recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Philip «Phil» Ramone** (5. januar 1934–30. mars 2013) var ein sørafrikansk-amerikansk lydteknikar, plateprodusent, fiolinist og komponist, som i 1958 var med å starte opp A & R Recording, Inc. eit platestudio med forretningspartnaren Jack Arnold i 112 West 48th Street, New York. Suksessen til dette studioet voks til fleire studio og eit plateselskap. Han vart skildra av *Billboard* som «legendarisk», og av BBC som ein «CD-pioner».

Han har arbeidd med musikarar som George Michael Burt Bacharach, The Band, Bono, Laura Branigan, Ray Charles, Karen Carpenter, Chicago, Peter Cincotti, Natalie Cole, Bob Dylan, Sheena Easton, Melissa Errico, Gloria Estefan, Aretha Franklin, Billy Joel, Elton John, Quincy Jones, Patricia Kaas, B.B. King, Julian Lennon, Shelby Lynne, Madonna, Barry Manilow, Richard Marx, Paul McCartney, George Michael, Liza Minnelli, Anne Murray, Olivia Newton-John, Sinéad O'Connor, Fito Páez, Luciano Pavarotti, Peter, Paul and Mary, June Pointer, André Previn, Diane Schuur, Michael Sembello, Carly Simon, Paul Simon, Frank Sinatra, Phoebe Snow, Rod Stewart, James Taylor, The Guess Who, Dionne Warwick, Stevie Wonder og Nikki Yanofsky. Han er òg kjend for å ha spelt inn Marilyn Monroe sin berusa versjon av «Happy Birthday, Mr. President» til John F. Kennedy.

I tillegg til å produsere musikk har Ramone produsert mange konsertar, filmar, musikalar og fjernsynsproduksjonar, som *A Star is Born*, *Walkabout*, *August Rush*, *Beyond the Sea*, *Flashdance*, *Ghostbusters*, *Midnight Cowboy*, *On Her Majesty's Secret Service*, *Passion*, *Seussical*, *Simon and Garfunkel: The Concert In Central Park*, *Songwriters Hall of Fame Awards*, *The Score*, VH1/BBC *Party at the Palace: Queen’s Jubilee Concert* og *The Good Thief*.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Phil Ramone» frå Wikipedia på engelsk, den 21. oktober 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Gallo, Phil. «Produsent Phil Ramone dead at 79». *Billboard.com*. Henta 31. mars 2013.
2. 1 2 3  «Biography: Phil Ramone». philramone.com. Arkivert frå originalen 18. mars 2013.
3. ↑  Barnes, Mike (21. oktober 2015). «Legendary Produsent Phil Ramone Dies at Age 79». *Billboard*. Henta 21. oktober 2015.
4. ↑  «US music produsent and CD pioneer Phil Ramone dies». BBC News. 21. oktober 2015. Henta 21. oktober 2015.
5. ↑  Davies, Bren (15. november 2005). «Interviews—Phil Ramone». *Tape Op magazine* (50). Henta 20. mars 2015.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Phil Ramone ved The Internet Movie Database (IMDb)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* NLA
* CiNii
* MusicBrainz (artist)

 |
| **Løkta** |
| --- |
| Løkta sett frå søraust. 
Foto:
Finn RindahlLøkta sett frå søraust. 
Foto:
Finn Rindahl
 |
| Geografi |
|  |
| **Stad** | Helgeland |
| **Koordinatar** | 66°09′37″N 12°43′45″E﻿Koordinatar: 66°09′37″N 12°43′45″E﻿

 |
| **Areal** | 17 km²

 |
| **Høgaste punkt** | Sandåkerfjellet (238 moh.)
 |
| Administrasjon |
| **Land** | Noreg Noreg |
| **Fylke** | Nordland

 |
| Demografi |
| **Folketal** | 140 |
| **Folketettleik** | 8,2 /km² |

**Løkta** er ei øy i Dønna kommune i Nordland. Øya er på 17 km² og ligg ved utlaupet av Ranafjorden. Utgraviningar viser meir enn 5000 år gamle busetjingar på øya. Øya har eige kyrkjebygg, Løkta kyrkje.

Viktige næringsvegar er jordbruk og fiske. Helgelandske driv ferjesamband til Dønna og til Sandnessjøen og snøggbåtsamband til Nesna. Nordlandsekspressen mellom Bodø og Sandnessjøen kan også få anløp av Løkta ved behov.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Velkommen til Løkta, informasjon om øya Arkivert 2005-03-01 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames

 |
**Wallace Spearmon** (fødd 24. desember 1984) er ein USA-amerikansk tidlegare friidrettsutøvar frå Chicago. Han vann VM-gull i stafett i 2007 og tok medalje på 200 meter under VM 2005, VM 2007 og 2009.

Aktiv
-----

Spearmon vart nordamerikansk studentmeister (NCAA) på 200 meter i 2004 og i 2005. Under verdsmeisterskapen 2005 sprang han inn til sølv på distansen, 0,16 sekund bak landsmannen Justin Gatlin. Spearmon sette personbeste på 200 m med 19,65 sekund i Daegu den 28. september 2006, berre to mann hadde sprunge fortare. I verdsmeisterskapen 2007 i Osaka tok han bronsemedaljen på spesialdistansen, eit løp landsmannen Tyson Gay vann føre Usain Bolt frå Jamaica. Dessutan vart han verdsmeister med di han sprang andreetappen for USA sitt vinnarlag i 4 x 100 m stafett. Også i Sommar-OL 2008 kom han i mål som tredjemann på 200 m, men vart diskvalifisert for å ha stega utom løpebana si. Ved verdsmeisterskapen 2009 fekk han bronsen på distansen, men kom heilt i skuggen av Usain Bolt som sette ein fabelaktig verdsrekord på 19,19 sekund. Spearmon tok seg til finalen på 200-meteren under Sommar-OL 2012 i London, med tida 19,90 enda han på fjerdeplass, slått av tre mann frå Jamaica.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wallace Spearmon» frå Wikipedia på engelsk, den 13. mai 2021.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BBC Things

 |
**Philip «Phil» John Palmer** (fødd 9. september 1952) er ein engelsk studiogitarist innan jazz og rock som har turnert, spelt inn og arbeidd med mange kjende artistar. Han er mest kjend som slidegitarist.

