**Leica** blir av dei fleste assosiert med fotoapparat produsert av eit tysk firma med same namn. Firmaet som tidlegare heitte Ernst Leitz Gmbh, er nå delt i tre firma: Leica Camera AG som produserer fotografiapparat, Leica Geosystems AG som produserer utstyr for geologiske undersøkingar, og Leica Microsystems AG som produserer mikroskop. Leica Microsystems AG er eigaren av
varemerket Leica og deler ut lisensar til Leica Camera AG og Leica Geosystems.

Historia om Leica
-----------------

Leica I, 1927, 1:3,5
Leica I, 1925, 1:3,5
M Serien
Leica produserte det fyrste praktiske 35 mm-kameraet. Den fyrste prototypen vart bygd av Oscar Barnack hos E. Leitz Optiche Werke i Wetzlar, i 1913. Barnack brukte standard 35 mm kinofilm, men
utvida størrelsen av biletet til 24 x 36 mm. Barnack syntes at forholdet 2:3 mellom høgd og breidd var best. Dette gav rom for 
36 bilete på kvar film. 

Barnacks slagord «Små negativ — store bilete» skulle snart endre fotografiverda. 

Konseptet vart vidareutvikla og i 1923 hadde Barnack overtydd sjefen sin Ernst Leitz II om å lage ein
prototype-serie på 31 apparat. Kameraet vart ein umiddelbar suksess da det vart introdusert på *Germany Spring Fair* i Leipzig i 1925 som Leica I (for **Lei**tz **Ca**mera). Elmar 50 mm f/3,5 objektivet (utforma med 4 element, påverka av Zeiss Tessar) vart utforma av Dr. Max Berek hos Leitz, og var ein av grunnane til suksessen til kameraet — andre var den kompakte størrelsen og pålitelegheita. Spaltelukkaren hadde eit arbeidsområde frå 1/20 til 1/500 sekund i tillegg til ein *Z*-posisjon for *Zeit* (tid).

I 1930 kom *Leica I Schraubgewinde* med eit utbyttbart objektivsystem basert på 39 mm skruvefatning. I tillegg
til normalobjektivet på 50 mm, fanst det eit 35 mm vidvinkelobjektiv og eit 135 mm teleobjektiv.

*Leica II* kom i 1932 med ein innebygd målsøkjar kopla til fokuseringsmekanismen i objektivet. Denne modellen
hadde ein separat målsøkjar (som viser eit nedkutta bilete) og ein avstandsmålar (som viser eit forstørra dobbelt bilete som var rett fokusert når det vart til eitt). I *Leica III* vart det lagt til lågare lukkerhastigheiter ned til eitt sekund, og IIIa-modellen la til 1/1000 sekund lukkartid. IIIa var den siste modellen laga før Barnack døydde, og derfor den siste som han var fullstendig ansvarleg for. Leitz heldt fram med å vidareutvikle
den originale utforminga til 1957. Den siste versjonen, IIIg, inkluderte ein stor søkjar med 
rammeliner. Den likna på M3-søkjaren, men hadde framleis separat mål- og avstandssøkjar. Alle desse modellane hadde
kombinerte funksjonar av sirkulære ratt og firkantvindauge som var estetisk gode, men framstod også som litt 
masete.

I 1954 lanserte Leitz M3, ein modell med bajonettfeste sett på av mange som eit utformingsmirakel for kombinasjonen av den enkle utsjånaden med funksjonell fleksibilitet. Modellen kombinerte avstandsmålar og søkjar i ein stor, lys søkjar med eit lysare dobbelbilete i midten, og introduserte eit system for *parallax compensation* (korrigering av avvik mellom det ein ser i søkaren og det som faktisk kjem på filmen). I tillegg så hadde det ein ny gummiert spaltelukkar, som er kjent for å vera påliteleg og er sannsynlegvis den
stillaste spaltelukkaren som nokon gong er laga. Denne modellen har vorte vidareutvikla kontinuerleg. (Dei siste versjonane er M7 og MP, som begge har rammer for 28, 35, 50, 75, 90 og 135 mm objektiv som blir viste automatisk når eit nytt objektiv blir montert.) Kvaliteten og enkelheita i utforminga har ikkje vorte endra. 

Leica har også produsert ein serie med speglreflekskamera som byrja med Leicaflex, deretter SL og
SL2, og R serien frå R3 til R7 som vart laga i samarbeid med Minolta. R8 vart utforma og produsert av Leica. Den nyaste modellen, R9, har ein valfri digital modul. Leica-speglreflekskameraet vart vel motteke. Optikken var svært bra, men Leica var seine til å produsere ein modell med automatisk lysmåling, og laga aldri ein modell med autofokus. Dette og den høge prisen på optikken gjorde dei mindre attraktive for yrkesfotografar. 

Leitz var også ansvarleg for fleire optiske oppfinningar. Dei var mellom anna fyrst til å bruke *aspherical production lenses* (masseproduserte asfæriske linseelement), fyrst til å bruke *multicoated lenses* (linseelement med fleirlags antirefleksbehandling) og fyrst til å bruke *rare earth lenses* (linseelement av lantanoide-glas). Frå 30-åra til 50-åra konkurrerte Leica med det tyske Contax-kameraet om å vere det mest avanserte og velbygde kameraet. Leica-objektiv utvikla eit rykte — at fotografi tekne med dei kunne skiljast frå fotografi tekne med andre objektiv. Det har vore mykje kontrovers rundt dette. 

Ein del firma bygde modellar bygd på målsøkjarutforminga til Leica. Dette gjeld mellom anna Leotax, Nicca og tidlege Canon modellar i Japan, Kardon i USA, Reid i England og Fed og Zorki i Sovjetunionen.

Svært tidlege eksemplar av Leica-kamera og sjeldant tilbehøyr er svært ettertrakta av kamerasamlarar og kan 
bli omsette for ekstremt høge prisar. Kamera som ber merke som viser at dei vart leverte til den tyske hæren eller luftforsvaret er svært dyre. Det eksisterer mange kopiar av Leica-kamera, vanlegvis baserte på sovjetiske kamera, med Leica-namnet gravert i topplata. (Sovjetunionen overtok Leitz sitt kameraproduksjonsutstyr som krigsbytte etter andre verdskrigen.)

I 1986 bytte Leitz firmanamnet til Leica på grunn av styrken i merkenamnet. På denne tida flytta Leica fabrikken frå Wetzlar til ein by i nærleiken Solms. I 1996 vart Leica Camera skild frå Leica-gruppa og vart eit aksjeselskap. I 1988 vart Leica-gruppa splitta i 2 uavhengige einingar: Leica Microsystems  og Leica Geosystems.

Leica produserer framleis ein serie av dyre optiske produkt av svært høg kvalitet, inklusive kompaktkamera, M-System målsøkjarkamera (direkte avstammingar av det første Leica kameraet), R-systemet spegelreflekskamera, digitale kamera (I samarbeid med Panasonic slik som *Leica Digilux 2* / *Panasonic DMC-LC1*, 
kikkertar, og spotting scopes.

Leica fotografiapparat
----------------------

### C-kompaktkameraserien

| Modell | Produksjonsår | Antal produsert |
| --- | --- | --- |
| **C1** | – |  |
| **C2** | – |  |
| **C3** | – |  |
| **Minilux** | – |  |
| **CM** | – |  |

### M-rammesøkjarserien

M3 vart introdusert på den tyske utstillinga Foto Kina i 1954 som det fyrste apparatet i M-serien. I ein annonse frå 1956 vart kameraet omtala som ei livslang investering i perfekt fotografering — Utsegna har vist seg å stemme sjølv meir enn femti år etter lanseringa. 

| Modell | Produksjonsår | Antal produsert |
| --- | --- | --- |
| **M3** | 1954 – 1966 | 215944 |
| **MP** | 1956 – 1957 | 311 |
| **M2** | 1958 – 1967 | 76349 |
| **M1** | 1959 – 1964 | 9442 |
| **M4** | 1967 – 1971 | 47191 |
| **M5** | 1971 – 1975 | 31400 |
| **CL**1 | 1972 – |  |
| **M4-2** | 1977 – 1980 | 17,000 |
| **M4-P** | 1980 – 1986 |  |
| **M6** | 1984 – 2004 |  |
| **M6 TTL** | 1996 – |  |
| **M7** | 2002 – |  |
| **MP** |  |  |

1 kompaktversjonen av M5

### Speglrefleks

| Modell | Produksjonsår | Antal produsert |
| --- | --- | --- |
| **Leicaflex** | 1964 – 1968 | 37500 |
| **Leicaflex SL** | 1968 – 1974 | 70995 |
| **Leicaflex SL2** | 1974 – 1976 | 24555 |
| **R3** | 1976 – 1979 | 43750 |
| **R4** | 1980 – 1986 | 85665 |
| **R4s** | 1983 – 1985 | 19000 |
| **R4s MOD P** | 1985 – 1988 | 6631 |
| **R5** | 1986 – | 13576 |
| **R6** | 1988 – 1992 |  |
| **RE** | 1990 – |  |
| **R6-2** | 1992 – |  |
| **R7** | 1992 – |  |
| **R8** | – |  |
| **R9** | – |  |
|

Bakgrunnsstoff
--------------

* 
* 
* 
* 
* Arkivert 2005-06-23 ved Wayback Machine.
* Arkivert 2005-06-24 ved Wayback Machine.
* History and technical details of Leica's 1954 rangefinder camera. Arkivert 2007-02-05 ved Wayback Machine.
* Leica M3: a tribute to a landmark design Arkivert 2006-12-13 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* HDS

 |