recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Atholl** eller **Athole** (skotsk-gælisk *Athall*; gammelgælisk *Athfhotla*) er eit stort historisk område i Det skotske høglandet. I dag dannar det den nordlege delen av Perth and Kinross. Det grensar mot Marr, Badenoch, Breadalbane, Strathearn, Perth og Lochaber.

Atholl var historisk sett eit mormaerdøme og seinare eit jarledøme. Den fyrste omtalte jarlen av Atholl var Matad, jarl av Atholl, som levde på 1100-talet. I 1703 blei tittelen for området gjort om til hertug av dronning Anne av Storbritannia. Tittelen held òg ei rekkje pretensiøse subsidiære titlar som kjem i tillegg. Desse omfattar *marki av Atholl* (oppretta 1676), *marki av Tullibardine* (1703), *jarl av Atholl* (1629), *jarl av Tullibardine* (1606 og 1676), *jarl av Strathtay og Strathardle* (1703), *vicomte av Balquhidder* (1676), *lord Murray av Tullibardine* (1604), *lord Murray, Balvenie og Gask* (1676) og *baron Percy* (1722). Baroniet Percy er ein del av britisk adel, alle andre titlar tilhøyrer den skotske adelen.

Retten for jarlane av Atholl til å halda tinghus for området blei avvikla i 1746 ved Vedtak om arveleg jurisdiksjon (*Heritable Jurisdictions Act*), og distriktet var deretter ein del av ein sheriff-rettskrins og seinare fylket Perthshire.

På skotsk-gælisk er namnet *Athall*, som er avleidd frå gamalirsk *Ath-fhotla*, «anna» eller «nye Irland». *Fotla* er det tradisjonelle namnet for Irland.

Byar og landsbyar i Atholl er mellom anna Aberfeldy, Ballinluig, Blair Atholl, Dunkeld, Logierait, Pitlochry og Weem.

Kjelder
-------

1. ↑  M. Munro, David (2006). *Scotland : an encyclopedia of places & landscapes*. Gittings, B. M. (Bruce M.), Royal Scottish Geographical Society. Glasgow: Collins. s. 35. ISBN 978-0-00-472466-9. OCLC 225152110.

* *Denne artikkelen bygger på «Atholl» frå Wikipedia på bokmål, den 12. juli 2021.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Broun, Dauvit (2007). *Scottish Independence and the Idea of Britain From the Picts to Alexander III*. Edinburgh: Edinburgh University Press. ISBN 9780748623617.
* Fraser, James E (19 January 2009). *From Caledonia to Pictland: Scotland to 795*. Edinburgh University Press. ISBN 9780748628209.
**Elin Ørjasæter** (fødd 25. februar 1962) er ein norsk kommentator, forfattar, akademikar, redaktør og tidlegare hovudjeger. 

Ørjasæter er cand.philol. med hovudfag i økonomisk geografi. Ho har vore informasjonssjef i bank, personaldirektør i Damm forlag (2005–2007), hovudjeger i tre ulike selskap, der ho mellom anna rekrutterte leiarar til Nasjonalmuseet, Nationaltheatret, Oslo Filharmoniske orkester, Nasjonalbiblioteket og Festspillene i Bergen.

Ho vart i 2004 kjend for utsagnet om at kvinner ikkje vert valde som toppleiarar fordi dei ikkje er villige til å ofre alt for jobben, og at dei manglar «killer-instinktet» som ein toppsjef må ha.

Ørjasæter har vore spaltist i økonominettavisa E24. I 2018 var ho redaktør i Arbeidsnytt.

Ho er også førstelektor ved Høyskolen Kristiania.

Ho har gjeve ut to barnebøker, i tillegg til *Lederboka, hodejegerens beste tips* som kom ut på Cappelen hausten 2008. 

Ørjasæter er gift med den skjønnlitterære forfattaren Nils Gullak Horvei.

Kjelder
-------

1. ↑  Aud Dalsegg og Ole Peder Giæver (2. september 2004). «Hodejeger: Derfor får menn toppjobbene – Ofrer mer for jobben». Dagbladet.
2. 1 2  Elin Ørjasæter (11. mars 2018). «Svak litteratur og dårlig oppførsel». *Aftenposten*.

Bakgrunnsstoff
--------------

* 

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC

 |
Eit **djupskjelv** eller eit **djupfokusskjelv** er eit jordskjelv som skjer i djupner mellom 300 og 700 km under jordoverflata. 

Ein kjenner ikkje så godt til korleis slike skjelv oppstår, fordi dei ligg på djup der ein kan rekne med at materialet er under så høgt trykk at det heller vil strøyme plastisk enn å bryte i stykke under påverknader av spenningar. Ein tru at dei oppstår i samband med at mineral, som olivin, går over i spinell eller andre tunge mineral i djupner større enn 300 km. Om ei kile med med relativt kald havbotnsmateriale vert pressa ned i slike djup, kan slike faseomvandlingar skje med brå volumreduskjon, slik at sjokkbølgjer brer seg ut i alle retningar. 

Djupskjelv skjer vanlegvis i subduksjonssoner i grensa mellom hav- og kontinentalplater. Eit slikt skjelv fann stad i Bolivia 9. juni 1994 i ei djupne på 640 km. Det målte 8,2 på Richtersskalaen, men gjorde lite skade, sjølv om det var merkbart over heile den vestlege halvkula.

Kjelder
-------

* *Delar av denne artikkelen bygger på «Deep focus earthquake» frå Wikipedia på engelsk, den 8. mai 2010.*

* 

* «Djupskjelv» av Inge Bryhni i *Store norske leksikon*, snl.no.
| Djenné |
| --- |
| Moskéen i Djenné Moskéen i Djenné |
| Styresmakter |
| Land | Mali |
| Geografi |
| Koordinatar | 13°54′20″N 4°33′18″W﻿Koordinatar: 13°54′20″N 4°33′18″W﻿ |
| Plassering |
| 


 |

**Djenné** er ein by i det midtre av Mali. Han ligg på ei øy i sideelva Bani, om lag 350 km søraust for Timbuktu. Han skal ha rundt 10 000 innbyggjarar.

Djenné har ein særmerkt moské bygd i 1906-1907 av leire. Saman med gamlebyen med nær 2000 leirhus som er tekne vare på, står moskéen på lista til UNESCO over natur- og kulturarv i verda.

Staden har hatt busetnad sidan 250 f.Kr. Sjølve byen vart grunnlagd i 765 og var ein viktig marknad for slavar og gull og eit sentrum for islamittisk lærdom. Byen vart hærteken av Sunni Ali og lagd under Songhairiket i 1473.

Kjelder
-------

* 

* «Djenné» i *Store norske leksikon*, snl.no.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* GeoNames

 |
**Christen Eriksen Berg** (20. november 1864–5. august 1926) var ein telegraffullmektig frå Brevik i Telemark som stortingsperioden 1922-24 representerte ein valkrins beståande av dei åtte kjøpstadene Notodden, Skien, Porsgrunn, Brevik, Kragerø, Risør, Arendal og Grimstad på Stortinget.

Berg var son til ein telegrafinspektør og utdanna seg i same yrket ved telegrafskulen i Ålesund. Han arbeidde så som
telegrafist 1883-87 i Arendal, deretter i Kragerø. I Kragerø fekk han i 1902 stilling som likningsekretær i kommunen. Han engasjerte seg i styringa av byen og hadde plass i bystyret frå 1896 til han døydde i 1926. Åra 1919-20 var han ordførar og 1921 ordførar. Ved stortingsvalet hausten 1921 kom han inn på Tinget som 5. representant for byane i Telemark og Aust-Agder, vald for partiet Venstre. Han var medlem i Justiskomiteen av 1919.

Berg var forlikskommissær i Kragerø frå 1915 til han døydde.

Kjelder
-------

* Stortingsbiografi

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* PolSys

 |
**Syntetiske edelsteinar** er kunstig framstilte edelsteinar. Mange har motstykka sine i naturlege mineral og har då dei same kjemiske, fysiske og optiske eigenskapar som desse. Dei viktigaste er: korund (rubin og safir), smaragd, spinell og krysoberyll (alexandritt). Utmerkte edelopal og turkis som er framstelt kunstig, kom på marknaden høvesvis 1974 og 1972, lapis lazuli i 1976. Syntetisk ametyst vil truleg få ei viss tyding, og det er venta at syntetiske diamantar i edelsteinsstorleik vil bli stadig meir utbreidd i handelen.

Rutil og strontiumtitanat (SrTiO3, finst ikkje i naturen) brukast som substitutt for diamant. Eit nytt diamantsubstitutt vart introdusert i 1976: kubisk zirkoniumdioksid, ZrO2(sjå zirkonia ). Av andre syntetiske edelsteinar som ikkje opptrer i naturen har ein yttrium-jarn-granat (YIG) Y3Fe2Fe3O12, yttrium-aluminium-granat (YAG) Y3Al2Al3O12 og gallium-gadolinium-granat (GGG) Gd3Gav2Gav3O12.

Kjelder
-------

* Syntetiske edelsteiner. (15. februar 2009). I Store norske leksikon. Henta 14. februar 2014 frå .
**Elijah Jordan Wood** (fødd 28. januar 1981 i Cedar Rapids, Iowa) er ein USA-amerikansk skodespelar som vart verdskjend i rolla som Frodo Lommelun i Peter Jackson si filmatisering av Ringdrotten av J.R.R. Tolkien.

Karriere
--------

Som barn spelte Elijah Wood i reklamefilmar og var modell. I 1988 flytta familien hans til Los Angeles i 1988 med tanke på ein skodespelarkarriere for Elijah. Der fekk han m.a. spela i ein musikkvideo av Paula Abdul før han fekk spela i ein fjernsynsfilm. Den fyrste kinofilmen han fekk spela ei lita rolle i, var Tilbake til fremtiden II (1989) med Michael J. Fox og Christopher Lloyd.

I 1992 kom filmen Forever Young der Wood spela med Mel Gibson og Jamie Lee Curtis, og han hadde også ei hovudrolle i Radio Flyer som kom ut same året. Året etter kom The Adventures of Huckleberry Finn der Wood spela tittelrolla. Same året kom filmen The Good Son, der Wood spela mot Macaulay Culkin. Wood hadde også hovudroller i fleire storfilmar i løpet av 1990-åra, m.a. The War (1994), North (1993) og Deep Impact (1998).

Ringenes herre: Ringens brorskap kom ut i 2001. Her hadde Wood rolla som den vesle hobbiten Frodo Lommelun som villeg tek på seg å bera den mektige Ringen den lange vegen til landet Mordor i aust. Elijah Wood spela inn replikkane til karakteren med britisk aksent. I oppfølgjarane To tårn (2002) og Atter en konge (2003) portretterte han Frodo som ein stadig meir lidande karakter under vekta av Ringen. I dei tre filmane spela Wood mykje saman med Sean Astin, Andy Serkis, Ian McKellen og Viggo Mortensen med fleire. Wood har også spela inn stemma til Frodo i videospela som vart laga etter filmane.

Etter Ringdrotten-filmane har Wood spela m.a. i Evig solskinn i et plettfritt sinn (2004), Green Street Hooligans (2005), Everything Is Illuminated (2005), Sin City (2005) og ei mindre rolle som Frodo i Hobbiten: En uventet reise (2012). Elijah Wood har også jobba mykje som stemmeskodespelar, t.d. i Happy Feet (2006) og Happy Feet 2 (2011), Filmen 9 (2009) og Vinden stiger (2013).

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Elijah Wood» frå Wikipedia på engelsk, den 21. juni 2015.*

* Profil hjå The Internet Movie Database

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NKC

 |
Betty Friedan var ei amerikansk kvinnesakskvinne.
Betty Boop er ein amerikansk teiknefilmfigur.
**Betty** er eit kvinnenamn opphavleg danna som ei engelsk kortform av Elizabeth, med tydinga 'Gud er fullkomen'.

Betty har norsk namnedag 8. mars. Bette, Betsy og Bess er nærskylde namn.

Bruk
----

Betty var opphavleg eit utbreidd kjælenamn i England for kvinner kalla Elizabeth. Det blei etterkvart gjeve som døypenamn, særleg i USA. Der var namnet særleg populært frå like før 1920 til nokre år etter 1945, då det blei gjeve til over 1,0 % av nyfødde.

I Noreg er det 498 kvinner som heiter Betty (2009).

Namneberarar
------------

* Betty Friedan (1921–2006), amerikansk kvinnesakskvinne
* Betty Blue (1931–2000), amerikansk modell og skodespelar
* Betty Williams (f. 1943), nordirsk fredsprisvinnar
* Betty Davis (f. 1945), amerikansk songar
* Betty Ann Bjerkreim Nilsen (f. 1986), norsk langrenns- og orienteringsløpar

### Oppdikta

* Betty Boop, teikneseriefigur laga av Paramount Pictures
* *Ugly Betty*, amerikansk TV-serie basert på den kolombianske *Betty la fea*

Kjelder
-------

* Søk etter norsk namnestatistikk for Betty hjå Statistisk Sentralbyrå

* *Delar av denne artikkelen bygger på «Betty» frå Wikipedia på bokmål, den 7. mars 2009.*
|  |
| --- |
| ***Goodbye to Love***  Singel av The Carpentersfrå albumet *A Song for You* |
|  |
| B-side | «Crystal Lullaby» |
| **Utgjeve** | 19. juni 1972 |
| **Innspelt** | 1972 |
| **Sjanger** | Softrock |
| **Lengd** | 3:58 |
| **Selskap** | A&M 1367 |
| Låtskrivar(ar) | Richard Carpenter; John Bettis |
| **Produsent** | Jack Daugherty |
|
| The Carpenters-kronologi |
| «It's Going to Take Some Time»(1972) | *Goodbye to Love* | «Sing»(1973)
 
 |

«**Goodbye to Love**» er ein song skriven av Richard Carpenter og John Bettis. Han vart gjeven ut av The Carpenters i 1972. I dokumentarfilmen *Close to You: Remembering The Carpenters* sa Tony Peluso at dette var ein av dei første powerballadane, om ikkje den aller første, som hadde ein fuzzgitarsolo.

Då Richard Carpenter var i London såg han ein Bing Crosby-film frå 1940 kalla *Rhythm on the River*. Carpenter la merke til at rollefiguren stadig snakka om ein flott song han heldt på å skrive på, «Goodbye to Love». Han sa «Du får aldri høyre songen i filmen, dei berre stadig referer til han.» Carpenter såg så for seg korleis songen kunne gå. 

Medan the Carpenters spelte inn songen, meinte Carpenter at dei burde ha med ein fuzzgitarsolo. Gitaristen Tony Peluso vart då kalla inn for jobben. 

Singelen kom ut 19. juni 1972 og nådde sjuandeplassen på *Billboard* Hot 100. Det var den første songen skriven av Carpenter og Bettis som nådde topp 10 i USA. Mange fans skreiv hatefulle brev til the Carpenters fordi dei mislikte fuzzgitarsoloen på slutten av ein kjærleiksballade. Somme Adult Contemporary (AC)-radiostasjonar nekta å spele songen på grunn av soloen. 

«Goodbye to Love» har blitt skildra som prototypen på ein powerballade.

| Liste | Plassering |
| --- | --- |
| U.S. *Billboard* Hot 100 | 7 |
| U.S. *Billboard* Easy Listening | 2 |
| *Record World* | 6 |
| Canadian Singles Chart | 4 |
| Oricon (Japansk) singelliste | 55 |
| UK Singles Chart | 9 |

Medverkande
-----------

* Karen Carpenter - Solo- og korvokal
* Richard Carpenter - korvokal, klaverinstrument
* Joe Osborn - bassgitar
* Tony Peluso - gitar
* Hal Blaine - trommer

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Goodbye to Love» frå Wikipedia på engelsk, den 5. februar 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Perrone, Pierre (August 2, 2010). «Tony Peluso: gitarist whose solos on The Carpenters' 'Goodbye to Love' ushered in the power-ballad era». *The Independent*. Henta 5. februar 2015.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Heile songteksten på MetroLyrics
Illustrasjon til diktet av Gustave Doré.
«**The Rime of the Ancient Mariner**» er eit dikt skrive av den engelske diktaren Samuel Taylor Coleridge frå 1797 til 1798 og gjeve ut i den første utgåva av samlinga *Lyrical Ballads* i 1798. Det er det lengste viktige diktet Coleridge skreiv.

Skrive med eit språk som imiterer dei anglo-skotske grenseballadane (som berre nyss hadde vorte introduserte til eit større engelsk publikum), fortel diktet om dei overnaturlege hendingane opplevde av ein sjømann på ei lang sjøreise. I løpet av reisa drep sjømannen ein albatross med armbrøsten sin. Dette brotsverket vekkjer vreiden til overnaturlege ånder som forfølgjer skipet, og dei andre medlemmene av mannskapet heng albatrossen rundt halsen på sjømannen. Til slutt, i ein nifs passasje, møter skipet eit spøkjelsesaktig fartøy. om bord er DØDEN og LIV-I-DØDEN, som kastar terning om sjelene til mannskapet. DØDEN vinn alle unnateke sjømannen. Ein etter ein døyr mannskapet, men sjømannen lever vidare. Til slutt blir forbanninga løfta når han ser sjødyr symje i vatnet og velsignar dei i hjartet sitt. Kroppane til mannskapet står opp att og styrer skipet heim. Sjømannen lyt vandre rundt på jorda og fortelje historia si, og lære ei lekse til dei han møter:

He prayeth best, who loveth best
All things both great and small;
For the dear God who loveth us,
He made and loveth all.
Da William Wordsworth og Coleridge planla opplegget for den felles diktsamlinga *Lyrical Ballads*, vart dei samde om at Wordsworth skulle komme med dikt om kvardagsliv og Coleridge om overnaturlege tema. Det er greitt at ein hugsar dette når ein ser på dette diktet.

Diktet fekk blanda mottaking frå kritikarane, og Coleridge gjorde fleire modifikasjonar gjennom åra. I andre utgåva av *Lyrical Ballads* (1800) erstatta han mange av dei arkaiske orda. 

Diktet inneheld mange minneverdige og ofte siterte passasjar, slik som:

Water, water, every where,
And all the boards did shrink;
Water, water, every where,
Nor any drop to drink.
Og:

The very deep did rot: O Christ!
That ever this should be!
Yea, slimy things did crawl with legs
Upon the slimy sea.

Inspirasjon
-----------

Statue av den gamle sjømannen med albatross rundt halsen i Watchet i Somerset.
Element frå «The Rime of the Ancient Mariner» har vorte bruka i populærkulturen. Eit av dei mest kjende tilfella av dette er ein salme skriven i 1848 av Cecil F. Alexander med dette refrenget som er eit ekko av det den gamle sjømannen føler:

All things bright and beautiful,
All creatures great and small,
All things wise and wonderful:
The Lord God made them all.
Det britiske heavy metal-bandet Iron Maiden har skrive ein 14-minutts song som er inspirert av diktet både i innhald og tittel.

Fleetwood Mac viser til diktet i tittelen på samlealbumet *The Pious Bird of Good Omen*, som inneheld hitten «Albatross».

Bakgrunnsstoff
--------------

* Heile teksten til diktet ved virginia.edu
**Christel Alsos** er artistnamnet til **Christel Alsos Monsen** (fødd 20. desember 1984), ei norsk songarinne frå Fauske i Nordland fylke. 

Etter å ha opptredd på TV-programmet *Noen Bedre* på NRK hausten 2004 vart ho oppdaga av plateselskapet Sony BMG, som ho teikna kontrakt med.

Den første utgjevinga hennar var singelen «Come On» i 2006. Denne vart godt motteke av norske radiostasjonar og kom inn på Hit40 i november 2006. Debutalbumet *Closing the Distance* kom ut 15. januar 2007 og selde 30 000 på tre månader, noko som gjorde henne til ein av dei bestseljande kvinnelege artistane våren 2007. Ho er vorte nominert til Spellemannprisen fire gonger: til Spellemannprisen 2006 i klassa årets musikkvideo for «Come On», til Spellemannprisen 2007 i klassene årets nykomar og kvinneleg artist for albumet *Closing the Distance* og til Spellemannprisen 2010 i klassa kvinneleg artist for hennar andre album *Tomorrow Is*.

Alsos' songar «Found» og «When the Light Dies Out» har vorte brukt i TV-serien *Vampire Diaries*.

Utgjevingar
-----------

### Album

* *Closing the Distance* (2007)
* *Tomorrow Is* (2010)
* *Presence* (2013)
* *I den kalde vinter* (2013)

### Singlar

* *Come On* (2006)
* *Suzanne* (2009)
* *Conquer* (2012)
* *I den kalde vinter* (2013)

Bakgrunnsstoff
--------------

* Christel Alsos på MySpace.com
* Christel Alsos i Store norske leksikon
* Christel Alsos Arkivert 2015-11-23 ved Wayback Machine. på Rockipedia
* Christel Alsos Monsen på allmusic.com

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* ISNI
* MusicBrainz (artist)
* Discogs (artist)

 |
Koordinatar: 35°11′46″N 36°3′56″E﻿

**Al-Annazah** (arabisk العنازة, òg skrive **al-Annazeh**) er ein landsby, kring 20 km nordaust for Tartus og 5 km frå Middelhavet. Han ligg mindre enn ein times køyretur frå Latakia og kring tre timar frå Damaskus. I følgje Syrisk statistisk sentralbyrå, hadde al-Annazah eit folketal på 3 357 i 2004. Innbyggjarane er hovudsakleg alawittar.

Åsane kring landsbyen er dekte med oliven og eik og mange grotter. Sjølv om det ikkje er nokre elvar i Al-Annaze, finst her mange dalar.

Naturparkar
-----------

Det finst mange høve for fritidsaktivitetar kring Al-Annazah som fjellklatring, turar i dalane, jogging på åsane, sykkelturar og skogsturar. Det finst grotter og tette skogar i Ein Ibraheim-området, med ferskvatn, mange typar fuglar og ville dyr.

Klima
-----

Al-Annaze har middelhavsklima, med eit moderat til varmt og tørt vêr om sommaren og mildt og vått om vinteren. Vinteren er regnfull med høg fukt. Temperaturane i januar varierer normalt mellom 15 og 6 ºC. Augusttemperaturane varierer mellom 30 ºC på dagtid til 19 ºC om natta. Årsmiddelnedbøren i Al-Annaze er 850 mm, og det meste av dette kjem frå september til mai.

| Klimadata for Al-Annaze |
| --- |
| Månad | Jan | Feb | Mar | Apr | Mai | Jun | Jul | Aug | Sep | Okt | Nov | Des | År |
| Normal maks. temp. °C | 15 | 17 | 19 | 20 | 24 | 26 | 28 | 30 | 23 | 17 | 18 | 13 | 22,83 |
| Normal min. temp. °C | 5 | 7 | 10 | 12 | 14 | 16 | 18 | 20 | 15 | 11 | 9 | 6 | 11,91 |
| [*treng kjelde*] |

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Al-Annazah» frå Wikipedia på engelsk, den 5. juli 2014.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. 1 2  Folketeljing 2004 Arkivert 2020-09-24 ved Wayback Machine.. Syrisk statistisk sentralbyrå (CBS). Idlib guvernement. (arabisk)
2. ↑  Balanche, Fabrice (2006). *La région alaouite et le pouvoir syrien* (PDF) (på fransk). Karthala Editions. ISBN 2845868189.
Koordinatar: 26°33′30″N 49°57′1″E﻿

**Al-Awjam** (òg skrive **Al Awjām,** **Al Ājām,** eller **Ajam al Qatif**) er ein liten by i Austprovinsen i Saudi-Arabia ved Persiabukta. Landsbyen ligg heilt nordaust i Austprovinsen, i eit petroleumrikt omrde nær Ghawar- og Qatif-oljefelt. Han har eit folketal på 11 460.

Al-Awjam ligg nær Qatif, og som dei fleste byane i regionen, har han ein stor folkesetnad av sjiamuslimar. Dette står i kontrast til den store majoriteten av saudiarabarar som er sunni. Som følgje av dette finst det sekterisk spaning, særleg under den sjiamuslimske heilagdagen asjura. Det har vore færre konfliktar mellom sjiaene og sunninane etter 2005.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Al-Awjam» frå Wikipedia på engelsk, den 15. oktober 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Al Awjām». *worldcities.us*. World Cities. Henta 25. april 2012.
2. ↑  Lacey, Robert (2009). *Inside the Kingdom*. New York: Penguin Group. s. 404. ISBN 978-0-14-311827-5.
3. ↑  «Denied Dignity». *HRW - Publications*. Human Rights Watch. Henta 25. april 2012.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
Koordinatar: 78°28′S 85°38′W﻿

**Goodge Col** er eit breitt, isdekt skard på 3600 moh mellom sørsida av Mount Shinn og Vinson Massif i Sentinel Range i Ellsworth Mountains i Antarktis. Skardet er relativt flatt, 2,4 km breitt, og lett å sjå både på aust- og vestsida av fjellkjeda. Det drenerer nordaustover til Crosswellbreen, austover til Hinkleybreen og går over i den isfylte Jacobsen Valley, vestover til Branscombbreen.

Goodge Col vart namngjeven av Advisory Committee on Antarctic Names (2006) etter John W. Goodge, assisterande professor i geologiavdelinga ved University of Minnesota, Duluth.

Kjelder
-------

1. ↑  «Goodge Col». Geographic Names Information System, U.S. Geological Survey. Henta 15. november 2012.

* SCAR Composite Gazetteer of Antarctica.

Bakgrunnsstoff
--------------

 Denne artikkelen inneheld stoff som er offentleg eige frå United States Geological Survey-artikkelen  «Goodge Col» (innhald frå Geographic Names Information System).


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* GeoNames

 |
The Righteous Brothers
**The Righteous Brothers** var ein duo sett saman av Bill Medley (baryton) og Bobby Hatfield (tenor).

Bill Medley var fødd 19. september 1940 i Santa Ana. Bobby Hatfield var fødd 10. august 1940 i Beaver Dam i Wisconsin, men voks opp i California. Gruppa blei skipa i 1962 i California, og kan vera eit døme på det som vert kalla «Blue-Eyed Soul» (kvite musikarar som framfører soul inspirert av svarte musikarar). Songarane er ikkje brør, sjølv om namnet kunne tyda på det. Den største suksessen til gruppa var med songen «You've Lost That Lovin' Feelin'» i 1965. Dei hadde òg suksess med songane «Just Once in My Life», «Unchained Melody» og «Ebb Tide» frå same år, og «(You're My) Soul and Inspiration» frå året etter. Hitsongane var produsert av Phil Spector.

På slutten av 1960-talet skilde dei to songarane lag, men hadde ikkje særleg sukess åleine. Dei gjenopptok samarbeidet i 1974 og heldt saman fram til Hatfield døydde 5. november 2003. Same året blei gruppa teken med i Rock and Roll Hall of Fame.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* NKC
* MusicBrainz (artist)

 |
**«Goody Goody»** er ein popsong skriven av Matty Malneck i 1936 med tekst av Johnny Mercer.

Benny Goodman and his Orchestra (med vokalisten Helen Ward) spelte inn songen. Frankie Lymon spelte songen på fjernsyn fleire gonger, mellom anna i 1957 på *The Ted Steele Show*. Han hadde òg ein hit med ei innspeling av songen i USA, då han nådde 20. plassen det året og 24. plassen i Storbritannia. Han vart gjeven ut av gruppa hans, the Teenagers, men var i røynda ei soloinnspeling. 

Shelley Winters-rolla i Curtis Harrington-thrilleren *What's the Matter with Helen?* frå 1971 spelar songen mot slutten av songen. 

Songen vart framført av 'Wayne & Wanda' i ein episode av *The Muppet Show*.

Chicago spelte inn songen i 1995 for storband-albumet deira *Night and Day.*

Ei innspeling av BBC Dance Orchestra vart nytta i filmen *The Water Horse: Legend of the Deep* (2007).

Bobby Rydell spelar songen på konsertane sine (Las Vegas, 2015).

Kjende innspelingar
-------------------

* Bob Crosby - 1936
* Teddy Stauffer & the Original Teddies (1936)
* Julie London - *Julie Is Her Name, Volume II* (1955)
* Frankie Lymon - Single - 1957-07: Gee 1039 (1957)
* Ella Fitzgerald - *Ella at the Opera House* (1957), *Get Happy!* (1959)
* Della Reese - *Della* (1960)
* Frank Sinatra - *Sinatra and Swingin' Brass* (1962)
* Chicago - *Night & Day Big Band* (1995)
* Camille O'Sullivan - performed the song, with Will Young, in the 2005 Academy Award- and Golden Globe-nominated film *Mrs. Henderson Presents* starring Dame Judi Dench, Bob Hoskins og Will Young. The movie's soundspor was nominated for the BAFTA Award for Best Film Music.
* Marina Xavier - *Where Do You Start?* (2010)
* Tony Bennett og Lady Gaga - *Cheek to Cheek* (2014)

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Goody Goody» frå Wikipedia på engelsk, den 31. oktober 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  «Mrs. Henderson Presents (soundspor)».
Det polske riksvåpenet
**Det polske riksvåpenet** er danna av ei kvit ørn på raudfarga botn. Ørnen ber ei krone, og har gyllent nebb og gylne klør. I Polen blir riksvåpenet vanlegvis for «Den kvite ørna» (polsk *Orzeł Biały*). 

Dagens utgåve av riksvåpenet stammar frå 1927. Ørna opptrer på myntar frå kong Bolesław si tid, og var i opphav familievåpen for det piastiske dynastiet. Den kvite ørna blei gjort til nasjonalsymbol av Przemysł II i 1295.

Det finst ei velkjend polsk soge om opphavet til riksvåpenet. Ifølgje soga gjekk dei tre hovdingbrørne Lech, Czech og Rus kvar sin veg og oppretta kvart sitt rike. Czech blei far til tsjekkarane og Rus til rutenarane. Då Lech kom til ein stad i det noverande Polen der han søkte ly for natta, såg han ei kvit ørn som flaug opp frå reiret sitt mot den raude solnedgangen, noko som forklarer den raude bakgrunnen på våpenet. Han bestemte seg for å slå seg ned på denne staden, og plasserte ørna i våpenet sitt. Her grunnla Lech ifølgje soga den første hovudstaden i Polen, som han kallla Gniezdno (i dag Gniezno), frå ordet *gniazdo* ('reir').

Historisk utvikling
-------------------

* Kong Przemysł II sitt segl frå 1295Kong Przemysł II sitt segl frå 1295
* Kong Władysław Łokietek siitt segl 1320-1333Kong Władysław Łokietek siitt segl 1320-1333
* Riksvåpen for Polen-Litauen 1569-1795Riksvåpen for Polen-Litauen 1569-1795
* Kong Stanisław August Poniatowski sitt våpen (rekonstruert) 1764-1795Kong Stanisław August Poniatowski sitt våpen (rekonstruert) 1764-1795
* Hertugdømmet Warszawa sitt våpen 1807-1815Hertugdømmet Warszawa sitt våpen 1807-1815
* Fane med riksvåpenet til Kongress-Polen 1815-1869Fane med riksvåpenet til Kongress-Polen 1815-1869
* Januaroppstanden sitt våpen 1863-1865Januaroppstanden sitt våpen 1863-1865
* Republikken Polen sitt riksvåpen 1919-1927Republikken Polen sitt riksvåpen 1919-1927
* Polen sitt riksvåpen 1927-1945Polen sitt riksvåpen 1927-1945
* Folkerepublikken Polen sitt riksvåpen 1945-1989. Krona er fjerna.Folkerepublikken Polen sitt riksvåpen 1945-1989. Krona er fjerna.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Polens riksvåpen» frå Wikipedia på bokmål, den 21. juli 2019.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening held til i dette bygget i Uranienborgveien 2 i Oslo saman med Institusjonen Fritt Ord.
**Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening** (**NFFO**) er ein interesseorganisasjon for forfattarar og omsetjarar av faglitteratur, skipa i april 1978 under namnet *Faglitterær forfatterforening*. Foreininga fekk sitt noverande namn i 1990, då omsetjarane av faglitteratur, som opphavleg var organiserte i den separate *Norsk faglitterær oversetterforening*, vart oppteke i foreininga.

Alle som kan dokumentere å vere forfattar eller omsetjar av ei fastsett mengd publisert faglitteratur, kan etter søknad verte medlem av foreininga, som har som føremål å tryggje dei faglege og økonomiske interessene til medlemane. Foreininga representerer medlemane i tingingar med offentlege og private institusjonar om generelle vilkår for utgjeving og bruk av faglitteratur, om vederlagsordningar av ulike slag osb. og er forhandlingspartnar andsynes Den norske forleggerforening og andre som gjev ut arbeid av fagbokforfattarar og -omsetjarar. I dei seinare åra har foreininga særleg hatt merksemda og innsatsen retta mot å tryggje medlemmane sine rettar i ei tid då elektronisk publisering gjer seg stendig sterkare gjeldande.

Foreininga gjer òg mykje for å fremje god faglitteratur og styrke norsk skriftspråk i fagboksamanhang, og arrangerer kurs og seminar for medlemar og andre. Etter initiativ frå foreininga, er det oppretta professorat i faglitteratur (sakprosa) ved universiteta i Oslo og Bergen.

*Det faglitterære fond*, som deler ut stipend på grunnlag av dei kollektive vederlagsordningane for kopiering og biblioteksutlån av faglitteratur, vert administrert av foreininga. Det er ikkje naudsynt å vere medlem av foreininga for å søkje om stipend frå fondet, då medlemar og ikkje-medlemar vert vurderte etter dei same krava.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Norsk faglitterær forfatter- og oversetterforening

Sjå òg
------

* Den norske Forfatterforening
* Forfatterforeningen av 1952
* Norsk Oversetterforening
* Den norske Forleggerforening
**Arnfinn Bårdsen** (fødd 11. juli 1966) i Stavanger er ein norsk jurist, dommar i Høgsterett. Han tok juridisk embetseksamen ved Universitetet i Bergen i 1992 og blei dr. juris i 1999 over temaet «Krenkelser og klager: vilkårene for realitetsbehandling av private klager ved Den europeiske menneskerettighetsdomstolen». 

Han har tidlegare arbeidd som amanuensis og førsteamanuensis ved juridisk fakultet ved Universitetet i Bergen i perioden 1992 til 2003, avbrote av ein periode som dommarfullmektig ved Jæren sorenskrivarembete 1994-1995. I perioden 2003 til 2008 arbeidde han som lagdommar, lagmann/avdelingsleiar og kst. førstelagmanni Gulating lagmannsrett. Han blei utnemnd til høgsterettsdommar i desember 2007, og tiltredde 1. juli 2008.

Litteratur
----------

Arnfinn Bårdsen: *Krenkelser og klager: Vilkårene for realitetsbehandling av private klager ved Den europeiske menneskerettighetsdomstolen* (1999) Bergen, Oslo: Universitetsforlaget. ISBN 82-00-12946-2

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* CRIStin

 |
Norsk bremuseum i Fjærland. Foto: Frode Inge Helland

**Norsk Bremuseum** ligg i bygda Fjærland i Sogndal kommune. Det særmerkte museumsbygget er teikna av arkitekten Sverre Fehn.

Bremuseet har ei innhaldsrik forklaring på korleis breane fungerer og korleis dei oppstod. I tillegg finst det mange utstillingar og modellar av isbrear og eigenskapane deira. Museet inneheld også ein kinosal der ein kan sjå film om Jostedalsbreen.

Norsk Bremuseum - Bresenteret i Fjærland er ei privat stifting oppretta av Den Norske Turistforening, International Glaciological Society, Noregs vassdrags- og energidirektorat, Norsk Polarinstitutt, Høgskulen i Sogn og Fjordane, Universitetet i Bergen og Universitetet i Oslo.

Arkitekturprisar
----------------

Norsk bremuseum ved arkitekt Sverre Fehn fekk arkitekturprisen Betongtavlen for 1992 og Houens fonds diplom for 1994.

Sjå òg
------

* Jostedalsbreen nasjonalpark - bremuseet er nasjonalparksenter, med informasjon om nasjonalparken

Kjelder
-------

1. ↑  Betongtavlen 1961-2008 Arkivert 2014-03-17 ved Wayback Machine. frå Betong.net
2. ↑  Houens fonds diplom arkivert utgåve

Bakgrunnsstoff
--------------

* Norsk bremuseum
* Kulturnett Arkivert 2016-03-09 ved Wayback Machine.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN

 |
**Arnfinn Berstad** (fødd 19. oktober 1913 i Eid, død 27. januar 2009) var ein norsk forfattar og heradsskogmeister. Han vaks opp i Kjølsdalen i Eid, og var busett i Verdal. Han gjekk på Møre folkehøgskule i 1935-1936 og Statens Skogskole i Steinkjer i 1937. Han var heradsskogmeister i Soknedal, Rennebu, Oppdal i 1944-1946, på Ålesundshalvøya 1947-1955 og Indre Romsdal 1955-1981. Berstad har vore aktiv i kommune- og fylkespolitikken. Han var formann i Norges Herredsskogmesterlag i 19 år.

Bibliografi
-----------

### Bøker

1985 – *Under stjernerapet : dikt* (Melhus: Snøfugl). ISBN 82-7083-144-1 I fulltekst ved nb.no 

1988 – *Alle har si tid* (Oslo: Fonna). ISBN 82-513-0132-7 I fulltekst ved nb.no 

1999 – *Berre ein vakker draum : dikt* (Melhus: Snøfugl). ISBN 82-7083-239-1 I fulltekst ved nb.no 

### I tidsskrift - eit utval

* Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

Kjelder
-------

* «Ord gjennom år : dikting og diktarar frå Sunnfjord og Nordfjord : 1700-1986». Naustdal: Sogn og Fjordane forlag. 1990. s. 183. ISBN 82-90576-13-7.
* Gravminner i Norge

Bakgrunnsstoff
--------------

* Om Arnfinn Berstad i Lokalhistoriske artiklar Sogn og Fjordane

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |
Blåselampe med regulering for flammen over handtaket, og med handpumpa lett synleg attmed handtaket.
Blåselampe klar til bruk.
**Blåselampe** er ein reiskap som brenn parafin eller bensin for å danne ein flamme som er varm nok til å smelte metall til å lodde med, og til anna konsentrert oppvarming. Brenselet vart fylt i ein liten tank på blåselampa og sett under trykk ved å pumpa inn luft med ei lita handpumpe som høyrde til tanken. På dette viset vart brenselet pressa gjennom eit røyr som vart oppvarma av flammen i blåselampa og drive ut i gassform gjennom munningen, slik at den heite flammen oppstod. For å setje i gang prosessen, måtte denne delen av blåselampa verte varma opp på førehand ved hjelp av til dømes raudsprit som vart hella i ei lita skål i lampa og sett eld på. Prinsippet for blåselampene var det same som for dei kokeapparata for parafin, ofte kalla primusar (*primus* var eigenleg eit varemerke), som vart nytta tidlegare. Til liks med blåselampene måtte brennaren på desse kokeapparata varmast opp før parafinen frå trykktanken vart sleppt fram til brennaren.

Blåselamper vart tidlegare nytta til mykje. Dei kunne nyttast til å mjuke opp gamal maling som skulle skrapast av tregjenstandar, og dei var nytta av røyrleggjarar for å lodde saman vassrøyr, og for å smelte bly som vart helt flytande ned i skøytane mellom kloakkrøyr av støypejarn, såkalla soilrør, for å gjere skøytane tette og solide. Dessutan var ei blåselampe ein naudsynt reiskap i fiskebåtar med glødehovudmotor, ettersom glødehovudet måtte varmast skikkeleg opp før motoren kunne startast.
Røykstova på avdelinga Finnetunet i Svullrya
**Norsk Skogfinsk Museum** er eit kulturhistorisk museum for den skogfinske kulturen i Sør-Noreg. Museet vart skipa i 2005 av Gruetunet Museum, Finnetunet, Austmarka Historielag og Åsnes Finnskog Historielag, som frå då av vart omgjort til avdelingar under museet. Forvaltningsansvaret for deira samlingar av bygningar og gjenstandar, spreidde over store delar av den norske Finnskogen og i Solør, vart med dette overteke av museet. Samlinga er på om lag 350 000 objekt, både ymse arkiv og fotografi i tillegg til gjenstandar og antikvariske bygningar.

Museet har tilhald og utstillingslokale i Svullrya gamle skole i Svullrya i Grue kommune. Svullrya er ein liten tettstad som fungerer som det uoffisielle norske senteret i Finnskogen, det store skogsområdet på båe sider av riksgrensa mellom Solør i Noreg og Värmland i Sverige som innvandrande finnar busette seg i på 1600-talet og frametter.

Museet har som si oppgåve å utforske og formidle den særeigne kulturarven skogfinnane stod for, og med dette gjere dei og deira kultur kjent og respektert både av etterfølgjarane deira og i det norske samfunnet i det heile. Innvandringssoga, den tradisjonelle skogfinske jorddyrkinga ved svedjebruk, byggjeskikken og den skogfinske kombinasjonen av kristen tru og tradisjonell folketru, er hovudtema som dannar utgangspunktet for utforsking og formidling av dei særeigne draga i skogfinsk kultur.

Avdelingane til museet er i hovudsak opne for publikum i perioden juni-august. Der får publikum høve til å gjere seg kjent med livet på Finnskogen farne dagar, og levekåra, tradisjonane og kulturen hjå skogfinnane. I lokalet ved Svullrya gamle skole vert det kvart år skipa til ei større utstilling. Formidlinga til publikum går elles føre seg ved føredrag og guiding på avdelingane, og ved rundreiser med buss.

Kjelder
-------

* Norsk Skogfinsk Museum: Om museet

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* ISNI

 |
**Arne Wold** (26. september 1895–19. oktober 1987) var ein norsk teiknar og journalist frå Oslo.

Wold vart utdanna ved Statens håndverks- og kunstindustriskole i Oslo i tida 1914-16. Deretter gjekk han i lære ved Chra. Clicháanstalt i to år. I 1922 hadde han eit kortare opphald ved kunstakademiet i Firenze i Italia.

Under signaturen AW hadde Wold frå 1919 til 1974 politiske kommentarteikningar i avisa Nationen. I perioden frå 1922 til 1961 var han kunstkritikar i den same avisa. Han illustrerte elles fleire bøker, julehefte og tidsskrift, mellom anna teikneserien og bygdekomedien *Ola Nordigard* som vart trykt i Nynorsk Vekeblad i 1941 med tekst av Erling Moen. Arne Wold deltok også på ei rad kollektivutstillingar, også i Tokyo i Japan og i Montreal i Canada.

Wolds illustrasjoar var utført med svart tusj og pensel i ein enkel, direkte og folkeleg stil.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Arne Wold» frå Wikipedia på bokmål, den 15. september 2014.*

* *Norsk Allkunnebok* X.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* Norsk kunstnerleksikon
* VIAF
* KulturNav

 |
**Norsk Salmehistorie** er oppslagsverk utgjeve i 1879 og 1880, forfatta av sokneprest J.N. Skaar. I verket vert historia til dei 634 salmane i Landstads kirkesalmebog drøfta over ca. 1350 sider. Vidare er det bruka om lag 45 sider på å gje ein kortfatta biografi over dei 21 norske salmediktarane som har skrive salmar i salmeboka. 

I *Norsk Salmehistorie* finn vi for kvar salme fyrst salmen i originaltekst, i den eldste kjende forma. Eit unntak for denne regelen har Skaar gjort når han veit kva for versjon omsetjaren har nytta, då har han trykt denne teksten, med opplysningar om avvik frå opphavleg originaltekst. For mange av salmane finn vi opplysningar om bakgrunnen til salmen, og i nokre høve ein kort omtale av salmediktaren. 

Vidare er det nemnt kva for salmebøker salmen er med i, og kva for redaksjonelle endringar som er gjort i salmetekstane i dei ulike salmebøkene. Norsk Salmehistorie har òg opplysningar om dei brukte melodiane. 

Forordet til *Norsk Salmehistorie* er trykt fremst i andre bandet, og datert Gjerpen prestegard St. Hans Dag 1880.

Ved å knyte dette hymnologiske verket til *Landstads Kirkesalmebog*, var Skaar med å favorisere denne salmeboka i kappløpet med *Hauges Salmebok*, som han sjølv hadde vore medarbeidar til. *Norsk Salmehistorie* var det fyrste salmehistoriske verket som vart skrive i Noreg, og det har vore eit verdfullt kjeldeskrift for alle seinare norske salmehistorikarar.

Kjelder:
--------

* J.N. Skaar: *Norsk Salmehistorie* b. I og II, F. Beyers forlag, Bergen 1879-80
* *Kristen sang og musikk* Runa forlag 1962
**Magnar Åm** (fødd 9. april 1952 i Trondheim) er ein norsk komponist. 

Han er utdanna organist og kantor frå det dåverande Bergen Musikkonservatorium (no Griegakademiet), og har studert komposisjon med Ketil Hvoslef i Bergen og Ingvar Lidholm ved Kungliga Musikhögskolan i Stockholm. Han har Statens garantiinntekt. Han er busett i Volda, der han i tillegg til komponistverksemda òg arbeider med barne- og ungdomskor. Der har han i fleire år vore dirigent for ungdomskoret Digitalis, der hovudtyngda av repertoaret har vore nyare musikk, deriblant fleire verk av Åm sjølv. Oder 2006 han vann den europeisk komponistenpris i Berlin for sitt musikkstykke „‘tisn’t the snow falling, it’s us leaving the ground". Han vart tildelt Arne Nordheims komponistpris for 2009. 

Magnar Åm er son til skulestyraren og forfattaren Olav Åm.

Antydning
---------

1. ↑  European Composer Award at Young Euro Classic[*daud lenkje*]

Bakgrunnsstoff
--------------

* Publikasjonar av Magnar Åm i forskingsdokumentasjonssystemet Cristin


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Norsk biografisk leksikon
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* NKC

 |
**Val Curciusa** er ein fjelldal i Graubünden i Sveits. I området ved San Bernardino-passet knyter han saman Rheinwalddalen og Misoxdalen.

Val Curciusa går sørover frå Nufenen i retning mot Misoxdalen, og endar opp ved Bocchetta di Curciusa, ein fjellovergang, som er mogeleg å sjå direkte frå San Bernardino mot søraust. Dalen er kring 9 km lang og vert drenert av elva Areua, som munnar ut i Hinterrhein ved Nufenen.

Sjølv om dalen drenerer mot nord, er om lag 85 % av området, fram til om lag 2 km før samløpet mellom Areua og Hinterrhein, i kommunen Mesocco sør for nedslagsfelt.

Dei høgaste fjelltoppane på austsida av dalen er Pizzo Tambo, sør for Areuapasset og Guggernüll, nord for passet. Dei høgaste toppane på vestsida er Piz de la Lumbreida, sør for stien til Val Vignun og Einshorn nord for stien.

Galleri
-------

* Mot vest frå Bocchetta di Curciusa; ein kan sjå fjella vest for San Bernardinopasset, inkludert Piz Pian Grand. Mot vest frå Bocchetta di Curciusa; ein kan sjå fjella vest for San Bernardinopasset, inkludert Piz Pian Grand.
* Curciusa Bassa mot sør; i bakgrunnen til venstre Curciusa Alta, og til høgre Val Rossa Curciusa Bassa mot sør; i bakgrunnen til venstre Curciusa Alta, og til høgre Val Rossa
* Alpe di Rog mot sør Alpe di Rog mot sør
* Curciusa Bassa Curciusa Bassa

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Val Curciusa» frå Wikipedia på engelsk, den 8. mars 2012.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
	+ *Tip Tour San Bernardinopasset Hiking* (PDF), The Alps **9**, SAC, 2009, s. 15–17, arkivert frå originalen (PDF) 5. oktober 2011, henta 5. januar 2011
	+ Den tyske versjonen av artikkelen

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Val Curciusa**

Koordinatar: 46°30′19″N 9°15′36″E﻿
**Norsk folkemusikklag** (**NFL**) er ein norsk frivillig organisasjon som har som føremål å inspirera til forsking, dokumentasjon og formidling av kunnskap om folkedans og folkemusikk. NFL vil vera ein møteplass og eit fagleg forum for dei som til dagleg arbeider med folkemusikk og folkedans, og for alle andre som er nysgjerrige på vitskaplege perspektiv på dette fagfeltet. I tillegg til å vera ein organisasjon for forskarar og andre fagleg tilsette rekrutterer NFL medlemmer blant studentar, utøvarar og andre som er generelt interesserte i kulturhistorie og folkemusikk. 

NFL vart stifta i januar 1948, med Ole Mørk Sandvik som første formann. Han hadde vore til stades på skipingsmøtet til International Council for Traditional Music (ICTM, då IFMC) i London, september 1947. Etter dette reiste han heim for å skipa Norsk folkemusikklag som nasjonalt lag med same føremål. Dei nasjonale laga skulle vera støttespelarar for den internasjonale organisasjonen. Styret i NFL fungerer som nasjonalkomité. O. M. Sandvik var formann i laget heilt fram til 1965. I ein periode var han òg visepresident i ICTM. Kontigenten frå laget til ICTM var betalt av departementet. I 1965 overtok Reidar Sevåg vervet som formann i Norsk folkemusikklag.

Etter nokre år med svak aktivitet, kom eit vendepunkt i 1979 då verdskonferansen til ICTM vart lagt til Oslo. Laget fekk då ny giv og kom fram att i lyset. Rolf Myklebust, som var aktiv i ICTM, var ein av pådrivarane, medan Noregs Ungdomslag gjorde mykje av sekretærarbeidet under konferansen. Dette vart startskotet for ei meir utoverretta verksemd for laget. Tellef Kvifte overtok leiarvervet etter Reidar Sevåg i 1980, før Ingrid Gjertsen tok over i 1982. I samband med 100-årsjubileet for Arne Bjørndal, vart det dette året arrangert fagseminar og konsert. Jubileet samla mykje folk og laget fekk mange nye medlemmar. Dette vart starten til det årlege fagseminaret til laget. 

Leiarar i Norsk folkemusikklag dei seinare åra: Bjørn Aksdal 1988–1992, Rolf Karlberg 1992–1993, Ruth Anne Moen 1993–1998, Gunnar Stubseid 1998–2001, Ragnhild Knudsen 2001–2005, Bodil Haug 2005–2006, Geir Egil Larsen 2006–2007, Siri Mæland 2007–2010, Ola Graff 2010–2012, Anne Murstad 2012–2013, Bjørn Aksdal 2013–2023 og Jon Hjellum Brodal 2023–.

Norsk folkemusikklag gir òg ut det vitskaplege tidsskriftet Musikk og tradisjon.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata
**Evi Sachenbacher-Stehle** (fødd 27. november 1980) er ein tysk tidlegare langrennar og skiskyttar frå Traunstein. Ho vann OL-gull i 4 x 5 km stafett i 2002 og i lagsprint i 2010, og vann VM-gull i i 4 x 5 km stafett i 2002. Sachenbacher-Stehle sikra seg fem OL-medaljar og seks VM-medaljar i langrenn i tida 1999-2010.

Karriere
--------

### Langrenn

Atten år gamle Sachenbacher deltok på det tyske stafettlaget som fekk bronse i Ski-VM 1999. To år seinare vann ho ei sprinttevling i verdscupen i heimlege Garmisch-Partenkirchen. Sidan i karrieren sigra ho i to verdscuprenn; ein 5-km i Kiruna i november 2002 og ein 10-km i Falun i mars 2006.

Under Vinter-OL 2002 i Salt Lake City sikra Sachenbacher seg sølvmedaljen i sprintøvinga framfor norske Anita Moen, begge var slått av russiske Julija Tsjepalova. To dagar seinare slo Sachenbacher på ny Moen då det gjaldt innspurten i 4 x 5 km stafett, og gav slik Tyskland ei høgst overraskande gullmedalje, dei andre på vinnarlaget var Manuela Henkel, Viola Bauer og Claudia Künzel. Den same kvartetten vart året etter også verdsmeistrar i 4 x 5 km stafett. Elles i Ski-VM 2003 kneip Sachenbacher sølvmedaljen på jaktstarten. 

Sachenbacher-Stehle var med på alle dei tyske laga i 4 x 5 km stafett som kom på sølvplass ved både Vinter-OL 2006, ski-VM 2007 og 2009, samt Vinter-OL 2010. Under verdsmeisterskapen i Sapporo i 2007 tok ho også ein sølvmedalje på lagsprinten, i spann med Claudia Künzel. Tre år etter Sapporo-VM vart dei to olympiske meistrar i lagsprint då vinterleikane 2010 vart arrangert ved Vancouver.

### Skiskyting

Sesongane 2013 og -14 satsa Sachenbacher-Stehle på skiskyting og fekk plass på Tyskland sitt landslag i skiskyting. Under Vinter-OL 2014 i Sotsji kom ho på fellesstarten i mål som nummer fire, men fire dagar etter tevlinga vart ho diskvalifisert då urinprøva viste spor av det forbodne stoffet metylheksanamin. Ho slutta då med konkurranse-idrett.

### Medaljar og besteplasseringar i internasjonale meisterskap

* Ski-VM 1999 i Ramsau: Bronsemedalje i 4 x 5 km stafett
* Ski-VM 2001 i Lahti: Nr 4 i 4 x 5 km stafett
* Vinter-OL 2002 i Salt Lake City: Gull i 4 x 5 km stafett og sølv i sprinttevlinga
* Ski-VM 2003 i Val di Fiemme: Gull i 4 x 5 km stafett, sølv på 10 km jaktstart, nr 5 i sprint og nr 6 på 30 km
* Ski-VM 2005 i Oberstdorf: Nr 4 i 4 x 5 km stafett og nr 18 på 10 km
* Vinter-OL 2006 i Torino: Sølvmedalje i 4 x 5 km stafett og nr 5 i lagsprint
* Ski-VM 2007 i Sapporo: Sølvmedalje både i lagsprint og i 4 x 5 km stafett, nr 4 på 15 km og nr 6 på 10 km
* Ski-VM 2009 i Liberec: Sølvmedalje i 4 x 5 km stafett, nr 10 på 15 km
* Vinter-OL 2010 i Vancouver: Gullmedalje i lagsprint, sølvmedalje i 4 x 5 km stafett, nr 4 på 30 km
* Ski-VM 2011 i Oslo: Nr 13 både på 15 km og 30 km
* Vinter-OL 2014 i Sotsji: Nr 4 i mixstafett

I tida 2003 til 2014 var Sachenbacher-Stehle med på å vinne fire stafettar og tre lagsprintar i langrenn, og to ordinære stafettar i skiskyting.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «de:» frå Wikipedia på engelsk, den 21. mars 2017.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Munzinger (sport)

 |