**Florian Fricke** (23. februar 1944–29. desember 2001) var ein tysk musikar som starta den profesjonelle karrieren sin med elektronisk musikk på ein Moog synthesizer i krautrockgruppa Popol Vuh. Musikken hans og musikken til bandet utvikla seg derimot i heilt andre retningar etter kvart og han gjekk nesten heilt bort frå synthesizerar til fordel for akustisk piano.

Historie
--------

Fricke starta å spele piano som barn. Han studerte piano, komposisjon og dirigering ved musikkonservatoria i Freiburg og München. Det var i München at han 18 år gammal byrja å opne seg mot nye musikkformer som frijazz. Han filma òg nokre amatørfilmar. Han vart seinare film- og musikkritikar for det tyske magasinet Der Spiegel og den sveitsiske avisa Neue Zürcher Zeitung. Det var òg i München at han møtte Gerhard Augustin som i mange år vart produsenten hans.

I 1967 møtte han den tyske filmregissøren Werner Herzog og spelte ei rolle i den første filmen hans *Lebenszeichen* (1968). Fricke laga seinare musikk til fleire av filmane til Herzog, mellom anna Nosferatu: Phantom der Nacht (med Klaus Kinski og Bruno Ganz), Aguirre, the Wrath of God og Heart of Glass. Fricke dukka òg opp i filmen *Jeder für sich und Gott gegen alle* (1974).

Fricke var ein av dei første musikarane som eigde og brukte ein Moog III synthesizer, som han nytta på dei to første albuma til Popol Vuh, *Affenstunde* og *In den Gärten Pharaos*. Innspelingane hans med instrumentet etterlet uutsletteleg merke på tysk elektronisk musikk. Seinare gav han derimot bort Moog-instrumentet sitt til den tyske musikaren Klaus Schulze og slutta med elektronisk musikk. 

I 1970 starta han i lag med Holger Truelsch og Frank Fiedler gruppa Popol Vuh. Namnet er henta frå eit maya-manuskript (sjå Popol Vuh). Fricke leia gruppa fram ti han døydde, nesten alltid i lag med gitaristen og trommeslagaren Daniel Fichelscher. 

Utan om arbeidet med sin eigen musikk, samarbeidde Fricke med mange andre tyske musikarar. I 1972 spelte han på Tangerine Dream sitt dobbeltalbum *Zeit* og samarbeidd med Renate Knaup frå Amon Düül II. I lag med Fichelscher var han frå 1973 til 1974 medelm av tidlegare Popol Vuh-gitarist Connie Veit sitt beit, Gila. I 1992 spelte han inn eit album med Mozart-komposisjonar. I 1998 organiserte han lyd- og videoinstallasjonar, mellom desse *Messa di Orfeo* i den italienske byen Molfetta. I 1970-åra og frametter engasjerte Fricke seg òg i musikkterapi. Han utvikla òg sin eigen terapiform kalla «Alfabetet til kroppen».

I lag med tidlegare Popol Vuh-medlem Frank Fiedler, som var ein kompetent kameramann, produserte Fricke fleire filmar om andeleg inspirasjon, frå Sinaiørkenen, Israel, Libanon, Mesopotamia, Marokko, Afghanistan, Tibet og Nepal.

Fricke døydde av hjerneslag i München i 2001, 57 år gammal.

Diskografi
----------

Soloalbum
* *Die Erde und ich sind Eins* - privat trykt, avgrensa opplag
* *Florian Fricke Plays Mozart* (1992) - med Fricke på piano

For albuma hans med Popol Vuh, sjå Popol Vuh.

Kjelder
-------

1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11  «Popol Vuh Biographie» (på tysk). MusikBase. Henta 8. mars 2013.
2. ↑  Music for Films by Werner Herzog from popolvuh.nl Henta 8. mars 2013
3. ↑  Das Alphabet des Körpers Arkivert 2013-10-19 ved Wayback Machine. interview with Fricke in popolvuh.nl henta 8. mars 2013 (tysk)
4. ↑  Florian Fricke's Filmography from popolvuh.nl, henta 8. mars 2013

Bakgrunnsstoff
--------------

* Popol Vuh Reference
* Intervju med Florian Fricke
* Popol Vuh.nl, nederlandsk site på engelsk
* Popol Vuh.it, italiensk side på italiensk og engelsk

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NKC
* BNE

 |