recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Monterey Pop Festival** var ein musikkfestival som fann stad 16. til 18. juni 1967 i Monterey i California i USA. Det korrekte namnet på festivalen er *Monterey International Pop Music Festival*. Festivalen vert sett på som den aller fyrste reelle rockefestivalen og vart retningsgjevande for andre og seinare festivalar.

Festivalen fekk omtrent 200 000 besøkjande. Til forskjell frå Woodstockfestivalen, som vart halden to år seinare, opptredde alle musikarane gratis og gav pengane dei tente vidare til velgjerd.

Festivalen var det fyrste store gjennombrotet for mange av musikarane, og vart deira plattform for seinare suksess: Jimi Hendrix fekk gjennombrotet som soloartist i USA her, likeså Janis Joplin, som den gong var songar i gruppa Big Brother and the Holding Company. Soulsongaren Otis Redding, som omkom i ei flyulykke seinare same år, slo gjennom hos det kvite rock-interesserte publikumet gjennom den legendariske konserten sin på denne festivalen. Til og med Beach Boys skulle ha medverka her, men innstilte i siste augneblink - den offisielle grunngjevinga var problem knytt til Carl Wilson si militærnekting. Den britiske songaren Donovan, som skulle ha spelt på festivalen, fekk ikkje innreiseløyve til USA grunna ein arrestasjon for bruk av marihuana. Blant andre som derimot var til stades, fann ein The Animals, The Byrds, Jefferson Airplane, Simon and Garfunkel og The Who.

Konsertar
---------

**Fredag 16. juni**

* The Association
* The Paupers
* Lou Rawls
* Beverly
* Johnny Rivers
* The Animals
* Simon and Garfunkel

**Laurdag 17. juni**

* Canned Heat
* Big Brother and the Holding Company
* Country Joe and the Fish
* Al Kooper
* The Butterfield Blues Band
* Quicksilver Messenger Service
* Steve Miller Band
* Electric Flag
* Moby Grape
* Hugh Masekela
* The Byrds
* Laura Nyro
* Jefferson Airplane
* Booker T. & the M.G.'s
* Otis Redding

**Sundag 18. juni**

* Ravi Shankar
* The Blues Project
* Big Brother and the Holding Company
* The Group With No Name
* Buffalo Springfield
* The Who
* The Grateful Dead
* The Jimi Hendrix Experience
* Scott McKenzie
* The Mamas and the Papas

* *Denne artikkelen bygger på «Monterey Pop Festival» frå Wikipedia på bokmål, den 22. september 2009.*

.
**Alan Smith** (fødd 28. oktober 1980) er ein engelsk tidlegare fotballspelar, best kjend for tida i Leeds United og deretter Manchester United. Han var ein energisk spelar som gav motstandarlag lite spelerom.

Karriere
--------

### Klubbspel

Smith utmerkte seg som ein offensiv angreps- og kantspelar i Leeds United. Etter at klubben rykte ned frå den øvste ligaen i 2004, vart han overført til Manchester United mot 7 millionar pund. I februar 2006 vart han skadd i ein ligakamp mot Liverpool FC. Han mista såleis ligacupfinalen 2006, som enda med 4–0 over Wigan Athletic. Skaden vart langvarig og førte til Alex Ferguson gav han rolla som defensiv midtbanespelar. Han fekk lite speletid i 2006/07-sesongen då Manchester United vann ligatrofeet. Sommaren 2007 flytta han til Newcastle United, eit lag han spelte for til 2011. Han avslutta sine år som aktiv med spel på nivå 3 og 4 for Milton Keynes i 2012-14 og Notts County perioden 2014-18.

### Landslagsspel

Perioden 2001-07 deltok Smith i 19 av Englands landskampar. Hans einaste landslagsmål kom då England og Portugal spelte uavgjort 1–1 i ein vennskapskamp hausten 2002 på Villa Park i Birmingham.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Alan Smith (footballer, born 1980)» frå Wikipedia på engelsk, den 29. juni 2021.*
* eu-football
**Florø radio (LGL)** var ein kystradiostasjon lokalisert i Florø i Sogn og Fjordane. Stasjonen vart skipa i 1938 etter krav frå *Ruteskipenes Befalsforbund* som følgje av mange grunnstøytingar kring Floralandet.

Kystradiostasjonen var stengd under andre verdskrig, men starta att i 1945. Frå 1949 fekk stasjonen døgnvakt, og i 1969 vart den første VHF-sendaren teken i bruk. Betjeninga på Florø radio hadde store kunnskapar om fiskefelt, vertilhøve, båtar og mannskap og spela ofte ein avgjerande rolle som redningssentral i kritiske situasjonar.

På det meste hadde Florø radio 15 tilsette.

Stasjonen var døgnbemanna og lytta kontinuerleg på internasjonale nød- og kallekanalar på VHF og MF. Stasjonen sitt ansvarsområde omfatta sjø- og havområda i og utanfor fylka Sogn og Fjordane og Møre og Romsdal, samt Trøndelag gjennom fjernstyringa av Ørlandet radio frå 2004.

I samband med digitalisering av tenesta og samlokalisering med Hovudredningssentralane vart Florø radio lagt ned 1. januar 2018. Florø radio sitt tidlegare ansvarsområde vert no dekt av Kystradio Sør.

Referansar
----------

1. 1 2 3 4  «Florø Radio - Allkunne», *www.allkunne.no* (på norsk), arkivert frå originalen 16. januar 2021, henta 17. mars 2019
2. ↑  Nordsjø, Egil; Aarset, Svein; Kongelig norsk motorbåt-forbund (1997), *VHF om bord: begrenset radiotelefonistsertifikat for den maritime mobile VHF-tjenesten*, NKS-forl. ISBN 9788250817272, henta 17. mars 2019
3. ↑  Støylen, Wilhelm (4. april 2017), «Tre kystradioar blir lagt ned», *NRK*, henta 17. mars 2019
**Ine Kristine Hoem** (fødd 19. desember 1985) er ein norsk låtskrivar og artist. Ho er fødd og vakse opp på Grünerløkka i Oslo, men har sterke røter i Fræna i Møre og Romsdal, som far hennar Edvard Hoem kjem frå.

I musikken sin hentar ho inn element frå både moderne popmusikk og jazz-universet. 

Hoem sitt gjennombrot kom med albumet *Angerville*, og singelen «*This Year*» har over 4 millionar avspelingar på Spotify. Låten fekk mykje speletid på norsk radio, og figurerte òg i den amerikanske TV-serien *Degrassi*.

I 2017 kom oppfølgaren *Moonbird*, produsert i samarbeid med Tobias Frõberg (Ane Brun, Bjørn Eidsvåg). I kjølvatnet av albumsleppet turnerte Ine Hoem som support for Veronica Maggio og spelte ei mengd klubbkonsertar og festivalar i Noreg. 

Ine Hoem sitt tredje album *Hundre Dager* vart sloppe 24. januar 2020 og er hennar første med norsk tekst. Albumet fekk god kritikk i norsk presse. *Hundre dager* er produsert i samarbeid med Markus Lillehaug Johnsen (Marthe Wang – Ut og se noe annet, 2017) i samspel med David Wallumrød (keys), Bjørn Sæthre (trommer) og Jo Berger Myhre (bass).

Ine Hoem er tidligare vokalist i bandet PELbO, og har medverka på ei rekke norske jazzutgivingar, og samarbeidd med musikarar som Jo Skaansar, Trygve Seim og Kjetil Bjerkestrand. Ho vann seinare Musikkprisen i regi av Ocean Sound Recordings, vart nominert til Bendiksenprisen i 2015 og er NTNUs ambassadør på livstid.

Diskografi
----------

* 2015: *Angerville*
* 2017: *Moonbird*
* 2020: *Hundre Dager*
* 2021: *Alt vi har kjært*

### Singel

* 2015: *This Year*

Referansar
----------

1. ↑  All Things Live (01.12.2019). «Ine Hoem». All Things Live. Henta 30.01.2020. «Hun er født og oppvokst på Grünerløkka i Oslo, men har sterke røtter til Fræna i Møre og Romsdal der hennes far Edvard Hoem kommer fra.»
2. ↑  «Angerville» (på engelsk). Henta 30. januar 2020.
3. ↑  «This Year» (på engelsk). Henta 30. januar 2020.
4. ↑  «Moonbird» (på engelsk). Henta 30. januar 2020.
5. ↑  Henriksen, Vera (19. januar 2017). «– Jeg er en Maggio-fan». *rbnett.no* (på norsk bokmål). Henta 30. januar 2020.
6. ↑  «Hundre dager» (på engelsk). Henta 30. januar 2020.
7. 1 2  «Bio». *INE HOEM* (på engelsk). Henta 30. januar 2020.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)
* AllMusic (artist)

 |
|  |
| --- |
| **Floreanaspottefugl** |
| FloreanaspottefuglFloreanaspottefugl |
|
| **Utbreiing og status** |
| **Status i verda:** EN Sterkt trugaUtbreiinga av floreanaspottefugl Utbreiinga av floreanaspottefugl |
|
| **Systematikk** |
| **Rike:** | Dyr Animalia |
| **Rekkje:** | Ryggstrengdyr Chordata |
| **Underrekkje:** | Virveldyr Vertebrata |
| **Klasse:** | Fuglar Aves |
| **Orden:** | Sporvefuglar Passeriformes |
| **Familie:** | Spottefuglar Mimidae |
| **Slekt:** | *Mimus* |
| **Art:** | **Floreanaspottefugl** *M. trifasciatus* |
|
| **Vitskapleg namn** |
| ***Mimus trifasciatus***Gould, 1837 |

**Floreanaspottefugl** (*Mimus trifasciatus*) er ein sterkt truga art av spottefuglar. Han er naturleg endemisk for øya Floreana, ei av Galápagosøyane. På grunn av menneskeleg kolonisering frå 1832 og utover, som innførte predatorar som hundar og kattar, vart arten utrydda på Floreana innan 50 år. Overlevande individ finst no berre på to utilgjengelege, nærliggande øyar. Funnet av floreanaspottefugl er trudd å ha inspirert Charles Darwin i arbeidet med verket om opphavet av artar. Han la merke til klåre skilnader mellom denne og tidlegare observerte spottefuglartar på naboøyar.

Skildring
---------

Floreanaspottefugl har middels storleik i den biologiske slekta si, med kroppslengd på 25–26 cm og kroppsvekt på ca. 59 til 66 gram, hannfuglar er dei tyngste. Fjørdrakta har gråbrun overside og nær kvit krage og underside. Eit mørkt felt med diffus avgrensing på brystsidene er godt synleg. Nebbet er gråsvart og nedbøygd, beina er mørk grå.

I dag er leveområdet for dei attlevande individa dei små øyane Gardner og Campeón like ved Floreana sør i Galápagosøygruppa. Habitatet er karrig og tørt med innslag av låg kystvegetasjon av trevekster og treliknande kaktus. Dei er beitar mest på bakken og er altetande, men er hovudsakleg insektetarar.

Hekkinga føregår i grupper på typisk 4-5 medlemmar som samarbeider om å hevde eit territorium.

Storleiken på populasjonen er særs liten og fluktuerande. Estimat har variert mellom 48 og 756 frå 2003 til 2012. Arten er klassifisert som sterkt truga.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Floreana Mockingbird» frå Wikipedia på engelsk, den 16. mars 2017.*

Referansar

1. ↑  Hoeck, Paquita E. A.; Beaumont, Mark A.; James, Karen E.; Grant, Rosemary B.; Grant, Peter R.; Keller, Lukas F. (23. april 2010). «Saving Darwin's muse: evolutionary genetics for the recovery of the Floreana mockingbird». *Biology Letters* **6** (2): 212. PMID 19923141. doi:10.1098/rsbl.2009.0778. Henta 14. mars 2017.
2. 1 2 3  Cody, M. & Sharpe, C.J. (2017) *Floreana Mockingbird (Mimus trifasciatus)* I: del Hoyo, J. Elliott, A. Sargatal, J. Christie, D.A. & de Juana, E. (eds.) (2016). Handbook of the Birds of the World Alive. Lynx Edicions, Barcelona. Henta den 17. mars 2017
3. 1 2  BirdLife International (2017) Species factsheet: *Mimus trifasciatus[*daud lenkje*]*. Henta frå  den 17. mars 2017

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Floreanaspottefugl**
Satellittbilete av Indus og området rundt. (Kjelde: NASA)
**Indus** er ei av verdas største elvar, den største i Pakistan og tradisjonelt ei livslinje for landet. Med ei lengd på rundt 3 200 km er ho den lengste elva på det indiske subkontinentet, og elva med den tredje største vassføringa. Indus var åstad for den tidlege indussivilisasjonen, og har gjeve namn til omgrep som «India», «hindu» og «hindi». Ho er kjend for den tidlege Induskulturen eller Indusdalkulturen.

Geografi
--------

Indus nær Skardu nord i Pakistan.
Elva har utspring nær Manasarovar-sjøen i Tibet, og renn nordvest frå Himalaya-fjella gjennom Jammu og Kashmir. Deretter dreier ho sørover gjennom Pakistan, der ein finn størsteparten av lengda hennar, før ho renn ut i havet ikkje så langt frå Karachi. Ho er ei av få store elver i verda som har tidevassbølgje.

Elva er lovprist i *Rigveda* som livgjevande og uendeleg, men ei rekke demningar laga i moderne tid har delt opp og endra elva. Oppsamling av salt i deltaet øydelegg den gode matjorda der, medan fisk og indusdelfin blir stengd inne i eller ute frå elva, noko som senker talet på dei og truger fleire artar.

Ordsoge
-------

Elva var kalla Sindhu i *Rigveda*. Dette namnet blei iranisert til *Hindu*, som igjen blei til *Indos* på gresk og *Indus* på latin. Namnet tyder ganske enkelt 'hav, elv, bekk'. Elva er omtalt som maskulin, til forskjell frå alle andre rigvediske elver, som er legemleggjorte som gudinner.

Elva er også kjend som *Sindhu* (सिन्धु) på hindi, sindhi, pandjabi og sanskrit, *Sindh* på urdu, *Abasin* ('far av elver') på pasjto, *Sengge Chu* ('løveelv') på tibetansk og *Yìndù* på kinesisk.

Kjelder
-------


* Alice Albinia, *Empires of the Indus*

---

* *Delar av denne artikkelen bygger på «Indus River» frå Wikipedia på engelsk, den 27. juli 2008.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Indus**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* NKC
* GeoNames
* NDL

 |
**Særeige** er eit juridisk omgrep innan ekteskapsretten sine reglar om ektefellar sine formuestilhøve. 

Den vanlege formuesordninga for ektefellar er felleseige, som er den formuesordninga dei har viss dei ikkje har avtalt nokon anna, og her heller ikkje er arv eller gåver som arvelatar eller gjevar har bestemt skal vere særeige for arving eller mottakar.

Ektefellane kan avtale fullstendig særeige, eller dei kan avtale delvis felleseige og delvis særeige. Dei kan også ha felleseige, men med særeige for gåver eller arv jfr førre avsnitt.

Ved ein avtale om særeige, ektepakt, kan ektefellane avtale at det som dei eig eller seinare ervervar, skal vere heilt eller delvis unntatt frå deling ved eit eventuelt seinare skifte. Partane kan inngå avtale om særeige også før dei gifter seg, med verknad frå ekteskapsinngåinga. 

Avtalen kan avgrensast til å gjelde den eine ektefellen si formue eller delar av den eine eller begge ektefellane si formue.

Ektefellar kan også ved ektepakt avtale at særeiget ikkje skal gjelde ved oppgjer etter at den eine ektefellen er død. 

Det er formkrav for at ein avtale om særeige skal vere gyldig. Den må inngåast som ei ektepakt, dvs ein avtale mellom ektefellane som fyller særlege krav til underskrift av vitne mv. 

At eigedelar er særeige medfører at det ved eit oppgjer etter separasjon er slik at desse delane av ektefellane si formue ikkje skal delast: Eigaren av særeiget overtar desse eigedelane utan vidare.

Ein vanleg og unødvendig feil som blir gjort er at ein ektefelle overfører sine eigedelar til den andre ektefellen sitt særeige for å unngå pågang eller risiko for pågang frå eigne kreditorar. Det er likevel heilt unødvendig å overføre til den andre ektefellen sitt særeige for å oppnå vern mot kreditorane. I staden kan ein opprette ei ektepakt, der eigedelane blir overført til ektefellen sin rådveldedel av felleseiget, som den andre ektefellen sitt eineeige. Ein har då oppnådd vernet mot kreditorar, men eigedelen vil framleis vere ein del av det ekteskaplege felleseiget. At det er ein del av felleseiget har som verknad at det framleis er ein del av det som skal delast likt ved eit eventuelt skifte ved separasjon og skilsmisse. 

Dei nærare reglane om særeige framgår av Ekteskapslova.
**Kateřina Neumannová** (fødd 5. februar 1973) er ein tsjekkisk tidlegare idrettsutøvar frå Písek som vann VM-gull i 10 km langrenn i 2005 og 2007, og OL-gull i 30 km langrenn under Vinter-OL 2006. I perioden 1998–2007 vann ho seks medaljar i olympiske vinterleikar og fem medaljar i verdsmeisterskap på ski.

Karriere
--------

### Terrengsykling

Neumannová var aktiv terrengsyklist til 1996, då ho deltok i Sommar-OL 1996 i Atlanta. Ho tok bronsemedalja i europameisterskapen i terrengsykling 1995.

### Langrenn

Neumannová tok bronsen på 15 km under Ski-VM 1997 i Trondheim, deretter vann ho sølvmedalja i klassisk stil og bronsemedalja på jaktstarten under Vinter-OL 1998 i Nagano, før ho sikra seg ei bronsemedalje på 5 km i klassisk stil då Ski-VM 1999 fann stad i Ramsau. I vinterleikane 2002 i Salt Lake City vann ho to sølvmedaljar, fyrst i 15 km fristil og så på jaktstarten.

Etter å ha vorte mor i 2003 kom Neumannová tilbake i løypa og vann si fyrste gullmedalje då ho gjekk til topps i 10 km fristil under Ski-VM 2005 i Oberstdorf. Under dei olympiske leikane 2006 fekk ho sølvmedalja i 15 km med skibyte, før ho vart olympisk meister på den avsluttande tremila.

Neumannová vann til saman 18 renn i verdscupen i langrenn, og enda på andreplass i verdscupen både i 2002- og 2005-sesongen; i 2002 bak Bente Skari og i 2005 bak Marit Bjørgen.

Neumannová vart kåra til årets kvinnelege idrettsutøvar i Tsjekkia for 2006. Ho la opp etter 2007-sesongen.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Kateřina Neumannová» frå Wikipedia på tysk, den 22. februar 2016.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* (en) Kateřina Neumannová – Profil og resultatoversikt hos FIS
* «Kateřina Neumannová». olympedia.org. Henta 10. januar 2023.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* NKC

 |
Kalksteinsklipper og fyret på Stora Karlsö
**Stora Karlsö** er ei lita svensk øy i Austersjøen, om lag 6 km vest for Gotland. Ho har eit areal på kring 2,5 km² og er opp mot 52 meter høg. Det meste av øya består av eit kalksteinsplatå med bratte klipper mot kysten. Ho er hovudsakleg dekt av alvar, med nokre einebærbuskar og nokre små lundar med lauvskog. 

Øya er kjend for det rike fugle- og dyrelivet. Ho har store koloniar med lomvi (om lag 7500 hekkande par) og alke (4500 par). Om våren er det mykje orkidéar som blømer på øya. Her er òg fleire planter som er sjeldne i Sverige. 

Det er spor på Stora Karlsö som viser at ho har vore busett sidan steinalderen. I mellomalderen var det eit marmorbrot på øya, og stein her frå vart nytta i kyrkjene på Gotland. Øya er i dag eit naturreservat og er etter Yellowstone nasjonalpark det eldste verneområdet i verda. Frå mai til august går det turbåtar til øya frå Klintehamn.

Sjå òg
------

* Lilla Karlsö

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Stora Karlsö» frå Wikipedia på engelsk, den 7. april 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Velkommen til Stora Karlsö[*daud lenkje*]

Koordinatar: 57°17′1″N 17°58′19″E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Katarina Bulatović** (fødd 15. november 1984) er ein serbisk-montenegrinsk tidlegare handballspelar frå Kragujevac som vart europameister med Montenegro sitt landslag i 2012, få månader etter ho og laget vann OL-sølv. Ho er firfaldig vinnar av EHF-meisterligaen. Bulatović var høgre rykkromspelar, kjend for sine tunge skot.

