recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**John Arundel Barnes** (9. september 1918–13. september 2010) var ein australsk og britisk sosialantropolog.

Han var frå 1969 professor i sosiologi ved Universitetet i Cambridge. Han hadde tidlegare hatt universitetsstillingar i sosialantropologi i Sydney og Canberra i Australia, og hadde i 1965-66 vore knytt til Universitetet i Cambridge. Han pensjonerte seg frå professorstillinga i Cambridge i 1982, for å halde fram med forsking i Australia og Storbritannia.

Sosialt nettverk
----------------

John Arundel Barnes er mellom anna kjend for å vere den første som brukte omgrepet sosialt nettverk i ein vitskapleg samanheng. Dette var i 1954, i artikkelen «Class and Committees in a Norwegian Island Parish». Her presenterte han resultatet av nær to års feltarbeid på Bremnes på Bømlo.

Barnes høyrde til Manchester-skulen av antropologar, og var student av Max Gluckman. Desse la vekt på å studera personlege relasjonar og sjå korleis desse var med på å bestemma korleis folk handla.

Under feltarbeidet på Bremnes fann han ut at kvar person var medlem i ulike sosiale felt. Desse var delte opp i territorium, uformelle nettverk, industri og fiske. Nokre gonger bestemte medlemskap i sosiale felt kva ein skulle gjera. Når folk møttest i bedehuset sat ein etter kvar ein kom frå, i bryllup sat ein med familien eller naboar. Ein regel var at folk berre hadde personlege kontaktar med andre på same sosiale nivå. Barnes spådde at desse skilnadene ville auka etterkvart som fleire tok høgare utdanning.

John Arundel Barnes hadde også sosialantropologiske studiar på Ny-Guinea og andre stader, og interesserte seg for og skreiv om emne innan sosiologi, samfunnsvitskap og anna.

Kjelder
-------

* Minneord over John Arundel Barnes frå Churchill College, Cambridge - lesedato 23. oktober 2010 Arkivert 2010-10-07 ved Wayback Machine.

Sjå også
--------

* Sosialt nettverk

Bakgrunnsstoff
--------------

* *Sosiale nettverk først oppdaga i Noreg* Artikkel i *Framtida.no*.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NLA

 |
Jan Elvheim
**Jan Henrik Elvheim** (8. juli 1949–17. mai 2019
) var ein norsk sjømann, arbeidar og politikar frå Vefsn i Nordland. Han representerte Troms fylke og Arbeidarpartiet på Stortinget i perioden 1989-93.

Elvheim var son til ein arbeidar. Sjølv var han sjømann frå 1965 til 1970. Etter eit år på yrkesskule fekk han i 1971 jobb som platearbeidar, fyrst ved Harstad Stålindustri til 1981 og sidan på Kaarbøs Mekaniske Verksted, begge verksemdene heimehøyrande i Harstad.

Frå 1980 til 87 representerte Elvheim Arbeidarpartiet i Harstad bystyre, siste fireårsperioden med sete i formannskapet. Perioden 1982-88 var han landsstyremedlem i Jern- og metallarbeiderforbundet. Hausten 1989 vart han vald til stortingsrepresentant frå Troms. På Stortinget var han medlem i Sjøfarts- og fiskerikomiteen. Han lukkast ikkje verte attvald i 1993, men møtte eit par gongar som vararepresentant 1993-97.

Elvheim var LO-sekretær i Troms i mange år fram til 2012?. Han var sidan bystyrerepresentant i Harstad.

Kjelder
-------

* Stortingsbiografi
**Verdsmeisterskapen på skeiser 1979 for menn** vart avvikla på Bislett stadion i Oslo helga 11. og 12. februar. 33 utøvarar frå 17 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. 

Eric Heiden frå USA forsvarte verdsmeistertittelen på suverent vis. Han var i ei heilt eiga klasse på alle fire distansane og sigra med nærare 5 tidspoeng til andremann, norske Jan Egil Storholt. Sistnemnde sin landsmann, Kay Stenshjemmet, enda på tredjeplass.

### Skeise-VM 1979


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Eric Heiden |  USA | 162,973 |
| Sølv | Jan Egil Storholt |  Noreg | 167,805 |
| Bronse | Kay Stenshjemmet |  Noreg | 167,903 |
| 4 | Mike Woods |  USA | 168,497 |
| 5 | Viktor Ljoskin |  Sovjetunionen | 168,660 |
| 6 | Masahiko Yamamoto |  Japan | 168,870 |
| 7 | Masayuki Kawahara |  Japan | 169,036 |
| 8 | Amund Sjøbrend |  Noreg | 169,223 |
|

Dato: 11./12. februar 1979

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1979» frå Wikipedia på nederlandsk, den 18. november 2020.*
**Jan Christian Johanssen** (16. juni 1841–11. august 1911) var ein klassisk filolog og skulemann frå Trondheim. Han var stortingsrepresentant 1880-82.

Far til Johanssen var skulestyrar og klokkar ved domkyrkja i Trondheim. Sjølv vart han student frå katedralskulen i heimbyen i 1857 og cand. philol. i 1864. Han var deretter lærar ved faren sin privatskule i Trondheim 1864-65 og i 1866 lærar ved privatskular i hovudstaden. Frå 1867 til 1875 var han universitetsstipendiat i latinsk filologi ved universitetet i Kristiania, og konkurrerte i 1875 med J. P. Weiss om det ledige professoratet i filologi.

Frå 1876 var Johanssen styrar av den kommunale høgare allmennskulen i Fredrikstad.

Johanssen representerte Fredrikstad på Stortinget 1880-82 og på omframstortinget 1882. Han var medlem av gasje- og pensjonskomiteen.

I 1894 vart Johanssen utnemnd til ekspedisjonssjef i kyrkjedepartementet, der han blant anna var med på å gjennomføre nyordninga av den høgare skulen etter lova av 27. juli 1896. I 1900 vart han rektor ved Skiens skole. Han tok avskjed frå denne stillinga i 1909.

Han døydde i Kristiania i 1911.

Kjelder
-------


* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* PolSys
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |
**Verdsmeisterskapen på skeiser 1980 for menn** vart avvikla i Heerenveen i Nederland helga 1. og 2. mars. 33 utøvarar frå 15 land deltok i meisterskapen, av dei fire frå Noreg. 

Hilbert van der Duim frå Nederland sikra seg VM-tittelen framom tittelforsvarar 
Eric Heiden frå USA, med norske Tom Erik Oxholm på tredjeplass. Heiden fekk bestetid på 500 m, Oxholm på 1500 m, Duim på 1500 m, før Mike Woods frå USA gjekk fortaste milløpet.

