recursal/SuperWikiNEXT-32B huggingface dataset:
**Jarlsberg Avis**, ofte berre kalla **Jarlsberg**, er ei avis som blir utgitt tre gongar i veka i Holmestrand i Vestfold. 

Jarlsberg Avis kjem ut kvar tysdag, torsdag og laurdag og dekker først og fremst lokalnyheiter frå Holmestrand og Hof, sport og kultur. Lokalavisa har hatt ein jamn opplagsvekst i de seinare åra, og har ein husstandsdekning på vel 58 % i Holmestrand kommune. Avisa er eigd av Østlands-Posten i Larvik og er gjennom det ein del av mediekonsernet A-pressen. Avisa blir trykt i Larvik. Dagleg leiar og ansvarleg redaktør er Knut S. Evensen. 

Jarlsberg Avis vart etablert i 1843. Sidan 2001 har avisa komme ut med eigen nettutgåve.

Opplagstal
----------

Utvikling i nettoopplag.

| År | Nettoopplag |
| --- | --- |
| 2000 | 3 007
  |
| 2001 | 3 184
  |
| 2002 | 3 212
  |
| 2003 | 3 288
  |
| 2004 | 3 356
  |
| 2005 | 3 517
  |
| 2006 | 3 647
  |
| 2007 | 3 747
  |
| 2008 | 3 830
  |
| 2009 | 3 875
  |
| 2010 | 3 916
 

  |

Bakgrunnsstoff
--------------

* Jarlsberg Avis

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Elwyn Brooks White** (11. juli 1899–1. oktober 1985) var ein amerikansk forfattar kjend som **E. B. White**.

Den omfattande forfattarskapen til White strekte seg frå satire til barnelitteratur. Han skreiv ofte frå eit ironisk tilskodarperspektiv. Temaet for bøkene han var ikkje sjeldan fridommen til den enkelte, så òg i hans klassiske barneboktrio av *Charlotte's Web*, *Stuart Little* og *The Trumpet of the Swan*. Desse tre er blant dei mest kjende barnebøkene i USA, og er òg blitt filma ved fleire høve.

Liv
---

E.B. White var fødd i Mount Vernon i New York, og tok graden Bachelor of Arts ved Cornell University 1921. I universitetstida si var han verksam som redaktør for studentavisa *The Cornell Daily Sun*. Deretter skreiv han for *The Seattle Times* og *Seattle Post-Intelligencer*, før han vende tilbake til heimstaten New York 1924.

I 1925 gav White ut den fyrste artikkelen sin i *The New Yorker*. Han avanserte raskt til å bli tilsett, og blei verande ved bladet i nær seksti år. Med tida blei han den viktigaste profilen til *New Yorker*, og bidrog mykje til det gode ryktet til tidsskriftet. Mellom 1938 og 1943 skrev han òg ein del for *Harper's Magazine*. 

Seint på 1930-talet byrja White verksemda si som barnebokforfattar. Den fyrste barneboka hans, *Stuart Little*, kom ut etter slutten av krigen i 1945. I 1952 følgde *Charlotte's Web*. Begge blei hylla av kritikkar, og førte til at han fekk Laura Ingalls Wilder Medal i 1970, ei av dei fornemste amerikanske utmerkingane ein kan få som barnebokforfattar. Same året gav han ut den tredje barneboka si, *The Trumpet of the Swan*, som òg kom å bli løna med fleire prisar. 

I 1959 redigerte White skrivehandboka *The Elements of Style*. Boka blei godt motteken, og blir framleis nytta som litteratur ved skrivekurs.

I 1978 vann White Pulitzerprisen for livsverket sitt. Han døydde i 1985 på garden sin i North Brooklin i Maine, etter ei lang tid med Alzheimers sjukdom. Han blei kremert og oska hans blei gravlagd ved sida av kona hans, forfattaren Katharine Sersjant Angell White, ved Brooklin Cemetery.

Bibliografi
-----------

* *The Fox of Peapack*
* *The Lady Is Cold*
* *Every Day Is Saturday*
* *Farewell to Model T*
* *Quo Vadimus? Or, The Case for the Bicycle*
* *One Man's Meat*
* *Once More to the Lake*
* *The Points of My Compass*
* *The Second Tree from the Corner*
* *The Essays of E.B. White*
* *The Ring of Time*
* *Letters of E.B. White*
* *Poems and Sketches of E.B. White*
* *The Wild Flag*
* *Charlotte's Web*
* *Stuart Little*
* *The Trumpet of the Swan*
* *The Elements of Style*
* *A Subtreasury of American Humor*
* *Is Sex Necessary?* (med James Thurber)
Nike med tymiaterion. Attisk raudvasebilde frå kring år 490. f.Kr.
Romersk bronsemynt med sigersgudinna Victoria.
**Nike** (gresk Νίκη, 'Siger', uttalt nǐːkɛː) er sigersgudinna i gresk mytologi. I romersk mytologi blir denne gudinna kalla *Victoria*.

Nike er ein allegorisk personifikasjon av siger. Dette gjeld ikkje berre den blodige sigeren i krig, men òg den fredelege sigeren i greske tevlingar og elles i alle typar suksess ein kunne vinna.

Ifølgje Hesiod var Nike dotter av elvegudinna Styx og titanen Pallas. Ho blei ofte kopla til dei sigersgjevande gudane Zevs og Atene, og kultbilda deira har ofte ein Nike-statue med venger. Etterkvart kom ho til å smeltast ihop med Atene til *Atene Nike*, som Atene Nike-templet i Aten var tileigna. Der var kultbida av Atene utan venger, bortsett frå Nike-figurane på marmorbalustraden, der ein mellom anna finn den kjende ‘Nike som rettar på sandalen’.

I biletkunsten blir sigersgudinna framstilt som ein blømande, kraftfullt skapt jomfru i fotside, flagrande klede. Ho har vanlegvis venger, og har ofte sigersteikn som krans og palmekvist i handa, eller ein fanfaretrompet som forkynner sigersbodskapen. Av og til blir ho òg vist i ei triumfvogn og der ho sjølv køyrer spannet. Ho er òg blitt avbilda i skriftrullar frå det eldgamle biblioteket i Alexandria.

Nikestatuer var eit populært motiv i gresk kunst. Nike frå Samothráki er truleg det best kjende dømet. Nike frå Dílos av Arkhermos høyrer til dei eldste døma. Ein annan, meir kjend statue er Paionios Nike.

1. ↑  «Nike - Uppslagsverk - NE.se». *www.ne.se*. Henta 13. desember 2022.
2. ↑  «NIKE - Greek Goddess of Victory (Roman Victoria)». *www.theoi.com*. Henta 13. desember 2022.
3. ↑  Cartwright, Mark. «Nike». *World History Encyclopedia* (på engelsk). Henta 13. desember 2022.
4. ↑    Carlquist, Gunnar: *Svensk uppslagsbok. Bd 19*, Svensk Uppslagsbok AB, Malmö 1937, s. 1139.
5. ↑    Carlquist, Gunnar: *Svensk uppslagsbok. Bd 19*, Svensk Uppslagsbok AB, Malmö 1937, s. 1139.
**Giétrobreen** eller **Giétrozbreen** (fransk *Glacier du Giétro*) er ein 4 km lang dalbre sørvest i Sveits. I 1818 brast ein bredam ved Giétrozbreen og førte til ein katastrofal flaum som er ei av dei mest kjende naturkatastrofane i Dei sveitsiske Alpane.

Skildring
---------

Giétrobreen ligg på nordsida av Wallis-Alpane i kantonen Valais. Han ligg i den øvre Bagnesdalen, sør for Martigny og Verbier. Han var 4,55 km lang i 1979 og hadde då eit areal på 5,85 km² (1979).

Breen for snø frå Mont Blanc de Cheilon (3870 moh) og La Ruinette (3875 moh). Den øvre delen av breen er relativt flat. Han fell nedover sida av Mont Rouge du Giétro og svingar seg så vestover mellom Le Pleureur og Mont Rouge. Den lågare delen har har ei helling på 40 % og dannar fleire store bresprekkar. Breen endar om lag 2600 moh. Delar av breen heng fast med Cheilonbreen via Col du Cheilon (3243 moh). Smeltevatnet frå breen hamnar i Mauvoisinsjøen (ein kunstig innsjø) og renn vidare til Dranse de Bagnes, ei sideelv til Rhone.

Brekatastrofe
-------------

Isen som demde opp dalen i 1818 (av Arnold Escher von der Linth)
Giétrobreen har ført til mange dødsfall i dalen gjennom historia. Det første jökulhlaupet vart registrert i 1595 og førte til 140 dødsfall. Ein ny flaum skjedde i 1818 og tok livet av 44 menneske. I 1818 vart det bora eit hol i breen for å minke vassnivået i den oppdemde sjøen. 

Etter at isbreen auka i omfang, breidde isen seg nedover dalen mellom 1816 og 1818. Det oppstod ein bresjø som tømde seg den 27. mai 1817, utan at det gjekk liv tapt. Bresjøen oppstod på ny og hadde i april 1818 ei lengd på 2 km. Den 10. mai 1818 vart ingeniøren Ignace Venetz kalla til kantonen. For å stoppe det raskt stigande vatnet, valde han å bore eit hol i isen. Arbeidet byrja ein dag seinare. Fossen som oppstod ut holet eroderte kraftig på isen og morgonen den 16. juni byrja iskjegla å bryte saman og ut på ettermiddagen braut ho saman og 18 millionar kubikkmeter vatn strøymde nedover dalen. I løpet av ein halvtime var sjøen tømd.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Giétro Glacier» frå Wikipedia på engelsk, den 5. november 2011.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*
* Swisstopo maps
* Swissbreen monitoring network

1. 1 2  *Fluctuations of Glaciers Database.* World Glacier Monitoring Service, Zurich 2017 (DOI:10.5904/wgms-fog-2017-10)
2. 1 2 3   Zryd, Amédée (2008), *Lesbreens en mouvement*, Presses polytechniques et universitaires romandes, s. 52, 53, 54, 55, 68, ISBN-978-2-88074-770-1

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* BNF
* BNF (data)
* GeoNames

 |
*Tilbeding av kongen*, ca. 1470
*Dommedag*, 1474/85
**Hans Memling**, (fødd mellom 1433 og 1440 i Seligenstadt; død 11. august 1494 i Brugge), også *Jan van Mimmelynghe*, *Johannes Memmelinc* og *Memlinc*, var ein tysk-fødd målar som flytta til Flandern og som måla i stilen til den eldre nederlandske skulen.

Frå 1460-åra til han døydde var han ein av dei leiande målarane, som måla både portrett og fleire store religions-verk, der han arbeidde i stilen han lærde i ungdomsåra frå meistrar som Rogier van der Weyden.

### Liv og gjerning

Memling er fyrste gongen nemnt i dokument frå 1465, då han får borgarskap i Brugge. I 1466 budde han i eit stort steinhus i Sint-Jorisstraat, eit hus han truleg kjøpte i 1480. På same tid og i same delen av Brugge budde målaren og miniatyrdesignaren Willem Vrelant, han var elles bokillustratør òg. Memling skulle eigenleg ha skaffa seg borgarskap i byen, men registrerte seg av ukjente grunnar i målarlauget i Brugge, seinare hadde han også assistentar og lærlingar i verkstaden sin. Lærlingar av han er nemnt i 1480 og i 1484. Michel Sittow si læretid i Brugge fann stad i desse åra, og med bakgrunn i stilistiske likskapar kan han ha vore ein av Memling sine lærlingar.

Minnet om Memling vart bevart fødebyen, der det i byrjinga av 1500-talet vart lese messer for sjela hans. Sidan vart han gløymd. Hovudverket hans er måleria i Johannishospital i Brugge. Då måleria vart gjenoppdaga av kunsthistorikarar voks det samstundes fram ei sentimental legende om målaren, som skulle ha skapt måleria i Johannishospital etter ei mirakuløs betring. Denne legenda heldt seg i lang tid, og vart seinare formidla i biletform av fleire målarar.

Bakgrunnsstoff
--------------

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Hans Memling» frå Wikipedia på tysk, den 23. august 2012.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* BIBSYS
* Store norske leksikon
* VIAF
* GND
* LCCN
* ISNI
* BNF
* BNF (data)
* LIBRIS

 |
**Lijiang** (kinesisk skrift 麗江市; pinyin) er eit byprefektur nordvest i provinsen Yunnan i den sørvestlege delen av Folkerepublikken Kina, og som i nordaust grensar til provinsen Sichuan. Byprefekturet har eit areal på 21 219 km² og eit folketal på om lag 1,24 millionar.

Byprefekturet Lijiang omfattar eitt distrikt (区 *qū*), to fylke (县 *xiàn*) og to autonome fylke (自治县 *zìzhìxiàn*).

Næring
------

Utsyn over byen Lijiang
Gamlebyen i Lijiang, som er på UNESCO si verdsarvliste, er godt bevart og eit søkt turistmål. På verdarvlista og i byprefekturet er også naturfenomenet Tigersprangjuvet, om lag 60 km nord for byen Lijiang.

Samferdsle
----------

Lijiang har flyplass som 28 km sør for bysentrum. Flyplassen vart opna i juli 1995 og har rutesamband med Kunming, Chengdu, Xishuangbanna, Beijing, Shanghai, Guangzhou, Shenzhen, Xiamen via Chongqing og Guiyang.

Historie
--------

Nakhi-folket er den opphavlege befolkninga i byen. Denne etniske gruppa er kjend for sin matriarkalske kultur og levesett.

Kjelder
-------


* *Denne artikkelen bygger på «Lijiang» frå Wikipedia på engelsk, den 25. juni 2012.*

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Lijiang**

* Offisiell nettstad Edit this at Wikidata

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* NKC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**1505** (romartal MDV) var eit normalår som byrja på ein onsdag i den julianske kalenderen.

Hendingar
---------

Jacob Obrecht
### Utlandet

* Portugisarane gjekk til åtak på Zeila, Sofala, Kilwa, Brava og Mombasa på kysten av Aust-Afrika. Kilwa blei storma og brent av 24. juli under leiing av admiral d'Almeida.