Karriere
--------

### Landslagsspel

Bulatović representerte Serbia i internasjonale kampar åra 2006-08. I 2011 valde ho å knyte seg til Montenegro og deltok fram til 2020 i 94 landskampar for landet, skåra 473 mål. I så vel Sommar-OL 2012 i London som Handball-EM-2012 vart ho toppskårar i turneringa. Ho skåra 10 av Montenegro sine 23 mål i den tapte finalen mot Noreg. Fire månader seinare fekk ho revansj då Montenegro, etter ekstraomgangar, slo Noreg i EM-finalen i Beograd.

### Klubbspel

Etter å ha vore aktiv i to serbiske klubblag, fekk Bulatović i 2006 kontrakt med danske Slagelse FH. Året etter var ho med om å vinne meisterligaen. Då klubben kom i økonomiske vanskar, forlet Bulatović og mange andre aktive laget i 2008. Sidan gjorde ho teneste i montenegrinske ŽRK Budućnost i tre periodar: 2008-12, 2014-17 og 2018/19. Med klubben frå Podgorica vann ho meisterligaen i 2012 og 2015. I mellomtida bidrog ho til at Győri ETO gjekk til topps i meisterligaen 2014. På 2010-talet gjorde ho elles teneste i Râmnicu Vâlcea og i Rostov. Ho la opp i 2020, etter ein siste sesong i Győri ETO.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Katarina Bulatović» frå Wikipedia på dansk, den 6. oktober 2022.*
**Katarina Johnson-Thompson** (fødd 9. januar 1993) er ein britisk friidrettsutøvar frå Liverpool som tevlar i mangekamp, høgdehopp og lengdehopp. Ho vart verdsmeister i sjukamp i 2019 og har elles vunne femkampen i hall-EM 2015 og 2019 og hall-VM 2018.

Aktiv
-----

Johnson-Thompson tok femteplassen i sjukamp ved verdsmeisterskapen 2013. Året etter vann ho meistermøtet i Götzis med 6 682 poeng. Same året i juli gjorde ho personleg rekord med eit lengdehopp på 6,92 meter ved eit DL-stemne i Glasgow. Våren 2015 sette Johnson-Thompson britisk rekord med 5 000 poeng då ho sigra i femkamp ved hall-EM i Praha, ho mangla 13 poeng på å tangere verdsrekorden.

Under dei olympiske leikane 2016 sette Johnson-Thompson under sjukampen britisk rekord i høgdehopp med 1,98 m, totalt i sjukampen enda ho på sjetteplass. I 2017 flytta ho sitt personbeste i sjukamp til 6 691 poeng i Götzis-stemnet og ho vart nummer fem i mangekampen ved verdsmeisterskapen i London. Mars månad 2018 sigra ho i femkamp ved hall-VM i Birmingham, ein større prestasjon gjorde ho då med 6 759 poeng tok andreplassen ved EM 2018 i Berlin.

I 2019 vann Johnson-Thompson meistermøtet i Götzis med endå eit personbeste, 6 813 poeng. Høgdepunktet i hennar idrettsliv kom då ho i byrjinga av oktober 2019 vann gullmedaljen i sjukampen ved verdsmeisterskapen i Doha og samstundes sette britisk rekord med 6 981 poeng.

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

Johnson-Thompson under EM 2018
* OL 2012 i London: Nr 14 i sjukamp – 6 267 poeng
* VM 2013 i Moskva: Nr 5 i sjukamp – 6 449 poeng
* VM 2015 i Beijing: Nr 11 i lengdehopp – 6,63 m og nr 28 i sjukamp – 5 039 poeng
* OL 2016 i Rio de Janeiro: Nr 6 i sjukamp – 6 523 poeng
* VM 2017 i London: Nr 5 i sjukamp – 6 558 poeng og nr 5 i høgdehopp – 1,95 m
* EM 2018 i Berlin: Sølvmedalje i sjukamp – 6 759 poeng, bakom Nafissatou Thiam (6 816 poeng)
* VM 2019 i Doha: Gullmedalje i sjukamp – 6 981 poeng, framom Nafissatou Thiam (6 677 poeng)

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Katarina Johnson-Thompson» frå Wikipedia på engelsk, den 12. oktober 2019.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BBC Things
* Munzinger (sport)

 |
*For kommunen med same namnet, sjå Time kommune.* 
Timeglas som kan brukast til å måla éin time.
**Time** (avstytt **t** på norsk, **h**, av latinsk *hora*, 'time', internasjonalt) er ei måleining for tid som utgjer 60 min, eller 3600 sek. Ordet *time* har opphav i norrøne *tími*, som tyder «tid, gang».

Eit døgn utgjer til vanleg 24 timar. Å dela døgnet inn i tjuefire timar kjem frå det gamle Egypt, der ein brukte tolvtalssystemet.

Ein time er eksakt definert som 3600 sekund, i motsetnad til lengre tidseiningar som døgn, veke, månad og år, som er definerte astronomisk og varierer i lengd. Det er òg vanleg å dela timar inn i fire kvarter.

I undervisingssamanheng vert ordet «time» eller «skuletime» også brukt om perioden undervisinga varer, og ein kan med det seie «timen varte i 45 min.».

| * v
* d
* e
Måleiningar for tid |
| --- |
| mikrosekund << millisekund << sekund << minutt << kvarter << time << dag << døgn<< veke << månad << kvartal << år << tiår |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GND

 |
Koordinatar: 32°52′56.04″N 35°33′18.61″E﻿

**Saligprisingsberget** (hebraisk *Har HaSimcha*) syner til ein ås nord i Israel der ein trur Jesus heldt Bergpreika si.

Romersk-katolsk kapell på fjellet.
Mosaikkgolv ved sidan av kyrkja.
Den tradisjonelle plasseringa til Saligprisingsberget er på nordvestsida av Genesaretsjøen, mellom Capernaum og Genesaret (Ginosar). Den faktiske plasseringa av Bergpreika er ikkje sikker, men den noverande staden (òg kalla Eremosfjellet) har vore rekna som staden i meir enn 1600 år. Staden ligg nær Tabgha. Andre føreslåtte stader i nærleiken er Har Arbel og Karnei Hittin.

Historie
--------

Det vart reist ei bysantinsk kyrkje nær staden på 300-talet og ho var i bruk til 600-talet. Restane av ei cisterne og eit kloster finst òg. Det noverande romersk-katolske fransiskanske kapellet vart bygd i 1938.

Pave Johannes Paul II feira ei messe på staden i mars 2000.

Sjå òg
------

* kristendom i Israel
* Turisme i Israel
* Domus Galilaeae

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Mount of Beatitudes» frå Wikipedia på engelsk, den 3. oktober 2014.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
* Macmillan Bible Atlas, ISBN 0-02-500605-3
* Oxford Archaeological Guide: The Holy Land (paperback, fourth edition (1998)), pg 279. ISBN 0-19-288013-6

Bakgrunnsstoff
--------------

* Saligprisingsberget på

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GeoNames

 |
**Kate Greenaway** (eigenleg **Catherine Greenaway** 17. mars 1846–6. november 1901) var ein engelsk barnebokforfattar og -illustratør. På 1880- og 1890-talet var ho blant dei mest innverknadsrike engelske bokillustratørene saman med kollegaene og konkurrentane Walter Crane og Randolph Caldecott. 

Kate Greenaway si teikning av hovudpersonen Polly frå Bret Hartes *The Queen of the Pirate Isle* (1886).
Allereie den første boka hennar, *Under the Window* (1879), ei samling enkle, idylliske vers om barn, blei ein bestseljar. Kate Greenaway var aktiv i arts and crafts-rørsla, og barnefigurane i illustrasjonane hennes, «Kate Greenaway-barn», blei teikna med romantiserte og nostalgiske barneklede frå tidleg på 1800-talet, det vil seia empireinspirerte kjolar med høgt liv, forklekjolar og kysehattar for jentene, *skeleton suit* (tvidelt guttedrakt av overdel knept saman med bukser med høgt liv) og kittel (serk) for gutane. Teikningane hennar var elles utførte i den detaljerte og dekorative stilen frå samtida. Illustrasjonar til Greenaway blei reproduserte som fargexylografi, altså som fine, handskorne tresnitt.

Kate Greenaway-medaljen er ein britisk litteraturpris som er oppkalla etter henne. Denne blei skipa i 1955 og blir delt ut kvart år til ein prisverdig barnebokillustratør.

May Day («Første mai», 1884), penn og vassfargar.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Kate Greenaway» frå Wikipedia på bokmål, den 11. september 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Kate Greenaway**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC

 |
Røntgenbilete av nasebrot
Ei broten nase med nasebløding etter ei rugbyulukke
**Nasebrot** eller **nasefraktur**, oftast omtalt som ei ***broten nase***, er eit knokkelbrot i eit av nasebeina. Sidan nasen stikk ut frå andletet, og sidan knoklane i nasen er skjøre, så er nasebrot ein av dei vanlegaste andletsskadane, og utgjer nesten 40% av alle andletskadar.

Årsaker
-------

Nasebrot skuldast alvorleg trauma mot andletet. Vanlege årsaker inkluderer sportsskadar, slåsting, fall og bilulukker i yngre aldersgrupper, og fall frå uviting eller nedsatt balanse i eldre aldersgrupper.

Symptom
-------

Vanlege symptom inkluderer blåmerker, heving, ømheit, smerte, misdanning og/eller bløding frå nasen og naseregionen. Personen kan få pustevanskar og overdriven nasebløding viss naseslimhinna vert skada. Personen kan òg få blåmerke rundt augene.

Handsaming
----------

Mindre nasebrot kan lækjast av seg sjølv viss det ikkje er monalege kosmetiske misdanningar. Is og smertestillande kan skrivast ut for å lindre ubehag under lækjeprosessen. Nasebrot med store misdanningar krev ofte manuell innretting, og har oftast gode resultat.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Nasal fracture» frå Wikipedia på engelsk, den 13. desember 2014.*

1. 1 2  «Nesebrudd». *Norsk Helseinformatikk, nhi.no* (Norsk Helseinformatikk, nhi.no). 12. mars 2013. Arkivert frå originalen 14. desember 2014. Henta 13. desember 2014.
2. ↑  MayoClinic.com. "Broken nose", henta 16. oktober 2008
3. ↑  Bremke M, Gedeon H, Windfuhr JP, Werner JA, Sesterhenn AM (November 2009). «Nasal bone fracture: etiology, diagnostics, treatment and complications». *Laryngorhinootologie* **88** (11): 711–6.  CS1 maint: Multiple names: authors list (link)
4. ↑  «Nesebrudd - Behandling». *Norsk Helseinformatikk, nhi.no* (Norsk Helseinformatikk, nhi.no). 12. mars 2013. Arkivert frå originalen 14. desember 2014. Henta 13. desember 2014.
**Western** er ei nemning på filmar og forteljingar som tek for seg livet i det ville vesten i Nord-Amerika. Handlinga er som regel henta i frå 1800-talet då kjende bandittar som Butch Cassidy, Sundance Kid, Daltonbrørne, Frank og Jesse James og Billy the Kid regjerte i vesten. Filmane, som kan kallast western- eller cowboyfilmar, tek som regel for seg dagleglivet til ein cowboy eller dei lovlause. 

Western som filmsjanger har hatt fleire stordomsperiodar; seinst på 1960- og 70-talet med blant anna filmane til Sergio Leone. Leone-filmane er døme på undersjangeren «spaghetti-western», som har fått det namnet fordi filmane vart regissert av italienske regissørar og ofte hadde italienske skodespelarar. Ein skilnad mellom spaghetti-western og eldre amerikansk westernfilm er at handlinga er meir brutal og valdsam i spaghetti-western og den litt alternative filmmusikken som blant anna komponist Ennio Morricone står for.

Western har utvikla seg gjennom åra, tek ein filmar frå 1930- og 1940-talet har song ei stor tyding i filmen. Dette er songar som vart teke i bruk av cowboyar til song rundt leirbål. Denne forma for song har fått eit eige namn som blir kalla hesteopera.

Fram til 1960-talet var western òg ein populær sjanger innanfor underhaldningslitteraturen. Ein sein, norsk utløpar av denne tradisjonen er Louis Masterson sine bøker om *Morgan Kane*.

Kjende filmar
-------------

* Den gode, den onde og den grusomme (originalt *The Good, the Bad, and the Ugly*)
* For en neve dollar (orginalt *A Fistful of Dollars*)
* For en neve doller mer (originalt *For a Few Dollars More*)
* Ondt blod i vesten (originalt *Once upon a Time in the West*)
* Sheriffen (originaltittel: *High Noon*)
* A Fistful of Dynamite
* El Dorado
* Rio Grande
* Roy Rogers ordner opp (originaltittel: *The Yellow Rose of Texas*)
* The Last Days of Frank and Jesse James

Kjende westernskodespelarar
---------------------------

* Clint Eastwood
* Lee van Cleef
* Roy Rogers
* Tex Ritter
* John Wayne
* Bud Spencer
* Terence Hill
* Gene Autry
* James Arness

Sjå òg
------

* Spaghetti-western
* Ostern
**Thomas Moles** (november 1871–3. februar 1937) var ein irsk journalist og politikar for Ulster Unionist Party.

Liv
---

### Oppvekst, utdanning og journalistisk liv

Moles vart fødd i Belfast i 1871, men gjekk på skule i Ballymena, nordvest for Belfast. Som journalist var han leiarskribent for unionistavisa Belfast Telegraph frå 1909 til 1924, då vart han sjefredaktør. I 1911 var han irsk representant i ein britisk pressedelegasjon på vitjing i Kanada. Saman med Robert Lynn frå Belfastavisa Northern Whig, vart Tomas Moles rekna som dei to mest framståande unionistfolkevalde journalistpolitikarane i den nyskipa provinsen Nord-Irland.

### Politisk karriere

Thomas Moles var folkevald representant for Ulster Unionist Party både i Westminsterparaementet og i det regionale nordirske parlamentet. I Westminster frå Belfastvalkrinsen Ormeau frå 1918 til 1922 og frå valkrinsen Belfast sør frå 1922 til han trekte seg i 1929. Han var vald til underhuset i Belfastparlamentet frå Sør-Belfast frå 1921 til 1929 og frå valkrinsen Ballynafeigh frå 1929 til han døydde i 1937.

Før kløyvinga hadde unionistane vanskelege interne tautrekkingar kring om dei skulle akseptera at seks grevskap vart ekskludert frå irsk sjølvstende, eller om dei skulle gå for ni. Argumentasjonen hadde politisk-demografiske hovudpremiss. Utsiktene til unionsvenleg fleirtal var avgjerande. 10. mars 1920 aksepterte Ulster Unionist Council ei kløyving med eit eige parlament for seks grevskap med 52 representantar. Thomas Moles var blant dei tydelege pådrivarane for å akseptera dette britiske tilbodet.

Kjelder
-------

1. ↑   John F. Harbinson: The Ulster Unionist Party 1882-1973. Its development and organisation. Belfast, Blackstaff Press 1973 SBN 85640-076-9, s. 181.
2. ↑   Same stad, s. 100 og Graham Walker: A history of the Ulster Unionist Party. Protest, pragmatism and pessimism. Manchester, Manchester University Press 2004 ISBN 0-7190-6109-1 s. 78.
3. ↑   Patrick Buckland (red.): *Irish Unionism 1885-1923. A documentary history*. Belfast, Her Majesty's Stationery Office 1973, s. 403.
**Gasherbrum IV** er med 7 932 m det syttande høgste fjellet i verda og det femte høgste i Gasherbrum-gruppa, som det òg gav namn til. 
Grensa mellom Pakistan og Kina går over nordaust- og nordvestegga. Toppegga med hovudttoppen ligg sør for grensa og dermed i Pakistan. I godt vêr strålar vestveggen i kveldssola og derfor blir *Gasherbrum* ofte omsett med «lysande vegg». Den eigentlege tydinga er det ikkje mindre treffande «vakkert fjell».

Klatrehistorikk
---------------

6. august 1958 lukkast det ein italiensk ekspedisjon under leiing av Riccardo Cassin å førsteklatre fjellet. Først på toppen var Walter Bonatti og Carlo Mauri. Ruta gjekk over nordaustegga

Vestveggen blei lenge rekna som eit av dei siste store problema innan klatresporten. I 1985 gjekk austerrikaren Robert Schauer og polakken Wojciech Kurtyka denne veggen i alpin stil, dvs utan bærarar, høgdeleirar, faste tau eller medbrakt oksygen. Dei nådde den 20 meter lågare nordtoppen, men det var dårleg vêr og dei var utmatta, så dei tok ikkje sjansen på traversen over toppegga til hovudttoppen.

Hovudtoppen blei ikkje klatra igjen før i 1986, då Greg Child, Tim Macartney-Snape og Tom Hargis gjekk over nordvestegga. Eit koreansk lag lukkast i 1997 med med å klatre vesteveggen over ei anna rute.

Referansar
----------

1. ↑  Günter Oskar Dyhrenfurth: *Zum dritten Pol. Die Achttausender der Erde*. München 1952, s. 238
2. ↑  Wojciech Kurtyka: «The Shining Wall of Gasherbrum IV.» I *American Alpine Journal* 1986 (AAJO).[*daud lenkje*]

Bakgrunnsstoff
--------------

* *Gasherbrum IV* på Peakbagger.com
* *Gasherbrum IV* på Peakware.com
* Gasherbrum IV News

---

*Teksten er omsett frå artikkelen Gasherbrum IV på Wikipedia på tysk slik den var 29. juni 2012.*

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* GeoNames

 |
Finslede utan kuskesete, skjækane manglar.
Slede trekt av tospann. Frå Vinnytsia oblast i Ukraina (2012).
Ein slede blir trekt av ein Caterpillar 10K-AT Adverse Terrain hjullastar på McMurdo Station i Antarktis (2001).
**Slede** er eit køyretøy på meiar som blir spent bak eit trekkdyr eller motorkøyretøy for å trekkast over glatt terreng. Ein slede består som regel av to meiar som er beslått med eller heilt laga av jern. Desse er kopla til sjølve bruksplattforma ved hjelp av fire eller fleire bein som løftar doningen over snø og is.

Avhengig av bruken er sleden rektangulær eller lett tilspissa framme. Til transport av folk var spissleden vanleg. Han hadde seteplass til passasjerar og gjerne eit kuskesete bak. Arbeidssleden til transport av høy og varer var gjerne lengre og utstyrt med bagasjebrett over det heile. Han kunne utstyrast med karmar. Til tømmertransport hadde ein ei heller kort utgåve som hadde til oppgåve å løfta stokkane slik at dei ikkje køyrde seg ned i snø og tuer, og dessutan å vera feste for stramaren som heldt stokkane på plass.

Sleder er utstyrte med skjæker som er det stive mellomleddet mellom hestesele og slede.

Sjå òg
------

* Hundespann
* Pulk
* Kjelke

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Slede» frå Wikipedia på bokmål, den 24. mars 2020.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Slede**

| * v
* d
* e
Hestereiskapar |
| --- |
| Jordarbeiding | Ard **·** Plog **·** Slodd **·** Horv **·** Moldskuffe |
| Planting og såing | Såmaskin **·** Potetplog **·** Potetard **·** Potetsettemaskin **·** Åkerrull |
| Gjødsling og vatning | Naturgjødselspreiar **·** Landtønne **·** Kunstgjødselspreiar |
| Tynning og ugrashandsaming | Hyppeplog **·** Hestehakke **·** Radreinskar **·** Tynningsmaskin **·** Åkersprøyte |
| Innhausting | Slåmaskin **·** Sleprive **·** Høyvendar **·** Høyrive **·** Sjølvavleggar **·** Sjølvbindar **·** Skurtreskjar **·** Potetopptakar **·** Rotfruktopptakar |
| Transport | Møkkaslede **·** Møkkavogn **·** Høyvogn **·** Karjol **·** Skyssvogn **·** Slede **·** Steindrog |
| Skogsreiskapar | Stutting **·** Lunndrag |
| Ymse | Hestevandring |



|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)

 |
**Michel Richard Delalande [de Lalande]** (15. desember 1657–18. juni 1726) var ein produktiv fransk komponist og organist i barokken, som vart ein av dei viktigaste komponistane vav såkalla grand motettar, som han skreiv nesten 80 av. Han komponerte òg orkestersuitar kalla «Simphonies pour les Soupers du Roy», eller alternativt berre kalla «Symphonies» på den tida. Delalande komponerte òg ballettar. 

Han var fødd i Paris og levde samstundes med Jean-Baptiste Lully og François Couperin. Delalande var musikklærar for døtrene til Ludvig XIV av Frankrike og var direktør for det franske kongelege kapellet frå 1714 fram til han døydde i Versailles i 1726. 

Delalande var utan tvil den største komponisten i Frankrike av grand motettar, ei slags form for kyrkjemusikk som på grunn av på grunn av pomp og prakt var meir tiltalande for Ludvig XIV, skriven for solistar, kor og eit forholdsvis stort orkester. I følgje tradisjonen organiserte Ludvig XIV ein konkurranse mellom komponistar og gav dei den same religiøse teksten og tida til å komponere musikk til den. Han var aleine dommaren. Delalande var eina v dei fire vinnarane som fekk jobben med å komponere kyrkjemusikk for kvar årstid av året (dei andre komponistane var Coupillet, Collasse og Minoret). Delalande si årstid var den viktigaste, fordi ho inneheldt julefeiringa. Seinare fekk han ansvaret for kyrkjemusikken heile året. 

Delalande etterlet seg mange utgåver av verka sine. Dei tidlege utgåvene syner truskap til fransk barokkstil, men seinare utgåver innlemma meir italiensk melismatiske linjer og større plass til polyfon kontrapunkt.

I tillegg finst det minst fire samlingar av verka hans, og kvar av dei syner forskjellige syn på verka til komponisten som sett ut frå dei som samla dei saman. 

Studiar av verka til Delalande var i mange år hindra fordi namnet hans vart stava på så mange forskjellige måtar: de Lalande, Lalande, la Lande, de la Lande og andre. Familien skreiv namnet «Delalande». I 2006 vart til slutt den endelege «Thematic Catalogue of the Works of Michel-Richard de Lalande (1657-1726)» samla av den britiske musikkvitaren Lionel Sawkins på 752 sider og over 3000 musikkdøme og meir.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Michel Richard Delalande» frå Wikipedia på engelsk, den 2. mai 2010.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Fritt tilgjengelege notar av Michel-Richard Delalande i Choral Public Domain Library (ChoralWiki)
* Fritt tilgjengelege notar av Michel Richard Delalande ved International Music Score Library Project (IMSLP)

* 

* Gratis notar by Michel Richard Delalande på Werner Icking Music Archive (WIMA)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS
* SUDOC

 |
**Slavofil** er ei nemning brukt om medlemer av ei intellektuell rørsle som frå 1820-talet var aktiv i den offentlege meiningsutvekslinga i fleire land i den austlege delen av Europa. Dei tsjekkiske og russiske tidlege representantane for posisjonen danna gjennom panslavisme ein opposisjon til dei som arbeidde for at Russland og andre land i Aust-Europa skulle ta etter Vest-Europa. Den mest aktive fasen for rørsla varte frå den slaviske kongressen i Praha i 1848 og fram til 1860, då ungtsjekkarane oppstod, medan den leiande slavofile i Russland døydde.

Historie
--------

Omgrepet «slavofil» vart teke i bruk i Tyskland, av Georg Wilhelm Friedrich Hegel og Friedrich Schelling, om eit heroisk ideal hevda av entusiastiske slavarar som hadde studert i nettopp Tyskland. Diskusjonen mellom dei vestlegsinna og dei slavofile starta då Pjotr Tsjadajev i 1836 kom med sitt «første filosofiske brev». Han fordømte der Russlands negative sider og karakteriserte landet som tilbakeståande.

Pionerar innan den reint litterære og historiske erindringskulturen hos slavarane var tsjekkarane Josef Dobrovský, Frantisek Palacky og den tsjekkofile slovaken Ján Kollár. Hos russarane dominerte teologen Aleksej Khomjakov og framfor alt brørne Ivan og Konstantin Aksakov og brørne Peter og Ivan Kirejevskij. Tsjekkarane bringa etter 1848 fram dei første austroslavistane, russarane utvikla etter 1860 både panslavisme og panrussisme.

Klassifisering
--------------

I motsetning til dei vestlegsinna som stridde for ei europeisering av Russland, prisa dei slavofile det «originale russiske», som folketonen *Igors song*. Dei framheva, takk vere August von Haxthausen og hans verk frå 1847, *Studiar av indre tilhøve i Russland ...*, det russiske landsbysamfunnet mir, som dei såg som ein utvida familie.

Med sine tenkemåtar fremja dei slavofile opplysningstidas idear, dei kravde liveigenskapen avskaffa og opplysning av folket.

Liste over andre russiske slavofile
-----------------------------------

Desse karane var meir eller mindre vedkjennande slavofile. Dei seinare er rekna som representantar for panslavisme og panrussisme.

* Vladimir Dal
* Nikolai Danilevskij
* Fjodor Dostojevskij
* Nikolaj Gogol
* Ivan Iljin
* Aleksandr Solsjenitsyn
* Fjodor Tjuttsjev

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Slawophile» frå Wikipedia på tysk, den 28. april 2011.*
**Wet lease** er eit leigearrangement der eit flyselskap leiger ut eit fly med fullstendig besetning til eit anna flyselskap (leigetakar). Eigarselskapet sørger også for vedlikehald, forsikring og liknande. Leigetakaren betalar for den tida han nyttar flyet, held drivstoff og betaler landingsavgifter, skattar og andre utgifter forbunde med drifta. Flyet brukar flightnummeret til leietakaren. Ein wet lease varer vanlegvis frå ein månad til to år. Leigetilhøve på under ein månad vert vanlegvis vurderte som eit «ad-hoc charter». Wet lease vert ofte nytta for å dekka behovet for ekstra fly under høgsesong, når dei eigne flya til selskapet må gjennpm større vedlikehald eller for å dekka inn behov ved skiping av nye ruter.

Bakketenester vert vanlegvis utført av leietakaren. Ved lengre leigetilhøve vert flyet vanlegvis målt som dei øvrige flya til leietakaren, og utover framtrer det som leietakaren sine eigne.

Ofte brukar leietakaren si eiga kabinbesetning, og i slike tilfelle er leigetilhøvet ein «damp lease»

«Dry lease» refererer til å berre leige fly utan besetning der leietakar sørger for alle driftsutgiftene.

Sjå òg
------

* Dry lease

Kjelder
-------

1. ↑  Aircraft Leasing: ACMI, Dry / Wet Lease Definition

* *Denne artikkelen bygger på «Wet lease» frå Wikipedia på bokmål, den 15. oktober 2018.*
Koordinatar: 60°41′S 44°54′W﻿

**Bruce Islands** er ei gruppe småøyar og skjer 1,5 nautiske mil nordvest for Eillium Island og 3 nautiske mil nordvest for Route Point, nordvesttuppen av Laurie Island i Sør-Orknøyane. Dei vart først nedteikna på kartet til Powell under reisa til kaptein George Powell og kaptein Nathaniel Palmer i 1821. Dei vart kartlagde på ny i 1912–13 av kaptein Petter Sørlle, og i 1933 av mannskapet på RRS «Discovery II» under Discovery Investigations, som namngav dei etter William S. Bruce, leiaren for Den skotske nasjonale antarktisekspedisjonen, 1902–04.

Sjå òg
------

* Antarktiske og subantarktiske øyar

Kjelder
-------

1. ↑  «Bruce Islands». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 30. oktober 2012.

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Bruce Islands» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Florence Baverel-Robert** (fødd 24. mai 1974 i Pontarlier i Franche-Comté) er ein fransk skiskyttar. Ho er olympisk meister i sprint frå OL i Torino i 2006.

Florence Baverel-Robert var med i verdscupen i skiskyting frå 1994 til 2007. Ho trente med klubben Entente Sportive Saugette de Ski/EMHM.

I 1994/95- og 1995/96-sesongen kom ho på 7. plass i verdscupen samanlagt, men fekk sidan svakare samanlagtresultat. Før OL i Torino hadde ho berre ein individuell medalje frå store meisterskap, bronse frå jaktstarten i VM i Holmenkollen i 2000. I OL i Torino vann ho sensasjonelt gull på sprinten, noko som òg var hennar første verdscupsiger. Ho var òg med å ta bronsemedalje på stafetten. 2006/07-sesongen vart hennar beste i verdscupen, og ho enda på 5. plass samanlagt. Etter dette la ho opp som aktiv skiskyttar.

Baverel-Robert vert rekna som ein svært god skyttar. Ho gifta seg i 2001 med skiskyttaren Julien Robert. Dei busette seg i Lièvre Mont nær den sveitsiske grensa.

Kortfatta merittliste
---------------------

* Verdscupen samanlagt:
	+ 5. plass (2006/07)
* Verdsmeisterskap:
	+ 4 sølv, 3 bronse (beste individuelt: sølv på 15 km, 2007)
* Olympiske leikar:
	+ 1 gull (sprint, Torino 2006), 1 bronse
* Verdscuprenn:
	+ 1 gull, 7 sølv, 6 bronse

Bakgrunnsstoff
--------------

* «Florence Baverel-Robert». olympedia.org. Henta 15. november 2022.

| * v
* d
* e
Dei olympiske ringane Olympiske meistrar på 7,5 km skiskyting, kvinner |
| --- |
| 1992: Anfisa Reztsova **·** 1994: Myriam Bédard**·** 1998: Galina Kukleva
**·** 2002:  Kati Wilhelm**·** 2006:  Florence Baverel-Robert**·** 2010:  Anastasija Kuzmina**·** 2014:  Anastasija Kuzmina **·** 2018: Laura Dahlmeier **·** 2022:  Marte Olsbu Røiseland |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |
**Indremisjonsforbundet** (ImF) er ei samanslutning av 1500 kristne lag og foreiningar i Noreg, i hovudsak på Sunnmøre, Hordaland, Sogn og Fjordane, Aust-Agder, Vest-Agder og Rogaland, men organisasjonen driv au arbeid i Trøndelag, Nordland og Finnmark, blant anna som medeigar i Øytun folkehøgskole.

ImF vart grunnlagt 19. oktober 1898, då utsendingar frå kristne enkelståande og samarbeidande forsamlingar gjekk saman. Dei ville organisere seg, og i 1897 gjekk diskusjonen om dei skulle gå inn i Det norske lutherske Indremisjonsselskap, som i dag ber namnet Normisjon, eller starta noko eige. Resultatet vart **Det Vestlandske Indremisjonsforbund** (*DVI*), som i 2000 skifta namn til Indremisjonsforbundet.

ImF er bygd opp av 13 sjølvstendige krinsar, og på Generalforsamlinga anna kvart år vel utsendingar frå desse eit sentralstyre.

Noværande generalsekretær er Erik Furnes. Tidlegare var Karl Johan Hallaråker generalsekretær i tretten år fram til 2009, då han gjekk av som generalsekretær. Hallaråker kjem til å fortsetja i ImF i ei anna stilling.

Indremisjonsforbundet sitt motto er: «Med Guds ord til folket».

Indremisjonsforbundet har sitt hovudkontor på Bildøy utanfor Bergen, her ligg au Bibelskulen Bildøy eigd og dreve av Indremisjonsforbundet.

### Bakgrunnsstoff

* Indremisjonsforbundet

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BR orgnr

 |
|  |
| --- |
| **Stor kjellaredderkopp** |
| Stor kjellaredderkoppStor kjellaredderkopp |
|
| **Systematikk** |
| **Rike:** | Dyr Animalia |
| **Rekkje:** | Leddyr Arthropoda |
| **Underrekkje:** | Chelicerata |
| **Klasse:** | Edderkoppdyr Arachnida |
| **Orden:** | Edderkoppar Araneae |
| **Familie:** | Tetragnathidae |
| **Slekt:** | *Meta* |
| **Art:** | **Stor kjellaredderkopp** *M. menardi* |
|
| **Vitskapleg namn** |
| ***Meta menardi***Latreille, 1804 |

**Stor kjellaredderkopp** (*Meta menardi*) er ein edderkoppart i familien kjeveedderkoppar. Hoer kan ha ei lengd på opptil 17 mm, medan hannar kan bli opptil 12 mm. Arten finst i Eurasia og Nord-Afrika. Vaksne dyr lever på mørke stader som holer, tunnelar og kjellarar.

Artane i slekta *Meta* liknar kvarandre i stor grad, men med varierande fargar, sjølv om einskilde kan ha artstypiske flekkar (mønster). For å vere trygg på kva art det er tale om, er ein ofte nøydd til å undersøkje kjønnsorgana til dei kjønnsmogne individa; hjå hoene [kalla] *egpigynet*, hjå hannane siste leddet av *pedipalpane*. I Noreg finst berre *Meta menardi* (av *Meta*-slekta), så å avgjere kva art det er tale om er normalt ikkje noko problem. Lengre sør i Europa finst den nærskylde *Meta bourneti*.

Kjellaredderkoppen held til på mørke, litt fuktige stader som grotter, holer, tunnelar, kloakkleidningar, kjellarar, kummar og liknande. Dei kan vere svært talrike, og ofte dannar dei store koloniar, dersom dei trivst. Kjellaredderkoppar er relativt treige og bevegar seg sakte. Dei leiter ofte etter ein eigna stad å etablere seg.

Ein myte seier at kjellaredderkoppar kan ta livet av menneske, men dette er ikkje rett. Han kan verke farleg på grunn av storleiken og kan bite, men eit bitt kjem knapt gjennom huda til eit menneske. Gifta har heller ingen verknad på menneske.

Stor kjellaredderkopp i ein bunker.

Kjelder
-------

1. 1 2 3  Morka, Glenn Halvor. «Kjeveedderkopper», edderkopper.net. Henta 11. oktober 2015.

* *Meta menardi* (Latreille, 1804) Arkivert 2016-03-05 ved Wayback Machine. artsdatabanken.no

---

* *Denne artikkelen bygger på «Kjelleredderkopp» frå Wikipedia på bokmål, den 14. mai 2019.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* BBC Things
* Dyntaxa
* ITIS
* FaunEur
* EOL

 |