recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Akhurjan** er ei elv i dei sørlege områda av Kaukasus. Ho har sitt utspring i Armenia, og strøymer langs grensa til Tyrkia, og fungerer som den geografiske grensa mellom dei to landa. Til slutt munnar ho ut i elva Aras, som ei sideelv, nær Bagaran. Akhurjan har eit nedslagsfelt på om lag 9 500 km2 og er 186 km lang. 

Gjumri, den nest største byen i Armenia, ligg på austsida av elva. Langs Akhurjan finn ein også fire av dei tolv tidlegare hovudstadane i Armenia: Ani, Bagaran, Jervandasjat og Sjirakavan.

Soge
----

Då den bysantinske hæren kom til provinsen Sjirak i 1041, samla armenske adelsmenn (nakhararar) seg i lag mot dei, kommandert av Pahlavuni-generalen Vahram Pahlavouni. Vahram samla saman 30 000 infanteristar, og eit kavaleri på 20 000 og danna tre divisjonar som kjempa mot bysantinarane.  Slaget som følgde enda med at bysantinarane vart slakta. Kampane skal ha vore så kraftige at all blodet som rann ut i Akurjan farga vatnet raudt. 
Bysantinarane etterlét 20 000 omkomne. Sigeren gjorde at Vahram Pahlavuni i lag med katolikos Petros Guedadarts kunne krone Gagik II som konge av Armenia og så ta festninga i Ani, som var i hendene på Vest Sarkis.

Brua over Akhurjan
------------------

Brua over Akhurjan kan gå heilt tilbake til Bagratuni-dynastiet. men sannsynlegvis er ho frå 1200-talet. Ein inskripsjon ein har funne i nærleiken seier at det vart gjort arbeid på vegen fram til brua tidleg på 1300-talet.

Brua var bygd opp av ein enkel boge, som i dag har fall ned, og berre høge landfeste, som kan ha vore del ein av ein kraftig port, står igjen. På 1800-talet fortalte reisande om eit vakthus like ved brua, men dette har gått tapt.

Kjelder
-------

1. 1 2  History of Armenia by Father Michael Chamich from B.C. 2247 to the Year of Christ 1780, or 1229 of the Armenian era – Side 124 av Mikajel Tsjamtsjiants
2. ↑  History of Armenia: From B.C. 2247 to the Year of Christ 1780, Or 1229 of the Armenian Era – Side 124 av Michael Chamich, John Audall, Mikajel Tsjamtsjiants, Hovhannēs Avdaleants – 1827
3. ↑  A system of geography, popular and scientific: or A physical, political, and statistical account... – Side 143 av James Bell – 1832
4. 1 2 3  «THE BRIDGE OVER THE AKHURIAN RIVER». VirtualANI.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Jan Berg** (fødd 14. mai 1965) er ein tidlegare fotballspelar frå Molde. Han var aktiv i Molde Fotballklubb periodane 1982–88 og 1991–95. I mellomtida var han den fyrste norske fotballspelaren som spelte for ein La Liga-klubb i Spania. Berg var ein dribleflink vengspelar.

### Klubbspel

Berg slo gjennom som 17-åring då Molde vart sist i 1. divisjon. Han skåra 8 mål og var lagets toppskårar i serien og deltok i cupfinalen 1982, då klubben for fyrste gong spelte NM-finale. Frå januar 1989 var han den fyrste norske proffspelaren i spanske La Liga. Etter eit halvår med botnlaget Elche FC spelte han frå august 1989 til mars 1991 for Rayo Vallecano. Også dette laget skulle ende sist i La Liga. I april 1991 vende han tilbake til Molde FK. Han var aktiv til 1995, utan å ha ei like sentral rolle i laget som han hadde i 1980-åra.

### Landslagsspel

Berg landslagsdebuterte som 17-åring i Kuwait 13. november 1982. Fram til 7. mars 1990 i Attard på Malta deltok han i 23 landskampar utan å skåre mål. Han var med i troppa til Sommar-OL 1984 i Los Angeles, var innbytar i ein kamp. Berg og lagkameratane tapte mange landskampar. Ein einaste større triumf var han med på. Den 16. juni 1987 vann Noreg overraskande 2–0 over Frankrike i ein EM-kvalifiseringskamp på Ullevål stadion. På det franske laget spelte karar som Manuel Amoros og Jean Tigana, sistnemnde var kaptein.

### Merittar

* Tapande cupfinalist: 1982 med Molde FK
* Sølvplass i 1. divisjon: 1987 med Molde FK

Kjelder
-------

* eu-football
Koordinatar: 60°23′23.107″N 5°19′34.597″E﻿

Bergen Kunsthall vart bygd etter Ole Landmarks teikningar i åra 1934-1935.
Bergen KunsthallFoto: Nina Aldin Thune

**Bergen Kunsthall** er eit kunstgalleri ved Lille Lungegårdsvann i sentrum av Bergen som produserer utstillingar av målarstykke, kunstinstallasjonar osb. står for presentasjon, formidling og sal av samtidskunst, og yter konsulenthjelp. Kunstutstillinga under dei årlege musikkfestspela i Bergen, *Festspillutstillingen*, vert arrangert i Bergen Kunsthall.

Bygningen er teikna av arkitekt Ole Landmark, og vart opna i 1935 som nybygg for Bergen Kunstforening. Kunsthallen er framleis eigd av Bergen Kunstforening, og var tidlegare kjend under dette namnet, men fekk i 2001 nemninga «kunsthall». Kunsthallen har fire utstillingssalar der det hovudsakleg vert synt eigenproduserte utstillingar. Kunsthallen mottek offentleg stønad.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
* Bergen Kunsthall på Kulturnett
* Om bygningen som hyser Bergen Kunsthall Arkivert 2006-02-20 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* ISNI
* SUDOC

 |
**Visual Basic** er eit programmeringsspråk utgjeve av Microsoft. Syntaksen er avleidd frå programmeringsspråket BASIC.

Microsoft kjøpte rettane til idéen (Q-Basic), av Alan Cooper i 1988 og vidareutvikla han med Coopers hjelp til **Visual Basic** 1.0, som kom på marknaden 20. mai 1991.

Språket er berekna på å utvikla applikasjonar som vert køyrt under operativsystemet Windows og vert òg nytta i Microsoft Office som makrospråk, då med nemninga VBA (Visual Basic for Applications).

Den nyaste generasjonen kom saman med Microsoft sitt .NET-rammeverk i 2001 og vert kalla Visual Basic .NET.

Visual Basic .NET skil seg veldig frå tradisjonell BASIC, ved at det er 100% objektorientert.
Dermed kan ein seia at desse er to ulike språk.
Visual Basic .NET støttar framleis fleire av funksjonane som var tilgjengeleg i Visual Basic 6.0 gjennom Microsoft.VisualBasic.
Men det er kjent at det er ofte veldig vanskeleg å konvertera eit Visual Basic 6.0 prosjekt til .NET, og som oftast er den raskaste og enklaste måten å flytta eit gammalt Visual Basic 6.0 prosjekt til Visual Basic .NET å skriva heile programmet på nytt. Einskilde funksjonar er derimot dei same og Visual Basic .NET inneheld ein funksjon for å konverterar gamle Visual Basic 6-prosjekt til .NET. Eit tillegg til Visual Basic 6 som fortel kva ein må passa på før prosjektet konverterast er òg tilgjengeleg.

