*Sidor som ligg under «Hn» er skrivne på høgnorsk. Denne finst òg i gjeldande rettskriving — sjå «Midlandsnormalen».*

I 1898 sette Kyrkje- og undervisingsdepartementet ned ei rettskrivingsnemnd for landsmålet, med di det var turvande med ein fast skrivemåte når det vart teki i bruk i skulen. Nemndi fekk tri medlemir: folkehøgskulestyrar Marius Hægstad, Arne Garborg og Rasmus Flo, bladstyrar for det nye tidsskriftet *Syn og Segn*. Nemndi samdest um alt so nær som endingsverket. Hægstad heldt fast på Aasen-normalen med nokre tiljenkingar. 
Flo og Garborg la fram ein normal som bygde på fjellbygdmåli på Austlandet, midlandsmåli dei kallar, og denne normalen gjeng difor under namnet **midlandsnormalen**. Framum alt var det målet i Vest-Telemark, «folkevisemålet», som låg til grunn. I «Framlegg til skrivereglar for landsmaale i skularne» (1899) skreiv Flo:

«Um nokon vilde meine at desse brigdi likevel er nye og urøynde i den norske bokheimen, so er ikkje de heller so. Dei er tvert um dei eldste aa rekne for, eldre og tidlegare røynde i skrift enn andre norske maalformir. I Landstads folkevisur vil ein finne deim alle saman. Og baade i desse og i all den rike maalskatt i same leid som er samla og utgjevin, vert dei vel i hovudsaki standande gjenom alle tidir. Her hev me daa de mest sjølvvaksne, aa kalle, i norsk bokrike aa byggje paa.»
Det kom til den skipnaden i 1901 at «Hægstadnormalen» skulde vera offisiell landsmålsrettskriving i skule og styringsverk, men midlandsnormalen skulde vera sideform, å nytte for dei skulane som vilde. 
Flo skreiv um denne ordningi i *Den 17de Mai*, 20.07.1901:

«so lengi ikkje heile lande hev valt maalform, og so lengi de i bokheimen er strid um skrivemaaten, so bør ikkje skulestyre paa fyrihand slaa vestlandsformi fast anna enn til rettleiding. De kunde i de heile vera ymist vori aa stelle seg so, at midland og austland og nordanfjelskt hadde berre de eine vale: norskdanskt eller vestlands-norskt. Um ikkje midlandsformi vaar duger til anna, so vil ho staa der og vise, at de ikkje er meiningi aa slaa noko fast til landsmaal, fyrr lande i det heile hev havt tilføre til aa velja.»
Kjende skrivarar som hev nytta midlandsnormalen er: Arne Garborg (hans «Skriftir i samling» kom umskrivne til denne normalen), Steinar Schjøtt (Snorre-umsetjingi 1900), Olav Aukrust, Alexander Seippel, Ivar Kleiven. Mange hev au blanda inn drag frå midlandsnormalen i andre normalar. 

Målbrigdet i 1917 tok utgangspunkt i Hægstadnormalen, og nemnde ikkje midlandsnormalen, som soleis aldri vart offisielt avskìpa.

Bøygjingsverket
---------------

### Namnord

|  | **Namnord i klassiskt midlandsmål** |
| --- | --- |
| **eintal** | **mangtal** |
| **ubd.** | **bd.** | **ubd.** | **bd.** |
| **hannkyn** | hest | hesten | hestar | hestane |
| *(i/u-stomnar)* | kvist | kvisten | kvistir | kvistine |
| **sterke hokyn** | sol | soli | solir | soline |
| *(ō-stomnar)* | elv | elvi | elvar | elvane |
| *(medljod-stomnar)* | bok | boki | bøkar | bøkane |
| **linne hokyn** | vise | visa | visur | visune |
| *(jamvektord)* | viku | viko | vikur | vikune |
| **sterke inkjekyn** | land | lande | land | landi |
| **linne inkjekyn** | auga | auga | augu | augo |

Legg merke til jamvektformine av hokyn på *-u* i ubundi form eintal; derimot var det ikkje jamvektformir i hannkyn. Endingi *-ur* vart nytta av mange som ikkje skreiv beint etter midlandsnormalen au. Med kvart tok Garborg til å skrive *stum t* i *-et* i inkjekyn. 

### Gjerningsord

Det var kløyvd nemneform, soleis å *tala*, men å *kaste*.

### Lagord

Ein *slitin* hest, ei *sliti* merr, eit *sliti* hus, *slitne* folk.

### Andre ordformir

*Fyri*, *yvi*, *lengi*, *-il* i ord som *tistil*.