**Dogmefilm** er omgrepet for slik spelefilm som er spela inn i samsvar med dei krava til filmregissørar som vart fastsette i eit manifest, manifestet for *Dogme95*, forfatta i København av dei danske regissørane Lars von Trier og Thomas Vinterberg. Manifestet var dagsett tysdag 13. mars 1995 og proklamert offisielt og opent 20. mars 1995 på théâtre de l'Odéon i Paris under ei samkome i høve hundreåret for film og kino. Ideane om dogmefilmar vart introduserte under filmfestivalen i Cannes i 1995.

Dogme95 var eit dansk kollektiv av filmregissørar som Lars von Trier og Thomas Vinterberg hadde teke initiativet til for å skape ei motkraft til kommersialiseringa av spelefilmen og den store interessa for spektakulære effektar i filmane som fylgde av dette, og målet med dogmefilmane var å setje soga og skodespelet i framgrunnen i filmen, i motsetnad til sjølve mediet.

Manifestet for Dogme95 var forma som ti lovnader for regissørar om å halde seg til «reinleik» eller kysk framferd i filmproduksjonen ("Vœu de chasteté *eller* The Vow of Chastity"). Etter desse lovnadene skulle mellom anna opptaka gjerast på den aktuelle staden, utan at det av omsyn til filmen vart plassert kulissar eller andre rekvisita der; filmen skulle gå føre seg her og no og ikkje innehalde overflatiske og overnaturlege handlingar; det skulle ikkje leggjast ljod på filmen som ikkje var med når opptaka vart gjort; det skulle ikkje nyttast særskild ljossetting, men det kunne nyttast ei lampe festa til kameraet dersom ljoset var for dårleg for filming; optiske filter skulle ikkje nyttast; kameraet skulle haldast i handa; regissøren skulle ikkje krediterast. Manifestet vart avslutta med at regissøren skulle avstå på alle måtar frå å fremje si personlege smak som regissør, av di han ikkje var kunstnaren i prosjektet. Soleis skulle regissøren halde seg vekk frå å skape eit «verk», av di det som skjedde i augneblikket skulle sjåast på som viktigare enn heilskapen. Det høgste målet skulle vere å få fram med alle midlar den sanninga som låg i det skodespelarane og scenene i filmen stod for, på kostnad av regissørens eigen smak og etiske vurderingar.

Den fyrste dogmefilmen var Thomas Vinterbergs *Festen* (1998), og deretter fylgde Lars von Triers *Idioterne* (1998). Etter kvart vart det i ulike land laga mange filmar som vart rekna som dogmefilmar.

Spelefilmar som er rekna som dogmefilmar
----------------------------------------

* Festen (1998) - Thomas Vinterberg
* Idiotene (1998) - Lars von Trier
* Mifunes Sidste Sang - Søren Kragh-Jacobsen
* The King Is Alive - Kristian Levring
* Lovers - Jean-Marc Barr
* Julien Donkey-Boy - Harmony Korine
* Interview - Daniel H. Byun
* Fuckland - Jose Luis Marques
* Babylon - Vladan Zdravkovic
* Chetzemoka's Curse - Rick Schmidt, Maya Berthoud, Morgan Schmidt-Feng, Dave Nold, \*Lawrence E. Pado, Marlon Schmidt and Chris Tow
* Diapason - Antonio Domenici
* Italiensk For Begynnere - Lone Scherfig
* Amerikana - James Merendino
* Joy Ride - Martin Rengel
* Camera - Rich Martini
* Bad Actors - Shaun Monson
* Reunion - Leif Tilden
* Et Rigtigt Menneske - Åke Sandgren
* Naar Nettene Blir Lange - Mona J. Hoel
* Strass - Vincent Lannoo
* En Kjærlighetshistorie - Ole Christian Madsen
* Era Outra Vez - Juan Pinzás
* Resin - Vladimir Gyorski
* Security, Colorado - Andrew Gillis
* Converging With Angels - Michael Sorenson
* The Sparkle Room - Alex McAulay
* Come Now
* Elsker Dig For Evigt - Susanne Bier
* The Bread Basket - Matthew Biancniello
* Dias De Boda - Juan Pinzas
* El Desenlace - Juan Pinzas
* Se til venstre, Der er en svensker - Natasha Arthy
* Residencia - Artemio Espinosa Mc
* Forbrydelser - Annette K. Olesen
* Cosi x Caso - Cristiano Ceriello