### Noreg

*

Fødde
-----

*

Døde
----

*Sjå òg Døde i 1505.*

* juli: Jacob Obrecht, flamsk toneskapar

**<<   1500-talet   >>**
<< 1500 | 1501 | 1502 | 1503 | 1504 | 1505 | 1506 | 1507 | 1508 | 1509 | 1510 | 1511 | 1512 | 1513 | 1514 | 1515 | 1516 | 1517 | 1518 | 1519 | 1520 | 1521 | 1522 | 1523 | 1524 | 1525 | 1526 | 1527 | 1528 | 1529 | 1530 | 1531 | 1532 | 1533 | 1534 | 1535 | 1536 | 1537 | 1538 | 1539 | 1540 | 1541 | 1542 | 1543 | 1544 | 1545 | 1546 | 1547 | 1548 | 1549 | 1550 | 1551 | 1552 | 1553 | 1554 | 1555 | 1556 | 1557 | 1558 | 1559 | 1560 | 1561 | 1562 | 1563 | 1564 | 1565 | 1566 | 1567 | 1568 | 1569 | 1570 | 1571 | 1572 | 1573 | 1574 | 1575 | 1576 | 1577 | 1578 | 1579 | 1580 | 1581 | 1582 | 1583 | 1584 | 1585 | 1586 | 1587 | 1588 | 1589 | 1590 | 1591 | 1592 | 1593 | 1594 | 1595 | 1596 | 1597 | 1598 | 1599 >>
**Sven Fischer** (fødd 16. april 1971) er ein tysk tidlegare skiskyttar frå Schmalkalden i Thüringen i Tyskland. Han vann sju VM-gull og fire OL-gull i perioden 1994-2006, frå 1993 til 2007 sanka han i alt 28 medaljar i verdsmeisterskap og olympiske vinterleikar. Fischer sigra i verdscupen i skiskyting 1997 og 1999.

Aktiv
-----

Fischer vann sin første europacup-siger i desember 1990 i Hochfilzen. Han har gått individuelle renn i verdscupen i skiskyting sidan 1992/93-sesongen. Sidan 1995/96-sesongen har han alltid endt blant dei ti beste i verdscupen samanlagt. Alt i 1993 vann han bronse med det tyske stafettlaget i VM. Sin første individuelle medalje i eit stort meisterskap tok han i OL på Lillehammer i 1994, med bronse på 20 km, her var han òg med å vinna stafetten. Stafetten var han òg med å vinna i Vinter-OL 1998 i Nagano. I Vinter-OL 2002 i Salt Lake City fekk han sølv på sprinten og stafetten og i Vinter-OL 2006 i Torino vann han sprinten og stafetten.

I VM har Fischer til saman vunne sju gullmedaljar, eit i lagkonkurransen (1993), fire på stafett (1995, 1997, 2003, 2004) og på 20 km og fellesstart i Kontiolax i 1999. Han har vunne 33 verdscuprenn, tredje mest etter Ole Einar Bjørndalen og Raphaël Poirée, og vann verdscupen samanlagt i 1996/97- og 1998/99-sesongen.

Eit særtrekk ved Sven Fischer er at han alltid konkurrerer utan hanskar og brukar eit særeige ladegrep. Han snakkar òg litt norsk.

Kortfatta merittliste
---------------------

(pr. 28. februar 2006)

* Verdscupen samanlagt:
	+ To sigrar (1996/97 og 1998/99), to andreplassar, tre tredjeplassar
* Verdsmeisterskap:
	+ 7 gull (2 individuelle), 8 sølv, 7 bronse
* Olympiske leikar:
	+ 4 gull (1 individuelt, sprint, 2006), 2 sølv, 2 bronse
* Verdscuprenn:
	+ 33 gull, 20 sølv, 33 bronse

Bakgrunnsstoff
--------------

* Sven-Fischer-Fanpage
* «Sven Fischer». olympedia.org. Henta 15. november 2022.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* Munzinger (sport)

 |
**Guttorm Sigurdsson** (1199–11. august 1204) var konge av Noreg i 1204, under borgarkrigstida. 

Han var fødd *Guthormr Sigurðarson* (gamalnorsk), son av Sigurd Lavard og soneson av kong Sverre.

Borgarkrigstida i norsk historie varte frå om lag 1130 til 1240. I denne tida pågjekk det mange ulike stridar av ymse omfang og styrke. Bakgrunnen for desse stridane var dei uklare norske tronfylgjelovene, sosiale forhold og kampen mellom ulike aristokratiske parti og mellom kyrkja og kongen. Det var for det meste to ulike flokkar, kjent ved ulike namn. Til slutt stod striden mellom birkebeinar og baglar. Midtpunktet for flokkane var som oftast ein kongsson som vart sett opp som kongsemnet til flokken.

Guttorm etterfylgde onkelen sin, birkebeinarkongen Håkon Sverresson, dagen etter at han døydde, den 2. januar 1204. Då han døydde ser det ut som om Håkon hadde kontroll over heile Noreg, men etter at han døydde, ein gong i første helvta av 1204, kom baglarane sitt kongsemne Erling Steinvegg til Vika med ein stor flokk saman med danskekongen Valdemar Sejr. Dette vart starten på den andre baglarkrigen (1204-1208).

Dagen etter at Guttorm vart konge vart Håkon galen (gamalnorsk *Hákon galinn*), ein nevø av kong Sverre, gjort til jarl og militær leiar for birkebeinane. Håkon galen vart soleis den eigentlege leiaren for birkebeinane, i og med at Guttorm berre var fire år gamal. Guttorm og birkebeinane segla til Nidaros der Guttorm vart hylla som konge på Øyratinget. 

I august same året vart han sjuk og døydde. Birkebeinane kjende ikkje til nokon annan direkte etterkomar av kong Sverre, sidan dei endå ikkje visste om Håkon Håkonsson. Dei valde difor Inge Bårdsson, ein annan nevø av kong Sverre, til ny konge. Guttorm vart gravlagd i Nidarosdomen i Trondheim. 

Hovudkjeldene våre til Guttorm sitt liv er baglarsoga og soga om Håkon Håkonsson, som begge vart skrivne på 1200-talet.

Kjelder
-------

* Noregs kongesoger bind 3: *Sverre-soga* (omsett av Halvdan Koht) og *Soga om baglarar og birkebeinar* (omsett av Gunnar Pedersen). Oslo, Samlaget 1979
* Noregs kongesoger bind 4: *Soga om Håkon Håkonsson* av Sturla Þorðarsson. Oslo, Samlaget 1979


|  |  |  |
| --- | --- | --- |
| **Føregangar**Håkon Sverresson | **Konge av Noreg**1204–1204 | **Etterfylgjar**Inge Bårdsson |

Sjå òg
------

* Norske monarkar
**Marisa Isabel Lopes Mena** (fødd 25. oktober 1984 i Coimbra i Portugal), kjend under artistnamnet **Mimicat**, er ein portugisisk songar og låtskrivar innan pop og soulmusikk. Ho vann den portugisiske songtevlinga *Festival da Canção* i 2023 og representerte Portugal i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool med låten «Ai coração».

Bakgrunn
--------

Mimicat på scena under Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool.
Mena har vore oppteken av musikk sidan barndommen og lærte å syngje og komponere på eigen hand allereie som barn. Som femtenåring i 2001 deltok ho i *Festival da Canção*, den portugisiske uttakinga til Eurovision Song Contest. Ho deltok under artistnamnet Izamena med songen «Mundo colorido», men kvalifiserte seg ikkje til finalen.

I 2014 gav Mimicat ut sitt fyrste album, *For You*, på Sony Music Portugal. Singelen «Tell Me Why» blei seinare ein del av lydsporet til såpeoperaen *Jardins proibidos*. Ho hadde turné for albumet, både i Portugal og Brasil. Sidan 2015 har ho også opptredd på ulike festivalar i Portugal og Brasil.

Oppfølgjaralbumet *Back in Town* følgde i 2017. Ho gav ut sin fyrste song på portugisisk i 2019, songen «Até ao fim», ei hylling til foreldra hennar som då hadde vore kjærestar i 50 år. Etter å ha fødd sitt fyrste barn, gav ho ut singelen «Tudo ao ar» i 2021.

I 2023 deltok Mimicat på nytt i *Festival da Canção*, i regi av den portugisiske kringkastaren RTP. Ho deltok med sangen «Ai coração» og vann finalen laurdag 11. mars. Ho fekk dimed representere Portugal i Eurovision Song Contest 2023 i Liverpool, der ho enda på 23. plass av 26 finalistar.

Bidraget «Ai coração» (norsk: *åh, hjarte*) skreiv ho i 2014, då ho komponerte låtar til sitt fyrste album. Låten er inspirert av kabaretsongar frå 1940- og 50-talet, og passa ikkje med lydbiletet på albumet.

Diskografi
----------

### Album

* *For You* (2014)
* *Back in Town* (2017)

Referansar
----------

1. ↑  «Casada Música - Mimicat». *www.casadamusica.com* (på engelsk). Arkivert frå originalen 12. mars 2023. Henta 13. mars 2023.
2. ↑  NDR. «Mimicatzeigt für Portugal Herz mit "Ai coração"». *www.eurovision.de* (på tysk). Henta 13. mars 2023.
3. ↑  «Mimicat». *eurovision.tv* (på engelsk). Henta 18. mai 2023.
4. ↑  «Sabia que Mimicat já esteve no Festival da Canção?» (på portugisisk). 10. november 2022. Henta 13. mars 2023.
5. 1 2 3  Cipriano, Rita. «Mimicat, a "underdog", vence o Festival da Canção com uma música composta há dez anos». *Observador* (på portugisisk). Henta 13. mars 2023.
6. 1 2  «Mimicat: ″Tentei desistir da música, mas a música foi mais forte″». *www.jn.pt* (på portugisisk). Henta 13. mars 2023.
7. ↑  «GrandFinal of Liverpool 2023 - Eurovision Song Contest». *eurovision.tv*. Henta 18. mai 2023.

* *Denne artikkelen bygger på «Mimicat» frå Wikipedia på bokmål, den 2. desember 2023.*
**Nadderud Stadion** er ein fotball- og friidrettstadion i Bærum. Nadderud er heimebane for både Stabæks herrelag og kvinnelag. Publikumsrekorden er på 10 000 og vart sett mot Strømsgodset i cupen i 1970. Stadion ligg like ved Bekkestua sentrum, og i 2004 overtok Stabæk Fotball drifta av stadion frå Bærum kommune. Banen vart tidlegare òg brukt til bandy, til dømes vart bandyfinalen 1970 heldt her, dStrømsgodset slo Stabæk 3-1. I vintersesongane 1975/76 – 1979/80 vart det arrangert stemne for hurtigløp på skøyter her.

Stabæks herrelag flytta før 2009-sesongen frå Nadderud til den nyoppførte Telenor Arena på Fornebu. Klubben måtte derimot forlate Telenor Arena etter 2011-sesongen, og då vart det avgjort at Stabæk Fotball skulle spele heimekampane sine i 2012 på Nadderud Stadion.

Tribunen "Fornebulandet" der blant anna Stabæk Support står når Stabæks herrelag nyttar stadionet.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Nadderud stadion» frå Wikipedia på bokmål, den 29. mai 2013.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |

  


Koordinatar: 59°55′16.561″N 10°34′52.345″E﻿
Fornebu flyplass i 1956.
**Oslo lufthamn, Fornebu**, eller **Fornebu flyplass**, som låg på ei halvøy i Bærum kommune ut i Indre Oslofjord i nærleiken av grensa til Oslo kommune, om lag åtte kilometer frå Oslo sentrum, var hovudflyplassen i Noreg frå 1939 til han vart avløyst av Oslo Lufthamn, Gardermoen i 1998. Deretter vart flyplassen lagd ned, og området vart stilt til rådvelde for bygging av bustadblokker og kontorbygg.

Fornebu flyplass hadde to rullebanar, ein på 2370 meter og ein på 1800 meter. Ettersom flyplassen låg ved fjorden, kunne han ved opninga i 1938 fungere som terminal både for fly som landa på land og fly som landa på sjø, og dette var viktig i tider då det var mange sjøflyruter her i landet på grunn av skorten på flyplassar. Flyplassen kunne såleis erstatte den vanleg brukte flyplassen på Kjeller i nærleiken av Lillestrøm og sjøflyhamna på øya Gressholmen innanfor Oslo si bygrense i Indre Oslofjord.

Flyplassen vart bygd ut i stor skala i 1980-åra. Då flyplassen vart lagt ned på slutten av 1990-talet hadde han ein stor ekspedisjonsbygning i tre høgder, ein for innkomande trafikk, ein for utgåande trafikk og ei høgd for administrasjon, og med ein sattelitterminal for internasjonale ruter og to sattelitterminalar for innanriksruter. Alt i alt var terminalbygget på 36 000 rutemeter. Det var utsmykka med fleire store kunstverk og veggmåleri, og somme av desse er teke vare på på staden. Ekspedisjonsbygningen, som hadde vorte opna i 1964, var teikna av arkitekt Odd Nansen, og veggdekorasjonar hadde Kai Fjell og Snorre Andersen stått for.

På flyplassen var det oppstillingsplassar for til saman tjue fly, men berre fem bruer for beinveges tilgang til flya, slik at ferdafolket for det meste måtte gå på marknivå i all slags vêr mellom utgangsportane og flya.

Av dei to rullebanane var berre den lengste på 2370 meter i dagleg bruk, og under vanlege vêrtilhøve skulle flytrafikken gå mest mogleg over Oslofjorden for å skåne dei tettfolka områda kring flyplassen for støyen frå flya. Ikkje minst støyplaga, men òg skorten på areal, var avgjerande for at Fornebu ikkje kunne byggjast vidare ut som hovudflyplass.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* Store norske leksikon
* VIAF
* LCCN
* GeoNames
* SSR (namn)

 |

  





| * v
* d
* e
Flyplassar i Akershus |
| --- |
| Kjeller flyplass**·** Gulli flyplass**·** Haga flyplass**·** Lørenskog helikopterplass, Sentralsjukehuset**·** Oslo Lufthamn**·** Ski flyplass**·** Stokker flyplass**·** Vestby flyplass

|  |  |
| --- | --- |
| Nedlagd | Oslo lufthamn, Fornebu |

 |
**Trine Bakke** (fødd 11. januar 1975), ei tid **Trine Bakke Rognmo**, er ein norsk tidlegare alpin skirennar frå Trondheim. Ho vann bronsemedaljen i slalåm under VM i alpine greiner 1999 og gjekk til topps i to slalåmrenn i verdscupen i alpine greiner. Bakke var medlem i Byaasen SK til 1998, sidan i Freidig.

Aktiv
-----

Bakke debuterte i verdscupen i 1994-sesongen. Ho deltok for Noreg under vinter-OL på Lillehammer, der ho vart nummer 19 i slalåm. Utover i 1997-sesongen byrja ho å nærme seg verdseliten i slalåm, med ein femteplass i Vail i mars månad som beste prestasjon. Den 1. mars 1998 fekk ho i Saalbach-Hinterglemm sin fyrste pallplass i eit verdscuprenn.

Midt i januar 1999 vann Bakke verdscuprennet i slalåm i St. Anton 1999, men høgdepunktet som alpinrennar opplevde ho då ho kapra bronsemedaljen i slalåm under VM 1999 i Vail, bak australske Zali Steggall og svenske Pernilla Wiberg. På nyåret 2000 tok Bakke i Maribor sin andre verdscuptriumf. Heilt på slutten av desember 2000 fekk ho dei to siste av totalt ti pallplasseringar i verdscupen, samtlege i slalåm.

Bakke heldt fram å tevle i verdscupen til 2006, og la opp etter 2009-sesongen.

Kjelder
-------

* *Sportsboken*, aktuelle årgangar.

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
Klubbmerket til Eik-Tønsberg
**Eik Idrettsforening Tønsberg**, til dagleg **Eik-Tønsberg** og lengst kjend som **Eik Idrettsforening**) er eit idrettslag, stifta 14. mars 1928, med opphav i tettstaden Eik like nord for Tønsberg by i Vestfold. Eik IF har særleg drive med fotball. A-laget til klubben speler heimekampane sine på Eikbanen og laget speler i 3. divisjon avdeling 2 (2020). Spelarane har kvite overdelar og svarte bukser.

Historikk og anna
-----------------

Fotballgruppa skifta namn til Eik-Tønsberg i 1989 for å gjera det lettare å marknadsføre seg nasjonalt. 

Eikbanen blei bygd tidleg på 1930-talet og er seinare utbygd med eige idrettshus, fleire treningsbaner og omsider Eikhallen (*Eik Idrett og Samfunnshus*). Eik var Sem kommune si største idrettsforeining med rundt 500 medlemmer tidleg på 1960-talet. Ved sidan av fotball dreiv foreininga då turn og gymnastikk for yngre og eldre, og ski når forholda gjorde det mogleg.

I 1957 spelte Eik Idrettsforening seg opp i den norske hovedserien i fotball. I 1960 spelte A-laget bronsefinale og blei nummer tre av alle klubbar i landet. I seriesamanheng sette klubben krona på verket ved å spele seriefinale mot Fredrikstad på Ullevaal. FFK vann med 2-0 og fekk seriegull, men Eik IF fekk sølvmedaljar. Klubben hadde òg eit godt lag på 1980-talet. I 1981 fekk han gode inntekter av ein treningskamp mot Manchester United og rykte opp til 1. divisjon året etter der han spelte på det høgaste nivået i landet inntil nedrykket i 1985. I cupsamanheng står semifinalen mot Molde i 1989 høgast, ein kamp Molde vann med 1-0. I ein kvartfinalekamp mellom Eik og Fredrikstad på Tønsberg Gressbane i 1958 var det over 15 000 tilskodarar, som er rekord for fotball i Tønsberg-distriktet. Kamputfallet blei 1-1 (e.e.o.), FFK vann omkampen i Fredrikstad. Fleire av spelarane spelte sidan på landslaget og kretslaget.

Av trufaste Eik-spelarar kan nemnast Arne Natland, Tore Halvorsen, Arne Høivik, Dag Henriksen, Svein Gunnar Førsund, Geir Johansen og Kåre Bjørnsgård. Kjende spelarar som har vore i klubben i kortare tid er Erik Solér, Ronny Johnsen, Jan Frode Nornes, keeperen Erik Thorstvedt og trenaren Morten Sanne Melvold.

Eik-Tønsberg var det beste fotballaget i distriktet i mange år, men FK Tønsberg, som blei stifta som ein lokal, samlande fotballklubb i 2001, tok over plassen til klubben i 2. divisjon frå sesongen 2002.

Bakgrunnsstoff
--------------

* Offisiell nettstad

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Eik-Tønsberg» frå Wikipedia på bokmål, den 21. mars 2013.*


| * v
* d
* e
3. divisjon fotball for menn, avdeling 2, 2020 |
| --- |
|  | 
* FK Eik Tønsberg 871
* Flint
* Follo
* Fredrikstad 2
* Halsen
* Hønefoss
* Kråkerøy
* Mjøndalen 2
* Oppsal
* Pors
* Sarpsborg 08 2
* Strømsgodset 2
* Ørn Horten
* Åssiden

 |  Noreg |
| Mantes-la-Jolie |
| --- |
| Kyrkja Sainte-Anne de Gassicourt i Mantes-la-JolieKyrkja Sainte-Anne de Gassicourt i Mantes-la-Jolie Kyrkja Sainte-Anne de Gassicourt i Mantes-la-Jolie |
| 

|  |
| --- |
| Byvåpenet til Mantes-la-Jolie |
| **Byvåpenet til Mantes-la-Jolie** |

 |
| Styresmakter |
| Land  Region  Departement | Frankrike  Île-de-France  Yvelines |
| Geografi |
| Flatevidd | 9,38 km² |
| Flatevidd - By |  9,38 km² |
| Innbyggjarar  - By (2005)   - folketettleik | 42 400   4 520/km² |
| Koordinatar | 48°59′″N 01°43′″E﻿Koordinatar: 48°59′″N 01°43′″E﻿ |
| Høgd over havet | 34 m |
| Tidssone - Ved sommartid | CET (UTC+1) UTC+2 (UTC) |
| Diverse anna |
| Postnummer | 78200 |
| **Heimeside:** www.mairie-mantes-la-jolie.fr |

**Mantes-la-Jolie** (ofte berre kalla *Mantes*) er ein kommune i dei vestlege forstadane til Paris i Frankrike, men har status som by. Han ligg 48,4 km frå sentrum av Paris, og er *sous-préfecture* (underprefektur) i departementet Yvelines.

Historie
--------

Mantes låg halvvegs mellom maktsentera til hertugane av Normandie i Rouen og kongane av Frankrike i Paris. I lag med det meste av Nord-Frankrike skifta området eigar mange gonger under hundreårskrigen. Filip Augustus døydde i Mantes 14. juli 1223.

Louis XIV oppretta ein fabrikk for musikkinstrument i Mantes, og han vart vald til senter for produksjon av messing- og treblåsarinstrument. På 1800-talet kom det mange målarar til byen, særleg Corot, som måla kjende bilete av brua og katedralen. Prokofiev var her sommaren 1920 og orkestrerte balletten *Chout*.

Byen vart opphavleg kalla Mantes-sur-Seine (som tyder «Mantes ved Seinen»), men då Mantes vart slått saman med kommunen Gassicourt i 1930 vart den nye kommunen kalla Mantes-Gassicourt.

Under den andre verdskrigen var Mantes det første allierte bruhovudet over Seinen den 9. august 1944. Byen vart hardt råka av krigen.

7. mai 1953 fekk kommunen offisielt namnet Mantes-la-Jolie (som tyder 'Mantes den vakre'), visstnok som ein referanse til eit brev kong Henrik IV skreiv til elskarinna si, Gabrielle d'Estrée, som budde i Mantes: «Eg er på veg til Mantes, mi vakre».

Bakgrunnsstoff
--------------

 Commons har multimedium som gjeld: **Mantes-la-Jolie**

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* VIAF
* GND
* BNF
* BNF (data)
* SUDOC
* NKC
* GeoNames
* MusicBrainz (area)

 |
**Skaugumsåsen** er ein ås i Asker kommune i Viken fylke på 351 meter over havet, og med ei skardhøgd (primærfaktor, det vil seie høgda over terrenget ikring) på 140 meter. Åsen har namn etter garden Skaugum (som tyder Skogheim), ein gard som har røter i yngre jarnalder, som var ein sentral storgard i mellomalderen, og nå er mest kjend for å vere heim for det norske kronprinsparet.

Skaugumsåsen. Bygningane framfor åsen er Sem Gjestegård (den nedlagde *Norges landbrukshøgskole, avd. Asker*, tidlegare Statens småbrukslærerskole). I senkinga attom høgda som bygningane ligg på, ligg Semsvannet.
Bergartane i åsen er harde permiske lavaartar som ligg over lausare skifer, slik ein kan sjå i dei steile skrentane i åssida. I desse skrentane veks edellauvskog med hassel, ask, lønn, lind, alm, sølvasal og barlind, og dessutan finst misteltein. Store delar av åsen, både areal i åssidene og på åsplatået, er verna som naturreservat.

Kjelder
-------

* Dons, Johannes A. Johan Fredrik Bockelie. 1996. *Oslo-traktenes geologi med 25 turbeskrivelser*. Nesbru: Vett & Viten. ISBN 82-412-0102-8 (Boka har mellom anna framlegg til turar som gjev døme på geologisk interessante lokalitetar i området Skaugumsåsen – Semsvannet.)

|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon
* GeoNames
* SSR (namn)

 |
Ein **høgskule** (eller **høgskole**) er ein forskingsinstitusjon og lærestad for høgare utdanning, som normalt ikkje har eigen doktorgradsutdanning. I motsetnad til universiteta må dei ha godkjenning frå Kunnskapsdepartementet for å kunne opprette nye studium på master- og doktorgradsnivå. På bachelornivå har dei same fullmakt som universiteta. 

Ein høgskule må ikkje forvekslast med den eksamensfrie folkehøgskulen.

Høgskular i Noreg
-----------------

### Namnsetjing

Det er kongen som fastset namnet på høgskulane, og som offentlege institusjonar skal dei hava namn på både bokmål og nynorsk. Det er normal praksis at namnet er likt på båe språka, og at namnet difor vert «Høgskolen i...» (til dømes Høgskolen i Vestfold) for distriktshøgskulane, og «Noregs (eller Norges) ...høgskole» (til dømes Noregs handelshøgskole) for dei vitskaplege. 

Denne praksisen har i dag tre unnantak: Høgskulen i Volda heiter «Høgskulen» på nynorsk og «Høgskolen» på bokmål, same gjeld Høgskulen i Sogn og Fjordane. Tredje unnantaket ligg på Universitetet for miljø- og biovitskap (UMB), der det er eit institutt som heiter «Handelshøyskolen ved UMB». Instituttet har ikkje noko nynorsk namn, og namngjevinga er difor i strid med Mållova.

Sjå også
--------

* Høgskular i Noreg
* Høgskulereforma

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Høgskule» frå Wikipedia på bokmål, den 4. april 2009.*
	1. ↑
	2. ↑
	3. ↑
	4. ↑


| * v
* d
* e
Statlege høgskolar og universitet i Noreg |
| --- |
| Universitet | 
* Agder
* Bergen
* Nord
* NMBU
* NTNU
* Oslo
* Oslomet
* Stavanger
* Søraust-Noreg
* Tromsø

 |
| Vitskaplege høgskolar | 
* Arkitektur- og designhøgskolen i Oslo
* Høgskolen i Molde
* Kunsthøgskolen i Oslo
* Noregs handelshøgskole
* Noregs idrettshøgskole
* Noregs musikkhøgskole

 |
| Regionale høgskolar | 
* Innlandet
* Samisk
* Vestlandet
* Volda
* Østfold

 |
| Andre statlege høgskolar | 
* Forsvarets høgskole
* Politihøgskolen
* Høgskolen og utdanningssenteret for kriminalomsorga

 |
**Hilda Cathy Heine** (fødd 6. april 1951 på Jaluit) er ein marshallesisk pedagog og politikar som i januar 2016 vart president på Marshalløyane. Heine var den fyrste kvinnelege presidenten på Marshalløyane. Ho vart i 2020 etterfølgd i presidentembetet av David Kabua.

Liv og virke
------------

Heine vaks opp på atollen Jaluit. Ho flytta til Majuro for videregåande skulegang.

Heine er universitetsutdanna i USA. Ho har lågaregradsutdanning frå University of Oregon og tok i 1975 mastergrad i pedagogikk ved University of Hawaii. I 2004 avla ho doktorgrad ved University of Southern California. Heine var den fyrste kvinna frå Marshalløyane som avla doktorgrad.

Heine har arbeida som skulelærar og rådgjevar. Frå 1982 til 1986 var ho leiar for vidareutdanning ved Community College of Micronesia på Majuro, for så å verte administrativ leiar ved College of Micronesia Majuro Campus (1986–1990). Frå 1990 til 1992 var Heine president ved College of the Marshall Islands. Ho grunnla Women United Together Marshall Islands.

Heine var undervisingsminister frå 1992 til 1995. Etter perioden som minister flytta ho til Hawaii, der ho også arbeida med utdanning. Frå 2006 til 2011 var Heine programdirektør for Pacific Comprehensive Assistance Center ved Pacific Resources for Education and Learning (PREL) heime på Marshalløyene.

I 2015 vart Heine vald til parlamentet frå atollen Aur. Ho vart vald til president av Nitijela, det marshallesiske parlamentet, i januar 2016 etter at forgjengaren Casten Nemra tapte eit mistillitsvotum. Heine var einaste kandidat i valet. I januar 2020 tapte ho sjølv presidentvervet etter avrøysting i Nitijela. David Kabua vann presidentvalet.

Heine er æresdoktor ved College of the Marshall Islands.

Kjelder
-------

1. 1 2 3 4  «Biography of Her Excellency Hilda C. Heine, Ed.D President of the Republic of the Marshall Islands» Arkivert 2018-01-07 ved Wayback Machine. Embassy of The Republic of The Marshall Islands, Republic of China (Taiwan). Lest 6. januar 2018.
2. 1 2 3  «H.E. Dr. Hilda Heine», Pacific Women in Politics. Lest 6. januar 2018.
3. 1 2  «Hilda Heine elected Marshalls president», *Radio New Zealand*, 28. januar 2016. Lest 6. januar 2018.
4. ↑  «New president for Marshall Islands». *RNZ* (på engelsk). 6. januar 2020. Henta 14. januar 2020.

* *Denne artikkelen bygger på «Hilda Heine» frå Wikipedia på bokmål, den 24. november 2022.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* WorldCat
* VIAF
* LCCN
* ISNI
* NLA
* BBC Things

 |
**Alexander Banor Tettey** (fødd 4. april 1986 i Accra) er ein norsk-ghanesisk tidlegare fotballspelar. 

Tettey spelte helst defensiv midtbane, men var også indreløpar eller hadde andre posisjonar på banen.

Karriere
--------

Tettey tok til å spele organisert fotball for Kickers i heimlandet før han flytte etter far sin til Noreg og Bodø saman med systera i 1999. Medan han budde i Bodø spela han på aldersbestemte lag i Bodø/Glimt. Han flytte seinare til Trondheim og begynte å spele for Kolstad. Her imponerte han nok til å få ein plass på juniorlaget til Rosenborg. Tettey vart junior-noregsmeister med Rosenborg i 2005. Allereie som 16-åring fekk han spele for A-laget til Rosenborg. 

I norsk toppfotball har han stort sett spelt for Rosenborg, men var på utlån til Skeid ein periode. Under perioden sin i Rosenborg fekk han med seg to seriemeistertitlar, i 2006 og 2009. I 2009 vart han seld til franske Rennes. Han har også spelt for Norwich.

### Landslag

På landslagsnivå valde Tettey å spela for Noreg. Han spelte både på fleire aldersbestemte landslag før han debuterte på A-landslaget i 2007, då Noreg slo Argentina 2-1. Fram til 2017 spela han 34 A-landskampar og skåra tre mål på dei. I EM-kvalifiseringa i 2016 vart Tettey toppskårar for Noreg.

Kjelder
-------

1. ↑  Alexander Banor Tettey fotball.no
2. ↑  (no) «Drømmer om å spille skjorta av Essien». **Adressa.no**. 18. september 2007. Henta 9. august 2009.

* Alexander Banor Tettey, SNL.no
* *Denne artikkelen bygger på «Alexander Tettey» frå Wikipedia på bokmål, den 13. januar 2022.*


|  |  |
| --- | --- |
| Autoritetsdata | 
* Store norske leksikon

 |
**Hovudperson** eller **protagonist** er den sentrale personen i eit litterært verk som ei bok eller ein film, som handlinga i verket utspelar seg rundt. Ordet «protagonist» kjem frå gresks *proto*, ‘tidleg’ og *agonistes*, ‘tevlar, kjempe’, og viste opphavleg til den fyrste rollefiguren som kom inn på scenen.

Hovudpersonar i moderne populærkultur er vanlegvis drivne av ein god vilje og er heltar i forteljinga. Hovudpersonen er den personen som har ein antagonist, om det finst ein slik, som motstandar. Handlinga blir drive often framover av at hovudpersonen støyter på hinder av ulike slag, og antagonisten kan vera eit av dei. Det er hjå hovudpersonen at størstedelen av sympatien og identifikasjonen til lesaren eller tilskodaren er meint å liggja. Det er òg vanleg at hovudpersonen er den rollefiguren som blir utvikla mest i løpet av forteljinga, til dømes ved å gå frå gjerrig til gåvmild som Ebenezer Scrooge.

Eit verk kan ha fleire hovudpersonar. I Margaret Mitchell si bok *Tatt av vinden* er til dømes både Scarlett O'Hara og Rhett Butler hovudpersonar.

Etter protagonisten fanst det opphavleg ein **deuteragonist** og ein **tritagonist**. Desse var den nest viktigaste og den tredje viktigaste rolla i eit skodespel. Antagonisten blei då spelt av tritagonisten, og deuteragonisten var den allierte eller elska til protagonisten.
|  |
| --- |
| ***In the City***  Song av Joe Walshfrå albumet *The Warriors* |
|  |
| **Utgjeve** | April 1979 |
| **Innspelt** | MRI Recording Studio, Hollywood, California |
| **Sjanger** | Funk rock |
| **Lengd** | 3:54 |
| **Selskap** | A&M |
| Låtskrivar(ar) | Barry De Vorzon, Joe Walsh |
| **Produsent** | Barry De Vorzon, Joe Walsh |
|
|


|  |
| --- |
| ***In the City***  Song av Eaglesfrå albumet *The Long Run* |
|  |
| **Utgjeve** | 24. september 1979 |
| **Innspelt** | 1979 |
| **Sjanger** | Hard rock, arena rock |
| **Lengd** | 3:46 |
| **Selskap** | Asylum |
| Låtskrivar(ar) | Joe Walsh, Barry De Vorzon |
| **Produsent** | Bill Szymczyk |
|
|

«**In the City**» er ein rockesong skriven av Barry De Vorzon og Joe Walsh. Han vart først spelt inn av Walsh og gjeven ut i filmen *The Warriors* i 1979. Ein annan versjon av songen vart spelt inn av Eagles på albumet *The Long Run*, som kom ut same året.

Bakgrunn
--------

Songen vart først spelt inn av gitaristen Joe Walsh for filmmusikken til filmen *The Warriors* i 1979. Eagles likte songen og ønskte å ta han med på det neste albumet deira, *The Long Run*.

Det vart laga ein video for songen. Han syner ei innspeling av songen, der Joe Walsh spelar ein Gibson dobbelthalsa gitar og nyttar 12-strengshalsen for rytmen og 6-strengshalsen for slidegitaren. Timothy B. Schmit spelar ein Fender bass; Don Felder spelar ein Fender Stratocaster; Don Henley på trommer, Glenn Frey på piano og Joe Vitale på congatrommer.

Sjølv om songen ikkje vart gjeven ut som singel, vart han ein album-orientert rock radiofavoritt i USA og vart mykje spelt av Walsh på konsertane hans. Songen finst òg på konsertalbumet *Hell Freezes Over* frå 1994.

Andre versjonar
---------------

Songen vart spelt inn av rapparen Anybody Killa i 2003 på debutalbumet *Hatchet Warrior*, som kom ut på Psychopathic Records.

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «In the City (Joe Walsh song)» frå Wikipedia på engelsk, den 17. oktober 2015.*
	+ *Wikipedia på engelsk oppgav desse kjeldene:*

1. ↑  Allmusic.com
**Verdsmeisterskapen på skeiser 2011 i firkamp** vart avvikla i Calgary i Canada helga 12.-13. februar. 24 kvinner og like mange menn frå 15 ulike land deltok i meisterskapen.

Ivan Skobrev frå Russland vart verdsmeister, som den fyrste frå Russland på 24 år. Han var også bestemann på 5 000 meter og 1500 m. Norske Håvard Bøkko, som for tredje gong vart andremann samanlagt, sigra i milløpet på ny norsk rekord. Shani Davis frå USA sette meisterskapsrekord på 500 meter. Ireen Wüst frå Nederland vart verdsmeister for andre gong, fire år etter den førre VM-triumfen. Ho fekk også bestetid på 1500 meter. Christine Nesbitt frå Canada vann 500-meteren, tsjekkiske Martina Sáblíková 3 000 meter og tyske Stephanie Beckert 5 000 meter.

