recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Nils Lid** (16.januar 1890–30. april 1958) var ein norsk kulturgranskar og språkforskar frå Voss. Johannes og Brita Lid var syskena hans.

Liv og gjerning
---------------

Lid tok i 1910 middelskuleeksamen i Nordfjordeid og to år etter artium på Voss. Han byrja studere filologi i 1913, samstundes arbeidde han som lærar og journalist. Etter han tok embetseksamen med hovudfag i norsk i 1918, var han i fem år lektor ved Voss offentlege Landsgymnas til 1923. Dessutan var han 1920-28 universitetsstipendiat i folkeminnevitskap.
Lid tok doktorgraden i 1924 med avhandlinga *Norske slakteskikkar, med jamføringar frå nærskylde umråde*.

Frå 1924 til 1940 var Lid fast knytt til Instituttet for sammenlignende kulturforskning ved Universitetet i Oslo, der han var leiar av dei folkloristiske og etnologiske undersøkingane. Åra 1935-40 var han dosent i nynorsk ved Universitetet i Oslo, og deretter frå 1940 til han døydde i 1958, professor i norsk folkelivsgransking (etnologi) ved same universitetet.

Lid redigerte skriftserien *Ord og Sed* i tida 1934-47, ein serie som i hovudsak inneheldt spørjelister vigd ulike kulturhistoriske tema, men også nokre småartiklar. Skriftet vart utvida til tidsskriftet *Norveg*, med undertittelen «Ny serie av Ord og Sed», som Lid redigerte frå 1951 til han døydde. 

I Norsk folkeminnelags skrifter gav Lid ut sju band av Nicolai Storakers samlingar og eitt band av Wilhelm Mannhardt sine norske samlingar frå 1860-åra. Lid var også engasjert i språkforsking, og kunne fleire språk, mellom andre samisk, finsk og estisk. Han leverte bidrag til stadnamntolking og etymologi.

Nokre av artiklane hans er publisert i *Trolldom: Nordiske studiar*, som kom ut til 60-årsdagen i 1950.

Lid vart æresdoktor ved Åbo Universitet i 1955 og tok mot Finlands hvite roses orden.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Nils Lid» frå Wikipedia på bokmål, den 18. juni 2016.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* Lokalhistoriewiki
* VIAF
* GND
* LCCN

 |
**Kasmala** (russisk Касмала) er ei elv i Altaj kraj i Russland og ei av sideelvane til Ob frå venstre. Ho spring ut i eit myrområde sør for landsbyen Podstepnoje Rebrihinskogo. Ho munnar ut i Ob i Pavlovsk rajon og har ei lengd på 119 km. Nedslagsfeltet hennar er på 2550 km².

Av sideelvar finn ein Kalmanka, Rebrikha, Barsutsjikha, Torbatsjikha, Borovljanka, Rogozikha, Funtovka, Tsjernopjatovka. Nedslagsfelt er nesten heilt flatt og ligg på Priobskom-platået. Kasmala er regulert av to reservoar, eitt i landsbyen Rebrikha og eitt i landsbyen Pavlovsk. Desse vert nytta til vatning og rekreasjon.

Vårflaumen startar i april og varer til midten eller slutten av mai. Vassnivået i elva stig då med 2-3,5 m. Elva frys til tidleg i november og før isen smeltar i midten av april kan isen vere 1-1,2 meter tjukk. 

Sør for kjelda nær landsyben Kadnikovo Mamontovskogo startar ei anna elv som òg heiter Kasmala. Denne renn sørover i motsett retning. Ho har ei lengd på 49 km og renn gjennom innsjøen Gorkoje.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Касмала (река)» frå Wikipedia på russisk, den 6. oktober 2008.*
**Nils Kristian Nilsson Mjaavatn** (17. august 1883–19. oktober 1951) var ein norsk lærar, gardbrukar og politikar frå Vefsn. Han representerte Bondepartiet på Stortinget i tida 1928-45.

Mjaavatn var son til ein gardbrukar. Etter å ha gått framhaldsskule og Vefsn folkehøgskole, tok han i 1906 eksamen ved Sandvik landbruksskule på Nordmøre. Sidan tok han eksamen ved lærarskulen på Elverum i 1909, og fekk omgåande lærarpost heime i Vefsn. Han tok over og dreiv farsgarden Mjåvatn frå 1913, men stod også i læraryrket til 1920. 

Mjaavatn var varaordførar i Vefsn 1914-16, ordførar 1929-25 og seinare heradstyremedlem i to valperiodar. I si tid var han medlem i liknings- og overlikningsnemnda i heradet, og styremedlem i Vefsn Sparebank. Frå 1927 var han landsstyremedlem i Bondepartiet. Hausten 1927 vart han vald til å representere Nordland fylke på Stortinget. Med attval dei tre neste stortingsvala vart han verande stortingsmann til 1945. Åra 1928-36 var han sekretær i Post-, telegraf- og kystfartskomiteen, sidan medlem 1937-45 i same komite.

Gjennom ca 25 år var Mjaavatn fylket sin tilsynsmann for Nordlandsbanen, men avsett under okkupasjonen av Noreg. Elles var han medlem i Den departementale Neskomite av 1921, i Komiteen om overflatedyrking av 1929 og i Skogadministrasjonsnemnda av 1948. Frå 1938 var han styremedlem i Det norske Skogselskap, og i mange år medlem i styret for A.s Nes Trælastbrug.

Kjelder
-------

* Stortingsbiografi Arkivert 2014-05-14 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* PolSys

 |
*Det siste måltidet*, ca. 1652
**Philippe de Champaigne** (26. mai 1602–12. august 1674) var ein flamsk-fransk barokkmålar, ein av dei aller fremste innan fransk målarkunst på 1600-talet.

### Liv og gjerning

Champaigne var fødd i Brussel og voks opp der i tronge kår. Han gjekk i lære hos landskapsmålaren Jacques Fouquières. I 1621 flytta han til Paris, der han i lag med Nicolas Poussin arbeidde med å dekorere Palais du Luxembourg. Utsmykkingsarbeidet vart leia av Nicolas Duchesne, Champaigne sin komande svigerfar.

Etter at Duchesne døydde, arbeidde Champaigne for dronningmora Marie de Medici og for kardinal Richelieu. Kardinalen gav Champaigne ei rad oppdrag, målaren dekorerte både kardinalen sitt palass, kuppelen på Sorbonne-kyrkja, samt andre bygningar. I 1648 var Champaigne med på å grunnlegge Académie Royale de Peinture.

Omkring 1640 kom Champaigne under påverknad frå jansenismen. Etter at den lamma dottera hans på mirakuløst vis skal ha vorte lækt ved nonneklosteret i Port-Royal, måla han i 1662 det berømte, men utypiske måleriet *Ex-Voto*.

Champaigne laga eit veldig stort tal måleri, hovudsakleg religiøse verk og portrett. Tidleg i livet var han påverka av Rubens, seinare vart stilen meir asketisk.

Han døydde i Paris.

Måleri
------

* :Louis XIII:Louis XIII
* Kardinal RichelieuKardinal Richelieu
* Moses Moses
* Augustin av HippoAugustin av Hippo

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Philippe de Champaigne» frå Wikipedia på tysk, den 28. oktober 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Philippe de Champaigne**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |
*For forfattaren, sjå Nils Landmark (1844–1923).* 

**Nils L. Landmark** (11. mars 1775–29. oktober 1859) var ein norsk embetsmann og stortingsmann. Andreas Landmark var ein eldre bror.

Landmark var fødd i Christiania, faren var ein kunstvevar innvandra frå Sverige. Sjølv vart han for ein stor del oppfostra hos sorenskrivaren J.D. Stub i Nordfjord. Han tok i 1797 juridisk eksamen i morsmålet i København. Deretter styrte han embetsforretningane til sorenskrivar Stub i Nordfjord til denne døydde i 1802. 1808 vart han utnemnd til sorenskrivar i Sunnfjord, eit embete han allereie hadde styrt ei tid. I si lange embetstid, han tok avskjed i 1852, verka han for fremjing av landbruket. Sin eigen gard, Tysse i Holmedal, dreiv han som eit mønsterbruk med treplanting, fruktdyrking og oppdyrking av myr.

Landmark var 2. representant frå Nordre Bergenhus på Stortinget 1821 og omframstortinget 1822. I 1821 var han sekretær i Stortinget og visesekretær i Odelstinget. Han var medlem av 15 komitear, formann i to av dei og sekretær i fem andre. Mellom anna var han formann i komiteen om utskiftingslova og sekretær i redaksjonskomiteen og i komiteane om tukthus i Nordlands amt, om Tromsø seminar og allmugeskulestellet. På omframstortinget 1822 var han sekretær i både Stortinget og i redaksjonskomiteen, dessutan medlem av komiteen om skatterestansar og om slottsbygninga.

Gardsdagbøker
-------------

Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane har digitalisert dagbøkene Nils Landmark skreiv om gardsdrifta på Tysse, og publisert dei på heimesida. Dagbøkene dekkjer åra 1813-1842, og dei ligg også tilgjengeleg på Arkivportalen.

Bibliografi
-----------

### Bøker

* «Nils Landmark: Dag Journal paa Tøsse 1813-1822, Nils Landmark: Dagbog paa Tysse 1823-1834, Nils Landmark: Dagbog 1835-1835, Nils Landmark: Dagbog paa Tysse 1836-1841, Nils Landmark: Dagbog 1842-1842». Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane. Henta 28.4.2016.

### I tidsskrift - eit utval

* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
-------

1. ↑  Snorre Øvrebø, tidlegare fylkesarkivar ved Fylkesarkivet i Sogn og Fjordane, har skrive artikkelen *Nils Landmark sine dagbøker - gardshistorie frå Fjaler*, publisert i tidssskriftet *Kjelda* nummer fire i 1991.

* Lindstøl, Tallak: *Stortinget og Statsraadet 1814-1914*. Kristiania, 1914

Bakgrunnsstoff
--------------

* Om Nils Landmark i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane
* Gravminner
* Biografisk informasjon om Nils L. Landmark NSD Norsk senter for forskningsdatas politikararkiv
* Landmark, Nils (Arkiv frå Arkivportalen)
* «Nils L. Landmark». *Allkunne : levande leksikon*. Henta 22.4.2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* Lokalhistoriewiki
* PolSys
* VIAF

 |
**Nils Olsson Villand** (fødd 1717) var den tredje av sønene til Blank-Ola og Ragnhild Ellingsdotter Villand. Han budde på garden Noss i Ål, og er ofte hugsa som **Nils Noss**. Garden fekk han av Tolleiv Rikandsrud, søskenbarn av Blank-Ola.

Tingbøkene kan fortelja at han Nils var trettekjær og lett hamna i tvistemål med grannar. I 1745 vart han soleis stemna av grannen Klaus Noss for å ha brote husfreden. Det er meldt at broren Torkjell Olsson Villand førte saka for Nils den gongen. Tinget vart halde på Sundre. 
Seinare vart han og stemna inn av futen i Hallingdal for å ha gått laus på Ola Noss med eit grev, og skadd han i hovudet. Det er og meldt at det vart slagsmål på Noss julaftan 1748.

Segnene har ikkje teke fatt i desse hendingane, etterdi dei ikkje hadde nok av segnstoff i seg.

*I dei store sinna blir det strid for striden si eiga skuld og ikkje for småtings skuld. Nils Villand hadde ingenting av denne stordomen i sinnet. Slagsmålsrogsterne hans lyfter seg ikkje på nokon måte opp over det vanlege, endå om han slo av armen på ein og skadde ein annan i hovudet med grev*. (Reinton: Villandane).

Kjelder
-------

* Lars Reinton: *Villandane*
| Philipsburg |
| --- |
|  |
| Styresmakter |
| Land | Sint Maarten |
| Grunnlagd | 1763 |
| Geografi |
| Innbyggjarar  - By (2006) | 1 338 |

**Philipsburg** er hovudstaden og den største byen i Sint Maarten. Byen fungerer som det kommersielle sentrum av øya St. Martin, der Sint Maarten er den sørlege halvdelen.

Historie
--------

Philipsburg vart oppdaga av Kristoffer Columbus 11. november 1493, men allereie før han kom til øya budde ein indiansk folkegruppe der. Byen vart grunnlagt i 1763 av John Philips, ein skotsk kaptein i den nederlandske marinen, og vart snart eit travelt sentrum for internasjonal handel.

Prinsesse Juliana internasjonale lufthamn
-----------------------------------------

For mange har fotograferinga av fly som landar på Prinsesse Juliana internasjonale lufthamn, vest for Philipsburg, vorte ein stor grunn i seg sjølv til å besøke Sint Maarten.

Grunna den korte rullebana må flya fly i uvanleg låge høgder, om lag 10-20 meter, over stranda Maho Beach.

Når flya tek av skapar dei kunstige bølgjer i sjøen. Det kan vere farleg, så dei lokale styresmaktene har sat opp åtvaringar på gjerda rundt flyplassen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Philipsburg, Sint Maarten» frå Wikipedia på engelsk, den 18. november 2011.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Kaskö** (finsk **Kaskinen**) er ein by og kommune i landskapet Österbotten i Finland. Kommunen har ein folkesetnad på 1 552, og eit areal på 30,2 km², der 10,08 km² er land. Hoveddelen av kommunen ligg på øya Kaskö som er knytt til Närpes på fastlandet med to bruer.

Kaskö er ein tospråkleg kommune med finsk som majoritetsspråk og svensk som minoritetsspråk (30,1 %).

