recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
| **Kstovo Кстово** |
| --- |
|  |
| Byvåpenet til Kstovo |
| **Byvåpenet til Kstovo** | 
 |
| Plassering |
| 

Kstovo is located in Russland

 |
| 

Kstovo is located in Nizjegorod oblast

 |
| Styresmakter |
| Land |  Russland |
| Føderasjonssubjekt | Nizjegorod oblast |
| GrunnlagdBystatus | 1400-talet1957 |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  18 km² |
| Innbyggjarar  - Totalt (2007)   - folketettleik | 65 400   3 633,3 /km² |
| Koordinatar | 56°9′″N 44°12′″E﻿Koordinatar: 56°9′″N 44°12′″E﻿ |
| Høgd over havet | 120 moh |
| Tidssone- Ved sommartid | MSK (UTC+3)MSD (UTC+4) |
| Diverse annan informasjon |
| Retningsnummer (tlf) | +7 83145 |
| **Nettstad:** www.kstovo-nn.ru |

**Kstovo** (russisk Ксто́во) er ein by i Nizjegorod oblast i Russland med om lag 65 000. Byen ligg på høgresida av Volga, 20 km søraust for Nizjnij Novgorod.

Historie
--------

Lenintorget i Kstovo sentrum
Kraftverket i Kstovo.
Strand ved bredda av Volga nær Kstovo
Landsbyen Kstovo vart grunnlagt på 1400-talet. Med bygginga av Novogorkovskij Oljeraffineri (russisk: Новогорьковский нефтеперерабатывающий завод) på 1950-talet vart det bygt ein ny by nokre få kilometer søraust for den gamle landsbyen Kstovo, på det høgareliggande området mellom elvane Volga og Kudma. 

Sidan då har den vestlege delen av byen sentrert seg rundt den opphavlege landsbyen og er framlies landleg i karakter og vert vanlegvis kalla Gamle Kstovo (*Staroje Kstovo*), medan den nyare austlege delen av byen, som vart bygt på 1950-talet og framleis veks, vert kalla Nye Kstovo (*Novoje Kstovo*). Nye Kstovo har gjennom utvidinga si heilt eller delvis innlemma fleire mindre landsbyar. 

Kstovo fekk status som urbanliknande busetnad i 1954 og bystatus i 1957.

Økonomi
-------

Den viktigaste arbeidsgjevaren og historisk sett årsaka til at byen eksisterer, er *LUKOIL-Nizjegorodnefteorgsintez* (tidlegare *NORSI-Oil* og *Novogorkovskij Oljeraffineri*). 

Det er òg eit asfaltverk, eit spritdestilleri, ein fabrikk for regummiering og resirkulering av dekk og elles den vanlege samlinga av lokale matindustriverksemder. Eit varmekraftverk forsyner det lokale nettet med elektrisitet og varmt vatn til byen.

Byen har ein stort marknad for jordbruksprodukt og eit utval av supermarknadar og andre butikkar.

kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Kstovo» frå Wikipedia på bokmål, den 17. januar 2009.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Uoffisielt nettstad for Kstovo (russisk)
* Informasjon og bilete frå Kstovo (russisk)
* Zemlyaki (Kstovos lokalavis) (russisk)
* Byen webomrade Kstоvо Arkivert 2012-09-22 ved Wayback Machine. (russisk)

| * v
* d
* e
Byar i Nizjegorod oblast |
| --- |
| Administrativt senter: Nizjnij Novgorod |
| Våpenet til Nizjegorod oblast | Arzamas • Balakhna • Bogorodsk • Bor • Dzerzjinsk • Gorbatov • Gorodets • Knjaginino • Kstovo • Kulebaki • Lukojanov • Lyskovo • Navasjino • Pavlovo • Perevoz • Pervomajsk • Sarov • Semjonov • Sergatsj • Sjakhunja • Tsjkalovsk • Uren • Vetluga • Volodarsk • Vorsma • Vyksa • Zavolzje |


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* GeoNames

 |
|  |
| --- |
| ***«Ktheju tokës»***  Song av Jonida Maliqi |
|  |
| **Land** | Albania |
| **Språk** | Albansk |
| **Utgjeve** | 8. mars 2021 |
| **Sjanger** | Folk-elektronisk |
| **Lengd** | 03:14 |
| **Selskap** | RTSH, Universal |
| Låtskrivar(ar) | Eriona Rushiti |
| **Produsent** | Enis Mullaj |
|
|

**«Ktheju tokës»** (norsk 'vend attende til landet') er ein albansk popballade frå 2019 som vert framført av songaren Jonida Maliqi. Songen vann den albanske songtevlinga *Festivali i Këngës* i desember 2018 og var det albanske bidraget til Eurovision Song Contest 2019 i Tel Aviv i Israel.

Bakgrunn
--------

«Ktheju tokës» er skriven av den albanske låtskrivaren Eriona Rushiti, og tittelen viser til albanarar og andre folkeslag som har utvandra frå heimlanda sine. Songen tek særleg for seg albanarar som har drege frå heimlandet, blant anna som følgje av Kosovokrigen. Songen vert framført av songaren Jonida Maliqi og var ein av deltakarane i den tradisjonsrike songtevlinga *Festivali i Këngës* i regi av den albanske kringskastaren RTSH. I finalen 22. desember 2018 vann «Ktheju tokës», og vart dimed det albanske bidraget til Eurovision Song Contest 2019.

### Eurovision Song Contest

Jonida Maliqi framfører «Ktheju tokës» under ei av prøvene før semifinalen i Tel Aviv i 2019.
I januar 2019 vart Albania trekt til å delta i den andre semifinalen av Eurovision Song Contest. Semifinalen vart arrangert i Expo Tel Aviv i Israel torsdag 16. mai, og Albania hadde startnummer 14. I avrøystinga vart «Ktheju tokës» blant dei ti beste i semifinalen, og kvalifiserte seg dimed til finalen laurdag 18. mai. I finalen vart songen nummer 17 av 26 deltakarar.

Referansar
----------

1. ↑  Adams, William Lee (22. desember 2018). «Albania: Jonida Maliqi wins Festivali i Këngës 57 with "Ktheju tokes"».
2. ↑  «Jonida Maliqi - Albania — Tel Aviv 2019». Henta 7. mai 2019.
3. ↑  «Albania picks Jonida Maliqi and presents the first song of 2019». 23. desember 2018. Henta 7. mai 2019.
4. ↑  «Second Semi-Final of Tel Aviv 2019». EBU. Henta 5. mai 2019.
5. ↑  «Second Semi-Final: Last 10 acts qualify for Eurovision 2019 Grand Final». EBU. 16. mai 2019. Henta 17. mai 2019.
6. ↑  «Grand Final of Tel Aviv 2019». EBU. mai 2019. Henta 26. mai 2019.

