskomiteen 1910-12 og justiskomite nr 2 frå 1913 til -18. Her var han den leiande då ordninga med sivilprosessar vart reformert, lova vart vedteken i 1915. Nestformann i valkomiteen i 1912 og i komiteen om vassdragsreguleringa, også 1912. 1913-14 var han nestformann i fullmaktskomiteen, 1916-18 i utanrikskomiteen og i den førebuande fullmaktskomiteen. 1920-21 var Bull finansminister i Otto Bahr Halvorsens fyrste regjering i nøyaktig eitt år.

Bull vart i 1895 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden. I november 1906 vart han forfremja til kommandør av 1. klasse «for statsborgerlig og embedsfortjeneste». Han var også innehavar av 7. juni-medaljen.

Kjelder
-------

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

Notar
-----

1. ↑  *Den Kongelige norske Sankt Olavs orden 1847-1947*, utgitt av ordenskanselliet ved O. Delphin Amundsen, Oslo: Grøndahl & Søns Forlag, 1947, s. 69.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biografisk informasjon om Edvard Hagerup Bull NSD Norsk senter for forskningsdatas politikararkiv

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* PolSys
* VIAF
* GND
* ISNI

 |
**Andreas Molterer**, kjend som **Anderl Molterer**, (fødd 8. oktober 1931) er ein austerriksk tidlegare skirennar frå Kitzbühel som vann ein sølv- og ein bronsemedalje under Vinter-OL 1956, samt ein VM-bronse i 1954.

Aktiv
-----

Molterer deltok i VM i alpine greiner 1954 og tok ein bronsemedalje i storslalåm, i slalåm vart han nummer fem. Norske Stein Eriksen vann begge øvingane. To år seinare fekk Molterer sølvmedaljen i storslalåm då dei olympiske vinterleikane 1956 vart avvikla i Cortina d'Ampezzo, landsmannen Toni Sailer tok gullmedaljen. Nokre dagar seinare kom Molterer på bronseplass i utforrennet, på ny vann Sailer ein gullmedalje.

Ved VM i alpine greiner 1958 i Bad Gastein i heimlandet vart Molterer utan medalje, trass i jamne og gode prestasjonar. Han vart nummer fem i utfor, seks i storslalåm og åtte i slalåm, noko som gav han femteplassen i kombinasjonen. Under Vinter-OL 1960 i Squaw Valley var ein 12. plass i storslalåm hans beste prestasjon.

Næring
------

Deretter dreiv Molterer nokre sesongar som profesjonell alpinist i USA, der han også var skilærar. Sommaren 1966 grunnla han saman med Pepi Gramshammer og Erich Sailer eit turistsenter ved Red Lodge i delstaten Montana. I 1970 opna han ei sportsforretning i Aspen i delstaten Colorado som han dreiv i 17 år.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Anderl Molterer» frå Wikipedia på tysk, den 12. desember 2014.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |
**Høgskolen i Harstad** (**HiH**) er ein tidlegare statleg høgskule i Noreg, etablert 1. august 1986 pg reorganisert som ein del av Høgskolereformen i 1994.
Frå 1. januar 2016 blei skulen ein del av Universitetet i Tromsø – Norges arktiske universitet.

Høgskolen i Harstad tilbaud fag- og profesjonsstudium innan pedagogikk, sjukepleie, vernepleie, økonomi- og samfunnsfag, handel og service, reiseliv, statsvitskap og økonomi. Desse kan takast i varierande lengd frå halvårseiningar til bachelorgrader og mastergrad i samarbeid med Universitetet i Nordland. Dessuten hadde høgskulen ei rekke kurs-, etter- og vidareutdanningar.

Høgskolen sine to institutt var:

* Institutt for Økonomi- og samfunnsfag
* Institutt for Helse- og sosialfag

Han hadde omkring 1600 studentar og 120 tilsette.

Sjå òg
------

* Studentsamskipnaden i Harstad

Kjelder
-------

1. ↑

Bakgrunnsstoff
--------------

* Høgskolen i Harstad
* Høgskolen i Harstad: Alumni[*daud lenkje*]
* Høgskolen i Harstad: Historie
* WikiMapia: Høgskolen i Harstad
**Håkon V Magnusson** (1270–8. mai 1319) var konge av Noreg frå 1. november 1299 og til han døydde i 1319. Han er kjend for bygginga av Akershus festning, Båhus festning og Vardøhus festning.

Håkon Magnusson var son av Magnus VI Lagabøte og Ingeborg Eriksdotter. Han var formelt hertug frå 1273, reelt frå 1284.

Saman med dronning Eufemia av Arnstein fekk han dottera Ingeborg Håkondotter. Utanom ekteskap vart han saman med Gro Sigurdsdotter far til Agnes Håkondotter.

Ingeborg Håkondotter vart gift med den svenske hertugen Erik Magnusson av Södermanland. 
Med Håkon døydde Sverreætta ut på mannssida og Erik og Ingebjørg sin son Magnus Eriksson vart i 1319 konge både i Noreg og Sverige.

Leivningane til Kong Håkon V og dronning Eufemia blei overførte til Akershus festning i 1982.

Håkon V såg si kongsgjerning i eit kristent perspektiv. Han gav påbod om å laga overnattingsstadar for pilegrimar på veg til Nidaros.

I Mariakyrkja i Oslo fanst eit Håkons-alter, og det vert fortald at kongen heilt til inn i på 1500-talet vart halden for å vera ein helgen.

Håkon Magnusson flytta hovudstadsfunksjonane frå Bergen til Oslo og bygde dei utanrikspolitiske linene sine austover. Det gjekk mot den lina den tidlegare kongemakta hadde følgd, med sterk satsing på dei nordatlantiske områda i vest for å halde på og sikre «Noregsveldet». Då han tok makta etter Eirik II Magnusson sørgde han òg for å fjerne medlemmer frå det tidlegare kongsrådet, mellom anna baron Audun Hugleikson Hestakorn, som vart arrestert like etter kroninga og sidan hengd på Nordnes i Bergen tre år seinare, i 1302.

Der kom Bud for Oslo ind
og ingen Mand dem kjende:
død var hellig Haakon Konning
Sankt Olaf Kongens Frende.
Død var hellig Haakon Konning
og Gud kaldte ham af dage:
han blev ført i Oslo ind,
i Mariekirke lagdes han i Graven.
  
*(Dansk handskrift frå om lag 1560)*



|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Lokalhistoriewiki
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI

 |
**Bernhard Cornelius Brænne** (12. november 1854–7. september 1927) var ein fargar og fabrikkeigar frå Trondheim, aktiv politikar for partia Høgre og Frisinna Venstre.

Far til Brænne var fargarmeister i Trondheim. Sjølv gjekk han den borgarleg realskulen i heimbyen, sidan las han latin og gresk, men gav opp studiane. Deretter gjekk han på kjemiavdelinga ved 'Trondhjems tekniske læreanstalt', tok eksamen i 1875. Etter eit opphald på ein verkstad i Bergen 1876-77 hospiterte han ved eit polyteknisk institutt i Dresden. I 1878 overtok han faren sitt fargeri, grunnlagt i 1849, og som han i 1885 utvida med ullspinneri og mekanisk veveri. Bernhard Brænnes Uldvarefabriks spesialitet var ullgarn til strikking.

Brænne møtte fyrste gongen på Stortinget i 1892 frå 17. juni, som 1. varamann for valkrinsen Trondhjem og Levanger, sameleis 1894 frå 6. april. Han var 1. representant for same krinsen 1903-06, møtte ikkje i 1903-04-sesjonen. Valperiodane 1910-12 og 1916-18 representerte han einmannskrinsen Bratøren og Ihlen på Stortinget. Han var medlem av næringskomite nr 1 i 1892 og -94, 1904-06 av Lagtinget og næringskomite nr 2. I si siste periode på Stortinget var han medlem av jarnbanekomiteen.

Brænne var statsråd i Konow-regjeringa som sat frå 2. februar 1910 til 19. februar 1911. Han var sjef for Arbeidsdepartementet, deretter overtok han som sjef for Handelsdepartementet 11. juni. Seinare var han arbeidsminister på ny i Bratlie-regjeringa frå 22. august 1912 til regjeringa gjekk av i januar 1913.

Frå 1891 til 1910 var Brænne medlem av Trondheim bystyre, i 1897-98 var han varaordførar. Han hadde ei rekke verv, både ideelle, offentlege og private. Mellom anna var han formann i Trondhjems håndverk- og industriforening, og medlem av sentralstyret i Arbeidsgiverforeningen.

Brænne vart i 1910 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden og forfremja til kommandør av 1. klasse i 1912. Han var også innehavar av den danske Dannebrog, den belgiske Kroneorden og den svenske Vasaorden. I tillegg vart han tildelt 7. juni-medaljen og Kroningsmedaljen 1906.

Han var frimurar og øvste leiar for St. Johanneslogen Nordlyset, St. Andreaslogen St. Eystein og Trondhjems Provincialloge. Brænnes veg på Byåsen i Trondheim er oppkalla etter han.

Kjelder
-------

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914
* Bokmålswikipedia

Litteratur
----------

* *Den Kongelige norske Sankt Olavs orden 1847-1947*, utgitt av ordenskanselliet ved O. Delphin Amundsen, Grøndahl & Søns Forlag, Oslo, 1947

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biografi[*daud lenkje*] Norsk samfunnsvitenskapelig datatjeneste
* addressa.no: Statsråd for selbuvotter Arkivert 2012-06-10 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* PolSys

 |
**Lot** er ein bibelsk figur som opptrer i 1. Mosebok. Han er son av Haran og brorson av patriarken Abraham.

Han forlét Ur i Kaldea saman med farfaren Tarah, Abram (Abraham) og Sarai (Sara). Dei slo seg ned i Harran, der Tarah døydde. 
Deretter drog Lot saman med Abram til Egypt, Negev og Betel. Etterkvart fekk dei to så mykje buskap at landet ikkje kunne fø begge flokkane. Abram avgjorde at dei måtte skiljast, og bad Lot velja kvar han ville dra, så skulle Abram dra motsett veg. Lot såg uotver den vassrike Jordansletta, og valde å leggja ut mot aust.

Lot og familien flyktar frå Sodoma. Illustrasjon frå rundt 1250.
Lot og døtrene hans måla av Artemisia Gentileschi.
Lot busette seg i Sodoma. Under ein krig blei han teken til fange og ført bort. Då Abraham fekk høyra om dette følgde han etter til Hoba nord for Damaskus, og frigjorde Lot, folket og eigedelane hans.

Før Sodoma og nabobyen Gomorra blei øydelagde, kom to englar og ba han flykta saman med kona og dei to døtrene sine. Under flukta såg kona hans seg tilbake, og blei gjort om til ei saltstøtte. Etter å ha flykta til Soar drog Lot og døtrene opp i fjellandet og søkte tilflukt i ei hole. Døtrene sa at det ikkje fanst menn i landet som dei kunne ha omgang med på vanleg vis. Dei skjenka derfor vin til faren, og medan han sov hadde dei incestuøst seksuelt samvær med han. Døtrene fekk sønene Moab og Ben-Ammi som blei stamfedrar til moabittane og ammonittane.

Historien om Lot er frå 1. Mosebok, kapittel 13, 14 og 19. Han er også nemnd i 5. Mosebok 2,9 og 19; Salmane 83,8; Lukas 17,28–29,32 og Peters 2. brev 2,7.

Kjelder
-------

1. ↑  1 Mos 11,27, Bibelen 2011
2. ↑  1 Mos 11,31–32
3. ↑  1 Mos 13
4. ↑  1 Mos 14
5. ↑  1 Mos 19:36-38

* *Denne artikkelen bygger på «Lot (sønn av Haran)» frå Wikipedia på bokmål, den 7. juli 2019.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* SUDOC
* NKC

 |
**Hovstad**, **Hovstø** eller **Hogste** er ein gard sentralt i Fitjar kommune, på vestsida av det sørlege Storavatnet. I vest ligg Engesundsleia, i nord Helland og i sør Tislavoll og Storevik.

Historie
--------

Garden er truleg ein av dei eldste på Fitjar. På Tytehaugen mot Storavatnet ligg restar av ein gravhaug som måler ni meter i diameter. Her er det funne bein. Ein har funne spyd, øks, pil og saumlo i ei utbrend mannsgrav på Bjødnaneset. Det er elles funne flintstein og ti steinøkser. Gravhaugane vitnar om at busetnaden er gammal. 

Brukarane hadde naust på grunnen til Helland ved Kuarvågen og Hellandsjøen. Dei hadde òg fiskestove i Brandasund. Garden hadde seter på Sætrafjellet til kring 1880 åra. 

Den første eigaren ein veit om var Bård Sundal frå Kvinnherad, som selde sin del av garden til Bjørn Knutson Sæterbø, som vart brukar her. Etter 1702 var brukarane stort sett sjølveigarar. Den første brukaren ein kjenner til på Hovstad var «Vigun på Hostet», som er nemnt i 1519.

Namn
----

Den første delen av namnet kjem av hòv, ein heidensk heilag plass. Hovet stod på Tytehaugen ovanfor Storavatnet. Her er det funne ein steinsett ring med ein diameter på fire meter. Den andre delen av namnet kan vere -stad, men etter uttalen i bygda og skriftformer på 1600-talet og seinare, kan det vere -stø som i båtstø. Det syner i såfall til båtstøa i Storavatnet like nedanfor garden, der det finst fleire båtstøer. Truleg har folk som søkte hovet frå nord- og austsida av vatnet brukt båt og hatt båtstø der, og at Hovstadmennene hadde båtar i vatnet med lending her. 

Gardnamnet har blitt skrive på mange måtar gjennom tidene, som Hostet, Hoffstadt, Hoffstad, Hofstad, Hoffestadtt, Hougstadt, Hougstad, Houfstad, Houstad, Hoffstøed, Hoffstøe, Hougstøe, Hofstøe, Hoefstøe, Hougsbøe, Hoffstøel, Hogstøe, Hovstad og Hoffstad. 

Namnet vert no skrive Hovstad. Daglegnamnet er Hogste.

Sælavikjo
---------

Sælavikjo var ein husmannsplass under Hovstad. Plasset låg i vika med same namn ut mot Stokksund, mellom Fitjar og Bømlo. Det har truleg budd folk her alt før mellomalderen. Historikaren P.A. Munch skreiv i boka *Historisk geografi beskrivelse over Kongeriket Norge* at skipet som førte liket til kong Håkon Håkonson heim til Noreg først gjekk i land i denne vika.. Kongeskipet låg her ei stund medan det gjekk bod fram og attende til Bergen, der dei gjorde førebuingar for å ta i mot kongen. Kongsgarden på Fitjar i nærleiken var truleg til god hjelp. Det har mest sannsynleg vore eit sælehus i vika i mellomalderen, der reisande kunne overnatte. I følgje soga var det 3-4 slike sælehus mellom Bergen og Stavanger. Sælavikjo ligg ved den gamle skipsleia gjennom Stokksund.

Kjelder
-------

1. ↑  *Historisk geografi beskrivelse over Kongeriket Norge* s. 116. Av P.A. Munch

* Simon Steinsbo (1986). *Fitjar bygdebok - Gards- og ættesoge* **1**. Fitjar.
* Hovstad på norgeskart.no
Memorial Hall, som fungerer som teatersal og matsal for førsteårsstudentar.
Harvard Yard med studentbustader i bakgrunnen
**Harvard University**, eigenleg **President and Fellows of Harvard College**, er eit privat universitet i Cambridge i Massachusetts. Det er medlem av samanslutninga Ivy League. Universitetet blei grunnlagt 8. september 1636 og er den eldste institusjonen for høgare utdanning i USA.

Harvard University er oppkalla etter presten John Harvard, som testamenterte nokre hundre bøker til å etablera biblioteket på skulen, i tillegg til fleire hundre pund.

Universitetet har det største pengefondet av alle utdanningsinstitusjonar i verda. I 2005 hadde fondet ein verdi på 22,6 milliardar dollar. Harvard sitt alumnnettverk har ca. 335 000 medlemer.

Fakultet
--------

Harvard har desse fakulteta:

* Harvard College
* Harvard School of Engineering and Applied Sciences
* Harvard Division of Continuing Education
* Harvard Graduate School of Arts and Sciences
* Harvard Divinity School
* Harvard Graduate School of Education
* Harvard Kennedy School of Government
* Harvard Law School
* Harvard Business School
* Harvard School of Public Health
* Harvard Medical School
* Harvard School of Dental Medicine

Biblioteka ved Harvard University har meir enn 16 millionar titlar, som gjer det til USAs nest største bibliotek (2006).

Referansar
----------

1. ↑  American Library Association, *The World Almanac*, side 404.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
**Profeten Elia**, tidlegare skrive *Elias*, var ein sentral profet i Nordriket i Israel medan Akab var konge, på 800-talet fvt. Han gjekk til åtak på dyrkinga av den kanaaneiske guden Ba'al som vart praktisert ved hoffet, og gav støyt til ei ny utvikling av den israelske gudsdyrkinga. 

Tradisjonen som er knytt til profeten Elia, overdriv truleg den historiske rolla hans, ved at hendingar som mest truleg har skjedd etter Elia si levetid, er blitt knytt til profeten sjølv. Blant desse hendingane er drapet på Ba'al-profetane på Karmel, omtalt i Fyrste kongebok og historia om enkja i Sarepta som meir sannsynleg kan knytast til etterfølgjaren hans, Elisja.

Tradisjonen framstiller Elia som ein ny Moses, og det er mange parallellar i tekstane om Moses og Elia.

Kjelder
-------

1. ↑  1 Kong 18
2. ↑  1 Kong 117

* J.R: Porter: *Illustrert nøkkel til Bibelen*, Grøndahl Dreyer 1996/2005 ISBN 82-504-2321-6


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* BBC Things

 |
Ga-fiskarar ved Labadi aust for Accra.
**Ali-garn** (også kalla *adii*) er ei gruppe ghanesiske fiskegarn. Aligarna vart truleg først introduserte av europearar og så først tekne i bruk av fiskarar frå ga-folket (frå Labadi eller Teshie) ein gong på slutten av 1800-talet eller byrjinga av 1900-talet. Garnet blir bruka til å fiska sild, men har også blitt modifisert til å kunna fanga annan fisk.

Saman med andre nye garn var aligarnet ei stor forbetring i forhold til det som hadde blitt brukt før, og var mykje meir effektivt. Aligarnet blir bruka i alifisket, saman med store havkanoar.

Fram til 1950-åra vart alifisket dominert av fantefolk, men det vart også praktisert av gafolk. Frå 1920-åra og fram til midten på 1900-talet vart alifisket etterkvart ein av dei dominerande fiskemetodane i Ghana.

Storlreiken på aligarn har auka heilt sidan ein byrja å bruka dei. På midten av 1930-åra vart han rapportert til å vera 210-302 meter (230-330 yard) lange og 8,7 meter (9,5 yard) vide; tidleg i 1950-åra auka dette til 366 meter (400 yard) · 36,6 meter (40 yard) og seint i 1970-åra vart det rapportert om 1097 meter (1200 yard) lange garn. Samtidig med dette var tendensen at garnlykkjene vart mindre.

Kjelder
-------

### Bibliografi

* E. Vercruijsse (1984). *The Penetration of Capitalism. A West African Case Study*. London. Side 36.
* Hernæs, Per (1991). *Modernizing Ghanaian Fisheries: The need for "Social Carriers" of Technology*. Oslo: Ad Notam forlag. ISBN 82-417-0107-1. Side 10-14 og 20.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Barbara Walker. «New Technology, New Conflicts, and Colonial Fishing Policy (cont.)». *Dividing and Conquering the Sea*. Arkivert frå originalen 23. september 2003.
**Akhelóos** (gresk Αχελώος), òg kalla *Achelous* eller *Acheloos*, er ei elv vest i Hellas. Ho er 217 km lang og den nest lengste elva innanfor Hellas etter Aliákmonas. Elva danna i antikken grensa mellom Akarnania og Aitolia. Akhelóos munnar ut i Det joniske havet. Elveguden i gresk mytologi, Akhelous, er kalla opp etter elva. 

Elva har i dag sitt utspring i periferieininga Tríkala ved Lákmos i Píndosfjella i ei høgd på om lag 2 000 m. Ei av dei første sideelvane hennar er Aspropótamos, som tyder «kvit elv». Elva renn langs grensa til periferieininga Árta, som òg er grensa til periferien Ípiros. Ho renn vidare langs grensa mellom Kardítsa i aust og Etoloakarnanía i vest, og nokre kilometer nedanfor med Evrytanía i aust. Ho renn ut Kremastásjøen, det største reservoaret i Hellas. Dit renn òg mellom anna sideelvane Agrafiótis og Mégdovas. Elva går vidare vest for Panetolikófjella, og vest for Agrínio renn ho ut i eit myrområde der ho vert kryssa av ei 2 km lang bru på E55. Elva munnar ut i Det joniske havet og delvis ut i Pátrabukta via Mesolóngilagunen vest for Mesolóngi.

Tidlegare namn på elva var *Thoas*, *Thestios* og *Axenos*.

Oppdemming
----------

I 1960-åra starta konstruksjonen av demningar langs Akhelóos. Kremastádemninga stod ferdig i 1967 og skapte den største kunstige innsjøen i landet. I 1969 var Kastrákidemninga, noko lenger ned i elveløpet, ferdig, og Kastrákisjøen vart til. Vidare nedover vart Strátosdemninga bygd på grensa mellom Etoloakarnanía og Evrytanía. Han stod ferdig i 1989. Reservoara vert nytta til produksjon av vasskraft og gjev straum til vestlege og sentrale område av Hellas. 

Ei fjerde demning er bygd ved Mesokhóra høgare opp i elveløpet. Føremålet har vore å overføre vatn frå Akhelóos i tunell gjennom Píndosfjella til Thessalía for å vatne landbruksområde der. Demninga står ferdig, men er så langt ikkje teke i bruk. Prosjektete er stoppa av miljøomsyn.

Stader langs elva
-----------------

Frå toppen og nedover: 

* Miléa
* Ajía Paraskeví
* Polynéri
* Agrínio
* Fragouleíka
* Etolikó

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Acheloos» frå Wikipedia på engelsk, den 7. september 2007.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* 
* 
* ecoguide.gr om Akhelóos Arkivert 2004-12-15 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* GeoNames

 |
**Vestksystblues** eller **West Coast blues** er ein type bluesmusikk som er påverka av jazz og jump blues, med sterk piano-dominans og jazzaktige gitarsoloar. Han blei forma av Texas blues-utøvarar som flytta til California på 1940-talet.

Utvikling og utøvarar
---------------------

Ein leiande figur i vestkystblues kan vera gitaristen T-Bone Walker, som er kjend for songen «Call It Stormy Monday (But Tuesday Is Just as Bad)», og gjorde dei fyrste innspelingane sine på slutten av 1920-talet. I byrjinga av 1940-talet flytta Walker til Los Angeles, der han spelte inn ei rekkje låtar for Capitol, Black & White og Imperiell. Walker var ein viktig figur innan elektrifisering og urbanisering av bluesen, og gjorde truleg meir for å popularisera den elektriske gitaren i denne sjangeren enn nokon andre. Mykje av materialet hans hadde ei særmerkt jazzete jump blues-kjensle, ein påverknad som kom til å karakterisera mykje av den mest innverknadsrike bluesen som kom frå California på 1940- og 1950-talet.

Andre bluesmusikarar i Texas følgde etter: pianisten og songforfattaren Amos Milburn, songaren Percy Mayfield (som seinare blei kjend for songen «Hit the Road Jack»), og Charles Brown flytta til Los Angeles. Gitaristen Pee Wee Crayton delte tida si mellom Los Angeles og San Francisco. Lowell Fulson, frå Texas via Oklahoma, flytta til Oakland.

Little Willie Littlefield var ein R&B- og boogie-woogie-pianist og -songar. Dei tidlege innspelingane hans hjelpte til med å skapa eit viktig samband mellom boogie-wooogie og rock and roll.

Kjelder
-------

1. ↑  Vladimir, Bogdanov. *All Music Guide to the Blues: The Definitive Guide to the Blues*, Backbeat Books, page xii, (2002) - ISBN 0-87930-736-6
2. ↑  Obrecht, Jas (2000). *Rollin' and Tumblin': The Postwar Blues Guitarists*. Backbeat Books. p. 7. ISBN 0-87930-613-0.
3. 1 2  McArdle, Terence. «Little Willie Littlefield, Blues Singer, Boogie-Woogie Pianist, Dies at 81». *The Washington Post*. Henta 4. juli 2013.

* *Denne artikkelen bygger på «West Coast blues» frå Wikipedia på engelsk, den 5. november 2023.*
| **Akrotíri****Lokalt namn Ακρωτήρι** |
| --- |
|  |
| Geografi |
|  |
| 

Akrotíri på Kreta is located in Hellas
Akrotíri på Kreta (Hellas)

 |
| **Stad** | Kreta |
| **Koordinatar** | 35°33′N 24°09′E﻿Koordinatar: 35°33′N 24°09′E﻿

 |
| Administrasjon |
| **Land** | Hellas |
| **Periferi  Periferieining  Kommune** | Kreta  Khaniá  Kíssamos |
| **Hovudsete** | Pythári (1 724 innb.) |
| Demografi |
| **Folketal** | 13 100 (2011)
 |

**Akrotíri** (gresk Ακρωτήρι) er ei halvøy og ein tidlegare kommune på Kreta, aust i periferieininga Khaniá. Det antikke namnet var *Kiamon*, medan ho under Austromarriket vart kalla *Kharaka*.

Akrotíri ligg på nordsida av øya. Ho er nesten sirkelforma og er forbunde til resten av øya mellom byane Khaniá og Soúda. Sør for halvøya ligg Soúdabukta. Det meste av halvøya ligg på eit platå over sjøen. Langs nordkysten ligg ei rekkje med åsar. Det ligg fleire feriestader langs Akrotíri, som Stavrós, Kalathás og Maráthi.

Akrotíri var tidlegare ein eigen kommune i periferieininga Khaniá, men inngår frå 2011 som ei kommunaleining i kommunen Khaniá.

Gravene til Eleftherios Venizelos og son hans Sofoklis ligg på Akrotiri. Her vart det greske flagget reist for å utfordre tyrkarane og stormaktene, og halvøya vart eit hovudkvarter for den kretiske revolusjonen.

Tre kloster ligg i åsane i nord. Ajía Triáda vart grunnlagd av to venetianske munkar som hadde vorte ein del av den ortodokse kyrkja på 1600-talet. Eit anna kloster, Katholikó, i dag forlate, vart grunnlagd på 400- eller 500-talet.

Referansar
----------

1. ↑  Folketeljing 2011, revidert
2. ↑  *Νόμος 3852/2010 - ΦΕΚ 87Α/7-6-2010  
Lov 3852/2010: Kallikratis-reforma*, arkivert frå originalen 30. juli 2023, henta 7. september 2023

Bakgrunnsstoff
--------------

* Reiseguide for Akrotíri
* Offisiell side
* Bilete av Akrotíri Stavrós

Kjelde
------

* *Denne artikkelen er basert på ei omsetjing av artikkelen Akrotiri (Crete) frå Engelsk Wikipedia .*
Koordinatar: 43°4′48″N 79°4′16″W﻿

American Falls
Horseshoe falls, det største av Niagarafalla
**Niagarafalla** (*Niagara*, indiansk, «vasstorden») er ei gruppe på tre fossar i Niagaraelva som renn mellom Eriesjøen og Ontariosjøen. Falla fører 5 720 kubikkmeter vatn per sekund, nesten seks gonger meir enn Viktoriafalla, og ligg på grensa mellom Ontario i Canada og New York i USA. Fossane er ikkje særleg høge, men særs breie og dei klart mest vassførande i Nord-Amerika. 

Canadian Horseshoe falls, òg kjend som *Canadian falls*, er 792 m brei og 52 meter høg og fører 94 % av vatnet gjennom falla og ligg på den canadiske sida av grensa. Lenger aust ligg American falls, det nest største med ei breidd på 323 meter, og eit fall på berre 21 meter. Vatnet treffer ein steinhaug som raste ut under eit stort steinras i 1954. Bridal Veil Falls ligg like vest for American falls og er nærast uviktig i forhold. Denne ligg òg i USA. 

Skip kan passere falla ved hjelp av Welland Canal i Canada.

Fossane er regulerte og ein stor del av vassføringa går til produksjon av vasskraft. I samband med dette inngjekk Canada og USA ein avtale i 1929 om vern av falla. 

Kraftig erosjon, 0,6 til 3 meter per år, flyttar falla stadig lenger sørover, mot Eriesjøen. Bruk av vatn til kraftproduksjon og enkelte andre tiltak har det siste hundreåret i stor grad minska erosjonen, men sidan botn av falla ligg lågare enn botn av Eriesjøen, vil erosjonen før eller seinare føre til at mesteparten av sjøen blir tømd for vatn.

Sjå òg
------

* Iguazúfalla

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Niagarafalla**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* GeoNames

 |
Koordinatar: 63°57′51.829″N 10°14′35.542″E﻿

**Fredmoen** er eit museum for laksefiske ved Stordalselva mellom Årnes og Støvelfossen, i Åfjord kommune i Trøndelag. Engelske sportsfiskarar heldt til på Fredmoen frå om lag 1900 til 1980-talet. Staden er godt bevart med interiør frå starten på 1900-talet, og inneheld mellom anna minne frå den tida engelskmennene var her. Museet vert òg brukt som selskapslokale for mindre grupper.

Opphavleg var eigedommen ein husmannsplass under prestegarden som heitte Elvemo. Namnet «Fredmoen» er ei fornorsking av namnet lord Walshingham gav staden: «I was able to get to Norway in the true fishing season, as I still do, a house and salmon river of my own, which I have christened the Place of Peace.»

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Fredmoen» frå Wikipedia på bokmål, den 31. mai 2011.*
	+ *Wikipedia på bokmål oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Historie», *Fredmoen - "the place of peace"*, henta 13. november 2023
2. ↑  John de Grey Walsingham: *Fish*, London, 1926.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
Ulstein Verft sett frå lufta. Ulstein Verft er eitt av selskapa i Ulstein Group.
Ulstein Group sitt hovudkvarter på Osneset i Ulsteinvik.
**Ulstein Group ASA** er eit norskeigd og familieeigd industrikonsern med aktivitetar innan designutvikling og bygging av skip, kraft- og kontrollsystem og maritime system og løysingar. Konsernet har om lag 400 tilsette. Ulstein Verft er det største selskapet. 

Cathrine Kristiseter Marti er konsernsjef i Ulstein Group ASA og styreleiar er Tore Ulstein. Hovudkontoret er i Ulsteinvik i Møre og Romsdal fylke, eit viktig område for den norske maritime klynga.

Historie
--------

Dagens Ulstein Group har opphav i Ulstein Mekaniske Verksted, som Martin Ulstein starta i 1917.

Dotterselskap
-------------

* SHIPBUILDING
	+ Ulstein Verft AS
	+ Ulstein Elektro Installasjon AS

* DESIGN & SOLUTIONS
	+ Ulstein Design & Solutions AS
	+ Ulstein Design & Solutions BV
	+ Ulstein Power & Control AS
	+ Ulstein Poland LTD SP. Z.O.O
	+ Ulstein Marine Systems (Shanghai) CO Ltd.
	+ Ulstein Marine Equipment (Ningbo) CO Ltd
	+ Ulstein Electrical Technology (Ningbo) CO Ltd

* SHIPPING
	+ Ulstein Shipping
	+ Blue Ship Invest

* ANDRE (Ulstein har 50 % eigarskap)
	+ Blue Ctrl AS

Ulstein Verft spesialiserer seg på å bygge avanserte skip, og har dei seinare åra bygd kabelleggarar, ekspedisjonscruiseskip, serviceskip til havvindindustrien, yacht og Ropax-hybridferje. Tidlegare har verftet bygd ei rekke skip for offshore olje og gass. To av dei seinaste leveransane frå verftet er kabelleggaren Nexans Aurora (2021) og ekspedisjonscruiseskipet National Geographic Resolution (2021). Hovudsatsinga er på nybygg og større ombyggingar, men verftet tek også på seg større reparasjonar, oppgraderingar, klassing, sliping, maling, kran- og løftearbeid. Ei avdeling i verftet tilbyr også transport- og kranløfttenester langs kysten.

X-BOW®
------

Mange, men ikkje alle, skipa som vert bygde er baserte på Ulstein sine eigne skipsdesign, Ulstein-design, der dei to innovasjonane X-BOW® og X-STERN® ofte er innarbeidde. X-BOW blei tildelt Årets Ingeniørbragd av Teknisk Ukeblad i 2005. 10 år etter markerte konsernet meir enn 100 selde X-BOW-design.

Kjelder
-------

1. ↑  «ULSTEIN», *Ulstein Group* (på engelsk), henta 9. mars 2021
2. ↑  *Skaparglede i 90 år* (PDF), ulstein.com, henta 9. mars 2021
3. ↑  «Ulstein 100 år», *Maritimt Magasin* (på norsk bokmål), 9. august 2017, henta 9. mars 2021
4. ↑  Stensvold, Tore (26. august 2014), «Ulstein med X-Bow i begge ender», *Tu.no* (på norsk), henta 9. mars 2021
5. ↑  «Skipsdesign ble Årets ingeniørbragd 2005», *Tu.no* (på norsk), 16. desember 2005, henta 9. mars 2021
6. ↑  «Ulstein feirer X-BOW nummer 100!», *Metal Supply NO*, henta 9. mars 2021

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* NKC
* KulturNav
* BR orgnr

 |
**Don Myrick** (6. april 1940–30. juli 1993) var ein amerikansk saksofonist. 

Han spelte alt-, tenor- og sopransaksofon og var medlem av den originale blåserekkja til Earth Wind & Fire, som kalla seg The Phenix Horns Esq. frå 1975 til 1982. Tidlegare hadde Myrick vore medlem av musikkgruppa The Pharaohs. Myrick er òg rekna som grunnleggjaren av Association for the Advancement of Creative Musicians (AACM)

Somme av dei mest kjende saksofonsoloane er Phil Collins sin «One More Night», «Reasons» av Earth Wind & Fire og «After the Love Has Gone» frå albumet *I Am*. Han har spelt med mange kjende musikarar som Grover Washington, Jr. og Carlos Santana. Myrick spelar på album av artistar som Bobby «Blue» Bland, The Dells, Regina Belle, the Mighty Clouds of Joy og Heaven 17. 

Han fekk ein Grammy Award for beste R/B-instrumental med Earth, Wind & Fire-singelen «Runnin'» i 1977/78.

Myrick vart skoten og drepen i Los Angeles i California av ein politimann under ei narkotikaetterforsking. Medan dei prøvde å utføre ein ransakingsordre, trudde politibetjent Gary Barbaro ein butanlighter i handa til Myrick var eit våpen. Han avfyrte eit enkelt skot og trefte Myrick i brystet. Myrick døydde på sjukehuset kort tid etter, 53 år gammal. Famillien saksøkte byen for urettmessig dødsfall og fekk 400 000 dollar ved eit forlik.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Don Myrick» frå Wikipedia på engelsk, den 11. februar 2013.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Ervin, Mike (1994). Plateomslagstekst for *Hey Donald* av Roscoe Mitchell.
2. 1 2  «Saxophonist Donald Myrick fatally shot in drug probe», *Jet*, 23. august 1993.
3. ↑  Chazanov, Mathis. Obituary. *The Los Angeles Times*, 15. august 1993.
4. ↑  «Lawsuit settled in Donald Myrick’s death». Associated Press. 4. august 1995.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Don Myrick på Find a Grave

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)
* AllMusic (artist)

 |
Tønner
**Tønne** er ei eldre måleining, hovudsakleg for volum. Eininga vart nytta over nesten heile Europa for den vara tønna var meint for. Storleiken varierte med vareslag og stad.

Volum
-----

Ei tønne tørre varer, som korn, var i Noreg frå 1683 åtte skjeppe, utrekna å tilsvare 139 liter, men storleiken har variert gjennom tidene og mellom ulike distrikt. På ei tønne går det fire *fjerdingar* eller *kvartel* a 34,71 liter. Det var òg vanleg å bruka mål som *halvtønne*. 

Ei tønne for flytande varer er 115-120 liter, meir nøyaktig utrekna til 115,8 liter. På ei slik tønne går det tre *anker* a 38,6 liter. I dag er eit meir standardisert tønnemål 100 kg.

Ei tønne fisk var i Noreg frå 1500-talet 115-120 l. Frå 1683 skulle fisketønna ta 136 pottar, dvs 131,6 liter. Fisketønner på 120 pottar vart òg bruka. Fisketønna vart òg bruka til å måle tjære, tran, øl m.m. I 1683 vart ei norsk og dansk korntønne sett lik 144 potter eller 139,4 liter, i Noreg frå 1824 lik 4,5 ft³, 139 l. Ei tønne smør, sild, øl, tran og feitevarer var 136 potter (41/4 ft3, 131 liter), ei tønne fisk eller tjøre 120 potter eller 116 liter. Ei tønne poteter vart vanlegvis rekna lik 100 kg som svarar til ei korntønne toppmål. 

I andre land varierte tønne mellom 100 og 200 l. Ein britisk tun er 252 gallon eller 1144 liter. Den britiske eininga som svarar til tønne er barrel.

I Det nye testamentet er eininga tønne bruka som holmål for korn tilsvarande ikring 360 liter.

Flatemål
--------

Tønne land har òg vore brukt som eit flatemål for dyrka mark, lik det arealet det gjekk ei tønne såkorn på.

Kjelder
-------

* «tønne» i Nynorskordboka.
* Norsk Alkunnebok
* *Kulturhistorisk leksikon for nordisk middelalder*, Rosenkilde og Bagger 1956/1978
* Kåre Lunden: *Norges Landbrukshistorie II: 1350-1814 Frå svartedauden til 17. mai* ISBN 82-521-6010-7
* tønne. (2012-02-19) I *Store norske leksikon*. Henta frå  og

### Referansar

1. ↑  Luk 16,7 ved Bibel.no
2. ↑  Ordforklaring i *Bibelen*, Det Norske Bibelselskap 1978
Scottish country dancing ved Skagit Valley Highland Games i Mount Vernon i Washington i 2005.
**Scottish country dance** (SCD) er ei særeigen form av country dance, ein type selskapsdans der grupper av par følgjer ulike dansemønster. Ein dans består av ei rekkje figurar. Desse dansane er sett til musikalske former (jiggar, reelar og strathspey-reelar) som stammar frå den gæliske tradisjonen i Det skotske høglandet, nett som trinna ein utfører i dansane. Tradisjonelt samsvarar ein figur med ein musikkfrase på åtte taktar.

Country dancing, som kan seiast å vera ein type folkedans, dukkar opp i historiske oppteikningar i England på 1700-talet. Scottish country dancing som ein kjenner han i dag har røtte i ei samansmelting av desse engelske danseformene med musikk og trinn frå det skotske høglandet. Han er blitt den nasjonale danseforma i Skottland, delvis fordi såkalla «Caledonian Country Dances» blei populære blant overklassen i London i tiåra etter Jakobittopprøret i 1745. Allereie i 1724 blei det gjeve ut ei samling skotske dansmelodiar av John og William Neal, *A collection of the Most Celebrated Scotch Tunes*.

Scottish country dancing
Dansane i denne tradisjonen blir kategoriserte som reel (inkludert hornpipe), jig og strathspey, etter typen musikk dei blir dansa til. Dei to fyrste typane (også kalla *quick-time dances*) har raske tempo, raske rørsler og ei livleg kjensle. Den tredje typen (strathspey) har mykje langsomare tempo og ein meir majestetisk kjensle.

1. ↑  «What are 'Playford' dances?». Henta 12 December 2011.
2. ↑  Lamb, William. «Mr». National Piping Centre. Henta 28 October 2022.
3. ↑  Gore (red.). «About This Website». Henta 25 June 2023.
Ra, symbolisert gjennom sola og horusauge, vaktar over ein egyptisk scene.
**Ra** var ein solgud i det gamle Egypt. Heliopolis var den viktigaste byen hans, og det var der han opphavleg vart dyrka. Frå det femte dynastiet (om lag 2.400 f. Kr.) vart han slått saman med guden Amon som vart dyrka i Theben, og vart den viktigaste av dei egyptiske gudane. I fleire hundreår heldt Ra på denne stillinga, bortsett frå eit lite tidsrom under Akhenaten (1.350-1.334 f. Kr.) som prøvde å innføra dyrkinga av Aten, sjølve solskiva, i staden.

Ra skal ha kome til verda frå ein jordhaug, Mehturt, skapa av dei åtte eldre gudane i ogdoaden. Andre historier seier at han kom frå ein lotusblome. Han skapte sjølv Shu og Tefnut av sæden sin og Hu og Sia av blodet frå penisen sin. Fruktbarheitsgudinna Hathor var dottera og kona hans. Menneskja er blitt til av tårene til Ra. 

Sola er anten kroppen til Ra, eller berre auget hans. Kvar natt sigla guden gjennom underverda, verna frå farar av Set og Mehen.

Grekarane og romarane identifiserte Ra som Zevs og Jupiter.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* SUDOC

 |
**Olsen Brothers**, i Danmark kjend som **Brødrene Olsen**, er ein dansk popduo som er mest kjende for å ha vunne Eurovision Song Contest 2000 med songen «Fly on the Wings of Love». Duoen består av brørne **Jørgen** (fødd 15. mars 1950) og **Niels «Noller»** (fødd 13. april 1954) **Olsen**. Deira fyrste album kom ut i 1972, og brørne har totalt gjeve ut tolv album.

Bakgrunn
--------

Jørgen og Niels Olsen blei fødde i Odense, men familien flytta til København i 1962. Tre år seinare starta de to brørne sitt fyrste band, The Kids, i 1965. The Kids var oppvarmingsband for The Kinks i K.B. Hallen same år, og duoen gav ut sin fyrste singel i 1967.

Både Jørgen og Niels Olsen bidrog i musikalen *Hair* i Cirkusbygningen i København i mars 1971 og drog etterpå på turné i Danmark, Sverige og Noreg. 

Dei største hitsongane deira omfattar «Angelina» (1972), «Julie» (1977), «San Francisco» (1978), «Dans Dans Dans» (1979), «Marie, Marie» (1982) og «Neon Madonna» (1985), med den største kom i 2000, då brørne vann Dansk Melodi Grand Prix med «Smuk som et stjerneskud». Til den internasjonale finalen i Stockholm var songen omsatt til engelsk med tittelen «Fly on the Wings of Love». På eit tidspunkt selde dei 100 000 eksemplar av songen på ein dag i heimlandet.

Duoen sto for opningsnummeret under Eurovision Song Contest 2001 i København, der dei framførte vinnarsongen sin i tillegg til ein framføring av singelen «Walk Right Back».

I 2005 deltok brørne på nytt i Dansk Melodi Grand Prix med songen «Little Yellow Radio». I finalen enda dei på andreplass, bak Jakob Sveistrup og «Tænder på dig». 

«Fly on the Wings of Love» blei plukka ut som ein av fjorten deltakarar til jubileumskonserten *Congratulations: 50 Years of the Eurovision Song Contest* i København i 2005, og dei framførte han også under showet.

Diskografi
----------

* «Olsen» (1972)
* «For What We Are» (1973)
* «For the Children of the World» (1973)
* «Back on the Tracks» (1976)
* «You're the One» (1977)
* «San Francisco» (1978)
* «Dans – Dans – Dans» (1979)
* «Rockstalgi» (1987)
* «Det Stille Ocean» (1990)
* «Greatest and Latest» (1994)
* «Angelina» (1999)
* «Fly on the Wings of Love» (2000)
* «Neon Madonna» (2001)
* «Walk Right Back» (2001)
* «Songs» (2002)
* «Weil Nur Die Liebe Zählt» (2003)
* «More Songs» (2003)
* «Our New Songs» (2005)

Referansar
----------

1. ↑  www.easytell.dk, Northlander Netcom A/S-. «The Olsen Brothers - Official Website». *www.olsen-brothers.dk*. Henta 14. juli 2018.
2. ↑  «Olsen Brothers | Biography & History | AllMusic». *AllMusic*. Henta 14. juli 2018.
3. ↑  «Husker du? 18 år siden Brødrene Olsen vandt Eurovisionen | BILLED-BLADET». *BILLED-BLADET* (på dansk). Henta 14. juli 2018.

* *Denne artikkelen bygger på «Olsen Brothers» frå Wikipedia på bokmål, den 23. desember 2023.*
**Fredrik I** (7. oktober 1471–10. april 1533) var den nest eldste (og yngste) sonen til Kristian I av Noreg, Danmark og Sverige og Dorothea av Brandenburg og bror av Hans av Danmark, Noreg og Sverige. Fredrik var konge av Danmark og Noreg frå 1523 til 1533. Han voks opp i hertugdøma Schleswig og Holstein.

Fredrik gifta seg fyrste gong med den 15 år gamle dottera til kurfyrsten av Brandenburg hertuginne Anna av Brandenburg den 10. april 1502. Med Anna fekk han borna Kristian, den seinare Kristian III 
og Dorothea av Oldenburg, som blei gift med Albrecht av Preussen. Anna døydde i 1514. 

I oktober 1518 gifta han seg med Sophie av Pommern, dotter av Bogislav X av Pommern. I ekteskapet med Sophie blei det fødd fem born; Hans (1521–1580), Elisabeth (1524–1586), Adolf (1526–1586), Dorothea (1528–1575) og Frederik (1529–56).

Referansar
----------

1. 1 2 3  Frederik 1 frå Norsk biografisk leksikon

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Fredrik I av Danmark-Noreg**

|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Føregangar**Kristian II | **Konge av**
Danmark-Noreg**1523–1533**  | **Etterfylgjar**Kristian III |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
Koordinatar: 55°47′00″N 13°06′00″E﻿

**Kävlinge** er ein svensk tettstad og administrasjonssenter i Kävlinge kommun i Skåne län i landskapet Skåne. I 2005 hadde byen 8 550 innbyggjarar. 

Kävlinge har lenge vore eit viktig jernbaneknutepunkt. Den første banen, mellom Arlöv, Teckomatorp og Billesholm, blei opna i 1886. Same år innvigde ein òg strekninga mot Lund, som var ein del av *Lund-Trelleborg Järnväg*. I 1893 bygde ein linja vidare mot Landskrona (*Landskrona-Kävlinge järnväg* – LaKJ). I 1906 blei det først bygd spor mot Sjöbo og året deretter mot Barsebäckshamn. På 1950-talet byrja jernbanelinjene mot Sjöbo og Barsebäck å bli ulønsame, og blei etter kvart lagt ned. I dag blir det drive pendlartogtrafikk, med Pågatåg og Öresundståg på spora mot Lund, Landskrona og Teckomatorp.

Kävlinge kommune har tre 18-hols golfbanar og like mange niholsbanar. Den mest kjende av banane er Barsebäcks Golf & Country Club, der mellom anna Scandinavian Masters er blitt spelt.

I april 1996 spora eit godstog med ammoniakklast av i Kävlinge. Cirka 9 000 menneske blei evakuert i det som er den største evakueringa i Sverige i moderne tid.

Kävlinge jarnbanestasjon.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Kävlinge» frå Wikipedia på bokmål, den 3. juli 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Kävlinge**

* Nettstaden til Kävlinge kommun

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Chellsie Marie Memmel** (fødd 23. juni 1988) er ein USA-amerikansk tidlegare turnar som i 2005 vart verdsmeister i mangekamp. Under Turn-VM 2003 vann ho VM-gull i skranke og med det USA-amerikanske mannskapet i lagtevlinga. Perioden 2003-08 vann ho elles tre VM-sølv eitt OL-sølv.

I Turn-VM 2003 på heimebane i Anaheim sikra Memmel, saman med mellom andre Carly Patterson, gull til arrangørlandet i lagtevlinga. Memmel og ei landskvinne, Holly Vise, delte så fyrsteplassen i skranke. To år seinare sigra Memmel i mangekampen då Turn-VM 2005 vart avvikla i Melbourne, lagkamerat Nastia Liukin vart nummer 2. På øvingane bom og skranke vann Liukin gull, med Memmel på sølvplass i begge. Begge to var også med då USA vann sølv i lagtevlinga ved Turn-VM 2006 i Århus, Kinas lag stakk av med sigeren. Også under Sommar-OL 2008 i Beijing vann Kina lagtevlinga framom USA og Memmel.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Chellsie Memmel» frå Wikipedia på engelsk, den 14. november 2023.*
Sentralstyret i Naturvernforbundet 2018-2020. Bak frå venstre: Torgeir Vestre, Ingeborg Gjærum, Kari Merete Andersen, Rune Aanderaa, Kjell Derås. Framme fv: Pernille Hansen, Silje Ask Lundberg, Øyvind Johnsen, Wenche Skorge, Arnodd Håpnes. Foto: Kristian S. Aas/Natur & Miljø

**Norges Naturvernforbund**, NNV (engelsk: *Norwegian Society for the Conservation of Nature*) er den eldste og største natur- og miljøvernorganisasjonen i Noreg.

Organisasjonen vart stifta 1914 under namnet Landsforeningen for Naturfreding i Norge, og fekk sitt noverande namn etter ei omordning i 1963. Det opphavlege føremålet til Naturvernforbundet var å verne om naturen i landet med eigenarten, dyre- og platelivet der. I dag arbeider organisasjonen med alt som fell inn under det moderne omgrepet som gjeld natur- og miljøvern. Naturvernforbundet driv ei omfattande opplysningsverksemd overfor ålmenta, tek initiativ overfor styresmaktene i natur- og miljøvernsaker og uttalar seg i saker som vert lagt fram knytt til styresmaktene. Organisasjonen er delt inn i 18 fylkeslag, 100 lokallag og husa i 2006 om lag 20 000 medlemmer. 

Forbundet gir ut tidsskriftet *Natur & Miljø* og har ein nettstad som er rik på innhald. Sekretariatet ligg i Oslo.

Kjelder
-------

1. 1 2 3  «Om Naturvernforbundet», *naturvernforbundet.no* (på norsk), henta 17. desember 2019

---

* «Norges Naturvernforbund» av Jens Petter Toldnæs *Store Norske Leksikon*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* BR orgnr

 |