Kaskö er den minste byen i Finland. Medan fiske og handel tidlegare var viktigaste næringsveg, forandra Kaskö seg sterkt på 1970-talet. Firmaet Metsä-Bothnia etablerte då ein cellulosefabrikk på staden. Industrialiseringa førte til ei sterk innflytting av finsktalande, slik av byen gjekk over frå å ha ein for det meste svensktalende småbyfolkesetnad til å verta eit industrisamfunn med finskspråkleg fleirtal.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «Kaskö» frå Wikipedia på bokmål, den 26. juli 2019.*


| * v
* d
* e
Kommunar i landskapet Österbotten |
| --- |
| **Jakobstad** **·** **Kaskö** **·** Korsholm **·** Korsnäs **·** **Kristinestad** **·** Kronoby **·** Laihela **·** Larsmo **·** Lillkyro **·** Malax **·** **Nykarleby** **·** **Närpes** **·** Oravais **·** Pedersöre **·** Storkyro **·** **Vasa** **·** Vörå-Maxmo |
| Österbotten**·** Landskap i Finland**·** Finland |
(animasjon)
Eit avkutta oktaeder bretta ut over ei todimensjonal flate.
Eit **avkutta oktaeder** er ein arkimedisk lekam med 6 firkanta og 8 heksagonale sider, 24 hjørne og 36 kantar. Denne blir konstruert ved å kutte ein tredjedel av kantane i alle endar av eit oktaeder. Dette gjev 6 nye firkanta sider og gjer dei gamle trekant-sidene heksagonale.

Konstruksjon
------------





Eit avkutta oktaeder kan konstruerast frå eit regulært oktaeder med sidelengde 3*a* gjennom å ta bort seks kvadratiske pyramidar, ein frå kvar spiss. Desse pyramidane har både grunnkantlengde (*a*) og sidekantlengder (*e*) av *a*, slik at dei dannar likesida trekantar. Grunnflatearealet blir då *a*2. Denne forma er nøyaktig lik eit halvt oktaeder eller Johnson-lekam J1.

Areal og volum
--------------

Arealet *A* og volumet *V* til eit avkutta oktaeder med sidelengde *a* er:

{\displaystyle A=(6+12{\sqrt {3}})a^{2}\approx 26.7846097a^{2}}
{\displaystyle V=8{\sqrt {2}}a^{3}\approx 11.3137085a^{3}.}

Røyndomsdøme
------------




Klatrestativ-nett kan omfatta avkutta oktaeder.

* Kinesisk terning frå Krigarrika-tida.Kinesisk terning frå Krigarrika-tida.
* Skulptur ved Carl-von-Ossietzky-Gymnasium i Bonn.Skulptur ved Carl-von-Ossietzky-Gymnasium i Bonn.
* Modell laga med konstruksjonssettet PolydronModell laga med konstruksjonssettet Polydron
* Pyrittkrystall Pyrittkrystall

Avkuttingssekvensar
-------------------

|  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- |
| Kube  | Avkutta kube  | Kuboktaeder  | Avkutta oktaeder | Oktaeder  |

|  |  |  |  |  |  |
| --- | --- | --- | --- | --- | --- |
| Tetraeder  | Avkutta tetraeder | Oktaeder | Kuboktaeder | Avkutta oktaeder | Ikosaeder |

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Truncated octahedron» frå Wikipedia på engelsk, den 18. juni 2018.*
Koordinatar: 69°38′S 69°48′W﻿

**Mount Huckle** er eit hovudsakleg isdekt fjell, 2500 moh, nær nordenden av Douglas Range aust på Aleksanderøya i Antarktis. Det ligg 11 km sør-søraust for Mount Spivey på vestsida av Toynbeebreen og 14,5 km innover frå George VI Sound. Mount Huckle er det fjerde høgaste fjellet på Aleksanderøya.

Fjellet vart truleg først sett i 1909 av Den franske antarktisekspedisjonen under Jean-Baptiste Charcot, men ikkje rekna som ein del av Aleksanderøya. Det vart fotografert frå lufta i 1936–37 av British Graham Land Expedition under John Riddoch Rymill, og kartlagd frå bakken i 1948 av Falkland Islands Dependencies Survey (FIDS). Fjellet vart kalla opp etter Sydney R. Huckle, ein assistant ved Stonington Island, som hjelpte landmålarane frå FIDS på vestsida av George VI Sound i 1949.

Kjelder
-------

1. 1 2  «Huckle, Mount». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 21. oktober 2012.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Huckle, Mount» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Philippe Verdelot** (1480–1530) var ein fransk komponist som levde det meste av livet sitt i Firenze, og er kalla «Madrigalens far» (ei nemning han deler med Constanzo Festa). Verdelot var og aktiv i lokal politikk, og skreiv mellom anna musikk til tekster av Niccolo Machiavelli. Han skal ha mist livet under Omlegringa av Firenze i 1430.

Liv
---

Ein veit ikkje stort om ungdomsåra til Verdelot. Han vart fødd i Les Loges i Frankrike, men kom tidleg til Italia, der han budde resten av livet. Den første tida har han truleg vore i Venezia, men kom sidan til Firenze, der han vart kapellmeister. I 1526 arbeidde han i lag med Machiavelli om skodespelet *La Mandragola*, der Verdelot tonesette songane. Desse songane er rekna som dei tidlegaste innanfor madrigalsjangeren. 

Politisk stødde Verdelot opp under den florentinske republikken, men næra og sympati for Girolamo Savonarola. Då Machiavelli vart tvungen i eksil, reiste Verdelot etter. At han stødde opp under Savonarola er kjend frå salmeutsetjinga In Domine Speravi, ein salme som var grunnlag for den siste preika Savonarola heldt før han vart brend. Det er rekna med at Verdelot miste livet i Omlegringa av Firenze i 1530, eller i pestbølgja som følgde snart etter denne. Nokre har rekna det som truleg at Verdelot kom seg unna og rømde til Venezia, der dei skal ha funne far etter han i 1540. I tiåret etter 1530 vart det prenta ei rekkje madrigalsamlingar etter han. Opplysningar om at han var daud med visse, finst i eit skrift frå 1552. 

Verdelot er rekna som far til madrigalen, og skreiv oftast i ein oversiktleg homofon stil, med nokre polyfone innslag, og lite av ordmåling. Dei fleste songane hans er for fem eller seks stemmer. Han skreiv og nokre motettar og messer. Songane hans vann stor åtgaum på grunn av prentekunsta, og vart spreidd over heile Europa.



|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
**Sauer 38H** er ein liten halvautomatisk pistol med bakslagsmekanisme laga i Tyskland frå 1938 til slutten av andre verdskrigen. 

Denne pistolen var svært moderne på den tida. Han hadde skjult hane, kombinert double-action og single-action avtrekkjarmekanisme, magasin med ei enkelt patronrekkje og drivfjør rundt det faste løpet. Det heilt nye var at ein kunne spenne og avspenne hanen på ein trygg måte. Hanen kunne senkast for trygg transport etter at eit skot hadde vorte kamra eller eit skot hadde vorte avfyrt. Eit hòlrom på avtrekkjaren indikerte om hanen var spend - om du kunne sjå gjennom hòlrommet var hanen nedspend. Mesta alle moderne pistolar frå det samanslegne sveitsisk-tyske firmaet SIG-Sauer no for tida har slik ein hanenedspenningshendel, og au andre trekk frå Sauer 38H.

Eit anna nyskapande trekk ved denne pistolen er at han hadde ein indikator som syner når han er ladd. Når eit skot er i kammeret stikk ei lita nål ut rett attom baksiktet. Vidare har han magasinsikring, som déaktiverer avtrekkjaren når magasinet er ute, sjølv om det framleis er eit skot i kammeret. Dette er au eit avansert trekk ved Sauer 38H. 

Skjeftet på pistolen vart laga av bakelitt, som ikkje er så robust som moderne plast. Skjefteplatene har derfor ofte sprokke gjennom åra, og ein har måtta skifte dei ut. 

Sauer 38H vart i hovudsak produsert i kaliber .32 ACP (7,65 mm Browning). 

Pistolen vart bruka i delar av det tyske militæret, slik som flyvåpenet, attåt i politistyrkane. Omfanget var stort, talet på Sauer 38H var mesta like stort som talet på Walther PP. Den siste hadde likevel høgare status. 

Sauer starta utviklinga av denne pistolen for å konkurrere med firma som Mauser om sivilt sal. Men da krigen begynte, fann dei fleste vegen til ulike politieiningar, ofte saman med eit svart lærhylster. Desse pistolane ber da stempelet til den eininga dei høyrde til. 

Sauer 38H vart laga i tre variantar. Mot slutten av krigen vart han som andre våpen forenkla så langt det lét seg gjera. Finishen vart røffare og sikringa på sleiden kutta ut, til dømes. 

Sauer 38H lever i dag vidare i etterkommaren SigSauer P232, som er ein moderne elegant bakslagspistol i kaliber .32 ACP eller kaliber .380 ACP (9 mm kort). (Sjå au her: SigSauer P232 Arkivert 2007-09-29 ved Wayback Machine.).

Bakgrunnsstoff
--------------

 Wikimedia Commons har multimedia som gjeld: **Sauer 38H**

* Sauer's Weapons Homepage
* J.P. Sauer und Sohn Homepage
* Reproduction Sauer 38H Grips
* Reproduction and Original Sauer 38H Parts - Canada Arkivert 2006-09-04 ved Wayback Machine.
* Reproduction and Original Sauer 38H Parts - United States

Kjelde
------

Den engelskspråklege wikipediaen
(animasjon)
Eit avkutta dodekaeder bretta ut over ei todimensjonal flate
Eit **avkutta dodekaeder** er ein arkimedisk lekam med 12 dekagonale og 20 trekanta sider, 60 hjørne og 90 kantar. Denne blir konstruert ved å stumpe av (kutte av) ein tredjedel av kantane i begge endar av eit dodekaeder, da får du 20 nye trekanta sider og gjer dei gamle pentagon-sidene dekagonale.

Areal og volum
--------------

Arealet *A* og volumet *V* til eit avkutta dodekaeder med sidelengde *a* er:

{\displaystyle A=5({\sqrt {3}}+6{\sqrt {5+2{\sqrt {5}}}})a^{2}\approx 100.99076a^{2}}
{\displaystyle V={\frac {5}{12}}(99+47{\sqrt {5}})a^{3}\approx 85.0396646a^{3}}

Avkuttingssekvens
-----------------

* DodekaederDodekaeder
* Avkutta dodekaederAvkutta dodekaeder
* IkosidodekaederIkosidodekaeder
* Avkutta ikosaederAvkutta ikosaeder
* IkosaederIkosaeder

Sjå òg
------

* Arkimedisk lekam
* Dodekaeder

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Avstumpet dodekaeder» frå Wikipedia på bokmål, den 16. august 2011.*
**Hovudseriefinalen i fotball 1960** fann stad på Ullevål stadion i Oslo fredag 15. juni 1960, med 23 000 tilskodarar på tribunane. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Lillestrøm Sportsklubb, toppa kvar si avdeling av Hovudserien 1959/60. Fredrikstad FK vart hovudseriemeister for sjette gong med sigerssifra 6-2.

I den fyrste omgangen sende Willy Olsen FFK i føringa før Oddvar Richardsen utlikna, der etter gav Arne Pedersen Fredrikstad leiinga på ny, atter utlikna LSK, ved det høvet ved Trond Willadsen. Eitt minutt før pause skåra Olsen for tredje gong og syrgde for at FFK leia 3-2 ved pause. Den andre omgangen dominerte FFK kampen; Per Kristoffersen auka til 4-2 og fastsette sluttresultatet til 6-2, etter at Rolf Borgersen hadde lagt på til 5-2.

**Fredrikstad FK** sitt vinnarlag bestod av målvakta Per Mosgaard, backane Kjell Andreassen og Åge Spydevold, halfane Roar Johansen, Hans Jakob Mathisen, Reidar Kristiansen og løparrekka Bjørn Borgen, Arne Pedersen (kaptein), Per Kristoffersen, Rolf Borgersen og Willy Olsen.

**Lillestrøm SK** mønstra fylgjande mannskap; Odd Andersen, Hans Hansen, Kjell Aspelin, Rolf Wahl, Ivar Christiansen, Svein Bergersen, Kjell Hansen, Trond Willadsen, Oddvar Richardsen, Gunnar Arnesen og Per Sæther.

Dommar var Finn Bilstad frå Skiold.

Kjelder
-------

Arbeiderbladet 16.juni 1960
Koordinatar: 87°22′S 149°30′W﻿

**Mount Howe** er eit langstrekt fjell i Antarktis, 2930 meter over havet, med låge ryggar på sidene og gavl-forma nunatakar. Det ligg på austsida av Scottbreen, nær toppen, like ovanfor Mount McIntyre. Dette fjellet, og ein liten sørleg uteliggar, er tilsynelatande det sørlegaste fjellet i verda. Det vart oppdaga i desember 1934 av eit geologisk lag under Byrd-ekspedisjonen leia av Quin Blackburn, og vart namngjeven av admiral Byrd etter Louis McHenry Howe, sekretær til presidenten av USA på den tida, Franklin D. Roosevelt.

Det sørlegaste kjende naturlege livsforma finst her på Mount Howe — ein koloni med bakteriar og gjær. Alle bakteriar og anna liv på isen vidare sørover til polen verkar å vere liv som er ført dit med vind og vêr. Mount Howe er det området nærast Sørpolen med blåis (eit område utan snø der ein kan lande fly med hjul i staden for meier).

Kjelder
-------

1. ↑  «Howe, Mount». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 21. oktober 2012.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Howe, Mount» (innhald frå Geographic Names Information System).
Koordinatar: 62°57′18.522″N 15°2′37.997″E﻿
**Pilgrimstad** er ein svensk tettstad i Bräcke kommun i Jämtlands län i landskapet Jämtland. Han ligg ved den nordvestre enden av Revsundssjön, ca. 30 km søraust for Östersund. I 2005 hadde tettstaden 405 innbyggjarar. 

Pilgrimstad ligg ved E14 mellom Sundsvall og Östersund. Staden har fått namn etter pilegrimane som på veg til grava til Olav den heilage i Nidaros (Trondheim) stoppa ved *pilegrimskjelda* og drakk av det reine vatnet. 

Tettstaden Pilgrimstad voks opp omkring eit sagbruk som blei bygd i 1905. Dette blei i 1952 erstatta av ein sponplatefabrikk. Eigar var skogsselskapet Bergvik och Ala. Fabrikken blei nedlagt i 1986, og i fabrikklokala er det i dag etablert fleire mindre verksemder, mellom anna ein husfabrikk og eit mikrobryggeri, Jämtlands Bryggeri.

Sponplatefabrikken i Pilgrimstad blei kjend som den siste industriverksemda Olof Palme vitja før han blei drepen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Pilgrimstad» frå Wikipedia på bokmål, den 7. juli 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Pilgrimstad.se (lokalt nettsted)
* Bräcke kommune

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Philippe Clerc** (fødd 24. desember 1946) er ein sveitsisk tidlegare friidrettsutøvar frå Port-Valais, som tevla på sprintdistansane. Han vart europameister på 200 meter i 1969.

Aktiv
-----

Clerc vart sveitsisk meister på 200 m i 1966, ein prestasjon han gjentok i åra 1970-72. I 1967 sette han sveitsisk rekord på distansen med 20,7 sekundar, ei tid på europeisk toppnivå. 

Sommaren 1969 imponerte Clerc stort og forbetra på spesialdistansen 200 m den ni år gamle europarekorden med eitt hundredels sekund til 20,3 under stemne i Zürich. Dermed var han øvste favorittsjiktet ved EM i friidrett 1969 i Aten, der han innfridde og vann på tida 20,7 sekundar. Same sesongen forbetra han elles den nasjonale 100-meterrekorden til 10,2 sekundar. For sine prestasjonar vart han kåra til årets idrettsutøvar i heimlandet.

Dei neste tre sesongane var han god for tider på 20,8, 20,8 og 20,7. Han vart nummer fem på 200 m under friidretts-EM 1971 i Helsinki, medan han med 20,82 sekundar var nær å sikre seg semifinaleplass under sommarleikane i München i 1972, men rauk ut i mellomheatet.

Clerc vart sveitsisk meister på 100 meter fem år på rad; 1968-72.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Philippe Clerc» frå Wikipedia på tysk, den 13. juni 2015.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |
**Hovudseriefinalen i fotball 1961** fann stad på Ullevål stadion i Oslo fredag 16. juni 1961, med 17 760 tilskodarar på tribunane. Kampen var den 13. og siste hovudseriefinalen i fotball. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Eik Idrettsforening, toppa kvar si avdeling av Hovudserien 1960/61. Fredrikstad FK vart hovudseriemeister for sjuande gong med sigerssifra 2-0.

Per Kristoffersen gav FFK leiinga på ei «fin heading» i fyrste omgang, medan Bjørn Borgen fastsette sluttresultatet til 2+-0 med ein lobb i det 60. minutt..

**Fredrikstad FK** sitt vinnarlag bestod av målvakta Frank Nervik, backane Kjell Andreassen og Tom Johannessen, halfane Roar Johansen, Hans Jakob Mathisen, Reidar Kristiansen og løparrekka Bjørn Borgen, Arne Pedersen (kaptein), Per Kristoffersen, Rolf Borgersen og Jan Aas.

**Eik IF** mønstra fylgjande mannskap; Dagfinn Holt, Kåre Jensen, Dag Henriksen, Arne Nilsen, Thor Hansen, Tore Halvorsen, Øyvind Bollerud, Arne Høivik, Reidar Bettum, Rolf Sperre og Ernst Holt. «Strategen» Arne Høivik slo opp ein lyskeskade midtveges i fyrste omgang og vart erstatta av Henrik Roberg.

Kjelder
-------

Arbeiderbladet 17.juni 1961
Flyfoto av leirraset på Bekkelaget
Foto:
Skappel, Helge / Widerøes Flyveselskap
 

**Bekkelagsraset** var eit leirras som råka Bekkelaget i Oslo 7. oktober 1953. Raset gjekk klokka 07.37 og tok med seg om lag 100 meter av Mosseveien. Òg grunnen under Østfoldbanen forsvann ut. Lokaltoget frå Kolbotn fekk stoppa i tide, men Drøbakbussen vart teken av raset saman med fleire bilar (kan sjåast på biletet, i raskanten til høgre). Raset var ikkje spesielt stort, ca 150 x 190 meter, men det råka altså hovudsambandet sørover frå Oslo. Fem menneske mista livet, og fire av desse var i bussen frå Drøbak. Det var i alt 88 menneske innanfor rasområdet då raset gjekk: 21 personar i to bustadhus, 45 i Drøbakbussen, 13 personar i andre kjøretøy, to syklistar og sju andre utandørs. Av desse var det berre kring åtte personar som fekk lettare skader.

Terrenget sokk om lag sju meter i overkant langs Mosseveien. I den nedre delen av raset heva terrenget seg som følgje av massane som pakka seg opp. Det eine bustadhuset som sto i nedre del av raset (nedre høgre hjørne på biletet) vart løfta to meter, vride og forskove 10–15 meter, men rasa ikkje saman. Omfanget av ulykka kunne altså lett ha vorte mykje større.

Resultatet av raset er den tydelege dumpa ved dagens lyskryss med Ormsundveien. Den gamle vegbanen er delvis intakt og i bruk mellom Bekkelagsveien og Bjerringbakken nord for rasgropa. Det er òg mogleg å sjå restar av den gamle vegbanen ved busshaldeplassen sør for dumpa, vis-à-vis bensinstasjonen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Bekkelagsraset» frå Wikipedia på bokmål, den 8. februar 2014.*
	+ *Wikipedia på bokmål oppgav desse kjeldene:*
* E.M. Hansen og O.R. Hansen: «Bekkelagsraset – et 30 års minne» i Søndre Aker Historielag årbok 1983
Grava til Johan Anker og Nini Roll Anker på Vestre gravlund i Oslo.
**Johan August Anker** (fødd 26. juni 1871 i Halden, død 2. oktober 1940) var ein norsk ingeniør, seglbåtkonstruktør og seglar. Han var elev ved Christiania Tekniske skule, der Gustav Adolf Sindingvar ein av lærarane. Etterpå studerte han skipskonstruksjon ved den tekniske høgskulen i Berlin.

Johan Anker bygde den fyrste båten som 17-åring. Med han debuterte han i landsregattaen med ein 4. plass. I 1905 vart han båtkonstruktør ved Jensens Båtbyggeri i Vollen i Asker. Han kjøpte seg inn i verksemda som frå 1907 heitte Anker & Jensen A/S. Her vart mange av båtane Anker konstruerte bygde. I 1915 gjekk Jensen ut av verksemda, og Anker styrte henne etter det åleine. 

Det internasjonale gjennombrotet som siglar fekk han då han vann Kiel-veka i 1909 med ein 12-meter (R) han sjølv hadde bygd. Han vann OL-gull i Stockholm i 1912. I 1928 var kronprins Olav kvalifisert til OL i Amsterdam med «Nornen», som Anker hadde bygd. Han overlét roret til Johan Anker, som han rekna for Noregs beste rormann. «Nornen» vann olympisk gull. Anker vann òg fleire prestisjetunge internasjonale regattaer. 

Johan Anker var som siglar og konstruktør oppteken av dei internasjonale seglreglane. Han var aktivt med å utforme R-regelen som vart vedteken i London i 1906. Ved revidering av regelen i 1919 var det Anker sitt framlegg som låg til grunn. Desse reglane gjorde at konstruktøren hadde høve til å gjere båtane betre berre han fylgde visse målreglar. I tillegg til båtar i dei ulike seglklassene stod han òg bak konstruksjon og bygging av skonnertar som vart rekna som vellukka. I 1928 konstruerte han draken. Det var ein rimelegare båt som skulle gjere seglsporten meir tilgjengeleg for alle. Den båten vart svært populær, særleg etter han vart OL-båt frå 1948.

Johan Anker bygde òg redningsskøyta «Astrid Finne».

I 1930 var han styreformann i Vinmonopolet. Han var òg formann for styret i Store Norske Spitsbergen Kullkompani.

Johan Anker var gift med forfattaren Nini Roll Anker

I 1949 vart det reist eit monument over Johan Anker på Garnholmen ved Hankø.

Kjelder
-------

* Elin Kragset Vold og Ole Engen: *Johan Anker. Linjenes mester* Larvik, 2003.
* Jon Winge:*Norske trebåter* Schibsted Forlag. 2007.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI

 |
Panorama av Coldingham Sands frå Homeli Knoll, landsbyen St Abbs er så vidt synleg over neset.
**Coldingham Bay** er ei bukt på kysten av Nordsjøen, tre kilometer nord for byen Eyemouth i Scottish Borders i Skottland.

Stranda
-------

**Coldingham Sands** er namnet på ei stor strand i bukta, som trekkjer til seg mange vitjande. På travle dagar kan det vere over 1000 menneske her. Coldingham Sands har vunne prisar som ei kvalitetsstrand, noko som ikkje er så ofte å sjå på den berglendte kysten i området her. Området har ein landleg karakter og er roleg og lite utvikla. 

Stranda er om lag 200 meter brei og ligg lunt til mellom nesa i nord og sør (Yellow Craig Head). Stranda vert nytta til mellom anna surfing og her finst badevakter i den travlaste sommartida. Nord på stranda står 55 strandhytter, og ein meiner at nokre av desse er over 100 år gamle. Området oppfor hyttene er privat grunn, og her ligg òg Dunlaverock House hotell.

Nordsida av stranda med strandhyttene, Dunlaverock House hotell og St Abb’s Haven Hotel.

Bukta og området rundt
----------------------

Coldingham Bay ligg i St. Abbs and Eyemouth Voluntary Marine Reserve, eit naturreservat, som igjen er ein del av Berwickshire og North Northumberland verneområde. Området rundt bukta har eit yrande sjøliv med mange forskjellige sjødyr og sjøvokster.

Berwickshire kyststi går rundt bukta mellom St Abbs og Eyemouth. 

### Bakgrunnsstoff

* St. Abbs
* Coldingham

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Coldingham Bay» frå Wikipedia på engelsk, den 11. januar 2010.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  *Scottish Borders Council.* (PDF), arkivert frå originalen (PDF) 6. juni 2011, henta 11. januar 2010
2. ↑  *Berwickshire News.*, arkivert frå originalen 1. februar 2008, henta 11. januar 2010
3. ↑  "The Scottish Beach Award Guide".
4. ↑  Keep Scotland Beautiful.[*daud lenkje*].

Koordinatar: 55°53′33″ N 2°7′58″ W﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
Bekkelagshøgda, Oslo, ca 1925. Ekebergbanen og Sportsplassen nede til venstre. Skrenten ned mot Østfoldbanen til høgre. Nordseter gard i bakgrunnen.
Oslo samvirkelag avd. 61 i Sandstuvegen 12, 1949.
Foto:
Ørnelund, Leif / Oslo Museum
 

Gamalt postkort frå Holtet, Bekkelagshøgda
**Bekkelagshøgda** er eit bustadsstrøk i Oslo som ligg oppe på høgdedraget søraust for Ekebergplatået. Namnet er òg nytta om grunnkrets 3008 i Oslo. Denne kretsen er likevel avgrensa til området mellom Raschs veg og Seterhøyveien, og er såleis langt mindre enn det som til vanleg vert oppfatta som Bekkelagshøgda.

Xylograf Gustav Emil Holtar er ein av dei første som bygde seg hus på høgda. Området på den tida var dekt av skog og nokre få jordbruk knytte til husmannsplassane til staden under Nordseter gard. Det var først etter opninga av Ekebergbanen i 1917 at det vart fart i utbygginga. Den seinare Arbeidarpartikjempa Haakon Lie flytta hit i 1920.

Bekkelaget skule vart opna på Bekkelagshøgda i 1904. Før dette heitte skulen Bernhus, som kom frå då han vart opna i 1859 som ein av dei fire første i Aker kommune.

Referansar
----------

1. ↑  «Kart over bydelene med grunnkretser» (PDF). Oslo kommune. Arkivert frå originalen (PDF) 3. april 2015. Henta 3. april 2015.
**Saudasjøen** er ein del av tettstaden Sauda, 4 km sørvest for sentrum. I området er det fleire bustadfelt, med til saman omtrent 900 innbyggjarar. Her er metallurgisk industri, og på Nesøyra held fabrikken Si-Glass til, som produserer mellom anna vindaugsglas. Saudasjøen er ein gamal strandstad og var før senter i Sauda kommune. Her låg Sauda gamle kyrkje (som truleg vart bygd på 1600-talet riven på 1860-talet) og frå slutten av 1700-talet gjestgjevargard. Under andre verdskrigen bygde tyske Nordag eit stort aluminiumsverk i Saudasjøen, men produksjonen vart ikkje sett i gang før i 1944. Industribygningane og jernbanespora mellom Sauda og Saudasjøen vart seinare fjerna av Sauda kommune.

Saudasjøen kapell stod ferdig i 1973. Bygningen har i tillegg til kyrkjesal òg ei underetasje der ein i samarbeid med Ryfylkemuseet har laga ei utstilling som syner den gamle kyrkja.

Litteratur
----------

* Arnvid Lillehammer: *Soga om Sauda Bygdesoga 1880-1940*, Sauda 2002.
* Arnvid Lillehammer: *Soga om Sauda. Bygdesoga før 1880*, Sauda 1991.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Saudafjorden
**Saudafjorden** er ein sidefjord til Sandsfjorden i Suldal og Sauda kommune i Rogaland og i lag med Hylsfjorden ein av dei inste fjordane i Boknafjorden og den nordlegaste delen av Boknafjorden. Fjorden strekker seg 16 km frå innløpet ved Tangen og nordaustover til Sauda. 

Det ligg enkelte bruk på både aust og vestsida av fjorden. På vestsida ligg dei fleste langs riksveg 520 om lag 80 meter over fjorden. Den første større staden er grenda Solland på vestsida, medan grendene Moldatveit, Grave og Molda ligg tvers over på andre sida. Fjorden går her om lag rett nordover, men snur nordaustover like før han når inn til sjølve Sauda. Rett vest for sentrum av Sauda ligg Saudasjøen og tettstaden Sandviksåsen. 

