*Denne sida finst òg på høgnorsk — sjå «Hn/Midlandsnormalen».*
I 1898 sette Kyrkje- og undervisningsdepartementet ned ei rettskrivingsnemnd for landsmålet, ettersom det var turvande med ein fast skrivemåte når det vart teke i bruk i skulen. Nemnda fekk tre medlemer: folkehøgskulestyrar Marius Hægstad, Arne Garborg og Rasmus Flo, bladstyrar for det nye tidsskriftet *Syn og Segn*. Nemnda samdest om alt bortsett frå endingsverket. Hægstad heldt fast på Aasen-normalen med nokre tiljenkingar. 

Flo og Garborg la fram ein normal som bygde på fjellbygdmåla på Austlandet, kjend som midlandsmåla, og denne normalen er derfor kalla **midlandsnormalen**. Framom alt var det målet i Vest-Telemark, «folkevisemålet», som låg til grunn. I «Framlegg til skrivereglar for landsmaale i skularne» (1899) skreiv Flo:

«Um nokon vilde meine at desse brigdi likevel er nye og urøynde i den norske bokheimen, so er ikkje de heller so. Dei er tvert um dei eldste aa rekne for, eldre og tidlegare røynde i skrift enn andre norske maalformir. I Landstads folkevisur vil ein finne deim alle saman. Og baade i desse og i all den rike maalskatt i same leid som er samla og utgjevin, vert dei vel i hovudsaki standande gjenom alle tidir. Her hev me daa de mest sjølvvaksne, aa kalle, i norsk bokrike aa byggje paa.»
Det kom til den skipnaden i 1901 at «Hægstadnormalen» skulle vera offisiell landsmålsrettskriving i skule og administrasjon, men midlandsnormalen skulle vera sideform som dei skulane som ville kunne nytta.
Flo skreiv om denne ordninga i «Den 17de Mai», 20.07.1901:

«so lengi ikkje heile lande hev valt maalform, og so lengi de i bokheimen er strid um skrivemaaten, so bør ikkje skulestyre paa fyrihand slaa vestlandsformi fast anna enn til rettleiding. De kunde i de heile vera ymist vori aa stelle seg so, at midland og austland og nordanfjelskt hadde berre de eine vale: norskdanskt eller vestlands-norskt. Um ikkje midlandsformi vaar duger til anna, so vil ho staa der og vise, at de ikkje er meiningi aa slaa noko fast til landsmaal, fyrr lande i det heile hev havt tilføre til aa velja.»
Kjende skrivarar som har nytta midlandsnormalen er: Arne Garborg (hans «Skriftir i samling» kom omskrivne til denne normalen), Steinar Schjøtt (Snorre-omsetjinga 1900), Olav Aukrust, Alexander Seippel. Mange har au blanda inn drag frå midlandsnormalen i andre normalar.

Bøyingsverket
-------------

### Namnord

|  | **Namnord i klassisk midlandsmål** |
| --- | --- |
| **eintal** | **mangtal** |
| **ubd.** | **bd.** | **ubd.** | **bd.** |
| **hankjøn** | hest | hesten | hestar | hestane |
| **hankjøn** | kvist | kvisten | kvistir | kvistine |
| **sterke hokjøn** | sol | soli | solir | soline |
| **sterke hokjøn** | bok | boki | bøkar | bøkane |
| **linne hokjøn** | vise | visa | visur | visune |
| **linne hokjøn** | viku | viko | vikur | vikune |
| **linne inkjekjøn** | auga | auga | augu | augo |
| **sterke inkjekjøn** | land | lande | land | landi |

Legg merke til jamvektformene av hokjøn på *-u* i ubunden form eintal. Endinga -ur vart nytta av mange som ikkje skreiv beint etter midlandsnormalen au. Etter kvart tok Garborg til å skrive *stum t* i *-et* i inkjekjøn.

### Gjerningsord

Det var kløyvd nemneform (infinitiv), soleis å *tala*, men å *kaste*.

### Lagord

Ein *slitin* hest, ei *sliti* merr, eit *sliti* hus, *slitne* folk.

### Andre ordformer

*Fyri*, *yvi*, *lengi*.

Litteratur
----------

* R. Flo: Midlandsmaal etter framlegge fraa rettskrivingsnemndi i 1899 ved Arne Garborg. Kristiania: Olaf Norlis Forlag 1906. Utgåve på internett på