### Skeise-VM 1980


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Hilbert van der Duim |  Nederland | 171,747 |
| Sølv | Eric Heiden |  USA | 171,879 |
| Bronse | Tom Erik Oxholm |  Noreg | 172,330 |
| 4 | Amund Sjøbrend |  Noreg | 173,270 |
| 5 | Kay Stenshjemmet |  Noreg | 173,694 |
| 6 | Øyvind Tveter |  Noreg | 173,707 |
| 7 | Mike Woods |  USA | 173,983 |
| 8 | Andreas Ehrig |  Aust-Tyskland | 174,531 |
|

Dato: 1./2. mars 1980

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschap schaatsen allround mannen 1980» frå Wikipedia på nederlandsk, den 23. november 2020.*
Helsepersonell sjekkar hjarteslaga til ein nyfødd unge.
**Apgarpoeng** eller **apgarskår** vart lagt fram i 1952 av den amerikanske lækjaren Virginia Apgar som ein enkel og lett repeterbar metode for å kunna vurdera helsetilstanden til nyfødde born snøgt og summarisk.

Apgarskår vert bestemt ved å undersøkja det nyfødde barnet etter fem enkle kriterium på ein skala frå null til to, og så leggja saman dei fem verda ein har fått på denne måten. Apgarskår vil såleis liggja mellom null og ti.

Dei fem kriteria til apgarskår:|   | Skår 0 | Skår 1 | Skår 2 |
| --- | --- | --- | --- |
| Hjartefrekvens | fråverande | <100 | >100 |
| Respirasjon | fråverande | svak eller uregelbunden | sterk |
| Muskeltonus | fråverande | noko rørsle | aktive rørsler |
| Reaksjon på stimuli | ingen responspå stimuli | grimaser/svak gråtved stimulering | nys/hoste/dreg seg unnaved stimulering |
| Hudfarge | blå over det heile | blå på ekstremitetar | normal |

Testen vert oftast utført eit og fem minutt etter at barnet er fødd, og kan takast opp att seinare dersom skåren er og vert verande låg. Skår under tre vert sett på som kritisk låg, mellom fire og sju som unormalt låg, og over sju som normal.

Låg skår på testen ved eit minutt kan krevja medisinsk tilsyn, men er ikkje støtt eit teikn på at der er vedvarande problem hjå barnet, særleg ikkje dersom der er betring av tilstanden ved fem minutt-testen. Dersom apgarskåren held seg under tre over lengre tid, t.d. etter 10, 15 eller 30 minutt, er det risiko for at barnet kan få nevrologisk skade. Der er også ein liten, men signifikant risiko for cerebral parese. Føremålet med apgarskår er likevel å kunna avgjera snøgt om eit nyfødd barn treng medisinsk tilsyn, testen er *ikkje* eigna til å gjera vurderingar av barnet si helse på lang sikt.

Ti års tid etter den første publikasjonen vart akronymet **APGAR** teke i bruk i USA som ein hugseregel: **A**ppearance (hudfarge), **P**ulse (hjartefrekvens), **G**rimase (reaksjon på stimuli), **A**ctivity (muskeltonus), og **R**espirasjon. Hugseregelen vart innført i 1963 av pediateren dr. Joseph Butterfield. Det same akronymet vert brukt på tysk: (***A**tmung, **P**uls, **G**rundtonus, **A**ussehen, **R**eflexe*), sjølv om bokstavane har ulike meiningar.

Testen har i alle fall fått namnet sitt etter dr. Apgar, og inngår som ein av dei standardvurderingane av nyfødde born som også vert gjort på norske fødeavdelingar.

Litteratur
----------

* Apgar, Virginia. *A proposal for a new method of evaluation of the newborn infant*, Curr. Res. Anesth. Analg. 1953;32, pp. 260–267

Sjå òg
------

* Glasgow Coma Scale
* Pediatric Glasgow Coma Scale
**Bioturbasjon** er eit uttrykk i oseanografi og limnologi nytta om avsetting og blanding av sedimentpartiklar av bentale dyr eller planter. Dette er typisk leddormar (som havbørsteormar, fåbørstemakkar), toskjela skalldyr (som muslingar), sniglar, sjøpølser eller andre organismar. Prosessar desse dyra gjer, som graving og innføring og avføring av sedimentkorn og anna, flyttar desse sedimentkorna og blandar sedimentmassen. Grenseflata mellom sedimenta og vatnet får auka areal som følgje av bioturbasjon, og dette påverkar dei kjemiske flukane og dermed utvekslinga mellom sedimenta og vassøyla over. Somme organismar kan vidare forsterke den kjemiske utvekslinga ved at gangane dei grev vert fylte med vatn, ein prosess kalla bioirrigasjon. Botnflora kan påverke sedimenta på liknande måte som dei gravne gangane til dyra kan ved at rotstrukturar vert fylte med vatn. Bioturbasjon er ein diagenesisk prosess og er medverkande til å endre den fysiske strukturen og dei kjemiske eigenskapane til sedimenta.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Bioturbation» frå Wikipedia på engelsk, den 19. september 2008.*
*Riders of the Sidhe* (1911), måleri av John Duncan
**Aos Sí** (irsk uttale [iːs ˈʃiː]; eldre form *aes sídhe* [eːs ˈʃiːə], skotsk *sìth*) er ei gruppe overnaturlege vesen i irsk og skotsk mytologi som kan liknast med alvar eller underjordiske. Dei er blitt kalla forfedrar, naturånder eller guddommar.
Aos Sí og verda deira er omtalte i det irske mellomalderverket *Lebor Gabála Érenn*.

Dei skal halda til under jorda i alvehaugar (*fairy mounds*), over vesthavet, eller i ei usynleg verd som finst parallelt med den til menneskja. *Aos sí* er ei omskriving som tyder 'haugfolket'. På moderne irsk blir folket også kalla *daoine sídhe* ˈdʲiːnʲə ˈʃiːə som har same tyding; i skotsk tradisjon er dei *daoine sìth*. 
Dei er også blitt kalla berre *sídhe* (som tyder 'haugar'), til dømes av innverknadsrike forfattarar som W.B. Yeats.

Kjelder
-------

1. ↑  Bane, Theresa (*Encyclopedia of Fairies in World Folklore and Mythology*, side 32. McFarland & Company. ISBN 978-0-7864-7111-9. Henta 7. juli 2014.
2. ↑  Evans Wentz, W. Y. (1966, 1990) The Fairy-Faith in Celtic Countries. Gerrards Cross, Colin Smythe Humanities Press ISBN 0-901072-51-6
3. ↑  James MacKillop, *A Dictionary of Celtic Mythology* (Oxford: Oxford University Press, 1998), s.v. *daoine sídhe*.
4. ↑  Yeats, William Butler (1908). *The Collected Works in Verse and Prose of William Butler Yeats*. Stratford-on-Avon, UK: Shakespeare Head. s. 3.