* *Denne artikkelen bygger på «Ktheju tokës» frå Wikipedia på bokmål, den 21. desember 2021.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* MusicBrainz (release-group)

 |
**Noregsmeisterskapen i handball 2007** for kvinner vart vunne av Byåsen Idrettslag
etter finalesiger 30–27 over Larvik Håndballklubb. Dermed kunne Byåsen-spelarane take i mot idrettslagets fyrste kongepokal i handball på 16 år.

### Semifinalane

* Levanger HK – Byåsen IL 27–37
* Gjerpen IF – Larvik HK 22–32

### Finalen

Finalen vart avvikla i Oslo Spektrum laurdag 29. desember 2007 framfor 5 112 tilskodarar. Byåsen leia heile fyrste omgang, på det meste med fire mål. Ved pause stod det 16–14 til laget frå Trondheim. I den andre omgangen auka Byåsen leiinga att, mot slutten av kampen til 30–24. Tre Larvik-reduseringar fastsette sluttresultatet til 30–27.

**Byåsen**-måla kom frå Marit Malm Frafjord 7, Camilla Herrem 6, Vigdis Hårsaker 5, Tonje Nøstvold 5, Gøril Snorroeggen 3, Maren Villabø 3, Marte Snorroeggen 1. Målvakt: Kari Aalvik Grimsbø.

Linn-Kristin Riegelhuth vart toppskårar i kampen med sine 9 mål for **Larvik**. Elles skåra Tine Kristiansen og Tonje Larsen (4 mål, begge), Sara Breistøl, Heidi Flaatnes (3 mål, begge), Tine Stange 2, Karoline Breivang og Kari Mette Johansen 1 mål kvar. Lene Rantala var målvakt.

Dommarane straffa Larvik med fem 2 minutts-utvisingar, Byåsen med fire.

Kjelder
-------

* Dagsavisen 30. desember 2007
**Husby kapell** er ei langkyrkje frå 1905 i Nesna kommune og sokn i Nord-Helgeland prosti. Kapellet er bygd som eit privat kapell på den gamle storgarden Husby på Tomma, ein gong senter for eit jordegods på Helgeland. 

Kyrkja er bygd i tre og skal ha 100 plassar.

Ved kongeleg resolusjon 16. januar 1905 vart det tillate å vigsle eit bedehus oppført på Husby, den gongen i Dønnes sokn, til kyrkjelege handlingar. Husby kapell skulle ha minst 4 gudstenester for året, og kapellet fekk eige kyrkjetilsyn. Uklare retningslinjer for den kyrkjelege bruken av det private kapellet gjorde av biskopen i Sør-Hålogaland stengde kapellet som gudstenestestad på slutten av 1980-talet. Sidan var det i fleire år berre brukt til gravferder, og nokre få andre kyrkjelege handlingar etter særleg løyve frå biskopen. I 2005 vart kapellet igjen teke i bruk som fast gudstenestestad for kyrkjelyden på Tomma. Det er forordna seks årlege gudstenester i kapellet.

Kjelder
-------

* DIS-Norge

Bakgrunnsstoff
--------------

* Fotografi frå vigslingdagen
* 

* Husby kapell i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren

| * v
* d
* e
Kyrkjer i Nord-Helgeland prosti |
| --- |
| Aldersund · Alstahaug · Bardal · Dønnes · Handnesøya · Herøy · Husby · Hæstad · Leirfjord · Lovund · Lurøy · Løkta · Moflag · Nesna · Nordvik · Rødøy · Sandnessjøen · Skålvær · Sørfjorden · Tjongsfjorden · Tjøtta · Træna · Vandve |

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Husedalen
**Husedalen** er ein dal som kjem ned frå Hardangervidda og tek slutt i Kinsarvik i Hardanger. Husedalen er eit populært turistmål fordi han er ein av dei lettaste måtane å koma seg opp på Hardangervidda til fots på, og fordi han inneheld fire fossefall.

Elva Kinso renn gjennom heile dalen. Det er den same elva som styrtar seg ned i dei 4 vakre fossefalla. Dersom ein går oppover frå Kinsarvik, passerer ein fyrst Tveitafossen, deretter Nyastølsfossen etterfølgd av Nykkjesøyfossen og til slutt den høgaste av dei 4, Søtefossen. Ein tur frå Kinsarvik til Søtefossen og attende tek ca. 5-6 timar. 

Dersom ein går opp heile Husedalen frå Kinsarvik, har ein allereie kome seg opp på Hardangervidda. Det nærast tilgjengelege turmålet er DNT si turisthytte på Stavali. Dette er ein populær dagstur for turistar som likar å gå i fjellet. 
I tillegg til stien som går heilt opp til Stavali, er det bygt skogsveg opp til Nykkjesøyfossen.

I den nedre delen av Husedalen veks det ein del furuskog. Huseskogen er eit flott område for bærplukking om hausten.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Fotturar i Ullensvang Arkivert 2007-03-30 ved Wayback Machine.
**Julia Mary «Julie» Walters** (fødd 22. februar 1950) er ein engelsk skodespelar og skribent. Ho har vunne to BAFTA-prisar for film, fire for fjernsyn og mottok *BAFTA Academy Fellowship Award* i 2014.

Walters vart internasjonalt kjend i 1983, då ho spelte tittelrolla i *Educating Rita*. Det var ei rolle ho hadde skapt på West End-scena og ho vart nominert til Oscar-prisen for beste kvinnelege skodespelar for henne, i tillegg til at ho vann ein BAFTA og ein Golden Globe. Ho vart nominert til Oscar for andre gong, denne gongen for ei birolle, i filmen *Billy Elliot* (2000), som ho også vann BAFTA for. Andre filmroller omfattar *Private tjenester* (1987), *Prick Up Your Ears* (1987), *Buster* (1988), *Stepping Out* (1991), *Kalenderpikene* (2003) og *Mamma Mia!* (2008). Walters har også spelt Molly Wiltersen i sju av dei åtte Harry Potter-filmane (2001–2011). På scena har ho vunne ein Olivier-pris for beste kvinnelege skodespelar for 2001-oppsetninga av *All My Sons*.

På fjernsyn er ho velkjend for samarbeid med Victoria Wood i fleire TV-show, mellom anna *Wood and Walters* (1981), *Victoria Wood As Seen on TV* (1985–1987), *Pat and Margaret* (1994) og *Dinnerladies* (1998–2000). Ho har vunne BAFTA-prisen for beste kvinnelege skodespelar på fjernsyn fire gonger, for *My Beautiful Son* (2001), *Murder* (2002), *The Canterbury Tales* (2003) og som Mo Mowlam i *Mo* (2010). Ho var også med i *A Short Stay* i Sveits i 2009, som ho vann ein Emmy for beste kvinnelege skodespelar for. I 2006 kom på fjerdeplass i ITV si avstemning av publikums femti største fjernsynsstjerner i Storbritannia.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Julie Walters» frå Wikipedia på engelsk, den 24. juni 2015.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NKC

 |
Våpenskjoldet til Huset Farnese.
**Huset Farnese** er eit italiensk fyrstehus som har vore kjend sidan 1150. Det er kalla opp etter slottet Castrum Farneti nær Orvieto i Umbria. 

Condottieren Ranuccio Farnese, som døydde etter 1454, la grunnlaget for rikdomen til slekta og sambanda mellom familien og pavestolen. Han var farfar til Bartolomeo Farnese, som hadde etterslekt som bar tittelen hertug av Latera, Giulia Farnese (1474–1524), som var elskarinna til pave Alexander VI og kjend som «Kristi brud», og kardinal Alessandro Farnese (1468–1549), som var pave frå 1534 under namnet pave Paul III. Paven byrja oppføringa av Palazzo Farnese i Roma, og gjorde sonen sin Pier Luigi Farnese (1503–47) til suveren hertug av Parma og Piacenza i 1545. Pier Luigi starta bygginga av eit enormt palass i Parma, som på 1600-talet vart ombygd til teateret Teatro Farnese. Han var far til kardinal Alessandro Farnese (1520–89), som fullførte palasset i Roma og fekk bygd Palazzo Farnese i Caprarola søraust for Viterbo og kyrkja Il Gesù i Roma, og Ottavio Farnese (1524–86), hertug av Parma, som var gift med Margrete, ei uekte dotter av keisar Karl V av Det tysk-romerske riket og regent i Dei sameinte Nederlanda. Sonen deira var feltherren Alessandro Farnese (1547–92), hertug av Parma, som òg vart regent i Nederlanda og styrkte den spanske overhøgda der opp til den noverande belgisk-nederlandske grensa. 

Slekta døydde ut på mannsida med tippoldebarna hans Francesco Farnese (1678–1727) og Antonio Farnese (1679–1731), som begge var hertugar av Parma, og fyrst Odoardo Farnese (1666–93). Dottera til Odoardo, Elisabeth Farnese (1692–1766) vart gift med kong Filip V av Spania, og hertugdøma Parma og Piacenza gjekk 1731 i arv til sonen deira Karl (1716–88), som frå 1735 var konge av Napoli og Sicilia og frå 1759 konge av Spania som Karl III.

Kjelder
-------

* Farnese. (2011-12-28) I *Store norske leksikon*. Henta frå
**Julie Elisabeth Backer** (fødd 31. august 1890 i Kristiania, død 31. desember 1977 i Oslo) var ein norsk demograf og statistikar. Ho var ein av pionerane innanfor demografisk statistikk i Noreg, og vert i dag særleg hugsa for dei historiske undersøkingane sine om dødelegheit.

Ho tok doktorgraden i 1938 og var byråsjef for Statistisk sentralbyrå frå 1936 til 1956 og seinare konsulent i forskingsavdelinga same stad. Ho gjorde fleire ekspertoppdrag for internasjonale organisasjonar og skreiv mange avhandlingar, særleg om folketalsstatistiske og medisinsk-statistiske emne.

Julie Backer vart vald inn i det internasjonale statistiske institutt i 1948 og var medlem av den internasjonale union for vitskaplege folkestudiar. Ho var òg medlem av ekspertkommisjonen til Verdas helseorganisasjon for statistisk klassifikasjon av medisinske diagnosar.

Kjelder
-------

* «Julie Elisabeth Backer» i *Store norske leksikon*, snl.no.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* Historisk befolkningsregister
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |
Tudorrosen, som kombinerer den kvite rosa til huset York og den raude til huset Lancaster.
**Huset Tudor** var eit britisk kongehus av walisisk opphav. Monarkar frå dette huset regjerte over England frå 1485 til 1603, då det blei etterfølgd av huset Stuart. 

Dynastiet omfatta mellom anna Henrik VIII, som innførte reformasjonen i England, og Elisabeth I. Dynastiet blei avslutta då Elizabeth døydde i 1603 utan tronarvingar. Gjennom hemmelege forhandlingar med fetteren sin Jakob, som var konge av Skottland (og hadde ei oldemor frå Tudor-huset), sørga dronning Elizabeth for at huset Stuart etterfølgde henne på den engelske trona, noko som samtidig sameinte kongedøma England og Skottland i ein personalunion.

Dei fem Tudor-monarkane var:

* Henrik VII (1485–1509)
* Henrik VIII (1509–1547); son av Henrik VII
* Edvard VI (1547–1553); son av Henrik VIII
* Maria I (1553–1558); eldste dotter av Henrik VIII
* Elisabeth I (1558–1603); nest eldste dotter av Henrik VIII

Sja òg
------

* Tudortida
* Tudorstil

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Huset Tudor» frå Wikipedia på bokmål, den 16. januar 2018.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* BBC Things

 |
NASA-satellittbilete av Mahiahalvøya.
Mahiahalvøya på New Zealand.
**Mahiahalvøya** er ei halvøy på austkysten til Nordøya på New Zealand mellom byane Napier og Gisborne. Den største busetnaden er Mahia Beach.

Geografi
--------

Halvøya er 21,7 km lang og 11,3 km brei, og stig til 397 moh. på det høgaste punktet ved Rahuimokairoa. Mahia var opphavleg ei øy der ein sandbanke opp gjennom tidene batt henne saman med Nordøya. Kvalar strandar ofte på grunnane som sanden byggjer opp. 

Dei første kvalfangarane hadde ein fangststasjon på garden «Kini Kini» som låg i ly av Long Point på vestkysten til halvøya. Waikawa var namnet Kahungunu gav ei lita øy utanfor sørspissen til Mahia, då han kom hit for å sjå etter ferskt drikkevatn, men berre fann saltvatn. Waikawa tyder 'bittert vatn'. På Waikawa ligg ei umanna fyrlykt.

Kultur
------

Området er ein populær badestad, og den viktigaste næringa her er turisme. Sauehald og kvegdrift er enno viktig for lokalsamfunnet. Mahia er kjend for god tilgang til surfing, dykking, fotturar, fiske og rugby. Mange turistar bur i Napier, Hastings eller Wairoa og dreg på dagsturar til Mahia.

I ei maorilegende vert det fortalt at Whatonga, som kom til New Zealand på leiting etter bestefar sin, Toi, slo seg til på Mahia. Samfunnet her er enno for ein stor del ei blanding av maoriar og europearar. Den lokale maori-iwien (stammen) er kjend som Ngāti Rongomaiwahine.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Mahia Peninsula» frå Wikipedia på engelsk, den 26. august 2009.*

Referansar

1. ↑  L. Harper; T. Mudd; P. Whitfield,; D. Hall (2006). *The Rough Guide to New Zealand* (5 utg.). New York - London - Delhi: Roughguides. s. 470. ISBN 1-84353-679-X.
2. ↑  Te Ara - The Encyclopedia of New Zealand: Mahia Peninsula

Koordinatar: 39°09′S 177°54′E﻿

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
**Philip Mahre**, kjend som **Phil Mahre**, (fødd 10. mai 1957) er ein USA-amerikansk tidlegare skirennar frå Yakima i delstaten Washington som vann verdscupen i alpine greiner både i 1981, 1982 og 1983, samt OL-gull i slalåm i 1984 og VM-gull i kombinasjon under vinterleikane 1980. Steve Mahre er tvillingbroren.

Aktiv
-----

Mahre vart nummer fem i storslalåm under vinterleikane 1976 i Innsbruck. Sesongen 1976/77 vann han ein verdscupsiger i kvar av dei to spesialgreinene, storslalåm og slalåm. I VM i alpine greiner 1978 kopierte han OL-plasseringa i storslalåm, og vart nummer åtte i slalåm.

Frå 1978-sesongen var Mahre i seks-sju sesongar ein av dei aller fremste skialpinistane i verda. Etter andreplass i verdscupen i alpine greiner 1978, vart han nummer tre i same både i 1979 og 1980. Deretter vann han verdscupen i tre år på rad; 1981, 1982 og 1983. Desse sesongane vart det avgjerande at Mahre var ein brukbar utforkøyrar og såleis sanka kombinasjonsigrar, noko konkurrenten Ingemar Stenmark frå Sverige ikkje gjorde.

Mahre tok sølvmedaljen i slalåm då Vinter-OL 1980 vart avvikla i heimlandet, svenske Stenmark vann rennet. Etter eit mislukka alpin-VM i 1982, lukkast Mahre under Vinter-OL 1984 i Sarajevo. Med sluttida 1.39,40 vann han gullmedaljen i slalåm, sølvmedaljen gjekk til tvillingbroren Steve med tida 1.39,62.

Phil Mahre hadde vunne 27 renn i verdscupen då han og broren la opp ved sesongslutt i 1984. Han vann kombinasjonstevlingar elleve gongar, storslalåm ni gongar og slalåm sju gongar.

Kjelder
-------

* *Sportsboken*, aktuelle årgangar

* *Denne artikkelen bygger på «Phil Mahre» frå Wikipedia på engelsk, den 15. desember 2014.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* ISNI
* Munzinger (sport)

 |
|  |
| --- |
| **Husfred** |
| HusfredHusfred |
|
| **Systematikk** |
| **Rike:** | Planteriket Plantae |
| **Overrekkje:** | Landplantar Embryophyta |
| **Rekkje:** | Karplantar Tracheophyta |
| **Underrekkje:** | Frøplantar Spermatophytes |
| **Orden:** | Roseordenen Rosales |
| **Familie:** | Neslefamilien Urticaceae |
| **Slekt:** | *Soleirolia* |
| **Art:** | **Husfred** *S. soleirolii* |
|
| **Vitskapleg namn** |
| ***Soleirolia soleirolii***Dandy, 1965 |

**Husfred** (*Soleirolia soleirolii*) er ein fleirårig plante i neslefamilien. Han er krypande og teppedannande med ovale, grøne blad som er 3-4 mm lange.

Husfred i potte.
Husfred stammar frå Korsika og Sardinia. Han er den einaste nolevande arten i slekta *Soleirolia*.

Husfred trivst i fuktige område. Han er som regel eviggrønn, men kan forsvinna om vinteren i kjølege område før han kjem tilbake om våren.

Han er også blitt dyrka som hageplante og i kaldare strøk som husplante.
Han kan mellom anna veksa i sprekker mellom heller, i steingardar og i steinbed. Nokre stader kan planten få for godt fotfeste og bli til eit ugras i bed og plenar. Sidan planten kan spreia seg gjennom vegetativ formeiring av små plantebitar, kan han vera svært vanskeleg å bli kvitt.

Kjelder
-------

1. ↑  *Mind-your-own-business/RHS Gardening*

* «husfred» (14. februar 2009) i *Store norske leksikon*, snl.no.
* «Soleirolia» (14. februar 2009) i *Store norske leksikon*, snl.no.


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* Dyntaxa
* ITIS
* EOL

 |
**Landsskyttarstemnet** er det største norske skytearrangementet og samtidig eit av dei største idrettsarrangementa i Noreg. Det blir heldt kvart år som eit NM innan øvingane arrangert av Det frivillige skyttarvesenet. Menn og kvinner i alle alderstrinn deltek på stemnet. Den beste skyttaren i klasse 3-5 på bane blir skyttarkonge, eventuelt skyttardronning.

Historie
--------

Det første Landsskyttarstemnet vart arrangert i Kristiansund i 1893. Det finst svært få skriftlege kjelder frå det aller første stemnet, men ein reknar med at ca. 200 skyttarar deltok. Den aller første vinnaren (skyttarkonge er først nemnd som omgrep i 1904) var Chr. Østern frå Oslo Skytterlag. Det vart den gongen skote på avstandane 400, 600 og 1 000 meter.
Seinare har Landsskyttarstemnet vorte arrangert kvart år, med unnatak av krigsåra 1940-1945. Det største talet deltakarar før krigen var 1 808 skyttarar i Kristiania i 1914. Deltakartalet har stige kraftig etter krigen, og den foreløpige rekorden er frå Elverum i 1990 med 7 181 deltakarar.

Stemnearenaer
-------------

Landsskyttarstemnet har historisk vorte arrangert frå Kristiansand i sør til Alta i nord. Stemnet alternerer mellom landsdelane Nord-Noreg, Midt-Noreg, Vestlandet, Sørlandet og Austlandet kvart femte år. På grunn av at stemnet har vorte så stort, har det utvikla seg faste arenaer som blir jamleg bruka.

Individuelle greiner
--------------------

Individuelt konkurrerer skyttarane i baneskyting og feltskyting med ei innlagt minneskyting. Som ein del av feltskytinga er det òg mogleg å delta i dei to snøggskytingskonkurransane feltsnøggskyting og stangskyting.

Lagkonkurransar
---------------

Det blir òg arrangert lagskytingar på Landsskyttarstemnet, den mest kjende er samlagsskytinga for seniorklassane på 200 meter, men det blir òg arrangert samlagsskyting for rekrutteringsklassane og for veteranklassane, begge på 100 meter.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Landsskyttarstemnet hos DFS.no
| Johannesburg |
| --- |
|  |
| Motto «*Unity in Development*» |
| Styresmakter |
| Land  Provins | Sør-Afrika  Gauteng |
| Grunnlagd | 1886 |
| Geografi |
| Flatevidd - By |  1 644 km² |
| Innbyggjarar  - By (2021)   - folketettleik | 5 926 668   1 962/km² |
| Koordinatar | 26°12′″S 28°4′″E﻿Koordinatar: 26°12′″S 28°4′″E﻿ |
| Høgd over havet | 1 753 m |
| Tidssone | SAST (UTC+2) |
| Diverse anna |
| **Heimeside:** www.joburg.org.za |
| Plassering |
|  |

**Johannesburg**, òg kalla **eGoli** (gullstaden) av svarte afrikanarar, er den største byen i Sør-Afrika. Byen vert òg kalla «Joburg», «Jozi» og «JHB» av sørafrikanarar. Johannesburg er hovudstad i provinsen Gauteng, den rikaste provinsen i Sør-Afrika og i heile Afrika sør for Sahara. Byen er ein av dei 40 største storbyområda i verda, og den einaste byen i Afrika som offisielt vert kalla ein verdsby. Mange reknar ofte feilaktig med at Johannesburg er hovudstad i Sør-Afrika, men dei tre hovudstadane i landet er Bloemfontein, Cape Town og Pretoria, som berre ligg nokre 100 km frå Johannesburg. Den sørafrikanske forfatningsdomstolen, høgsteretten i Sør-Afrika, ligg derimot i byen.

Johannesburg er eit handelssentrum for gull og diamantar på grunn av plasseringa si i det mineralrike fjella Witwatersrand. I Johannesburg ligg òg O.R. Tambo internasjonale lufthamn, den største og travlaste flyplassen i Afrika, og innfallsport for vidare reiser i det sørlege Afrika.

Demografi
---------

I følgje ei folketeljing i 2001 bur det meir enn 3 millionar menneske i byen. Johannesburg dekkjer eit område på 1 644 km², som er svært stort samanlikna med andre byar, og derfor vert folketettleiken berre 1 962/km². Folketalet i Stor-Johannesburg er nesten 8 millionar. Johannesburg omsluttar òg Soweto i sørvest, eit bydistrikt som apartheidregjeringa etablerte for å huse dei mange fremmedarbeidarane i byen.

Klima
-----

Johannesburg ligg på det høge platået i austlege delar av Sør-Afrika, heile 1 753 meter over havet. Klimaet er tørt, sjølv om det oppstår regnbyger om ettermiddagen mellom oktober og april. 

Middeltemperaturen ligg på rundt 27 °C på sommaren og 20 °C på vinteren. Ein har minusgrader og frost innimellom, men dette skjer relativt sjeldan. Årsnedbøren ligg på mellom 600 og 800 millimeter, og dei største mengdene kjem på sommaren.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* NKC
* GeoNames
* BBC Things
* MusicBrainz (area)

 |
Bush House
**Bush House** er eit bygningskompleks i den sørlege enden av Kingsway i London, mellom Aldwych og Strand. Det består av ein sentralbygning og fire fløyer. Eigaren av bygningen er det japanske selskapet Kato Kagaku. HM Revenue and Customs held til i den sørvestlige fløya, medan blant andre Dundas & Wilson har lokale i den sørvestlege fløya.

Nordvestfløya
BBC World Service heldt til i Bush House i 70 år, frå vinteren 1941 til sommaren 2012. Den siste BBC-sendinga frå Bush House gjekk på lufta 12. juli 2012. BBC World Service held no til i Broadcasting House.

Sentralbygget og dei fire fløyene vart oppførte mellom 1923 og 1935, og både oppdragsgiveren, arkitekten og dei første eigarane var amerikanarar. Komplekset har namn etter Irving T. Bush, som fekk byggjeløyve i 1919. Bygget var planlagt som eit stort handelssentrum og vart teikna av Harvey Wiley Corbett. 4. juli 1925 fann opninga stad. I 1929 vart det hevda at bygningen var den mest kostbare i heile verda, etter at det var brukt rundt to millionar pund på bygginga.

Etter at ei landmine førte til skadar på Broadcasting House i London den 8. desember 1940, flytta BBC European Service inn i søraustfløya i Bush House. I 1958 flytta resten av BBC Overseas Service inn.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Bush House» frå Wikipedia på bokmål, den 5. oktober 2018.*
Koordinatar: 59°03′N 18°24′E﻿

**Ornö** er den største øya sør i Stockholms skjergard, like nord for øya Utö. Ho høyrer til kommunen Haninge. Øya er kring 15 km lang og 3–4 km brei. 

Hovudsambandet til fastlandet er ei bilferje operert av *Ornö Sjötrafik*. Ferja går mellom Dalarö på fastlandet og *Hässelmara* nordvest på Ornö. Det bur om lag 300 menneske på øya året rundt, men om sommaren vert dette talet mangedobla. 

Kvart år i slutten av mai, vert den største seglasen i Stockholms skjergard finn stad kring øya. Denne vert kalla *Ornö runt* og er open for alle. 

Ornö har fram til nyleg vore eit militært verna område og utlendingar har ikkje hatt lov å opphalde seg på eller ved øya. På grunn av dette er øya ukjend utanlands og har få turistar. I 1997 vart det opna for utanlandske turistar på nesten heile øya. Det er derimot framleis stader ein ikkje kan gå i land, ankre opp, dykke eller ta bilete. 

Den svenske sjøredningstenesta sin båt «Dronning Silvia» er stasjonert i Kyrkviken. Mannskapet består av frivillige frå øya. 

Den vakre Ornö kyrkje, vart teikna av arkitekt Pehr Ulrik Stenhammar. Ho ligg på ei høgd ovanom Kyrkviken.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Ornö» frå Wikipedia på engelsk, den 7. april 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Ornö runt
* Turisme
* Ornö Sjötrafik  Arkivert 2008-10-25 ved Wayback Machine.
* Ornö Båtvarv

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
Ei vond ånd (kakodaimon) og «det vonde auget» i ein romersk mosaikk frå 2. hundreåret e.Kr. Den hakkande, svarte ramna, sverdet, skorpionen, skolopenderen, ormen og dei to dyra kring «det vonde auget» symboliserer vonde krafter. (Antakya Museum, Antakya, Tyrkia).
**Det vonde auget**, *det vonde eller drepande blikket*, er den makta eller evna som folk i ulike kulturar trur at levande eller døde menneske, dyr, guddommar eller ånder, har til å kunne skade menneske eller dyr ved berre å sjå på dei.

Gesten «corna» eller «mano cornuta» til hjelp mot «det vonde auget»
Redsla for slike krafter finn ein verda over i både gamal og ny tid, ikkje minst i folketrua, men òg i religionar, og er av urgamalt opphav. Det vonde auget er mellom anna eit fenomen kjend frå sumerske, babylonske, assyriske, jødiske og kristne skifter (Bibelen). I folketrua vert vanlegvis kvinner som står brud, svangre kvinner, små born, og dessutan husdyr, rekna for særs sårbare og utsette for det vonde auget.

Trua på det vonde auget gjev seg til kjenne i dei skikkane, rituala, symbola og gjenstandane som vert rekna som egna til å hindre eller avleie dei vonde kraftene. Slike vernande gjenstandar eller symbol kan vere av ulik art, anten til å bere på seg (amulettar, talismanar), eller til å plassere på utvalde stader inne eller ute. Til dømes kan ein slags godskapens auge, eller eit guddommeleg auge, syte for motkrafta eller vernet, måla på husfasadar eller i baugen av båtar, eller utforma som amulettar i keramikk eller anna materiale. Meir eller mindre groteske masker på husfasadane kan ha same oppgåva.