Noreg hadde seks deltakarar med i meisterskapen. Omframt Håvard Bøkko på andreplass, vart Ida Njåtun og Sverre Lunde Pedersen begge nummer 14, Henrik Christiansen nummer 16, Hege Bøkko 17 og Mari Hemmer 21.

Skeise-VM 2011
--------------

### Menn


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Ivan Skobrev |  Russland | 146,230 |
| Sølv | Håvard Bøkko |  Noreg | 146,408 |
| Bronse | Jan Blokhuijsen |  Nederland | 146,603 |
| 4 | Koen Verweij |  Nederland | 146,948 |
| 5 | Jonathan Kuck |  USA | 147,693 |
| 6 | Brian Hansen |  USA | 147,899 |
| 7 | Shani Davis |  USA | 147,900 |
| 8 | Wouter Olde Heuvel |  Nederland | 148,788 |
| 9 | Shane Dobbin |  New Zealand | 150,003 |
| 10 | Renz Rotteveel |  Nederland | 150,325 |

Dato: 12.–13. februar  

  

### Kvinner


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Ireen Wüst |  Nederland | 157,313 |
| Sølv | Christine Nesbitt |  Canada | 158,939 |
| Bronse | Martina Sáblíková |  Tsjekkia | 159,287 |
| 4 | Marrit Leenstra |  Nederland | 159,620 |
| 5 | Cindy Klassen |  Canada | 159,922 |
| 6 | Jorien Voorhuis |  Nederland | 160,221 |
| 7 | Jilleanne Rookard |  USA | 160,654 |
| 8 | Diane Valkenburg |  Nederland | 160,809 |
| 9 | Brittany Schussler |  Canada | 160,953 |
| 10 | Eriko Ishino |  Japan | 161,842 |

Dato: 12.–13. februar

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschappen schaatsen allround 2011» frå Wikipedia på nederlandsk, den 16. januar 2024.*
Minnehallen utanfor Stavern
Utsyn frå Minnehallen - mot Korntin
Det symbolske altaret med Herman Wildenveys dikt til sjøfolka
Koordinatar: 58°59′29″N 10°02′13″E﻿
**Minnehallen** (*Sjømennenes Minnehall*) på toppen av eit berg ut mot havet utanfor Stavern, er ein bygning reist som eit nasjonalt minnesmerke til heider for dei norske sjøfolka i handelsflåten, krigsseglarane, som mista livet under første verdskrigen, 1914-1918. Etter andre verdskrigen, 1939-1945, vart òg dei sjøfolka i handelsflåten som mista livet i denne krigen heidra med dette minnesmerket.

Inne i krypten i bygningen er 1 892 namn etter falne i første verdskrigen og 3 456 falne etter andre verdskrigen innskrive på 32 koparplater. Dessutan vart det 8. mai 2015 montert i krypten fire minneplater over 890 sjøfolk som omkom i innanriksfarten i Noreg under krigen 1940-1945. Alle namna er dessutan samla i bøker og elektroniske register tilgjengelege for publikum.

Bygningen og utsmykkinga
------------------------

Minnehallen vart innvigd 1. august 1926 av kong Haakon VII, etter to års byggearbeid. Bygningen har pyramideform, og er bygd i betong med ytre av larvikittblokker frå fjellet i nærleiken. Arkitektar var Andreas Hesselberg Bjercke (1883-1967) og Georg Eliassen (1880-1964), som vann arkitektkonkurransen for minnesmerket i 1923. Tanken attom pyramideformen på bygningen og valet av materialet, var å få minnesmerket til å likne på eit sjømerke og ein varde. Byggearbeidet stod V. Thorenfeldts entreprenørfirma frå Larvik for.

Den kunstneriske utsmykkinga hadde bilethoggaren Nic Schiøll hand om. Ein 32 meter lang frise i hovudhallen skildrar tilværet til sjøfolk i fleire livsfasar. Framfor ein sarkofag med det norske flagget står skulpturen «Mot dypet». 

Herman Wildenvey sitt dikt til sjøfolka finst på eit symbolsk altar i hovudhallen:

> 
> Landets egne, mand og kvinde,   
> 
> Konge, folk og raad,   
> 
> reiste dette æresminde   
> 
> over sjømends daad...
> 
> 
> 

Minnehallen er open for publikum dagleg frå 15. mai til 31. august.

Kjelder
-------

1. 1 2  «Minnehallen.no». *minnehallen.no* (på norsk bokmål). Henta 11. november 2018.

* Snl.no: Minnehallen

---

* *Denne artikkelen bygger delvis på «Minnehallen» frå Wikipedia på bokmål, den 23. november 2018.*

Bakgrunnsstoff
--------------

* Nettstaden til minnehallen med søkbar database
* Minnehallen i kulturminnesok.no, nettstaden til Riksantikvaren
**Verdsmeisterskapen på skeiser 2013 i firkamp** vart avvikla i Vikingskipet på Hamar helga 16. og 17. februar. 24 kvinner og like mange menn frå 15 ulike land deltok i meisterskapen. For fyrste gong fekk berre 8 løparar i kvar av klassane delta i den samla firkampen.

Nederlendarane Sven Kramer og Ireen Wüst forsvarte VM-titlane frå året før. Wüst sigra også på dei tre lengste distansane, Kramer på dei to lengste. Nett som året før var polske Zbigniew Bródka bestemann på 500 meter og norske Håvard Bøkko på 1500 meter. I kvinne-klassa vann kanadiske Christine Nesbitt 500-meteren, også det som året i førevegen.

Dei norske utøvarane vart nummer 2: Håvard Bøkko, 4 Sverre Lunde Pedersen, 5 Ida Njåtun, 15 Simen Spieler Nilsen og 17 Mari Hemmer.

Skeise-VM 2013
--------------

### Menn


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Sven Kramer |  Nederland | 149,228 |
| Sølv | Håvard Bøkko |  Noreg | 149,447 |
| Bronse | Bart Swings |  Belgia | 149,800 |
| 4 | Sverre Lunde Pedersen |  Noreg | 150,664 |
| 5 | Ivan Skobrev |  Russland | 151,131 |
| 6 | Renz Rotteveel |  Nederland | 152,354 |
| 7 | Haralds Silovs |  Latvia | 152,524 |
| 8 | Zbigniew Bródka |  Polen | 153,348 |
| 9 | Koen Verweij |  Nederland | 110,921 |

Dato: 16.–17. februar  

  

### Kvinner


| Plass | Utøvar | Land | Poeng |
| --- | --- | --- | --- |
| Gull | Ireen Wüst |  Nederland | 161,530 |
| Sølv | Diane Valkenburg |  Nederland | 163,120 |
| Bronse | Jekaterina Sjikhova |  Russland | 163,444 |
| 4 | Linda de Vries |  Nederland | 164,216 |
| 5 | Ida Njåtun |  Noreg | 164,666 |
| 6 | Claudia Pechstein |  Tyskland | 165,397 |
| 7 | Jevgenija Dmitrijeva |  Russland | 167,152 |
| 8 | Masako Hozumi |  Japan | 165,345 |
| 9 | Christine Nesbitt |  Canada | 120,777 |

Dato: 16.–17. februar

Kjelder
-------

* *Denne artikkelen bygger på «Wereldkampioenschappen schaatsen allround 2013» frå Wikipedia på nederlandsk, den 18. januar 2024.*