**Mauro Giuseppe Sergio Pantaleo Giuliani** (27. juli 1781–8. mai 1829) var ein italiensk gitarist og komponist og vert av mange rekna for å vere den fremste gitarvirtuosen tidleg på 1800-talet, og i lag med Fernando Sor var han ein av dei siste store klassiske utøvarane på instrumentet fram til gitaren igjen vart populær tidleg på 1900-talet.

Liv
---

Han studerte kontrapunkt og cello, men på seksstrengsgitar var han heilt sjølvlært og det vart tidleg hovudinstrumentet hans. Det var mange flinke gitaristar i Italia på denne tida (Ferdinando Carulli er den mest kjende i dag), men få av dei klarte å leve av det sidan publikum helst ville ha operaer. Giuliani la derfor ut på ein suksessrik Europa-turne då han var 19 og i 1806 slo han seg ned i Wien, der han kom inn i eit musikkmiljø kring Anton Diabelli, Ignaz Moscheles og Johann Nepomuk Hummel. I 1808 hadde han premiere på sin *Gitarkonsert i A-dur*, Op. 30 og vart raskt hylla som den største levande gitarvirtuosen. Sjølv Beethoven la merke til han og skreiv eit par gitarstykke spesielt for han. Kanskje det var for å gje ei teneste tilbake, men i 1813 spelte Giuliani på premieren til Beethovens 7. symfoni.

Rundt 1814 vart Giuliani oppnemnd som *virtuoso onorario di camera* for den andre kona til Napoleon, keisarinne Marie-Louise. Men med stor gjeld reiste han attende til Italia i 1819. I 1823 reiste han til London, der han vart lovprist i den engelsktalande verda, noko som førte til at det kortvarige tilhengjarmagasinet *The Giulianiad* kom ut. Etter dette besøkt slo gitaristen seg ned i Napoli, der han var verna av hoffet i kongedømet Dei to Sicilia. Han vart dyktig på eit sjeldant instrument kalla lyre-gitar (som vart marknadsført hovudsakleg mot kvinnelege amatørar) og utbetra utforminga på «ghitarra di terza», eit instrument med eit kortare fingerbrett enn på ein vanleg «spansk» gitar.

Musikkverk
----------

Giuliani publiserte meir enn 200 verk. Av dei mest varige stykka hans finn ein mellom anna tre lyriske konsertar frå seint i klassisismen eller tidleg i romantikken, og for sologitar, *Grand Overture, Op. 61* og ein serie på seks, stundom omstendelege, suitar, *Le Rossiniane*, basert på melodiar av Gioacchino Rossini. Som særskild hjelp for andre gitaristar, noterte Giuliani verka sine med G-nøkkel på ein nyskapande måte, der pausane og retninga på notehalsane skil melodien frå basslinja og dei indre stemmene.

Kjelder
-------

1. ↑  [ 
Mauro Giuliani*] på Allmusic av James Reel. Henta 25. juli 2010.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Biografi (*The guitar and mandolin* av Philip James Bone, 1914)
* Associazione Giuliani Arkivert 2010-01-15 ved Wayback Machine. (av Nicola Giuliani)
* Found: A Giuliani Guitar, Kept In A London Bank Since 1816 av Paul Pleijsier, 2001
* Informasjon (Tecla Editions)

### Notar

* Rischel & Birket-Smith si samling av gitarmusikk - Det Kongelige Bibliotek, Danmark
* Boije-samlinga Arkivert 2010-08-12 ved Wayback Machine. - Det svenske musikkbiblioteket
* GFA-arkiv[*daud lenkje*]
* maurogiuliani.free.fr
* Fritt tilgjengelege notar av Mauro Giuliani ved International Music Score Library Project (IMSLP)

* 

* Fritt tilgjengelege notar av Mauro Giuliani i Werner Icking Music Archive (WIMA)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |