|  |
| --- |
| ***For the Roses***  Album av Joni Mitchell |
|  |
| **Utgjeve** | November 1972 |
| **Innspelt** | 1972 |
| **Studio** | A&M, Hollywood, California |
| **Sjanger** | Folkrock, softrock, jazz |
| **Lengd** | 40:20 |
| **Selskap** | Asylum |
| **Produsent** | Joni Mitchell |
|
| Joni Mitchell-kronologi |
| *Blue*(1971) | *For the Roses* | *Court and Spark*(1974)
 
 |

***For the Roses*** er det femte studioalbumet til den kanadiske visesongaren Joni Mitchell, gjeve ut i november 1972 mellom dei to største kommersielle suksessane og best omtalte albuma hennar - *Blue* og *Court and Spark*. Trass i dette vart albumet i 2007 valt ut som ei av 50 innspelingar dette året som Library of Congress la til i National Recording Registry, som det einaste av Mitchell sine album.

Albumet er kanskje mest kjend for hitsingelen «You Turn Me on I'm a Radio», som Mitchell skreiv sarkastisk etter at plateselskapet ønskte ein radiovennleg song. Singelen vart verkeleg ein hit og nådde 25. plass på *Billboard* Hot 100-lista, og vart den første songen hennar på Topp 40 gjeven ut under hennar eige namn (som låtskrivar hadde fleire andre artistar teke songane hennar til høgare plasseringar). «Cold Blue Steel and Sweet Fire» er eit truande og jazzaktig portrett av heroinmisbruket til den dåverande kjærasten James Taylor og den Beethoven-inspirerte «Judgement of the Moon and Stars» var òg populær.

Bakgrunn
--------

Somme av songane var inspirert av forholdet mellom Mitchell og James Taylor i 1970 og 1971. Trass i vanskane hans, kjende Mitchell tydelegvis at ho hadde funne ein person som ho kunne knytte seg til. I mars 1971 slo Taylor gjennom som artist og dette skapte vanskar i forholdet diera. Ho var visstnok knust då han til slutt enda forholdet deira. I november 1971 var han blitt kjæraste med Carly Simon, som han gifta seg med eit år seinare.

Songar
------

«Banquet» skildrar eit metaforisk bord der «some get the gravy / Some get the gristle... and some get nothing / Though there's plenty to spare» («somme får sausen, somme får brusken...og somme får ingenting, sjølv om det er mykje å avsjå»). «Barangrill» har eit komplekst arrangement og er ein lettare og munter song om det enkle livet på rasteplassar langs vegen som ein metafor for i søken etter å «finne seg sjølv», men der ein vert stadig meir utolmodig om å nå fram til målet. 

«Lesson in Survival» er den første av kjærleikssongane, om lengsel etter meir privatliv og ein kjærleik for naturen. «Let the Wind Carry Me» stiller tankar om eit meir stabilt og vanleg liv opp mot eit sterkt ønske om å leve i fullstendig fridom. Tittelsporet er både eit sjølvportrett og ei kjølig vurdering om frustrasjonen og tristheita ein kan kjenne på når kjærasten er ein kjendis, og handtere utfordringane ved kjendistilvære. 

Den andre sida opnar med «See You Sometime», som omhandlar flytande kjensler, som sjalusi romantisk konkurranse. «Electricity» snakkar om det enkle og stille livet på landsbygda mot korleis folk i det moderne samfunnet umedviten tenkjer på seg sjølv som maskinar, og ein trur han var inspirert av kjærleikstrekanten ho opplevde på denne tida. «Woman of Heart and Mind» er eit portrett av ein kjæraste med feil og det kompliserte i å vere kjenslemessig involvert.

Mottaking
---------

*For the Roses* fekk god kritikk då det kom ut. 

*The New York Times* skreiv i 1973: «Kvar av songane til Mitchell på *For the Roses* er eit praktstykke som stråler med hennar elegante språkbruk, hennar tidvise ironi og hennar perfekte forming av bilete. Mitchell talar aldri om ein tanke eller kjensle på vanleg måte. Ho er eit låtskrivar- og songgeni som gjer at me ikkje kan kjenne oss einsame». Stephen Davis i *Rolling Stone* applauderte evna songaren hadde til å utforske ei rekkje emosjonelle perspektiv, nokre gonger i løpet av ein enkelt song: «Hennar store sjarm og vidd, hennar intense vokale skodespel og formuleringsevner (måten ho vel å handtere eit enkelt ord på kan endre kjensla av heile songen) og den reine krafta og spaninga i nærværet hennar fører alt saman og får det til å skine.» Randall Davis i *Arcadia Tribune* synest det var vanskeleg å analysere, men syns til sjuande og sist at det var «eit særs fint album, behageleg å lytte til og, som alltid med Joni, er det full av sensitive, meiningsfulle tekstar plassert mot ein lett rock med folkeakige rytmar.» I *The Michigan Daily* kalla Mike Harper det årets folkrockalbum, «djupt personleg, og tidvis sjølvfornektande alvorleg» og sa «dette albumet manglar uskulda til til dømes *Ladies of the Canyon* men det albumet oppnår med kvinneleg hjarte og visdom er umiskjenneleg større: *For the Roses* oppfyller kjenslene oppriktig, men likevel ekte i ordets beste forstand.»

*For the Roses* vart kåra til det sjuande beste albumet i 1972 på årslista til Robert Christgau for *Newsday*. I meldinga si for *Creem* sa han at musikken ikkje var like livleg som på «All I Want» på *Blue* og at dei trongsynte tekstane reduserte røysta hennar, men til slutt såg han på albumet som eit «merkverdig verk» og årets estetisk mest dristige plate. «Mitchell har integrert dei rare skifta i røysta hennar til noko som nesten kling som 'klassisk' musikk', skreiv Christgau og kalla det «hypnotisk når du gjev det ein sjanse til å fungere».
Det vart røysta fram til 148. plassen i tredjeutgåva av Colin Larkin-boka All Time Top 1000 Albums (2000).

I 2007 la Library of Congress albumet inn i National Recording Registry. I eit skriv i samband med dette skreiv Cary O'Dell at plata var «første gongen Mitchell tok eit steg mot jazz, ein sjanger, som dei neste åra kom til å dominere kunsten hennar.»

Innhald
-------

Alle songar er skrivne av Joni Mitchell.

Side ein| Nr. | Tittel | Lengd |
| --- | --- | --- |
| 1. | «Banquet» | 3:01 |
| 2. | «Cold Blue Steel and Sweet Fire» | 4:17 |
| 3. | «Barangrill» | 2:52 |
| 4. | «Lesson in Survival» | 3:11 |
| 5. | «Let the Wind Carry Me» | 3:56 |
| 6. | «For the Roses» | 3:48 |

Side to| Nr. | Tittel | Lengd |
| --- | --- | --- |
| 7. | «See You Sometime» | 2:56 |
| 8. | «Electricity» | 3:01 |
| 9. | «You Turn Me On, I'm a Radio» | 2:39 |
| 10. | «Blonde in the Bleachers» | 2:42 |
| 11. | «Woman of Heart and Mind» | 2:38 |
| 12. | «Judgement of the Moon and Stars (Ludwig's Tune)» | 5:19 |

Medverkande
-----------

* Joni Mitchell – vokal, gitar, piano
* Tom Scott – treblåseinstrument
* Wilton Felder – bass
* Russ Kunkel – trommer
* Bobbye Hall – perkusjon
* Bobby Notkoff – strykarar
* James Burton – elektrisk gitar på «Cold Blue Steel and Sweet Fire»
* Graham Nash – munnspel på «You Turn Me On I'm a Radio»
* Stephen Stills – rock and roll-band på «Blonde in the Bleachers»

¨Teknisk
* Henry Lewy – lydteknikar, produksjonsrettleiing
* Anthony Hudson – kunstnarisk leiar, design
* Joel Bernstein – fotografi

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «For the Roses» frå Wikipedia på engelsk, den 24. januar 2021.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «The National Recording Registry 2007 : National Recording Preservation Board (Library of Congress)». Loc.gov. 13. mai 2011. Henta 24. januar 2021.
2. ↑  Bego, Mark (26. mai 2005). *Joni Mitchell*. *Google Books*. ISBN 9781461662020. Henta 24. januar 2021.
3. ↑  Cleary, David. For the Roses på Allmusic. Henta 24. januar 2021.
4. ↑  Christgau, Robert (1981). «Consumer Guide '70s: M». *Christgau's Record Guide: Rock Albums of the Seventies*. Ticknor & Fields. ISBN 089919026X. Henta 24. januar 2021 – via robertchristgau.com.
5. 1 2 3 4  «Joni Mitchell *For the Roses*». Acclaimed Music. Arkivert frå originalen 30. september 2015. Henta 24. januar 2021.
6. ↑  Graff, Gary; Durchholz, Daniel (eds) (1999). *MusicHound Rock: The Essential Album Guide*. Farmington Hills, MI: Visible Ink Press. s. 769. ISBN 1-57859-061-2.
7. ↑  «Joni Mitchell: The Studio Albums 1968–1979 | Album Reviews». Pitchfork Media. 9. november 2012. Henta 24. januar 2021.
8. ↑  «The New Woman». *The New York Times*. 11. februar 1973. s. 162. Henta 24. januar 2021.
9. ↑  Davis, Stephen (4. januar 1973). «Joni Mitchell *For The Roses* > Album Review». *Rolling Stone* (125). Arkivert frå originalen 12. mars 2007. Henta 26. juli 2006.
10. ↑  Davis, Randall (14. desember 1972). «Musical Notes». *Arcadia Notes*. Henta 24. januar 2021 – via JoniMitchell.com.
11. ↑  Harper, Mike (9. januar 1973). «Looking back at '72…records to remember». *Michigan Daily*. Henta 24. januar 2021 – via JoniMitchell.com.
12. ↑  Christgau, Robert (31. desember 1972). «Choice Bits From a 'Sorry' Year». *Newsday*. Henta 24. januar 2021.
13. ↑  Christgau, Robert (March 1973). «The Christgau Consumer Guide». *Creem*. Henta 7. mars 2017.
14. ↑  Colin Larkin, red. (2000). *All Time Top 1000 Albums* (3rd utg.). Virgin Books. s. 87. ISBN 0-7535-0493-6.
15. ↑  O'Dell, Cary (2007). «For the Roses» (PDF). Library of Congress. Henta 24. januar 2021.

| * v
* d
* e
Joni Mitchell |
| --- |
| 
* Diskografi
* Album
* Songar

 |
| Studioalbum | 
* *Song to a Seagull* (1968)
* *Clouds* (1969)
* *Ladies of the Canyon* (1970)
* *Blue* (1971)
* *For the Roses* (1972)
* *Court and Spark* (1974)
* *The Hissing of Summer Lawns* (1975)
* *Hejira* (1976)
* *Don Juan's Reckless Daughter* (1977)
* *Mingus* (1979)
* *Wild Things Run Fast* (1982)
* *Dog Eat Dog* (1985)
* *Chalk Mark in a Rain Storm* (1988)
* *Night Ride Home* (1991)
* *Turbulent Indigo* (1994)
* *Taming the Tiger* (1998)
* *Both Sides Now* (2000)
* *Travelogue* (2002)
* *Shine* (2007)

 |
| Konsertalbum | 
* *Miles of Aisles*
* *Shadows and Light*
* *Amchitka, The 1970 Concert That Launched Greenpeace*

 |
| Samlealbum | 
* *Hits*
* *Misses*
* *The Beginning of Survival*
* *Dreamland*
* *Songs of a Prairie Girl*
* *Joni Mitchell Archives – Vol. 1: The Early Years (1963–1967)*
* *Early Joni – 1963*

 |
| Arkivserie | 
* *Volume I: The Early Years (1963–1967)*
* *Early Joni - 1963*
* *Live at Canterbury House - 1967*

 |
| Singlar og songar | 
* «Both Sides, Now»
* «Chelsea Morning»
* «Big Yellow Taxi»
* «Woodstock»
* «Little Green»
* «Carey»
* «California»
* «This Flight Tonight»
* «River»
* «The Last Time I Saw Richard»
* «You Turn Me On, I'm a Radio»
* «Raised on Robbery»
* «Help Me»
* «Free Man in Paris»
* «Down to You»
* «Coyote»

 |
| Samarbeid | 
* «You've Got a Friend»
* «You Can Close Your Eyes»
* «Long Ago and Far Away»
* *The Last Waltz*
* *The Wall – Live in Berlin*
* «Got 'til It's Gone»
* *River: The Joni Letters*
* *A Tribute to Joni Mitchell*

 |