recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
*Denne sida finst òg på høgnorsk — sjå «Hn/Joachim Nielsen».*

**Joachim «Jokke» Nielsen** (8. september 1964–17. oktober 2000) var ein norsk musikar. Han var vokalist, gitarist, låtskrivar og frontfigur i den norske rockegruppa Jokke & Valentinerne, og var bror til teikneserieskaparen Christopher Nielsen og son av kunstnaren John David Nielsen.

Nielsen skipa Jokke & Valentinerne i 1982, og gruppa vart snøgt ei av dei mest populære gruppene i rockemiljøet i Oslo. I 1985 vart låtane *«Spenn»* og *«Alt kan repareres»* gjevne ut på ein samlekassett med nye norske band, og året etter gav Jokke & Valentinerne ut sitt fyrste album, *Alt kan repareres*.

Jokke levde på mange måtar opp til rockemyten. Tekstane hans handla mykje om fyll og alkohol, og ikkje sjeldan var Jokke sjølv i overkant påverka på sine eigne konsertar. Han skapte avisoverskrifter under utdelinga av Spellemannprisen i 1992 då han for albumet *Frelst* tok imot prisen i kategorien beste rockeartist, synleg ruspåverka.

På 90-talet tok «Jokke» i bruk hardare rusmiddel. I songtekstane sine skildra han strevet og fortvilinga i livet sitt med rusmiddelavhengnad. Han vart lagd inn på avrusingsklinikkar nokre gonger, for å freista slutta med heroin, noko han diverre ikkje klarte. «Jokke» Nielsen døydde av ein overdose i oktober 2000, berre 36 år gamal.

Diskografi
----------

### Jokke & Valentinerne

* *Alt kan repareres* (1986)
* *Et hundeliv* (1987)
* *III* (1990)
* *Frelst* (1991)
* *Alt kan repeteres* (1994)
* *Spenn!* (1995)

### Soloalbum

* *Nykter* (1996)

### Jokke med Tourettes

* *Trygge Oslo* (1997)
* *Billig Lykke* (1999)

### Jokke & Valentinerne med Tourettes

* *Prisen for popen*
* *Tomgang (singel)* (2005)

Bakgrunnsstoff
--------------

* Jokke diskografi - Komplett diskografi.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* Lokalhistoriewiki
* VIAF
* SUDOC
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)

 |
Dingen tønne- og trevarefabrikkFoto: Bjarne Thune

Dingja LandhandelFoto: Bjarne Thune

Åse Lene Vatne, eigar av Dingja LandhandelFoto: Bjarne Thune

**Dingja** er ei lita bygd i Gulen kommune i Vestland. Bygda ligg langs Sognesjøen, ved munningen av Sognefjorden, om lag fem km nord for kommunesenteret Eivindvik. Innsjøen Dingevatnet ligg rett aust for Dingja.
Om vinteren bur der rundt 40 innbyggjarar, men befolkninga veks om sommaren. Det er mange hytter i området, og med ein liten matbutikk er Dingja ein populær stoppestad på veg inn i Sognefjorden.

Geografi
--------

Garden Dingja ligg ved botnen av ein stor våg, Dingevågen som skjer seg inn frå Sognesjøen. På nordsida av vågen ligg Dingeneset og ytst på det er ei fyrlykt. Ei kort elv, Dingjaelva, renn frå Dingevatnet ned til Dingevågen. Truleg er det elva Ding som er opphav til namnet. Skrivemåten var Dingen i 1611, 1667 og 1723.

Historie
--------

Det kan ha budd folk i Dingja sidan gamle tider. Det er funne ei mura, helledekt grav her, og ei skål frå yngre jernalder er òg funnen her.
Dingja har ei god hamn, og utanfor har det i alle år vore eit rikt fiske. Skipsleia går like utanfor. Inne i landet er det skog og vatn og vilt. Skriftlege kjelder fortel at skogen vart freda i 1686.

Næringsliv
----------

Mathias Hansson Dingen dreiv klippfisktørking på svaberga ved Nyhamar på 1880-talet. På 1890-talet dreiv Hans Dingen ein shoddyfabrikk til mellom anna fyll i madrassar og stoppa møblar. I 1912 kjøpte Johannes Steine fallrettane i Dingja og bygde kraftstasjon i 1917. Han brukte krafta mellom anna til drift av Dingen Tønde- og Trævarefabrik som han hadde starta 1908.

Dingja Fiskeoppdrett vart starta i Dingja i 1982 av Ole Steinset. Seinare fekk Ola Braanaas med Firda Settefisk konsesjon på å byggje setjefiskanlegg i Dingja. I 1990 gjekk Dingja Fiskeoppdrett konkurs og anlegga vart nedlagde nokre år seinare.

Veg Sollibotn — Dingja
----------------------

Det var eit sterkt ynske om å byggje ein veg til Eivindvik. Ein ynskte å revitalisere bygda og gjere reisetida til skulen i Eivindvik mindre. Fylkeskommunen gav 12 millionar og Gulen kommune 8 millionar. BKK hadde i 2001 gjeve eit lån på 3,2 millionar. Resten av pengane vart samla inn blant grunneigarar og andre lokalt.

11. mai 2007 fekk fylkesordførar Nils R. Sandal og ordførar Trude Brosvik saman med Leif Nyhammer æra av å opne fylkesvegen Sollibotn-Dingja.

Kjelder
-------

1. ↑  «Dingja». yr.no. Arkivert frå originalen 9. oktober 2012. Henta 1. november 2010.
2. ↑  Kleiva, Ivar; *Gulen i Gammal og ny tid*, side 173
3. ↑   Gulen i gammal og ny tid side 173
4. ↑  Nordhordland: «Jubel for ny Dingja-veg»

Litteratur
----------

* Kleiva, Ivar; *Gulen i Gammal og ny tid*, Gulen Kommune 1996,

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Dingja**

* «Dingen tønne - og trevarefabrikk i Dingja»
* «Dingja - handels- og feriestad»
* Firda:«Vil bruke fondsmidlar til Dingja-vegen»
* Nordhordland: «Jubel for ny Dingja-veg»
* Firda: «Stortinget gir pengar til nærbutikkane»

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**France Prešeren** (fødd 3. desember 1800 i Vrba i Slovenia, død 8. februar 1849) var ein slovensk forfattar som er kjend for lyrikken sin.

France Prešeren vert sett på som ein av dei største slovenske poetane nokonsinne, han var kjend og hylla både på landsbasis, og som ein av dei leiande i europeisk litteratur på den tida då han levde. Prešeren vert sett på som ein av dei fremste europeiske romantikarane.

Han vart fødd i den vesle byen Vrba i Slovenia i ein fattig familie. Mor hans ville at han skulle verte prost, noko France ikkje ville. Han studerte filosofi og seinare rettsvitskap på unversitetet i Wien i Austerrike. Etter det vart han tilsett som assistent på eit advokatfirma i Ljubljana. Han lukkast likevel aldri som advokat.

Prešeren forfatta òg eit stort historisk epos, *Krst pri Savici*, og han skreiv dessutan mellom anna sonettar på tysk. Den sjuande strofa i Prešeren sitt dikt «Zdravljica» ('Ein skål') har sidan 1991 vore nasjonalsongen i Slovenia.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC

 |
**Francesco Lazzaro Guardi** (5. oktober 1712–1. januar 1793) var ein italiensk målar, fødd og død i Venezia. Han er særleg kjend for sine vedutamåleri i rokokkostil. Giovanni Battista Tiepolo var gift med syster hans.

Liv og gjerning
---------------

*Bucintoro-festen i Venezia*
*Inngangen til våpendepotet i Venezia*
Francesco Guardi var son til den norditalienske barokkmålaren Domenico Guardi (1678-1716) frå Trentino. Sjølv vart han medlem av målarlauget i byen frå 1747. Også sonen hans, Jacopo, lærde seg opp i målarfaget.

Fram til broren Antonio døydde i 1760 arbeidde Francesco i målarverkstaden til familien, der også den yngre broren Nicolò var sysselsett. Til å byrje med måla han fyrst og fremst altarbilete. Som elev og etterfølgjar av Canaletto konsentrerte han seg, etter denne hadde forlate byen, med vedutaer. Han valde oftast dei same motiva, framfor alt venetianske utsikter, som Canaletto rett ofte hadde måla med stor suksess. Bileta hans skil seg frå dei måleria som den eldre Canaletto laga gjennom livlege lys- og skygge-effektar. Målarstilen er mykje friare og meir impulsiv med dels dristig penselføring, ein stil som i bruken av lys og farge synes varsle om den seinare impresjonistiske målarkunsten. Guardi la, i motsetnad til Canaletto, større vekt på dei dekorative effektane og var mindre nøyaktig med dei topografiske attgjevingane.

Guardi fekk oppdrag av private mesenar og frå Venezia-republikken, som til dømes syklusen over dei tolv festane, eit verk som gjekk til dogen Alvise IV Mocenigo. År 1782 dokumenterte Guardi pavebesøket til Pius VI i Venezia i fire store måleri. I høve besøket til det russiske storfyrsteparet i byen, måla han festførestillingane som vart arrangert til ære for paret. Bilete som desse er i dag verdfulle kunsthistoriske vitnemål om liv og kvardag, men også festar i Venezia på 1800-talet.

Etter Guardi finst òg ei stor mengde av sjangermåleri, til dømes eit av møterommet til nonnene i San Zaccaria. Måleriet gjev eit livaktig og fargerikt bilete av motane og skikkane til det venetianske aristokratiet.

Bileta hans har ei klar og harmonisk belysning og utmerkar seg gjennom den stemningsfulle atmosfæren. Fargebruken hans er kraftigare og rikare enn den læraren hans nytta, men mindre detaljert kva gjeld streken. Trass desse ulikskapane vert bileta hans framleis ofte tilskrivne den berømte læremeisteren hans.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Francesco Guardi» frå Wikipedia på engelsk, den 5. mai 2013.*

Wikipedia på engelsk oppgave desse kjeldene:

* Short biography in the Web Gallery of Art
* Tekst frå *Encyclopædia Britannica* si 11. utgåve, eit leksikon som i dag er offentleg eigedom.
* Aldo Rizzi, *I maestri della pittura veneta del '700*, Electa - Milano 1973
* *The Doge on the Bucintoro near the Riva di Sant'Elena*, also known as *The Departure Of the Bucentaur For The Ascension Day Ceremony*, held at the Louvre in Paris

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Francesco Guardi**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |
Koordinatar: 44°3′22″ N 16°22′52″ E﻿

**Dinara** er eit av dei meir framståande fjella på grensa mellom Kroatia og Bosnia-Hercegovina. Fjellet er mest kjend for å ha gjeve namn til Dei dinariske Alpane, ei fjellkjede av karst (kalkstein).

Dinara strekkjer seg frå fjellovergangen Derala (965 m) i nordvest til Privijapasset (1 230 m), som ligg 20 km mot søraust, der Kamešnica-fjellet byrjar. Dinara er opp til 10 km breitt, og dei høgaste toppane er Troglav (1 913 m) og Dinara (1 831 m). Toppen kalla Dinara er forma som eit menneskehovud av stein, og er den høgaste fjelltoppen i Kroatia.

Sjølv om Dinara ikkje ligg langt frå Adriahavet minnar klimaet lite om Middelhavet. Dinara markerer grensa til eit område med eit mykje kaldare, med alpint klima. Sjølve fjellet er ikkje busett, men det står små skur her og der som hovudsakleg vert brukt av gjetarar frå dei nærliggande dalane, som t.d. Cetina renn gjennom.

Dei mest fascinerande fjellformasjonane ligg på sørvestsida. Her ligg det eit seks kilometer langt massiv, som er opp til 1 700 meter høgt, og er lett synleg i landskapet for reisande på vegane i dalen nedanfor. Fjellklatrarar føretrekk derimot toppen Ošljak (1 706 m).

Dinara har ein endemisk gnagarart, ei markmus kalla «Dinarski miš» («Dinarisk mus»), *Dolomys bogdanovi longipedis* frå slekta Dinaromys, som er ei utryddingstrua dyreart.

Det latinske namnet på fjellet er *Adrian oros*, medan det noverande namnet kjem frå ei eldgamal illyrisk stamme som budde på austsida av fjellet.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Bilete og klatreinformasjon.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
Framtidsfylket logo
**Framtidsfylket** er eit norsk føretak som er eit samarbeidsprosjekt mellom bedrifter og det offentlege i Vestland for å rekruttere menneske med høgare utdanning til fylket.

Framtidsfylket ønskjer å vere Sogn og Fjordane si eiga merkevare for jobb og rekruttering, og omfattar i 2020 nettstaden framtidsfylket.no, Framtidsfylket Trainee og Framtidsfylket Karrieremesser. På messene, som vert haldne i Oslo, Bergen og Trondheim, har arbeidsgjevarar frå Vestland stand og marknadsfører seg sjølve overfor potensielle tilflyttarar ved dei største utdanningsinstitusjonane. 

Målet med nettstaden framtidsfylket.no er å inspirere fleire potensielle tilflyttarar og heimflyttarar til å sjå etter jobbar i Vestland, samtidig som det skal vere lettare for bedriftene å nå ut til denne gruppa. Portalen formidlar òg informasjon om regionane og kommunane i fylket.

Framtidsfylket er eit samarbeidsprosjekt mellom bedrifter og det offentlege i Sogn og Fjordane. Frå 2020 opphøyrte Sogn og Fjordane som fylke, etter at samanslåinga med Hordaland trådde i kraft. Sidan har Framtidsfylket arbeida for heile Vestland fylke med eit samla mål om rekruttering og auka tilflytting.

Dagleg leiar er i dag Linda Hovland, medan styreleiar er Nandor Helgheim. I dag har dei gjort seg bemerka gjennom drift av Norges største regionale traineeprogram, jobbportal og karrieremesser. Alt dette blir gjort med eit mål om rekruttering og auka tilflytting til Vestland. Gjennom marknadsføring og innhaldsproduksjon av video, tekst og bilete, skal Framtidsfylket inspirere potensielle tilflyttarar og arbeidstakarar.

Historie
--------

Prosjektet starta med nettstaden framtidsfylket.no, som vart oppretta då ni traineear ønskte å formidle det dei sjølve har erfart av positive opplevingar i Sogn og Fjordane. Traineeane var tilsette i Vestlandsforsking, Sparebanken Sogn og Fjordane, Høyanger Næringsutvikling og Sogn og Fjordane Energi.

Då arbeidet med nettportalen var sluttført, valde vertsbedriftene ovanfor, saman med Hotel Alexandra og Domstein, å stifte selskapet Framtidsfylket AS våren 2008. Sommaren 2009 gjennomførte Framtidsfylket ein emisjon. I 2010 var selskapet eigd av 25 offentlege og private verksemder.

Finansieringa som gjorde prosjektet mogleg frå start kom frå Fylkesmannen i Sogn og Fjordane, Sogn og Fjordane fylkeskommune, NHO Sogn og Fjordane, IT-forum Sogn og Fjordane, Sogn Regionråd, Sunnfjord 2020, Sunnfjord Næringsutvikling og REKOMP-stiftinga.

Eigarar
-------

Dei fire største eigarane er Framtidsfylket, Accountor Gloppen, Hotel Alexandra, Aurland ressursutvikling (2020). Firmaet har også 527 andre eigarar.

Kjelder
-------

1. 1 2  «Framtidsfylket AS - Førde - Se Regnskap, Roller og mer», *www.proff.no*, henta 16. april 2020
2. ↑   «Framtidsfylket AS - Førde - Roller og kunngjøringer», *www.proff.no*, henta 16. april 2020

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nettstaden til Framtidsfylket
**Gabriela Soukalová** (fødd 1. november 1989) er ein tsjekkisk skiskyttar frå Jablonec nad Nisou som vann verdscupen i skiskyting 2016 og vart verdsmeister i mixstafett i 2015. I sesongane 2013-15 vann ho elles to OL-sølv, VM-sølv og -bronse i ulike øvingar. Frå 2016 til 2020 var ho gift med badmintonspelaren Petr Koukal, og heitte Gabriela Koukalová. 

Mor hennar, Gabriela Sekajová (Svobodová), f. 1953, vann medaljar i 4 x 5 km langrenn for Tsjekkoslovakia; VM-bronse 1974 og OL-sølv 1984.

Aktiv
-----

Soukalová nådde verdstoppen i 2013-sesongen. Frå desember 2012 til februar 2016 vann ho 12 individuelle renn i verdscupen i skiskyting. I 2014-sesongen enda ho på fjerdeplassen i verdscupen.

Under VM i skiskyting 2013 på heimebane i Nové Město gjekk ho på Tsjekkia sitt lag som fekk bronsemedalja i mixstafetten. Året etter tok Soukalová og Tsjekkia sitt mixstafett-lag eitt steg opp på sigerspallen til sølv då Vinter-OL 2014 fann stad i Sotsji, der ho også vann sølvmedalja i fellesstarten.

Tsjekkia sitt lag i mixstafett, beståande av Veronika Vítková, Gabriela Soukalová, Michal Šlesingr og Ondřej Moravec fullførte pallklatringa då det vann øvinga under VM i skiskyting 2015 i Kontiolahti, 20 sekundar framom Frankrike. Ei lita veke seinare tok Soukalová sølvmedalja i 15 km normalprogram, gullet rauk med ein bom på siste skyting.

Gjennom 2016-sesongen var Soukalová den klart jamnaste kvinnelege skiskyttaren. Ho vann verdscupen 2016 med romsleg margin etter å ha vunne fire renn og oppnådd i alt 10 pallplasseringar. Derimot lukkast ho ikkje å ta medalje i VM i skiskyting 2016, to fjerdeplassar var hennar fremste prestasjonar.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Gabriela Soukalová» frå Wikipedia på tysk, den 28. februar 2016.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* «Gabriela Soukalová». olympedia.org. Henta 23. oktober 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* NKC
* Munzinger (sport)

 |
**Ignacio Zoco Esparza** (31. juli 1939–28. september 2015) var ein spansk fotballspelar frå landsbyen Garde i Navarra som vart europameister med Spania i 1964 og vann europacupen i 1966 med Real Madrid. Gjennom tolv sesongar i Real Madrid var han også med å vinne det spanske seriemeisterskapet sju gongar.

### Klubbspel

Zoco spelte tredjedivisjonsfotball 1957-59 med amatørlaget Oberena. Etter han vart overført til Osasuna fekk han sin debut i La Liga i januar 1960. Då klubben rykte ned ved sesongslutt vart det andredivisjonsfotball i to sesongar. Sommaren 1962 vart Zoco overført til Real Madrid der han var aktiv til han la opp i 1974. Med Real Madrid vart han seriemeister sju gongar i tida 1963-72. Våren 1966 var han med å vinne europacupfinalen med 2-1 over Partizan Beograd. Fem år seinare tapte Real Madrid og Zoco for London-laget Chelsea FC omkampen i finalen i Cupvinnarcupen 1971. Både i 1970 og 1974 vann Real Madrid den spanske cupfinalen, i den siste finalen kom Zoco inn på bana i sluttminuttane i det som var hans aller siste fotballkamp. I alt spelte Zoco 318 ligakampar for laget frå den spanske hovudstaden.

### Landslagsspel

Zoco spelte fem landskampar i 1961, men kom ikkje med i VM-troppa 1962. I juni 1964 var han med på det spanske landslaget som vann EM i fotball 1964, etter 2-1-sigrar mot Ungarn i semfinalen og Sovjetunionen i finalen. Han spelte alle tre kampane då Spania rauk ut or Fotball-VM 1966 i England, i den siste kampen var han for fyrste gong kaptein. Sidan spelte han to landskampar i 1968 og den 25. og siste i februar 1969, atter som kaptein. Zoco skåra sitt einaste landslagsmål då Spania den 1. desember 1963 i Valencia tapte 1-2 mot Belgia i ein vennskapskamp.

Real Madrid-laget 1966 med Ignacio Zoco ståande heilt til høgre

### Merittar

* Europameister: 1964 for Spania
* Europacupvinnar: 1966 med Real Madrid
* Spansk seriemeister: 1963, 1964, 1965, 1967, 1968, 1969 og 1972 med Real Madrid
* Spansk cupmeister: 1970 og 1974 med Real Madrid
* Finaletap i cupvinnarcupen: 1971 med Real Madrid

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Ignacio Zoco» frå Wikipedia på engelsk, den 15. juni 2018.*

* eu-football

| * v
* d
* e
Spania sitt landslag – VM i fotball 1966 |
| --- |
| 
* 1 Iribar
* 2 Sanchís
* 3 Eladio
* 4 Del Sol
* 5 Zoco (kaptein)
* 6 Glaría
* 7 Ufarte
* 8 Amancio
* 9 Marcelino
* 10 Suárez
* 11 Gento
* 12 Betancort
* 13 Reina
* 14 Rivilla
* 15 Reija
* 16 Olivella
* 17 Gallego
* 18 Pirri
* 19 Fusté
* 20 Peiró
* 21 Adelardo
* 22 Lapetra
* Landslagstrenar: Villalonga

 | Flagget til Spania |
|  |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* ISNI
* BNE

 |
**Dina Iljinitsjna Rubina** (fødd 19. september 1953) er ein russisk-israelsk forfattar. Rubina er busett i Israel, men skriv på russisk.

Det best kjende verket hennar er *Dvojnaja familija* (*Двойная фамилия*, 'Dobbelt etternamn'), som er blitt filmatisert av den russiske tv-kanalen Kanal ein.

Liv
---

Dina Rubina blei fødd i Tasjkent i noverande Usbekistan. Ho studerte musikk ved Konservatoriet i Tasjkent. Seksten år gammal publiserte ho den fyrste fortelinga si i *Junost*. På midten av 1980-talet, etter å ha skrive for scene og film i fleire år, flytta ho til Moskva. I 1990 utvandra ho til Israel.

I 2007 vann Rubina den russiske litteraturprisen Den store boka.

Kjelder
-------

1. ↑  Russian Literature Online[*daud lenkje*]
2. ↑  *Jewish Russian Telegraph, A Russian Cultural Patriot, interview by Dmitry Babich*, arkivert frå originalen 23. oktober 2020, henta 23. mars 2021

* *Denne artikkelen bygger på «Dina Rubina» frå Wikipedia på dansk, og «Dina Rubina» frå Wikipedia på engelsk den 23. mars 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Dina Rubina**

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
* IMDb-profil

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |
**Shannon Lee Miller** (fødd 10. mars 1977) er ein USA-amerikansk tidlegare turnar. Ho vart verdsmeister i mangekamp i 1993 og 1994. Under Sommar-OL 1996 vart ho olympisk meister på bom, fekk også OL-gull i lagtevlinga.

Karriere
--------

Miller deltok i Turn-VM 1991, der ho var med å vinne sølv i skranke og i lagtevlinga. Frå dei olympiske sommarleikane 1992 i Barcelona reiste ho heim med fem medaljar. Ho vann sølv i mangekampen og bom, medan det vart bronse i frittståande, skranke og i lagtevlinga. Under verdsmeisterskapen 1993 i Birmingham sigra ho både i mangekamp, frittståande og skranke. Året etter forsvarte ho i Brisbane VM-tittelen i mangekamp. Ved Sommar-OL 1996 i Atlanta stod ho i spiss for USA sitt mannskap som for fyrste gong vann OL-gull i lagtevling. Individuelt gjekk ho til topps i bom-finalen framom Lilija Podkopajeva. I mangekampen enda ho på åttandeplassen.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «Shannon Miller» frå Wikipedia på engelsk, den 1. april 2023.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* Munzinger (sport)

 |
**Gabriel Endresson Moseid** (10. oktober 1882–4. august 1961) var ein norsk gardbrukar og politikar frå Vennesla som i tida frå 1919 til 1953 representerte Vest-Agder på Stortinget, fyrste valperioden for Venstre, sidan for Bondepartiet. Han var bestefar til Edvard Moseid.

Liv og gjerning
---------------

Moseid var son til ein gardbrukar. Etter ein skulevinter på amtsskulen 1899–1900, gjekk han deretter i to år på Søgne landbruksskule. I 1909 tok han over farsgarden på Moseid og dreiv denne i fleire tiår.

Han engasjerte seg tidleg i bygdestellet, formann i Vennesla Skyttarlag eitt år og Vennesla Idrettslag i to år. Få 1910 til -22 var han med i kommunestyret i Vennesla, ordførar 1919–22. I åra frå 1915 til -21 var han også bokhaldar og kasserar i Vennesla Sparebank.

Moseid møtte perioden 1919-21 på Stortinget som vararepresentant for Venstre. Då Bondepartiet vart stifta i 1921 melde han overgang og kom med i hovudstyret for partiet i 1922, ein posisjon han hadde i 25 år. Han var stortingsrepresentant for Bondepartiet frå 1922 til 1953. Då partikollega Jens Hundseid var statsminister 1932-33, var Moseid parlamentarisk leiar i Bondepartiet. Frå 1934 til 1945 var han president i Lagtinget. På Stortinget var han medlem av Finanskomiteen 1945-49 og Utanrikskomiteen 1950-53. Han var elles riksrevisor 1931-46 og 1947-54, og styreformann i Statens Husbank 1948-49. Moseid, som var «[s]erleg vel inne i økonomiske spørsmål og grunnlovsspørsmål» var med i ei rad utval og kommisjonar.

Kjelder
-------

* Norsk Allkunnebok. VIII. bandet. 1958

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* PolSys

 |
Ulike dobbelt- og enkeltsidebandsmodulasjonsformer med negative/positive frekvensar på x-aksen.  
Ovanfrå:  
(1) Standard lågfrekvent signal som vert nytta til modulasjon.  
(2) Standard amplitudemodulasjon med lågfrekvent signal påmodulert ei berebølgje (AM-DSB) (grå lodrette strekar, eng. *carrier*).  
(3) AM-DSB/SC med lågfrekvent signal påmodulert ei berebølgje (DSB med undertrykt berebølgje, *SC* – *supressed carrier*) (grå lodrette streker, eng. *carrier*).  
(4) AM-SSB USB med lågfrekvent signal påmodulert ei berebølgje.  
(5) AM-SSB LSB med lågfrekvent signal påmodulert ei berebølgje.
**SSB-modulasjon**, frå engelsk *Single sideband*, **SSB**, som tyder 'enkelt sideband' er ein modulasjonstype for radio.

Modulasjonstypen har utgangspunkt i amplitudemodulasjon, der AM-signalet, som er samansett av eit øvre og eit nedre sideband og berebølgjerest, vert filtrert slik at berre eit av sidebanda sidan vert forsterka og senda ut. Derved nytter ein sendeeffekt og bandbreidde betre.

Mottakinga går føre seg som ved AM, men ei sinussvinging frå ein lokaloscillator vert tilført AM-detektoren, og resten av berebølgja vert filtrert vekk.

Der er to typer av enkelt-sidebandsmodulasjon (SSB):

* USB – der øvre (upper) sideband er bevart.
* LSB – der nedre (lower) sideband er bevart.
Koordinatar: 34°01′N 36°43′E﻿

**Artouze** (arabisk عرطوز,  *'Artūz*) er ein by 15 km sørvest for Damaskus i Syria. I 2007 vart folketalet estimert til 20 000.

Historie
--------

Det finst få spor av byen i historia, men det finst ein referanse til ein by som låg på omtrent same stad som Artouze under Det assyriske riket. Det finst òg ein romersk kanal som framleis vert nytta til å vatning av dei nærliggande gardane. 

Artouze kan òg vere ein stad nemnt i Det nye testamentet medan disiplane er på veg til Damaskus. Staden der Jesus skal ha synt seg er i dag minna av eit tempel, som pave Johannes Paul II vitja då han var i Syria i 2000.

Dei fleste gardane var eigd av rike familiar frå Damaskus under osmansk og fransk tid. Landområda vart fordelt på ny under president Gamal Abdel Nasser.

Geografi
--------

Artouze ligg 15 km sørvest for Damaskus, 6 km aust for Qatana. Han ligg langs hovudvegen mellom Damaskus og Golanhøgdene. Elva Awaj renn gjennom byen og deler seg i tre greiner. 

Artouze har ein tvillingby berre 2 km lenger nord kalla Judidet Artouze. Dei to byane har i dag vokse meir eller mindre saman.

Økonomi
-------

Fram til 1980-åra var hovudnæringa i Artouze stort sett jordbruk. Oliven, kveite og kvitlauk var dei viktigaste produkta. Etter kvart som Damaskus har vokse, har Artouze utvikla seg raskt og økonomien er i dag meir tenestebasert.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Artouze» frå Wikipedia på engelsk, den 6. juli 2014.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
* 
* 
* Arkivert 2009-02-23 ved Wayback Machine.
Daqing (gul) i Heilongjiang
Kommunistparti-bygningen i Daqing
**Daqing** er eit byprefektur sørvest i provinsen Heilongjiang i Kina, i sør grensar det mot provinsen Jilin. Byprefekturet har eit areal på 22 161 km² og 2 904 532 innbyggjarar i 2010. Vel 1,04 millionar bur i byen/byområdet Daqing.

Byprefekturet Daqing omfattar fem distrikt (区 *qū*), tre fylke (县 *xiàn*) og eitt autonomt fylke.

### Næring

Daqings næringsliv er basert på olje og petroleumsindustri, då Kinas største oljefelt ligg i prefekturet. Feltet er det fjerde største produksjonsfeltet i verda.

Bruttonasjonalprodukt per capita i Daqing er det åttande høgste av 657 utvalde byar i Kina.

### Samferdsle

Kinas riksveg 301 går frå Suifenhe via mellom andre Mudanjiang, Harbin og Qiqihar til Manzhouli i Indre Mongolia.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Daqing» frå Wikipedia på bokmål, den 10. april 2012.*

* *Denne artikkelen bygger på «Daqing» frå Wikipedia på engelsk, den 10. april 2012.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
Koordinatar: 63°25′49.645″N 10°28′6.9492″E﻿

Leangen Travbane hausten 2006Foto: Mahlum

**Leangen Travbane** er ein travbane som ligg på Leangen i Trondheim. Det blir arrangert mange store løp der, mellom anna Bork Rigels Minneløp.

Banen er 1000 m lang med eit oppløp på 270 m, som er landets lengste. Svingradien er 65 m og kurvene har ei dossering på 17 prosent.

Leangen Travbane er eid av eit aksjeselskap med same namn og står, etter avtale med Norsk Rikstoto, for totalisatorverksemda i området Ålesund til Nordland fylkesgrense. Einaste aksjonær er Det Norske Travselskap.

Travbanen dekker ca. 90 dekar og vart første gong opna 5. september 1931. Dei tyske okkupantane okkuperte banen under andre verdskrig og banen opna att 6. oktober 1946.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Leangen Travbane
* Direkte biletstraum frå Leangen Travbane Arkivert 2017-10-28 ved Wayback Machine.

| * v
* d
* e
Trav- og Galoppbanar i Noreg |
| --- |
| Totalisatorbanar | Bjerke Travbane  • Bergen Travpark  • Biri Travbane  • Drammen Travbane  • Forus Travbane  • Harstad Travpark  • Jarlsberg Travbane  • Klosterskogen Travbane  • Leangen Travbane  • Momarken Travbane  • Sørlandets Travpark |
| Galoppbane | Øvrevoll Galoppbane |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* SSR (namn)

 |
Fullriggaren «Christian Radich» har namnet sitt frå skipsreiaren Christian Radich. Foto: radich.no

SS «Christian Radich» Foto: radich.no

**SS «Christian Radich»** er ein norsk tremasta fullriggar som vart bygd ved skipsverftet Framnæs Mekaniske Værksted i Sandefjord og vart levert 17. juni 1937. Eigar av skipet er *Stiftelsen Skoleskipet Christian Radich*, som vart etablert ved ein donasjon frå rittmeister, trelasthandlaren og skipsreiaren Christian Radich.

SS «Christian Radich» vart verdskjend gjennom filmen *Windjammer* frå 1958. Filmen fylgjer skipet og besetninga om bord under seglasen frå Oslo, over atlanterhavet til Karibia, og så vidare til New York og reisa tilbake til Oslo. Lasse Kolstad var båtmannsassistent og Harald Tusberg var kadett om bord under innspelinga av filmen.

Skipet var opphavleg bygd som skuleskip for opplæring av sjøfolk til den norske handelsflåten, og vart nytta til det i mange år. Frå 1999 har drifta sikta seg inn mot chartermarknaden og mot betalande medseglarar.

Tekniske data
-------------

* Bygd: Framnæs Mekaniske Værksted, 1937
* Deplasement: 1.050 tonn
* Bruttoregistertonn: 663,0 tonn
* Lengd på skroget: 62,5 meter
* Lengd med baugspryd: 73,0 meter
* Maksimal breidd: 9,7 meter
* Djuptgåande: 4,7 meter
* Masterhøgd: 37,7meter
* Seglføring: 27 segl
* Seglareal: 1360 m²
* Maksimal fart (segl): 14 knop
* Maksimal fart (motor): 10 knop
* Motor: Caterpillar 900 hk

Sjå også
--------

* Onedinlinjen

Bakgrunnsstoff
--------------

* SS «Christian Radich» si offisielle nettside
Makrellstørje fanga med sportsfiskarutstyr.
**Artsfiske** er sportsfiske med stong, der det gjeld å få flest mogeleg fiskeartar. Den som driv artsfiske fører oversikt, gjennom mange år, over kva artar han får. Det gjeld og å få størst muleg fisk av kvar art. Eit Norgesmeisterskap går over eit år. Ein reknar med fiskar som er godt dokumenterte.

Av dei om lag 300 fiskeartane ein finn i Noreg, saltvatn og ferskvatn, vert det rekna med at om lag 150 kan fiskast med stang. Då medrekna alt frå ørsmå kutlingar til store kveiter, makrellstørjer og håkjerringar. Dei ivrigaste artsfiskarane har ei liste på over 130 artar. Per 2022 har Asgeir Alvestad flest i Noreg, med 153 artar på lista si.

Mange av dei fiskbare artane er vanskeleg å få på kroken og det krevst eit stort utval av ulike onglar, søkkje, lokkemiddel og anna spesialisert utstyr.

Så lenge fisken er teken på stang med krok, og dokumentert, vert arten godkjend. 
Ein god artsfiskar har stor kunnskap om fisken si atferd og levevis. Det gjeld å vite kva han lever av, og kvar han held til.
Det er fleire ulike teknikkar som vert brukt av artsfiskarar.

Kikfiske vil seie at ein prøver å leite fram (kike etter) fisken frå land før ein prøver å fiske han. Det kan vere frå fjøra når det er lyst, eller med sterk lykt i smæbåthamner eller andre grunne område.

Ved vindaugafiske vert eit spesial vindauga med vasstett flytande rame skubba rundt på grynt område av fiskarar i vadebukse eller våtdrakt. Glasruta verkar som ein vasskikkert. Når botnen vert opplyst er fisken, som ofte er svært liten, råd å sjå. Og så vert det å prøve å fiske han.
Ved blindfiske fiskar ein utan sikker kunnskap om kvar fisken er.

I havfiskekonkuransar kan artsfiske vere ein del av konkuransen, i tillegg til vektfiske.

Kjelder
-------

1. ↑  *Artsfiske | Torshov Sportsfiske AS* (på norsk bokmål), henta 6. mai 2022
2. ↑   «Asgeir Alvestad blogg». Henta 6. mai 2022.
3. ↑  Pedersen, Av Raphael (17. april 2015), «En artikkel om artsfiske», *Fiskeavisen.no* (på norsk bokmål), henta 6. mai 2022
4. ↑  *Havfiske | Torshov Sportsfiske AS* (på norsk bokmål), henta 6. mai 2022
|  |
| --- |
| ***Leaning on a Lamp-post***  Singel av George Formby |
|  |
| **Innspelt** | 5. september 1937 |
| **Selskap** | Regal Zonophone |
| Låtskrivar(ar) | Noel Gay |
|

**«Leaning on a Lamp-post»** er ein popsong skriven av Noel Gay og mest kjend i ein versjon av George Formby. 

Han vart først framført i 1937 i filmen *Feather Your Nest* i forskjellige stilartar av Val Rosing og George Formby. Plottet i filmen omfattar at Formby er ein lydteknikar som høyrer ROsing spele inn songen. Han knusar masterplata og erstattar innspelinga med si eiga røyst. Formby spelte inn songen for Regal Zonophone Records den 5. september 1937, og det vart ein av dei mest populær songane hans. Notearket for songen vart publisert av Cinephonic Music Co Ltd. i London, for to skillingar.

Ein versjon av Herman's Hermits, kalla **«Leaning on the Lamp Post»**, nådde niandeplassen på den amerikanske Hot 100 i 1966. Songen vart nytta i 1985-utgåva aav *Me and My Girl*, men var ikkje med i den origniale versjonen av musikalen frå 1937.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Leaning on a Lamp-post» frå Wikipedia på engelsk, den 20. mars 2018.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  *Feather Your Nest* at GeorgeFormby.co.uk. Henta 20. mars 2018
2. ↑  «Leaning on a Lamp-post» at Songfacts.com. Henta 20. mars 2018
3. ↑  Whitburn, Joel (2003). *Top Pop Singles 1955-2002* (1st utg.). Menomonee Falls, Wisconsin: Record Research Inc. s. 312. ISBN 0-89820-155-1.
4. ↑  Raphael Samuel, *Theatres of Memory: Past and Present in Contemporary Culture*, p.398
**Artsnamnebasen** er ein database med eit register over godkjende norske artsnamn. Til saman er det omkring 60 000 arter i Noreg. Basen utgjer ein ny, nasjonal standard for namnsetting av organismar. Han vart oppretta 1. september 2009 og vert driven av Artsdatabanken i Trondheim.

I denne søketenesta kan ein hente informasjon om gyldige vitskaplege namn etter gjeldande internasjonale standardar og tilrådde populære namn på bokmål og nynorsk.

Søketenesta gjev i dag ikkje eit komplett oversyn over alle vitskaplege og norske namn på arter og organismegrupper. Av hovudgruppene som delvis manglar er til dømes protozoar, fleire sopp-ordenar, svamp, nesledyr, land- og ferskvassnegl og blekksprut.

Artsnamnebasen er bygd opp som eit hierarkisk register der kvar art, familie, orden, klasse og rekkje har ei eintydig definert plassering i systemet. Artsnamnebasen lettar samarbeidet og betrar kommunikasjonen innan det biologifaglige miljøet i Noreg ved at alle aktørar brukar same namn på organismar.

Artsnamnebasen vert drifta av Artsdatabanken i samarbeid med GBIF-Noreg. Artsnamna er samla inn, kvalitetssikra og tilrettelagde av ei rekkje namnekomitéar frå vitskaplege institusjonar i Noreg. Som ein overbygning for komitéane er det etablert eit namneråd for å sikre ein sams praksis i det faglege arbeidet. Namnekomitéane har òg hatt rådgivande støtte i Språkrådet i arbeidet med norske artsnamn.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Heimesida til artsnamnebasen
* Sluttdokumenta til namnekomitéane Arkivert 2010-07-11 ved Wayback Machine.

Kjelder
-------

1. ↑  *Artsdatabanken: Arter i Noreg*, arkivert frå originalen 7. mars 2010, henta 23. januar 2010
2. ↑  IAPT: International Code of Botanical Nomenclature
3. ↑  *ICZN: International Code of Zoological Nomenclature*, arkivert frå originalen 24. mai 2009, henta 23. januar 2010
4. ↑  Artsdatabanken: Namnekomiteer (PDF)[*daud lenkje*]
5. ↑  Artsdatabanken: Namneråd (PDF)[*daud lenkje*]
**Darent** er ei sideelv til Themsen som renn i Kent i England. Namnet trur ein kjem frå eit keltisk ord som tyder «elva der det veks eiketre».

Ho har utspringet sitt ved Sevenoaks, renn så nordover forbi Otford, Shoreham, Lullingstone ved slottet og ruinane av ein romersk villa, Eynsford, Farningham, Horton Kirby, South Darenth, Sutton at Hone, Darenth og Dartford. Sistnemnde byen var som namnet indikerer («ford» tyder 'vadestad') ein stad der vegen frå London til kysten kryssa elva. Det er dokumentert at denne vadestaden var i drift alt i romersk tid. Ei ferjeteneste vart oppretta av ein einebuar i 1235, og var i drift til 1518, lenge etter at den første brua var bygd under Henrik IV (1399–1413). Denne gangbrua stod heilt til midten av 1700-talet.

Nord for Dartford renn elva Cray inn i Darent frå vestsida. Darent renn så vidare gjennom Dartfordmyrene og Crayfordmyrene, og inn i Themsen ved Crayford Ness. Lengda frå utspring til Crayford Ness er 34 km.

I 1989 innsåg ein at vassføringa hadde minka kraftig, noko som gjekk ut over dyre- og fuglelivet i området. Mykje arbeid har vorte lagt i å rette opp dette, blant anna stenginga av fleire borehol langs elva som førte til stor avrenning. I 2004 vart ein skulptur reist i takksemd til dei som har arbeidt for å redde elva; han viser nokre av artane som har fått nye høve langs elva.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Darent» frå Wikipedia på bokmål, den 6. juli 2011.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Anton Severin Espeland** (22. februar 1872–3. desember 1948) var ein norsk lærar og lokalhistorikar, fødd på Onarheim i Tysnes i Sunnhordland, der foreldra hans då var nytilsette lærarar. Han har etterlate seg ei rekkje artiklar og skrifter som omhandlar Sunnhordland si historie.

Til liks med foreldra utdanna Anton Espeland seg til lærar. Kring 1894-95 var han lærar på Rosendal privatskule. I 1900 var han bankkasserar i Tysnes, noko seinare slo han seg ned på Vålerenga i Oslo, og arbeidde sidan ved ein skule i hovudstaden.

Espeland skreiv ei rekkje artiklar prenta i ulike tidsskrift, særleg i ymse årbøker, men òg i tidsskrift som Maal og Minne. Ikkje minst innleia han eit samarbeid med Rikard Berge, som i mange år redigerte Norsk Folkekultur, Folkeminne-tidsskrift. Espeland var ei tid med i skriftstyret for denne skriftserien.

Fleire av dei større arbeida til Espeland vart publiserte som tilleggsbøker i nettopp Norsk Folkekultur, mellom dei *Tun og Teig. Av den norske bosetnings historie* i 1931. To år etter kom også Segn og Soge fraa Hordaland ut hos Norsk Folkekultur. I april 1933 forsvarte Espeland doktorgrads-avhandlinga Tun og teig på Noregs Landbrukshøgskule på Ås i Akershus.

Kjelder
-------

* Norsk Allkunnebok. IV. bandet. 1953
* lokalhistoriewiki
Ruinar i Espíritu Pampa. Bilete frå 2007
**Vilcabamba i Peru**, i dag kjent som den arkeologiske staden **Espíritu Pampa**, var ein siste tilfluktsstad for etterkommarar av inka Huayna Cápac og medlemer av herskarklassen frå inkariket som freista å halde fram med oppstanden mot spanjolane etter inkarikets fall. Han var senter i ein uavhengig statsdanning frå han vart skipa av Manco Cápac II i 1539 fram til han vart teken av spanjolane i 1572. Vilcabamba vart då brent, ein ny spansk by vart tufta 6,5 km unna, men vart fort ein fjern utpost i Peru og om litt var staden der Vilcabamba låg gløymt. Byen har såleis historisk relevans berre for ein kort periode då dei gjenlevande inkaene var organiserte og representerte ein militær trussel for okkupantane av inkariket samstundes som ulike fraksjonar av okkupantane i det nye visekongedømmet Peru var i ein innbyrdes krigstilstand. Men Vilcabamba vart etterkvart ei løyndomsfull legende og det var spekulasjonar i ca. 200 år om kvar han var lokalisert. På 1900-talet var han feilaktig knytt til Machu Picchu, etter at staden for ruinane av Vilcabamba hadde fått namnet Espíritu Pampa. 

Då inkaene tapte byen i 1572 signaliserte det at motstanden frå inkaene definitivt var over.

Geografi
--------

Hiram Bingham ved ruinane, saman med ein gaid i 1911Foto: Harry Ward Foote

Byen låg i jungelen i tropisk regnskog nordvest for Cuzco, med ein avstand frå Cuzco på rundt 150 km målt i rett linje. Høgda over havnivå er berre ca. 1400-1600 meter, det indikerer eit varmt og fuktig klima med tett, tropisk vegetasjon. Ruinane ligg på ei lita slette i eit dalføre i retning sør mot nord. Elva i dalen munnar ut i Urubambaelva. Næraste landsby med vegsamband er Chuanquiri.

Apurímac flyt i eit dalføre sør for Cuzco i retning nordvest. Nord for Cuzco flyt Urubambaelva, òg mot nordvest. Fjellkjeda mellom dei to elvene, vest for Cuzco kallast Cordillera Vilcabamba, og delar av området kallast Vilcabambaområdet. Her er fjelltoppar over 6000 moh. den høgste er Salcantary 20 kilometer sør for Machu Picchu.

Historie
--------

Hiram Bingham freista å finne staden igjen og i 1911 gjenoppdaga han ruinane av byen. Byen vart då kalla Espíritu Pampa, men Bingham innsåg ikkje verda av funnet og trudde feilaktig at den vidgjetne Machu Picchu, som han òg gjenoppdaga, var Vilcabamba. 

Først ut på 1960-talet vart det gjort funn av Antonio Santander og Gene Savoy og arkeologisk arbeid i Espíritu Pampa av Vincent Lee. Tufta på dette arbeidet foreslo John Hemming i boka *The Conquest of the Incas* at Espíritu Pampa var den tapte historiske byen Vilcabamba og etter det har det vore allment akseptert.

Kjelder
-------

* Hemming, John: *The Conquest of the Incas*. Macmillan, 1970.
* «Vilcabamba», artikkel på engelsk Wikipedia

Bakgrunnsstoff
--------------

* Laurence Blair (2018). *Peru’s last Incan city reveals its secrets: ‘It’s genuinely a marvel’*. Espíritu Pampa: TheGuardian.com
**Anton Fredrik Klaveness** (29. april 1874–5. november 1958) var ein norsk skipsreiar.

Han gjekk inn i familiereiarlaget A. F. Klaveness i 1898, der han etterfølgde far sin Anton Fredrik Klaveness (1839–1904) som direktør. Namnet vart då endra til *A. F. Klaveness & Co. AS.*

Familiereiarlaget var grunnlagt i Sandefjord allereie i 1799 under namnet *Klaveness & Co. AS,* basert på seglskuter. Den nye reiaren byrja overgangen frå segl til damp. Etterkvart disponerte reiarlaget ei rekkje dampskip som DS «Storstad», DS «Seierstad» og DS «Stiklestad». Reiarlaget vart etter kvart eit viktig dampskipsreiarlag etter norsk målestokk. I 1907 vart hovudkontoret flytta til Lysaker i Bærum. Selskapet vart omdanna til aksjeselskap i 1916.

I 1918 tok han initiativ til stiftinga av Filharmonisk Selskap og gav store gåvebeløp for drifta. Han var ordførar i representantskapet til Filharmonisk Selskaps Orkester frå 1919 til 1929.

Han innstifta fleire legat for kunstnarar. Sønene Anton Fredrik Klaveness (1903–1981) og Dag Klaveness (1913–1986) stifta *Anton og Therese Klaveness reise- og studiestipendium* i sitt namn.

Klaveness kjøpte i 1920 Lysebu i Voksenkollen og utvikla staden med Magnus Poulsson som arkitekt. I 1946 selde han eigedomen til særs generøse vilkår til Fondet for dansk-norsk samarbeid etter ei innsamling til eit norsk nasjonalgåve til Danmark som takk for Danskehjelpa med matvarer under andre verdskrigen.

Klaveness vart kommandør av St. Olavs Orden i 1952.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Anton Fredrik Klaveness (1874–1958)» frå Wikipedia på bokmål, den 22. juli 2020.*
	+ *Wikipedia på bokmål oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Klaveness, Thv. (f. 1883) (1951). *Sandarslekten Klaveness*. Oslo: Cammermeyer. s. 64 ff.
Strumble Head, Ynys Meicel, Ynys Onnen og fyret i solnedgang
**Strumble Head** (walisisk *Pencaer*) er eit nes nord i Pembrokeshire i Wales. 

Strumble Head fyr står på neset og Strumble VOR, ein del av ruta til mange flyruter over Atlanteren.

Det er mykje kval utanfor Strumble Head, særleg niser. Det vert ofte organisert turar for å sjå etter kval i området. Det finst òg mykje sel nedanfor fyret. 

Eit par hundre meter ut i sjøen ligg to små øyar, Ynys Onnen og Carreg Onnen. Eit fransk skipsvrak, kanskje frå den siste invasjonen av Storbritannia, vart funne i nærleiken i 2003.

Bakgrunnsstoff
--------------

* www.geograph.co.uk: Bilete av Strumble Head og omliggande område

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Strumble Head» frå Wikipedia på engelsk, den 22. januar 2010.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  UK Navaids Gallery - Strumble STU VOR/DME
2. ↑  *Sea Trust*, arkivert frå originalen 22. februar 2007, henta 22. januar 2010
3. ↑  BBC NEWS - Divers find French invasion wreck

Koordinatar: 52°1′44″ N 5°4′26″ W﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
| **Gap** |
| --- |
| Horisonten til GapHorisonten til Gap |
| 

|  |
| --- |
| Byvåpenet til Gap |
| **Byvåpenet til Gap** |

 |
| Plassering |
| 

Gap is located in

 |
| Styresmakter |
| Land |  Frankrike |
| Region | Provence-Alpes-Côte d'Azur |
| Departement | Hautes-Alpes |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  110,43 km² |
| Innbyggjarar  - Totalt (1999)   - folketettleik | 36 262   328,4 /km² |
| Koordinatar | 44°33′34″N 06°04′43″E﻿Koordinatar: 44°33′34″N 06°04′43″E﻿ |
| Høgd over havet | 745 moh |
| Tidssone - Ved sommartid | CET (UTC+1) CEST (UTC+2) |
| Diverse annan informasjon |
| Postnummer | 05000 |
| **Nettstad:** [http://www.ville-gap.fr www.ville-gap.fr] |

**Gap** er ein by og kommune søraust i Frankrike, og *préfecture* (administrativt senter) i departementet Hautes-Alpes. Byen har nesten 40 000 innbyggjarar.

Geografi
--------

Gap ligg om lag 750 meter over havet ved den høgre breidda til elva Luye (like før ho munnar ut i Durance). Området rundt Gap vert kalla Gapençais.

Historie
--------

Byen vart grunnlagd av gallarane og den romerske keisaren Augustus erobra byen i 14 fvt. og vart gjeve namnet *Vapincum*. Gap vart annektert av den franske krona i 1512.

Napoelon drog bort frå Elba i februar 1815 og nådde Gap 15. mars med 40 ryttarar og 10 grenadarar. Her fekk han laga tusenvis av kopiar av kunngjeringane sine. Heile byen var til stades då Napoleon drog bort frå Gap.

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Gap**

* Gap sin OL-søknad for 2018

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Anton Theodor Harris** (5. juli 1804–7. mars 1866) var ein norsk embetsmann frå Larvik, stortingsmann 1848 og 1851.

Far til Harris var skipper. Sjølv vart han student frå katedralskulen i Christiania i 1822 og utdanna cand.jur. i 1829. Dei neste åra fungerte han fyrst som sorenskrivar og deretter som protokollsekretær i Høgsteretten. Frå 1836 var han byråsjef i Kyrkjedepartementet, perioden 1839-44 var han stiftsoverrettsprokurator i Christiania. Sidan var han stiftamtmann i Tromsø stift og amtmann i Finmarken 1844-53 og amtmann i Stavanger 1853-63. Siste leveåra var han sorenskrivar i Nordre Jarlsberg, busett i Sande i Vestfold.

Harris representerte Tromsø på stortinget 1848 og Tromsø og Hammerfest på stortinget 1851. I 1848 var han medlem i Næringskomite nr 1, i 1851 i Konstitusjonskomiteen og Arbeidarkomiteen. Allereie i 1837 var han med i ein kongeleg kommisjon om bergverkslova.

Kjelder
-------

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914