Symbola er ofte ulike frå kultur til kultur, og dei kan kombinere det vernande med det lukkebringande. I landa rundt Middelhavet er gesten *corona* (italiensk for horn), eller *mano cornuta* (hand med horn), rekna som ei verksam hjelp mot det vonde auget. Gesten har opphav i antikkens Hellas.

Sjå òg
------

Magi

Bakgrunnsstoff
--------------

* Ulmer, Rivka. 1994. *The evil eye in the Bible and in rabbinic literature*. KTAV Publishing House, Inc. ISBN 978-0-88125-463-1

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* NDL

 |
**Rekkje** er ein kategori nytta i den biologiske systematikken. Ei rekkje kan omfatte ein eller fleire nærskylde klassar, og ei eller fleire nærskylde rekkjer kan samanfattast som rike. I botanikken blir rekkjer av og til omtala som **avdelingar** eller **divisjonar**. Av og til blir og **fylum** (etter den latinske omgrepet for rekkje, *phylum*) brukt.

I likskap med andre biologiske taksa (med mogleg unnatak av arten) er det eit rent skjønsspørsmål kva gruppe ein vel å kalle rekkje. Innanfor dagens systematikk er ein derfor meir opptatt av slektskapen mellom organismane eller stamtre enn av kategoriar.

I botanikken blir det vitskapelege namnet for ei rekkje danna ved at rota av namnet på typusslekta får endinga -phyta (for alger og landplantar) eller -mycota (for soppar).
Dei tilsvarande endingane for underrekkjer er -phytina og -mycotina.

### Kjelde

Artikkelen er omsett frå Wikipedia på riksmål/bokmål

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GND

 |
Taubåt hjelper eit bulkskip i elvemunningen Gironde på veg mot hamna i Bordeaux
**Gironde** er eit estuar, ofte kalla ei elv, sørvest i Frankrike, og vert danna av elvane Dordogne og Garonne like nedanfor byen Bordeaux.

Gironde er om lag 65 km lang, og mellom 3 og 11 km brei, og departementet Gironde er kalla opp etter ho. I Gironde er det svært kraftige tidvasstraumar, og sjølv om elva er framkommeleg for havgåande skip, er ho vansksleg å navigere i på grunn av dette.

Den andre verdskrigen
---------------------

Gironde var åstad for Operasjon Frankton, ein operasjon av britiske spesialstyrkar under den andre verdskrigen der målet var å øydeleggje skip som låg til kai i Bordeaux.

Øyar i Gironde
--------------

I elvemunningen mellom Pointe de la Grave på sjøsida og Le bec d’Ambes ligg det ei rekkje småøyar. 

Île de Patiras er 200 ha stor med eit fyr, som hjelp til med navigering i elvemunningen. På øyane vert det dyrka vinranker og mais. 

Île de Sans-Pain og Île de Bouchaud er i dag praksis ei øy, på grunn av tilslamming av området mellom dei, og dei vert no kalla Île Nouvelle. Dei har eit totalt areal på 256 ha, og er eig av Conservatoire du Littoral og under styret til departementet Gironde. 

Île du Fort Paté er om lag 13 ha og var i 2006 privateigd. Øya har ei historisk festning bygd mellom 1685 og 1693. Han var ein del av det nasjonale festningsprogrammet til Vauban. Bygningen har ein oval form, er om lag 12 meter høg og hadde ein gong om lag 30 kanoner. Fort Paté i lag med Fort Médoc og festninga Blaye forsvarte elvemunningen og Bordeaux. Under Den franske revolusjonen vart fortet nytta som fengsel for prestar. 

Île Verte, Île du Nord og Île Cazeau utgjer om lag 800 ha, og er ein stoppestad for trekkfuglar. 

Île Margaux er 25 ha og i 2005 var 14 ha av ho dekte av vinranker, som er ein del av det verdskjende vinområdet Médoc.

Kjelder
-------

* Artikkel frå avisa 'Sud Ouest' 3. oktober 2006.

* *Denne artikkelen bygger på «Gironde estuary» frå Wikipedia på engelsk, den 25. april 2007.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND

 |
**Alhambra** (arabisk الحمراء, transkribert *al-Ḥamrā*) er eit stort palass og festningsverk bygd av maurarane på 1300-talet i byen Granada i Andalucía i Spania. Det arabiske namnet tyder bokstaveleg tala «Den raude». Alhambra er full av arabeskar og mosaikkar og står i dag på UNESCO si verdsarvliste. Festninga er ein av dei største turistattraksjonane i Spania, og vert rekna som det beste dømet på maurisk kunst i den europeiske tidsalderen. 

Gardsplass i Alhambra.
Plan over Palacio Arabe frå 1889
Dei kristne erobra Granada i 1492, og einskilde delar av Alhambra vart deretter ombygd i renessansestil. Alhambra har seinare vorte skadd, mellom anna av krig, og av eit jordskjelv i 1821. Etter dette vart Alhambra restaurert av spanske arkitektar.

Alhambra ligg på eit platå i utkanten av Granada. Herifrå er det god utsikt over heile byen og slettene som omgjev han i vest og nord. I bakgrunnen ligg Sierra Nevada mot sør og aust. Rett ved palasset ligg den like gamle hagen Generalife. Saman med Alhambra og Generalife utgjer den mauriskbygde, historiske bydelen i Granada, Albaicín all UNESCO si verdsarv i Granada.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen byggjer på «Alhambra» frå Wikipedia på bokmål, den 1. desember 2011.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Alhambra**

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
Mammatussky i Tulsa, Oklahoma, 1973
**Mammatus** (**mamma** eller **mammatocumulus**) er eit meteorologisk omgrep på hengande skykuler på undersida av ei sky, som oftast ei cumulonimbussky, men dei kan òg oppstå under altocumulus- eller stratocumulusskyer. Dette er kanskje det mest spektakulære skyfenomenet som kan oppstå i atmosfæren, og er eit ynda mål for vêrobservatørar og fotografar. Dei kan vare frå eit par minutt til fleire timar før dei blir oppløyste og forsvinn. 

Dei blir danna ved ein slags «omvendt konveksjon». I ei cumulonimbussky vil varm, fuktig luft stige til toppen av troposfæren. Over troposfæren er luftlaga meir stabile, og dette stoggar den vertikale luftrørsla, og den stigande lufta blir i staden pressa horisontalt ut frå toppen av skya (kjend som amboltsky). Dei skyfri områda under amboltskya er kjøligare, og temperaturskilnaden mellom dei to luftmassane fører til ein instabilitet under ambolten. Dette fører til at lommer med varm og fuktig luft i skya blir ført nedover. Denne omvendte konveksjonen blir forsterka av tyngdekrafta og fallande nedbør i skya. Dei søkkande luftrørslene fører til at den varme, fuktige lufta kondenserer i det tørrare luftlaget under skya, og det blir danna kuleforma utvekstar som heng ned frå undersida. Desse kan dekke eit stort område. 

Mammatus har ofte vore kopla til tornadoar, særleg på 50- og 60-talet. Dette er ei vanleg feiltolking. Mammatus er ikkje eit førevarsel for tornadoar, men er eit mogeleg biprodukt.

Det er svært vanleg at cumulonimbusskyer med mammatus inneheld kraftige vindskjer, og i visse tilfelle òg kulelyn. Derfor vil flypilotar alltid prøve å unngå slike skysystem.

Referansar
----------

1. ↑

Bakgrunnsstoff
--------------

* Mammatus over Masfjorden i Hordaland juli 2002 Arkivert 2006-06-21 ved Wayback Machine.
* Svært spektakulære bilete av mammatusskyer over Hastings, Nebraska Arkivert 2006-09-05 ved Wayback Machine.

Fleire bilete av mammatus
-------------------------

* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 
* 

| * v
* d
* e
Skytypar |
| --- |
| Høge skyer (Type A) | Cirrus (Ci) • Cirrus uncinus • Cirrus Kelvin-Helmholtz • Cirrostratus (Cs) • Cirrocumulus (Cc) • Pileus • Kondensstriper |
| Midlare skyer (Type B) | Altostratus (As) • Altostratus undulatus • Altocumulus (Ac) • Altocumulus undulatus • Altocumulus makrellsky • Altocumulus castellanus • Altocumulus lenticularis |
| Låge skyer (Type C) | Stratus (St) • Orografisk stratus  • Nimbostratus (Ns) • Cumulus humilis (Cu) • Cumulus mediocris (Cu) • Stratocumulus (Sc) |
| Konvektive skyer (Type D): | Cumulonimbus (Cb) • Cumulonimbus incus • Cumulonimbus calvus • Cumulonimbus med mammatus • Cumulus congestus  • Pyrocumulus |
| Andre skytypar | Nattlysande skyer • Perlemorskyer |
Ulukkesflyet i sjøflyhamna på Fornebu
**«Bukken Brusa»-ulukka** var ei flyulukke som fann stad den 2. oktober 1948 ved Hommelvik sjøflyhamn i Trondheimsfjorden og som kosta 19 menneske livet. Flyet var eit norskregistrert firemotors sjøfly av typen Short Sandringham V (reg. LN-IAW) med namnet «Bukken Brusa». Det tilhøyrde Det Norske Luftfartselskap (DNL) og vart brukt i «den flygande hurtigruta».

Flyet var på veg frå Fornebu til Hommelvik ved Trondheim med 38 passasjerar og ei besetning på sju, leidd av DNL sin sjefsflygar John Strandrud. Då flyet skulle landa i Hommelvika ved Trondheimsfjorden var vêret vorte dårleg. Styrbord (høgre) pongtong trefte sjøen så kraftig at han brotna. Flyet helte over til styrbord side og vengen trefte vatnet. Deretter tippa flyet over og nasen vart øydelagt i den kraftige samanstøyten med vatnet og ei flyvertinne mista livet momentant. Den framre delen av flyet vart raskt fylt med vatn. 

Av dei totalt 45 ombord døydde 16 av passasjerane og tre av mannskapet. Blant dei omkomne var ordføraren i Tromsøysund kommune, Alfred Hansen. Dei av passasjerane som ikkje drukna var dei som sat lengst akter i røykeavdelinga på flyet, mellom dei den kjende filosofen og samfunnskritikaren Bertrand Russell, som skulle til Trondheim og halda foredrag i Studentersamfundet.

Sjå òg
------

* Norske katastrofar og store ulukker

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Bukken Bruse-ulykken» frå Wikipedia på bokmål, den 25. september 2018.*

1. ↑  Aftenposten, morgonutgåva, 4. oktober 1948
2. ↑  Hans Olav Løkken. «1948 Hommelvikaulykka og Bertrand Russel» (PDF). Arkivert frå originalen (PDF) 13. august 2017. Henta 13. august 2017.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Aviation-safety.net – Informasjon om Bukken Brusa-ulukka.
* Anekdote om Russell og ulukka, frå *Under Dusken*.
Bukse funne i myra Thorsbjerg Mose i Schleswig-Holstein, truleg frå rundt år 350 under jernalderen.
**Bukse** er eit klesplagg som dekker underkroppen og omsluttar ein større eller mindre del av kvart bein. Ordet stammar frå lågtysk *buxe*, frå 'buckhose', som tyder 'brok av bukkeskinn'.

Ei bukse har eit rom for kvart bein. Ei bukse skil seg dermed frå ein kjortel eller ein kjole, som berre har eit rom. Variantar av buksa er langbukse, kortbukse og nikkers.

Kvinner med bukser i Astrakhan i 1902.
Ein har brukt bukseliknande plagg sidan oldtida. Nord i Europa blei skikken innført med ridande steppefolk frå aust i jernalderen. Bukser blei meir og meir vanlege i Europa gjennom mellomalderen, og fortrengde stort sett kjortlar og tunikaer blant menn.

Historisk var bukser særleg eit mannsplagg i Vesten. Dette heng igjen gjennom at kvinner framleis ofte bruker kjolar eller skjørt ved høgtidelege høve. Andre stader, som tradisjonelt i Asia og Nord-Amerika, har derimot både menn og kvinner brukt ulike slag bukser.

Sjå og
------

* Brok
* Olabukse

Kjelder
-------

* «bukse» i Nynorskordboka.

* *Denne artikkelen bygger på «Bukse» frå Wikipedia på bokmål, den 18. august 2010.*

Bakgrunnsstoff
--------------

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* NKC

 |
**Nils Magnus Nilsen Tvedten** (13. oktober 1869–24. desember 1938) var ein norsk gardbrukar og politikar frå Tjølling i Vestfold. Frå 1917 til 1936 representerte han i fleire periodar partiet Venstre på Stortinget, vald frå valkrinsen Brunla og fylkeskrinsen Vestfold.

Magnus Tvedten var son til ein gardbrukar. Skulevinteren 1884/85 gjekk han Oddmund Vik sin folkehøgskule i Vestfold. Han gjekk elles ein del korte landbruks- og hagebrukskurs. Sidan gifta seg til garden Østby i Tjølling, og overtok i 1895 drifta på det som var odelsgarden til kona. Ved sidan av bondeyrket var Tvedten takstmann i Hypotekbanken i om lag 28 år.

Perioden 1899-1901 var Tvedten medlem av heradsstyret i Tjølling, vald på Avholdsfolkets liste. Frå 1905 til 1938 var han på ny heradsstyremedlem, då vald for Venstre. Han var ordførar i Tjølling 1907-10 og 1937-38, samt varaordførar i seks år. Frå 1925 til -30 var han formann i skulestyret i heradet.