* *Denne artikkelen bygger på «Aos Sí» frå Wikipedia på engelsk, den 29. oktober 2019.*
Koordinatar: 56°24′39.103″N 9°36′46.933″E﻿

Mammen kyrkje i romansk stil frå om lag år 1150.
Seremoniøks med dekor av innlagt sølv funne i *Mammengrava*.
**Mammen** er ein landsby i Midtjylland i Danmark med 313 innbuarar (år 2010), seksten kilometer søraust for byen Viborg, og tilhøyrande Viborg kommune.

Mammen har ei kyrkje i romansk stil for om lag år 1150, og er elles vidgjeten for eit rikhaldig arkeologisk gravfunn frå vikingtida, ei såkalla stormannsgrav eller høvdinggrav: *Mammenfunnet* eller *Mammengrava*. Gjenstandar i funnet har gjeve namnet til ei arkeologisk og kunsthistorisk stilretning i vikingtida som har fått nemninga Mammenstil.

Bakgrunnsstoff om Mammenfunnet
------------------------------

* Mette Iversen i samarbejde med Ulf Näsman og Jens Vellev, 1991, *Mammen : grav, kunst og samfund i vikingetid*. Århus: Jysk Arkæologisk Selskabs skrifter / Jysk Arkæologisk Selskab, Serien Viborg Stiftsmuseums række ISBN 87-7288-571-8
* Mammenfunnet skildra på det danske Nationalmuseets internettside.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
Naturskog (nær urskog, til venstre) har typisk mykje meir biogisk mangfald enn planta skog (til høgre).
**Biologisk mangfald**, **biodiversitet** eller **naturmangfald** er variasjon mellom og innan alle biologiske artar i alle grupper av organismar, og miljøet, økosystemene og dei økologiske prosessane som desse artane og organismane er ein del av. 

Mangfaldet kan målast på fleire nivå. *Genetisk mangfald* viser til den genetiske variasjonen innan ein art; anten mellom populasjonar eller innanfor same populasjon.

*Artsmangfald* viser til variasjonen av artar som finst i eit område. Eit vanleg brukt mål er talet på artar. Eit meir presist mål er «taksonomisk mangfald», der ein i tillegg ser på breidda av taksa. Til dømes vil ei øy med to fugleartar og éin pattedyrart ha større mangfald enn ei øy med tre fugleartar og ingen pattedyr.

Mangfald av habitat og økosystem er sjølve grunnlaget for det biologiske mangfaldet, både på gen- og artsnivå. Dette mangfaldet er vanskeleg å måla fordi grensene mellom dei ulike områda er flytande.

I praksis vert det biologiske mangfaldet i eit område oftast målt ved artsrikdom.

Idehistorie
-----------

Omgrepet biologisk mangfald dukka først opp hjå Norse og McManus i 1980. Det vart fort korta ned til biomangfald (*biodiversity*), og fekk sitt store gjennombrot som konsept med Ed Wilsons bok med same namn i 1988.

I 1992 skreiv over 150 land under på SN-konvensjonen om biologisk mangfald. Her fekk omgrepet ein klår, eintydig definisjon, i tillegg til at landa forplikta seg til å ta vare på biomangfaldet sitt. I kva grad konvensjonen faktisk vert følgd opp er diskutabelt. I arbeidet med å ta vare på biologisk mangfald er det først og fremst viktig å kartlegga det; ei oppgåve som mange stadar er fullstendig avhengig av idealistisk innsats.

Kjelder
-------

* Artsdatabanken om biologisk mangfald Arkivert 2008-05-18 ved Wayback Machine.
* Birks, John: *Broad-Scale Ecology - Species Richness (Biodiversity) Patterns in Time and Space* Forelesningsnotatar, UIB 2008

1. ↑  
	* Avhengig av amatører og pensjonister. Artikkel om biomangfaldsforsking i Aftenposten (nett)]

Bakgrunnsstoff
--------------

* Naturmangdfold Arkivert 2016-02-15 ved Wayback Machine. ved miljostatus.no
**Rike** er ein kategori nytta i den biologiske systematikken. Eit rike omfattar ein eller fleire skylde rekkjer. Blant dei obligatoriske kategoriane er riket den høgaste, men nokre systematikarar samanfattar eitt eller fleire skylde rike som domene. 

Likt andre kategoriar (med unnatak av arten) er det eit rent skjønsspørsmål kva gruppe ein vel å kalle eit rike. Av denne grunnen er svaret på spørsmålet om kor mange rike av organismar som finst vilkårleg.

Ulike systematikarar opererer med ulike system. Desse systema har stort sett mellom tre og tolv rike.
I dag er systematikken derfor meir opptatt av slektskapen mellom organismane eller stamtre enn av kategoriar.
Den følgjande tabellen over ulike system er derfor hovudsakleg av historisk interesse:

|   | Linné (1758)To *biologiske* rike | Haeckel (1894)Tre rike | Sopp (1911)Tre rike | Whittaker (1959)Fem rike | Woese (1977)Seks rike |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
|   | Plantar | Plantar | Soppar | Soppar | Soppar |
|   | Plantar | Prokaryotar | Bakteriar |
|   | Arkebakteriar |
|   | Plantar | Plantar |
|   | Protoktistar | Protoktistar |
|   | Dyr | Protistar | Dyr |
|   | Dyr | Dyr | Dyr |
|   | Mineral |   |

Fem-rike-systemet er framleis nokså vanleg i lærebøker.
Men alle fem systema er akkurat like rette eller gale, nettopp fordi utdelinga av kategorien «rike» er et skjøns- og ikkje noko vitskapeleg spørsmål.
I samtlege system er dessutan minst eitt av rika ei kunstig gruppering.
(Dette gjeld for nokre [tidlege] definisjonar av dyr, plantar og sopp, og for alle definisjonar av prokaryotar, protistar og protoktistar.)

Sjå òg
------

* biologisk liv

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Rike (biologi)» frå Wikipedia på bokmål, den 27. juni 2006.*
Dei fleste apertursyntese-interferometera nytta jordrotasjonen til å auke talet på basislinjeorienteringar i ein observasjon. I dette dømet der jorda er den grå kula, endrar basislinja mellom teleskop A og teleskop B vinkel med tida sett frå radiokjelda, etter kvart som jorda roterer.
**Apertursyntese** er ein teknikk innanfor radioastronomien. Ein koplar saman mange små radioteleskop og byggjer opp (syntetiserer) det same biletet av ei kosmisk radiokjelde som ein ville fått med eit enormt radioteleskop, det vil sei eit bilete med høg oppløysing. Det same prinsippet vert nytta til å avbilde planetoverflater frå radarsatellittar med antenner med oppløysing avgjort av kor mange kilometer ho forflyttar seg i måleperioden (det vil sei ikkje av lengda til antenna)

Apertursynteseavbilding vart først utvikla for radiobølgjer av Martin Ryle og medarbeidarane hans ved Radio Astronomy Group ved Cambridge University. Martin Ryle og Tony Hewish fekk i lag Nobelprisen i fysikk for dette.

