recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Marit Bockelie** (fødd 9. oktober 1933) er ein norsk biletkunstnar og fløytist. Ho er fødd i Bodø, oppvaksen i Tromsø og busett i Oslo. Ho er utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole (1953–56), Accademia di Belle Arti («Mosaikkakademiet») i Ravenna (1956–59) og Statens Kunstakademi (1960–64). Verka hennar inkluderer mosaikk, teikning, akvarell, måling og grafikk. Ho har òg illustrert fleire bøker, med hovudvekt på utgjevingar med tema frå Nord-Noreg. Ho er representert i fleire utstillingar, mellom anna Nasjonalgalleriet.

Seinare studerte ho utøvande musikk ved Instituto Verdi (fire år) og ved Norges musikkhøgskole med diplomeksamen 1977. Ho har spelt solo i fleire orkester og i NRK.

I 1994 opna ho Skulpturlandskap Nordland. Ho skreiv og illustrerte si eiga musikkbok *Marits egne drikkeviser* (Emilia forlag, 2001).

Bockelie vart i 2020 utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden for virket sitt som kunstnar.

Prisar og utmerkingar
---------------------

* Tromsø bys stipend 1954-57, Troms fylkes kulturstipend 1965
* Statens arbeidsstipend 1985 og Tegneforbundets stipend 1985
* Petter Dass-medaljen 1984
* Troms fylkeskommunes kulturpris 1986
* Utnemnd til st Olavs orden 2021

Kjelder
-------

1. ↑  «Utnevnelse til St. Olavs Orden» (på norsk). Henta 19. februar 2020.

* *Denne artikkelen bygger på «Marit Bockelie» frå Wikipedia på bokmål, den 16. juli 2022.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Norsk kunstnerleksikon
* VIAF
* LCCN
* ISNI
* KulturNav

 |
Koordinatar: 58°51′0″N 13°28′0″E﻿

Djurö nasjonalpark er nummer 20 på kartet.
**Djurö nasjonalpark** er ein svensk nasjonalpark som består av Djurö skjergard, ei gruppe på om lag 30 øyar i den største innsjøen i Sverige, Vänern. Nasjonalparken vart oppretta i 1991 og dekkjer 24 kvadratkilometer. 

Øyane er i dag utan busetnad, men det står ei jakthytte her og eit automatisert fyr. Av dyreliv på øyane finn ein dåhjort og mykje forskjellig fugl som fiskeørn, falk, tjeld og svartbak. 
Ein kan berre sjå vatn i horisonten kring Djurö, bortsett frå i sør, der ein kan skimte Kinnekulle. 

Ein må sjølv skaffe båt om ein skal vitje Djurö.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Djurö National Park» frå Wikipedia på engelsk, den 5. april 2012.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. 1 2  «Djurö National Park». Naturvårdsverket. Arkivert frå originalen 4. april 2009. Henta 5. april 2012.
2. ↑  *bilete*, arkivert frå originalen 28. juli 2011, henta 5. april 2012

Bakgrunnsstoff
--------------

* Djurö nasjonalpark[*daud lenkje*]
**Marit Moum Aune** (fødd 13. mai 1964) er ein norsk sceneinstruktør frå Trondheim. Aune starta den profesjonelle teaterkarrieren sin som dagleg leiar for Teaterhuset Avant Garden i Trondheim i 1985, 20 år gamal. På same tid sette ho opp fleire stykke som i Studentersamfundets Interne Teater, før ho i 1989 debuterte profesjonelt med *Soldatens historie* av Igor Stravinskij.

Aune har arbeidd innanfor fleire sjangrar, frå opera til standup. Men det er innanfor det dramatiske teaterfaget ho har fått mest merksemd. Ho har også arbeidd som produsent i NRK P3, regissør i NRK Radioteatret, tekstforfattar og som dramaturg ved Det Åpne Teater. Gjennom det mangeårige arbeidet sitt med dansaren Ingrid Lorentzen har ho også laga fleire danseframsyningar.

Ho har arbeidd ved fleire norske scener. Ved Det Norske Teatret har ho mellom anna sett opp *Det e hardt å være mainn* av Iren Reppen (1994), *Bør Børson jr.* (2001), og *Få meg på, for faen!* av Olaug Nilssen. Det mest kjende ho har gjort for Nationaltheatret er *Genanse og verdighet* av Dag Solstad (2000) og *Pippi Langstrømpe* (2005), og ved Rogaland Teater har ho mellom anna sett opp *Skyfri Himmel* med musikk av Bjørn Eidsvåg og tekst av Olaug Nilssen (2006). Aune har også iscenesett *Stolt, hvit og vanskelig* og *Redd mann roper* av og med Otto Jespersen. I tillegg har ho mellom anna sett opp stykke ved Riksteatret og Trøndelag Teater.

Aune har fått fleire prisar, mellom andre Den skandinaviske nasjonalteaterprisen i 2000 og Heddaprisen i 2001, begge i open klasse og for ideen og konseptet til framsyninga *Genanse og verdighet*. Ho er medlem av Norsk Kulturråd, der ho også er leiar av *Formidlingsutvalget*.

Kjelder
-------

* Knut Olav Åmås [red.]: «Aune, Marit Moum» i *Hvem er hvem?* (Aschehoug, 2008)
* «Marit Moum Aune» på Store Norske Leksikon, innhenta 28.06.2009.
* «Marit Moum Aune» på Wikipedia på bokmål og riksmål, innhenta 28.06.2009.

Bakgrunnsstoff
--------------

* «Harde slag» av Hege Duckert på Dagbladet.no (23.04.2002)
* «Jespersen som folke-medisin» av Astrid Sletbakk på VG.no (10.10.2003)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Gerdt Henrik Meyer Bruun** (3. februar 1873–17. april 1945) var ein norsk fabrikkeigar frå Bergen, aktiv politikar i partiet Høgre.

Bruun var son til ein fabrikkeigar. Etter han gjekk ut frå Hambros skole i heimbyen var han sjømann i tida 1889-91. Frå 1892 arbeidde han på eit forretningskontor på Tyskebryggen i Bergen. Året etter vart han tilsett hos far sin, som dreiv reipslageri og drevfabrikk med meir. Han tok i 1897 over faren sine forretningar, og flytta i 1899 verksemda til Minde i Årstad i 1899. Styreformann i AS Gerdt Meyer Bruun til vinteren 1945.

Bruun var varaordførar i Årstad kommune 1902-07, deretter ordførar 1908-15. Ved stortingsvalet hausten 1918 vart han vald til å representerte einmannskrinsen Nygård og partiet Høgre på Stortinget. Brunn var då medlem i Lønningskomiteen til han sommaren 1920 fekk posten som handelsminister i den fyrste Halvorsen-regjeringa, ein posisjon han hadde i ganske nøyaktig eitt år. Seinare var han formann 1922-23 i Bergens Handelsforening og 1923-35 visepreses i Selskabet for de norske Fiskeriers Fremme.

Bruun eigde Villa Solhaug på Minde fram til skipsreiar Erik Grant Lea kjøpte eigedommen i 1915. I 1922 fekk Bruun bygt Storhaugen i Kirkeveien 62 på Paradis i Bergen, etter arkitekt Ole Landmark sine teikningar.

Kjelder
-------


* Stortingsbiografi Arkivert 2016-10-02 ved Wayback Machine.


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Historisk befolkningsregister
* Lokalhistoriewiki
* PolSys

 |
**Gerda Ring** (fødd 11. mai 1891 i Kristiansand, død 12. januar 1999 i Oslo) var ein norsk skodespelar og instruktør. Ho debuterte i 1911 i København, og var knytt til Nationaltheatret i Oslo frå 1912 til 1961. Gerda Ring var blant grunnleggarane og medlemmene av Det Norske Akademi.

Ho var gift med skodespelaren og teaterinstruktøren Halfdan Christensen (1873-1950) og mor til Pelle Christensen (1923-1995) og Bab Christensen (1928-2017), gift med Lasse Kolstad (1922-2012). Gerda var dotter av Thorvald Kirsebom (1856-1911) og forfattaren Barbra Ring (1870-1955).

Prisar og utmerkingar
---------------------

I 1956 vart Ring utnemnd til riddar av 1. klasse av St. Olavs Orden. Ho var også riddar av den svenske Nordstjerneorden, innehavar av Kongens fortenestemedalje i gull og den svenske medaljen Litteris et Artibus.

I 1949/50 fekk ho Teaterkritikarprisen for instruksjonen av Jean Paul Sartres *Skitne hender* på Nationaltheatret.

Kjelder
-------

1. 1 2  Trine Næss. «Gerda Ring Christensen». Norsk biografisk leksikon. Henta 11. november 2016.
2. ↑  «Gerda Ring Christensen – lokalhistoriewiki.no», *lokalhistoriewiki.no*, henta 23. juli 2019
3. ↑  «Mottakere av Teaterkritikerprisen». Kritikerlaget. Henta 11. november 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* VIAF

 |
Koordinatar: 32°11′58″N 35°16′22″E﻿

**Gerisim** (samaritansk hebraisk *Ar-garízim*, arabisk *جبل جرزيم* *Jabal Jarizīm*, tiberisk hebraisk *הַר גְּרִזִּים* *Har Gərizzîm*, standard hebraiske *הַר גְּרִיזִּים* *Har Gərizzim*) er eit av to fjell like i nærleiken av Nablus på Vestbreidda og dannar sørsida av dalen som Nablus ligg i. Nordsida vert danna av Ebal. Fjellet er eit av dei høgaste punkta på Vestbreidda og stig til 881 meter over havet. Fjellet er særleg bratt på nordsida og er dekt med tynn vegetasjon på topen. Lenger nedde er det ei kjelde med ferskvatn..

Det ligg ein samaritansk landsby (Kiryat Luza) og ei israelsk busetjing (Har Bracha) på fjellkammen.

Fjellet er heilag for samaritanarane, og dei reknar dette, i staden for Tempelhøgda i Jerusalem, som staden Javeh valde ut for eit heilag tempel. Fjellet er framleis eit senter i samaritansk religiø og over 90% av samaritanarane i verda, bur tett ved Gerizim, hovudsakleg i Kiryat Luza.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Mount Gerizim» frå Wikipedia på engelsk, den 17. september 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Matthew Sturgis, *It aint necessarily so*, ISBN 0-7472-4510-X
2. ↑  *Jewish Encyclopedia*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Bilete av Gerisim

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* NKC
* GeoNames

 |
**Dmitrij Vladimirovitsj Bilozertsjev** (fødd 22. desember 1966) er ein russisk-fødd tidlegare turnar frå Moskva som representerte Sovjetunionen. Han vart verdsmeister i mangekamp 1983 og 1987 og vann tre gullmedaljar under Sommar-OL 1988.

Karriere
--------

Knapt 17 år gammal vart Bilozertsjev i 1983 den yngste mannlege mangekampmeister i ein verdsmeisterskap. Elles under meisterskapen sikra han seg gullmedaljar i bøylehest, ringar og svingstang. Han deltok ikkje Sommar-OL 1984, ettersom Sovjetunionen boikotta leikane i Los Angeles. Året etter braut han eine foten stygt i ei trafikkulukke med bil. To år seinare lukkast han vinne mangekampen då Turn-VM 1987 vart avvikla i Rotterdam, som i 1983 tok han gull i bøylehest og i svingstang. Under dei olympiske sommarleikane 1998 i Seoul vann han gullmedaljar i bøylehest, ringar og med det sovjetiske mannskapet i lagtevlinga. I mangekampen enda han på tredjeplass.

Bilozertsjev utvandra til USA i 1993.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Dmitry Bilozerchev» frå Wikipedia på engelsk, den 10. desember 2022.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |
**Victor Fritz-Crone** (fødd 31. januar 1992), nokre gongar omtalt som **Vic Heart**, er ein svensk låtskrivar og songar. I februar 2019 vann han den estiske songtevlinga *Eesti Laul* og representerte Estland i Eurovision Song Contest 2019 med songen «Storm».

Bakgrunn
--------

Crone er fødd og oppvaksen i Österåker utanfor Stockholm i Sverige, og i tenåra spelte han ishockey aktivt for IK Waxholm.

Som 18-åring drog Crone til Los Angeles og Nashville der han skreiv songar saman med artistar som Diane Warren, Desmond Child og Eric Brazilian. I 2015 gav han ut debutsingelen «Burning Man», og han hadde vokalen på songen til rapparen Behrang Miri «Det rår vi inte för». Songen deltok i svenske Melodifestivalen i 2015, men nådde ikkje finalen.

I 2015 gav han ut låten «Feelgood Day», som han hadde skrive saman med Ollie Olsson og David Lindgren-Zacharias. I 2017 følgde han opp med singlane «California» og «Sunshine and Rain», og i 2018 «Made Of».

I 2019 vann Crone *Eesti Laul*, den estiske uttakinga til Eurovision Song Contest med songen «Storm». Denne hadde han skrive med Stig Rästa, Vallo Kikas og Fred Krieger. Crone representerte dimed Estland i Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel. Der enda han på 20. plass i finalen med 76 poeng.

I 2020 deltok Crone i Melodifestivalen med songen «Troubled Water». Han kvalifiserte seg til finalen og enda til slutt på niandeplass med 57 poeng.

Kjelder
-------

1. ↑  «Victor Fritz Crone at eliteprospects.com» (på engelsk). Henta 16. februar 2019.
2. 1 2  «Victor Crone» (på engelsk). Henta 16. februar 2019.
3. ↑  «Victor Crone». eurovision.tv. Henta 16. februar 2019.
4. ↑  «Grand Final of Tel Aviv 2019». EBU. mai 2019. Henta 26. mai 2019.
5. ↑  Thornéus, Ebba; Demirian, Natalie; Ek, Torbjörn (7. mars 2020). «The Mamas vinner Melodifestivalen 2020». *Aftonbladet* (på svensk). Henta 8. mars 2020.

* *Denne artikkelen bygger på «Victor Crone» frå Wikipedia på bokmål, den 22. desember 2021.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* ISNI
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)
* AllMusic (artist)

 |
Det sanktkittiske flagget. Tilhøve 2:3.
**Det sanktkittiske flagget** blei teke i bruk som nasjonalflagg på Saint Kitts og Nevis den 19. september 1983. Det er skrådelt med eit svart og gult band med to kvite stjerner i midten, og ein raud og ein grøn trekant på kvar side.

Flagget blei utforma av Edrice Lewis til ein konkurranse. Dei to stjernene står for håp og fridom. Grønfargen står for grøderikom og raudt for fridomskampen. Gulfargen står for det solfylte klimaet og svart for landet si afrikanske arv. Fargane i flagget er også panafrikanske fargar brukt i mange afrikanske flagg.

Nevis-flagget
-------------

Nevis-flagget
Øya Nevis har eit eige flagg som skil seg frå nasjonalflagget. Det er gult med det sanktkittiske flagget innfelt i øvre indre hjørne, og eit stilisert bilde av vulkanen Nevis Peak i kvitt, grønt og blått midt på.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Saint Kitts och Nevis flagga» frå Wikipedia på svensk, den 3. august 2011.*
	+ *Wikipedia på svensk oppgav desse kjeldene:* 
		- *Allt om världens flaggor*, Bonnier Impact, Stockholm 2007, s. 35. ISBN 91-85605-09-3.
		- Saint Kitts and Nevis ved *Flags of The World''*

* *Complete Flags of the World*, Dorling Kindersley, femte utgåve 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
KNM «Hitra» i hamna i Scalloway på Shetland, 20. juni 2003
KNM «Hitra» vitjar Karljohansvern i Horten, 2014. Foto: Tore Sætre

**KNM «Hitra»**, Ex USN SC-718, er eitt av tre fartøy Den Kongelege Norske Marine fekk av USA i 1943. Dei var opphavleg konstruerte som kystubåtjagarar, og det vart konstruert over 900 båtar av denne typen. Det var etter kvart fleire land som mottok slike fartøy. Noreg nytta dei i organisasjonen Shetlandsbussen. Det var den norske spesialavdelinga Shetlandsgjengen som stod bak den illegale trafikken mellom Vestlandet og Shetland. 

KNM «Hitra» er den einaste av alle fartøya i sitt slag som finst i opphavleg versjon og det einaste gjenlevande fartøyet som vart nytta av Den Kongelege Norske Marinen under andre verdskrigen. Skipet høyrer til formelt Marinemuseet, men er stasjonert på Haakonsvern Orlogsstasjon i Bergen. KNM «Hitra» er i dag eit museumsfartøy og seglar langs kysten av Noreg i sommarmånadane.

Fakta
-----

* Dimensjonar: 111 fot 6 3/4 tommar x 18 fot 8 tommar x 6 fot.
* Deplasement (vekt): 125 tonn (daudvekt)
* Byggjematerial: Pitchpine (kanadisk furu) på eikespant.
* Maskineri:
	+ Til 1999: 2 stk. 16 sylindra diesel stjernemotorar på 1250 hk med vertikalståande veivaksel, type GM Detroit.
	+ Frå 1999: 2 stk. MTU 8V 183 TE 72 kvar på 550 hk
* Fart: Maksimum 22 knop (i dag går skipet med 15 knop som maksimums- og marsjfart).
* Rekkjevidd: 2500 nautiske mil med 10 knop
* Mannskap: 23 - 25 mann (i dag 10 mann til saman)
* Bestyrking:
	+ 1 stk. 6 punder (57 mm)
	+ Hotchkiss MK VII sjømålskanon.
	+ 1 stk. Bofors L/60, 40 mm luftvernkanon.
	+ 2 x 2 stk. 20 mm Oerlicon maskinkanoner.
	+ 2 stk. 0.5’’ (12,7 mm) vasskjølte Colt mitraljøser.

Den fyrstnemnde kanonen manglar i dag.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Heimesida til KNM «Hitra» Arkivert 2014-03-20 ved Wayback Machine.

Kjelder
-------

* Forsvarsnett[*daud lenkje*]
Flyfoto av austenden av kanalen.
 **Cape Cod-kanalen** (engelsk *Cape Cod Canal*) er ein menneskeskapt kanal i Massachusetts som dannar ei skipsrute frå Cape Cod-bukta i nord til Buzzards-bukta i sør. Kanalen er rundt 11 km lang, og er ein del av den 4 800 km lange sjøfartsruta Atlantic Intracoastal Waterway.
Han gjer at fartøy kan unngå den 217 km lange vegen rundt Cape Cod, og har rundt 20 000 årlege brukarar.

Oljepram og vegbru i Cape Cod-kanalen.
Kanalen opna ei kort tid i juli 1914, og var ferdigstilt i 1916. Kanalen avskar Cape Cod frå fastlandet slik at halvøya i røynda blei ei øy. To motorvegbruer, Bourne og Sagamore, og ei jernbanebru, Cape Cod Canal Railroad Bridge, kryssar kanalen.

Ein sterk straum går gjennom kanalen og byttar retning kvar sjette time. Han kan nå ein fart på over 8 km/t ved fjøre sjø.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Cape Cod Canal» frå Wikipedia på engelsk, den 23. juli 2014.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  *arkivkopi* (PDF), arkivert frå originalen (PDF) 17. januar 2009, henta 23. juli 2014

* Massachusetts General Court, "Report of the Joint Committee of 1860 Upon the Proposed Canal to Unite Barnstable Bay and Buzzard's Bay", Boston : Wright & Potter, State Printers, pages 10–22, 1864.
* Reid, William J. (August 1965). «The Military Value of the Cape Cod Canal». United States Naval Institute Proceedings.

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Cape Cod-kanalen**

* Cape Cod Canal - US Army Corps of Engineers
* Cape Cod Canal - Recreation map
* Video clips of ships transiting Cape Cod Canal[*daud lenkje*]

Koordinatar: 41°45′51.13″N 70°34′6.28″W﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* GeoNames

 |
**Marit Helene Fiane Christensen** (fødd 11. desember 1980) er ein norsk fotballspelar, gift Grødum i 2013. Ho har etter tur spelt for toppserieklubbane FK Larvik, Asker, Røa og sidan 2011 Amazon Grimstad. Frå 2003 har Christensen spelt 89 landskampar fram til hausten 2013. Ho spelar midtstoppar, kjend for solid defensiv organisering, god på hovudet og offensive løp.

### Klubbspel

Christensen debuterte for den nyskipa fotballklubben FK Larvik i 1997. I 2000-sesongen spelte klubben for fyrste gong i toppserien, men klarte ikkje unngå nedrykk. Klubben rykkte rett opp att. Christensen spelte for Larvik til 2002, og var med å sikre vidare toppseriespel til 2003. Sjølv gjekk ho over til toppklubben Asker, der ho spelte i 2003-sesongen.

Frå 2004 var ho Røa-spelar. I hennar fyrste sesong i Røa vann laget både serien og cupen, og deretter var ho delaktig i at klubben også vart serie- og/eller cupmeistrar i fem samfulle år, med unnatak for 2005. Christensen var gravid i mesteparten av 2009-sesongen, men kom tilbake i den lite suksessrike 2010-sesongen.

Christensen flytta til Arendal i 2010, og melde seg etterkvart til teneste for Amazon Grimstad. Ho spelte for Amazon i toppserien frå 2011 til 2013.

### Landslagsspel

Christensen debuterte på landslaget den 16. mars 2003 i ein kamp mot USA. Frå 2005? var ho ein viktig aktør på midstopparplassen i landslaget, jamsides landslagskapteinen Ane Stangeland Horpestad. Den 21. oktober 2008 erklærte Christensen og fire andre Røa-spelarar; Marie Knutsen, Guro Knutsen, Lene Mykjåland og Siri Nordby seg ferdig med det norske landslaget grunna misnøye med landslagsleinga.

Etter Eli Landsem tok over som landslagssjef kom Christensen med att på det norske landslaget i 2010. I 2013 var ho med då Noreg tapte EM-finalen for Tyskland.

### Merittar

* EM-sølv 2005 og 2013 for Noreg.
* Noregsmeister: 2004, 2006, 2008 med Røa IL
* Seriemeister: 2004, 2007, 2008 med Røa IL

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Marit Fiane Christensen» frå Wikipedia på bokmål, den 20. august 2014.*


| * v
* d
* e
Noreg sitt landslag – Sommar-OL 2008 |
| --- |
| 
* 1 E. Skarbø
* 2 A. Stangeland Horpestad
* 3 G. Følstad
* 4 I. Stensland
* 5 S. Nordby
* 6 M. Knutsen
* 7 T. Rønning
* 8 S. Gulbrandsen
* 9 I. Herlovsen
* 10 L.M. Wiik
* 11 L. Larsen Kaurin
* 12 M. Fiane Christensen
* 13 L.G. Storløkken
* 14 G. Knutsen
* 15 M. Skammelsrud Lund
* 16 E. Thorsnes
* 17 L. Mykjåland
* 18 C.C. Nilsen
* Landslagstrenar: B. Berntsen

 | Flagget til Noreg |
|  |
Bygningen som husar akademiet blei bygd i 1764-89 etter teikningar av Jean-Baptiste Vallin de la Mothe og Aleksandr Kokorinov.
**Det russiske kunstakademiet**, òg kjent som **St. Petersburgs kunstakademi**, **Det keisarlege kunstakademiet** eller **Repina**, er eit kunstakademi som ligg i St. Petersburg. Det blei grunnlagt i 1757 av Ivan Sjuvalov. Ein henta inn kunstnarar frå utlandet for å undervisa ved akademiet, særleg frå Frankrike.

Katarina den store gav institusjonen namnet Det keisarlege kunstakademiet i 1764 og utnemnde samstundes den første rektoren, Aleksandr Kokorinov. Han fekk i oppdrag å teikna eit nytt bygg for akademiet.

Det tok 25 år å konstruera det nyklassisistiske byggverket ved elva Neva. Arkitekten Konstantin Thon var ansvarleg for ein overdådig dekor av interiøret. Han har òg teikna bryggekanten framfor bygningen og smykka han ut med to 3000 år gamle sfinksar som blei frakta frå Egypt.

Kjelder
-------

1. ↑  «Academy of Fine Arts | academy, Saint Petersburg, Russia», *Encyclopedia Britannica* (på engelsk), henta 2. juli 2021

* *Denne artikkelen bygger på «Det russiske kunstakademiet» frå Wikipedia på bokmål, den 2. juli 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* 
* Engelsk nettside
* The St. Petersburg State Academic Institute of Fine Arts ved artroots.com
**Vicky Leandros** (fødd 23. august 1949) er ein gresk songar med ein lang internasjonal karriere. Leandros er dottera til songaren, musikaren og komponisten Leandros Papathanasiou (kjend som Leo Leandros, og med komponistpseudonymet Mario Penas). Leandros representerte Luxembourg i Eurovision Song Contest to gongar og vann tevlinga i 1972 med songen «Après toi».

Liv og virke
------------

### Bakgrunn

Leandros vart fødd i Palaiokastritsa, ein feriestad på øya Korfu i Det joniske havet. Faren hennar ynskte å utvida karrieren sin og reiste til Tyskland medan Vicky vaks opp hos bestemora sin til ho var fem år gammal. I 1958 tok foreldra ho med seg til Tyskland der ho vart buande etter at foreldra vart skild. Leandros vaks soleis opp i Hamburg og gjekk på gymnaset i Wartenau.

### Karriere

Leandros hadde sidan 1960-talet ei rekkje framgangsrike hittar og album der ho syng på tysk. Leandros deltok fleire gonger i Eurovision Song Contest for Luxembourg. I 1967 kom ho på fjerdeplass med «L'amour est bleu» som i ettertid vart ein verdshit, og i 1972 vann ho Eurovision Song Contest med «Après toi». I 2000 gav ho ut albumet *Jetzt*.

Frå 1982 til 1986 var Leandros gift med den greske entreprenøren Ivan Zisiadis, og saman fekk dei sonen Leandros Zissiadis. I 2005 vart Leandros skild frå den andre ektemannen sin, Enno von Ruffin, etter 19 års ekteskap. Saman med von Ruffin fekk ho døtrene Maximiliane og Alessandra.

Leandros vart seinare aktiv innan politikk på kommunalt nivå i Hellas. Den 15. oktober 2006 vart ho vald inn i bystyret i hamnebyen Pireus. Oppgåvene ho hadde omfatta den kulturelle og internasjonale utviklinga til byen. Ho vart òg varaordførar i Pireus. 

I juni 2008 valde Leandros å tre ut av gresk politikk med umiddelbar verknad. Ho hadde undervurdert arbeidsmengda og tida som var naudsynt for å oppfylle dei politiske pliktene sine, og kome fram til at vart umogleg å kombinere desse pliktene med songkarrieren.

Kjelder
-------

1. ↑  «Biography » Vicky Leandros Online». vickyleandrosonline.eu. Arkivert frå originalen 27. februar 2014. Henta 24. februar 2014.

* *Denne artikkelen bygger på «Vicky Leandros» frå Wikipedia på bokmål, den 20. november 2021.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* BNE
* BBC Things

 |
Kvernesfjorden sett frå Bergsøya
Kvernesfjorden mellom Averøy og Kristiansund.
**Kvernesfjorden** er ein fjord på sørsida av Averøya i kommunane Averøy, Kristiansund, Gjemnes og Hustadvika på Nordmøre. Fjorden har ei lengd på 22 km og går først søraustover langs den søraustlege delen av Averøya, før han snur sørvestover på sørsida og inn til Skjelvikbukta ved Eide i botn av fjorden.

Fjorden har innløp i nord mellom Sildvolnes på Freiøya i aust og Leitet i vest og er i fortsetjing av Bremsnesfjorden som går nordover til Kristiansund. Sør for Frei ligg Flatsetøya der Freifjorden går austover. Tvers over fjorden for Flatsetøya ligg Kvernes, som har gjeve namn til fjorden, i det søraustlegaste hjørnet av Averøya. Frå her svingar fjorden sørvestover. På Averøysida finn ein grendene Strand, Rokset, Mek, Mork, Å og Rånes. Like sørvest for Rånes ligg Rånestangen, som markerer den sørlege grensa til Kornstadfjorden som går nordvestover på vestsida av Averøya. 

På sørsida av fjorden ligg grendene Stokke, Røvik, Skjerset, Sevika, Krevika, Strand og Sorset. Inst i fjorden ligg Isingvågen og den mindre Skjelvikbukta. Her ligg kommunsenteret Eide i kommunen med same namn. 

Fv279 går langs sørsida av fjorden, medan Fv274 går på nordsida.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Det sentralsibirske platået** (russisk Среднесиби́рское плоского́рье, *Srednesibirskoje ploskogore*) er eit skarpt markert platå med varierande høgd som dekkjer det meste av Sibir mellom elvane Jenisej og Lena. Platået dekkjer eit område på 3,5 millionar kvadratkilometer. Det høgaste området er Putoranplatået som stig til 1701 meter over havet. Purotanfjella ligg heilt nord på platået og sør for platået ligg dei austlege Sajanfjella og Bajkalfjella. I aust glir platået gover i låglandet i Sakha.

Klimaet er kontinentalt med korte, varme somrar og lange, særs kalde vintrar. Det meste av området er dekt av barskog (lerketre). Den største elva på platået er Nedre Tunguska. Området er geologisk kjend for Dei sibirske trappene med særs mange mineralressursar, som kol, jernmalm, gull, diamantar og naturgass.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Central Siberian Plateau» frå Wikipedia på engelsk, den 4. november 2008.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «The Central Siberian Plateau». Encyclopedia Britannica. Henta 4. november 2008.

Koordinatar: 68°00′N 95°00′E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Marit Nyberg Birknes** (fødd 17. mai 1974) er ein norsk tidlegare friidrettsutøvar frå Oslo.
Perioden 1996-2002 vart ho fire gongar noregsmeister på 100 meter, åra 1996 og 1997 vann ho også NM-gull på 200 meter.

Nyberg var medlem i Stovnerkameratene før ho som 15-åring byrja tevle for IL i BUL. Som BUL-løpar var ho i åra frå 1992 til 2000 med på å vinne 1000 meter stafett sju gongar i den norske hovudmeisterskapen. Til sist var ho medlem i SK Vidar. Individuelt i tida 1994-2002 tok ho fire gull-, to sølv- og to bronsemedaljar på 100 meter i noregsmeisterskap, samt to gull- og ein sølvmedalje på 200 m.

Med tida 11,59 sekund sprang Birkenes sitt livs beste 100 meter på Lillehammer den 24. august 1996. Den 14. juni 1997 i Tønsberg gjorde ho på 23,92 sekund unna sin raskaste 200 meter.

### Medaljar i noregsmeisterskap

* 1994 på Jessheim: Bronsemedalje på 100 m
* 1996 i Kristiansand: Gullmedalje på 100 m og 200 m
* 1997 i Overhalla: Gullmedalje på 100 m og 200 m
* 1998 i Askøy: Gullmedalje på 100 m, sølv på 200 m
* 1999 på Byrkjelo: Bronsemedalje på 100 m
* 2000 på Steinkjer: Sølvmedalje på 100 m
* 2001 i Drammen: Sølvmedalje på 100 m
* 2002 i Sandnes: Gullmedalje på 100 m

Kjelder
-------

* friidrett.no
**Arne Hamarsland** (fødd 24. juli 1933) er ein norsk, tidlegare friidrettsutøvar frå Fana, som tevla på mellomdistansane og seinare også på langdistansane. Han vart noregsmeister åtte gongar i tida mellom 1955 og 1963, seks gongar på 1500 m og to på 800 m. Hamarsland, som var medlem av IL Gular, hadde 1500 m som sin spesiadistanse og fekk kongepokalen under NM 1963. Han var nummer ni på 1500 m under sommar-OL 1960. Hamarsland representerte Noreg i 50 landskampar i friidrett.

Aktiv
-----

Hamarsland vann si fyrste NM-medalje i 1953, då han med tida 3.57,4 tok bronsen, 2,2 sekundar bakom noregsmeisteren Terje Lilleseth. Året etter tok han sølv på same distansen, men var sjanselaus på å fylgje noregsmeisteren og kongepokalvinnaren Audun Boysen. Under NM 1955 i Oslo vann Hamarsland sitt fyrste NM-gull då han slo Terje Lilleseth på målstreken.

Frå noregmeisterskapen 1956 i Stavanger fekk Hamarsland med seg to medaljar, gull på 1500 m og bronse på 800 m. På 800-meteren fylgde han både NM-vinnaren Audun Boysen og Ulf Bertil Lundh så å seie til målstreken, kom i mål høvesvis to og ein tidels sekund bakom dei to. Boysen vart dobbeltvinnar på mellomdistansane under NM 1957 i Bergen, Hamarsland fekk sølv på 1500 m. Også i 1958 måtte Hamarsland ta til takke med sølvmedalje på 1500, då han vart slått i innspurten av Lundh.

Hamarsland vann 1500 m under NM både i 1959, -60 og -61, siste gongen fekk han kamp til målstreken av spurtsterke Thor Helland. Både i 1960 og -61 vart han dobbelmeister, då han også vann 800 m.

Han deltok på 1500 m under OL 1960 i Roma. Her hadde han ingen vanskar med å kvalifiserte seg til finalen, med tida 3.44,4 vart han nummer tre i heatet med stor margin. I sjølve finalen imponerte Herbert Elliott frå Australia, som med ny verdsrekord på 3.35,6 var i ei klasse for seg. Hamarsland kom i mål på 3.45,0 og vart nummer ni og sist i finalefeltet.

Under NM 1962 i Drammen vann Thor Helland spurten på 1500 m og viste Hamarsland til sølvplass, medan den seinare landskjende Tormod Hermansen fekk bronsen. Hamarsland kom tilbake året etter, då han i Trondheim vart noregsmeister med tida 3.44,9 og vann med over fem sekundars margin til juniorløparen Einar Førde. For dette løpet vart Hamarsland tildelt konmgepokalen.

Hamarsland tok nye sølvmedaljar under NM 1965 og NM 1966. I 1965 tapte han i innspurten både på 10 000 m, mot Thor Helland, og på 3000 m hinder mot Ole Ellefsæter. Året etter vart han på ny slått av Helland i innspurten under eit NM-løp, no på 5000 m.

Hamarsland sette tre norske rekordar på 1500 m, tre på ei engelsk mil og ein på 3000 m. Hans beste resultat på 1500 m, 3.39,8, oppnådd i 1958, stod som norsk rekord i ti år og var også nordisk rekord ei tid.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Arne Hamarsland» frå Wikipedia på bokmål, den 7. august 2012.*

* *Friidrott 61*. Helsingborg 1961
* *Sportsboken*, aktuelle årgangar

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Arne Borgstrøm** (fødd 19. januar 1959) er ein tidlegare norsk langdistansesymjar frå Odda. Han tevla for Odda IL. Borgstrøm sette til saman 81 norske rekordar, og han deltok under både Sommar-OL 1976 og Sommar-OL 1984. Han mottok kongepokalen i 1977, 1978, 1980, 1982 og 1984.

Borgstrøm har 99 norske junior- og seniormeisterskap, noko som er rekord for menn. I 1982 vart han amerikansk innandørsmeister på 1650 yards frisymjing. Han tok også fjerdeplassen på 400 m fri i EM 1981 og sjetteplassen på 400 m medley i Verdsmeisterskapen i symjing 1982. Borgstrøm deltok i 10 nordiske meisterskap og i 73 individuelle senior-NM i perioden 1976–84 i frisymjing, medley og brystsymjing. 

Arne Borgstrøm er i dag utdanna fysioterapeut og busett i Stavanger.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen byggjer på «Arne Borgstrøm» frå Wikipedia på bokmål, den 4. november 2011.*
* 

* «Arne\_Borgstrøm» i *Store norske leksikon*, snl.no.

### Referansar

1. ↑   Oddajangen.wordpress.com: Arne Borgstrøm - best uten dop

Bakgrunnsstoff
--------------

* Arne Borgstrøm på sports-reference.com Arkivert 2009-01-06 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Arne Kielland** (8. september 1939–6. juli 2003) var ein norsk journalist og politikar frå Bø i Telemark. Han var etter tur medlem av både Venstre, Arbeidarpartiet og Sosialistisk Venstreparti.

### Liv og gjerning

Kielland vart tilsett som landssekretær for Norges Unge Venstre i 1958, men braut med partiet Venstre og melde i 1959 seg inn i Arbeidarpartiet. Han tok initiativ til «Ungdomsaksjonen for samnorsk», som seinare vart til Landslaget for språklig samling. 

Kielland arbeidde som journalist i *Porsgrunns Dagblad*. I 1963 deltok han som sersjant eit halvt år i FN sin fredsbevarande styrke i Kongo. Gjennom 1964-65 heldt han seg i sju månader i landområdet Biafra i Nigeria, eit område som to år seinare søkte å bryte ut or den nigerianske staten.

Kielland var formann for AUF i Telemark 1966-67. I 1967 tok han magistergraden i statsvitskap ved Universitetet i Oslo og var i perioden 1967-69 redaksjonssekretær i *Arbeidets Rett* på Røros.

Han var frå 1969 stortingsrepresentant for Arbeidarpartiet i Sør-Trøndelag. Som medlem av Justiskomiteen var han særleg oppteken av avkriminaliseringa av mannleg homofili. Han fremja i 1970 ein interpellasjon om å oppheve lovparagrafen. Kielland var saksordførar for det som enda med at paragrafen vart fjerna i 1972, avslutninga av det han kalla «denne skampletten i straffeloven».

Han forlet Arbeidarpartiet etter folkerøystinga om EF i 1972, og melde seg inn i Sosialistisk Folkeparti 25. september 1972, same dag som folkerøystinga fann stad. Tidspunktet vart vald for å vise at utfallet av folkerøystinga ikkje spela ei rolle for partiskiftet. Han vart attvald til Stortinget hausten 1973 for Sosialistisk Venstreparti i Telemark. I si tid som stortingsrepresentant var han medlem av Justiskomiteen 1969-73, Utanriks- og konstitusjonskomiteen 1973-75 og Forsvarskomiteen 1975-77.

Etter tida på Stortinget var Kielland knytt til Telemark distriktshøgskule i Bø, som amanuensis 1985–87. I 1986 starta han lokalavisa *Bø Blad*, der han arbeidde som redaktør frå 1987 til han døydde i 2003.

Kielland hadde tillitsverv i Fellesrådet for det sørlege Afrika og Norsk-Cubansk Forening, og kombinerte si interesse for idrett med tillitsverv i styret for Norges Cykleforbund.

Kjelder
-------

* Stortinget biografi

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* PolSys
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |
**KV «Harstad»** er eitt av skipa i den norske Kystvakta og det første i ein ny serie kystvaktskip. Desse er spesialdesigna for kystvakt- og bereiskapsoppgåver der ein har bygd på dei erfaringane ein har frå tidlegare, og då spesielt med KV «Ålesund», KV «Tromsø» og KV «Normand Trym». Skipet er utrusta for fiskerikontroll, tyngre slep og oljevern. I tillegg har ein bygd inn særskilde moglegheiter for redning av undervassbåtar. 

Fartøyet er eit Rolls Royce/Ulstein Technology-design og vart bygd på Søviknes Verft i Haram på Sunnmøre. 

KV «Harstad» vart kontrahert av reiarlaget Remøy Shipping og leigd til Kystvakta på 10-årskontrakt. Det var leiaren for Forsvarskomitéen på Stortinget, Marit Nybakk, som var gudmor for fartøyet ved dåpen 28. januar 2005.

4. februar 2005 tok Landsdelskommando Nord-Noreg over KV «Harstad» for å setje det inn i aktiv teneste i Nord-Noreg. Skipet tok over KV «Normand Trym» sin posisjon i den statlege slepebåtbereiskapen og har base på Sortland.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Klargjering til dåp Arkivert 2005-11-11 ved Wayback Machine.
* KV «Harstad» vert døypt Arkivert 2005-05-11 ved Wayback Machine.
* Landsdelskommando Nord-Noreg tek over Arkivert 2005-04-04 ved Wayback Machine.
* Skipsdesign hjå Rolls-Royce Marine

Kjelder
-------

* Forsvarsnett[*daud lenkje*]
Person skildra som «ornamented with a large white wig, composed of goats hair, a huge cocked hat, a coat of brown grogram with large cuffs» i soga «The Spectre Ship» gjeve ut i 1845.
**Grogram** er eit engelsk omgrep for eit grovt stoff av blanda materiale, som silke, mohair og ull. Ein kunne gjera stoffet stivare med silkelim.
Grogram var mykje brukt til klede som jakkar fram til slutten av 1800-talet.
Den britiske admiralen Edward Vernon er kjend for å ha brukt ein frakk av grogram, og hadde derfor tilnamnet «Old Grog».

Ordet «grogram» er avleidd av fransk *gros grain*, 'grov struktur'. Namnet på stofftypen grosgrain har ei liknande avleiing, men dette viser i dag som regel til sterke vovne band.

Kjelder
-------

1. 1 2  Hoad, T. F. red. (1996). «grogram». *The Concise Oxford Dictionary of English Etymology*. Oxford University Press.
2. 1 2  *Cappelens store engelsk-norsk ordbok*. Cappelen. 1988. ISBN 8257406570.
3. ↑  «grogram». *Australian Oxford Dictionary*. Oxford University Press. 2004.
4. ↑  «grogram - Dictionary Definition», *Vocabulary.com*, henta 16. juni 2019
5. ↑  Stevenson, Angus; Christine A. Lindberg, red. (2010). «grosgrain». *New Oxford American Dictionary*. Oxford University Press.
Arne Garborgs plass, hovudbrannstasjonen til venstre og litt av Y-blokka til høgre, fotografert frå Deichmanske bibliotek. Garasjene for brannbilane har utkøyring under lokket som dekkjer den opphavlege Arne Garborgs plass, der det no er eit område med sterk biltrafikk, mellom anna på den såkalla *Ring 1*, som går i tunnel på strekninga herfrå til Pilestredet.
Utsyn til Arne Garborgs plass og Y-blokka gjennom eit vindauge på Deichmanske bibliotek som var knust under terroråtaket 22. juli 2011.
**Arne Garborgs plass** er ein plass på Hammersborg i bydel St. Hanshaugen i Oslo. Plassen ligg framfor Oslo brann- og redningsetats hovudbrannstasjon frå 1939, som òg har adresse til plassen som nr 1.

Plassen er oppkalla etter forfattaren Arne Garborg, som i mange år budde i byen og var knytt til den såkalla Kristiania-bohemen. Hans «Kristiania-romanar» står fram som noko av dei mest slitesterke i forfattarskapen.

Opphavleg låg Arne Garborgs plass under open himmel, men vart delvis overbygd med eit tak med to opningar i samband med bygginga av Y-blokka i regjeringskvartalet, ei kontorblokk med stjerneforma grunnplan som vart bygd attmed plassen og med ein fløy over han. Taket danner ein open plass framfor hovudbygningen til Deichmanske bibliotek, hovudbrannstasjonen og Y-blokka. Denne plassen har vore meir eller mindre avstengd for ållmenta etter terroråtaka 22. juli 2011.

Heile dette området kan verte endra i samband med oppattbygginga etter terroråtaket i 2011.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Even Smith Wergeland: What's the story (Oslo glory)
Namnetrekket til Vicente Emparan.
**Vicente Emparán**, (1747–3. oktober 1842) var ein spansk general av baskisk opphav. Han var kaptein-general for Venezuela og blei avsett då landet som det første av dei spanske koloniane kravde sjølvstende.

Liv
---

*Vicente de Emparan y Orbe* var fødd i Azpeitia i Guipúzcoa i den spanske regionen Baskarland. Han var guvernør for Cumaná-provinsen i kolonien Venezuela frå 1792 til 1804, og fekk her eit godt omdøme blant venezuelanarnae.

Under Den spanske sjølvstendekrigen drog Emparán tilbake til Spania. Han blei utnemnd til kaptein-general av franske Joseph Bonaparte si regjering i 1808, men gjekk like etter over til den spanske motstandsjuntaen og svor truskap til kong Ferdinand VII, som var i fransk fangenskap. I januar 1809 utnemnde juntaen han til kapteingeneral av Venezuela etter avdøde Manuel de Guevara y Vasconcelos.

Kaptein-general
---------------

*19 de Abril* (1835) Måla av Juan Lovera frå minnet. Emparán, i svart uniform, står på trappa til domkyrkja omringa av gråkledde byrådsmedlem og andre framståande borgarar.
I mai 1809 kom Emparán tilbake til Venezuela. I løpet av det påfølgjande året stoppa han fleire forsøk på å oppretta ein junta i landet, ofte gjennom å snakka med leiarane av rørslene. Han var godt likt, men blei likevel avsett den 19. april 1810, då medlemmer av byrådet i Caracas og andre framståande borgarar nytta den store folkemengda samla på skjærtorsdag til å tvinga fram ein junta. Då Emparán kom for å gå i domkyrkja blei han tvinga av folkemassen til å gå inn i byrådsbygningen i staden (dagens *Casa Amarilla*) på andre sida av plassen. Her møtte han eit utvida byråd (*cabildo abierto*). Emparán talte direkte til folket frå balkongen av bygningen og sa at han trekte seg som kaptein-general. Byrådet danna den øvste juntaen for Caracas og byrja yra provinsen.

Etter avsettinga drog Emparán til Philadelphia i USA og rapporterte til dei spanske styresmaktene om hendingane. Han drog tilbake til Spania der det verker som han blei stilt for retten for å ikkje ha stoppa overtakinga til juntaen, men blei frifunnen. 

Vicente Emparán døydde i El Puerto de Santa María i Cádiz i 1842.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Vicente Emparán» frå Wikipedia på engelsk, den 16. juli 2011.*

* *Denne artikkelen bygger på «Vicente Emparán» frå Wikipedia på spansk, den 16. juli 2011.*

1. ↑  McKingley, 154.

* *Diccionario de Historia de Venezuela*. Caracas: Fundacíon Polar, 1997. ISBN 980-6397-37-1
* McKingley, P. Michael. *Pre-Revolutionary Caracas: Politics, Economy, and Society, 1777-1811*. Cambridge: Cambridge University Press, 1985. ISBN 0-521-30450-4
* Parra Pérez, Caracciolo. *Historia de la Primera República de Venezuela*. Madrid: Ediciones Guadarrama, 1959.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF

 |
Lagoppstillingane i meisterligafinalen 2010 - Inter i stripete drakter
**Meisterligaen 2010** var den 18. årgangen av den viktigaste turneringa for europeiske fotballklubbar; UEFA Champions League. Den italienske klubben FC Internazionale vann turneringa den 22. mai 2010 på Santiago Bernabeu-stadion i Madrid ved å sgire med 2-0 over tyske Bayern München. Begge måla i kampen vart sett inn av Diego Milito, det fyrste i det 35. og det andre i det 70. minutt.

74 954 tilskodarar såg finalen frå tribunane.

### Finalelaga

**Inter**: Júlio César, Maicon, Lúcio, Walter Samuel, Cristian Chivu, Javier Zanetti, Esteban Cambiasso, Wesley Sneijder, Samuel Eto'o, Diego Milito og Goran Pandev. Dejan Stanković tok plassen til Chivu i det 68. minutt, Sulley Muntari kom på bana då Pandev gjekk av i det 79. minutt og Marco Materazzi kom inn i sluttsekundane.

**Bayern München**: Jörg Butt, Philipp Lahm, Daniel Van Buyten, Martín Demichelis, Holger Badstuber, Mark van Bommel, Bastian Schweinsteiger, Arjen Robben, Thomas Müller, Hamit Altıntop og Ivica Olić. Miroslav Klose kom inn i det 63. og Mario Gómez i det 74. minutt, ut gjekk Altıntop og Olić.

Howard Webb dømde finalekampen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «UEFA Champions League 2009/10» frå Wikipedia på tysk, den 1. juni 2016.*
Meizhou si plassering i Guangdong
**Meizhou** (kinesisk: 梅州; pinyin: *Méizhōu*) er eit byprefektur heilt aust i provinsen Guangdong, sør i Folkerepublikken Kina. Prefekturet, som grensar mot provinsen Fujian, har eit areal på 15 836 km² og om lag 5,05 millionar innbyggjarar. Byprefekturet Meizhou består av eitt distrikt, eitt byfylke og seks fylke. Meizhou har vore prefektur sidan 900-talet. Staden har namn etter elva Mei.

### Samferdsle

Kinas riksveg 205 passerer gjennom området. Vegen byrjar i Shanhaiguan i Hebei og ender opp i Shenzhen, sør i provinsen Guangdong. Undervegs fører den gjennom Tangshan, Tianjin, Zibo, Huai'an, Nanjing, Wuhu, Sanming, Heyuan og Huizhou. Også Kinas riksveg 206 går gjennom området. Han går frå kystbyen Yantai til kystbyen Shantou i provinsen Guangdong. Vegen går gjennom provinsane Shandong, Jiangsu, Anhui, Jiangxi og til sist Guangdong.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* NLA
* GeoNames

 |

  


* *Denne artikkelen bygger på «Meizhou» frå Wikipedia på engelsk, den 6. juli 2011.*
Lagoppstillingane i Meisterligafinalen 1999 - Manchester United i raudt
Frå opninga av finalekampen på Camp Nou
**Meisterligaen 1999** var den 7. årgangen av den viktigaste turneringa for europeiske fotballklubbar; UEFA Champions League. Den engelske klubben Manchester United vann turneringa den 26. mai 1999 på Camp Nou i Barcelona gjennom å vinne 2-1 over tyske Bayern München. Marco Basler gav Bayern leiinga allereie i det 6. minutt. Heilt i sluttminuttane utlikna fyrst Teddy Sheringham, før Ole Gunnar Solskjær styrte ballen i nettet etter hjørnespark frå venstre.

Manchester United tok dermed sin fyrste siger i Meisterligaen, 31 år etter at klubben vann i Europacupen.

### Lagoppstillingane

**Manchester United**: Peter Schmeichel, Gary Neville, Ronny Johnsen, Jaap Stam, Denis Irwin, Ryan Giggs, David Beckham, Nicky Butt, Jesper Blomqvist, Dwight Yorke og Andy Cole. Målskårarane, innbytarane Teddy Sheringham og Ole Gunnar Solskjær kom inn i det 67. og 81. minutt, ut fòr Blomqvist og Cole.

**Bayern München**: Oliver Kahn, Lothar Matthäus, Markus Babbel, Thomas Linke, Samuel Kuffour, Michael Tarnat, Stefan Effenberg, Jens Jeremies, Mario Basler, Carsten Jancker og Alexander Zickler. Mehmet Scholl kom inn for Zickler i det 71. Thorsten Fink for Matthäus i det 81. og Hasan Salihamidžić for Basler i det 89. minutt.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «UEFA Champions League 1998/99» frå Wikipedia på tysk, den 30. mai 2016.*
**David Frank Huey Wathne**, kjend som **Davy Wathne** (fødd 1. januar 1950 i Miami) er ein norsk tidlegare sportsjournalist med fotball som spesialfelt. Han arbeidde som journalist i TV 2 Sporten frå oppstarten i 1992 til 2017. I 2017 sa han frå seg statsborgarskapet sitt i USA og blei norsk statsborgar.

Wathne er cand.mag. frå Universitetet i Bergen med mellomfag i latin, norsk og historie, og jobba som sportjournalist i Bergens Tidende frå studietida og fram til han vart tilsett i då nyetablerte TV 2. I TV 2 er han mest kjend som kunnskapsrik programleiar for sportssendingane. Han har òg vore aktiv i fagforeningsarbeidet i bedrifta.

Wathne er fødd i USA og kom 1 år gamal saman med mora til Noreg, og Wathne har sidan vore amerikansk statsborgar. Han er oppkalla etter sin morfar, David Johansen, men oppgjev namnet sitt som Davy for å unngå den norske uttalen av namnet David. Mor til Davy, sjukepleiaren Aud Johansen, hadde flytta til USA rett etter krigen og treft Davy sin far, eigedomsmeklaren Lester William Huey (d. 1986). Sidan har ikkje Davy sett far sin. Han takka nei til arv frå faren då han døydde i 1986.

Wathne er lidenskapeleg tilhengjar av fotballaget Brann. Då klubben kom til cupfinalen i 1988 måtte han gå frå Bergen til Oslo. Årsaka var at han hadde lova dette tidlegare på året i ein kommentarartikkel i Bergens Tidende, fordi han etter ein cupkamp meinte at Brann var altfor dårlege for å nå cupfinalen. 

Wathne har eitt sambuarskap og eitt ekteskap bak seg. Han har to born, eitt frå eit tidlegare ekteskap (f. 1982) og eitt med sin tidlegare sambuar (f. 1993).

Wathne er mellom anna kjend for sine særeigne og spenstige avslutningar på TV 2, som då han mellom anna avslutta med orda «Om et kvarter er vi tilbake med Onsdagssporten. I
mellomtiden kan du kose deg med Siri Kalvig...». Han var i mange år ein frontfigur for TV 2 Sporten, og er ein av kanalen sine mest populære programleiarar. Frå 2009 fekk han også i større grad enn tidlegare ytra sterke meiningar rundt fotball offentleg, i [[T2 sitt nye debattkonsept mot slutten av programmet FotballXtra Magasinet.

Kjelder
-------

1. ↑  «Slutt for Davy Wathne i TV 2: – Beklager at jeg har gjort noen vondt». *VG* (på norsk). Henta 9. desember 2017.
2. ↑
3. ↑  «Bergensavisen - Davy Wathne skal stemme for første gang». *www.ba.no* (på norsk). Henta 4. september 2017.
4. ↑
5. ↑  Schjerve, Hilde (24. desember 2006). «Sa nei til millionarv». Dagbladet. Henta 4. mai 2008.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* VIAF
* ISNI

 |