Valperiodane 1916-18 og 1919-21 var Tvedten fyrste varamann til Stortinget frå einmannskrinsen Brunla. Han møtte frå 1917 til mai 1920 og på ny frå 22. juni 1921 i staden for statsråd Martin Olsen Nalum. Valperioden 1922-24 var Tvedten fyrste varamann frå fylkeskrinsen Vestfold og heldt fram å møte på Stortinget til ut i 1923-sesjonen. I desse sesjonane var han medlem 1917-18 og nestformann 1919-21 i Vegkomiteen, medan han i 1922-23 hadde plass i Sosialkomiteen. Frå 1931 til -36 var Tvedten fjerde stortingsrepresentant frå Vestfold og var alle seks sesjonane sekretær i Landbrukskomiteen.

Tvedten tok på seg ei mengd yrkes- og tillitsverv. Frå 1917 var han medlem både i Statens prisråd og Statens brenselsråd. Han var elles nestformann i Komiteen om ombygging av Vestfoldbanen og medlem i Den sivile forsvarskommisjon av 1920. I tida 1913-33 var han formann i Vestfold fylkes landbruksselskap og 1915-33 styremedlem i Felleskjøpet i Oslo. Også mangeårig styremedlem i Larviks Aktiemeieri & Handelslag, såvelsom i Larviks Andels Potetmelfabrik. Frå 1933 var han med i styringa av Noregs Bank si avdeling i Larvik. Etter å ha vore med i styret for Selskabet for Norges Vel, var han i fireårsbolken 1934-38 preses i selskapet.

Kjelder
-------

* Stortingsbiografi[*daud lenkje*]

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Lokalhistoriewiki
* PolSys

 |
|  |
| --- |
| **Stiklingfisk** |
|  |
|
| **Systematikk** |
| **Rike:** | Dyr Animalia |
| **Rekkje:** | Ryggstrengdyr Chordata |
| **Underrekkje:** | Virveldyr Vertebrata |
| **Overklasse:** | Strålefinnefiskar Actinopterygii |
| **Klasse:** | Actinopteri |
| **Underklasse:** | Neopterygii |
| **Infraklasse:** | Ekte beinfiskar Teleostei |
| **Orden:** | **Stiklingfisk** GasterosteiformesGill, 1872 |

**Stiklingfisk** (*Gasterosteiformes*, gresk for 'magebeinsfisk') er ein orden ekte beinfisk som mellom anna omfattar stingsild. Det finst nesten 60 artar, og dei lever i fersk- og brakkvatn over heile verda. Dei vert kjenneteikna av piggar på ryggen, beinplater langsmed kroppssidene og ei til ein viss grad framskoten snute.

I Noreg har me tre artar; tangstikling, trepigga og nipigga stingsild

Familiar
--------

Stiklingfisk er nærskylde nålefisk, og det er framleis usemje om kva for grupper som høyrer i kva for orden. *FishBase* reknar med fem familiar:

* Aulorhynchidae
* Gasterosteidae
* Hypoptychidae
* Indostomidae
* Pegasidae

Bakgrunnsstoff
--------------

* FishBase

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* Dyntaxa
* ITIS
* FaunEur

 |
NKVTS
**Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress** (**NKVTS**; bokmål *Nasjonalt kunnskapssenter om vold og traumatisk stress*) er eit norsk statleg forskingsinstitutt i Oslo som driv forsking, undervising, rådgjeving og formidling innan valds- og traumefeltet, med særleg vekt på katastrofehandtering og stressmeistring, traumatiserte flyktningar, soldatar, hjelpearbeidarar og overlevande etter ulukker, og vald og overgrep i nære relasjonar. NKVTS er tverrfagleg og har tilsette med bakgrunn innan medisin (herunder psykiatri og pediatri), psykologi, jus, sosiologi, kriminologi og andre fag. Senteret har 73 tilsette (2014).

NKVTS er ein del av Universitetet i Oslo gjennom universitetet sitt heilåtte selskap Unirand, men vert finansiert direkte av regjeringa. Senteret samarbeider nært med Det medisinske fakultetet, Psykologisk institutt og Det juridiske fakultetet, der fleire av forskarane til senteret har bistillingar eller hovudstillingar som professor.

NKVTS vart oppretta i 2004 gjennom ei samanslåing av Psykososialt senter for flyktningar ved UiO, Senter for krisepsykologi ved UiO, Kompetansesenter for valdsofferarbeid, Nasjonalt ressurssenter for seksuelt misbrukte barn og deler av Kontoret for katastrofepsykiatri ved UiO og Forsvarets sanitet. Etableringa av senteret skjedde etter initiativ frå Helsedepartementet, Justisdepartementet, Forsvarsdepartementet, Sosialdepartementet og Barne- og familiedepartementet, som i hovudsak finansierer verksemda til senteret.

NKVTS har kontor i Gullhaugveien 1–3 i Nydalen i Oslo, rett ved sida av Handelshøgskolen BI. Fram til 2013 haldt NKVTS til ved Oslo universitetssjukehus, Ullevål.

Kjelder
-------

### Fotnotar

1. ↑  *Årsrapport 2014* (PDF), arkivert frå originalen (PDF) 10. september 2015, henta 25. november 2015
2. ↑  Åpning av Nasjonalt kunnskapssenter om vold og traumatisk stress 24. august 2004, Regjeringen.no

---

* Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nasjonalt kunnskapssenter om vald og traumatisk stress
**Ali Ezzine** (fødd 3. september 1978) er ein marokkansk tidlegare hinderløpar. Han vann medalje på 3 000 meter hinder i dei største meisterskapane åra 1999-2001.

Ezzine deltok i Friidretts-VM 1999 i Sevilla, der han vart tredjemann av dei fem som spurta om medaljane i 3 000 meter hinder. To veker seinare sette han personbeste i øvinga med 8.06,7 i Berlin. 23. juni 2000 sprang han sitt fortaste hinderløp då han vart klokka inn på 8.03,5 ved eit stemne i Paris. Under dei olympiske leikane i Sydney om hausten kneip han bronsemedaljen med ei margin på 0,08 sekund. Eitt år seinare lukkast Ezzine vinne sølvmedaljen i 3 000 meter hinder i Edmonton-VM, som i Sydney vann kenyanaren Reuben Kosgei. Ezzine la opp etter 2004-sesongen

### Medaljar og plasseringar i internasjonale meisterskap

* VM 1999 i Sevilla: Bronsemedalje – 8.12,7
* OL 2000 i Sydney: Bronsemedalje – 8.22,1
* VM 2001 i Edmonton: Sølvmedalje – 8.16,2, bakom Reuben Kosgei (8.15,1)
* VM 2003 i Paris: Nr 10 – 8.19,1
* OL 2004 i Aten: Nr 8 – 8.15,5

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Ali Ezzine» frå Wikipedia på tysk, den 30. juni 2022.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |