recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
Staðarhólsdalur, Sturla Þórðarsons heimstad
**Sturla Þórðarson** (29. juli 1214–30. juli 1284), norsk form **Sturla Tordsson**, var ein islandsk hovding, lovseiemann, historikar og skald.
Han høyrde til sturlungeætten, og var nevø av Snorre Sturlason. 

Sturla er best kjend for å ha skrive *Íslendinga saga*, den lengste av sogene i *Sturlunga saga*, og *Soga om Håkon Håkonsson*. Den sistnemnde blei skriven på oppdrag av sonen til kong Håkon Håkonsson, Magnus Lagabøte, på 1260-talet. Seinare skreiv han òg *Soga om Magnus Lagabøte*, den siste av dei norrøne kongesogene, som det berre er brotstykkje att av. 

Sturla var òg ein framståande hovding på Island, og sjølv djupt innblanda i hendingane og stridene som han skreiv om i *Íslendinga saga*. Ei tid var han lovseiemann, den fremste posisjonen på Island.
Han bidrog til utforminga av *Jarnsida*, den nye lovboka for Island etter at landet blei lagt direkte under norsk kongsmakt på 1260-talet. 

Sturla blei innsett som lagmann for Island i 1272, noko som var det høgaste embetet på øya. Dei neste fire åra var han lagmann for heile Island, og i 1277–82 for Nord- og Vestlandet. I 1277 reiste han til Noreg der han blei utnemnd til skutilsvein (hirdmann) av Magnus Lagabøte og fekk i oppdrag av kongen å skriva soga om kongen.

Kjelder
-------


* *Delar av denne artikkelen bygger på «Sturla Tordsson» frå Wikipedia på bokmål, den 18. november 2016.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Håkon Håkonssons saga
* Magnus Lagabøtes saga og Håkon Håkonssons saga m.fl. på norrønt
* Sturlunga saga
* Norsk biografisk leksikon om Sturla Tordsson
* Fredrik Paasche (1922). *Snorre Sturlason: og sturlungerne*. Aschehoug.
* Jón Viðar Sigurðsson (1993). *Goder og maktforhold på Island i fristatstiden*. Historisk Institutt, Universitetet i Bergen.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF

 |
**Den estiske grunnlova** (*Eesti Vabariigi põhiseadus*) vart vedteken i folkeavstemming 28. juni 1992 og tredde i kraft 3. juli same år. Ho er, med endringar, basert på Estland si grunnlov frå 1938. Den fyrste grunnlova i Estland vart innført i 1920 og erstatta av ei ny i 1933 og 1938. Den noverande grunnlova er såleis den fjerde i landet.

Struktur
--------

Grunnlova inneheld eit preambel og 15 kapittel. *Kapittel 1* omfattar grunnleggjande prinsipper om sjølvstendet, suvereniteten og folkestyret i landet. *Kapittel 2* definerer grunnleggjande fridomar, borgarrettar og -plikter. *Kapittel 3* definerer folket. *Kapittel 4* omhandlar nasjonalforsamlinga, *Riigikogu*, *kapittel 5* presidentmakta og *kapittel 6* den utøvande makta, regjeringsmakta. *Kapittel 7* omhandlar lover, *kapittel 8* statsfinansar og budsjett. *Kapittel 9* omhandlar utanriksrelasjonar og inngåing av internasjonale traktatar. *Kapittel 10* omhandlar det estiske forsvaret. *Kapittel 11* tek for seg riksrevisjonen, *kapittel 12* justiskanslaren og *kapittel 13* rettsvesenet. I *kapittel 14* er kommunalforvaltninga regulert. *Kapittel 15* omhandlar grunnlovsendring.

Grunnlova har til saman 168 paragrafar.

Grunnlovsendring
----------------

Den estiske grunnlova kan endrast etter vedtak i *Riigikogu*, nasjonalforsamlinga i Estland. Det er kravd eit fleirtal på minst tre femdelar for at ei endring skal gå gjennom, og ho må i tillegg stadfestast i ei folkeavstemming eller med eit nytt vedtak i nasjonalforsamlinga i den påfølgjande perioden, også dette med fleirtal på minst tre femdelar.

Bakgrunnsstoff
--------------

### Nettstader

* Constitution of the Republic of Estonia Arkivert 2009-04-13 ved Wayback Machine. – grunnlova i engelsk omsetjing på nettstaden til presidenten i Estland

### Litteratur

* Jørn Holm-Hansen: «Fakta om Estland», i Elisabeth Bakke (red.): *Sentral-Europa og Baltikum etter 1989*, 2. utgåve, Oslo: Det Norske Samlaget, 2006, s. 39–56.
Høghus i Rosengård
Koordinatar: 55°35′17″N 13°02′25″E﻿
**Rosengård** er ein bydel i Malmö i Skåne i Sverige. I Rosengård bur det om lag 21 000 personar. Rosengård er ein bydel med hovudsakleg høghus oppførte som ein del av det såkalla millionprogrammet i åra 1967–1972. 

Av innbyggjarane har minst 86 % utanlandsk bakgrunn (dvs. begge foreldra fødde utanfor Sverige). Rundt 60 % er fødde i utlandet og 26 % til er fødde i Sverige med to utanlandsfødde foreldre.

Malmö moské
Irak, Jugoslavia, Palestina, Libanon og Bosnia-Hercegovina er dei fem viktigaste opphavslanda. 
I seksjonen *Herrgården* har totalt 96 % utanlandsk bakgrunn.

Delen unge er høg i bydelen. Ein tredjedel av folkesetnaden er under 18 år, noko som kan samanliknast med landsgjennomsnittet på 21 %. I delområdet *Herrgården* er delen born og unge 50 %.

Mange hushald i bydelen har born, og familiane er store i gjennomsnitt. Av 7 186 hushald har 2 172 born.

Sankta Maria i Rosengård Foto: Henrik Sendelbach

I Rosengård finst det gudshus for fleire ulike trussamfunn. Den gamle, lutherske soknekyrkja Västra Skrävlinge kyrka, Malmö moské, som vart bygd i 1980 som den fyrste moskéen i Skandinavia, og den katolske kyrkja, *Sankta Maria i Rosengård*, ligg alle innanfor ein tenkt sirkel med radius på 300 meter.

Bydelen har i dei seinare åra hatt ein del uro, mellom anna steinkasting mot brannbilar og større demonstrasjonar i samband med stenging av eit islamsk kultursenter (i desember 2008), dette fekk i Sverige namnet «kravallerna i Rosengård».

Bakgrunnsstoff
--------------

### Litteratur

* Lasse Sandström: *Rosengård i medieskugga : om medier som medel och hinder för integration*, ISBN 91-7055-320-3, Stockholm : Sellin & partner : Stiftelsen Institutet för mediestudier, 2005
* Tove Lifvendahl: *Vem kastar första stenen? : om stenkastning och utlänningar på Rosengård*, ISBN 91-7566-540-9, Stockholm : Timbro, 2003
* Inger Pedersen: *Rapport från Rosengård*, ISBN 91-87336-98-7, Malmö: Malmö museer , cop. 2002
* Inger Pedersen (16. mars 2001): dagbok från Rosengård, ISBN 91-87336-96-0, Malmö : Malmö museer, 2002
* Per-Markku Ristilammi: *Rosengård och den svarta poesin : en studie av modern annorlundahet*, ISBN 91-7139-191-6 (innb.); Stockholm ; Stehag : B. Östlings bokförl. Symposion, 1994
* Margaretha Rolfson: *Unga på drift : om sociala normer och social kontroll i Rosengård*, [Lund], 1994 ;
* Carin Flemström & Alf Ronnby: *Fallet Rosengård : en studie i svensk planerings- och bostadspolitik*, ISBN 91-518-0019-5, Stockholm : [Solna] : Prisma ; [Seelig], 1972 ;
* Tyke Tykesson: *Bostadsmiljöer i Malmö, Inventering. Del 3: 1965—75*, Malmö Kulturmiljö, Länsstyrelsen Skåne Län, 2002
* Björn Alfredsson, Göran Cars: *Förvalta Rosengård, förnyelse och integration i praktiken*

### Nettstader

* Malmø-Rosengård
* Avisa *Dagens Nyheter* om uroa i Rosengård (svensk)
* Avisa *Aftenposten* om Rosengård
* Avisa *Klassekampen* om dei sosiale problema i Rosengård[*daud lenkje*]

Fotnotar
--------

1. ↑  *Malmö Stad: Områdesfakta Rosengård 2007 – PDF-fil* (PDF), arkivert frå originalen (PDF) 27. september 2011, henta 4. mars 2009
2. ↑
3. ↑
4. ↑
**Moskvakanalen** (fram til 1947 kalla *Moskva-Volga-kanalen*) er ein kanal som knyter saman Moskvaelva med hovudtransportåra i den europeiske delen av Russland, elva Volga. Kanalen ligg i Moskva og Tver oblast nord for Moskva.

Kanalen vart bygd av politiske fangar under stalintida. Arbeidet tok til i 1932 og var fullført i 1937. Kanalen er 128 kilometer lang. På grunn av kanalen har Moskva tilgang til fem hav; Kvitsjøen, Austersjøen, Kaspihavet, Azovhavet og Svartehavet, det er derfor Moskva nokre gonger vert kalla «hamnebyen til dei fem hav». I tillegg til transport forsyner kanalen òg Moskva med om lag halvparten av nødvendig ferskvatn og dei mange reservoara langs elva vert nytta for rekreasjon.

Kanalen er derimot dårleg vedlikehalden, og nødvendig opprustning er rekna for å kome på mellom 1,5-3 milliardar rublar (ca. 350-700 millionar NOK).

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Moskvakanalen» frå Wikipedia på bokmål, den 30. oktober 2008.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* GeoNames

 |
Menderes i 1960
**Adnan Menderes** (fødd 1899 i Aydın, død 17. september 1961 i İmralı) var ein tyrkisk politikar. I 1950 vart han den første demokratisk valde statsministeren i Tyrkia. I 1960 vart han avsett i et militærkupp og deretter avretta.

Menderes var jurist. Han arva jord, men selde mykje av den og beheldt berre ein gard, der han innførte moderne jordbruksmetodar og utvikla det til eit mønsterbruk.

Frå byrjinga av 1930-talet var Menderes aktiv i Det republikanske folkepartiet (*Cumhuriyet Halk Partisi*, CHP), eit kemalistisk parti og då det einaste lovlege partiet i Tyrkia. Han vart vald til nasjonalforsamlinga for CHP. Etter at han vart ekskludert frå CHP i 1945, tok Menderes i 1946 del i skipinga av Det demokratiske partiey (*Demokrat Parti*), eit sentrum-høgreparti. Menderes leia i 1950 partiet til valsiger. Han vart med det den første demokratisk valde statsministeren i Tyrkia.

I innanrikspolitikken førte Menderes og Det demokratiske partiet ein reformpolitikk, både i økonomien og i den offentlige forvaltninga. I økonomien innebar dette eit brot med den kemalistiske planøkonomien. Partiet godtok samstundes etablerte tradisjonar og islamske skikkar i større grad enn Atatürk og CHP gjorde. Utanrikspolitisk la han Tyrkia tett opp til vestmaktene. Dette leia til at Tyrkia i 1952 vart medlem av NATO. Spørsmålet om sjølvstende for Kypros frå Storbritannia var et anna viktig utanrikspolitisk tema i regjeringstida hans. I 1959 overlevde Menderes ein flystyrt i Storbritannia, dit han var på veg for samtalar om situasjonen på Kypros.

Det demokratiske partiet med Menderes i spissen vant valet i 1954 òg, og Menderes vart attvald som statsminister. Landet var i ein vanskelig økonomisk situasjon, ikkje minst fordi regjeringa hadde åpna opp for import frå utlandet, noko som svekka landets eige næringsliv. Menderes byrja å slå ned på kritikare, innførte pressesensur og fengsla journalister. Til trass for aukande motstand vant han likevel igjen valet i 1957.

Då landet i 1960 var stilt overfor ei økonomisk krise, tok Menderes til seg utvida fullmakter, noko som auka den politiske motstanden mot han. Den 2. mai 1960 vart Menderes avsett i eit militærkupp gjennomført av kemalistiske offiserar. Han vart stilt for retten av det nye regimet og dømd til døden. Han freista å ta sitt eige liv, men lukkes ikkje med det. 17. september 1961 var han avretta.

Menderes vart politisk rehabilitert i 1990. Adnan Menderes lufthavn i İzmir er opppkalla etter han.

Kjelder
-------

1. 1 2 3  «Adnan Menderes», *Encyclopædia Britannica Online*.
2. 1 2 3 4 5 6  Martin Polley: *A to Z of Modern Europe, 1789–1999*, London: Routledge, 2000, s. 107.
3. ↑  1959: «Turkish leader involved in fatal crash», On This Day, *BBC News*.
4. ↑  «FACTBOX: Coups in Turkey over last 50 years» Arkivert 2012-11-13 ved Wayback Machine. *Reuters*, 17. oktober 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* Munzinger (iba)

 |
Drikkebrikker av sandstein
**Drikkebrikke** eller **ølmatte** er eit underlag ein kan bruka til å setja drikkeglas og koppar på. Slike brikker kan verna overflata til eit bord eller anna overflate mot væske eller varme frå drikkeilåtet. Ein kan også plassera brikker som lok oppå ein drikk for å syna at ein ikkje er ferdig eller for å hindra at noko fell oppi han, som insekt.

Pubar har ofte ølmatter lagt ut til kundar. Desse er typisk laga av papir, og kan absorbera kondens som drypp ned frå glaset. Slike ølmatter er ofte påtrykte namn på ølmerke eller ulike typar reklame.

Historie
--------

Vinflaskebrikke av sølv
Tidlege drikkebrikker blei laga for karaflar eller vinflasker, og gjorde at ein kunne senda flasker rundt middagsbordet etter at tenerane hadde trekt seg tilbake. Dei var i utbreidd bruk etter rundt 1760. Slike tidlege brikker var forma som grunne fat eller tallerkar laga av materiale som tre, pappmasjé eller sølv.

I 1880 blei dei fyrste ølbrikkene av papp innførte av det tyske trykkeriet Friedrich Horn. I 1892 laga Robert Sputh frå Dresden den fyrste ølbrikka av tremasse. Watney-bryggeriet innførte dei til Storbritannia i 1920 for å reklamera for sitt *pale ale*.

Tefat har lenge hatt same bruksområdet i vestleg kultur som del av servise.

Drikkebrikker av kork
Drikkebrikke laga av bambus
Ei samling ølmatter som reklamerer for ulike typar øl

Kjelder
-------

1. ↑  Cook, Peter (1988). *The Antique Buyer's Handbook*. McLaren Publishing. s. 97. ISBN 978-0947889258.
2. ↑  Wills, Geoffrey (2015). *Guide to Antique Collecting*. CreateSpace Independent Publishing Platform. ISBN 978-1515311386.
3. ↑  «Tough Times for the Humble Beer Mat». *Spiegel Online*. SPIEGELnet GmbH. 24. april 2009. Henta 26. mai 2009.
4. 1 2  Atkinson, Simon (26. mai 2009). «Last orders for beer mat maker?». *BBC News*. BBC. Henta 26. mai 2009.

* *Denne artikkelen bygger på «Drink coaster» frå Wikipedia på engelsk, den 25. oktober 2022.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Drikkebrikke**
| Blaye |
| --- |
|  |
| Styresmakter |
| Land  Region  Departement | Frankrike  Nouvelle-Aquitaine  Gironde |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  6,42 km² |
| Innbyggjarar  - By (1999)   - folketettleik | 4 666   726/km² |
| Koordinatar | 45°07′″N 00°40′″W﻿Koordinatar: 45°07′″N 00°40′″W﻿ |
| Høgd over havet | 7 m |
| Tidssone | CET (UTC+1) |
| Diverse anna |
| Postnummer | 33390 |
| **Heimeside:** www.blaye.net |

**Blaye** er ein liten by og kommune sørvest i Frankrike. Han er *sous-préfecture* (underprefektur) i departementet Gironde i regionen Nouvelle-Aquitaine, og har om lag 5 000 innbyggjarar.

Geografi
--------

Blaye ligg ved den høgre breidda til elvemunningen Gironde (her om lag 3,5 km brei), 55 km nord for Bordeaux med jernbane.

Historie
--------

I antikken var Blaye (*Blavia*) ein hamneby for santonarar. Ifølgje segna skal helten Roland ha vorte gravlagd i basilikaen som var ein del av festninga i byen. Byen var ein viktig skanse, som spelte ei viktig rolle i krigane mot engelskmennene (som brende ned byen i 1352) og hugenottkrigen. Hertuginna av Berry vart fengsla i festninga her i 1832-1833.

Byen heitte tidlegare **Blaye-et-Sainte-Luce** og fekk namnet *Blaye* i juni 1961.

Bakgrunnsstoff
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
Koordinatar: 78°33′31″S 85°34′16″W﻿

**Fukushima Peak** er eit høgt, spisst fjell, 4634 moh, nær sørkanten av det isdekt Vinson Plateau i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis.

Fjellet vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names i 2006 etter Eichii Fukushima, eit medlem av den amerikanske fjellklatringsekspedisjonen til Antarktis 1966–67 som vart dei første som klarta Vinson Massif og andre høge fjell i Sentinel Range.

Fukushima Peak ligg 3,83 km aust for toppen av Mount Vinson, 1,54 km aust for Hollister Peak, 1,43 km sørvest for Wahlstrom Peak, 7,93 km nordvest for Mount Rutford, 5,07 km nordaust for Mount Slaughter, 0,99 km nordaust for Opalchenie Peak og 2,13 km søraust for Silverstein Peak.

Kjelder
-------

1. ↑  «Fukushima Peak». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 15. november 2012.

* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Fukushima Peak» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Drevvatnet** eller Drevvvassbygda er ei bygd i Vefsn kommune i Nordland. Bygda ligg ved Drevvatnet i Elsfjord sokn. Drevvatn stasjon er stoppestad på Nordlandsbanen. Stasjon vart opna i 1941, og ligg 92,9 moh.

Til Drevvassbygda reknar ein i tillegg til garden Drevvatnet òg gardane Drevvassbukta (og skrive Drevvassbotnet) og Dyrhaugen. 

Innsjøen Drevvatnet er 4,956 km² og ligg 48 m.o.h.. Norddelen av vatnet ligg i Elsfjord sokn, men sørdelen, med garden Vasshauet (òg skrive Vasshovud, Vadshaug eller Drevvasshovud) og garden Rognryggen ligg i Drevja sokn, det òg i Vefsn kommune. Ved Vasshauet renn elva Drevja ut. Drevjavassdraget er eit verna vassdrag.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Jernbaneverkets stasjonsoversikt: Drevvatn Arkivert 2006-03-05 ved Wayback Machine.
* Norsk Jernbaneklubbs stasjonsdatabase: Drevvatn
* NVE innsjøatlas Arkivert 2011-03-06 ved Wayback Machine.
* Lenke til Hemnes gård og slekt Arkivert 2008-06-04 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Provinsen Verona** (italiensk *Provincia di Verona*) er ein provins i regionen Veneto i Italia. Hovudstaden er byen Verona. Han har eit areal på 3 109 km² og totalt 860 796 innbyggjarar (2004). 

Kart over provinsen Verona
Provinsen grensar mot provinsen Trento i nord, Vicenza og Padova i aust, Rovigo i sør og Mantova og Brescia i sør og vest.

Det er 98 kommunar i provinsen.Dei viktigaste kommunane er mellom anna Bovolone, Bonavigo, Bussolengo, Cerea, Legnago, Negrar, Peschiera del Garda, San Bonifacio, San Giovanni Lupatoto, San Martino Buon Albergo, Soave, Sona og Villafranca di Verona.

Byen Verona er ein verdsarvstad. Byen er mellom anna kjend frå *Romeo and Juliet* av Shakespeare, med Casa di Giulietta (huset til Juliet med ein balkong som er viktig i stykket) er eit viktig turistmål. Gardasjøen er også eit kjent turistmål i provinsen. Provinsen har elles fleire slott, tårn, kloster og andre gamle bygningar. Valpolicella er kjend for vinane sine. Den største naturlege brua i Europa, Ponte di Veja, ligg også i Verona. Norddelen av provinsen er åslendt med fleire elvar, mellom anna Tartaro, Caslagnaro og Adige.

### Største kommunar

Per 31. desember 2008)

| Kommune | Folketal |
| --- | --- |
| Verona | 265 368 |
| Villafranca di Verona | 32 408 |
| Legnago | 25 488 |
| San Giovanni Lupatoto | 23 485 |
| San Bonifacio | 19 943 |
| Bussolengo | 19 439 |
| Negrar | 17 128 |
| Sona | 16 856 |
| Cerea | 16 201 |
| Pescantina | 15 859 |
| Bovolone | 15 538 |
|

Kjelder
-------

1. ↑  «Banca Dati Provincia Verona» (på italiensk). Unione delle Province d‘Italia. Arkivert frå originalen 28 April 2014. Henta 18 September 2014.
2. 1 2  «Verona, Veneto». *Italia*. Arkivert frå originalen 9. oktober 2014. Henta 18. september 2014.
3. ↑  *The Penny Cyclopaedia of the Society for the Diffusion of Useful Knowledge*. 1843. s. 268.

* *Denne artikkelen bygger på «Province of Verona» frå Wikipedia på engelsk, den 16. desember 2007 og 18. november 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

 Commons har multimedium som gjeld: **Provinsen Verona**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NKC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Luis Miguel Martín Berlanas** (fødd 11. januar 1972) er ein spansk tidlegare friidrettsutøvar frå Madrid som tilhøyrde europatoppen i hinderløping i tida 1998-2004.

Martín var opphavleg mellomdistanseløpar. Frå 1998 satsa han på 3 000 meter hinder. I sin fyrste sesong som hinderløper vart han iberoamerikansk meister i øvinga og nummer fire då europameisterskapen vart avvikla i Budapest, halvtanna sekund bak bronsevinnar Jim Svenøy. Året etter sette Martín landsrekord med 8.11,1, den fyrste av fire forbetringar av den spanske rekorden. Men i Friidretts-VM 1999 i Sevilla rauk han ut i forsøket.

År 2000 vart Martín spansk meister og femtemann i Sydney-OL. Deretter sprang han inn til fjerdeplass under verdsmeisterskapen i Edmonton i 2001, før han i 2002 vann bronsemedaljen ved europameisterskapen i München. Den 30. august 2002 flytta Martín den spanske rekorden til 8.07,4 ved eit stemne i Brussel, hans livs beste prestasjon i hinderløpinga. Sidan vart han nummer seks ved verdsmeisterskapen 2003 i Saint-Denis og nummer fem under Sommar-OL 2004 i Aten. Han tevla i friidrett til 2011.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

* EM 1998 i Budapest: Nr 4 – 8.20,5
* VM 1999 i Sevilla: Utslått i forsøket (8.17,7=nr 13)
* OL 2000 i Sydney: Nr 5 – 8.22,7
* VM 2001 i Edmonton: Nr 4 – 8.18,8
* EM 2002 i München: Bronsemedalje – 8.24,7
* VM 2003 i Paris: Nr 6 – 8.13,5
* OL 2004 i Aten: Nr 5 – 8.11,6
* VM 2005 i Helsinki: Nr 11 – 8.22,1

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Luis Miguel Martín» frå Wikipedia på tysk, den 22. mai 2020.*
* *Denne artikkelen bygger på «Luis Miguel Martín» frå Wikipedia på engelsk, den 22. mai 2020.*

* «Luis Miguel Martín» (på engelsk). Olympedia. Henta 10. mars 2023.
**Johannes Johannesson Aga** (25. mars 1814–23. januar 1898) var ein norsk gardbrukar, ordførar og stortingsmann frå Ullensvang i Hordaland. Johannes Pedersen Aga var far hans og Lars Johannesson Aga bror hans.

Aga tok over farsgarden i 1839 og dreiv denne. Frå 1840 var han medlem av heradsstyret i Ullensvang, ordførar 1844-71 og 1873-79. Han var forlikskommissær 1857-73, og medhjelpar åt presten i over 40 år. Styreformann i den lokale sparebanken.

Aga representerte Søndre Bergenhus amt på Stortinget frå 1857 til 1873. I 1857 var han medlem av protokollkomiteen og den utvida justiskomite nr 1, på omframstortinget 1858 av finanskomiteen og valkomiteen. Tingsamlingane 1859-60, 1862-63 og 1865-66 var han medlem av protokollkomiteen, 1868-69 og 1871-73 sekretær i same. På omframstortunget 1864 medlem av komiteen om avløninga av hæren. Både 1868-69 og 1871-73 var han medlem av valkomiteen, i 1869 også av røysterettskomiteen. Aga var medlem i Stortinget sine deputasjonar til kongekroninga i Trondheim 1860, og til 1000-årsminnet i Haugesund i 1872.

I 1877 vart han tildelt medalje «til belønning for det norske landbruk». Han døydde på slektsgarden i 1898.

Kjelder
-------

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biografisk informasjon om Johannes Johannesson Aga NSD Norsk senter for forskningsdatas politikararkiv

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Historisk befolkningsregister
* PolSys
* VIAF

 |
**Knut Myrstad** (2. desember 1913–27. mai 2001) var ein norsk lærar, indremisjonsmann og politikar frå Selje i Nordfjord. Han representerte Kristeleg Folkeparti og Sogn og Fjordane fylke på Stortinget frå 1965 til 1977.

Myrstad var son til ein småbrukar og fiskar. I ungdomsåra gjekk han Nordfjord ungdomsskule 1931/32, Selje arbeidsskule 1932/33 og Indremisjonens bibelskule 1933/34. Frå 1934 var han ungdomssekretær i Nordfjord Indremisjon til 1945 og så i Indremisjonsselskapet til 1946. Sidan vart han krinssekretær 1946-48 i Sunnfjord indremisjon og 1948-55 i Nordfjord Indremisjon.

Frå 1955 til 1957 arbeidde Myrstad som lærar i folkeskulen i Selje. Deretter var han til 1965 atter krinssekretær i Sunnfjord indremisjon, bortsett frå 1962-64 då han underviste ved Indremisjonsselskapet sin bibelskule i Oslo.

Myrstad vart vald inn på Stortinget for Kristeleg Folkeparti i 1965 og attvald to gongar. Valbolken 1965-69 var han medlem av Protokollkomiteen, dei siste åtte tingåra hadde han sete i Landbrukskomiteen. Han var elles landsstyremedlem i Kristeleg Folkeparti 1973-75 og i same periode varamedlem til sentralstyret i partiet.

Åra 1971-75 var Myrstad medlem i eit offentleg utval som utgreidde ymse stat/kyrkje-spørsmål. Han var far til journalisten og forfattaren Bjarne Myrstad.

Kjelder
-------

* Stortingsbiografi

Fotnotar
--------

1. ↑  Starheim, O. (2019). Knut Myrstad Arkivert 2021-06-11 ved Wayback Machine. på *Allkunne.no*. Henta 12. juni 2021.
**Johannes Musæus Norman** (28. oktober 1823–15. januar 1903) var ein norsk lækjar, botanikar og forstmann. Han var fødd i Asker og døydde i Oslo.

Norman vart cand. med. i 1848. Året etter vart han universitetstipendiat i botanikk og la dei neste åtte åra ut på mange granskingsferder i Noreg. Han studerte også botanikk i Wien, Paris og i Italia. Frå 1856 førelas han i botanikk ved universitetet i Oslo. På fransk språk gav han ut eit planteanatomisk verk. I 1858 reiste han til forstakademiet i Aschaffenburg i Bayern, der han studerte skogbruk.

Perioden 1860-76 var Norman forstmeister i Finnmark, der han la grunnen for ordna tilhøve vedkomande jordsal, kolonisasjon og skogbruk. Mellom anna gjorde han opptaket til ei lov om sal av statsjord i Finnmark, 1863. I alle åra han budde i Finnmark granska han plantelivet i Finnmark.

Norman fekk i 1876 årleg løn frå staten for å drive med botanikk, dermed vart han den aller første statsstipendiaten i Noreg. Trass i mykje sjukdom i sine seinare år, makta han å arbeide seg gjennom alt materialet han hadde samla og gje ut *Norges arktiske Flora* i tida 1894-1901. Boka har vore omtala som eit storverk i norsk plantegeografisk litteratur.

Kjelder
-------

* Norsk Allkunnebok, IX. bandet, 1959

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI

 |
***Heimestell*** er den første kokeboka på nynorsk, skriven av Hulda Garborg og utgitt av avisa *Den 17de Mai* i 1898. Boka kom i mange opplag og Garborg skreiv fleire nye utgåver, den siste i 1917. Boka retta seg mot «smaae hushald, helst paa lande» og skulle vera for vanlege folk, i motsetnad til andre kokebøker som helst retta seg mot rikfolk med tenarar og store kjøkken. Boka tek føre seg heimestell i vid forstand, slik som vask av hus og barn og sengetøy, ikkje berre matstell.

Boka er ei god kjelde til dagleglivet i Noreg rundt århundreskiftet, samstundes som Garborg innførte fleire utanlandske matoppskrifter.

Ho blir stadig nyutgitt, sist av Vidarforlaget i 2017, med eit forord av Arnhild Skre. I 2021 gav Garborgsenteret ut teikneserieheftet Huldas Heimestell, med handling henta frå kokeboka.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Garborg, Hulda (1899). *Heimestell: uppskrifter og rettleidingar for smaae hushald, helst paalande*. "Den 17de Mai".
* Teikneseriehefte om Hulda Garborg hos Garborgsenteret
**Manfred Klaus Kuschmann** (25. juli 1950–13. februar 2002) var ein tysk langdistanseløpar, europameister på 10 000 meter i 1974, som tevla for Aust-Tyskland.

### Aktiv

Kuschmann vart i 1973 nummer to på 5 000 m i Europacupen for landslag. Året etter vart han austtysk meister på både 5000 m og 10 000 m. Opningsdagen under EM i friidrett 1974 i Roma vann han gullmedaljen på 10 000 meter med minimal margin, han slo Tony Simmons frå Storbritannia med fire hundredels sekund. Seks dagar seinare var han sjanselaus då britiske Brendan Foster rykte frå 5 000-metersfeltet, men lukkast vinne spurten om sølvmedaljen.

Kuschmann vart austtysk meister på 5 000 m i 1975, og representerte Aust-Tyskland på distansen i Europacupen same året, der han vart nummer tre. Han lukkast ikkje å kvalifisere seg til korkje sommar-OL 1976, ei heller til friidretts-EM 1978.

Han døydde i Halle an der Saale etter fleire års kreftsjukdom.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Manfred Kuschmann» frå Wikipedia på tysk, den 30. august 2014.*
| **Lugo** |
| --- |
| Den romerske muren og domkyrkjaDen romerske muren og domkyrkja Den romerske muren og domkyrkja |
| 

|  |  |
| --- | --- |
| Flagget til Lugo | Byvåpenet til Lugo |
| **Flagget til Lugo** | **Byvåpenet til Lugo** |

 |
| Plassering |
| 

Lugo is located in

 |
| Styresmakter |
| Land |  Spania |
| Autonom region | Galicia |
| Provins | Lugo |
| Grunnlagd | Første hundreåret fvt. |
| Borgarmeister | José Clemente López Orozco |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  332 km² |
| Innbyggjarar  - Totalt (2008)   - folketettleik | 95 416   287,4 /km² |
| Koordinatar | 43°1′″N 7°33′″W﻿Koordinatar: 43°1′″N 7°33′″W﻿ |
| Høgd over havet | 465 moh |
| Diverse annan informasjon |
| Postnummer | 27001 - 27004 |
| **Nettstad:** http://lugo.gal/ |

**Lugo** er ein by nordvest i Spania i den autonome regionen Galicia. Han er provinshovudstaden i provinsen Lugo. Kommunen har kring 95 000 innbyggjarar og er den fjerde største i Galicia. 

Lugo er den einaste byen i verda som er omgjeven av intakte bymurar frå romartida. Murane blei bygd på 200-talet, og er i dag rekna som ein verdsarvstad av UNESCO.

Historie
--------

Renessansetårnet og apsisen på Lugo-katedralen.
Byen vart truleg grunnlag av keltarar. Seinare vart han erobra av Paulus Fabius Maximus og kalla *Lucus Augusti* i 13 f.Kr. ved ein romersk militærleir. Byen høyrte til den romerske provinsen Hispania Tarraconensis og var hovudbyen til caporane. Sjølv om han vart liten var han den viktigaste romerske byen i det som vart Gallaecia i romartida, setet for ein *conventus*, og ein av tre slike i Gallaecia. Seinare var han ein av to hovudstader i Gallaecia og gav namn til *Callaïci Lucenses*. Han låg midt i eit stort gullgruveområde, som i romartida var særs aktivt. 

Baksida av Lugo-katedralen.
Lucus vart sete for ein biskop seint på 400-talet og var eit administrativt senter for suebane og vestgotarane, før han kom i forfall. Midt på 700-talet vart byen forlaten. På 900-talet vart det gjort forsøk på å gjenoppbygge byen, og seinare var Lugo med domkyrkja si eit valfartsmål lik Santiago de Compostela.

Med opprettinga av Lugo-provinsen i 1833 fekk Lugo klart større tyding enn jamstore byar i nærleiken, som Mondoñedo og Ribadeo. Utviklinga fortsette då jernbanen kom til byen i 1875. På 1970-talet gjekk byen gjennom utvikling som skipinga av industriområdet Ceao i 1979, og ein totalrenovasjon av bymurane. I 2000 blei dei romerske murane utropt til verdsarv av UNESCO.

Kjelder
-------

1. ↑  «Roman Walls of Lugo», unesco.org. Henta 10. mars 2015.

---

* *Denne artikkelen bygger på «Lugo» frå Wikipedia på engelsk, den 4. november 2009.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Lugo**

* Bilete av Lugo

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* NKC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Heini Hemmi** (fødd 17. januar 1949) frå Churwalden er ein sveitsisk tidlegare skirennar. Han vann gullmedaljen i storslalåm under vinter-OL 1976. I 1977-sesongen, hans beste sesong, vart han nummer sju i verdscupen i alpint og gjekk heilt til topps i storslalåmcupen.

Aktiv
-----

Hemmi slo gjennom i januar 1970 då han vart nummer i slalåmrennet i Wengen. Ei veke etter gjennombrotet klatra han ein plass opp og vart nummer fire i storslalåmrennet i Kranjska Gora. Under den alpine verdsmeisterskapen i alpint 1970 i Gherdëina kom han som best nummer 11 i slalåm. Dei neste sesongane klarte han ikkje å hevde seg internasjonalt, men vart sveitsisk meister i slalåm 1973 og i storslalåm 1974. Først i 1975 tok han plass i verdseliten i spesialgreina si, storslalåm. 2. mars 1975 oppnådde han sin første pallplass i verdscupen, då han i Garibaldi i British Columbia kom på andreplass i storslalåmrennet, bakom den nye storslalåmkongen Ingemar Stenmark, men hårfint framom den førre storslalåmeinaren Gustav Thöni. I den sveitsiske meisterskapen i storslalåm forsvarte han meistertittelen.

Hemmis største prestasjon var sigeren i storslalåm under OL 1976 i Innsbruck. Med samanlagttida 3.26,97 var han 0,20 sekund føre landsmannen Ernst Good, som sikra sveitsisk dobbeltsiger framom Ingemar Stenmark. På tampen av OL-sesongen tok han sin første siger i verdscupen, då han vann suverene eit renn i Mont Sainte-Anne. Og så vart han sveitsisk meister på ny, men då i slalåm. Sesongen 1976/77 var Hemmi den beste storslalåmrennaren i verda, han vann då tre renn og kom seks gongar på pallen i verdscupen. Totalt kom han på sjuandeplass i verdscupen.

Året etter, 1978, kom Hemmi på åttandeplass i verdscupen og vart nummer fire i storslalåmcupen. Han kom då på andreplass i tre storslalåmrenn. Under VM i alpint 1978 i Garmisch-Partenkirchen kom han på fjerdeplass i storslalåm. Han vann og den sveitsiske meisterskapen i storslalåm, hans femte og siste SM-tittel. I sin siste sesong kom Hemmi to gongar på pallen i verdscupen, han avslutta den 19. mars 1979 si tid som aktiv med ein andreplass i Furano i Japan. Atter ein gong måtte han sjå slått av Ingemar Stenmark.

Hemmi stod 13 gongar på pallen i verdscupen i alpint, alle gongane etter slalåmtevlingar.

Verdscupsigrar
--------------

| Dato | Stad | Øving |
| --- | --- | --- |
| 18. mars 1976 |  Canada Mont Sainte-Anne | Storslalåm |
| 12. desember 1976 |  Frankrike Val-d’Isère | Storslalåm |
| 2. januar 1977 |  Sveits Ebnat-Kappel | Storslalåm |
| 24. januar 1977 |  Sveits Adelboden | Storslalåm |

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Heini Hemmi» frå Wikipedia på tysk, den 1. februar 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* 

* (en) Heini Hemmi – Profil og resultatoversikt hos FIS

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* Munzinger (sport)

 |
|  |
| --- |
| ***G. G.***  Studioalbum av Gary Glitter |
|  |
| **Utgjeve** | 1975 |
| **Produsent** | Mark Munro (Now A Customer Service Agent) |
|
| Gary Glitter-kronologi |
| *Remember Me This Way* (1974) | *G. G.* | *Silver Star* (1977)
 
 |

***G.G.*** (eller *Gary Glitter*) er det tredje studioalbumet til Gary Glitter, gjeven ut i 1975. 

Albumet var eit forsøk frå Glitter på å endre den musikalske retninga frå den vanlege tunge glamrocken han hadde laga til då. Det vart produsert av Mark Munro. Glitter skreiv få av songane på albumet. I tillegg til å utvide den musikalske horisonten sin, var albumet òg eit forsøk på å bryte den amerikanske marknaden. Sjølv om Glitter tidlegare hadde hatt ein hitt der i 1973 med «Rock and Roll», gjorde ikkje oppfølgjarane det like bra. Ironisk nok vart verken *G.G.* eller singlane frå albumet nokon gong gjevne ut i USA.

*G. G.* gjekk aldri inn på albumlista i Storbritannia.

Innhald
-------

| Nr. | Tittel | Lengd |
| --- | --- | --- |
| 1. | «Too Late to Put It Down» | 2:44 |
| 2. | «Satan's Daughter» | 4:01 |
| 3. | «Easy Evil» | 3:48 |
| 4. | «Baby, I Love Your Way» | 3:45 |
| 5. | «Papa-Oom-Mow-Mow» | 3:45 |
| 6. | «Finder's Keepers» | 3:31 |
| 7. | «Basic Lady» | 3:38 |
| 8. | «Cupid» | 3:18 |
| 9. | «I'll Carry Your Picture (Everywhere)» | 2:59 |
| 10. | «Personality» | 3:36 |

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «G. G.» frå Wikipedia på engelsk, den 11. desember 2011.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* MusicBrainz (release-group)

 |
**Nikolaj Aleksejevitsj Nekrasov** (4. desember 1821–8. januar 1878) var ein av dei fremste russiske poetane i det 19. hundreåret.

Liv og gjerning
---------------

Nekrasov var fødd i Nemirov i den tids Tsar-Russland, dagens Ukraina. Han vart send til St. Petersburg for å verte utdanna til offiser. I staden skreiv han seg inn på universitetet. Far hans nekta han då vidare stønad, så den 16-årige ungdomen måtte slå seg gjennom på eiga hand.

År 1840 kom den fyrste samlinga av dikta hans, anonymt, og vart møtt med godvilje av kritikken. Året etter vart Nekrasov og litteraten Panajev eigar av tidsskriftet *Sovremennik*, i si tid starta av Aleksandr Pusjkin. Då *Sovremennik* vart forbode i 1866, overtok Nekrasov det kjende tidsskriftet *Otetjestvennyja zapiski* (Fosterlendske minne), som han redigerte til sin død. Frå og med 1856 kom det eine opplaget etter det andre av hans samla dikt ut (6. opplag i to band, 1895).

Etter Mikhail Lermontov var ingen russisk forfattar så omtykt som Nekrasov. Han refsa utan nåde det russiske samfunnet for dei manglane han såg. Mykje av det han skreiv, kom ikkje uskadd gjennom sensuren. Ein annan del av Nekrasovs dikt handlar om han sjølv, dei dystre minna hans frå oppveksten og lidinga. Den bitre nauda han gjekk gjennom i unge år, braut ned helsa hans. Nauda og lidinga hadde i hans eige augo gitt pengar eitt verd som gjorde at han til ein kvar pris måtte verte rik. Det vart han, særleg på grunn av si verksemd som publisist.

Han døydde i St. Petersburg i 1878.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Nikolaj Nekrasov» frå Wikipedia på svensk, den 29. januar 2011.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
**Ottilie Margrethe Bie** (19. november 1864–2. april 1927) var ein norsk politikar og kvinnesaksaktivist. Ho var ei av dei fyrste kvinnelege bystyrerepresentantane i Drammen.

Familie
-------

Ottilie Bie var dotter av handelsmann og konsul Ferdinand Reinhardt (1836–1908) og Andrea Henriette Marie Bessesen (1839–1901), ei dotter av presten Bernt Tobias Bessesen.
Bie vart 24. mai 1887 gift i fødebyen Kristiansand med stadsfysikus Christen Helmer Bie (1859–1943) og flytta same år til Drammen. Dei var foreldre til friidrettsutøvaren Ferdinand Reinhardt Bie (1888–1961).

Liv og virke
------------

Ved kommunestyrevalet i 1901 vart Bie saman med Trine Dietrichs vald inn i kommunestyret i Drammen. Dei var dei fyrste kvinnene til å verte valde inn som representantar der. Ho representerte partiet Høgre, og møtte i bystyret i tre periodar frå 1902 til 1910. Den siste perioden sat ho også i formannskapet i kommunen.

Ottilie Bies vei i Drammen er kalla opp etter ho.

Kjelder
-------

1. ↑  Skjelderup, Arthur (1918). *Familien Mørch (fra Christianssand)*. J. Petlitz. s. 29.
2. ↑  "Norway Marriages, 1660-1926", database, FamilySearch ( : 25 January 2020), null in entry for null, 1887.
3. ↑  *Studentene fra 1906*. Grøndahl. 1931. s. 31.
4. ↑  Reistad, Gunhild Ramm (1996). *Det startet på Bragernes torg for 100 år siden*. [Foreningen]. s. 14.
5. ↑  Ruud, Arnt (1979). *Drammen byleksikon*. Buskerudbanken. s. 98.

* *Denne artikkelen bygger på «Ottilie Bie» frå Wikipedia på bokmål, den 21. mars 2023.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* *Dette skrev kvinner*. Skolen. 1984. s. 59. ISBN 8257900109.
* Lokalhistoriewiki: Othilie Bie, besøkt 4/2 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Historisk befolkningsregister
* Lokalhistoriewiki

 |
Fyrst **Nikolaj Sergejevitsj Trubetskoj** (16. april 1890–25. juni 1938), fødd i Moskva; død i Wien, var ein russisk lingvist og etnolog, og ein av grunnleggjarane av Lingvistkrinsen i Praha i 1929.

Biografi
--------

Trubetskoj høyrde til ein gamal russisk adelsfamilie. Far hans, fyrst Sergej Nikolajevitsj Trubetskoj (1862-1905) var professor i filosofi ved Universitetet i Moskva og rektor same stad. Han byrja tidleg å arbeide med lingvistikk og etnologi. Den fyrste artikkelen hans blei utgjeven i 1905. Frå 1908 til 1913 studerte han ved Universitetet i Moskva og tok doktorgraden i 1913 med avhandlinga *Om uttrykk for futurum i dei viktigaste indoeuropeiske språka*. I 1916 habiliterte han seg i samanliknande språkvitskap og sanskrit. I 1917 reiste han til Kaukasus, der han blei overraska av oktoberrevolusjonen. I 1918 blei han professor i Rostov-ved-Don, og i 1920 emigrerte han, av politiske grunnar, til Bulgaria, der han blei dosent i slavisk filologi ved Universitetet i Sofia. I 1922 blei han kalla til professor i slavisk filologi ved Universitetet i Wien. Han døydde i 1938, kort tid etter at Gestapo hadde forhøyrt han og teke frå han arkivet hans.

Vitskapleg tyding
-----------------

Trubetskoj sitt hovudbidrag til lingvistikken høyrer til fonologien, særleg i analysen av fonologiske system i einskildspråk og i arbeidet for å finne generelle og allmenne fonologiske lover. Hovudverket hans var *Grundzüge der Phonologie*, som kom ut posthumt i 1939. I *Grundzüge* utvikla Trubetskoj den mest avanserte og fullstendige strukturalistiske fonologiske teorien gjennom tidene. Det er ikkje alltid som lett å skilje synspunkta til Trubetskoj frå dei til venen hans, Roman Jakobson, som gjorde fonologien Lingvistkrinsen i Praha vidare kjend etter Trubetskojs for tidlege død.

Fotnotar
--------

1. ↑  opphavleg russisk Николáй Сергéевич Трубецкóй, tysk *Nikolai S. Trubetzkoy*
2. ↑  kyrillisk Сергéй Никола́евич Трубецкóй
3. ↑  russisk Росто́в-на-Дону́ *Rostov-na-Donu*
4. ↑  bulgarsk Софийски университет *Sofijski universitet*
5. ↑  tysk *Universität Wien*
6. ↑  N. S. Trubetzkoy 1939. *Grundzüge der Phonologie.* (Cercle linguistique de Prague 7.) Prague : Le Cercle. Seinare opplag utgjevne av Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
**Nikolaj Nikolajevitsj Kruglov** (fødd 8. april 1981 i Nizjnij Novgorod) er ein russisk tidlegare skiskyttar. Han vart verdsmeister i mix-stafett
med Russland i 2005 og 2006, og i stafett i 2007 og 2008. Kruglov er son til skiskyttaren Nikolaj K. Kruglov.

Aktiv
-----

Kruglov tok fleire medaljar under junior-verdsmeisterskapane i skiskyting i 2001 og 2002. Han fekk sitt internasjonal gjennombrot i 2005. Den sesongen sikra han seg sin første verdscupsiger i Pokljuka. Under VM 2005 i Hochfilzen gjekk han på det russiske stafettlaget som tok sølv, medan han under VM 2005 i Khanty-Mansijsk vart verdsmeister på Russlands lag i mix-stafett. 

I 2006-sesongen kopierte han prestasjonane frå VM 2005. Under OL i Torino, han var med på laget som tok sølv på stafetten, noko seinare vart han verdsmeister i mix-stafett i Pokljuka. Både i 2007 og 2008 gjekk han Russland inn til gullmedaljar i 4 x 7,5 km stafett i verdsmeisterskap i skiskyting. Begge gongane hadde han Ivan Tsjerezov, Dmitrij Jarosjenko og Maksim Tsjudov med seg på triumfane.

Han la opp som skiskyttar i 2010.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

* VM i skiskyting 2004 i Oberhof: Nr 12 på 10 km
* VM i skiskyting 2005 i Hochfilzen: Sølvmedalje i 4 x 7,5 km stafett, nr 4 på 15 km fellesstart
* VM i skiskyting 2005 i Khanty Mansijsk: Gullmedalje i mix-stafett
* Vinter-OL 2006 i Torino: Sølvmedalje i 4 x 7,5 km stafett, nr 11 på jaktstart
* VM i skiskyting 2006 i Pokljuka: Gullmedalje i mix-stafett
* VM i skiskyting 2007 i Antholz: Gullmedalje i 4 x 7,5 km stafett, nr 5 på 20 km
* VM i skiskyting 2008 i Östersund: Gullmedalje i 4 x 7,5 km stafett
* Vinter-OL 2010 i Vancouver: Nr 11 på 20 km

Kruglov vann tre verdscuprenn; eitt i 2005 og 2007, og kleiv på sigerspallen i til saman 14 renn i tida 2004-09. Han vart nummer åtte i verdscupen både i 2005- og 2007-sesongen.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biathlon World profile
* Nikolaj Kruglov sin fanklubb Arkivert 2006-02-23 ved Wayback Machine. på russisk

Kjelder
-------

* *Sportsboken*, aktuelle årgangar
**Nikolaj Sergejevitsj Zverev** (1832–12. oktober 1893) var ein russisk pianist og klaverpedagog.

Zverev studerte først fysikk og matematikk ved Lomonosov-universitetet i Moskva og studerte samstundes klavér som privatist hos Alexandre Dubuque. Zverev braut av studiet og reiste til St. Petersburg der han gjekk inn i statstenesta og foredla klaverspelet hos Adolf Henselt. I 1867 flytta han tilbake til Moskva og blei kjent med Nikolaj Rubinstein og Pjotr Tsjajkovskij.

Zverev med elevar i slutten av 1880-åra. Frå venstre mot høgre: Semjon Samuelson, Aleksandr Skrjabin, Leonid Maximow, **Nikolai Zverev**, Sergej Rakhmaninov, Alexander Tsjernajev, Fjodor Könemann og Matvej Presman
Snart tok Zverev til å undervise sjølv, først privat og i 1870 opna han eit musikalsk pensjonat som snart fekk eit særs godt ry og der mange unge pianiststudentar budde, til dømes Aleksandr Siloti, Sergej Rakhmaninov og Konstantin Igumnov. 

Aleksandr Skrjabin var ein annan av Zverov sine elevar. Zverev hjelpte dei mindre bemidla studentane økonomisk. På framlegg av Anton Rubinstein fekk Zverev undervisningspost ved konservatoriet i Moskva frå 1870, og blei i 1883 1883 professor.

Bebuarane i pensjonatet hadde plikt på seg til å øve seks timar om dagen. Berømte musikarar som Sergej Tanejev, Pjotr Tsjajkovskij, Anton Arenskij, Anton Rubinstein og Vasilij Safonov besøkte pensjonatet.

Kjelder
-------

Denne artikkelen er basert på «Nikolai Sergejewitsch Swerew» frå Wikipedia på tysk, den 20. november 2011 som oppgav som kjelde:

* Алексеев А.: *Русские пианисты* ('russiske pianistar'), Moskva-Leningrad, 1948

Fotnotar
--------



|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* NKC
* MusicBrainz (artist)

 |
Statens hus i Kviteseid, som huser både kommuneadministrasjon og Vest-Telemark tingrett.
**Vest-Telemark tingrett** er ein førsteinstansdomstol under Agder lagdømme. Han ligg på Kviteseid i Telemark fylke og dekker kommunane
Seljord, Kviteseid, Nissedal, Fyresdal, Tokke og Vinje, det vil seie det område som i dei fleste samanhengar definerest som Vest-Telemark.

Historikk
---------

Domstolen heitte opphavleg **Øvre Telemarken vestfjelske heradsrett**. Domssoknet femna først om dei noverande kommunane Fyresdal, Tokke og Vinje, men blei i 1714 utvida med Seljord, Nissedal og Kviteseid (som då også omfatta Flåbygd) og og i 1756 med Hjartdal og Gransherad. I 1832 blei Seljord, Hjartdal og Gransherad frådelt på ny, og i 1845 også Flåbygd.

Nemninga blei endra til **Vest-Telemark heradsrett** i 1922, og det noverande **Vest-Telemark tingrett** i 2002. Domssoknet fekk si noverande utstrekning i 2007, då ho blei utvida med Seljord.

Kjelder
-------

1. ↑  Arkivverket

| * v
* d
* e
Tingrettar i Agder lagdømme |
| --- |
| Riksvåpenet | Aust-Agder | Aust-Telemark | Kristiansand | Larvik | Lister | Nedre Telemark | Nordre Vestfold | Sandefjord | Tønsberg | Vest-Telemark | Riksvåpenet |
**Ottar Ingebrigt Landfald** (18. mai 1919–28. desember 2009) var ein norsk politikar, fødd i Verdal i Nord-Trøndelag. Han representerte Hedmark fylke og Senterpartiet på Stortinget frå 1973 til 1981.

Karriere
--------

Landfald var son til ein gardbrukar og gjekk sjølv på ein norskdriven jordbruksskule i Sverige i 1943/44. Etter eit førebuande kurs ved Hamar Katedralskole 1945/46 utdanna han seg til sivilagronom ved Norges Landbrukshøgskole 1946–1949. Frå 1950 til 1980 var han gardbrukar på garden Kåterud i Stange, også overlærar ved Jønsberg landbruksskole 1951–1953.

Frå 1956 til 1968 var Landfald medlem i Stange formannskap. Han var formann mellom 1959 og 1970 i kornutvalet til  Norges Bondelag, 1961–1965 i Hedmark Bondelag og 1969–1977 i fylkeslandbruksstyret i Hedmark. Seinare var han mellom 1983 og 1989 nestformann i styret i Statens kornforretning.

Valperiodane 1973–1977 og 1977–1981 var Landfald stortingsrepresentant for Senterpartiet og Hedmark. Han var i begge periodane medlem i Forsvarskomiteen.

Landfald vart tildelt Deltakarmedaljen med diplom i 1998.

Kjelder
-------

* «Ottar Landfald». Stortinget.no.


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* PolSys

 |
Ein **dommarfullmektig** er i Danmark og Noreg ein jurist som er *mellombels tilsett* som dommar.

Noreg
-----

I Noreg er ein dommarfullmektig ein mellombels tilsett dommar ved ein tingrett. Stillinga er i prinsippet ei nybyrjarstilling som skal gje røynsle og lærdom, og tilsettingstida er difor som hovudregel avgrensa til to år og skjer på andre vilkår og etter ei anna framgangsmåte enn for ordinære tingrettdommarar. Tilsettingstida kan forlengast, men kan samla ikkje vere på meir enn tre år, jf. domstollova § 55 g. Justisdepartementet kan gje reglar om unnatak frå dette.

Det er sterke avgrensingar for kva ein dommarfullmektig kan gjere utan å få ei særskild fullmakt, jf. domstollova § 23. Men slik fullmakt er så vanleg at alle dommarfullmektigar får dette. Fyrst får dommarfullmektigen ei spesiell, avgrensa fullmakt, seinare ei alminneleg fullmakt, likevel slik at det gjeld somme lovsette avgrensingar for fullmakta. Stort sett har dommarfullmektigane difor dei same oppgåvene som ein tingrettsdommar, då den viktigaste praktiske lovfastsette avgrensinga er at dommarfullmektigar ikkje kan vere dommar i ei straffesak som gjeld ei straffbar handling med ei strafferamme på over 6 år, jf. straffeprosesslova § 276, fjerde ledd.

Praksis i to år som dommarfullmektig stettar krava til å få advokatløyve, jf. domstollova § 220. Praksis i eitt år som dommarfullmektig stettar krava til prosedyrepraksis for å få advokatløyve, jf. advokatforskrifta § 8-1.

Meir detaljerte reglar om tilsetting av dommarfullmektigar, funksjonstid, løn, myndeområde med meire er gjeve i Justisdepartementet sitt Rundskriv G-46/1999

I motsetnad til dommarfullmektigane er tingrettsdommarar fast tilsette embetsmenn ved tingretten, utnemnd av Kongen i statsråd.

* *Denne artikkelen bygger mellom anna på «Dommarfullmektig» frå Wikipedia på bokmål, den 15. mars 2009.*