Nokre skilnader ein kan nemna, er at Visual Basic i utgangspunktet var eit 16-bit programmeringsspråk, men frå og med versjon 4 har det vore  32-bits. Det er likevel spor av 16-bitstida i 32-bitsversjonene.
Dette ser ein ved at Integer-datatypen er 16-bitar i klassisk Visual Basic, i Visual Basic .NET er den 32-bitar.
Samstundes støttar Visual Basic .NET ein funksjon som vert kalla interfaces, dette vart berre støtta av Visual Basic 6.0 ved import frå COM+/ActiveX DLL-er, og kunne ikkje definerast i Visual Basic.
Visual Basic 4.0 og fram til 6.0 støtta òg klasser, men på ein forholdsvis primitiv måte og det var ei rekkje avgrensingar. Blant anna kunne ikkje klasser arva, noko som gjer opgrepet *klasser* relativt upassande.

.NET 2.0
--------

I 2005 kom versjon 2.0 av .NET rammeverket.

Historie
--------

* 1991 : Visual Basic 1.0 for Windows
* 1992 : Visual Basic 1.0 for MS-DO sin
* 1992 : Visual Basic 2.0 for Windows
* 1993 : Visual Basic 3.0 for Windows, siste versjon som berre støtta 16-bitar
* 1995 : Visual Basic 4.0 for Windows, no med høve for å skriva klasser
* 1997 : Visual Basic 5.0 for Windows, første versjon som droppa støytte for 16-bitar
* 1998 : Visual Basic 6.0 for Windows, blant anna med Web-støytte
* 2001 : Visual Basic .NET
* 2003 : Visual Basic .NET 2003
* 2005 : Visual Basic .NET 2005
* 2007 : Visual Basic .NET 2008
* 2009 : Visual Basic 2010 Beta 2

Hello World
-----------

```
MsgBox("Hello world!")
```

Hello World .NET
----------------

```
Messagebox.Show("Hello world!")
```

Hello World - Avansert framstilling
-----------------------------------

```
MessageBox.Show("Hello World", "Tittel", MessageBoxButtons.OK, MessageBoxIcon.Information)
```

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Visual Basic» frå Wikipedia på bokmål, den 23. september 2016.*
**Ola Olstad** (22. februar 1885–15. november 1969) var ein norsk zoolog og polarforskar, og det første menneske som sette sine bein på Peter I Øy i Antarktis.

Virke
-----

I 1918 vart Olstad tilsett ved Zoologisk museum i Oslo der han først arbeidde i den statlege forsøksverskemda for ferskvassfiskeria under Knut Dahl. Etter eit par år tok han opp studiar over lirypa i Øyer i Gudbrandsdalen, og vart tilknytt Landbruksdepartementet som jaktkonsulent.

Statens viltundersøkelser (Viltforskninga, som i 1974 vart endra til Direktoratet for vilt og ferskvassfisk) vart frå oppstarten i 1936 leia av Olstad. Han var spesielt opptatt av utbreiinga og utnyttinga av elg, rådyr, villrein og bever og gav i 1945 ut boka *Jaktzoologi*. Han arbeidde òg med biologien hos artar som kråke, jordugle og gråtrost.

Peter I Øy i Antarktis.
Olstad deltok i 1927/28 i den første Norvegia-ekspedisjonen til Bouvetøya og Sør-Georgia. Sesongen etter leia han den andre Norvegia-ekspedisjonen til Peter I Øy i Amundsenhavet, utanfor Ellsworth Land i Vest-Antarktis. Olstad var den første i verda som sette bein på den avsidesliggande øya. Olstad gjorde krav på øya for kongeriket Noreg.

Olstadbreen på Peter I Øy og Olstadtoppen på Annenkovøya i Søratlanteren er kalla opp etter han.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Ola Olstad» frå Wikipedia på bokmål, den 11. desember 2012.*
	+ *Wikipedia på bokmål oppgav desse kjeldene:*

1. ↑
2. ↑  «Fiskeforskningen» (pdf). *Historiske tilbakeblikk på vilt- og fiskeforvaltningen i Norge*. Direktoratet for naturforvaltning. 1999. Henta 11. desember 2012.
3. 1 2  «Viltforskningens historie» (pdf). *Historiske tilbakeblikk på vilt- og fiskeforvaltningen i Norge*. Direktoratet for naturforvaltning. 1996. Henta 11. desember 2012.
4. ↑  «Norvegia I». Norsk polarhistorie. Henta 11. desember 2012.
5. ↑  «Norvegia II». Norsk polarhistorie. Henta 11. desember 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Historisk befolkningsregister
* VIAF
* GND

 |
Koordinatar: 60°23′37.496″N 5°19′38.111″E﻿

Bygningen Vågsallmenningen 14-22 som hysa Bergen Kreditbank.
**Bergens Kreditbank** var ein norsk forretningsbank med hovudkontor i Bergen, skipa i 1928 som avløysing av den tidlegare Bergens Kreditbank frå 1876. I 1975 vart banken slege saman med Bergens Privatbank, som òg hadde hovudkontor i Bergen, og den nye forretningsbanken fekk namnet Bergen Bank. Denne banken var tredje største banken i Noreg då han i 1990 vart slegen saman med Den norske Creditbank (DnC) i Oslo til Den norske Bank (DnB), som med tida vart til den noverande DNB med hovudkontor i Oslo.

Bergens Kreditbanks bygning
---------------------------

Bygningen som hysa hovudkontoret til Bergens Kreditbank ligg på Vågsallmenningen 14-22 i Bergen. Dei tidlegare ekspedisjonslokala i fyrste høgda har i lengre tid vore nytta som restaurantlokale, fyrst for ein restaurant med namnet «Banco Rotto».

Bygningen vart oppført i 1876 etter teikningar av arkitekt av Herman Major Schirmer, og vart utvida i 1897 etter teikningar av arkitekt Adolph Fischer og i 1918 etter teikningar av arkitekt Schak Bull. Riksantikvaren freda bygningen i 1986, etter at det ei tid hadde vore på tale å rive han for å byggje nytt på tomta.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Bergens Kreditbank i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren
**Iaidō** (japansk 居合道) er ei moderne, meditasjonsliknande kampkunst der ein nyttar eit samuraisverd. Praktisering av *iaidō* inneber ingen fysisk kontakt mellom personar eller våpen, men vert utført av ein enkelt utøvar mot ein eller fleire tenkte motstandarar. *Iaidō* består av kata som generelt vert kjenneteikna av at ein trekker sverdet, utfører eit eller fleire hogg, for så å tørke blodet av sverdbladet før ein sett det tilbake i slira. Ein del *iaidō*-dojoar praktiserer òg fysisk testkutting, tameshigiri.

Historie
--------

*Iaidō* er ei moderne utgåve av iaijutsu, som stammer frå kenjutsu. Røtene til desse japanske kampkunstane går langt tilbake i tid, og har blitt utvikla av landet sin samuraiklasse, som oppstod for vel 1100 år sidan. Kampkunstskolen Tenshin Shōden Katori Shintō-ryū underviste i ei tidleg form for *iaijutsu* allereie på 1400-talet. Dei første skolane som utelukkande underviste *iaijutsu* oppstod i løpet av det 16. og 17. hundreåret.

Nakayama Hakudo (ca 1873–1958) er rekna som grunnleggjaren av dagens *iaidō*, Musō Shinden-ryū. Moderne *iaidō* skil seg frå *iaijutsu* ved å vere retta mot sjølvutvikling, medan *iaijutsu* på same måte som *kenjutsu* fokuserer meir på teknikkar til bruk i fysisk kamp.

#### Iaidō i dag

*Iaidō* vert i dag praktisert av utøvarar i heile verda, Noreg inkludert. Seitei Iaidō er den definitivt mest kjente stilarten, og består av tolv *kata* fastsett av ZNKR. Ikkje alle *dojoar* undervisar i *Seitei Iaidō*, men stilarten er rekna som standard for framsyningar og graderingar.

Sjå òg
------

* Katana
* Kendo
* Iaijutsu
* Kenjutsu
* Samurai
* Kampsport

Litteratur
----------

* John M. Yumoto: "The Samurai Sword - A Handbook", ISBN 0-8048-0509-1
* Nicklaus Suino: "Art of Japanese Swordsmanship - A Manual of Eishin-Ryu Iaido", ISBN 0-8348-0300-3
* "Zen Nippon Kendo Renmei Iai", ISBN 4-7899-2035-6

Bakgrunnsstoff
--------------

* Norges Kendoforbund Arkivert 2008-03-19 ved Wayback Machine. (NKF)
* Bergen Kendoklubb Arkivert 2007-10-14 ved Wayback Machine.
* Zen Nippon Kendo Renmei - Japans kendoforbund (ZNKR)
* Nippon Iaidō Renmei - Japans iaidōforbund (NIR)
* International Kendo Federation (FIK)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* BNE
* NDL

 |
***Life***, ofte skrive ***LIFE***, var eit amerikansk tidsskrift som kom ut jamleg frå 1883 til 1972 og igjen frå 1978 til 2000. Det er knytt til bladet Time.

*Life* var opphavleg eit humoristisk blad med avgrensa opplag som kom ut frå 1883 til 1936. Då blei det kjøpt opp av Henry Luce, som omforma det til eit moderne vekeblad med vekt på fotoreportasje. Dette bladet kom ut kvar veke fram til 1972. Deretter kom det ut spesialutgåver med ujamne mellomrom fram til 1978, før det blei gjeve ut kvar månad fram til 2000. 
Frå 2004 til 2007 blei det gjeve ut som eit vekeblad inkludert i fleire amerikanske aviser av Time Inc.

I 2009 blei nettstaden LIFE.com lansert som eit samarbeid mellom *Life* og Getty Images. Nettstaden inneheld millionar av fotografi frå dei kombinerte bildearkiva deira. 
Bladet er også blitt arkivert av Google. 
Eit arkiv av alle nummera av *Life* frå 1936 til 1972 er tilgjengelege gjennom Google Book Search.
Google image search inneheld også mange bilde tekne for, men ikkje gjevne ut i bladet.

Det kjende fotografiet «Kissing the War Goodbye» eller «V-J Day in Times Square» av Alfred Eisenstaedt kom ut i *Life*.
Då *Life* blei skipa i 1883 bygde det på liknande humoristiske britiske blad, som *Punch*. I 53 år blei det gjeve ut som eit allment, underhaldande blad med mange illustarsjonar, vitsar og samfunnskommentarar. Mange store forfattarar, redaktørar, illustratørar og vitseteiknarar bidrog til bladet, mellom anna Charles Dana Gibson, Norman Rockwell og Jacob Hartman Jr. Gibson blei eigar og redaktør etter at John Ames Mitchell døydde i 1918.

*Life* var det første amerikanske nyheitsbladet som var gjennomillustrert med fotografi, og dominerte marknaden i over 40 år. Det var så populært av både Harry S. Truman, Winston Churchill og general Douglas MacArthur hadde memoara sine gjevne ut som føljetongar i det. Eit av dei best kjende bilda frå *Life* er det av ein amerikansk marinegast som kysser ein sjukepleiar den 14. august 1945 under feiringa av sigeren over Japan i andre verdskrigen. Bladet hadde ei viktigrolle i historia til fotojournalistikk før det gjekk tilbake grunna økonomi og smakar i endring.

Kjelder
-------

Fotnotar

1. ↑  «Time Inc. to Close LIFE Magazine Newspaper Supplement». Time Warner. 26. mars 2007. Arkivert frå originalen 18. november 2008. Henta 1. juli 2018.
2. ↑  Ewen MacAskill in Washington (18. november 2008). «Google makes LIFE magazine photo archives available to the public». Guardian. Henta 15. januar 2012.
3. ↑  «LIFE magazine». *Google Books*. Henta 10. desember 2016.
4. ↑  «Google gives online life to Life mag's photos». Associated Press. 19. november 2008. Henta 19. november 2008. «Google Inc. has opened an online photo gallery that will include millions of images from Life magazine's archives that have never been seen by the public before.»

* *Denne artikkelen bygger på «Life (magazine)» frå Wikipedia på engelsk, og «Life (magasin)» frå Wikipedia på bokmål den 1. juli 2018.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

 Commons har multimedium som gjeld: **Bladet Life**
Koordinatar: 65°35′45″N 13°05′50″E﻿
**Oladalen** var hovudkvarteret til norske Linge-soldatar under leiing av kaptein Birger Sjøberg ved Eiterådalen i Vefsn under andre verdskrigen. 

Våren 1943 kom ei gruppe Linge-soldatar til Helgeland for byggje opp att motstandsarbeidet etter arrestasjonane og avrettingane som følgde etter Majavatn-tragedien. Dei bygde ei hytte mellom Storvatnet og Litlvatnet vest for Holmfjellet i Eiterådalen, i eit dalsøkk dei gav namnet «Oladalen». Dalen fekk namn etter Ole Bårnes, med inspirasjon frå eventyrverda Sigurd Lybeck dikta om *Jens von Bustenskjold i Oladalen*. Sidan vart i tillegg ei hytte som hadde stått ved Litlvatnet flytta opp hit. I januar 1944 kom kaptein Sjøberg til Oladalen for å leie motstandsarbeidet. 

I ein storstilt militæraksjon 8.- 9. juni 1944, der tyskarane sette inn mellom 500 og 1000 mann, vart motstandsgruppene knuste. Linge-soldatane brente hyttene ned og kom seg unna hovudkvarteret i siste liten. Birger Sjøberg og Johan Lynghaug fall i trefningane som følgde.

Sommaren 2004 bygde «Oladalens venner» den eine hytta i Oladalen opp att, som eit minnesmerke over hendingane under krigen. Minnesmerket ligg i Skjørlegda naturreservat.

Kjelder:
--------

* Kjell Jacobsen: «Fra århundreskiftet til frigjøringsvåren» i *Vefsn bygdebok b. III*
* Oladalens venner, heimeside
* Knut Skorpen: *Gardshistorie for Vefsn : gnr. 1 - 32*
**Bladformer** viser til korleis den ytre forma på blada til ulike plantar. Ein skil i fyrste omgang mellom **enkle blad** og **samansette blad**. Enkle blad har ei einaste *heil* eller *flika* bladskive. Samansette blad er delte i fleire bladskiver (småblad) der ein tydeleg kan sjå skaft mellom småblada.

Ulike typar enkle blad.
-----------------------

Ulike typar av enkle blad.
a. sylforma, nåleforma (t.d. saltarve)

b. jamnbrei (t.d. butt-tjønnaks)

c. jamnbrei

d. lansettforma (t.d. korgpil)

e. akuminat

f. elliptisk (t.d. blokkebær)

g. smal oval

h. omvendt eggerund (breiare mot spissen)

i. skeiaktig, eggerund (breiare mot skaftet) med smal bladbase

j. eggerund (breiare mot skaftet) med runda bladbase

k. rund, skjoldforma (skaftet festa midt på skiva) (t.d. skjoldblad)

l. nyreforma (t.d. hasselurt)

m. omvendt hjarteforma

n. hjarteforma (t.d. lind)

o. (t.d. dunbjørk)

p. parflika (t.d. svensk asal)

r. spydforma (med tvert utståande basale flikar) (t.d. småsyre)

s. pilforma (med nedoverretta basale flikar) (t.d. engsyre)

t. trekanta

Ulike typar samansette blad
---------------------------

Ulike typar sammansatte blad.
a. trefingra (t.d. kvitkløver)

b. kopla (t.d. lupin)

c. *svært uvanleg form* (t.d. klokkejulerose)

d. parbladig utan pynteblad (t.d. knollerteknapp)

. parbladig med pynteblad (t.d. ask, rogn) (*ikkje avbilda*)

e. parbladig med pyntebladet forvandla til rankar (t.d. gjerdevikke)

f. gjentatt parbladig med pynteblad (t.d. kvitrot)

Overgang frå handflika til parflika
-----------------------------------

Ulike typar av enkle, flika blad.
a. handflika (t.d. lønn)

b. parflika (t.d. eik)

c. djupt handflika (t.d. naverlønn)

Bladnervatur
------------

Ulike typar bladnervatur.
a. fjørnerva (t.d. hegg)

b. nettnerva (t.d. plomme)

c. parallellnerva (t.d. tulipan)

d. handnerva (t.d. spisslønn)

e. viftenerva (t.d. tempeltre)

Kjelder
-------

1. ↑  Krok, Thorgny O.B.N.; Sigfrid Almquist (2001). *Svensk flora: fanerogamer och ormbunksväxter* (28. omarbeidd utg. bearbeidd av Lena Jonsell og Bengt Jonsell utg.). Liber Utbildning. s. 12-15. ISBN 91-47-04992-8.

* *Denne artikkelen bygger på «Bladformer» frå Wikipedia på svensk, den 26. juni 2023.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Bladformer**
*Denne artikkelen handlar om byen i Jordan. For landsbyen i Saudi-Arabia, sjå Mafraq i Saudi-Arabia.* 
Koordinatar: 32°16′0″N 36°09′20″E﻿

**Mafraq** (arabisk المفرق, *Al-Mafraq*, lokale dialektar: *Mafrag* eller *Mafra'* , «krossvegar») er ein by og det administrative senteret i Mafraq guvernement i Jordan, 80 km nord for hovudstaden Amman nær Syria i nord og Irak i aust. Han hadde 58 954 innbyggjarar i 2000.

Historie
--------

Den historiske byen Umm el-Jimal.
Martyrminnesmerket i Mafraq
Mafraq vart først busett på 300-talet fvt. Han ligg kring 17 km vest for den historiske nabateisk og bysantinske byen Umm el-Jimal, som vart bygd i det første hundreåret evt. Byen vart viktig etter opprettinga av Hejazbanen mellom Istanbul og Medina. Det låg òg ein britisk militærbase og flyplass tidleg på 1900-talet i Mafraq. Han vart seinare base for den arabiske legionen under den arabisk-israelske krigen i 1948. 

Mafraq er hovudstaden i Mafraq guvernement og hovudkvarteret til den tredje divisjonen av den jordanske hæren. King Hussein Air College og ein flybase for det kongelege jordanske luftforsvaret ligg òg i byen.

Geografi
--------

Mafraq ligg nord i Jordan ved grendsa mellom Hauran-platået og Den syriske ørkenen, kring 80 km i nord from Amman. Han er det administrative senteret og den største byen i Mafraq guvernement. Byen ligg nær dei tre store byane Amman i sør, Irbid i vest og Damaskus i nord.

Samferdsle
----------

Den internasjonale hovudvegen mellom Damaskus og Riyadh går gjennom byen. Mafraq har ein jernbanestasjon på det nasjonale jernbanenettverket. 

Togstasjonen i Mafraq

Utdanning
---------

Al al-Bayt universitet er det einaste universitetet i byen. Det vart grunnlagd i 1992 og ligg søraust, i utkanten av byen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Mafraq» frå Wikipedia på engelsk, den 7. oktober 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  *Offisiell nettstad (arabisk)*, arkivert frå originalen 4. februar 2010, henta 7. oktober 2015
2. ↑  *Al al-Bayt universitet*, arkivert frå originalen 3. mars 2016, henta 7. oktober 2015

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* SUDOC
* GeoNames

 |
Koordinatar: 62°43′5″N 7°55′57″E﻿

Vistdal
Minnestein i Vistdal
**Vistdal** er ei bygd i Molde kommune i Møre og Romsdal. Bygda har om lag 350 innbyggjarar og er kjent for lakseelva der og bergarten Vistdalitt.

Midt i bygda ligg *Myklebostad* med campingplass, *Vistdal kro*, butikk, Vistdal kyrkje og barneskule. 

Ungdomsskulen vart flytta til Eresfjord våren 2005.

Historie
--------

Bygdene Eresfjord og Vistdal oppretta sjølvstendig kommune 1. januar 1890 då Nesset kommune vart delt i to, Eresfjord og Vistdal. 1. januar 1964 vart Eresfjord og Vistdal kommune slegen i hop med Nesset kommune att.

Elva Visa
---------

Elva Visa, som bygda er kalla opp etter, har rikt laksefiske. 

Leirstaden *Visthus*, vart bygd av den engelske adelege offiseren Gui Freemantle som brukte staden og elva til laksefiske. Visthus er i dag i eige av Nordmøre og Romsdal Indremisjon.

Visdalitt
---------

Vistdalitt er ein bergart som kjem frå Vistdal. Denne bergarten vert teken ut av berget og foredla av Romsdal Steinindustri (tidlegare Vistdal steinindustri).

Bakgrunnsstoff
--------------

* Kart over Vistdal - http://maps.google.com
* Visthus leirsted
* Vistdal

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Turn- und Sportverein München von 1860 e.V.** er eit idrettslag heimehøyrande i bydelen Giesing i München i Tyskland. Laget, opphavleg ei rein turnforeining, vart skipa 17.mai 1860. I 2018 har 1860 München nærare 22 500 medlemer.

1860 München er aktivt med i basketball, boksing, bowling, bryting, fotball, friidrett, rulleskeiser, skiidrett, sykling, tennis, turn og i ulike vassbaserte idrettsgreiner.

Fotballaget til 1860 München vann den vesttyske cupfinalen 1964 og spelte i 1965 finale i cupvinnarcupen, ein kamp som enda med tap 0-2 mot West Ham United. Lagets største triumf på fotballbana kom då det lukkast gå til toppås i Bundesliga 1966. Sidan siste nedrykk frå bundesligaen i 2004 har 1860 München spelt i tysk 2. liga, sesongen 2017/18 i bayersk regionalliga. Frå 2005 har laget spelt heimekampane på nybygde Allianz Arena. 1860 München spelar i lyseblå-/kvitstripete trøyer og svarte bukser og strømper.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «TSV 1860 München» frå Wikipedia på tysk, den 16. mai 2018.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* SUDOC

 |
Plasseringa til Bajdaratskajabukta i Karahavet.
**Bajdaratskajabukta** (russisk Байдарацкая губа, *Bajdaratskaja guba*) er ei bukt i Russland på sørsida av Karahavet mellom den nordlege enden av Uralfjella og Jamalhalvøya. Bukta har ei lengd på om lag 180 km og ei breidde på om lag 78 km ved munningen. På det djupaste er bukta opp mot 20 meter. Overflatevatnet held 5-6 °C om sommaren, og om vinteren frys bukta til. Elvane Bajdarata, Juribej og Kara, samt nokre til, munnar ut i Bajdaratskajabukta.

Bukta inneheld nokre større øyar, som Torasovej, Litke og Levdijev.

Gazprom har lagt ei gassrøyrleidning over bukta frå dei rike gassførekomstane på Jamal.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Baydaratskaya Bay» frå Wikipedia på engelsk, den 12. juli 2008.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
* Ei skildring av Bajdaratskajabukta i samband med legginga av gassrøyrleidninga (på russisk)

Koordinatar: 69°0′N 67°30′E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
Baise i Guangxi
**Baise** (hanzi 百色, pinyin Bǎi Sè, tidlegare *Bósè*) er eit byprefektur i den autonome regionen Guangxi i Folkerepublikken Kina.

Baise ligg nordvest i Guangxi og grensar til provinsane Guizhou og Yunnan, og til Vietnam. Prefekturet ligg midt mellom tre sørvestkinesiske administrasjonshovudstadar, Nanning, Kunming og Guiyang. Av arealet på 3 726 km² er meir enn 55 % skog.

Klimaet i Baise er tropisk, og det ligg i monsunområdet. Den årlege nedbøren er gjennomsnittleg på 1115 mm, og snittemperaturen er 22 °C.

Byen Baise vart grunnlagt som ein han-kinesisk garnison i 1730. Han var rekna som eit stammeområde, og hadde historisk lite sentral kontroll. På 1800-talet byrja kjøpmenn frå Guangzhou (Canton) å slå seg ned der, og i 1875 kom staden under vanleg sivil administrasjon.

Administrative einingar
-----------------------

Baise omfattar eitt bydistrikt, 11 fylke og eitt autonomt fylke.

**Bydistrikt**:

* Youjiang (右江区)

**Fylke**:

* Longlin (隆林县)
* Leye (乐业县)
* Xilin (西林县)
* Tianlin (田林县)
* Lingyun (凌云县)
* Tianyang (田阳县)
* Tiandong (田东县)
* Pingguo (平果县)
* Debao (德保县)
* Napo (那坡县)
* Jingxi (靖西县)

**Autonomt fylke**:

* Longlin Gezu Zizhi (隆林各族自治县)

Folkesetnad
-----------

Folkegruppene zhuang, han, yao, hui og miao er dei mest talrike i prefekturet.
I 2019 hadde Baise 4 226 800 innbyggjarar, av desse budde 1,383,400 i byområdet. 80 % av innbyggjarane var zhuangfolk.

Økonomi
-------

Baise er ein av dei viktigaste produsentane av aluminium i Kina, med både gruvedrift, foredling og produksjon av aluminiumsprodukt. Det tropiske klimaet legg til rette for stor fruktproduksjon. Ellers er trevirke og treprodukt viktige og der er også petroleum, naturgass, kopar og kvarts. Baise er også den tredje største vasskraftprodusenten i Guangxi med ein årleg produksjon på fem millionar kilowatt.

Turisme
-------

Området er rekna for å ha ven natur. Dei skogdekte fjellområda i Baise har mange plante- og dyreslag. Grensetraktene er blant dei minst utvikla delane av Kina. Dette, saman med det etniske mangfaldet, har vore gunstig for utviklinga av turistnæringa.

Kjelder
-------

1. ↑  «Baise | China», *Encyclopedia Britannica* (på engelsk), henta 30. juli 2021
2. ↑  «百色市人口数据».
3. ↑  Official website of Baise Government Arkivert 2013-01-02 ved Wayback Machine.
4. ↑  «Baise Guangxi: Non-ferrous Metal Mining City Bordering with Vietnam», *www.travelchinaguide.com*, henta 30. juli 2021

* *Denne artikkelen bygger på «Baise i Guangxi» frå Wikipedia på bokmål, den 13. oktober 2009.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Den offisielle nettstaden baise.gov.cn Arkivert 2008-09-13 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
|  |  |  |  |  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| 

| Fakta om Haukedalen |
| --- |
| Kommune: | Sunnfjord |
| Fylke: | Vestland |
| Folkemengd: | 120 *(?)* |
| Postnummer: | 6818 |
|

 |

Ved HaukedalsvatnetFoto: Jan-Tore Egge

**Haukedalen** er ei bygd i Sunnfjord kommune. Bygda ligg i starten på Gaulardalføret, og eitt av hovedløpa til Gaularvassdraget renn igjennom bygda. Haukedalsvatnet startar i bygda. Ut frå kor bygda ligg burde kanskje Haukedalen høyrt til Gaular kommune, sidan bygda er skild frå Førde med fjellovergangen over Rørvikfjellet. Veikryss ved Rørvikflåten på Rv 13 fører innover mot Haukedalen.

Bygda har eiga kyrkje, Haukedalen kyrkje, som ligg ved Gjerland i den austlege enden av Haukedalsvatnet. Bygda er mykje prega av landbruk og bygda har 25 aktive gardsbruk. Ein del av innbyggjarane er pendlarar, der dei fleste pendlar til kommunesenteret Førde.

Bygda er og kjend for å huse ordføraren i Førde, Nils Gjerland. Haukedalen har eigen barneskule, Frøysland skule, som rommar 1.-7. trinn. Haukedølingane må reise til Førde for å gå på ungdomsskule.

Komponisten Johannes Haarklou var frå Haukedalen.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* SSR (namn)

 |
*For andre tydingar av oppslagsordet, sjå 5 Astraea.* 

'Astraia forlet hyrdingane' av Salvatore Rosa. Måleri frå midten av 1600-talet.
**Astraia** (gresk *Аστραια*, 'stjernemøy', latin *Astraea*) er ei ung jente frå gresk mytologi som blei til stjernebildet Jomfrua.

Astraia er anten dotter av Zevs og Themis eller av Astrios og Eos. I ulike tekstar blir det fortald at ho var den siste av dei udøydelege som forlet dei stadig dårlegare menneskja ved slutten av gullalderen, også kalla Astraia-alderen. I eit dikt av Vergil ser han fram til tida då «jomfrua», eller rettferda, skal venda tilbake. Dette stykket er teke med på tidlege utgåver av USA sitt rikssegl og eindollarsetlar.

Astraia er blitt identifisert med den greske gudinna for rettvise, Dike. Ho blir ofte avbilda med ei vektskål og ei stjernekrone. Også på stjernehimmelen ligg Jomfrua like ved Vekta.

Under renessansen blei Astraia eit symbol på den kulturelle fornyinga i samfunnet. I England blei dronning Elisabet likna med henne som leiar for ein gullalder. I Spania blei ho knytt til Filip IV sitt styre. Frå 1607 til 1610 gav den franske forfattaren Honoré d'Urfé ein populær romanserie med tittelen *L'Astree* (Astraia).

Kjelder
-------


* «Astraea», 1911 Encyclopædia Britannica, Volume 2
* T.W.C. Edwards *Bucolicon liber* by Publius Maro Vergilius
* *Delar av denne artikkelen bygger på «Astraea (mythology)» frå Wikipedia på engelsk, den 1. mai 2013.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Astraia**

* Astraea of Greek Mythology ved gods-and-monsters.com
* Astraia ved theoi.com

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC

 |
Koordinatar: 63°22′S 57°53′W﻿

**Mount Jacquinot** er eit pyramideforma fjell, 475 moh, med ein fjellvegg på nordsida, som ligg 4,5 km sør for Cape Legoupil og 1,5 km aust for Huon Bay, på nordsida av Trinityhalvøya i Antarktis. Det vart oppdaga av ein fransk ekspedisjon, 1837–40. under kaptein Jules Dumont d'Urville, som namngav det etter løytnant Charles Jacquinot, kaptein på korvetten «Zelée» under ekspedisjonen.

Det var noko omstridd kven som fann det antarktiske kontinentet først — Edward Bransfield eller Nathaniel Palmer. I desse debattane vart Mount Jacquinot ofte nemnt.

Kjelder
-------

1. ↑  «Jacquinot, Mount». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 21. januar 2014.
2. ↑  Hinks, Arthur R. «Antarktis Han vart oppdaga: A Reply», *Geographical Review*, Vol. 31, No. 3. July 1941, s. 491-498.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Jacquinot, Mount» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Astrid Sjultangen** (23. april 1940–3. september 1988) var ein norsk friidrettsutøvar frå Kragerø som frå 1963 åtte år i rad vart norsk meister i kulestøyting. Ho var medlem i Kragerø Idrettsforening.

Aktiv
-----

Sjultangen vart nummer 2 i noregsmeisterskapen 1961, klart slått av den dåverande noregsrekordhaldaren Edel Leverås. Frå 1963 til 1970 vann Sjultangen samtlege gullmedaljar i kulestøyt i friidretts-NM. Bortsett frå noregsmeisterskapen 1970 sigra ho med stor margin.

5. juli 1964 sletta Sjultangen den tre år gamle noregsrekorden i kulestøyt sett av Edel Leverås. Under eit stemne i Tønsberg støytte ho då 13,25 meter, ei rekordforbetring på 1 cm. Sju veker seinare flytta ho på Gjøvik rekorden til 13,28 m. Nokså nøyaktig to år etter støytte ho 13,63 m i Skive i Danmark. Også i sesongane 1967 og 1968 forbetra ho noregsrekorden, fyrst til 13,73 m i Porsgrunn og så til 13,75 m, begge rekordane sett midt i september respektive år. Over ein 18-dagarsperiode sommaren 1969 forbetra Sjultangen noregsrekorden tre gongar. 15. juni vann ho i København kuletevlinga i trelandskampen Danmark – Noreg – Sverige med sine 13,93 m. Ti dagar seinare støytte ho 13,98 m på Bislett stadion i Oslo. Sin åttande og siste rekord sette ho i Porsgrunn 2. juli då kula landa på 14,23 meter. Denne noregsrekorden gjaldt i nær fem år.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Astrid Sjultangen» frå Wikipedia på bokmål, den 15. august 2020.*
**Sarah Churchill, hertuginne av Marlborough** (5. juni 1660–18. oktober 1744) var ei nær venninne av dronning Anne av Storbritannia og ei av dei mest påverkande kvinnene i britisk historie. 

Venskapen og påverknaden ho hadde på prinsesse Anne var velkjend, og viktige personar tok ofte kontakt med Sarah Churchill for at ho skulle påverke Anne. Som følgje gjorde kunnskapen Sarah hadde om regjeringa då Anne vart dronning, ho til ein mektig ven og ein farleg fiende. 

På ei tid då bryllaup hovudsakleg var basert på pengar, ikkje kjærleik, hadde Sarah eit uvanleg nært forhold til ektemannen, John Churchill, den første hertugen av Marlborough, som ho gifta seg med i 1677. Sarah fungerte som agent for Anne etter at faren hennar, Jakob II vart avsett under den ærerike revolusjonen og ho hjelpte fram ønskene hennar under styret til etterkomaren etter Jakob, Vilhelm III og Maria II. Då Anne kom til trona etter at Vilhelm døydde i 1702, vart hertugen av Marlborough, i lag med Sidney Godolphin, den første jarlen av Godolphin, regjeringssjefar, delvis som følgje av den nære venskapen mellom kona og dronninga. Då hertugen var ute av landet og kommanderte dei britiske styrkane under den spanske arvefølgjekrigen, heldt Sarah han oppdatert om intrigane i hoffet, med han sendte ho anmodningar og politiske råd som ho la fram for dronninga. Sarah støtta alltid Whig-partiet, men brukte òg mykje tid på byggprosjekt som Blenheim Palace. Ho døydde i 1744, 84 år gammal.

Ho var ei viljesterk kvinne som ønskte å få ting slik som ho ville det, og testa ofte tolmodet til dronninga når ho var usamd med ho politisk eller innan andre saker. Dronninga sparka både Sarah og mannen hennar frå hoffet i 1711, men ho kom attende til hoffet då hannoverane tok over trona etter Anne døydde. Ho hadde kjende usemjer med mange viktige folk, som dottera til den andre hertuginna av Marlborough; arkitekten av Blenheim Palace, John Vanbrugh; statsminister Robert Walpole; kong Georg II og kona hans dronning Caroline. Pengane ho arva frå Marlborough-fondet gjorde ho til ei av dei rikaste kvinnene i Europa.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Sarah Churchill, Duchess of Marlborough» frå Wikipedia på engelsk, den 27. mai 2011.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
* Falkner, James. 'Churchill, Sarah, duchess of Marlborough (1660–1744)'. *Oxford Dictionary of National Biography*. Oxford University Press, 2004. Retrieved on 21 April 2007. (Subscription service)
* Field, Ophelia. *The Favourite: Sarah, Duchess of Marlborough*. London: Hodder and Stoughton, 2002. (ISBN 0-340-76808-8)
* Murray, Hon. Sir George, ed. *The Letters and Dispatches of John Churchill, First Duke of Marlborough, from 1702–1712*. 5 vols. New York: Greenwood Press, 1968.

**Fotnotar**

1. ↑  Murray, s. 12, 13 vol 1
2. ↑  Field, s. 453.
3. ↑  Falkner, Churchill , Sarah, duchess of Marlborough (1660–1744). Henta 27. mai 2011.
4. ↑  Field, s. 315.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |
Statue av Sarasvati. Foto: Christina Kundu

Statue av gudinna som skal berast rundt i gatene i Kolkata Foto: Christina Kundu

**Sarasvati** er gudinna for lærdom og kunst i alle slags former. Ho er ei svært viktig gudinne for hinduar, og får meir merksemd enn mannen sin, Brahma. 

Ei hinduisk soge fortel at då Brahma hadde skapt verda, blei han så oppteken av henne at han gløymde alt anna. Det var Sarasvati som lærte han å bli meister over sansane sine og sjå forbi det materielle. Ved hjelp av ungane sine, dei fire vedaene, fekk ho spora han over på eit meir andeleg spor. Frå den tida av syng Brahma dei fire vedaene med kvart av dei fire hovuda sine.

Vedaene var òg ei gåve til menneska, og Sarasvati skal ha gjeve menneska skrivekunsten slik at dei kunne skriva ned desse songane. Med dei indiske alfabeta kan ein òg skriva musikk, som Sarasvati òg er gudinne for.

Form
----

Sarasvati kan ha form som ei elv, som blir nemnd i hinduiske tekstar som like stor og viktig som Ganga. Denne elva finst ikkje i dag, men har sannsynlegvis eksistert tidlegare. I dag finst det to mindre elvar som blir kalla Sarasvati, ei i Gujarat og ei i nordaustre India.

Som regel blir likevel gudinna framstilt som ei kvinne, kledd i ein kvit sari og med lys eller kvit hud. Ho sit gjerne på ei svane, ein påfugl, eller ein lotusblom. Ho speler som regel på ein vina, men andre ting ho òg kan halda er ei bok som symbol for lærdom, ei fløyte som symbol for kunst, og ein perlekrans som viser til Sjiva.

Alter for Sarasvati gjort klar til ein podja. Foto: Christina Kundu

Sarasvatidagen
--------------

Det er særleg dei som driv med læring som tilber Sarasvati. Ein rektor kan til dømes ha ein statue av henne på kontoret sitt, men ho kan òg bli symbolisert med ei enkel bok, ein penn eller eit blekkhus. 

På gudinna sin høgtidsdag, *sarasvati podja*, leiar lærarar elevane sine i ei bøn til gudinna, medan studentar legg til sides ei bok den dagen som ho kan signa. Men dagen blir også markert av arbeidarar, ettersom hinduismen lærer at ein kan oppnå visdom også gjennom arbeid. Desse ber gudinna signa eitt av verktøya sine, anten det er ein plog eller ein datamaskin.

*Sarasvati podja* blir feira til ulik tid alt etter kvar ein er. I Nord-India feirar ein dagen på *vasanta pantsjami*, på den femte vårdagen i månaden magha. Sør i landet feirar ein henne derimot om hausten, på den niande dagen i navaratrifestivalen.

Sarasvati som nemning
---------------------

Menn som har oppnåd mykje visdom kan få ærestittelen *sarasvati*. Dette gjeld mellom anna dei fem overhovuda for advaitahinduismen.

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Sarasvati**

| * v
* d
* e
Gudinner i hinduismen |
| --- |
| Åttetakka laksjmistjerne. | Devi Sjakti Laksjmi Parvati Sarasvati *Former av Laksjmi:* Radha  Sita  *Former av Parvati:* Bhavani  Durga Kali  Satti | Trefork, vanleg symbol for Parvati og nærskylde gudinner. |
| *Landsbygudinner:* Ammavaru Mariamman *Andre:* Bharatmata  Bhudevi  Ganga  Gayatri  Mahavidya  Yellamma  |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN

 |
Kart over Bountyøyene.
**Bountyøyene** (engelsk *Bounty Islands*) er ei øygruppe som høyrer til New Zealand sine subantarktiske øyar i det sørlege Stillehavet.
Øygruppa er ikkje folkesett.

Geografi
--------

Bountyøyane ligg rundt 68 mil søraust for Sørøya. Øygruppa er av vulkansk opphav og har eit samla landareal på om lag 1,35 km². Heile øygruppa har berre ei utstrekking på fem kilometer. Øyane er fordel på tre grupper:

* Hovudgruppa i nordvest, der største øy er Depot Island (den største i øygruppa)
* Midtre gruppe, med Funnel Island som største øy
* Austre gruppe, med Molly Cap som største øy

Det høgaste punktet ligg på Funnel Island og er 73 moh.

Bountyøyane er saman med Antipodeøyane den einaste hekkeplassen til hornpingvinen (*Eudyptes sclateri*). I tillegg er området hekkeplass for ei rekkje sjøfuglar, mellom dei sølvhovudalbatross (*Thalassarche salvini*).

Historie
--------

Området blei oppdaga 9. september 1788 av den britiske kapteinen William Bligh. Øygruppa fekk namn etter fartøyet hans, HMAV «Bounty», berre nokre måneder før det berømte mytteriet. I 1870 tok den britiske kapteinen George Palmer øyane i britisk besittelse. På byrjinga av 1800-talet blei området nytta til selfangst.

I 1998 blei øygruppa oppført på UNESCO si liste over verdsarv.

Kjelder
-------

1. ↑  Department of Conservation
2. ↑  Scofield Paul, Brent Stephenson (2013). *Birds of New Zealand - A photographic guide*. Auckland: Auckland University Press. ISBN 978-0300196825.
3. ↑  Syvertsen, P. O. Ree, V. Hansen, O. B. Syvertsen, Ø. Bergan, M. Kvam, H. Viker, M. & Axelsen, T. 2008. *Virksomheten til Norsk navnekomité for fugl (NNKF) 1990-2008. Norske navn på verdens fugler.* med oppdateringar i 2017. Norsk Ornitologisk Forening sin nettstad (publisert 21.12.2017)

* *Denne artikkelen bygger på «Bountyøyene» frå Wikipedia på bokmål, den 16. januar 2018.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Bilde fra Bountyøyene

Koordinatar: 47°42′S 179°04′E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* SUDOC
* GeoNames

 |
**OSI-modellen** | 7. Applikasjonslaget |
| 6. Presentasjonslaget |
| 5. Sesjonslaget |
| 4. Transportlaget |
| 3. Nettverkslaget |
| 2. Datalinklaget |
| 1. Fysisk lag |

**Datalinklaget** er lag to i OSI-modellen og tek imot førespurnadar frå nettverkslaget og sender førespurnadar til det fysiske laget. Hovudoppgåva til datalinklaget er å sørgje for at informasjon blir overført utan tap mellom maskiner på det same nettverket. Ethernet er eit eksempel på datalinklags-teknologi (Ethernet omfattar og det fysiske laget). 

For å oppnå sikker drift blir straumen av data delt opp i mindre delar, omtala som rammer. Viss ei ramme blir skadd på vegen mellom avsendar og mottakar, kan den identifiserast og bli send på nytt. Dette blir gjort ved at for kvar ramme som blir send, så må mottakaren av denne sende ei kvittering. 
Ei kvittering er ganske enkelt ei ramme som berre blir brukt for å gi beskjed om at overføringa gjekk bra. Denne delen av datalinklaget blir ofte kalla *Logical Link Control*

Viss det er mange maskiner knytte til same nettverk må datalinklaget også kontrollere tilgangen til det delte overføringsmediet. Dette blir handtert av ein komponent av datalinklaget som ofte kallast *Medium Access Control*.
*Kiviar er namnet på nasjonalfuglen åt New Zealand.*
Kiwi
**Kiwi** eller **kiwifrukt** (før kalla **kinesiske stikkelsbær**) er ei frukt som veks i tempererte klima. Den vanlegaste typen kiwifrukt er *Actinidia deliciosa*, som er stor som eit hønseegg og har eit hårete, beigebrunt skal som til vanleg ikkje vert ete. Inni er det grønt fruktkjøt med små, svarte frø. 

Actinidia deliciosa har opphav i det søraustlege Kina, og *Actinidia chinensis* er særs vanleg i låglandet i denne regionen. Andre artar har på naturleg vis spreidd seg nord til Sibir og aust til Japan. 

I 1906 vart kiwifrø tekne til New Zealand av Isabel Fraser, rektor på jenteskulen Wanganui Girls' College, som hadde vitja misjonsskular i Kina. I 1910 vart dei fyrste kiwifruktene hausta, og fekk det engelske namnet **Chinese gooseberry** *(kinesiske stikkelsbær)*. 

Namnet «kiwi» vart teke i bruk av det nyzealandske eksporthuset Turners and Growers i 1959, men utan at det vart registrert som eit eksklusivt varemerke. Då namnet vart ålment kjent var det for seint å reservera det for frukt dyrka på New Zealand. Over heile verda er frukta no kjend som kiwi. Det gamle namnet Chinese gooseberry er stundom nytta i Australia.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «Kiwi (frukt)» frå Wikipedia på bokmål, og «Kiwifruit» frå Wikipedia på engelsk den 10. februar 2006.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Kiwifrukt**

| * v
* d
* e
Frukt og bær |
| --- |
| Hagebær | Hagerips · Solbær · Stikkelsbær · Jordbær · Bringebær |
| Ville bær | Blåbær · Tyttebær · Villbringebær· Markjordbær · Molte · Åkerbær · Krekling · Rognebær · Heggebær · Bjørnebær · Tranebær |
| Frukt dyrka i Noreg | Eple · Pære · Surkirsebær · Morell · Plomme |
| Sitrusfrukt | Appelsin · Klementin · Kumquat · Mandarin · Lime · Sitron · Grapefrukt |
| Anna frukt og bær | Kiwi · Nektarin · Banan · Aprikos · Druer · Ananas · Fersken · Amerikansk blåbær · Amerikansk tranebær |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* NDL

 |
Logo
**Find a Grave** er ein amerikansk kommersiell nettstad som let brukarar søka etter og leggja til ein database over gravstader. Det har hatt Ancestry.com som eigar sidan 2013.

Nettstaden inneheld oppføringar om kyrkjegardar og graver over heile verda. Oppføringar for individ kan omfatta fødsels- og dødsdato, føde- og dødsstad, biografisk informasjon, gravstadsinformasjon, fotografi og opplysinger om dei som har bidratt med informasjon. Nettstaden har også eit diskusjonsforum.

Historie
--------

Nettstaden blei opprettet av Jim Tipton i Salt Lake City i 1995, som hadde som hobby å vitja gravstaden til kjende personar.
 Medan omfanget opphavleg var avgrensa til kjende personar sine gravstader, blei det etterkvart utvida til å inkludera alle avdøde.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Find a Grave» frå Wikipedia på bokmål, og «Find a Grave» frå Wikipedia på engelsk den 11. oktober 2018.*

Fotnotar

1. ↑  «Find A Grave member: Jim Tipton». *Find a Grave*. Ancestry.com. 2007. Henta 11. oktober 2018.
2. ↑  Silverman, Lauren (March 14, 2010). «Tracking Down Relatives, Visiting Graves Virtually». Washington, D.C.: National Public Radio. Henta September 28, 2011. «"At some point, I said, 'I am sick of drawing the lines of who is famous and who isn't. I'm just going to accept everyone,' "Tipton says.»
3. ↑  «Find A Grave FAQ: What can I include in a non-famous bio?». *Find a Grave*. Ancestry.com. Henta December 22, 2017.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
Koordinatar: 18°5′5″N 43°8′19″E﻿

**Sarat Ubaida guvernement** (arabisk: محافظة سراة عبيدة) ligg sørvest i Saudi-Arabia og er eit av tolv guvernement i 'Asir-regionen.

Stad
----

Sarat Ubaida ligg ved den internasjonale vegen Khamis Mushayt sørvest i Saudi-Arabia. Sarat Ubaida ligg nord for grensa til Jemen. Han ligg 93 km frå byen Abha og 40 km frå byen Dhahran Aljanoub. Han har kring 273 landsbyar med eit samla folketal på kring 3 060 og eit areal der planløysinga, som vart starta i 1417, er kring 4 200 mål. Regionen er kring 120 km lang og 38 km brei, med eit areal på 450 km².

Historie
--------

Området har ei 2 000 år lang historie. Namnet kjem frå *Sarat*, som tyder «geografisk plassering», og *Obeida* frå dronning Obeida, kona til kongen av Jemen. Sarat Obeida har vore ein handelsstasjon og har blitt eit senter for marknader og yngleplass for karavaner Almsaferah-linja passerer gjennom regionen.

Klima
-----

Sarat Ubaida har eit variert klima. Her er både milde og kalde vintrar. Sommaretemperaturen er kring 25 °C, og om vinteren kring 5 °C og får moderat med nedbør. Gjennomsnittleg råme er 45 %. Vinden tihama qahtan, som er varm om sommaren og moderat om vinteren, bles i regionen. Regionen er fjellendt og stundom er det tåke i fjellsidene ved Altdarisi.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Sarat Ubaida guvernement» frå Wikipedia på engelsk, den 14. mars 2016.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*