På det djupaste er fjorden nesten 400 meter og han har ingen markerte tersklar.

Miljø
-----

Inst i fjorden ligg Sauda Smelteverk som i 1981 m.a. tilførte fjorden om lag 100 tonn mangan (der 75 tonn kunne filtrerast), om lag 25 tonn sink (nesten 100 % kunne filtrerast) samt om lag 2 tonn PAH. Fjorden ber preg av å vere sterkt forureina, og den inste delen av fjordbotnen er dekt med eit fleire meter tjukt lag av sediment som består av avfallsstoff som er dumpet av Sauda Smelteverk. Dumpinga pågjekk frå 1912 og fram til slutten av 1980-talet. PAH og tungmetallutslepp vert akkumulert i skjel og fisk. Omfattande tiltak er sett i gang for å snu utviklinga, og fjorden har vorte mykje reinare i løpet av dei siste 20 åra. Saudafjorden er ikkje lenger ein av dei mest forureina stadane i landet, og det er nå gjeve klart signal på å ete fisk, blåskjel og annan sjømat som *står* i fjorden. Fjorden vart òg nytta som søppelfylling fram til 1970-talet. Det finst ikkje liv på havbotn lenger inn enn 4-5 km frå utsleppsstadane, og det livet som er å finne, er avgrensa frå 0 til 30 meters djup.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames

 |
Det gamle rådhuset i Trondheim, som i dag fungerer som bibliotek.
**Johan Christopher Hempel** (også kalla J. Christoffer H.) (fødselsdato ukjent, død 1729) var ein norsk historisk arkitekt og byggmeister i Trondheim, i historiske dokument kalla «murmester», truleg opphav i Nederland. Hempel kom til Trondheim etter bybrannen i 1681 og vart deretter utnemnd til «Stadens Byg- og Murmester». Han har teikna og/eller leia oppføringa av fleire viktige bygg i Trondheim i byrjinga av 1700-talet. Han leia arbeid på Vår Frue kyrkje og leia ei tid også restaureringa av Nidarosdomen.

Viktig arbeid:

* Det gamle Rådhuset i Trondheim, reist 1706. Utkast teikna både i 1688 og i 1700.
* Hospitalskyrkja, reist 1706 av panelt tømmer.
* Bakke kyrkje i Trondheim, reist 1715, større kopi Hospitalskyrkja.

Kjelder
-------

1. ↑  Store Norske Leksikon om J. C. Hempel, lese på nett 2.april 2013.

* Gunnarsjaa, Arne (2007). *Arkitekturleksikon*. Oslo: Abstrakt Forlag AS. s. 332. ISBN 978-82-7935-197-9.
**Hovudseriefinalen i fotball 1956** fann stad på Ullevål stadion i Oslo sundag 3. juni 1956, med 26 364 tilskodarar på tribunane. Dei to finalistane, Fredrikstad Fotballklubb og Larvik Turn, hadde vunne kvar si avdeling av Hovudserien 1955/56. Til liks med året før lukkast Larvik Turn sikre seg seriemeistertittelen etter finalesiger over Fredrikstad FK, denne gongen med sifra 3-2. 

Fredrikstad var utpeikt til favoritt og senterløpar Henry Johannessen gav laget leiinga då han «beinet ballen inn» i det 14. minutt. Sju minuttar seinare utlikna Larvik Turn ved Per Ljostveit som «knallet ballen inn i hjørnet». Få minuttar etter vart Turn-kaptein Asbjørn Hansen skadd og Kjell Johansen tok plass i Turn-forsvaret. Straks før pause vart også FFK sin kaptein Erik Holmberg skadd og vart erstatta av Hans Jakob Mathisen. Fem minutt ut i andre omgang sende så Reidar Kristiansen FFK på ny i leiinga på straffespark. Kort etter fekk Larvik Turn balanse i målprotokollen gjennom eit omdiskutert sjølvmål. Sigersmålet til Larvik Turn kom i det 70. minutt då Ljostveit gjorde eit «lynrapt gjennombrudd og skjøt velplasert (sic) og hardt i hjørnet».

**Larvik Turn** sitt vinnarlag bestod av målvakt Thor Kristiansen, backane Ragnar Olsen og Harry Boye Karlsen, halfane Einar Danielsen, Asbjørn Hansen, Øivind Johansen og løparrekka Erling Mathiesen, Gunnar Thoresen, Reidar Sundby, Per Ljostveit og Marcus Borgersen.

**Fredrikstad FK** stilte med Per Mosgård i mål, backane Roar Johansen og Åge Spydevold, halfane Leif Pedersen, Erik Holmberg, Reidar Kristiansen og løparane Bjørn Borgen, Arne Pedersen, Henry Johannessen, Tore Nilsen og Willy Olsen.

Kjelder
-------

* Arbeiderbladet 4. juni 1956
Koordinatar: 62°42′32.5″S 60°24′06″W﻿

Topografisk kart over Livingston Island, Greenwich, Robert, Snow og Smith Islands.
**Nusha Hill** (bulgarsk ‘Nushin Halm’) er ein klipperik ås med ei høgd på 241 m sør på Hurd Peninsula på Livingston Island i Sør-Shetlandsøyane i Antarktis. Både aust-, sør- og vestsida av åsen er bratt og han er knytt til Doc Peak (301 moh) i nord via eit 220 moh høgt skard. Nusha Hill ligg oppom ein steinbre i sørvest, False Bay i aust og Glaciar Rocoso Cove i sør-sørvest. Det nærliggande området, der det vert utført mange geologiske og glasiologiske undersøkingar, er mogeleg å nå frå sjøen eller via ei rute over land som går frå Hurd Ice Cap langs South Bay ved Sally Rocks og via eit skard på 122 moh, som ligg 800 m sør for åsen.

Fjellet er kalla opp etter Nusja Ivanova (f. 1986), som deltok på den bulgarske ekspedisjonen her i 2002/03.

Nusha Hill ligg 1,5 km nordaust for Binn Peak, 400 m sør for Doc Peak, 450 m sør-sørvest for Castro Peak og 4,51 km vest-nordvest for Canetti Peak på Rozhen Peninsula.

Kjelder
-------

* Nusha Hill. SCAR Composite Antarctic Gazetteer.
Satellite image of the Walgreen Coast.
**Walgreen Coast** (75°30′S 107°0′W﻿Koordinatar: 75°30′S 107°0′W﻿) er ein del av kysten av Antarktis som ligg mellom Cape Herlacher og Cape Waite, eller mellom Bakutis Coast i vest og Eights Coast. Han er den austlegaste delen av Marie Byrd Land og strekkjer seg frå 114°12'W til 103°24'W. Eights Coast i aust er alt ein del av Ellsworth Land. Han vart oppdaga av kontreadmiral Byrd og medlemmar av U.S. Antarctic Service (USAS) under flyturar frå USS «Bear» i februar 1940.

Walgreen Coast vart namngjeven av Byrd etter Charles R. Walgreen, presidenten av Walgreens på den tida, som støtta Byrd-ekspedisjonen 1933-35 økonomisk. Kysten vart kartlagd i detalj av US Geological Survey (USGS) frå landmålingar og flyfoto av U.S. Navy 1959-66.

Kjelder
-------

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Walgreen Coast» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Johan Ernst Berg** (19. oktober 1768–15. oktober 1828) var ein norsk embetsmann og stortingsmann.

Berg var frå Strinda i Sør-Trøndelag, der far hans var gardbrukar. Berg vart uteksaminert jurist i 1795. 1802 var han fullmektig i det danske generalpostamtet, året etter vart han utnemnd til fut i Salten i Noreg. Tolv år seinare, 1815, vart han amtmann i Nordland. Eit embete han sat i til han døydde.

Berg var innkalla til Eidsvollforsamlinga, men ingen frå Nord-Noreg var til stades på Eidsvoll grunna kommunikasjonane.
Han vart sidan vald til stortingsrepresentant to gongar. På stortinget 1815-16 var han 2. representant frå Nordlands amt, og var med i tolv stortingskomitear. 1821 vart han innvald på nytt, og atter medlem av tolv komitear. Til det overordentlege storting 1822 melde han avbod grunna sjukdom. Både i 1815 og 1821 var han med i komitear som arbeidde med spørsmål kring utviklinga av Bodø som kjøpstad og by.

Berg var innehavar av Nordstjerneordenen.

Han døydde på amtmannsgarden i Bodin.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biografisk informasjon om Johan Ernst Berg NSD Norsk senter for forskningsdatas politikararkiv

Kjelder
-------

* Lindstøl, Tallak:*Stortinget og Statsraadet 1814-1914*, Kristiania 1914

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Historisk befolkningsregister
* PolSys

 |
**Sykkylven** er ein tettstad og administrasjonssenteret i Sykkylven kommune i Møre og Romsdal. Tettstaden ligg ytst på austsida av Sykkylvsfjorden og har 4 321 innbyggjarar per 1. januar 2017. Den sentrale delen av tettstaden er kalla **Aure** og ligg ved Aureelva, som renn ut i fjorden frå Andestadvatnet i aust. Gardsnamnet Aure kjem av «aurr» i tydinga 'grus'. Like ved Aureelva ligg tre lokale skular: barneskule, ungdomsskule og Sykkylven vidaregåande skule.

Sykkylven er eit senter for handel og tenesteverksemd. Staden har også industri, der særleg møbelindustrien har stått sterkt. Mellom anna har møbelprodusenten Brunstad hovudkontor og Hjellegjerde ein fabrikk i Sykkylven.

I Sykkylven sentrum (Aure) er funne buplassar med fleire større hus frå jern- og bronsealderen. Arkeologiske utgravingar på Auremarka viser busetnadsspor som går tilbake til 800 år før vår tidsrekning. I tettstaden ligg også Sykkylven Naturhistoriske Museum med oppbygd naturlandskap for fuglar og dyr. Sykkylven kyrkje er ei arbeidskyrkje i betong som vart oppført i 1990. Norsk Møbelfaglig senter, som utgjer ein del av Stiftelsen Sunnmøre museum, ligg i Aure. Avisa *Sykkylvsbladet* kjem ut i Sykkylven to dagar i veka.

Sykkylven har vegsamband med Ålesund via ferje over Storfjorden, som del av fylkesveg 60 og E39. Fylkesveg 60 held fram sørover via Stranda til E39 i Hornindal i Nordfjord.

Bilete frå Sykkylven
--------------------

* Sykkylvsbrua som går over Sykkylvsfjorden mellom Ikornnes og AureSykkylvsbrua som går over Sykkylvsfjorden mellom Ikornnes og Aure
* Aure sett frå fjorden i 1949Aure sett frå fjorden i 1949
* Sykkylven kyrkjeSykkylven kyrkje

Sjå òg
------

* Sykkylven kommune
* Tettstader i Møre og Romsdal

Kjelder
-------

1. 1 2  «Sykkylven». Store norske leksikon. 15. februar 2018. Henta 26. september 2016.
2. ↑  *Stedsanalyse: dokument*. Oslo: Miljøverndepartementet. 1993. ISBN 8272439522.
3. ↑  «Sykkylven – tettstedet». Store norske leksikon. 28. september 2015. Henta 26. september 2016.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
**Rudolf Falck Ræder** (10. juni 1881–5. august 1951) var ein norsk bygningsingeniør og politikar frå Kongsvinger. Han var stortingsrepresentant 1931-36 frå valkrinsen Trondheim og Levanger, vald for Frisinnede Folkeparti.

Liv og gjerning
---------------

Far til Ræder var kaptein i infanteriet. Sjølv tok han i 1901 examen artium ved Aars og Voss-skulen i Kristiania og var frå 1902 vernepliktig offiser. Sidan studerte han 1905-06 til bygningsingeniør ved Trondhjems Tekniske Læreanstalt og 1906–07 vidare ved Eidgenössische polytechnische Schule i Zürich. Jamsides studiane var han i 1905 assistentingeniør ved Thamshavnbanen og i 1906 deltok han i bygginga av luftskipshallen på Danskøya i høve Walter Wellman sin polarekspedisjon.

I 1908-09 var Ræder oppsynsmann då Nedre Lerfoss Elektrisitetsverk vart utbygt. Frå 1909 var han tilsett i Vassdragsvesenet, fyrst som ingeniørassistent og sidan 1914 som avdelingsingeniør. Åra 1917-19 var han byggeleiar då Hasselelvens Elektrisitetsverk vart bygt og 1920-21 driftsstyrar ved same. Perioden 1921-31 arbeidde han som overingeniør ved Sør-Trøndelags elektrisitetsforsyning. Frå 1931 dreiv han eige ingeniørfirma i Trondheim. Yrkeslivet avslutta han som rådmann i Trondheim kommune 1939–41.

Ræder var styremedlem 1925-30 i Fedrelandslaget i Trondheim og 1930-33 i Trondheim Frisinnede Venstre. Frå 1931 til -36 representerte han kjøpstadane Trondheim og Levanger på Stortinget, sat hele tida i Skog- og vassdragskomitéen. Partiet hans søkte alternative politiske løysingar på den økonomiske krisa i mellomkrigstida, noko som marginaliserte det i opinionen.

I Frisinnede Folkeparti var Ræder medlem av hovudstyret, nestformann 1933–36 og formann 1936–37. Frå 1934 var han den einaste stortingsrepresentanten til partiet. I 1936 var partiet i oppløysing nasjonalt, partilaget i Trondheim tok då kontrollen og flytta hovudkontoret frå Oslo til Trondheim. Hausten 1936 vann Ræder nominasjonsprosessen mot den yngre John Lyng, men partiet mista sitt siste stortingsmandat.

Under den andre verdskrigen, den 2. mars 1943, vart Ræder arrestert og sat der etter internert på Vollan, Falstad, Grini og Mysen fram til frigjeringa i 1945.

Ræder er gravlagd i Oslo.

Kjelder
-------

Stortingsbiografi Arkivert 2018-09-15 ved Wayback Machine.