Biografi
--------

Palmer har spelt med artistar som Lucio Battisti (albumet *Una giornata uggiosa*, 1980), Pet Shop Boys, Wishbone Ash (turné i 1986), Joan Armatrading, Eric Clapton, Roger Daltrey, Iggy Pop, Thomas Anders (1989), Bob Dylan, Tina Turner, Dire Straits (turné i 1992), Pete Townshend (konsertar i 1993 og 2000), Eros Ramazzotti (Tutte storie 1993), Alejandro Sanz (Alejandro Sanz 3 1995), (Paola e Chiara (1997), Pino Daniele, Chris de Burgh, Bryan Adams, Johnny Hallyday, David Knopfler, George Michael, Renato Zero, Claudio Baglioni, Massimo Di Cataldo, Melanie C, Robbie Williams og David Sylvian. Han har ofte arbeidd med produsenten Trevor Horn. I 1986 arbeidde han som studiomusikar på Alphaville-albumet *Afternoons in Utopia*.

I 1993 sette Palmer saman eit band kalla **Spin 1ne 2wo** med Paul Carrack (vokal and klaverinstrument), Steve Ferrone (trommer), Rupert Hine (produsent, klaverinstrument) og Tony Levin (bass). Dei gav ut eit album med coverversjonar innan classic rock med songar av Jimi Hendrix, The Who, Led Zeppelin, Blind Faith, Steely Dan og Bob Dylan.

Familie
-------

Han er nevø av Ray og Dave Davies frå The Kinks.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Phil Palmer» frå Wikipedia på engelsk, den 7. januar 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. 1 2  Tingen, Paul (April 2009). «Phil Palmer: Session gitar player». Performing-Musikar.com. Henta 5. september 2012. [*daud lenkje*]
2. ↑  Hinman, Doug (2004). *All Day And All of the Night*. s. 174

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Phil Palmer**

* Wishbone Ash Arkivert 2006-09-28 ved Wayback Machine.
* Phil Palmer Biography[*daud lenkje*] – *Whereseric.com*
* Phil Palmer ved The Internet Movie Database (IMDb)
* VibeMusic.com
* Intervju med Phil Palmer, apr. 2009[*daud lenkje*]

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)

 |
|  |
| --- |
| ***Philadelphus coronarius*** |
| Philadelphus coronarius*Philadelphus coronarius* |
|
| **Systematikk** |
| **Rike:** | Planteriket Plantae |
| **Underrekkje:** | Frøplantar Spermatophytes |
| **Orden:** | Kornellordenen Cornales |
| **Familie:** | Hydrangeaceae |
| **Underfamilie:** | Philadephoideae |
| **Stamme:** | Philadelpheae |
| **Slekt:** | Skjærsminslekta *Philadelphus* |
| **Art:** | ***P. coronarius*** |
|
| **Vitskapleg namn** |
| ***Philadelphus coronarius***L. 1753 |

**Duftskjærsmin** eller **luktskjærsmin** (*Philadelphus coronarius*) er ein lauvfellandebusk i skjærsminslekta i hortensiafamilien. Planten er naturleg å finne i Sør-Europa. Han går òg under namnet *uekte sjasmin*.

*Philadelphus coronarius* må ikkje forvekslast med *Philadelphus lewisii* som er meir hardfør og luktar mindre. Denne går ofte under namnet «nordlandsskjærsmin».

Duftskjærsmin er ein stor opprett busk med stive greiner. Borken]er først strågul og glatt. Seinare blir han lysebrun og litt fura. Gamle greiner får bork som skallar av i strimlar. Knoppane er motsette, men elles så små at dei sit skjult i bladarret til slutten av våren. Blada er eggforma med få, grove tenner langs randa. Over- og undersida er omtrent einsarta friskt grøne. Blomstrane kjem i juni-juli, og dei sit i korte klasar frå bladhjørna. Dei er kvite med gule støvberarar. Dufta er søt og kraftig. Fruktene er krukkeforma, tørre kapslar. Berre i einskilde år blir det danna modne frø i hagar så langt nord som Danmark og Noreg.

Rotnettet er kraftig, og hovudrøtene er fordelt både langt ned og vidt ut. Dei fine siderøtene ligg like under jordoverflata. Greinene har kvit marg.
Busken kan bli 4 x 3 m (30 x 30 cm/år).

Kultivarar
----------

*Philadelphus coronarius* er ein populær prydplante for hagar i tempererte regionar. Han er verdsett for sine kvite, søte, luktaktande blomstrar tidleg om sommaren som opptrer i store mengder. Det finst ei rekkje namngjevne kultivarar. Dei følgande kultivarane har fått Royal Horticultural Society sin Award of Garden Merit:-

* *P. coronarius «Aureus»*
* *P. coronarius «Variegatus»*

Hydridar
--------

* *Philadelphus × lemoinei* (*P. coronarius* x *P. microphyllus*)
* *Philadelphus x virginalis* - Jomfruskjærsmin/Møyskjærsmin (Philadelphus coronarius x P. microphyllus x P. pubescens)

Kjelder
-------



Fotnotar

1. ↑  *rhs.org.uk*, arkivert frå originalen 7. juni 2013, henta 13. juli 2012
2. ↑  rhs.org.uk[*daud lenkje*]

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Philadelphus coronarius**

WikispeciesWikispecies
Wikispecies har taksonomisk informasjon om **Philadelphus coronarius** 

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Dyntaxa
* ITIS
* EOL

 |
**Leroy Leon Pendarvis** (fødd 1945) er ein amerikansk studiomusikar. Han speler klaverinstrument og han har arbeidd som korvokalist. Han har stundom òg vore gitarist. Pendarvis har gjennom åra spelt med Bonnie Raitt på hennar *Streetlights* i 1974, Van McCoy på albumet *Disco Baby* i 1975, Barbra Streisand på *Songbird* i 1978, Eric Clapton på *August* i 1986, Don Johnson på *Let It Roll* i 1989, Avril Lavigne på *Keep Holding On* i 2007, og mange fleire. Han var ein gong medlem av gruppa Passion. Han er òg musikalsk direktør og dirigent på *Saturday Night Live*. Sidan 1986 har han vore medlem av The Blues Brothers.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Leon Pendarvis» frå Wikipedia på engelsk, den 29. september 2020.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  The Original Blues Brothers Band

Bakgrunnsstoff
--------------

* Discogs: Leon Pendarvis
* Imdb: Leon Pendarvis

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* ISNI
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)
* AllMusic (artist)

 |
**Emisjonsspekteret** til eit stoff er den relative intensitet til den elektromagnetiske strålinga frå kvar frekvens emittert av atom eller molekyl i stoffet når dei er anslått. 

Når eit stoff vert tilført energi til det gløder, vil det avgje elektromagnetisk stråling som lys. Ein seier at stoffet fluorescerer. Emisjon tyder *utsending*, men i denne samanhengen *utstråling*. Noko av strålinga oppfattar ein som varme og noko som lys.

Om ein bryt den delen av spekteret der det synlege lyset er ved hjelp av eit gjennomsiktig prisme av til dømes glas, ser ein at det består av ei rekkje fargar, frå raudt til fiolett, som gradvis går over i kvarandre. Raudt lys har lengst bølgjelengde, og minst energi medan det fiolette lyset har kort bølgjelengde og mykje energi. 

Ved å forstørra spekteret frå sollys kom ein for mange tiår tilbake fram til at visse fargar mangla: spekteret hadde svarte linjer. Desse linjene fekk namn etter oppdagaren og vert framleis kalla «fraunhoferske linjer». Desse linjene viste til at nokre strålefrekvensar vart absorbert eller ikkje emittert.

Emisjonsspekteret til eit grunnstoff viser kva slags bølgjelengder grunnstoffet kan senda ut. Kvart grunnstoff har sitt unike emisjonsspekter. Røntgenfluorescens (XRF) er ein analysemetode til å bestemma kjemisk samansetjing til eit samansett stoff. Emisjon tyder utsending, men i denne samanheng: utstråling. 

Atom har ein positiv kjerne med proton og nøytron. Rundt kjernen er banar/skal/lobar for elektron i ulike nivå som har plass til forskjellige mengder elektron. Når eitt foton med riktig bølgjelengd treffer stoffet kan fotonet verta absorbert og eitt elektron får meir energi ved å løftast opp i ein annan elektronbane/eit anna elektronskal. Dei mørke linjene svarar til frekvensen som er absorbert. 

Når elektronet fell inn i eit lågare, mindre energirikt skal sender det ut eitt foton med bestemt bølgjelengd. Dette dannar striper av lys i emissjonsspekteret.

Hydrogenspektrum
Glødande jern har eit meir komplisert spektrum

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wikipedia» frå Wikipedia på bokmål, den 26. september 2009.*
**Gulafjorden** er ein fjordarm av Sognesjøen og Sognefjorden i Gulen kommune med ei lengd på 22 km frå vest til botn av Austgulfjorden. 

Fjorden har innløp på sørsida av Hiserøyna og nordsida av Vassøyna går generelt austover. Delen av fjorden sør for Hiserøyna heiter Stemnebøosen. På austsida av Hiserøyna går Folefotsundet og Nyhammarsundet nordover til Sognesjøen. Rett aust for Folefotsundet ligg øya Fonna midt i fjorden og på nordsida her ligg tettstaden Eivindvik, kommunesenteret i Gulen, og Gulatinget. Rett aust for Fonna ligg Klokkeidneset på sørsida og her ligg innløpet til Eidsfjorden, som strekkjer seg 10 km rett sørover. 

Nord for Klokkeidneset ligg Guløya, og frå her og austover til Øskjeneset vert fjorden kalla Svadberghavet. Ved Øskjeneset deler Gulafjorden seg i to fjordarmar, Nordgulfjorden, som går nordover, og Austgulfjorden som går vidare austover. Innløpet til Austgulfjorden heiter Leversundet og over her kryssar riksveg 57 fjorden.

Det ligg fleire lakseoppdrettsanlegg i fjorden.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Emiratet Granada**, også kjent som Nasridkongeriket av Granada (spansk *Reino Nazarí de Granada*), blei skipa i 1238 av Muhammad ibn al-Ahmar, grunnleggjaren av det siste muslimske dynastiet på Den iberiske halvøya, nasridane. Under deira tid blei Granada eit verdssenter for kunst, kultur og vitskap, og palassområdet Alhambra blei vidare utbygt. Emiratet var det siste området på Den iberiske halvøya som blei styrt av maurarar. Det motsvara omtrent dei novarande spanske provinsane Granada, Almería og Málaga. Størsteparten av innbyggjarane hadde andalusisk arabisk som morsmål. 

Stadig innbyrdes strid førte til at emiratet blei svekka og minska i utbreiing, og mot slutten av eksistensen sin omfatta det berre hovudstaden Granada og nokre område rundt. I 1246 måtte Granada til slutt erkjenna overmakta til Castilla, og måtte deretter betala ein årleg skatt. I 1481 betalte ikkje emiren skatten, og dette førte til ein lang krig som enda med at Granada blei erobrra 2. januar 1492. Den siste nasrideherskaren Muhammad XII eller Boabdil flykta, og drog etterkvart i eksil til Marokko.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Emiratet Granada» frå Wikipedia på svensk, den 27. august 2022.*
	+ *Wikipedia på svensk oppgav desse kjeldene:*
* Granada i *Nordisk familjebok* (2:a upplagan, 1909)
* Store norske leksikon/ Granada

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Emiratet Granada**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* BNE

 |
Pen Hill i South Downs.
The Seven Sisters, dei sju systrene, nær Eastbourne, sett frå Seaford Head.
**South Downs** er eit åsområde med kalkgrunn i det sørlege England. Det går parallelt med North Downs, og dei to områda danna ein gong ein kuppelforma kalkklippe saman. Dei er no skilde frå kvarandre av Weald, eit område der kalksteinsgrunnen er sliten ned av erosjon. South Downs og delar av Weald inngår i South Downs National Park, som vart skipa i 2011.

Området strekkjer seg omkring 100 km gjennom East Sussex, West Sussex og Hampshire. Turevegen South Downs Way går langs området. Dei mest kjende klippene er Beachy Head ved Eastbourne og Seven Sisters mellom Eastbourne og Seaford. Det høgaste punktet er Butser Hill, som når 270 moh. og er ein av England sine «marilyn-toppar».

Byar og landsbyar
-----------------

* Arundel
* Brighton
* Eastbourne
* Hove
* Lewes
* Midhurst
* Portslade
* Shoreham-by-Sea
* Washington

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «South Downs» frå Wikipedia på bokmål, den 2. juli 2011.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **South Downs**

Koordinatar: 50°55′N 0°30′W﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |

  




1. ↑  «Why are we a National Park?», southdowns.gov.uk
**Maksim Nikiforovitsj Vorobjov** (17. august 1787–11. september 1855) var ein russisk romantisk landskapsmålar. Verka hans hadde stor innverknad på russisk målarkunst.

Liv og gjerning
---------------

Vorobjov vart fødd i Pskov, der faren var soldat. Etter militærtenesta var faren vakt på kunstakademiet i St. Petersburg. Sonen Maksim fekk tilgjenge til akademiet i 1798, der han frå fyrst av studerte arkitektur. Men då han avla eksamen i 1809, var det som landskapsmålar.

I 1814 fekk Vorobjov stilling ved akademiet. Frå 1823 arbeidde han i eigenskap av professor. Mellom hans mange elevar fann ein Ivan Ajvazovskij, Aleksej Bogoljubov og brørne Tsjernetsov.

Verk
----

Vorobjov måla både byen og havet, arkitektoniske monument, landskap og krigsscener. Han reiste ein god grann, særleg i 1813 med russiske troppar. Denne tida laga han nokre av sine mest minneverdige verk av både landskap, hav og utanlandske bymotiv. Fleire bilete var frå heimlandet, som *Utsyn mot Moskva* og *Utsyn frå Jauza i Kreml i Moskva*.

Måleria Vorobjov laga under ein tur til Midt-Austen gjorde han best kjend. Her er det snakk om måleri som *Utsyn over Jerusalem* og *Orientalsk landskap*. På slutten av 1820-talet vitja Vorobjov slagplassen ved Donau, der han måla nokre av sine fremste arbeid frå seinare år. 

Maksim Vorobjovs arbeid påverka mang ein russisk målar.

Utvalde verk
------------

* Utsyn over Jersualem, 1821*Utsyn over Jersualem*, 1821
* Soloppgang, 1830*Soloppgang*, 1830
* Eik kløyvd av  lynnedslag, 1842. Allegori til konas død.*Eik kløyvd av lynnedslag*, 1842. Allegori til konas død.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «Maxim Vorobiev» frå Wikipedia på engelsk, den 7. desember 2009.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* SUDOC

 |
|  |
| --- |
| ***«I pio ómorfi méra»***  Singel av Sofía Patsalídes |
|  |
| **Land** | Kypros |
| **Språk** | GreskEngelsk |
| **Utgjeve** | 23. september 2014 |
| **Innspelt** | August 2014 |
| **Sjanger** | Pop |
| **Lengd** | 2:59 |
| **Selskap** | Silver Spotlight Productions |
| Låtskrivar(ar) | Stavros StavrouSofía PatsalídesAléx Panayí |
|

**«I pio ómorfi méra»**, gresk **«Η πιο όμορφη μέρα»**, er ein singel av Sofía Patsalídes, gjeven ut 23. september 2014. Songen er skriven av Stavros Stavrou, Sofía Patsalídes og Aléx Panayí. 3. november 2014 vart singelen gjeven ut på albumet *Junior Eurovision Song Contest 2014: Malta*.

Eurovision
----------

### Junior Eurovision Song Contest 2014

«I pio ómorfi méra» vart vald internt av Radiofonikó Ídrima Kýprou til å representere Kypros i Junior Eurovision Song Contest 2014 i Marsa på Malta. Sofía Patsalídes framførte songen på gresk og engelsk, og enda på niandeplass med 69 poeng; åtte frå Bulgaria og San Marino, sju frå barnejuryen, Sverige og Nederland, fem frå Italia, fire frå Georgia, Slovenia og Montenegro og tre frå Kviterussland og Russland. I tillegg fekk alle land tolv poeng for at ingen skulle stå att utan.

Fotnotar
--------

1. 1 2 3  «About Sophia Patsalides» (på engelsk). Junioreurovision.tv. Henta 28. november 2014.
2. ↑  «General: Official Junior album now available» (på engelsk). escxtra.com. 3. november 2014. Henta 28. november 2014.
3. 1 2  «Sophia Patsalides to represent Cyprus» (på engelsk). Junioreurovision.tv.

Mal:Songar i Junior Eurovision Song Contest 2014
Mal:Kypriotiske songar i Junior Eurovision Song Contest
**Schiehallion** (skotsk-gælisk *Sìdh Chailleann*) er eit fjell i Perth and Kinross i Skottland. Schiehallion har eit rikt planteliv, interessante arkeologiske funn og er ein unik stad i vitskapshistoria etter eit eksperiment på 1700-talet for å «vege jorda».

Schiehallion ligg mellom Loch Tay og Loch Tummel, 15 km nord for Aberfeldy i Perthshire. Fjellet har ei høgd på 1083 meter over havet og er isolert frå andre fjell. Fjellet har ei nesten perfekt kjegleform sett frå vest.

Schiehallion vert stundom skildra som senteret i Skottland.

Sidan 1999 er austsida av fjellet eigd av selskapet John Muir Trust.

Schiehallion-eksperimentet
--------------------------

Schiehallion ligg fråskild frå andre fjellområde og har ein særs regelmessig form. Dette førte til at Charles Mason i 1774 valde dette fjellet som kandidat til eit eksperiment som for første gongen skulle fastlå ein verdi for den gjennomsnittlege tettleiken til jorda og dermed den samla massen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Schiehallion» frå Wikipedia på engelsk, den 1. juli 2011.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Schiehallion». VisitScotland Perthshire. Henta 2. juli 2011.

Koordinatar: 56°40′4″N 4°5′52″W﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
**Cupvinnarcupfinalen i fotball 1964** vart avgjort på Bosuilstadion i Antwerpen den 15. mai 1964 då Sporting Lisboa i omkamp vann 1-0 over MTK Budapest. Den fyrste finalekampen fann stad to dagar tidlegare på Heysel-stadion i Brussel og enda 3-3. Einast 3 208 tilskodarar såg oppgjeret i Brussel, medan 13 924 var til stades i Antwerpen.

### Kampane

Under kampen i Brussel gav Károly Sándor gav MTK leiinga i det 19. minutt, før skåringar av Mascarenhas Silva i det 40. og Ernesto Figueiredo sekundar før pause snudde stillinga i Sportings favør. 27 og 29 minuttar ut i den andre omgangen vende to kjappe nettkjenningar ved István Kuti og førnemnde Sándor stillinga til MTK sin fordel, 3-2. Leiinga varte berre fem minuttar, då gjorde også Figueiredo sitt andre mål for dagen og kampen enda 3-3.

I Antwerpen vart det ikkje meir enn ein mann som makta finne nettmaskane, forsvarsspelaren João Morais avgjorde pokalkampen i det 20. minutt.

Lucien van Nuffel dømde kampen i Brussel, Gérard Versyp i Antwerpen, begge var frå Belgia.

### Laga

**Sporting Lisboa**-laget var: Joaquim Carvalho, Pedro Gomes, Alexandre Baptista, José Carlos José, João Morais, Fernando Mendes, Geo Carvalho, Mascarenhas Silva, Osvaldo Silva, Ernesto Figuereido og Bé Bocareli.

**MTK Budapest**-laget var: Ferenc Kovalik, György Keszei, József Danszky, István Jenei, István Nagy, Ferenc Kovács, Károly Sándor, Mihály Vasas, László Bödör, István Kuti og István Halápi.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «1964 European Cup Winners' Cup Final» frå Wikipedia på engelsk, den 15. mai 2018.*
Koordinatar: 73°33′S 66°53′E﻿

**Cumpston Massif** er eit markant, fjell med flat topp, kring 2070 meter over havet, 14,5 km langt og 10 km breitt, ved samløpet mellom Lambertbreen og Mellorbreen i Prince Charles Mountains i Mac. Robertson Land.

Oppdaging og namngjeving
------------------------

Cumpston Massif vart oppdaga i november 1956, frå eit fly frå Australian National Antarctic Research Expeditions, og vart namngjeven av Australian Antarctic Names and Medals Committee etter J. S. Cumpston frå Det australske utanriksdepartmentet, som i lag med E. P. Bayliss var ansvarleg for å få publisert kart over Antarktis i 1939.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Cumpston Massif» frå Wikipedia på engelsk, den 9. mars 2013.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Cumpston Massif». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 10 desember 2011.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Scientific Committee on Antarctic Research (SCAR) Arkivert 2010-08-18 ved Wayback Machine.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Cumpston Massif» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
Foliant 31r av Rossi-kodeksen, frå Ostiglia-fragmentet. Trecento-madrigalen som blir vist er «In un broleto, al'alba».
**Rossi-kodeksen** er eit manuskript frå 1300-talet som inneheld mykje kjeldemateriale for tidlegmusikk frå den tida. 

For tida er manuset delt i to, og den største bolken kan finnast i Vatikanet, medan ein mindre bolk er i Ostiglia. Kodeksen inneheld 37 musikkstykke, sekulære songar, som trecento-madrigalar, cacciaer og ballataer. Musikkvitskapleg er manuskriptet forvitneleg av di dette er den største einskilde samlinga med verdslege songar frå 1300-talet, og ei svært verdefull kjelde. Manuskriptet hadde originalt 32 foliantar, og av desse er det no atten tilbake. 

Rossi-kodeksen har namnet sitt frå Giovan Francesco de Rossi, som hadde hand om manuskriptet i lang tid. Enkja etter han gav manuskriptet frå seg til jesuittordenen i 1857, og det vart teke vare på i Linz, før det vart teke til Wien. Jesuittane gav samlinga til Vatikanet i 1922. Etter denne tida har det vore gjennomstudert av musikkvitarar, og innhaldet vart gjort kjend. 

Kvar Rossi fekk manuskriptet frå, har vore mykje drøfta. Før 1842 er det få spor etter det. Han skal ha fått det i ein bokhandel i Venezia, men det skal ha vore i eiga til kardinal Domenico Capranica på 1400-talet. Det er ikkje noko i kodeksen som tyder på at Collegio Capranica har ått boka etter kardinalen (men så er og mange sider borte). 

Ein annan lut av kodeksen vart funnen i Ostiglia i 1963. Desse foliantane ser ut til å ha vore nytta som bokomslag av seinare forleggjarar, men tekne vare på.
|  |
| --- |
| ***I Want You (She's So Heavy)***  Song av The Beatlesfrå albumet *Abbey Road* |
|  |
| **Utgjeve** | 26. september 1969 |
| **Innspelt** | 22. februar–11. august 1969,EMI og Trident Studios, London |
| **Sjanger** | 
* Bluesrock
* hardrock
* progressiv rock

 |
| **Lengd** | 7:47 |
| **Selskap** | Apple |
| Låtskrivar(ar) | Lennon–McCartney |
| **Produsent** | George Martin |
|
|

«**I Want You (She's So Heavy)**» er ein song av The Beatles på albumet *Abbey Road* frå 1969. Han er skriven av John Lennon med bidrag frå kona hans, Yoko Ono. Truleg handlar songen om henne. 

Songen er ein sjeldan Beatles-komposisjon av fleire årsaker. Lengda er nesten åtte minutt, teksten er minimalistisk samanlikna med lengda (berre elleve forskjellige ord), ei tre minuttar lang avslutting med dei same gitarakkordane om att og om att, songen heller mot sjangeren heavy metal og songen endar særdeles brått. Songen sluttar faktisk utan noko som helst form for avslutting eller nedtoning av volumet og det som Allmusic omtalar som «øyredøyvande stillheit»

Alan Parsons, som var lydteknikar på opptaka forklarte den uvanlege avsluttinga: 
«Vi jobba med dei siste grepa på denne sida av av LPen og vi sat og lytta til miksinga då John sa; 'Der! Kutt lydbandet der!' Geoff (Emerick, ein av dei faste teknikarane til Beatles) kutta bandet og det var det. Slutt på side ein!»

Lennon nytta ein Moog synthesizer med kvit støy-generator til å skape den stigande og søkkande vindeffekten ein høyrer dei siste tre minutta (frå om lag 5:10). Denne støyen var til stor uro for lydfolka i EMI i 1987 då Abbey Road vart digitalisert. På vinyl var støyen innanfor toleransegrensene, men innanfor CD-teknologien si emne til å gjengi større skilnader i lydstyrke, vart han til eit stort problem.

George Harrison spelte elektrisk gitar på utgåva til Alvin Lee av denne Beatles-songen. Det er den hardaste rockesongen Harrison har medverka på.

Medverkande
-----------

* John Lennon – solo- og harmonivokal, sologitar, Moog synthesizer
* Paul McCartney – harmonivokal, bass
* George Harrison – harmonivokal, rytmegitar, sologitar
* Ringo Starr – trommer, congatrommer, vindmaskin
* Billy Preston – Hammondorgel

(Personell per Ian MacDonald)

Bakgrunnsstoff
--------------

* Teksten
* Alan w. Pollack om «I Want You (She's So Heavy)»

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «I Want You (She’s So Heavy)» frå Wikipedia på bokmål, den 11. februar 2009.*

### Andre kjelder

1. 1 2  Moon, Tom (2008). *1,000 Recordings to Hear Before You Die*. s. 62. «the most convincing exploration of blues and progressive rock the Beatles ever attempted, «I Want You (She's So Heavy)»»
2. ↑  Perone, James E. (2012). *The Album: A Guide to Pop Music's Most Provocative, Influential, and Important Creations*. Praeger. s. 213. ISBN 978-0-313-37907-9.
3. ↑  Sander, Ellen (25. oktober 1969). «The Beatles: «Abbey Road»». *Saturday Review* **52**: 69. ISSN 0036-4983.
4. ↑  «I Want You (She's So Heavy)». Allmusic.
5. ↑  «59 – 'I Want You (She's So Heavy)' -». *100 Greatest Beatles Songs*. Rolling Stone. Arkivert frå originalen 21. september 2017. Henta 17. mars 2018.
6. ↑  MacDonald 2005, s. 342.
Tydeleg adamseple på ein mann.
**Adamseple** (lat. *prominentia laryngea*) er namnet på eit område på strupehovudet danna av dei to sideplatene av skjoldbruskkjertelen. Namnet skuldast at dei er meir iaugefallande hjå menn enn hjå kvinner. Adamseplet vert ofte større og meir markert hjå gutar etter at dei har gått gjennom stemmeskiftet i puberteten, jamvel jenter får litt større adamseple då. Det er ikkje alltid så at ein person med stort adamseple har djup røyst, men det er ofte slik, då både storleiken på adamseplet og lengda på stemmebanda (stemmeleppene) vanlegvis følgjer storleiken på strupehovudet, og di lengre stemmeband, di djupare røyst.

Det jødiske skriftet Talmud (ikkje Bibelen) fortel at Adam sette delar av eit eple frå Kunnskapens tre i halsen då han skjønte at han hadde synda. Tilsvarande nemningar finst mellom anna på engelsk «Adam's apple», fransk «pomme d'Adam» og hebraisk «Tappuah ha-Adham».

Adamseple (*Citrus medica* var. *ethrog*) er også namnet på ein varietet av sukatsitron (*Citrus medica*). På somme andre språk har ein eit tilsvarande namn som «Adamseple» på frukta *Citrus lumia* var. *pomum Adami* (ein hybrid av sitron og pomelo), ei sitrusfrukt som veks på Kérkyra og i Sør-Italia. Namnet skuldast nokre små søkk frukta har i skalet, dei kan minne om merke etter tenner, og har då mint folk på forteljinga om Adam og eplet.
Jan Guillou
**Jan Oscar Sverre Lucien Henri Guillou** (fødd 17. januar 1944) er ein svensk journalist og forfattar fødd i Södertälje i Stockholms Län. Utanfor heimlandet er Jan Guillou mest kjend for bokserien om den svenske agenten Carl Hamilton, som er filmatisert og vist mellom anna på norsk TV. I tillegg til den har den historiske romanserien om krossfararen Arn Magnusson og hans innverknad på historia til det svenske kongeriket vore på bestseljarlistene i fleire land. 

Guillou kom først i søkelyset som journalist i 1973, då han - saman med kollegaen Peter Bratt - avslørte eksistensen av det svenske Informationbyrån (IB), og deira omfattande overvaking av venstreradikale svenskar gjennom etterkrigstida, kjend som IB-affären. For si rolle i avsløringa vart Guillou dømd til fengsel for spionasje.

På slutten av 1990-talet tufta Guillou det frittståande bokforlaget Piratförlaget saman med Sigge Sigfridsson, Liza Marklund og kona Ann-Marie Skarp. Forlaget har no òg fått eit norsk systerforlag, som Guillou publiserer bøkene sine på; Piratforlaget.

Guillou skriv regelmessig for det svenske Aftonbladet, og er ein annerkjend deltakar i samfunnsdebatten. Han har opp gjennom åra stått fram med mykje krass kritikk av samfunns- og medieutviklinga i Sverige, og på det viset heile Vesten.

Verkliste
---------

### Bøker omsette til norsk bokmål

Soga om Arn Magnusson:

* 1998 *Veien til Jerusalem*
* 1999 *Tempelridderen*
* 2000 *Riket ved veiens ende*
* 2001 *Arven etter Arn*

* 2002 *I Arns fotspor* (faktabok med føreord av Jan Guillou)

Bøker om Hamilton:

* 1986 *Coq Rouge - Rød Hane*
* 1987 *Den demokratiske terroristen*
* 1988 *I nasjonens interesse*
* 1990 *Fiendens fiende*
* 1991 *Den aktverdige morderen*
* 1992 *Vendetta*
* 1993 *Ingenmannsland*
* 1994 *Siste seier*
* 1995 *I Hennes Majestets tjeneste*
* 1996 *Hevet over enhver mistanke*
* 1997 *Hamlon*
* 2006 *Madame Terror*
* 2008 *Men ikke hvis det gjelder din datter*

Andre bøker:

* 1993 *Ondskapen*
* 2002 *Heksenes forsvarere*
* 2005 *Tyvenes marked*
* 2007 *Den Indre Fiende*

### På svensk:

* 1974 *Det stora avslöjandet*
* 1982 *Berättelser från Det nya riket*
* 1990 *Gudernas Berg*

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
**Cupfinalen for menn 2016** var den siste og avgjerande kampen i Noregsmeisterskapen i fotball for menn, den 110. cupfinalen i Noreg. Kampen stod mellom tittelforsvarar Rosenborg Ballklub frå Trondheim og nivå 2-laget Kongsvinger Idrettslag, og vart avvikla søndag 20. november 2016 på Ullevaal Stadion i Oslo framfor 26 912 tilskodarar. Rosenborg vann kongepokalen for ellevte gong, etter siger 4–0 over laget frå Kongsvinger.

Pål André Helland skåra tre av måla og vart norsk meister for tredje gong

Kampen
------

Pål André Helland gav Rosenborg leiinga på eit frispark frå 25 meter i det 12. minutt. Fem minutt ut i andre omgang skalla Tore Reginiussen eit hjørnespark i mål. I det 63. og 65. minutt la Helland på 3– og 4–0. Begge gongane finta han seg fri kringom hjørnet av 16-meterstreken, fyrste gongen sette han ballen i det nærast kiper-hjørnet, andre målet kom i det lengste hjørnet.

Tore Hansen frå Feda var hovuddommar. 

### Laga

**Rosenborg BK** mønstra fylgjande mannskap: André Hansen, Jonas Svensson, Tore Reginiussen, Holmar Eyjolfsson, Jørgen Skjelvik, Mike Jensen (kaptein), Anders Konradsen, Fredrik Midtsjø, Pål André Helland, Christian Gytkjær, Mushaga Bakenga. I det 70. minutt vart Bakenga bytta ut Elbasan Rashani, medan Matthías Vilhjálmsson og Alexander Gersbach fekk vere med på festen dei siste 10-12 minutta. Midtsjø og Helland steig då av.

**Kongsvinger** mønstra Otto Fredrikson, Fredrik Pålerud, Adrian Ovlien, Kirill Suslov, Jørgen Richardsen, Martin Ellingsen, Harald Holter, Ørjan Røyrane, Helio Pinto, Adem Güven og Antonio Nieves Martin. Midtvegs i andre omgang kom Mame Niang, Johan Vennberg og Espen Nystuen på bana, ut gjekk Güven, Holter og Suslov.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Cupfinalen i fotball 2016/Menn» frå Wikipedia på bokmål, den 3. mai 2022.*
Sovjetisk mynt av koparnikkel.
**Koparnikkel** eller **kupronikkel** er ei gruppe legeringar av kopar og nikkel, eventuelt også tilsett små mengder andre metall, som mangan. Legeringa er sterkare enn reint kopar, og mindre utsett for oksidering. Flytande kopar og nikkel blandar seg lett, og legeringa kan ha ulike tilhøve mellom dei to metalla.

Legeringa med rundt 30 % nikkel blir mykje nytta til å laga røyr til bruk i kjemisk industri.
Koparnikkel blir også mykje brukt i marin samanheng, ettersom det har god motstand mot korrosjon frå sjøvatn og vekst frå havorganismar.

Ei legering med 75 % kopar og 25 % nikkel vert ofte brukt som myntmetall i myntar som skal ha sølvfarge. Det vart først teke i bruk til dette føremålet i Belgia i 1860. I Noreg har koparnikkel frå 1921 vore brukt til produksjon av mynt frå 10 øre og oppover.

Kjelder
-------

1. 1 2  «Cupronickel | alloy», *Encyclopedia Britannica* (på engelsk), henta 13. januar 2021
2. ↑  Christensen, Nils (29. mars 2019). «kobberlegeringer». *Store norske leksikon* (på norsk bokmål).
3. ↑  «Copper-Nickel Alloys», *www.copper.org*, henta 13. januar 2021

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* LCCN
* BNF
* BNF (data)

 |
**Buksnes kyrkje** ligg på Gravdal i Vestvågøy kommune i Nordland. Ho høyrer til Buksnes sokn i Lofoten prosti. 

Kyrkja er ei langkyrkje i dragestil, av tømmer, med 700 plassar. Ho vart vigsla 22. november 1905. Arkitekt for kyrkja var Karl Norum.

Buksnes kyrkjesokn er nemnt første gong i skriftlege kjelder i 1324. Ei kyrkje blåste ned fire år på rad, siste gongen i 1638/39. Ei ny krosskyrkje av tre stod ferdig i 1641. Denne kyrkja stod fram mot 1802, då ho var så dårleg at ho måtte rivast. Ei ny langkyrkje vart så bygd, delvis av tømmer frå den gamle. Denne kyrkja vart så øydelagd av ein storm i 1882. Endå ei ny kyrkje vart bygd, denne gongen ei krosskyrkje. Denne kyrkja vart vigsla i 1885. Ho vart råka av eit lyn og brann ned 26. januar 1903.

Dagens kyrkje vart lenge skorda opp av seks stag for å motstå stormvêret. Då kyrkja vart vølt på 1960-talet, vart staga fjerna og støypt inn i veggane i sidegangane.

Orgelet som står i Buksnes kyrkje i dag er det tredje orgelet i kyrkja. Orgelet som vart montert då kyrkja vart bygd, vart bytta ut i 1968. Det nye orgelet vart skifta ut i 1997.

Galleri
-------

* Bilete frå Buksnes kyrkje
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
*

Andre kyrkjer i Vestvågøy
-------------------------

* Borge kyrkje
* Hol kyrkje
* Knutstad kapell
* Stamsund kyrkje
* Valberg kyrkje

Bakgrunnsstoff
--------------

* Den norske kyrkje i Vestvågøy
* Den norske kyrkje i Vestvågøy - om Buksnes kyrkje Arkivert 2006-05-27 ved Wayback Machine.
* Eldre fotografi av kyrkja på nettstaden til Nasjonalbiblioteket
* 

* Buksnes kyrkje i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

| * v
* d
* e
Kyrkjer og kapell i Lofoten prosti |
| --- |
| Borge • Buksnes • Digermulen • Flakstad • Gimsøy • Henningsvær • Hol • Knutstad • Moskenes • Reine • Sildpollnes • Stamsund • Strandlandet • Strauman • Svolvær • Valberg • Vågan |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Jan Hus** (kring 1370–6. juli 1415) var ein bøhmisk religiøs tenkjar og reformator. Han sette igang ein religiøs bevegelse basert på John Wycliffe sine idear. Følgjarane hans heitte husittar. Hus er også viktig for utforminga av det tsjekkiske skriftspråket. Han fekk samla og gjeve ut ei tsjekkisk bibelomsetjing, skreiv ei ABC-bok for barn og andre tekstar, som *De orthographia bohemica.*

For dei reformatoriske tankane sine kom Hus i konflikt med kyrkja, og i november 1414 blei han fengsla. Han blei alvorleg sjuk. Trass i harde forhøyr ville han ikkje ta tilbake det han hadde sagt, og til slutt blei han dømd som kjettar og avretta ved brenning.

Kjelder
-------

1. ↑  «Jan Hus | Bohemian religious leader», *Encyclopedia Britannica* (på engelsk), henta 2. mars 2020
2. 1 2  Blekastad, Milada; Langhelle, Svein Ivar (22. januar 2023). «Jan Hus». *Store norske leksikon* (på norsk).

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
Plasseringa av Sinaifjellet på Sinahalvøya.
**Sinai** er eit fjellområde sør på Sinaihalvøya med toppane Djebel Musa på 2285 moh. og Djebel Katharina på 2880 moh. I jødisk tradisjon (og kristen og muslimsk) er Sinai fjellet der Moses skal ha fått steintavlene med dei ti boda på frå Gud (JHVH). 
Samaritansk tradisjon seier at hendinga fann stad på Gerisim. Fjellet er også kjend som **Horeb** og **Gabal Musa** eller **Jabal Musa**, 'Mosesfjellet'.

Sinaifjellet består av alkaliske granittar trengde inn i forskjellige bergartar som vulkansk stein. Dei eksponerte bergartane stammar frå ulike djupner.

Katarinaklosteret i Sinaiørkenen
Munk ved Katharinaklosteret

Katarinaklosteret ved Sinaifjellet
----------------------------------

Ved foten av fjellet ligg Katarinaklosteret vigd til Katarina av Alexandria der det framleis er greske munkar. Klosteret har ein basilika med ein apside med mosaikk som truleg er laga mellom 548 då Keisarinne Theodora døydde og 565 som var året då Keisar Justinian døydde. Mosaikken viser ei transfigurasjonsscene med Kristus flankert av disiplane Johannes, Jakob og Peter, og Elias og Moses. 

I biblioteket er det laga ei utstilling med dei mest kjende ikona frå klosteret. Det låg langt inne i ørknane ved foten av Sinaifjellet, og ein del av ikonåaleria vart difor ikkje øydelagde under biletstriden eller ikonoklasmen på 700- og 800-talet i det bysantinske riket. Dei er dermed viktige for kunnskapen om korleis Kristus vart måla før ikonoklasmen.

Sinaifjellet og klosteret har vorte reisemål for turistane, og det går er turar opp på fjellet om natta med guidar slik at turistane skal oppleve soloppgangen frå fjellet. Klosteret er heller ikkje den fredfulle staden det ein gong var. Det har om lag 1000 besøkande kvar dag.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Sinai
* Bilete av apsiden i kyrkja

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* GeoNames

 |
|  |
| --- |
| ***«Jan Jan»***  Singel av Inga & Anush |
|  |
| **Land** | Armenia |
| **Språk** | Armensk og engelsk |
| **Utgjeve** | 2009 |
| Låtskrivar(ar) | Mane Hakobyan, Vardan Zadoyan og Avet Barseghyan |
|

**«Jan Jan»** (armensk for *Min kjære*, armensk **«Ջան Ջան»**) var det armenske bidraget i Eurovision Song Contest 2009, framført på armensk og engelsk av Inga & Anush.

Eurovision Song Contest 2009
----------------------------

Songen starta som nummer seks i den fyrste semifinalen, etter Sverige med «La voix» av Malena Ernman og før Andorra med «La teva decisió (Get a Life)» av Susanne Georgi.

Bidraget fekk tolv poeng frå Tsjekkia, ti poeng frå Belgia, Kviterussland, Tyrkia, Israel og Tyskland, åtte poeng frå Bulgaria og Romania, fem poeng frå Sverige og Storbritannia, fire poeng frå Montenegro, to poeng frå Island og Makedonia og eitt poeng frå Sveits, Finland og Bosnia-Hercegovina. Armenia fekk til saman 99 poeng og enda på femteplass av totalt 18 bidrag. Dei gjekk dimed vidare til finalen. 

Songen starta som nummer ni i finalen, etter Hellas med «This Is Our Night» av Sákis Rouvás og før Russland med «Mamo» av Anastasiya Prikhodko.

Bidraget fekk tolv poeng frå Tsjekkia, åtte poeng frå Israel, sju poeng frå Romania og Belgia, seks poeng frå Frankrike, Tyrkia og Bulgaria, fem poeng frå Island, Russland og Nederland, fire poeng frå Portugal, Spania og Kypros, tre poeng frå Sverige og Slovakia, to poeng frå Ukraina og Polen og eitt poeng frå Finland, Kviterussland og Makedonia. Armenia fekk til saman 92 poeng og enda på tiandeplass av totalt 25 bidrag. Hadde ein berre nytta telefonrøystar hadde bidraget fått 121 poeng og enda på åttandeplass og hadde ein berre nytta juryrøystar hadde bidraget fått 71 poeng og enda på 15. plass.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Jan Jan» frå Wikipedia på engelsk, den 9. april 2012.*

* eurovision.tv - Jan Jan

* *Denne artikkelen bygger på «Eurovision Song Contest 2009» frå Wikipedia på engelsk, den 9. april 2012.*


| * v
* d
* e
Armenske songar i Eurovision Song Contest |
| --- |
| *Without Your Love* (2006)**·** *Anytime You Need* (2007)**·** *Qélé, Qélé* (2008)**·** *Jan Jan* (2009)**·** *Apricot Stone* (2010)**·** *Boom Boom* (2011)**·** *Lonely Planet* (2013)**·** *Not Alone* (2014)**·** *Face the Shadow* (2015)**·** *LoveWave* (2016)**·** *Fly with Me* (2017)**·** *Qami* (2018)**·** *Walking Out* (2019)**·** *Chains on You* (2020) |
Koordinatar: 56°5′54.496″N 12°23′8.5632″E﻿

**Dronningmølle** er eit tettbygd område på nordkysten av Sjælland i Danmark, fire kilometer vest for Hornbæk, seks kilometer aust for Gilleleje og 22 kilometer nord for Hillerød. Området høyrer til Gribskov kommune i Region Hovedstaden etter kommunalreforma frå 2007. 

Mykje av Dronningmølle er fritids- og sommarhusområde, til liks med fleire av områda langs nordkysten av Sjælland. I Dronningmøllebukten, som dannar ei slak kurve mellom Hornbæk og Gilleleje, er det lange sandstrender godt egna for bading og strandaktivitetar.

I det vesle, landsbyliknande sentrumet ligg Dronningmølle Trinbræt (jarnbanestasjon) på privatjarnbanen *Hornbækbanen* (Helsingør-Hornbæk-Gilleleje Banen (HHGB)) mellom Helsingør og Gilleleje. I nærleiken ligg det freda naturområdet Rusland med kunstmuseet Tegners Museum og Statuepark. Sentralt i Dronningmølle ligg *Munkeruphus*, ei arkitektonisk perle av eit hus som vart bygd i 1916 i amerikanskinspirert *colonial style* med fasadar i liggande trepanel og eit høgt tak tekka med trespon, teikna av arkitektane Terkel Hjejle og Niels Rosenkjær som landstad for ein sivilingeniør og familien hans. Huset ligg i ein ven park rett attmed stranda og er freda. Det vert no nytta som kunstgalleri med skiftande utstillingar, og som serveringsstad.

Namnet Dronningmølle, dronningas mølle, skriv seg frå ei vassdriven mølle som vart bygd i 1588 på eit areal som dronning Sofie, hustrua til kong Frederik 2, eigde rett attmed utløpet av elva Esrum Å i Dronningmøllebukten. Denne vesle, om lag ei mil lange elva som renn ut frå Esrum Sø, Danmarks mest vassrike, tredje største innsjø, flyt gjennom Dronningmølle utan å gjere mykje av seg. 

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* GeoNames

 |
**Sindre Almsengen** (fødd 16. februar 1985) er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Oslo som tevla i lengdehopp og tresteghopp. I tida 2006-16 vart han åtte gongar noregsmeister i tresteghopp og ein gong i lengdehopp. Almsengen var fram til 2004 medlem i BUL-Oslo, deretter 2005-08 i IK Tjalve, 2009-13 i Norna-Salhus, 2014 i Fana IL, før han frå 2015 atter representerte Tjalve.

### Aktiv

Under NM i friidrett 2006 sette Almsengen personleg rekord i lengde med eit hopp på 7,37 meter og vart norsk meiser i øvinga. Året etter fekk han NM-sølv i lengdehopp, og i 2008 bronse i same øvinga. Frå same meisterskapen, NM 2008 i Trondheim, dominerte han tresteg-øvinga i Noreg. I Trondheim gjorde han personbeste med 15,55 meter, ved NM 2009 forbetra han seg til 15,67 m. Under noregsmeisterskapen 2011 på Byrkjelo fekk Almsengen fullklaff i tresteg-gropa. I sitt beste hopp landa han på 15,96 meter, hans livs lengste tresteghopp som sikra han NM-gull nummer 4. Åra frå 2012 til 2018 tok han trestegs-medalje i kvar einaste noregsmeisterskap; gull i 2012,2013, 2015, 2016, sølv i 2014 og bronse i 2017, 2018.

Kjelder
-------


* friidrett.no