Kjelder
-------

* Apertursyntese. (14. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 21. mars 2015 frå .
|  |
| --- |
| ***I'm So Glad***  Song av Creamfrå albumet *Fresh Cream* |
|  |
| **Utgjeve** | 9. desember 1966 |
| **Innspelt** | Juli til oktober 1966 i Rayrik Studios i London, Ryemuse Studios i London |
| **Sjanger** | Bluesrock, hardrock |
| **Lengd** | 3:57 |
| **Selskap** | Polydor |
| Låtskrivar(ar) | Skip James |
| **Produsent** | Robert Stigwood |
|
|

|  |
| --- |
| ***Preludium: Happiness/I'm So Glad***  Song av Deep Purplefrå albumet *Shades of Deep Purple* |
|  |
| **Utgjeve** | midtvegs i 1968 |
| **Innspelt** | 11. mai til 13. mai 1968  Pye Studios i London |
| **Sjanger** | Bluesrock, progressiv rock, hardrock |
| **Lengd** | 7:19 |
| **Selskap** | Parlophone (UK) Tetragrammaton (US) |
| Låtskrivar(ar) | Skip James |
| **Produsent** | Derek Lawrence |
|
|

«**I'm So Glad**» er ein song opphavleg spelt inn av Skip James tidleg i 1930-åra. Songen er basert på ein song frå 1927 av Art Sizemore og George A. Little kalla «So Tired». Han vart sidan spelt inn av Cream på debutalbumet deira *Fresh Cream*, og seinare eit konsertopptak på det siste albumet deira *Goodbye*.

Deep Purple-utgåva
------------------

«I'm So Glad» vart òg spelt inn av Deep Purple i 1968 for debutalbumet deira *Shades of Deep Purple*. Sjølve Skip James-songen startar etter ein medley av utdrag frå instrumentale arrangement av Rimskij-Korsakov sin klassiske Scheherezade. Denne medleyen er kalla «Preludium: Happiness» og strekkjer songen ut til over sju minutt.

Bandet valde å spele inn songen etter at vokalist Rod Evans og trommeslagar Ian Paice hadde anbefalt han. Evans og Paice hadde tidelgare spelt i eit anna band i lag, The Maze. The Maze hadde òg spelt «I'm So Glad»,, som både Evans og Paice meinte hadde potensiale som ein Deep Purple-song.

Deep Purple støtta Cream på avskjedsturneen deira i oktober 1968 der Cream gjorde opptak av *Goodbye*-versjonen. Deep Purple spelte inn konsertalbumet sitt *Inglewood - Live in California* same kveld. Dette er det einaste konsertopptaket av den første besetninga til Deep Purple. Albumet vart lagt på hylla av selskapet i 1968, men vart til slutt gjeven ut i 2002, etter 34 år.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «I'm So Glad» frå Wikipedia på engelsk, den 12. mars 2011.*
Ein **coverlåt** eller **coverversjon** (ofte berre forkorta til **cover**) er ei innspeling eller framføring av ein tidlegare laga song eller musikkstykke.

Den musikalske utforminga blir ofte ein del endra, slik at nyinnspelinga ikkje framstår som ein rein kopi og artisten set sitt musikalske og personlege «merke» på han. Som regel har nyinnspelinga same tekst som originalen, men han kan òg vere gjeve ut på eit anna språk (anten omsett eller med ein heilt annan tekst) eller ein ny tekst på originalspråket. Eit slikt døme er Limp Bizkit sin versjon frå 2003 av The Who-songen «Behind Blue Eyes» frå 1971.

Tidleg på 1900-talet var det vanleg at songar vart spelt inn av ulike artistar for ulike plateselskap.

I dag, der heile verda er éin marknad, er det helst amatørmusikarar som framstår som coverband, sjølv om det er døme på profesjonelle slike, som The Musical Box frå Canada som spelar tidleg Genesis-musikk. Men òg kjende og etablerte artistar fortek coverinnspelingar, høvesvis av songar dei likar særleg godt og gjerne som ei hyllest til originalartisten.

Elles er coverinnspelingar særleg vanleg innan pop-sjangeren.

Om berre delar av ein annan song miksast inn, gjerne i originalversjon, men òg som cover, kallar ein det sampling. Denne teknikken er særs vanleg innan hiphopsjangeren.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Coverlåt» frå Wikipedia på bokmål, den 15. februar 2011.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* GND
* LCCN
* Munzinger (pop)

 |
| Boulogne-Billancourt |
| --- |
| Typisk gate i Boulogne Typisk gate i Boulogne |
| 

|  |
| --- |
|  |
| **Byvåpenet til Boulogne-Billancourt** |

 |
| Styresmakter |
| Land  Region  Departement | Frankrike  Île-de-France Hauts-de-Seine |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  6,17 km² |
| Innbyggjarar  - By (2005)   - folketettleik | 109 400   17 731/km² |
| Koordinatar | 48°50′10″N 2°14′32″E﻿Koordinatar: 48°50′10″N 2°14′32″E﻿ |
| Høgd over havet | 29 m m |
| Diverse anna |
| **Heimeside:** www.boulognebillancourt.com |

**Boulogne-Billancourt** (ofte berre kalla **Boulogne**) er ein kommune med bystatus i dei vestlege forstadane til Paris i Frankrike. Han ligg 8,2 km frå sentrum i Paris. Boulogne-Billancourt er eit *sous-préfecture* (underprefektur) i departementet Hauts-de-Seine, og er setet for Arrondissementet Boulogne-Billancourt.

Boulogne-Billancourt er ein folkerik kommune i forstadane til Paris, og ein av kommunane i Europa med størst folketettleik. Tidlegare var staden eit viktig industrisenter, men har med stort hell vorte omvandla til eit forretningsstrøk som er ein del av Val de Seine, og fleire store

Bakgrunnsstoff
--------------

* Historie om Billancourt

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
*For fotballspelaren, sjå Magnus Sylling Olsen.* 

**Magnus Bernhard Olsen** (28. november 1878–16. januar 1963) var ein norsk språkforskar frå Arendal, og professor i norrøn filologi ved Universitetet i Oslo 1908-1948. 

Olsen tok artium i 1896, studerte ved Universitetet og vart cand.philol. *med innstilling* i 1903. Frå 1899 arbeidde han som amanuensis ved Universitetsbiblioteket i Oslo, og frå 1904 var han universitetsstipendiat. I 1908, 30 år gammal, vart han utnemnd til å etterfølgje læraren sin, Sophus Bugge, i professoratet i *gammalnorsk og islandsk språk og litteratur* (frå 1921 het faget *norrøn filologi*).

Det viktigaste arbeidet hans omfattar 7 hefte *Edda- og skaldekvad* med kommentarar, og 5 band med tolkingar av runeinnskrifter. Han bidrog til å fullføre Oluf Ryghs *Norske Gaardnavne* som redaktør/medredaktør av 3 bind. Teoriane hans om tilhøvet mellom stadnamn og religion og samfunnsforhold i førkristen tid vart presentert i bøkene *Hedenske kultminder i norske stedsnavne* (1915) og *Ættegård og helligdom. Norske stedsnavn sosialt og religionshistorisk belyst* (1926). *Hvad våre stedsnavn lærer oss* (1934) er ei konsentrert og lettlest innføring i temaet.

Han grunnla tidsskriftet *Maal og Minne* i 1909, og redigerte det i 40 år.

Magnus Olsen vart kommandør av St. Olavs Orden i 1945, han var medlem av Vitenskapsakademiet frå 1904, medlem av DKNVS, og riddar av den islandske Falkeordenen og den svenske Nordstjerneordenen. Olsen vart utnemnd til statsstipendiat i 1952. Han var svigerson av bibliotekar Albert Kjær.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* Lokalhistoriewiki
* VIAF
* GND
* LCCN

 |
Koordinatar: 66°39′0″S 139°55′0″E﻿

**Archipel de Pointe Géologie** ('Geologipunktøyane') er ei lita øygruppa med små øyar og skjer like nord for Cape Géodésie og Astrolabe Glacier Tongue, som strekkjer seg frå Helene Island i vest til Dumoulin Islands i aust. Den franske ekspedisjonen under kaptein Jules Dumont d'Urville gjekk i land Débarquement Rock i Dumoulin Islands den 22. januar 1840. Fordi dei samla inn steinprøvar, gav dei namnet «Pointe Géologie» til eit kjennemerke på kysten sør for Débarquement Rock. Øygruppa vart delvis skissert frå luftfoto teken av U.S. Navy Operation Highjump, 1946–47. Etter landmålingar av Den franske antarktisekspedisjonen i 1950–52 gav franskmennene øygruppa namnet «Archipel de Pointe Géologie».

I 1952 vart det bygt ein liten base på Île des Pétrels for å studere ein rugestad for keisarpingvinar. Denne basen vart kalla Base Marret. Då hovudbasen Port Martin vart øydelagd av brann natt til 23. januar 1952, vart Base Marret vald som overvintringsstad 1952-1953. Den nye hovudbasen, Dumont d'Urville Station, vart bygt på same øya, 62 km vest for Port Martin, og opna 12. januar 1956 som senter for fransk forsking i Det internasjonale geofysiske året 1957–58. Stasjonen har vore aktiv sidan den gong.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Géologie Archipelago» frå Wikipedia på engelsk, den 15. oktober 2012.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Géologie Archipelago». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 15. oktober 2012.

* Map of Pointe Géologie archipelago, site of Service Hydrographique et Océanographique de la Marine[*daud lenkje*]
* IGN Map of Pointe Géologie archipelago, site of Secretariat of the Antarktistraktaten, Documents, Historic Sites and Monuments
* Map of Pointe Géologie archipelago and Cap Prud'homme, site of Institut Polaire Arkivert 2012-05-25 ved Wayback Machine.
* Map of Pointe Géologie archipelago and Dumont d'Urville station, site of Ornithomedia Arkivert 2008-12-03 ved Wayback Machine.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Géologie Archipelago» (innhald frå Geographic Names Information System).



|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
Den mekaniske sida med bourdonrøyret og overføringsmekanisme
Eit **bourdonrøyr** vert brukt til å måla trykk og temperatur med. Bourdonrøyret er eit bøygd eller spiralforma, ofte ovalt røyr. Når trykket aukar inni røyret, vil det prøva å retta seg ut. 

Den franske urmakaren Eugene Bourdon tok patent på bourdonrøyret i Frankrike i 1849.

Bourdonmanometer
----------------

Eit manometer er eit instrument til å måla trykk med.

Utsida av bourdonrøyret har større overflata enn innsida. Difor vil innsida utvida seg mest når trykket aukar inni røyret. Det same fenomenet kan ein sjå når ein skrur på trykket i ein hageslange, og svingane prøver å retta seg ut. Den mekaniske rørsla av bourdonrøyret er proporsjonal med trykkendringa inni røyret.

Eit bourdonmanometer vert brukt til å måla trykk frå 0,25 til 3000 bar.

Indikatorsida med visar og talskiva

Bourdonrøyr i termometer
------------------------

Temperaturendring inni ein lukka behaldar fører til trykkendringar. Eit termometer med bourdonrøyr fungerer akkurat som manometeret. Bourdontermometeret har ein væskefylt kolbe der det dannar seg eit trykk. Trykket vert overført til bourdonrøyret gjennom eit kapillarrøyr.

For å motverka endringar som følgja av temperaturendring rundt kapillarrøyret, kan ein kompensera med eit ekstra kapillarrøyr der trykket verkar motsett veg. Dette mogleggjer lang avstand frå målepunktet til indikatoren. For å motverka endringar som følgje av temperaturendringar i indikatorinstrumentet, brukar ein eit bimetall som verkar motsett av bourdonrøyret, og slik opphevar effekten av temperaturendring i bourdonrøyret.

Indikator
---------

Målinga vert oftast vist på ei måleskiva, ein analog måleindikator. Då kan den mekaniske rørsla frå bourdonrøyret overførast til mekanisk rørsla på ein visar.

Kjelder
-------

* Bjørnar Larsen. *Industriell måleteknikk for automatikarfaget.* Noreg 1996: Vett & Viten AS. ISBN 82-412-0223-7
* Pressure measurement på engelsk Wikipedia
**Bouabdellah Tahri** (fødd 20. desember 1978) er ein fransk tidlegare mellom- og langdistanseløpar frå Metz. Han spesialiserte seg i 3 000 meter hinder og var i tida 2001-11 ein av dei beste i verda på øvinga. Tahri vann bronsemedaljen i hinderløpet under VM 2009, der han sette europarekord med 8.01,1.

Aktiv
-----

Tahri var ein av verdas beste hinderløparar i tiåret frå verdsmeisterskapen 2001 i Edmonton. I denne perioden vart han nummer 5, 5, 8, 5, 3 og i 4 verdsmeisterskapane, og han vart høvesvis fjerde-, tredje- og andremann i europameisterskapane, medan han i OL 2004 kom på sjuandeplass og i OL 2008 på femteplass.

Tahri gjorde sitt livs løp då han under verdsmeisterskapen i Berlin i august 2009 fylgde tre kenyanarar heilt inn til målstreken, og klarte splitte trioen med di han kneip bronsemedaljen på ny europarekord 8.01,1, ein rekord som gjeld ti år seinare. Den 29. juni 2010 presterte Tahri 8.03,7 i eit stemne i heimbyen Metz, årsbeste på 3 000 m hinder i verda det året.

Tahri sine personlege rekordar elles er 3,32,7 på 1500 meter, 13.12,2 på 5 000 m og 27.31,4 på 10 000 meter, alle oppnådd i tida 2011-14. Han la opp i 2016.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

* EM 1998 i Budapest: Nr 10 i 3 000 m hinder – 8.41,4
* VM 1999 i Sevilla: Nr 12 i 3 000 m hinder – 8.25,5
* VM 2001 i Edmonton: Nr 5 i 3 000 m hinder – 8.19,5
* EM 2002 i München: Nr 4 i 3 000 m hinder – 8.26,8
* VM 2003 i Paris: Nr 4 i 3 000 m hinder – 8.10,6
* OL 2004 i Aten: Nr 7 i 3 000 m hinder – 8.14,2
* VM 2005 i Helsinki: Nr 8 i 3 000 m hinder – 8.19,9
* EM 2006 i Göteborg: Bronsemedalje i 3 000 m hinder – 8.27,1
* VM 2007 i Osaka: Nr 5 i 3 000 m hinder – 8.20,2
* OL 2008 i Beijing: Nr 5 i 3000 m hinder – 8.14,7
* VM 2009 i Berlin: Bronsemedalje i 3 000 m hinder – 8.01,1
* EM 2010 i Barcelona: Sølvmedalje i 3 000 m hinder – 8.09,2, bakom Mahiedine Mekhissi-Benabbad (8.07,8)
* VM 2011 i Daegu: Nr 4 i 3 000 m hinder – 8.17,5
* EM 2014 i Zürich: Nr 6 på 5 000 m – 14.11,6, nr 7 på 10 000 m – 28.26,0

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Bouabdellah Tahri» frå Wikipedia på engelsk, den 28. august 2019.*
**Rai Radio 1** (*Radio Uno*) er ein italiensk radiokanal styrt av den offentlege kringkastingsorganisasjonen RAI og som tek for seg nyhende, sport, debatt og popmusikk.

Historia
--------

Kanalen er den mest direkte etterkomaren av den fyrste italienske radiostasjonen som byrja å kringkaste frå Roma 6. oktober 1924. Stasjonen heitte 1-RO var eigd av den private forretninga Unione Radiofonica Italiana (URI). I 1927 vart forretninga ein del den offentlege Ente Italiano per le Audizioni Radiofoniche (EIAR) som vart også på denne tida den einaste autoriserte radiokringkastar i Italia.

Som ein del av gjenopperettings- og betringsprogrammet som følgde Den andre verdskrigen fekk EIAR eit nytt namn i 1944, Radio Audizioni Italiane (RAI). Radiokringkastinga i Italia vart omorganisert slik at to nasjonale kanalar skulle kunne dekkje mesteparten av landet. Den fyrste kanalen vart kalla *Rete Rossa* (raudt nettverk) medan den andre vart kalla *Rete Azzurra* (blå nettverk). Sjølv om kvar kanal hadde sin eigen stil vart desse «nøytrale» namna vart valde med tanken på å vise at begge hadde same mål om å nå dei fleste på same line.

Program
-------

Hovudprogramma som kanalen sender er blant anna *Radio Anch'io* og sportsrelaterte sendingar som direkte dekking av spela som Det italienske nasjonal fotballag deltek på. Kommentarar om Serie A og B-fotballspel er sende i direkte på *Tutto il calcio minuto per minuto*, ein av Radio 1 sine mest populære sendingar som har vore tilgjengeleg sidan 1960.

Logo
----

|  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- |
| 2000–2010 | 2010–2015 | 2015–2017 | 2017–noverande |

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Rai Radio 1» frå Wikipedia på engelsk, den 4. juni 2020.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Rai Radio 1 til Rai Play Radio (på italiensk)
Ein diffusjonsprosess. Somme partiklar er oppløyste i eit glas med vatn. I starten ligg alle partiklane i eit hjørne av glaset. Visse partiklane flyttar seg tilfeldig rundt («diffuserer») i vatnet, så vil partiklane etter kvart verte jamt og uniformt fordelte i vatnet. Diffusjonen vil då framleis finne stad, men det ville ikkje lenger vere ein netto fluks.
**Diffusjon** tyder spreiing og kjem av det latinske verbet «diffundere» som tyder «utbreie» eller «spreie», og brukast om det at noko spreier seg. Det blir brukt om «eigentransporten til stoff», at dei rører seg utan ytre hjelp.

Innan fysikk og kjemi nyttast diffusjon om spreiing av stoff i eit anna stoff, frå høg til låg konsentrasjon i væske eller gass, som når ein drope saft blir tilført vatn, når røyk frå ein skorstein løyser seg opp i luft, når lydar spreier seg, eller når lukt spreier seg i luft. Dette er eit resultat av den tilfeldige, termiske rørsla til molekyl. Når stoffet er jamt fordelt seier ein at det har «diffundert», noko som går raskare jo mindre molekyla er.

I organismen er den termiske rørsla høg ved normal kroppstemperatur, og vilkåra for god diffusjon best, idet oksygen, hormon, næringsstoff og avfallsstoff skal diffundere mellom organa i kroppen, celler og vev.

Diffusjon av væsker gjennom ein membran kallast osmose. Blanding av væsker som ikkje lett lèt seg blande kallast emulsjon. Spreiing av ljos blir kalla dispersjon.

Omgrepet diffusjon blir òg brukt om spreiing mellom menneske, som korleis allel-genet spreier seg ved forplantning, eller for å forklare utviklinga av ein epidemi. Spreiing av idear omhandlar korleis tankemåtar, teknologi, kultur og gjerne rykte blir spreidd og teke i bruk hos mennesket, samfunnsgrupper og kulturar, sjå diffusjon i kommunikasjon

Det ein veit om diffusjon i fysikk og kjemi blir òg freista brukt på nye område, som til dømes det å lage algoritmar som sikrar effektiv spreiing av meldingar til alle i eit nettverk. Dette vert kalla epidemisk ruting.

Sjå òg
------

* Kinetisk teori
* Brownsk rørsle
* Osmose

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Diffusjon» frå Wikipedia på bokmål, den 15. august 2012.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* NKC
* NDL

 |
**Digermulen kyrkje** ligg på Digermulen i Vågan kommune i Nordland, i Lofoten prosti. Kyrkja er ei åttekanta kyrkje i betong. Ho vart vigsla 24. juni 1951 og har 250 plassar.

Arbeidet med å få bygd ei kyrkje i Austre Vågan starta så tidleg som i 1900. Vågan kommune hadde likevel dårleg økonomi, og det gjekk lang tid før ideen kunne realiserast. I november 1941 gav professor Ewald Bosse og kona hans 30 000 kroner til bygging av ei lita kyrkje ein stad i Hålogaland. Biskop Wollert Krohn-Hansen i Hålogaland bispedømme vart einig med prost Kristen Skjeseth i Vågan om å bruke pengane til å byggje ei kyrkje i Digermulen. Bygginga av kyrkja kom likevel ikkje i gang før i juli 1950. 

Treskurden på preikestolen og rundt altartavla, og den utskorne døypefonten i kleberstein, er gjord av Iver Hølmo (1910-1954) frå Vågå. Han skar i 1953 òg interiøret til Røssvoll kyrkje.

Andre kyrkjer i Vågan
---------------------

* Gimsøy kyrkje
* Henningsvær kyrkje
* Sildpollnes kyrkje
* Strandlandet kyrkje
* Svolvær kyrkje
* Vågan kyrkje

Kjelder
-------

* Årbok for Vågan 2001: Digermulen kirke 50 år Arkivert 2007-03-30 ved Wayback Machine. (pdf-fil)

Bakgrunnsstoff
--------------

* 

* Digermulen kyrkje i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

| * v
* d
* e
Kyrkjer og kapell i Lofoten prosti |
| --- |
| Borge • Buksnes • Digermulen • Flakstad • Gimsøy • Henningsvær • Hol • Knutstad • Moskenes • Reine • Sildpollnes • Stamsund • Strandlandet • Strauman • Svolvær • Valberg • Vågan |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Glyndebourne operahus. 
**Glyndebourne Festival Opera** eller berre *Glyndebourne* er ein britisk operafestival som finn stad ved Glyndebourne, eit gods utanfor Lewes i East Sussex i England.

Sidan selskapet blei skipa har Glyndebourne særleg blitt kjend for produksjonar av Mozart sine operaer. Fleire opptak av historiske oppføringar av Mozart ved Glyndebourne er blitt gjevne ut. Andre kjende produksjons er *Porgy and Bess*, av George Gershwin på 1980-talet, regissert av Trevor Nunn og sidan teke ut frå Glyndebourne og filma for fjernsyn i 1993. I tillegg til verk av Mozart har repertoaret ved selskapet oppføt operaer av Janáček og Händel.

Publikum ved festivalen i 2006.
Festivalen blei skipa av familien Christie, som har stått for arrangementet kvart år sidan 1934, bortsett frå krigsåra 1941–45 og i 1993, då konserthuset blei ombygd. Gus Christie, son av sir George Christie og soneson av festivalgrunnleggjaren John Christie, blei formann for festivalen i 2000. I januar 2014 blei Robin Ticciati den sjuande musikalske leiaren for verksemda.

Hovudorkesteret for Glyndebourne-festivalen er London Philharmonic Orchestra, som har hatt stillinga sidan 1964. Festivalen er også knytt til Orchestra of the Age of Enlightenment.

Kjelder
-------

1. ↑  McN. W. (juli 1935). «The Mozart Festival at Glyndebourne». *The Musical Times* **76** (1109): 646. JSTOR 920186.
2. ↑  Tim Ashley (13 June 2008). «Mozart: Le Nozze di Figaro, Gencer/ Freni/ Bacquier/ Blankenburg/ RPO/ Varviso». *The Guardian*. Henta 1. januar 2010.
3. ↑  Tim Ashley (4. juni 2002). «Katya Kabanova». *The Guardian*. Henta 1. januar 2010.
4. ↑  Andrew Clements (31 October 2003). «The Makropulos Case: London Philharmonic/Davis». *The Guardian*. Henta 1. januar 2010.
5. ↑  Martin Kettle (24. mai 2009). «Giulio Cesare». *The Guardian*. Henta 1. januar 2010.
6. ↑  Rupert Christiansen (1. mai 2001). «Dad assures me we're in the best condition ever». *Telegraph*. Henta 25. mars 2007.
7. ↑  «Robin Ticciati will be Festival Music Director from January 2014» (Press release). Glyndebourne Festival Opera. 1. juli 2011. Arkivert frå originalen 2. juli 2011. Henta 2. juli 2011.
8. ↑  Maeve Kennedy (1 July 2011). «Glyndebourne baton handed to Robin Ticciati». *The Guardian*. Henta 1. juli 2011.

* *Denne artikkelen bygger på «Glyndebourne Festival Opera» frå Wikipedia på engelsk, den 8. mars 2020.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad
*Danse* av Yva frå ca. 1933
**Dobbeleksponering** eller **dobbelteksponering** er ein teknikk innan film og fotografi der to eller fleire eksponeringar blir lagt oppå kvarandre i eit bilde. Ein kan dermed få eit bilde som er sett saman av fleire motiv eller hendingar.

«Dobbeltgjengarbilde» av Johannes Jaeger laga gjennom dobbelteksponert fotoplate av Valentin Wolfenstein i 1890.
Karlheinz Stockhausen oppå eit bilde av partituret til ein av komposisjonane hans. Fotografi av Claude Truong-Ngoc frå 1980.
Ein kan oppnå dobbeleksponering ved å eksponera ei filmrute fleire gonger, og lukka att lukkaren mellom kvar eksponering. Seinare eksponeringar kan leggja til lys og bilde på området som er mørke på den første.

Dobbeleksponering kan oppstå ved uhell, til dømes fordi ein gløymer å dra ein manuell filmrull vidare, men kan også vera eit kunstnerisk verkemiddel eller ein måte å skapa spøke- eller narrebilde på. 
Metoden blei brukt til å laga åndefotografi, der spøkelsesaktige figurar gjerne opptredde på portrett av levande folk, frå siste delen av 1800-talet.

Dobbeleksponering kan også brukast på film, og blei mellom anna brukt som verkemiddel i *The Great Train Robbery* frå 1903.

I digitalt fotografi og med bilderedigeringsprogram er det mogleg å leggja ulike bilde oppå kvarandre og gjera dei meir eller mindre gjennomsiktige. Dette kan skapa liknande resultat som dobbeleksponering.
Nokre digitale kamera lèt fotografen gjera fleire eksponeringar og kombinera dei i eitt bilde i sjølve fotografiapparatet..

Døme
----

* Spøkelse i dobbeleksponert bilde frå 1899.Spøkelse i dobbeleksponert bilde frå 1899.
* Presten Charles L. Tweedale og kona hans med den påståtte åndeforma til F. Burnett. Åndefotografi av William Hope.Presten Charles L. Tweedale og kona hans med den påståtte åndeforma til F. Burnett. Åndefotografi av William Hope.
* Lærebok i fotografi om korleis ein kan laga «spøkelse» gjennom dobbeleksponering.Lærebok i fotografi om korleis ein kan laga «spøkelse» gjennom dobbeleksponering.
* Dobbelteksponert fotografi frå Anzola d'Ossola av Paolo Monti frå 1950.Dobbelteksponert fotografi frå Anzola d'Ossola av Paolo Monti frå 1950.
* Dobbeleksponert hand med bladmønster.Dobbeleksponert hand med bladmønster.
* Kvinne i yogapositur med skogbilde lagt over.Kvinne i yogapositur med skogbilde lagt over.

Kjelder
-------

1. ↑  «Biografier». modernamuseet.se. Henta 26. juni 2018.
2. ↑  Brian (20. mai 2013). «Når fotografen ser dobbelt». fotomalia.dk. Henta 26. juni 2018.
3. ↑  «Hordaland fylkeskommune si kunstsamling» (PDF). Hordaland fylkeskommune. 2016. Henta 26. juni 2018.
4. ↑  «FilmHistorie.dk». Henta 26. juni 2018.
5. ↑  «GE X600 Bridge Camera Review». Henta 9. februar 2015.

* *Denne artikkelen bygger på «Dubbelexponering» frå Wikipedia på svensk, den 26. juni 2018.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Når fotografen ser dobbelt ved fotomalia.dk
* Søk etter dobbeleksponering og dobbelteksponering ved Digitalt Museum
|  |
| --- |
| ***Rainy Night in Georgia***  Singel av Brook Bentonfrå albumet *Brook Benton Today* |
|  |
| B-side | «Where Do I Go From Here?» |
| **Utgjeve** | 1970 |
| **Innspelt** | 1969 |
| **Sjanger** | R&B, soul |
| **Lengd** | 3:29 |
| **Selskap** | Cotillion/Atlantic |
| Låtskrivar(ar) | Tony Joe White |
| **Produsent** | Arif Mardin |
|
|

«**Rainy Night in Georgia**» er ein song skriven av Tony Joe White i 1967 og popularisert av R&B-songaren Brook Benton i 1970. 

I 1969, etter fleire år utan hittar, fekk Benton ein ny platekontrakt, Cotillion Records (under Atlantic Records). Produsenten Jerry Wexler fekk nyss i songen og Benton spelte han inn i november 1969 med produsenten Arif Mardin.

Songen vart spelt inn for albumet *Brook Benton Today* og den melankolske songen vart raskt ein stor hit. Våren 1970 toppa songen soul-lista i USA. Han nådde òg fjerdeplassen av *Billboard* Hot 100, og andreplassen på Adult Contemporary-lista. Singelen selde til gullplate for ein million selde eksemplar i USA. I 2004 vart songen rangert på 498. plass på lista til Rolling Stone over dei 500 beste songane gjennom tidene. På den oppdaterte lista til Rolling Stone frå 2010 var songen ute av lista.

Andre versjonar
---------------

Songen er spelt inn av mange andre musikarar, som Ray Charles, Otis Rush, Gil Parris, Little Milton, Dolla, Hearts Of Stone, Randy Crawford, Tennessee Ernie Ford, Johnny Rivers, Amos Garrett, Hank Williams jr. Nat Stuckey, Boz Scaggs, ein duett mellom Conway Twitty og Sam Moore, Aaron Neville, Chris Young og Shelby Lynne. David Ruffin spelte ein versjon av songen same året som Benton, men Motown gav ikkje ut albumet før i 2000-åra. B. J. Thomas spelte òg inn songen same året som Benton for albumet *Most of All*.

Det er blitt laga fleire reggae-versjonar, mellom anna av Ken Parker, Lord Tanamo, Nicky Thomas, John Holt, og reggaeband som The Gladiators og The Congos. I 1967 skreiv Prince Buster om teksten og spelte inn ein seksuell reggae-versjon av songen kalla «Big Five», vanlegvis funnen med pip over somme ord. Gregory Isaacs laga ein dancehall-versjon av songen i 1990-åra. 

Av nyare innspelingar finn ein versjonar av Hem og Boz Scaggs.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Rainy Night in Georgia» frå Wikipedia på engelsk, den 24. januar 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Whitburn, Joel (2004). *Top R&B/Hip-Hop Singles: 1942-2004*. Record Research. s. 54.
2. ↑  «Most of All overview». *Allmusic.com*.
**Raidet mot Cherbourg** fann stad i august 1758 under sjuårskrigen då ein britisk styrke gjekk i land på kysten av Frankrike ved hjelp av Royal Navy for å angripe byen Cherbourg som eit ledd av dei britiske styresmaktene sine planar om å ta franskekysten.

Bakgrunn
--------

Det hadde lenge vore politikken til den britiske styresmakta å nytte den sterke marinen sin til å utføre raid langs franskekysten for å trekkje merksemda og ressursane til franskmennene bort frå Tyskland, der dei britiske allierte Preussen, Hannover og Braunschweig var under kraftig press. I 1758 bad hertugen av Braunschweig britane om å setje denne politikken til verks etter at den allierte styrken hans vart pressa bakover. Ein stor marine- og militærstyrke vart samla sør i England under admiral George Anson.

Raidet
------

Dei britiske styrkane vart kommandert av generalløytnant Thomas Bligh med Richard Howe som marinekommandant. Dei segla langs kysten av Normandie og truga fleire hamnebyar, før dei kom til Cherbourg den 7 august. Tilhøva var gode og dei kom seg trygt i land. Så snart dei var i land fjerna dei den vesle franske styrken som forsvarte Cherbourg og erobra byen. Dei øydela festningsverka og hamna. Den 16. august forlet britane Cherbourg og etter nøyaktig ei veke.

Etterverknad
------------

Toktet var oppmuntrande for britane. Planen hadde vore eit av favorittprosjekta til William Pitt og han planla fleire raid langs franskekysten. I september 1759 prøvde Bligh å erobre St. Malo, men vêret gjorde at han berre klarte å setje i land delar av styrken, som raskt møtte ein langt sterkare fransk styrke. Bligh prøvde å trekkje seg attende til skipa sine, som han til slutt klarte etter store tap i slaget ved Saint Cast. Dette førte til at britane stoppa desse raida og sette heller inn stykane i Tyskland.

Trass i dette hadde raida vore ein suksess fordi dei svekka den franske moralen og overbeviste dei om at sjølv det franske fastlandet var sårbare for den overlegne britiske marinen. Som svar til dette planla franskmennene ein stor invasjon av Storbritannia i 1759, men planane vart skrinlagde etter tap til havs.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Raid on Cherbourg» frå Wikipedia på engelsk, den 9. januar 2010.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
	+ Rodger, N. A. M. *The Command of the Ocean: A Naval History of Britain, 1649-1815.*
	+ Simms, Brendan. *Three Victories and a Defeat: The Rise og Fall of the First British Empire.* Penguin Books (2008)
	+ West, Fred. *Crucible of War: The Seven Years' War and the Fate of Empire in British North America, 1754-1766*. Faber & Faber, 2001

1. ↑  West s.303
2. ↑  Rodger s.270
3. ↑  West s. 303-04